Τρίτη, 23 Ιανουαρίου 2018

ΖΕΣΤΑΘΗΚΕ Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΜΕ ΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ .



ΑΡΧΙΜ. ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΦΙΛΩΤΑ 
Τί ήταν αυτό που ζήσαμε στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης για την Μακεδονία; Εθνική παλιγγενεσία να το ονομάσω; Αναζωπύρωση της εθνικής μας αυτοσυνειδησίας να το αξιολογήσω ή πατριωτική άνοιξη να το πω; Όπως και να το διατυπώσει κανείς ένα είναι το βέβαιο ότι γλυκοχαράζει το εθνικό μας όραμα με την αγάπη για την γλυκιά μας πατρίδα! Διότι, τί ήταν εκείνο που έκανε τόσο λαό να μεταβεί στην συμπρωτεύουσα να διατρανώσει την βούλησή του για το ζήτημα της παραχάραξης της ιστορίας της Μακεδονίας; Υπήρχαν προϋποθέσεις να πετύχει αυτό το συλλαλητήριο με όλη την πολεμική που προηγήθηκε από τα μέσα της μαζικής ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης; Όντως, διαπιστώσαμε με λύπη οσοι παρευρέθηκαμε σε αυτόν τον μεγάλο αγώνα, εκείνο που αναρτήθηκε στο «ΑΚΤΙΝΕΣ» με τίτλο «Η Μακεδονία ξεσκέπασε το ψευτορωμαίικο» ότι ρίξανε εσκεμμένα τα δίκτυα της κινητής τηλεφωνίας. Δεν λειτουργούσε κανένα δίκτυο. Δεν λειτουργούσε σχεδόν καθόλου κάποιο πάροχο δεδομένων στα κινητά του κόσμου προφανώς να μην γίνονται κοινοποιήσεις και αναρτήσεις! Τα κανάλια μα κυρίως τα κρατικά που τα πληρώνουμε εμείς οι φορολογούμενοι πολίτες δεν δείξανε ούτε ένα πλάνο! Κλείσανε τα μοναδικά κρατικά διόδια στα Μάλγαρα με εντολή από το υπουργείο συγκοινωνιών για να εμποδίσουν την διέλευση του κόσμου στο συλλαλητήριο. 

Μόλις και μετά βίας ορισμένοι μητροπολίτες που παρεβρέθησαν -δυστυχώς όμως όχι της δυτικής Μακεδονίας- διέσωσαν το κύρος της Εκκλησίας. Μετά ισχυρίζονται ότι εμείς δεν σεβόμαστε τους θεσμούς. Διότι παρ’ ολίγον να εξευτελισθούν συνολικά με όλα όσα δήλωναν, τα οποία όμως ενεργοποίησαν την άμεση αντίδραση του πραγματικού θεματοφύλακα της ιστορίας και των αξιών του Έλληνα και έφεραν το εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα που προέκυψε αναπάντεχα, αφού ο ελληνικός λαός, ο οποίος είναι απρόβλεπτος, πολύ σωστά, τους αγνόησε. Το να συγκαλούν εκ των υστέρων, τώρα, οι μητροπολίτες ιερατικές συνάξεις και να ανακοινώνουν τα ψηφίσματά τους για το Μακεδονικό δεν έχει και πολύ αξία διότι γίνεται, κατόπιν εκδηλώσεως της βουλήσεως του λαού, για να περισώσουν το κύρος τους και όχι την ελληνικότητα της Μακεδονίας. Αν είχαν και οι ίδιοι, ως πνευματικοί ηγέτες, την αυτή βούληση θα έπρεπε να βγουν στον αγώνα πρώτοι παροτρύνοντας και το ποίμνιό τους. Τί έλεγε ο Μακαριστός Κονίτσης;«Παράδοσις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἶναι νά ὑπερμαχεῖ τῶν δικαίων τοῦ Γένους! Κι ὅταν ἡ Ἐκκλησία βλέπει ὅτι τά δίκαια αὐτά, ὁ πολιτικός κόσμος τά παραμερίζει καί τά παραγκωνίζει, ἡ Ἐκκλησία θά γίνει σημαιοφόρος καί πρωτοπόρος». Η θέσις του αυτή κονιορτοποιεί την ενδοτική στάση των εκκλησιαστικών ταγών! Η βούληση των μητροπολιτών να αγωνισθούν με όποιο κόστος έχοντας ως γνώμονα την συνείδησή τους και όχι το τί συνενοήθησαν συνολικώς και στο τέλος να εκτεθούν ομαδικώς, ιδιαίτερα οι της δυτικής Μακεδονίας, των οποίων η απουσία υπήρξε κραυγαλέα, όπως και η συντονισμένη απουσία του ποιμνίου τους, θα τους εξύψωνε στα μάτια του ποιμνίου τους αλλά και θα σφράγιζε το αδυσώπητο στην εκχώρηση των εθνικών μας δικαιωμάτων. Αυτό θα είχε αξία! Όμως βλέποντας ο λαός πολιτικούς και Εκκλησία να παραδίδουν την ιστορία του θεώρησε επιτακτική την ανάγκη να διατρανώσει ο ίδιος την βούλησή του στους εντολοδόχους της διακυβέρνησης αλλά και τους πνευματικούς του πατέρες που λησμόνησαν τις θυσίες των προκατόχων τους, μπαίνοντας ο ίδιος μπροστά. Έτσι κινούμενος αυθόρμητα και με γνώμονα την γεμάτη πατριωτισμό ψυχή του, κάτι που δεν έχουν ούτε οι πολιτικοί ούτε οι δεσποτάδες, έδωσε σαφές μήνυμα, ότι δεν θα σας ακολουθήσουμε στην προδοσία ούτε της πατρίδος - και εμείς συμπληρώνουμε - ούτε της πίστεως με όσα έγιναν με τα μνημόνια και με όσα υπογράφτηκαν στο Κολυμβάρι για την εξίσωση των αιρέσεων με την Ορθοδοξία. Αλήθεια, δόθηκε ένα ισχυρό και εκκωφαντικό όπως σχολιάσθηκε «ράπισμα από το συλλαλητήριο σε πολιτικούς, ιεράρχες και μιντιάρχες. Τί δεν καταλαβαίνουν όσοι προσπάθησαν να υποβαθμίσουν την αντίδραση της ελληνικής ψυχής». 

Σε τούτη την λαοθάλασσα, πάντως, όλοι νιώσαμε το σφρίγος και την ψυχή του Έλληνα. Διαπιστώσαμε να ξεπετιέται και πάλι η ακατάλυτη ελληνική φύτρα. Ζήσαμε συγκίνηση και μεγαλείο μαζί, χαρά και λύπη αντάμα. Λύπη για την προδοσία, την ασυνέπεια στην ιστορία και την τιμή προς τις θυσίες και τα αίματα των προγόνων μας που έπεσαν υπέρ βωμών και εστιών, των οποίων τους αγώνες δεν τιμούμε εν τη πράξει. Χαρά διότι διαπιστώσαμε ότι ο Έλληνας δεν έχασε την αυτοσυνειδησία του. Απαγοήτευση απ’ όσους τάχα εκπροσωπούν την βούληση του λαού και τους πνευματικούς μας ταγούς που δεν φάνηκαν αντάξιοι των περιστάσεων, όπως οι μεγάλοι Πατέρες ούτε καν αντάξιοι των συγχρόνων προκατόχων τους, αλλά θέλουν μόνο να κρατούν θεσμικά την όποια εξουσία χωρίς όμως αίσθημα αυτοθυσίας ή τουλάχιστον ξεβολέματος. Οπωσδήποτε, σήμερα για να πείσει κανείς τον λαό πρέπει να αποδείξει ότι αγαπά την πίστη και την πατρίδα, όχι εκφράζοντά το με λόγια αλλά εν τη πράξει. Πέρασε ο καιρός που ήταν δεδομένος ο σεβασμός και η αναγνώριση προσφοράς. Τώρα δεν χρειάζεται να παρουσιάζει κανείς σε καταλόγους το έργο της προνοίας αλλά να είναι στην καρδιά των ανθρώπων, μάλιστα των πιστών, βλέποντας τον να συμπάσχει μαζί τους και να τους υπερασπίζεται ως λέων. Ο καιρός των κηρυγμάτων -χωρίς πνευματικό αντίκρισμα- και του χαρτοπολέμου φαίνεται να περνά ανεπιστρεπτί. Χρειαζόμαστε άνδρες που θα μας εμπνεύσουν αντριοσύνη, φιλοπατρία και πίστη! Ο σκοπός δε της Εκκλησίας δεν είναι το κοινωνικό έργο και το «θεαθήναι». Δεσποτάδες και παπάδες που σπούδασαν θεολογία ακόμη δεν κατάλαβαν ότι μόνο η αγία πίστις όπως μας την παρέδωσε η Ορθοδοξία αγιάζει τον άνθρωπο μαζί με τα άγια μυστήρια και ότι, όταν δεν υπάρχει αγία πίστις δεν υπάρχει ούτε εν πνεύματι και αληθεία λατρεία ούτε εν Χριστώ ζωή! Γιατί σιωπούν γι’ αυτό που έγινε στο Κολυμβάρι και δεν ενημερώνουν τους πιστούς; Όσοι πιστοί, πάλι, διαλέξαμε να πάρουμε την ανηφόρα των διωγμών προκειμένου να μην νοθεύσουμε ότι μας εμπιστεύθηκαν οι άγιοι, ας αγωνισθούμε με μια ψυχή, με γενναίο φρόνημα και με αίσθημα θυσίας για αυτήν την αληθινή πίστη της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας. Μια φορά ζει ο άνθρωπος σε ετούτη την γη. Και αν η πατρίδα του είναι η Ελλάς ένας λόγος παραπάνω να δείξει γενναιότητα για να συνεχίσει την ιστορία των προγόνων του.

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

Κυριακή, 21 Ιανουαρίου 2018

«ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ (ΜΟΝΟΘΕΛΗΤΙΣΤΩΝ-ΜΟΝΟΕΝΕΡΓΗΤΩΝ) ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΑΥΤΩΝ.»

Αποτέλεσμα εικόνας για ΜΑΞΙΜΟΣ ΟΜΟΛΟΓΙΤΗΣ

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥ ΕΥΡΙΣΚΕΤΑΙ ΑΥΤΗ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΑΞΙΜΟ;



Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής

Τα πρώτα χρόνια

O Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη την βασιλίδα των Πόλεων, στα τέλη του 6ου αιώνα γύρω στο 580 μ. X. από ευγενείς και ευσεβείς γονείς. Από μικρό παιδί αγαπούσε πολύ τον Θεό. Οι γονείς του, λόγω του ότι ήταν πολύ εύποροι, φρόντισαν και του έδωσαν πλούσια παιδεία. Ο Άγιος Μάξιμος σπούδασε πολλές επιστήμες, όπως ρητορική, φιλοσοφία, γραμματική, μουσική, ποίηση και άλλες πολλές τέχνες της εποχής εκείνης. Τόσο πολύ δε διαδόθηκε η φήμη του, τα χαρίσματά του, το τάλαντό του, η ρητορεία του, τα γραπτά του, η ευσέβειά του και γενικά η όλη προσωπικότητα του Αγίου Μαξίμου, όπου γρήγορα ο βασιλεύς Ηράκλειος, που ήταν Αυτοκράτορας την εποχή εκείνη, τον συμπάθησε, τον αγάπησε και τον πήρε κοντά του για να τον έχει ως αρχιγραμματέα του και σύμβουλό του, στα διάφορα θέματα του.

Όμως, ο Άγιος Μάξιμος, ενώ είχε τα πάντα δίπλα στον Αυτοκράτορα, και παρ’ όλες αυτές τις δόξες, τις τιμές και τα μεγαλεία που είχε, τίποτε απ’ όλα αυτά δεν στάθηκαν ικανά να τον συγκινήσουν, και να τον δελεάσουν, για να παραμείνει κοντά στην κοσμική και υλική αυτή ζωή. Αλλά, εγκαταλείποντάς τα όλα, έφυγε από τα ανάκτορα για να πραγματοποιήσει αυτό το οποίο ήθελε και επιθυμούσε από μικρό παιδί και ήταν, το να προσέλθει κοντά στο Θεό, και να τον υπηρετήσει. Να απαρνηθεί τα εγκόσμια, τα υλικά και προσωρινά αγαθά, και να αγωνιστεί για τα πνευματικά και αιώνια αγαθά. Έτσι λοιπόν, αφού πήρε την άδεια από τον Αυτοκράτορα, έφυγε και πήγε και έγινε Μοναχός, σ’ ένα Μοναστήρι απέναντι από την Κωνσταντινούπολη, στην Χρυσούπολη, στο σημερινό Σκούταρι, (Ουσκουδάρι, στὰ τουρκικά). Εκεί λοιπόν εκάρη Μοναχός (δηλαδή έγινε μοναχός) και μέσα σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα έφτασε σε πολύ υψηλά μέτρα αγιότητας, μέσα από μεγάλη άσκηση. Τόσο, που οι Μοναχοί οι οποίοι ήταν στο μοναστήρι τον αγάπησαν και τον σεβάστηκαν τόσο πολύ, που τον παρακαλούσαν συνέχεια να δεχθεί να γίνει ο Πνευματικός τους Πατέρας και Καθηγούμενός τους, για να τους καθοδηγεί «εις εύδιον λιμένα».

O Άγιος Mάξιμος όμως από ταπείνωση δεν ήθελε να δεχτεί, αλλά αρνιόταν αυτή την πρόσκληση και την τιμή, ώσπου κάποια στιγμή συγκινήθηκε από την αγάπη των αδελφών του, των μοναχών και σκέφτηκε ότι, δεν έχει το δικαίωμα να κρύπτει όλη αυτή τη χάρη και την ευλογία την οποία του είχε χαρίσει ο Θεός και τα χαρίσματα και όλες αυτές τις αρετές, αλλά έπρεπε, όπως τοποθετούμε το φως πάνω στο τραπέζι και φωτίζει όλο το δωμάτιο, έτσι και εκείνος έπρεπε να φωτίσει τον κόσμο ολόκληρο και να σταθεί ψηλά, ως άλλος Άτλας θα λέγαμε, ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, και να σώσει εκείνη τη περίοδο την Εκκλησία από την ύπουλη, φοβερή και τρομερή αίρεση των Μονοθελητών και Mονοενεργητών.

Η αίρεση των Mονοθελητών και Mονοενεργητών

και η διδασκαλία της

Τι ακριβώς συνέβει εν συντομία;

Τον 7ο αιώνα, το 617 περίπου, ο βασιλεύς Ηράκλειος γνώριζε κάποιον μεγάλο, επίσημο αρχιερέα στην Αντιόχεια, του οποίου είχε μολυνθεί η καρδιά, με την αίρεση αυτή των Μονοθελητών και Mονοενεργητών. Tί είναι αυτή η αίρεση; Eίναι εκείνοι οι αιρετικοί οι οποίοι πρέσβευαν ότι ο Xριστός μας είχε μόνο μία θέληση και μόνο μία ενέργεια. Όπως ξέρουμε ο Xριστός είχε δύο Φύσεις. Την Θεία και την Ανθρώπινη. Ήταν τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Λίγο πιο πριν, τον 5ο αιώνα υπήρχε η αίρεση των Mονοφυσιτών, που έλεγαν ότι ο Xριστός είχε μόνο μία Φύση. Και άλλοι μέν από τους Mονοφυσίτες έλεγαν ότι είχε μόνον την Ανθρώπινη Φύση, άλλοι δε έλεγαν ότι είχε μόνο την Θεϊκή Φύση, και ότι τελικά η Θεία Φύση Του απορρόφησε την Ανθρώπινη και έμεινε μόνο η Θεϊκή.

Aυτή λοιπόν η αίρεση των Mονοφυσιτών, εκλόνησε και ταλαιπώρησε την Εκκλησία για πολλά χρόνια, δημιουργώντας πολλά και διάφορα προβλήματα, σε όλη την Αυτοκρατορία. Επειδή λοιπόν υπήρχε μεγάλη αντιπαράθεση μεταξύ των πιστών, κληρικών και λαϊκών, κάποιοι "σοφοί" κληρικοί και λαϊκοί, κυρίως όμως αρχιερείς, για να κατευνάσουν δήθεν τα πνεύματα και για να ηρεμήσουν τις παρατάξεις αυτές, τους ορθοδόξους και τους αιρετικούς, βρήκαν αυτή την δοξασία, αυτό το ψευδό-δόγμα, του Μονοθελητισμού και Μονοενεργητισμού.

Έλεγαν λοιπόν, ότι: Εντάξει! Δεχόμαστε, συμβιβαζόμαστε ότι ο Χριστός είχε δύο Φύσεις, ήταν και τέλειος Θεός και τέλειος Άνθρωπος. Το πιστεύουμε αυτό το δόγμα. Μην μας λέτε όμως ότι είχε και δύο θελήσεις και δύο ενέργειες, ως Θεός και ως Άνθρωπος. Ότι είχε δηλαδή και την θεϊκή θέληση και την ανθρώπινη θέληση και ότι είχε την θεϊκή ενέργεια και την ανθρώπινη ενέργεια και ότι ενεργούσε και σαν Θεός, ενεργούσε και σαν άνθρωπος. Αυτό δεν το δεχόμαστε με τίποτε! Και έτσι γεννήθηκε, δημιουργήθηκε, η μεγάλη αυτή αίρεση των Μονοθελητών και των Mονοενεργητών που πίστευαν δηλαδή μόνο σε μία θέληση και μία ενέργεια του Χριστού. Και βέβαια, το δόγμα αυτό ήταν τελείως βλάσφημο και ξένο με την Αλήθεια και την Ορθοδοξία. Ήταν δε ταυτόχρονα τόσο ανόητο και αστείο, που ο Άγιος Μάξιμος τους αποστόμωνε μόνο με μία του φράση. Δεν σας λέμε πολλά γιατί δεν είναι επί του παρόντος, επειδή ο χρόνος κυλάει, μόνο αυτό να θυμηθείτε που τους είπε ο Άγιος Mάξιμος:

«Oὐκ ἔστι φύσις ἀνενέργητος καί ἐνέργεια ἄνευ φύσεως». Δηλαδή, «δεν υπάρχει καμμία φύση που δεν έχει ενέργεια και ούτε πάλι μπορεί να υπάρξει καμμά ενέργεια χωρίς φύση».

Αποτέλεσμα εικόνας για ΜΑΞΙΜΟΣ ΟΜΟΛΟΓΙΤΗΣ

Εύστοχα παραδείγματα εναντίον της αιρέσεως

από τον Άγιο Μάξιμο

Βρείτε μου, τους έλεγε ο Άγιος Μάξιμος, μία φύση η οποία να είναι «ἀνενέργητος» δηλαδή, ανενεργός. Δεν υπάρχει καμμιά περίπτωση. Οποιοδήποτε πράγμα πάρετε επί της γης, γήινο, που έχει μία ουσία, αποτελείται από μία ουσία, ταυτόχρονα έχει και κάποια ενέργεια. H φωτιά παραδείγματος χάριν. Η φύση, η ουσία της φωτιάς είναι αυτή που γνωρίζουμε, δηλαδή η ελεγχόμενη καύση για την παραγωγή ενέργειας. Ποια όμως είναι η ενέργεια; H ενέργεια της φωτιάς είναι το φως, η ζέστη, είναι το κάψιμο και άλλα παράγωγα που βγαίνουν από τη φωτιά, και την ενέργεια της. Έχουμε το νερό. Η φύση του νερού είναι αυτή που γνωρίζουμε, είναι η ένωση του υδρογόνου και του οξυγόνου. Έχει όμως και την ενέργεια του. Τρέχει, κυλάει, ανεβαίνει, κατεβαίνει, είναι δροσερό, κρύο, ζεστό, πικρό, γλυκό, αλμυρό κ.λπ. Έτσι και η ανθρώπινη φύση, η δική μας φύση. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε μία φύση, μία ουσία. Αυτή η φύση-ουσία λοιπόν, έχει και ενέργεια. Ποια είναι η ενέργεια; Μιλάμε, ενεργούμε. Γράφουμε, ενεργούμε. Προχωράμε, ενεργούμε. Τρώμε, ενεργούμε. Χτυπάμε παλαμάκια, ενεργούμε, και άλλα πολλά που πράττει και ενεργεί ο άνθρωπος στην ζωή του.

Έτσι λοιπόν, τους έλεγε ο Άγιος Μάξιμος, δεν μπορεί να υπάρξει φύσις ανενέργητος δηλαδή, ανενεργός. Και άρα λοιπόν, αφού δέχεστε ότι είχε δύο φύσεις, πρέπει να δεχθείτε ότι είχε και δύο θελήματα και δύο ενέργειες. Εάν δεν δέχεστε ότι είχε δύο θελήσεις και δύο ενέργειες δεν μπορείτε να λέτε και να δέχεστε ότι είχε και δύο Φύσεις. Ή δέχεσθε λοιπόν και τα μεν και τα δε, ή μην δεχτείτε τίποτε από τα δύο και πηγαίνετε στην ευχή του Θεού. Αυτό όμως, δυστυχώς δεν ήθελαν να το καταλάβουν όλοι οι τότε αρμόδιοι και υπεύθυνοι. Και τι έγινε; Προσέξτε τι έγινε. Μιλάμε τώρα για φοβερά πράγματα, τα οποία ίσως να τα βρούμε μπροστά μας και γι’ αυτό σας τα λέμε αυτά τα πράγματα, γιατί θα τα βρούμε μπροστά μας και σύντομα και ίσως γι’ αυτό να σας κουράζουμε. Μπορεί να έχετε ορισμένοι κουραστεί, αλλά δεν πειράζει, εμείς θα συνεχίσουμε σήμερα. Αλλά αυτά όμως που θα ακούσετε θα είναι πολύ σημαντικά και όσοι θέλετε κάποια στιγμή θα τα χρησιμοποιήσετε και θα τα εφαρμόσετε, προς ωφέλεια πνευματική και σωτηρία της ψυχής σας. Όσοι δεν θέλετε είναι δικαίωμά σας. Tί έγινε, προσέξτε! Μιλάμε τώρα για φοβερές εξελίξεις, αφού όλα τα τότε Πατριαρχεία, το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, τα Πατριαρχεία Aλεξανδρείας, Aντιοχείας, Iεροσολύμων και το Πατριαρχείο Pώμης, όταν η Ρώμη ήταν ενωμένη με την Ανατολή, τα πέντε τότε Πρεσβυγενή Πατριαρχεία, αυτά ήταν τα μόνα Πατριαρχεία τότε, όλα λοιπόν αυτά τα Πατριαρχεία με τους Πατριάρχες τους, με τους αρχιερείς τους, με τους κληρικούς τους, με τον λαό τους, όλα μα όλα είχαν πέσει στην αίρεση αυτή!

Η αίρεση μάστιζε το πλήρωμα της Εκκλησίας

επί εξήντα ολόκληρα χρόνια

Όλα, τα Πατριαρχεία και οι κατά τόπους Εκκλησίες, - για κάποιο διάστημα εξαιρείτο μόνο το Πατριαρχείο της Ρώμης με τον Πάπα τον Άγιο Μαρτίνο που θα πούμε πώς έγινε αυτό - έπεσαν στην αίρεση. Όλοι στην αίρεση λοιπόν, προσέξτε, όλοι στην αίρεση, όλοι οι Πατριάρχες, όλοι οι κληρικοί, όλοι οι λαϊκοί, ασπάσθηκαν και δέχθηκαν την αίρεση αυτή και έγιναν αιρετικοί. Όχι για ένα χρόνο, όχι για δύο, όχι για τρία, όχι για δέκα, όχι για είκοσι, όχι για τριάντα, όχι για σαράντα, αλλά για 60 ολόκληρα χρόνια! Εξήντα ολόκληρα χρόνια όλα τα Πατριαρχεία όλες οι εκκλησίες επί της γης, ήταν αιρετικές. Mα θα μου πείτε: Εάν πράγματι ήταν έτσι τότε πού ήταν η Εκκλησία του Χριστού την εποχή εκείνη; Έπαψε να υπάρχει; Και τότε πώς ο Κύριός μας λέγει· «καὶ πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς», δηλαδή· «και οι πύλες του Άδη δε θα υπερισχύσουν εναντίον της.»; (Ματθ. ΙΣΤ΄, 18) E! Εδώ είναι η ουσία. Εδώ είναι όλη η ουσία του θέματος και ο λόγος που σας αναφέρουμε όλα τα ανωτέρω. Γιατί; Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν εσφαλμένη ιδέα και εντύπωση για το τι είναι ΕΚΚΛΗΣΙΑ του Χριστού!

Στην Εκκλησία του Χριστού είναι και ανήκουν όλοι όσοι είναι μέσα στην Αλήθεια και τηρούν ανόθευτη την διδασκαλία του Ιησού Χριστού. Δυστυχώς, σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία των πιστών νομίζουν και πιστεύουν ότι Εκκλησία είναι οι παπάδες και οι δεσποτάδες, οι κατά τόποι ιερές Σύνοδοι, τα κτήρια, οι Αρχιεπισκοπές, οι Μητροπόλεις τα Πατριαρχεία κλπ. Όλα αυτά ή κάποια απ’ αυτά, νομίζουν ότι είναι Εκκλησία. Και όταν οι πιστοί δεν ανήκουν ή δεν είναι μέσα σε μια τέτοια Εκκλησία ή δεν βρίσκονται κάτω κάποια ιερά Σύνοδο ή κάποιο Πατριάρχη, Αρχιεπίσκοπο, Αρχιερέα ή Ιερέα, ή δεν έχουν κάποιο Ναό νομίζουν και πιστεύουν ότι είναι και βρίσκονται εκτός Εκκλησίας. Φυσικά και δεν είναι έτσι τα πράγματα! Και βέβαια όσοι πιστεύουν κάτι τέτοιο κάνουν μεγάλο λάθος, όπως αποδεικνύεται μέσα από την Εκκλησιαστική ιστορία, αλλά και την ζωή του Αγίου Μαξίμου.

Εάν ήταν έτσι τα πράγματα - όπως πιστεύουν όλοι αυτοί - τότε για ποιόν λόγο ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής επί 40 ολόκληρα χρόνια (από το 620-660 μ.Χ. που κοιμήθηκε) δεν ήταν μέσα σ’ αυτή την εκκλησία; Για ποιο λόγο αρνιόταν να επικοινωνήσει πνευματικά μαζί με όλους αυτούς; Γιατί όλους αυτούς τους αιρετικούς κληρικούς και μάλιστα πριν ακόμη καταδικαστούν ή τους καταδικάσει κάποια Οικουμενική Σύνοδο δεν τους αποδεχόταν ως αληθινούς ιερείς και αρχιερείς της Εκκλησίας του Χριστού; Και εάν είχαμε περισσότερο χρόνο θα μπορούσαμε να σας πούμε πολλά πράγματα για την ιστορία του Αγίου Μαξίμου και τους διαλόγους που έγιναν μεταξύ του Αγίου και όλων των αιρετικών Πατριαρχών και Βασιλέων καθώς και των αντιπροσώπων τους για να δείτε και να διαπιστώσετε τι χρήσιμα, ωφέλιμα και σωτήρια διδάγματα βγαίνουν μέσα από εκεί! Εάν λοιπόν είχαν έτσι τα πράγματα, τότε ο Άγιος Μάξιμος δεν ανήκε και δεν ήταν μέσα στην Εκκλησία του Χριστού, και κακώς είπε όλα αυτά που είπε, και κακώς έπραξε όλα αυτά που έπραξε! Και βέβαια κατ’ επέκταση κακώς πράττουμε που τον τιμάμε και τον εορτάζουμε ως Άγιο και μάλιστα τρεις φορές τον χρόνο. Μία στις 21 Ιανουαρίου, ημέρα της Κοιμήσεώς του, μία στις 12 Αυγούστου, ημέρα της ανακομιδής των λειψάνων του, και μία στις 20 Σεπτεμβρίου, τιμής ένεκεν, μαζί με τον Πάπα Μαρτίνο και τους δύο μαθητές του, τους Αναστάσιους. Γιατί ή είναι Άγιος και όλα αυτά που είπε και που έκανε καλώς τα είπε και τα έκανε και γι’ αυτό τον τίμησε η Εκκλησία μας και τον κατέταξε στον Χορό των Αγίων, ή όχι και κακώς, τον τιμούμε ως Άγιο και μάλιστα ως Ομολογητή.

Άραγε γιατί η Εκκλησία μας του χάρισε τον τίτλο του Ομολογητή; Έτσι για τα μάτια ή τυχαία; Φυσικά και όχι, αλλά γιατί ΟΜΟΛΟΓΗΣΕ την ΑΛΗΘΕΙΑ και την γνήσια πίστη του Χριστού! Ποια; Ότι η αλήθεια δεν ήταν αυτή που δήλωναν όλοι οι Πατριάρχες και οι αρχιερείς και ιερείς και οι κατά τόπους εκκλησίες, ότι δηλαδή ο Χριστός είχε ΜΙΑ ενέργεια και ΜΙΑ θέληση, αλλά η αλήθεια ήταν ότι ο Χριστός είχε ΔΥΟ θελήσεις και ΔΥΟ ενέργειες. Αυτή ήταν και είναι η Αλήθεια και γι’ αυτό ονομάστηκε ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ!

Τα μέσα που μηχανεύεται ο Διάβολος,

για να αλλάξει τη γνώμη των Αγίων

Ας δούμε όμως τί απάντησε ο Άγιος Μάξιμος για το θέμα ακριβώς αυτό, όταν πήγαν και τον βρήκαν, -στην εξορία και στην φυλακή που τον έβαλαν ο Αυτοκράτορας και ο Πατριάρχης- δύο απεσταλμένοι τους. Ο ένας μάλιστα εκ των δύο ήταν και Αρχιερέας. Στην αρχή προσπάθησαν με κολακείες και έπειτα με εκφοβισμούς και απειλές να τον κάνουν να αλλάξει γνώμη, αλλά δεν τα κατάφεραν. Στην συνέχεια του έταξαν πολλά δώρα, χρήματα, τιμές, να τον κάνουν Δεσπότη και άλλα πολλά, αλλά και πάλι δεν τα κατάφεραν. Έπειτα αφού είδαν ότι ο Άγιος δεν δεχόταν με τίποτε να δεχθεί τα όσα αιρετικά πίστευαν αυτοί, ούτε δεχόταν να επικοινωνήσει πνευματικά και εκκλησιολογικά μαζί τους, άρχισαν να τον ειρωνεύονται και να τον κοροϊδεύουν λέγοντάς του: «Είσαι καλά Μάξιμε; Μήπως έχεις τρελαθεί και δεν το ξέρεις; Δηλαδή, θέλεις να μας πεις, μετά απ’ όλα αυτά που συζητήσαμε, ότι εσύ ένας φτωχός και ταπεινός καλόγερος, (γιατί εκτός των άλλων, ήταν απλός Μοναχός, δεν ήταν καν ιερομόναχος ο Άγιος Μάξιμος, παρ’ όλο που ήταν και ηγούμενος) εσύ λοιπόν ένας απλός Μοναχός, ΜΟΝΟΣ σου χωρίς κανένα άλλον μαζί, έχεις την αλήθεια και μείς όλοι οι άλλοι, όλα τα Πατριαρχεία και όλες οι κατά τόπους εκκλησίες, όλοι οι Πατριάρχες, οι αρχιερείς, όλοι οι κληρικοί, όλος ο λαός, όλη η οικουμένη είναι στην πλάνη και στην αίρεση και είμαστε εκτός Εκκλησίας; Δηλαδή εσύ μόνο σε όλη την οικουμένη έχεις την αλήθεια; Εσύ μόνος σου είσαι η Εκκλησία; Τρελάθηκες τελείως; Για έλα στα συγκαλά σου, και έλα γρήγορα μαζί μας, πριν είναι πολύ αργά, για να ανήκεις και συ στην Εκκλησία του Χριστού, γιατί τώρα, αφού δεν επικοινωνείς μαζί μας, είσαι έξω από την εκκλησία, και σίγουρα θα χαθείς έτσι που πας».

Τι όμως τους απάντησε σε όλα αυτά τα φληναφήματα και ψευτοδιλήμματα ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής; «Εκκλησία, όπως είπε ο Χριστός μας, δεν είναι ούτε τα κτίρια, ούτε τα ντουβάρια, ούτε οι κληρικοί, ιερείς και αρχιερείς, ούτε τίποτε άλλο. Αλλά Εκκλησία τι είναι; Είναι ο ίδιος ο Χριστός και η Αλήθειά Του, το Ευαγγέλιο Του, η Ορθή Πίστη, η ορθή δόξα. Αυτή είναι η Εκκλησία! Και όπου υπάρχει αυτή η αλήθεια, η ορθή δόξα, εκεί είναι και η Εκκλησία του Χριστού. Όπου δεν υπάρχει αυτή η ορθή δόξα, η ορθή ομολογία και η αλήθεια, εκεί δεν υπάρχει ούτε Εκκλησία του Χριστού». Γι’ αυτό λέγει και ένας άλλος μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς (σπουδαίος Πατέρας, άφθαρτα τα λείψανά του στην Θεσσαλονίκη), τι λέει, μετά από τόσους αιώνες από τον Άγιο Mάξιμο, 7ος αιώνας ο Άγιος Mάξιμος, 14ος αιώνας ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς. Mετά από 6-7 αιώνες λέει περίπου τα ίδια πράγματα. Tι; Ακούστε: «Καί γάρ οἱ τοῖς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας τῆς ἀληθείας εἰσίν, οἱ δέ μή ὄντες τῆς ἀληθείας οὐδέ τοῖς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας εἰσίν». Δηλαδή, «Αυτοί που είναι μέσα στην αλήθεια είναι και μέσα στην Εκκλησία του Χριστού. Ενώ αυτοί που είναι έξω από την αλήθεια δεν είναι ούτε μέσα στην Εκκλησία του Χριστού, αλλά είναι έξω από αυτήν».

Και πώς το απέδειξε αυτό ο Άγιος Mάξιμος ο Oμολογητής, τα λόγια που σας είπαμε προηγουμένως που είναι τα ίδια με του Aγίου Γρηγορίου; Έφερε απόδειξη μέσα από το Ευαγγέλιο. Και τι είπε; «Θυμάστε, -λέει ο Άγιος Μάξιμος- τι είπε ο Κύριός μας, στους μαθητές Του σαν απάντηση όταν τους ρώτησε, τί πιστεύουν και τι λένε οι άλλοι άνθρωποι γι’ Αυτόν; Και άλλοι μεν λέγανε, ότι είναι ένας προφήτης, άλλοι δε κάποιος διδάσκαλος, άλλοι το ένα και άλλοι το άλλο. Και τότε είπε ο Χριστός στους Μαθητές Του; Εσείς, τι λέτε ότι είμαι εγώ; Και πετάχτηκε ο Πέτρος και είπε: «Σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος». Δηλαδή, «Εσύ είσαι ο Χριστός, ο Μεσσίας, ο κεκρισμένος, ο Yιός του ζώντος Θεού, του αληθινού-πραγματικού Θεού, αφού δεν υπάρχει άλλος θεός και όλοι οι άλλοι είναι ανύπαρκτοι θεοί». Μέσα σε λίγες λέξεις όλη η Θεολογία της Πίστεώς μας. Και τότε τι είπε ο Χριστός στον Πέτρο; Εδώ προσέξτε τώρα! «Μακάριος εἶ, Σίμων Βαριωνᾶ, ὅτι σὰρξ καὶ αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι, ἀλλ᾿ ὁ πατήρ μου ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. κἀγὼ δέ σοι λέγω ὅτι σὺ εἶ Πέτρος, καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν ἐκκλησίαν, καὶ πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς». Ακούσατε τι λέγει ο ίδιος ο Κύριός μας; Ότι την Εκκλησία Του την οικοδόμησε επάνω σε μία πέτρα. Ποια πέτρα; Την πέτρα της πίστεως. Τον ίδιο τον Χριστόν και την Αλήθειά Του. Την πέτρα της ομολογίας του Πέτρου. Σ’ αυτή την πέτρα λέει, της ομολογίας, σ’ αυτή την αλήθεια που είπες τώρα, ότι εγώ είμαι ο Yιός του Θεού του ζώντος, εκεί πάνω εγώ θα στηρίξω την Εκκλησία μου και αυτή θα είναι η αληθινή Εκκλησία του Χριστού, και αυτήν την Εκκλησία κανείς δεν θα μπορέσει να εξαφανίσει και να καταργήσει, ούτε ο ίδιος ο Άδης και ο Διάβολος!» (Ματθ. ΙΣΤ΄ 13-19)


Ο Χριστός και η διδασκαλία Του,



είναι η ορθή Πίστη και η ορθή Δόξα

Να λοιπόν ποια είναι και τι είναι η αληθινή Εκκλησία του Χριστού! Ο ίδιος ο Χριστός και η Αλήθεια Του! Η Ορθή Πίστη και Δόξα! Δεν είναι ούτε τα ντουβάρια, ούτε οι μήτρες, ούτε οι πατερίτσες, ούτε οι αρχιερείς ούτε οι πατριάρχες ούτε κανένας. Κανείς, απ’ όλους αυτούς, εκτός εάν έχουν μαζί τους τον Χριστό και την Αλήθεια Του! Αν λοιπόν δεν έχουμε την αλήθεια και δεν είμαστε μέσα στην Ορθοδοξία, δεν είμαστε ούτε μέσα στην Εκκλησία άσχετα αν πηγαίνουμε σε ναούς, άσχετα αν κάνουμε μνημόσυνα, λειτουργίες, κοινωνάμε, βγάζουμε λόγους και κάνουμε οτιδήποτε. Προσέξτε λοιπόν αυτή την σημαντική λεπτομέρεια, γιατί θα έρθουν δύσκολες μέρες, και δεν θα μπορέσουμε να ξεχωρίσουμε καταστάσεις. Θα μπερδευτούμε, θα υπάρχει μεγάλη σύγχυση, γιατί οι περισσότεροι θα ακολουθούν τους πολλούς, είναι το σύνδρομο της μάζας βλέπετε, πού πάει ο πολύς κόσμος. Γιατί θα λένε όλοι, είναι δυνατόν, όλοι αυτοί να έχουν άδικο και μόνο ένας ή δύο ή μια χούφτα άνθρωποι να έχουν δίκαιο;

Προσέξτε όμως τώρα! Πείτε π.χ. ότι ζούσατε εκείνη την εποχή, του Αγίου Μαξίμου του Oμολογητού, τον 7ο αιώνας, γύρω στο 650 (το 660 πέθανε ο Άγιος Μάξιμος) και σας έλεγε ο Άγιος Μάξιμος όλα αυτά τα πράγματα και βλέπατε λοιπόν να είναι μόνος του και όλοι οι άλλοι να είναι ενωμένοι, τι θα λέγατε τότε; Tι θα λέγατε; Ποιος θα είχε το δίκιο, ο ένας; Λογικό δεν είναι; Πολύ δύσκολο να πει κανείς ότι ο ένας, ένας καλόγερος είχε το δίκιο και όλοι οι άλλοι είχαν την πλάνη και ήταν μέσα στην αίρεση. Κι όμως τελικά αποδείχθηκε ότι ο Άγιος Μάξιμος είχε το δίκιο. Μετά από 60 ολόκληρα χρόνια από τότε που ξεκίνησε η αίρεση αυτή, και 20 ολόκληρα χρόνια μετά τον θάνατο του Αγίου το 660 κοιμήθηκε, το έτος 681 μ.Χ. έγινε η 6η Οικουμενική Σύνοδος η οποία αναθεμάτισε όλους τους αιρετικούς Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως, τον Σέργιο, τον Πύρρο, Παύλο, Πέτρο, αναθεμάτισε τον Πατριάρχη Αντιοχείας τον Κύρο, αναθεμάτισε τον Πατριάρχη Αντιοχείας τον Αθανάσιο, αναθεμάτισε τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων, αναθεμάτισε όλους εκείνους οι οποίοι πρέσβευαν αυτές τις πλάνες και αυτές τις αιρέσεις και δικαίωσε και μεγάλυνε και λάμπρυνε τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή. Πότε όμως; Μετά από 20 χρόνια από την κοίμησή του και 60 χρόνια από το ξεκίνημα του μοναχικού και μεγάλου αγώνα του!

Πρέπει να φυλάξουμε την Πίστη μας ανόθευτη και ως κόρην οφθαλμού. Τι δίδαγμα βγαίνει λοιπόν από τον Άγιο Μάξιμο; Ότι πρέπει να φυλάξουμε, σαν κόρη οφθαλμού, όπως μας λέει αλλού ο ίδιος «το πρώτο και μέγα της σωτηρίας ημών φάρμακο, την καλή λέγω της πίστεως κληρονομία». Και μετά όλα τ’ άλλα και αν είμαστε μέσα στην αλήθεια, αν είμαστε μέσα στην Ορθοδοξία τότε δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτε έστω κι αν είμαστε μόνοι μας, θυμηθείτε και τους Τρεις Παίδες εν τη καμίνω. Τρεις ήταν μόνο εκείνοι που δεν προσκύνησαν την εικόνα του Ναβουχοδονόσορα. Όλοι οι άλλοι προσκύνησαν και φρονούσαν τα ίδια. Μόνο αυτοί οι τρεις αντιστάθηκαν να μην προσκυνήσουν το άγαλμα του Nαβουχοδονόσορα, όλοι οι άλλοι είχαν προσκυνήσει, μόνο αυτοί οι τρεις αντιστάθηκαν. Σκεφτείτε επίσης την εποχή του Νώε, πόσοι σώθηκαν; Μόνο 8 άτομα, όλους τους άλλους τους πήρε ο κατακλυσμός και εξαφανίστηκαν. Μην σας ξεγελάει λοιπόν το πλήθος αλλά να κοιτάτε πού βρίσκεται η αλήθεια. Ποιος έχει την ΑΛΗΘΕΙΑ!

Αυτό το σπουδαίο και μεγάλο μήνυμα και δίδαγμα βγαίνει από τη ζωή και το βίο του Αγίου Μαξίμου. Κλείνοντας θα θέλαμε σαν επίλογο να υπενθυμίσουμε στην αγάπη σας ότι ζούμε σε εσχατολογικά και ίσως σε χρόνια του Αντίχριστου. Ίσως, δεν είμαστε Θεός δεν είμαστε προφήτης, δεν γνωρίζουμε, ο Θεός γνωρίζει, πάντως τα σημεία των καιρών βοούν, ότι είμαστε πολύ κοντά. Ας έχουμε ανοιχτά τα μάτια μας, ας είμαστε πάντοτε σε εγρήγορση, ας μην παρασυρόμαστε από μεγάλα λόγια, ας μην παρασυρόμαστε από το πλήθος, δεν βρίσκεται πάντοτε η αλήθεια μέσα στο πλήθος, ας μην μας τρομάζει ότι κάποιοι είναι μεγάλοι και τρανοί, είτε πολιτικοί, είτε εκκλησιαστικοί ηγέτες, και πώς είναι δυνατόν αυτοί δεν θέλουν να σωθούν, και δεν γνωρίζουν;

Σας θέτουμε και εμείς αμέσως το ερώτημα: Καλά, τότε στην εποχή των αιρέσεων, δεν ήθελε να σωθεί ο μεγάλος αιρεσιάρχης Άρειος ο Αλεξανδρινός και οι άλλοι αιρετικοί κληρικοί; Δεν ήθελαν να σωθούν οι Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως που αναφέραμε προηγουμένως, ο Σέργιος, Πέτρος, Παύλος κ.λπ.; Αυτοί δεν ήθελαν να σωθούν, αυτοί δεν ήξεραν, δεν είχαν μόρφωση; Κι όμως ήταν αιρετικοί, κι όμως καταδικάστηκαν, όπως καταδικάστηκαν και τόσοι άλλοι αιρετικοί. Ας μην μας φοβίζει λοιπόν και μας δελεάζει το πλήθος, ή οι μεγάλοι ηγέτες, είτε θρησκευτικοί, είτε πολιτικοί. Ας έχουμε ανοιχτά τα μάτια μας. Ας προσπαθούμε να είμαστε πάντοτε κοντά στο Θεό και πάντοτε κοντά στην αλήθεια και ας προσευχόμαστε όλοι, μέρα νύχτα, ο Θεός να μας κρατάει κοντά του, να μας κρατάει μέσα στην Εκκλησία Του, μέσα στην ΑΛΗΘΕΙΑ Του, μέσα στην ορθή δόξα, γιατί χωρίς Ορθοδοξία, χωρίς την αληθινή Πίστη μας, χωρίς την Αλήθεια του Χριστού μας, δεν υπάρχει καμία ελπίδα σωτηρίας.



Ταῖς τοῦ Ὁσίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.



Η έμπρακτη Ορθόδοξη διδαχή του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού


Άρθρο από τους : ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ

Τ.Θ. 76 - ΚΑΡΥΑΙ

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΟΝΟΜΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΔΕΝ ΤΟ ΔΙΑΠΑΡΑΓΜΑΤΕΥΟΜΑΣΤΕ .


ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΟΝΟΜΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΔΕΝ ΤΟ ΔΙΑΠΑΡΑΓΜΑΤΕΥΟΜΑΣΤΕ
Ως Έλλην Μακεδών, ιερομόναχος της Ιεράς Μητροπόλεως Φλωρίνης και πνευματικό τέκνο του αειμνήστου Γέροντος πρώην Φλωρίνης π. Αυγουστίνου που με τίμησε με το να με χειροτονήσει στους δύο βαθμούς της ιεροσύνης και να μου δώσει το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτη δεν δύναμαι να ανεχθώ την διαπραγμάτευση του ονόματος της Μακεδονίας. 

Σας καλώ ως πνευματικώς σας αδελφός να συμπαραταχθείτε στον πατριωτικό αγώνα και να συμμετέχετε στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης. 

Θα λυπηθώ και δεν θα επιτρέψω σε πνευματικά μου τέκνα να εκδηλώσουν χαλαρή εθνική συνείδηση και αποστασιοποίηση από τον κοινό και πατριωτικό μας αγώνα. 

Αύριο σας περιμένω όλους για εκκλησιασμό και την μετάβασή μας στην συμπρωτεύουσα για να δώσουμε την μαρτυρία μας.

Αρχιμ. Παῒσιος Παπαδόπουλος

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

Σάββατο, 20 Ιανουαρίου 2018

Αρχιμ. Αυγουστίνος Μύρου, Η Μακεδονία και ο μακαριστός επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης.

eximhnes-pa

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
ΚΑΙ Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ

Ἀρχιμ. Αὐγουστῖνος Γ. Μύρου, Δρ Θ.

Στὶς μέρες μας ζοῦμε ἀνθρωπίνως μὲ μεγάλη ἀγωνία τὸ δράμα τῆς πατρίδος μας. Καὶ πιὸ συγκεκριμένα, τὴν διεκδίκηση τῆς ἰδιαίτερης πατρίδος μας, τῆς Μακεδονίας, ἀπὸ τοὺς ἐπίδοξους καὶ ἐπίφθονους γείτονές μας. Διότι αὐτὸ σημαίνει διεκδίκηση τοῦ ὀνόματός μας. Τὸ ὄνομά μας εἶναι ἡ ταυτότητά μας, εἴμαστε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι. Τὸ ὄνομά μας εἶναι ἡ ἐπίσημη κατοχύρωση τῆς περιουσίας μας, τῆς πνευματικῆς καὶ τῆς ὑλικῆς, τῆς ἀνεκτίμητης κληρονομιᾶς τῶν πατέρων μας, ποὺ τὴν διατήρησαν καὶ μᾶς τὴν παρέδωκαν μὲ θυσίες καὶ ποταμοὺς αἱμάτων. Τὸ ὄνομά μας εἶναι ἡ ψυχή μας.

Αὐτὰ ἀπαιτοῦν οἱ γείτονές μας, κι ὄχι ἁπλῶς ἕνα ὀνοματικὸ τύπο, ἕνα ξερὸ ὄνομα. Κι αὐτὰ ποὺ ἀπαιτοῦν, τὰ ἀπαιτοῦν πέρα ἀπὸ κάθε ἔννοια δικαίου, ἱστορικῆς ἀλήθειας καὶ ἁπλῆς ἀνθρωπίνης λογικῆς.

Τὴν ἴδια ὥρα οἱ ἰσχυροὶ τῆς γῆς, συμπεριφερόμενοι ἀμοραλιστικὰ καὶ κυνικὰ, συμπαρατάσσονται ὅλοι μὲ τοὺς ἐργάτες τῆς ἀδικίας, γιὰ νὰ ἐξυπηρετήσουν τὰ δικά τους ἄνομα συμφέροντά.

Κι ἐμεῖς, σχεδὸν ἄβουλοι, ἀγωνιοῦμε νὰ ἐξασφαλίσουμε κανένα χαμόγελο τῶν ἰσχυρῶν ἤ κανένα ὀβολό, ποὺ ἐκεῖνοι δίνουν στοὺς ἐπαίτες, κι ἄς μᾶς πάρουν ὅ,τι πολύτιμο, ὅ,τι «τζιβαϊρικὸ», ποὺ λέγει ὁ Μακρυγιάννης, ἔχουμε.

Ἀφοῦ ἀπομακρύναμε ἀπὸ τὴν παιδεία μας τὰ πρότυπα τῶν ἡρώων καὶ τῶν ἁγίων, ἀφοῦ ἀποκόψαμε τὸν πολιτισμό μας ἀπὸ τὶς ζείδωρες πηγὲς τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεώς μας, ἀφοῦ ἐξορίσαμε ἀπὸ τὴν καθημερινή μας ζωή τὸν μέγιστο Εὐεργέτη μας, τὸν Κύριο τῶν Δυνάμεων, τὸν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ Χριστό, καταντήσαμε ἀνίσχυροι νὰ ὑπερασπιστοῦμε τὴν ἀλήθεια, ἀνήμποροι νὰ ἀντισταθοῦμε στὴν ἀδικία, ἀπρόθυμοι νὰ διαφυλάξουμε τὴν ἀνεκτίμητη κληρονομιὰ τῶν προγόνων μας.

Στὶς κρίσιμες αὐτὲς ὧρες στρέφουμε τὴ σκέψη μας σὲ μεγάλες μορφὲς τοῦ παρελθόντος, τοῦ μακρυνοῦ καὶ τοῦ προσφάτου, γιὰ νὰ ἀντλήσουμε δύναμη ἀπὸ τὸ ἀδάμαστο ἡρωϊκό τους φρόνημα καὶ ἀπὸ τοὺς ἀδιάκοπους ἀντιστασιακούς τους ἀγῶνες. Ἐπιλέγω δὲ τὸ παράδειγμα τοῦ θρυλικοῦ μακαριστοῦ πρώην Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτη.

Ὁ μακαριστὸς ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης ἀγάπησε τὴ Μακεδονία καὶ τόν ἐκλεκτὸ λαό της μέ ἀγάπη εἰλι­κρινῆ καί βαθειά. Καί ἀπέδειξε τήν ἀγάπη του ἔμπρακτα μέ τήν προσφορά του, μέ τά ἔργα καί τίς θυσίες του, ἀλλά καί μέ ὅσα ἔγραψε ἤ κήρυξε γιά τή φιλτάτη μας Μακεδονία. Τήν ὑπηρέτησε 43 χρόνια, 10 ὡς ἱεροκήρυκας καί 33 ὡς ἐπίσκοπος. Ἀπό τά 63 χρόνια, πού δούλεψε στό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ, τά 43 τά ἀφιέρωσε στή Μακεδονία.

Μετά ἀπό ἕνα ἱστορικό κήρυγμα, πού κήρυξε στά Ἰωάν­νινα τά Χριστούγεννα τοῦ 1941, διωγμένος ἀπό τόν ἰταλικό στρατό κατοχῆς, ἦρθε στή Μακεδονία καί ὑπηρέτησε ἐδῶ ὡς ἱεροκήρυκας μέχρι τό 1950, μία ὁλόκληρη δεκαετία, στά πιό δύσκολα καί μαῦρα χρόνια. Ὄργωσε κυριολεκτικά τήν κεντρική καί δυτική Μακεδονία, σπέρνοντας τό λόγο τοῦ Θεοῦ. Κήρυξε στήν Ἔδεσσα, στά Γιαννιτσά, στή Θεσσαλο­νίκη, στό Κιλκίς, στή Βέροια, στή Νάουσα, στή Φλώρινα, στήν Κοζάνη, στά Γρεβενά, στήν Καστοριά καί γιά λίγο στήν Καβάλα. Κόποι, ἀγωνίες, διωγμοί, στερήσεις, κίνδυνοι καί θυσίες σημαδεύουν τή δράση του. Πόσους κιν­δύνους διέτρεξε ἀπό Γερμανούς καί Ἰταλούς κατακτητάς, ἀ­πό διάφορους κινηματίες, ἀπό ἄλλους ἐχθροὺς τῆςπατρίδος! Ὅλα γιά τή Μακεδονία. Πόσα δέν ὑπέφερε! Κι ὅλα γίνονταν ἀφορμή ὅλο καί περισσότερο νά αὐξάνη ἡ πρός τή Μακεδονία ἀ­γάπη του.

Ἀπό τά ἀναρίθμητα περιστατικά τῆς δράσεως τοῦ π. Αὐγουστίνου Καντιώτη στή Μακεδονία, ἀναφέρω ἕνα, δεῖγμα αὐτὸ τῆς μέ­χρι θυσίας ἀγάπης του γιά τόν μακεδονικό λαό.

Σέ μιά ὁμιλία του στήν Ἀθήνα, στήν αἴθουσα τῶν «Τριῶν Ιεραρχῶν», (Μενάνδρου 4), τό 1956, βρισκόταν μεταξύ τῶν ἀκροατών καί ὁ ἀείμνηστος Μητροπολίτης Ναυπακτίας Χριστόφορος, ὁ ὁποῖος μετά τήν ὁμιλία τοῦ ἱεροκήρυκα ἀνέβηκε στό βῆμα καί βαθύτατα συγκινημένος, διηγήθηκε ἕνα περιστατικό, πού συγκλόνισε ὅλο τό πυκνό ἀκροατήριο. Τό παραθέτω ὅπως μᾶς τό διηγεῖτο ὁ ἀκροατὴς τότε, μακαριστὸς τώρα, καθηγητής Στέργιος Σάκκος καὶ ὅπως τὸ κατέγραψε ὁ ἐπίσης ἀκροατής μακαριστὸς π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος.

«... Ἦτο Κατοχή. Ἤμην τότε Μέγας Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθη­νῶν. Εἶχον μεταβεῖ κάποιαν ἡμέραν εἰς τό Ὑπουργεῖον Παι­δείας. Ἐκεῖ εὗρον τόν Γερμανόν Διοικητήν, ὅστις συνωμίλει μετά τοῦ Ὑπουργοῦ. Ἡ συνομιλία ἐγίνετο γερμανιστί. Ἀντελήφθην ὅμως ὅτι θέμα τῆς συνομιλίας ἦτο ὁ πατήρ Αὐγου­στίνος, ὁ ὁποῖος ὑπηρετοῦσε τότε εἰς τήν Μακεδονίαν, καί ὅτι αἱ διαθέσεις τοῦ Γερμανοῦ κάθε ἄλλο παρά ἀγαθαί ἦσαν διά τόν πατέρα Αὐγουστῖνον. Παρενέβην καί παρεκάλεσα τόν Ὑπουργόν νά μέ συστήση καί νά εἴπη εἰς τόν Διοικητήν νά ζητήση παρ' ἐμοῦ πληροφορίας περί τοῦ πατρός Αὐγου­στίνου... Μετ' ὀλίγας ἡμέρας ἦλθεν αὐτοπροσώπως ὁ Διοι­κητής εἰς τό Γραφεῖόν μου ἐν τῇ Αρχιεπισκοπῇ μέ διερμη­νέα, καθώς καί μέ τρεῖς ἄλλους, ἄς τούς εἴπω στενογρά­φους. Ἐτοποθέτησε τόν ἕνα ἐδῶ, τόν ἄλλον πάρα κάτω καί τόν ἄλλον πιό πέρα. Καί τότε ἤρχισεν ἀμέσως ἕνα καταιγι­σμόν ἐρωτημάτων πρός ἐμέ. Ὅταν ἐτελειώσαμεν, μοῦ εἶπεν: ΄Ἔχει ἀποφασισθῆ ἡ ἐκτέλεσις τοῦ Αὐγουστίνου Καντιώτου. Μετά τά ὅσα μοῦ εἴπατε, διστάζω νά προχωρήσω. Θά διατάξω νά άνασταλῆ. Ταυτοχρόνως ὅμως θά διατάξω νά γίνη πλέον ἄγρυπνος καί πλέον συστηματική ἡ παρακολούθησίς του. Μέ τό παραμικρόν πού θά προκύψη εἰς βάρος του, θά ἐκτελεσθῆ, ἀλλά θά ἔχετε καί σεῖς εὐθύνας. Νομίζω ὅτι κάποια καταχθόνια μηχανή ὑπάρχει εἰς τήν Ἐκκλη­σίαν, ἡ ὁποία τεκταίνεται κακά εἰς βάρος τοῦ στρατοῦ Κατοχῆς···΄

Ὅταν ἔφυγεν, ἐπῆρα ἀμέσως τήν πέννα καί ἐχάραξα λί­γες γραμμές εἰς τόν πατέρα Αὐγουστῖνον: ΄Πάτερ Αὐγουστῖνε, συνέβη αὐτό καί αὐτό. Ἡ ζωή σου κρέμεται σέ μιά κλω­στή. Θά σέ παρακολουθοῦν συνέχεια. Πρόσεχε κάθε σου βῆμα. Πρόσεχε, πρόσεχε, πρόσεχε..΄

Λαμβάνω, ἀγαπητοί μου, ἕνα γράμμα, συνέχισεν ὁ ἀείμνηστος Ἱεράρχης, πού θά ἔπρεπε καί ἐγώ πού εἶμαι ἐπί­σκοπος καί σεῖς πού εἶσθε λαϊκοί, νά τὸ ἔχωμεν πάνω ἀπό τό κρεββάτι μας καί νά τό διαβάζωμεν κάθε ἡμέραν.

΄Ἀγαπητέ μου πάτερ Χριστόφορε, ἔλαβα τό γράμμα σου καί σ' εὐχαρι­στῶ διά τήν ἀγάπην σου. Σ' εὐχαριστῶ καί διά τίς συμβου­λές σου, τίς ὁποῖες ὅμως δέν πρόκειται νά τηρήσω. Ἡ ζωή μου δέν ἀξίζει μιά δεκάρα. Ἄν δέν μέ σκοτώσουν οἱ Γερμα­νοί, κάποια άρκούδα τῶν Μακεδονικῶν δασῶν θά μέ φάγη. 'Ἄς πέσω, λοιπόν, ὑπηρετῶν καί ὑπερασπιζόμενος τόν μαρ­τυρικόν καί ἐγκαταλελειμένον ἀπὸ ὅλους λαόν μας. Έάν δέν σέ ἐπανίδω, καλήν ἀντάμωσιν εἰς τήν Αἰωνιότητα.
Μέ ἀγάπην Χριστοῦ Αυγουστίνος΄.

Ἀρχιμ. Αὐγουστῖνος Γ. Μύρου, Δρ Θ.


O π. Αυγουστίνος Καντιώτης για τη Μακεδονία

Αποσπάσματα ομιλιών του π. Αυγουστίνου για τη Μακεδονία.

Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

Άγιος Μάρκος Ευγενικός, ο υπέρμαχος της Ορθοδοξίας και πολέμιος του Οικουμενισμού.



Στις 19 Ιανουαρίου η Αγία Μας Εκκλησία τιμά την μνήμη του αγίου Μάρκου, Επισκόπου Εφέσου, του Ευγενικού.

Εφέτος κλείνουν 560 έτη από την κοίμηση του εν αγίοις πατρός ημών και ομολογητού Μάρκου αρχιεπισκόπου Εφέσου του Ευγενικού. Ο άγιος Μάρκος (κατά κόσμο Εμμανουήλ), εγεννήθη από ευσεβείς γονείς το 1392 εις την βασιλίδα των πόλεων, Κωνσταντινούπολιν. Ο πατέρας του ωνομάζετο Γεώργιος και ήτο αρχιδικαστής, σακελλίων και διάκονος της Μεγάλης Εκκλησίας, η μητέρα του ωνομάζετο Μαρία και ήτο θυγατέρα του ευσεβούς ιατρού Λουκά.

Αμφότεροι οι γονείς προσπάθησαν και επέτυχαν να αναθρέψουν τον μικρό Εμμανουήλ εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Αλλά ο θάνατος του πατρός του άφησε αυτόν και τον μικρότερό του αδελφό Ιωάννη ορφανούς εις νεαρά ηλικία.

Τα πρώτα γράμματα ο άγιός μας τα εδιδάχθη από τον πατέρα του Γεώργιο, ο οποίος είχε μία ονομαστή ιδιωτική σχολή. Μετά τον θάνατον του πατρός του η μητέρα του τον έστειλε να μαθητεύεση εις τους πλέον φημισμένους διδασκάλους της εποχής του, τον Ιωάννη Χορτασμένο (κατόπιν Ιγνάτιο Μητροπολίτη Σηλυμβρίας) και τον μαθηματικόν και φιλόσοφον Γεώργιον Γεμιστόν Πλήθωνα. Μεταξύ των συμμαθητών του ήτο και ο μετ έπειτα άσπονδος εχθρός του Βησσαρίων ο καρδινάλιος.

Διδάσκαλος και Μοναχός

Όταν ο νεαρός Εμμανουήλ τελείωσε τας σπουδάς του, ανέλαβε την διεύθυνση της πατρικής σχολής και εις σύντομο χρονικό διάστημα ανεγνωρίσθει ως ένας από τους πλέον λαμπρούς διδασκάλους της ψυχορραγούσης πόλεως. Μεταξύ των μαθητών του, που διέπρεψαν αργότερον, ήσαν ο Γεώργιος Γεννάδιος Σχολάριος,-ο πρώτος μετά την πτώσιν της Πόλεως Πατριάρχης-, ο Θεόδωρος Αγαλλιανός, ο Θεοφάνης Μητροπολίτης Μηδείας και ο αδελφός του Ιωάννης ο Ευγενικός.

Αλλά ο θείος έρως δεν άφησε τον Εμμανουήλ να παρασυρθεί από την γεμάτη υποσχέσεις λαμπρά καριέρα του διδασκάλου, ούτε οι λίαν φιλικές σχέσεις του με τον αυτοκράτορα τον εμπόδισαν να απαρνηθεί τον κόσμο και να καταφύγει εις την νήσον των Πριγκιποννήσων Αντιγόνη, πλησίον του φημισμένου ασκητού Συμεώνος. Εκεί έμεινε αγωνιζόμενος πνευματικώς επί δύο έτη και μετά, κατόπιν των τουρκικών επιδρομών εις τας νήσους, ήλθε με τον γέροντά του εις την περίφημο τότε Μονή του Αγίου Γεωργίου των Μαγγάνων, εις την Κωνσταντινούπολιν.

Ο μοναχός Μάρκος συνέχισε και εις την νέαν μετάνοιά του την σκληράν ασκητικήν ζωήν. Εις την μονήν των Μαγγάνων, ο άγιος Μάρκος συνέθεσε σχεδόν τα περισσότερα από τα 100 έργα του που έχουν διασωθεί μέχρι σήμερον. Ιδιαιτέρως σημαντικά είναι τα έργα που έγραψε εναντίων των λατινοφίλων αντιπάλων του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, τον οποίον εσέβετο πολύ και τον είχε ως πρότυπο του. Εις την Μονήν αυτήν ο Μάρκος έλαβε και το χρίσμα της ιεροσύνης, κατόπιν πιέσεως, διότι ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του ανάξιο δια τέτοιον υψηλόν λειτούργημα. Σύντομα δε απέκτησε και φήμη καλού πνευματικού, δι,αυτό πολλοί κληρικοί και λαϊκοί έγραφον εις τον άγιον ζητώντες την γνώμη του επί διαφόρων ζητημάτων.

Εις τη Σύνοδον της Φερράρας 


Το 1436 και ενώ ακόμη ήτο ιερομόναχος ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας τον διορίζει ως αντιπρόσωπο του εις την συγκληθείσαν σύνοδον δια ένωσιν των εκκλησιών. Το ίδιον έτος ο Αυτοκράτωρ Ιωάννης ο Παλαιολόγος τον αναγκάζει να δεχθεί τον Μητροπολιτικόν θρόνον της Εφέσου που είχε χηρεύσει εκείνον τον καιρόν.

Ο αυτοκράτωρ δείχνει την μεγάλη εκτίμηση που έτρεφε εις τον άγιον Μάρκον διορίζοντάς τον γενικόν έξαρχον της συνόδου. Ούτως ο άγιος ηναγκάσθη να ακολουθήσει τον Πατριάρχη και την λοιπήν αντιπροσωπία εις την Ιταλία.

Ο άγιος Μάρκος πήγε στην σύνοδον με τας καλυτέρας προθέσεις και έδειξε την διαλλακτικότητά του με τον λόγο που συνέθεσε δια τον πάπαν, προτού ακόμη αρχίσουν αι εργασίαι της συνόδου εις την Φερράραν. Μερικοί μάλιστα Ορθόδοξοι αντιπρόσωποι παρεξήγησαν τον Μάρκον δια την διαλλακτικότητα του ύφους του εις τον διάλογο με τον καρδινάλιο Κεσσαρίνι, και απήτησαν όπως εις το εξής ομιλεί ο Βησσαρίων, Μητροπολίτης Νικαίας.

Το πρώτο θέμα των συζητήσεων ήτο το καθαρτήριο πυρ. Του Βησσαρίωνος αδυνατούντος – λόγω ανεπαρκούς θεολογικής καταρτίσεως – να ομιλήσει, ομίλησε δια τους Ορθοδόξους ο άγιος Μάρκος, εκφωνήσας επί του θέματος τέσσαρες αντιρρητικούς λόγους.

Αι κρυστάλλιναι ορθόδοξοι απόψεις, ως επαρουσιάσθησαν από τον άγιο μας, ενθουσίασαν τον αυτοκράτορα, ο οποίος προσέβλεπε εις τον Μάρκον ως τον μόνον Ορθόδοξο θεολόγο που ηδύνατο να απαντά ευχερώς εις τους λόγους των παπικών. Αλλά ο περί τα θεία άσχετος βυζαντινός αυτοκράτωρ ήλπιζε ότι αι ορθόδοξοι απόψεις θα επεκράτουν, μη γνωρίζων ότι οι παπικοί θα επέμεναν αμετακίνητοι εις τας πλάνας των. Δι΄αύτόν τον λόγο, όταν είδε ότι η παράλογος επιμονή των λατίνων θα ναυαγούσε τον πολιτικό του σκοπό – ήτοι την ένωση των δύο εκκλησιών και την εξ αυτής αναμενόμενη παπική βοήθεια δι αντιμετώπισιν των Τούρκων – άρχισε να πιέζει τους Ορθοδόξους να ακολουθήσουν μία ηπιότερη η καλύτερα ενδοτική γραμμή. ...


Η Ψευδοένωσις

Οι λατίνοι άρχισαν να εφαρμόζουν την γνωστή τακτική των ψιθύρων, ψευδών και εκβιασμών, και ούτω κατ εκείνη την εποχή διένειμαν εις την Φερράραν εκατοντάδας φυλλαδίων, τα οποία περιείχαν 54 αιρετικές δοξασίας των Ορθοδόξων!!! Βλέποντας την κατάσταση να χειροτερεύει εις βάρος των Ορθοδόξων, δύο εκ των εγκρίτων μελών της Βυζαντινής αντιπροσωπείας, ο Μητροπολίτης Ηρακλείας Αντώνιος, πρώτος τη τάξει Μητροπολίτης του Οικουμενικού θρόνου και ο αδελφός του Μάρκου Ιωάννης, προσπάθησαν να αποδράσουν από την Φερράραν, αλλά ημποδίσθησαν από τον αυτοκράτορα. Και επειδή ο Ιωάννης συνοδευόταν μέχρι τον λιμένα από τον αδελφό του, ο αυτοκράτωρ και ο Πατριάρχης φοβούμενοι τυχόν άλλας απόπειρας αποδράσεως – εν συνεννοήσει μετά των παπικών – μετακίνησαν τις εργασίες της συνόδου από την Φερράραν, που ήτο πλησίον της θαλάσσης, εις την Φλωρεντία.

Όταν δε επανήρχισαν αι εργασίαι της συνόδου ο Εφέσου ήτο ο κύριος ομιλητής των Ορθοδόξων. Αι σαφείς όμως απαντήσεις του και αι ανατροπαί των λατινικών κακοδοξιών προκάλεσαν το μένος των λατινοφρόνων Ορθοδόξων, οι οποίοι με την σιωπηρά συγκατάθεση και ανοχή του αυτοκράτορος προσπάθησαν να διαβάλουν τον άγιο Μάρκο, κυκλοφορούντες μάλιστα και την είδηση ότι ο Εφέσου είχε τρελαθεί. Εις μίαν δε συνεδρίαση της Ορθοδόξου αντιπροσωπείας, όταν ο Μητροπολίτης Εφέσου απεκάλεσε τους παπικούς «αιρετικούς» οι Μητροπολίτες Λακεδαίμονος και Μυτιλήνης ύβρισαν τον άγιο και προσπάθησαν να τον κτυπήσουν....

Ο Εφέσου Μάρκος δεν υπογράφει.

Διαπιστώνων ο άγιος ότι όλες οι προσπάθειές του να πείσει τους Ορθόδοξους να μην προχωρήσουν εις την ένωση – γενόμενοι θύματα των παπικών – ήσαν μάταιοι, απεσύρθη από του να συμμετέχει ενεργώς εις τας εργασίας της συνόδου.

Τελικώς την 5 Ιουλίου 1439 υπεγράφη η ένωση και ως αναφέρει ο Συρόπουλος οι περισσότεροι Ορθόδοξοι αντιπρόσωποι υπέγραψαν χωρίς την θέληση των και φοβούμενοι τον αυτοκράτορα. Όταν δε ο πάπας ηρώτησεν εάν υπέγραψε ο Μάρκος και έλαβε απάντηση αρνητική είπε προφορικώς «λοιπόν, εποιήσαμεν ουδέν».Ο υπερόπτης και δεσποτικός πάπας ζήτησε ανερυθριάστως από τον άβουλο βυζαντινό αυτοκράτορα, όπως στείλει τον Μάρκον εις αυτόν δια να τον δικάσει ενώπιον συνοδικού δικαστηρίου, αλλ’ ευτυχώς ο αυτοκράτωρ ηρνήθη.

Αργότερα όμως παρεκάλεσε τον Μάρκον, αφού είχε πάρει προφορικές διαβεβαιώσεις δια την ασφάλειάν του από τον πάπα, να εμφανισθεί ενώπιον του ποντίφικα και να εξηγήσει την στάση του. Ο Μάρκος υπακούοντας εις το αυτοκρατορικό πρόσταγμα επήγε εις τον πάπαν. Μάταια όμως προσπάθησε ο αρχιαιρεσιάρχης της δύσεως να τον πείσει να δεχθεί την εκτρωματική ένωση. Όταν δε είδε ότι ο Μάρκος έμεινε αμετακίνητος εις τας απόψεις του, κατέφυγε εις εκβιασμούς και απείλησε ότι θα καταδίκαζε τον άγιό μας ως αιρετικό. Αλλ΄ ο άγιος Μάρκος μη πτοηθείς απήντησε μετά παρρησίας λέγων. «Αι σύνοδοι κατεδίκαζον τους μη πειθωμένους τη Εκκλησία, αλλ’ εις δόξαν τινά εναντίον αυτής ενισταμένους και ταύτη κηρύττοντας και υπέρ αυτής αγωνιζόμενους, διό και αιρετικούς εκάλουν αυτούς…Εγώ δε ου κηρύττω ιδίαν μου δόξαν ουδέ τι εκαινοτόμησα, ουδέ υπέρ αλλοτρίου τινός δόγματος και νόμου ενίσταμαι, αλλ’ εις την ακραιφνή δόξαν, τηρώ εμαυτόν»....

Ο ΛΑΟΣ ΕΠΙΔΟΚΙΜΑΖΕΙ ΤΟΝ ΜΑΡΚΟΝ

Μετά την προδοτική ένωση της Φερράρας – Φλωρεντίας οι Βυζαντινοί εγκατέλειψαν την Ιταλίαν δια την επιστροφήν των εις την πολιορκουμένην Πόλιν. Ο αυτοκράτωρ παρέλαβε τον άγιον Μάρκον εις το αυτοκρατορικόν πλοίον. Ύστερα από ταξίδι τριών και ήμισυ μηνών έφθασαν τελικώς εις την Κωνσταντινούπολιν. Εκεί οι κάτοικοι εδέχθησαν με αισθήματα εχθρικά και απεδοκίμασαν τους υπογράψαντας την ένωση, αλλ’ επεδοκίμασαν και ετίμησαν τον άγιόν μας και ως αναφέρει ο υβριστής του γραικολατίνος επίσκοπος Μεθώνης Ιωσήφ «ο Εφέσου είδε το πλήθος δοξάζων αυτόν ως μη υπογράψαντα και προσεκύνουν αυτώ οι όχλοι παθάπερ Μωϋσεί και Ααρών και ευφήμουν αυτόν και άγιον απεκάλουν»( PG 159, 992). Ο απλός λαός του Θεού προσέβλεπε εις τον άγιον Μάρκον ως τον μόνον ιεράρχη που είχε το θάρρος και την ικανότητα να υπερασπίσει την Ορθόδοξον πίστη του. Εγνώριζεν ήδη ότι αρκετοί που υπέγραψαν την ένωση είχαν δωροδοκηθεί από τον πάπα, ενώ τα χέρια του Μάρκου ήταν καθαρά. Όταν ο αυτοκράτωρ απεφάσισε να πληρώσει τον πατριαρχικό θρόνο, έστειλε αντιπροσώπους του εις τον άγιον Μάρκον παρακαλών αυτόν να δεχθεί το υψηλόν αξίωμα του Πατριάρχου, αλλ’ ο άγιός μας ηρνήθη....

Η ΦΥΛΑΚΙΣΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΛΗΜΝΟΝ

Την 4ην Μαΐου 1440 ο άγιος Μάρκος ηναγκάσθη να δραπετεύσει από την Βασιλεύουσαν, διότι εκινδύνευε η ζωή του, και να πάει εις την μητροπολιτική του περιφέρεια, την Έφεσον που ήτο κάτω από τους Τούρκους. Εκεί αφού εποίμανεν έπ’ ολίγον το λογικόν του ποίμνιον ηναγκάσθη πάλιν, τώρα υπό των Τούρκων και των ενωτικών, να εγκαταλείψει την Έφεσον και εμπήκεν εις πλοίον που επήγαινεν εις το Άγιον Όρος, όπου απεφάσισε να διέλθει τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής του. Όταν όμως το πλοίον έκαμε σταθμό εις την Λήμνο ο άγιος ανεγνωρίσθει και αμέσως συνελήφθη, κατόπιν αυτοκρατορικής εντολής και εφυλακίσθη εκεί επί διετία. Κατά την διάρκεια της φυλακίσεώς του υπέφερε πολύ, αλλά ως έγραψε εις τον ιερομόναχο Θεοφάνη τον εν Ευβοία «ο λόγος του Θεού και η της αληθείας δύναμης ου δέδεται, τρέχει δε μάλλον και ευοδούται, και οι πλείονες των αδελφών τη εμή εξορία θαρρούντες βάλλουσι τοις ελέγχοις τους αλιτηρίους και παραβάτας της ορθής πίστεως…». Από την Λήμνο ο άγιος εξαπέλυσε την περίφημο εγκύκλιο επιστολή του προς τους απανταχού της γης και των νήσων ευρισκομένους Ορθοδόξους Χριστιανούς. Με αυτήν ελέγχει αυστηρώς τους Ορθοδόξους εκείνους που απεδέχθησαν την ένωσιν και με αδιάσειστα στοιχεία αποδεικνύει ότι οι λατίνοι είναι καινοτόμοι και δι’ αυτό λέγει : «ως αιρετικούς αυτούς απεστράφημεν, και δια τούτο αυτών εχωρίσθημεν». Καλεί δε ο άγιος τους πιστούς να αποφεύγουν τους ενωτικούς, διότι αυτοί είναι «ψευδαπόστολοι και εργάται δόλιοι»....

ΣΥΝΕΧΙΣΗΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΟΝΗ ΜΑΓΓΑΝΩΝ

Μετά την αποφυλάκισίν του άγιος Μάρκος πιεζόμενος υπό της ασθενείας του δεν ηδυνήθη να αποσυρθεί εις το Άγιον Όρος, αλλ’ επέστρεψεν εις την εν Κωνσταντινουπόλει μονήν του, όπου εγένετο δεκτός μετά τιμών ως άγιος και ομολογητής υπό του πιστού λαού. Από το μοναστήριον του Αγίου Γεωργίου των Μαγγάνων ο νέος ομολογητής διηύθυνε τον αγώνα κατά των ενωτικών, γράφων επιστολάς εις μοναχούς και κληρικούς ενθαρρύνων αυτούς να κρατούν την ορθή πίστη και να μη συνεργάζονται μετά των ενωτικών. Οι διωγμοί, αι εξουδενώσεις και αι πιέσεις επεδείνωσαν την κατάσταση της υγείας του οσίου πατρός, και ούτω την 23ην Ιουνίου τω 1444, αφού είχε καλέσει πλησίον του τα πνευματικά του τέκνα και ανέθεσε εις τον Γεώργιον Σχολάριον την αρχηγίαν του ανθενωτικού αγώνος, απεδήμησεν εις Κύριον. Ήτο δε τότε 52 ετών....

ΤΙΜΑΙ ΑΓΙΟΥ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟΝ ΤΟΥ

Ο πιστός λαός του Κυρίου απορφανισθείς, εθρήνησε πολύ δια την απώλειαν του πνευματικού του πατέρα. Ο δε Γεώργιος Σχολάριος, εξεφώνησεν επικήδειον λόγον εις τον οποίον ανέφερε μεταξύ άλλων ότι ο όσιος «εν ιερεύσει διέπρεψεν, εν αρχιερεύσιν διέλαμψεν, ήθλησεν υπέρ της Εκκλησίας πάνυ καλώς αδάμαντος στερεώτερος ώφθη προς την μετάθεσιν…νυν γυμνή τη ψυχή της μακαριότητος εμφορείται ήν επέγνω καλώς και λαβείν εντεύθεν εσπούδασε την εν Χριστώ κεκρυμμένην ζήσας ζωήν και σύνεστι τοις ιεροίς διδασκάλοις της πίστεως, πάντων είνεκα δίκαιος ών εκείνοις συντάττεσθαι». Πνευματικός καρπός του αγίου είναι οι δύο άγιοι μαθηταί του Πατριάρχαι Κωνσταντινουπόλεως Γεννάδιος και Διονύσιος.

Αμέσως μετά την οσίαν κοίμησίν του ο Μάρκος ετιμήθη ως άγιος και ομολογητής. Αυτό μαρτυρεί με πόνο και ο σύγχρονος και άσπονδος εχθρός του Ιωσήφ, ουνίτης επίσκοπος Μεθώνης, λέγων, «ώσπερ πολλούς μεν και άλλους, και τον καλούμενον Παλαμάν, και τον Εφέσου Μάρκον, ανθρώπους ούτ’ άλλως φρενήρεις, αλλά και δοξοσοφίας εμπεπλησμένους, μηδεμίαν αρετήν ή αγιωσύνην εν εαυτοίς έχοντας, μόνον δια το λέγειν και συγγράφειν κατά Λατίνων, δοξάζετε και υμνείτε, και εικόνας εγκοσμείτε αυτοίς και πανηγυρίζοντες, στέργετε αυτούς ως αγίους και προσκυνείτε» ( PG 159, 1357)

Την πρώτη ακολουθία προς τιμήν του αγίου συνέθεσε ο αδελφός αυτού Ιωάννης ο φιλόσοφος. Κατ’ αρχάς η μνήμη του εορτάζετο την 23ην Ιουνίου, αλλά βραδύτερον ωρίσθη η 19η Ιανουαρίου – ημέρα προφανώς της ανακομιδής του λειψάνου του αγίου και ταφής αυτού εις την μονήν του Λαζάρου εις τον Γαλατά. Οι αγώνες του Μάρκου όσον και του μαθητού αυτού Γενναδίου ανεγνωρίσθησαν και εδικαιώθησαν από την μεγάλη σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως που τελείωσε το 1484 και κατέγραψε τα ονόματα αυτώ, ως πατέρων αγίων, εις το Συνοδικό της Ορθοδοξίας....

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

« ΦΟΒΟΎ ΤΟΥΣ ΠΑΠΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΣ ΚΑΙ ΔΩΡΑ ΦΕΡΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΝ ΠΡΟΤΕΙΝΟΝΤΑΣ!



Η «αγάπη» του γερασμένου Λιονταριού

Πόσον επίκαιρος είναι ο Αισώπειος μύθος του λέοντος!

Ο λέων, το δυνατώτερο των ζώων, ο τρομοκράτης της ερήμου και της ζούγκλας, όταν εγήρασεν και δεν μπορούσε να ζήση, διότι δεν ηδύνατο να συλλάβη τα άλλα ζώα και να τα φάγη, τότε μετεχειρίσθη τον εξής ύπουλο τρόπο:

Έστειλε μήνυμα προς όλα τα ζώα και τα καλούσε στην σπηλιά του για να συνάψουν ειρήνη, ώστε του λοιπού να ζήσουν εν ομονεία και αγάπη!

Τα διάφορα ζώα πιστέψανε στα λεγόμενά του και πήγανε ένα –ένα στη φωλιά του. Εκεί όμως ο λέων τα συνελάμβανε και τα έτρωγε.

Αποφάσισε να πάει και η έξυπνη αλεπού, αλλ’ αυτή στεκότανε μακριά και δεν επλησίαζε αφού είδε γύρω στη φωλιά του τα κόκκαλα των προηγηθέντων ζώων.

- Έλα, της λέει ο λέων. Πλησίασε να κουβεντιάσωμε. Μη φοβάσαι. Πάνε πια τα μίση. Πάνε τα παλιά. Τώρα θα ζήσουμε αγαπημένα.

- Όχι, του απαντά η αλεπού. Δεν έρχομαι, διότι θα με φας.

- Ποιος σου το είπε, πως θα σε φάω. Ίσα-ίσα. Εγώ σε αγαπάω. Θα ζήσουμε του λοιπού αδελφωμένα κι αγαπημένα. Έχεις τον λόγο της τιμής μου.

- Ναι! Του απαντά, θα έχω τον λόγο της τιμής σου, αλλά βλέπω εδώ κάτι «λίγα» κόκκαλα!!


Το ίδιον κάνει κι ο πάπας. Είδεν ότι με τις σφαγές, με τις δηώσεις (λεηλασίες) και διώξεις ,με τα βασανιστήρια και τα μαρτύρια που χρησιμοποίησε μέχρι σήμερον, δεν κατώρθωσε τίποτε. Δεν μπορεί να πιάσει τους Ορθοδόξους. Γι’αυτό άλλαξε τακτική.

Μας μιλάει τώρα για αγάπη. Για ένωση. Να ξεχάσωμε τα παλιά και να ζήσωμε αδελφωμένοι. Αλλά εμείς οι Ορθόδοξοι πρέπει να έχωμε την εξυπνάδα της αλεπούς.

Να μη πιστέψωμε στο σύνθημα της αγάπης, που μας πετάει για να μας πιάση και να μας απορροφήση. Αλλά να του πούμε κι εμείς:

Βλέπουμε, ότι έχεις και διατηρείς την Ο Υ Ν Ι Α .

Εφόσον διατηρείς την Ο Υ Ν Ι Α ,πάψε να μιλάς για αγάπη.

Θα πρέπει να επαναλάβωμε τα λόγια που είπε ο Λαοκόων στους Τρώας, όταν ήθελαν να βάλουν τον Δούρειον Ίππον μέσα στην πόλι τους:

«Φοβού τους Δαναούς, και δώρα φέροντας».

Οι Τρώες δεν τον ήκουσαν και την έπαθαν. Προσοχή όμως
 
να μη την πάθουμε κι εμείς οι Ορθόδοξοι.

Γι’αυτό βροντοφωνούμεν προς πάσαν κατεύθυνσιν:

ΦΟΒΟΥ ΤΟΥΣ ΠΑΠΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΣ ΚΑΙ ΔΩΡΑ 

ΦΕΡΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΝ ΠΡΟΤΕΙΝΟΝΤΑΣ.»

+
του Αρχιμ. ΧΑΡΑΛ. Δ. ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ


Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ 

ΧΩΡΙΣ ΜΑΣΚΑ 

Σας μεταφέρει ταπεινά με εν Χριστώ αγάπη και ενδιαφέρον

ο Γεώργιος Φλώρος

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

ΠΕΣ ΜΟΥ ΛΟΙΠΟΝ,ΙΟΥΔΑΙΕ, ΓΕΝΝΗΣΕ Η ΠΑΡΘΕΝΟΣ Ή ΟΧΙ;


Το πουλάκι πέταξε, και αυτοί οι ανόητοι κάθονται και φυλάνε ακόμα τη φωλιά.

Τι αστοιχείωτοι δάσκαλοι είστε, αλήθεια;

Εσείς κατά λάθος δείξατε πως το νεογέννητο της Βηθλεέμ είναι Θεός.

Εσείς Τον κηρύξατε χωρίς να το θέλετε.

Εσείς Τον φανερώσατε, πασχίζοντας να Τον κρύψετε.

Εσείς Τον ευεργετήσατε, επιθυμώντας να Τον βλάψετε.

Μα τι ωφέλιμοι εχθροί που είστ’ εσείς! Τι φιλάνθρωποι κατήγοροι!

«Να, η Παρθένος θα μείνει έγκυος».

Πες μου, Ιουδαίε, πες μου λοιπόν, ποιόν γέννησε;

Δείξε, σε παρακαλώ, θάρρος,έστω και σαν εκείνο που έδειξες μπροστά στον Ηρώδη. Αλλά δεν έχεις θάρρος. Και ξέρω γιατί. Γιατί είσαι επίβουλος. 

Στον Ηρώδη μίλησες για να Tον εξολοθρεύσει, 



και σε μένα δεν μιλάς για να μην τον προσκυνήσω.

Ποιόν λοιπόν γέννησε; Ποιόν;

Το Δημιουργό της Κτίσεως. 

Κι αν εσύ σωπαίνεις, η φύση το βροντοφωνάζει. Τον γέννησε λοιπόν με τον τρόπο που ο Ίδιος θέλησε να γεννηθεί. Στη φύση δεν υπήρχε η δυνατότητα μιας τέτοιας γεννήσεως. Eκείνος όμως, ως Κύριος της φύσεως, επινόησε τρόπο γεννήσεως παράδοξο. Κι έδειξε έτσι ότι, και άνθρωπος που έγινε, δεν γεννήθηκε σαν άνθρωπος, μα όπως μόνο σε Θεό ταιριάζει.

Σε αυτόν λοιπόν που θ’ αμφισβητήσει την άσπορη γέννηση του Λόγου του Θεού, θα επικαλεστώ ως μάρτυρα την αμόλυντη σφραγίδα της Παρθενίας. Πες μου λοιπόν Ιουδαίε, γέννησε η Παρθένος ή όχι;

Και αν μεν γέννησε, γιατί δεν ομολογείς την υπερφυσική γέννηση;

Αν πάλι δεν γέννησε, γιατί εξαπάτησες τον Ηρώδη;

Όταν εκείνος ζητούσε να μάθει που θα γεννηθεί ο Χριστός, εσύ δεν είπες «στη Βηθλεέμ της Ιουδαίας» (Ματθ.2:4);

Μήπως εγώ γνώριζα την πόλη ή τον τόπο; Μήπως εγώ γνώριζα την αξία του βρέφους που ήρθε στον κόσμο;

Ο Ησαΐας και οι Προφήτες σας δεν μίλησαν γι’αυτό; Κι εσείς οι αγνώμονες εχθροί, δεν εξηγήσατε την Αλήθεια; Εσείς, οι γραμματείς κι οι φαρισαίοι, οι ακριβείς φύλακες του νόμου, δεν μας διδάξατε για το Χριστό; Εσείς δεν ερμηνεύσατε τις Γραφές; Μήπως εμείς γνωρίζαμε τη γλώσσα σας; Και όταν γέννησε η Παρθένος, εσείς δεν παρουσιάσατε στον Ηρώδη τη μαρτυρία του Προφήτη Μιχαία, «αλλ’ από σένα Βηθλεέμ, πόλη της περιοχής του Εφραθά, αν και είσαι μια από τις μικροτέρες πόλεις του Ιούδα, θα αναδειχθεί αρχηγός του Ισραήλ»(Μιχ.5:1);

Πολύ καλά είπε ο Προφήτης «από σένα». Από σας προήλθε και παρουσιάστηκε σε ολόκληρο τον κόσμο. Παρουσιάστηκε ως άνθρωπος, για να καθοδηγήσει τους ανθρώπους. Παρουσιάσθηκε ως Θεός, για να σώσει την Οικουμένη.

Μα τι ωφέλιμοι εχθροί που είστ’ εσείς!

Τι φιλάνθρωποι κατήγοροι!

Εσείς κατά λάθος δείξατε πως το νεογέννητο της Βηθλεέμ είναι Θεός.

Εσείς τον κηρύξατε χωρίς να το θέλετε.»

(διαβάσατε) Αποσπάσματα 

θαυμάσιου λόγου, Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου που αποκαλύπτει και αφήνει άφωνους τους αναίσχυντους εχθρούς του Χριστού.

Διαβάστε όλον τον λόγο: 

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ:

http://www.triklopodia.gr/wp-content/uploads/2016/12/%CE%A6%CF%89%CE%BD%CE%AE-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%A0%CE%B1%CF%84%CE%AD%CF%81%CF%89%CE%BD-15.pdf …………………………………………………………… 

Πες μας Ιουδαίε, που η υποκρισία σου ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ ήρθε ο Μεσσίας στη γη ή τον περιμένεις ακόμη; Λες ότι δεν έχει έρθει και ότι θα έρθει όταν εσύ το αποφασίσεις. Πόσο υποκριτής είσαι!!

Αν δεν ήρθε όπως ισχυρίζεσαι, γιατί ψιθυρίζεις στο αυτί του ετοιμοθάνατου ραβίνου πως ο Μεσσίας έχει έρθει;

Αυτοκαταστρέφεσαι γιατί συ ο ίδιος ζήτησες το Αίμα Αυτού που σταύρωσες και που δεν πίστεψες ,να πέσει επάνω σου και στα παιδιά σου, πράγμα που γίνεται ακατάπαυστα εδώ και 1984 χρόνια.

Μα πόσο αμετανόητος είσαι!

Δεν αρκέστηκες να πέσει το Αίμα Του, μόνο στο δικό σου κεφάλι αλλά θεώρησες υπεύθυνα και τα παιδιά σου,στους αιώνας «Κύριος δίκαιος συνέκοψεν αυχένας αμαρτωλών.» (Ψαλμ. ΡΚΘ’ 4)

Ποιον λοιπόν σταύρωσες τότε; Λες ότι πατέρα έχεις τον Αβραάμ, αυτό σου δίδαξε ο Αβραάμ; Πες μας λοιπόν ποιον σταύρωσες ,παραβαίνοντας τον Νόμο;


Κοροϊδεύεις και τον εαυτό σου; Όχι, ούτε αυτό είναι!!

Είσαι όργανο του διαβόλου και τέκνο αυτού. Έχεις ΑΠΟΛΥΤΗ ΓΝΩΣΗ του τι κάνεις. Θέλεις να καθυποτάξεις τον κόσμο όλο και όταν εσύ το αποφασίσεις θα φέρεις τον δικό σου ΑΝΤΙ-χριστο,ΨΕΥΔΟ-μεσσία, έτσι ορέγεσαι!

Τούτο, διότι άνοιξες την πόρτα της ψυχής σου στον μαμωνά και μετά άνοιξαν όλες οι πόρτες και μπήκαν όλοι μέσα, έτσι λένε οι ΑΓΙΟΙ ΜΑΣ, άντε τώρα να τους βγάλεις!

Για να το πράξεις όμως αυτό (την διακυβέρνηση του κόσμου), πρέπει πρώτα να καθυποτάξεις τους Ορθοδόξους Χριστιανούς όπερ ΑΔΥΝΑΤΟΝ, γιατί λέει : «και περικύκλωσαν το στράτευμα των Αγίων και την αγαπημένην πόλιν, την στρατευομένην Εκκλησίαν δηλαδή. Και κατέβη φωτιά από τον ουρανόν και τους κατέφαγε.»( Αποκ.Κ’9)

Επίσης, πρέπει να προετοιμάσεις την τεχνολογία, ώστε να εξαπατήσεις τον κόσμο εκ του κόσμου, διότι πάλι είναι γραμμένο:

«Αυτοί οι ΨΕΥΔΟ-προφήται προέρχονται και εμπνέονται από τον μακράν του Θεού κόσμον. Δι’αυτό διδάσκουν σύμφωνα με το πνεύμα του κόσμου και ο κόσμος τους ακούει και τους δέχεται.»(Α’Ιωάν.5)

Το 2ο το έχεις πετύχει, το 1ο δεν σου «βγαίνει», στο χρόνο που θέλεις, ούτε θα σου βγει ποτέ, διότι πολλοί θα επιδοθούν και θα πετύχουν «στον αγώνα κατά του θηρίου χωρίς να δειλιάσουν.» Έτσι θα γελοιοποιηθείς παγκοσμίως, γιατί για εσένα έχει λεχθεί:

«Θέλουν να παρουσιάζονται ως δάσκαλοι του Νόμου, και δεν καταλαβαίνουν ούτε εκείνα που λέγουν..»(Α’Τιμόθ.α’7)

«Συ λοιπόν, που διδάσκεις τον άλλον, δεν διδάσκεις καλύτερα τον εαυτό σου;..»(Ρωμ.Β’21)

«Αλλά δεν θα προκόψουν περισσότερον. Διότι η ηθική τους αμυαλωσύνη θα γίνη εις όλους ολοφάνερος..»(Β’Τιμόθ.9)

Πες μας και συ που θες να λες ότι είσαι Ορθόδοξος Χριστιανός και πιστεύεις ότι γεννήθηκε ο Θεός – άνθρωπος, για να ανεβάσει τον άνθρωπο στο Θεό και που πιστεύεις ότι συμπλήρωσε την Π.Δ. δια της Καινής, δίνοντας μάλιστα εντολές.

Πόσες φορές ερεύνησες την Κ.Δ. που σου άφησε ο Πατέρας σου, αφού λες ότι Τον πιστεύεις και Τον αγαπάς και που σφραγίστηκε με Αίμα;

Εάν επρόκειτο για διαθήκη υλικής περιουσίας θα την ήξερες απ ’έξω!

Τώρα που πρόκειται για πνευματική διαθήκη, Σωτηρία ψυχής και Αιωνίου Ζωής ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΡΕΥΝΗΣΕΣ αυτά που σου έδωσε στην Διαθήκη ο Πατέρας σου;

Πώς τολμάς να λες πως Τον αγαπάς αφού δεν ξέρεις αυτά που σου έχει παραγγείλει ,ούτε πράττεις αυτά που Τον ευαρεστούν;

Όσοι ξέρουν τις Εντολές ας προβληματιστούν εάν πράττουν ανάλογα, διότι δεν αρκεί μόνο να γνωρίζουμε, αλλά και να κάνουμε πράξη αυτά που γνωρίζουμε!

Μήπως «αδελφέ Ορθόδοξε» διαβάσεις άλλο Ευαγγέλιο; Δεν γνωρίζεις ποιοι είναι αυτοί που με δόλο εφόνευσαν τον Ιησού που λες ότι είναι Πατέρας σου; Δεν έχεις διαβάσει ποτέ το ακόλουθο της Γραφής; :

«Ύστερα λοιπόν από τους λόγους αυτούς του Καϊάφα, απεφάσισαν από την ημέραν εκείνην ΟΛΟΙ ΤΩΝ να Τον θανατώσουν.» (Ιωάν.ΙΑ’53)

Γιατί λοιπόν ΥΠΟΚΡΙΤΗ και ΠΡΟΔΟΤΗ ομολογείς εγγράφως ότι δεν είναι υπεύθυνοι, ότι δεν Τον δολοφόνησαν οι Ιουδαίοι τον Θεό;


Αυτοί αποφασίζουν και υπογράφουν για εμάς χωρίς την έγκρισή μας.

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Χρυσόστομος ὑπογράφει Κοινὴ Δήλωση μὲ τὸν Ἀρχιραββίνο τοῦ Ἰσραὴλ κ. YonaMetzger (Κύπρος 6 Δεκεμβρίου 2011). Στὴν Δήλωση ἀναφέρεται: «…ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου καὶ ὁ Κυπριακὸς λαὸςδὲν συμμετεῖχε ποτὲ στὴ συστηματικὴ ἀπόρριψη τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, σὲ κατηγορίες γιὰ συλλογικὴ ἐνοχὴ γιὰ θεοκτο­νία καὶ προβαίνουμε στὴν ἀποκήρυξη παρόμοιων ἐνεργειῶν ποὺ εἶναι ἀσύμβατες μὲ τὴ διδασκαλία τῶν Γραφῶν .Ἐξ ἄλλου, θὰ πρέπει νὰ σημειώσουμε περαιτέρω ὅτι ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραὴλ ποτὲ δὲν προέβη σὲ ἐχθρικὲς ἐνέργειεςἐναντίον τοῦ Κυπριακοῦ λαοῦ, ἀλλὰ ἐπεδείκνυε συνεχῶς τὴ στήριξή του πρὸς αὐτόν» (http//www.churchofcyprous.org.cy/

Να γιατί επιμένουμε ότι δεν πιστεύουμε στον ίδιο Θεό,αφού και για σένα ο Μεσσίας ούτε έχει έρθει, ούτε και σταυρώθηκε από τους Ιουδαίους.

Αποδεικνύεις έτσι, με τις πράξεις σου, συμπροσευχόμενος κιόλας, ότι έχεις πολλά κοινά με αυτούς που σου είπε να αποστρέφεσαι και που Τον σταύρωσαν!

Πώς καταδέχεσαι να συναναστρέφεσαι αυτούς που Τον κέντησαν για να χύσουν χάμω το Αίμα Του και που είναι εχθροί Του, αφού ΔΕΝ ΜΕΤΑΝΟΟΥΝ;

Πώς τολμάς να λες πως είσαι παιδί Του;

Με το στόμα λες ότι είσαι του Θεού ενώ με τα έργα βοηθάς αυτούς ΠΟΥ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΝ ΕΛΕΥΣΙΝ ΤΟΥ ΑΝΤΙ-ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ!

Γιατί δεν ακούς τον Πατέρα σου που σου λέει:

«Φεύξονται», δηλαδή ότι τα παιδιά Του δεν θα αναγνωρίσουν, ούτε θα πειστούν στη φωνή (διδασκαλία) των αλλότριων, αλλά θα φύγουν μακριά από αυτούς;

Γιατί δεν ακούς και τον Απόστολο που σου λέει:

«Σημαδεύσατέ τους και φύγετε μακράν από αυτούς»;

Το «σημαδεύσατέ τους» σημαίνει τα ακόλουθα :

1ον)Εντοπίστε τους

2ον)Επισημάνετέ τους

3ον)Χαρακτηρίστε τους

4ον)Κατονομάστε τους

5ον)Αποκαλύψτε τους και

6ον) Γνωστοποιείστε τους….

για να προστατεύσετε και άλλους αδελφούς.

Ταυτόχρονα απομακρυνθείτε από αυτούς, διότι ο Απόστολος λέει:

«Ένας τέτοιος άνθρωπος (αιρετικός) έχει διαστραφεί». (Τίτον Γ’11)

Δεν μας λένε «φύγετε» απλά, αλλά να φύγουμε μακριά τους γιατί κινδυνεύουμε!!


Δεν μας λένε που να πάμε, διότι τώρα είναι η ώρα που πρέπει να απομακρυνθούμε τάχιστα, γιατί κινδυνεύουμε από τους αλλότριους, αυτούς που ανέβηκαν αλλαχόθεν στην μάντρα των προβάτων και αφανίζουν τα πρόβατα. Να φύγουμε μακριά τώρα που κινδυνεύουμε και για το που θα πάμε θα φροντίσει να μας το υποδείξει ο Καλός Ποιμήν, ο Πατέρας μας, εμπιστευόμενοι την πρόνοιά Του.

Μήπως δεν γίνεται έτσι;

Μήπως στερούμεθα κάτι;

Μήπως μας εκλείπει ο Καλός Ποιμήν; Όχι βέβαια!

Εάν το βράδυ γίνει η 2α παρουσία ή κάτι πιο πιθανό, να κλείσω τα μάτιά μου ο ανάξιος, τι δικαιολογία θα βρω την ώρα της κρίσεως;

Ότι τάχα δεν ήξερα που να πάω;

Ως εκ τούτου παρέμεινα και συμπροσευχόμουν και συλλειτουργούμην με άθεους που κηρύττουν αίρεση και είναι εχθροί του Πατρός μου;

Είναι δικαιολογία αυτό; ΜΗ ΓΕΝΟΙΤΟ!

Όλα έχουν απαντηθεί στο Ευαγγέλιο. Άλλο αν για λόγους συμφέροντος δεν μας ικανοποιούν και ως εκ τούτου παίρνουμε θέση αντίθετη του Θείου Λόγου, επικαλούμενοι μάλιστα ανόητα επιχειρήματα για να δικαιολογηθούμε.

Παρασύρουμε έτσι κι άλλους αδύναμους στην Πίστη επιδιώκοντας το δικό μας θέλημα που μας έχει οδηγήσει στην οίηση και στην πλάνη κατά τον Άγιο Ισαάκ τον Σύρο.

Έχουμε για οδοδείκτες ανθρώπους που «κόπιασαν για τη σπορά».

Εμείς καλούμαστε μόνο να διαφυλάξουμε τους καρπούς.

«Αύτη η Πίστις των Αποστόλων.

Αύτη η Πίστις των Πατέρων.

Αύτη η Πίστις των Ορθοδόξων.


Αύτη η Πίστις την Οικουμένην εστήριξεν».


Αύτη η Πίστις των Προφητών απέδειξεν.

Γι’αυτό και ό,τι παρέλαβαν, αυτό στο ακέραιο παρέδωσαν, τηρώντας τις Εντολές.

«Εκείνο όμως που έχετε και σας παρεδόθη ως το μόνον Αληθές Ευαγγέλιον κρατήσατέ το στερεά έως ότου έλθω κατά την δευτέραν παρουσίαν Μου».(Αποκ.Β’25)

«Γίνε άγρυπνος και προσεκτικός. Και στήριξε τα υπόλοιπα μέλη της Εκκλησίας…»(Αποκ.Γ’2)

«Έρχομαι γρήγορα, κράτα καλά την Πίστιν, που έχεις, δια να μη πάρη κανείς τον στέφανόν σου και την ανταμοιβήν των αγώνων σου.»(Αποκ.Γ’11)

«Ενθυμού λοιπόν τον ΖΗΛΟΝ, με τον οποίον έχεις παραλάβει και ήκουσες το Ευαγγέλιον και μετανόησε και φύλαττε αυτό, που ήκουσες και παρέλαβες. Εάν λοιπόν δεν εξυπνήσεις και δεν γίνης προσεκτικός, θα έλθω δια του θανάτου σου εις σε έξαφνα, όπως έρχεται και ο κλέπτης κατά την νύκτα. Και δεν θα γνωρίσεις ποίαν ώραν θα έλθω εις σε δια να ζητήσω λόγον των πράξεων σου.»( Αποκ.Γ’3)

«Γνωρίζω καλά τα έργα σου, ότι δηλαδή ούτε ψυχρός είσαι εις την Πίστιν και τον ΖΗΛΟΝ, ούτε ζεστός και θερμός. Είθε να ήσουν ή ψυχρός, διότι τότε θα υπήρχε μεγαλυτέρα ελπίς να μετανοήσης κάποτε και να γίνης ΖΗΛΩΤΗΣ ,ή να ήσουν θερμός και ζεστός.»(Απόκ.Γ’15)

«Έτσι, επειδή είσαι χλιαρός και δεν είσαι ούτε ζεστός ούτε ψυχρός, θα σε ξεράσω από το στόμα Μου.»(Απόκ.Γ’16)

ΠΡΟΣΕΞΕ λοιπόν και μη λες ότι η ιδανική θέση είναι η «ενδιάμεση» ή αλλιώς ,εκλεπτυσμένα παρασύροντας και άλλους, ότι τάχα «ακολουθούμε τη μέση βασιλική οδό».

Πού τα διάβασες αυτά που λες; : «Όχι με τους οικουμενιστές αλλά όχι και με τους ζηλωτές.»

ΑΚΟΥ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΕΙ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΟΗΣΕ ΤΟ !!

«Σου λέγω αυτά εξ’ αγάπης. Εγώ οσουσδήποτε αγαπώ, τους ελέγχω, δεικνύων εις αυτούς τα σφάλματά των, και τους παιδαγωγώ.

ΔΕΙΚΝΥΕ ΛΟΙΠΟΝ ΖΗΛΟΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΟΗΣΕ.» (Απόκ.Γ’19)

Τον Θείο ΖΗΛΟΝ τον συναντάμε στις Γραφές ως υπέρτατο μέτρο Πίστεως, πολλές φορές. ΠΡΟΣΕΞΕ αδελφέ, γιατί οι προβατόσχημοι λύκοι, ως απατεώνες και κλέπτες θέλουν να εξαλειφθεί αυτή η λέξη, που υποδηλώνει ιδιαίτερη αγάπη και αδυναμία προς τον Πατέρα μας και τον Οίκον Αυτού.

Είπε πάλι ο Κύριος και οι Άγιοί μας:

«Και το ότι ο Χριστός έδειξε τοιούτον ΖΗΛΟΝ υπέρ του Οίκου του Θεού, δεν ήτο η μεγαλυτέρα απόδειξις αρετίς;

Αλλ’οι ευσεβείς αναγνωρίζοντο και από το εξής:

«Διότι τότε ενεθυμήθησαν οι μαθηταί Του, λέγει, ότι είναι γραμμένον,Ο ΖΗΛΟΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥ ΣΟΥ ΘΑ ΜΕ ΚΑΤΑΦΑΓΗ».(…) (ΕΠΕ. ομιλ. Χρυς .ΚΓ’2).

Το ύπουλο σχέδιο καθυπόταξης της Ορθοδοξίας από τον ΑΝΤΙ-χριστο, τα λογικά πρόβατα του Καλού Ποιμένος, το γνωρίζουν πολύ καλά. Η επικοινωνία που υπάρχει μεταξύ του Καλού Ποιμένος και των δικών Του προβάτων είναι άμεση και η γνωριμία οικεία, αφού τα γνωρίζει και «φωνάζει το καθένα με το όνομά του» και τα πρόβατα Τον ακολουθούν διότι γνωρίζουν την φωνήν Του, το ενδιαφέρον Του και το σφύριγμά Του, με το οποίον από καιρού εις καιρόν τα φωνάζει» νουθετώντας τα και πληροφορώντας τα.

Αυτήν την πληροφορία της έλευσις του ΑΝΤΙ-χρίστου, γόνου των εβραιο-μασώνων, συνεργία του ετέρου ΑΝΤΙ-χρίστου και οργάνου τους, πονηρού πάπα, θέλουν τα λογικά πρόβατά Του να μεταδώσουν σε όσους εν αγνοία τους, εξυπηρετούν την προσωπικήν έλευσίν του και τα καταστροφικά σχέδια των σκοτεινών αυτών δυνάμεων.

Με το ίδιο του το όπλο λοιπόν (του ΑΝΤΙ-χρίστου) κατακεραυνώνεται ο πονηρός, αφού έστω και έτσι δίνεται η ευκαιρία να γνωστοποιηθούν αυτά που με λεπτομέρεια έχουν γραφεί στην Διαθήκη για την Σωτηρία μας από τους Αποστόλους που άκουσαν και είδαν τον ίδιο τον Θεό να περπατά και ως άνθρωπος μαζί τους.

Υποσχέθηκε δε, σε όλους μας ότι θα είναι κοντά μας αν Τον αγαπάμε και αν τηρούμε τις εντολές Του!

Τότε «μαζί με τον Πατέρα» και αναπόσπαστο το Ομοούσιο Άγιο Πνεύμα, «θα κάνει Ναό την καρδιά μας κατοικώντας μόνιμα μέσα μας».

Συγκληρονόμους θα κάνει μόνο τα παιδιά Του που σηκώνουν αγόγγυστα και εκουσίως τον Σταυρό που τους έδωσε, αφού πρώτα τον ζύγισε καλά!

Τα δε άλλα ποίμνια που ως ανυπάκουα «δεν δέχθηκαν την Βασιλείαν Του επ’αυτών» ,αφού ευαρεστούνται ή παρασύρονται στην φωνή των αλλαχόθεν εισερχομένων αλλότριων κλεπτών, απατεώνων και ληστών και μη θέλοντας βεβαίως να παραβιάσει το αυτεξούσιό τους ,μόνα τους τραβούν τη δική τους οδό της ολοκληρωτικής, αμετακλήτου σφαγής και απώλειας. «Το αίμα Αυτού σε εμάς και στα παιδιά μας.»

Γι’ αυτό αδελφοί μου να πηγαίνουμε ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ ,ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ,ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ και της Ν.Τ.Π., που προωθούν τον ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ και καλύπτονται πίσω από την ΑΓΑΠΟΛΟΓΙΑ και ΨΕΥΤΟ-ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ του εντεταλμένου παμπόνηρου πάπα και των οργάνων του!

Όλους αυτούς που μάχονται την Εκκλησία του Χριστού και «ΔΕΝ ΔΕΧΘΗΚΑΝ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΠ’ΑΥΤΩΝ,ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΓΟΥΝ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΣΦΑΞΟΥΝ».

Ο δε Κύριός μας και Θεός μας ως στοργικός Πατέρας μας αποκαλύπτει όλους αυτούς για να μας προφυλάξει, λέγοντάς μας: «ΦΕΥΞΟΝΤΑΙ ΤΩΝ ΑΛΛΟΤΡΙΩΝ…»!

Θα πρέπει να είναι εντελώς τυφλός πνευματικά κάποιος ώστε να μην αντιλαμβάνεται τα τρέχοντα γεγονότα που διαδραματίζονται ως απόδειξη των όσων μας προείπε ο Ιησούς μας περί των εσχάτων χρόνων.

«ΚΑΙ ΠΥΛΑΙ ΑΔΟΥ ΟΥ ΚΑΤΙΣΧΥΣΟΥΣΙΝ…» (Ματθ.ΙΣΤ’18),διότι ο Κύριος εξουσιάζει τα πάντα και εις Αυτόν ανήκουν τα πάντα…

…και η ΔΟΞΑ και η ΤΙΜΗ εις τους αιώνας ..ΑΜΗΝ!

Με εν Χριστώ αγάπη και ενδιαφέρον

Γεώργιος Φλώρος

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ