Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

Θέσις π. Ευθυμίου Τρικαμηνά ως προς την διένεξι ιστολογίων...


Κατὰ καιροὺς μοῦ ἀποστέλλονται σὲ φωτοτυπίες κείμενα, τὰ ὁποῖα περιέχουν ἀντιπαραθέσεις μεταξὺ ἀποτειχισμένων ἱστολογίων, καὶ δὴ τῶν ἱστολογίων «Πατερικὴ Παράδοση», «Ὁμολογία», «Παιδαγωγὸς» κ.λπ., καθὼς καὶ ἀντιπαραθέσεις μεταξὺ προσώπων.

Ἐπειδὴ εἶναι γνωστὸ ὅτι λειτουργῶ μιὰ φορὰ τὸν μῆνα εἰς τὸ ἐκκλησάκι τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ εἰς τὴν Σουρωτή, τὸ ὁποῖο ἀνήκει εἰς τὸν κ. Ὀδυσσέα Τσολογιάννη καὶ ἐπίσης, ἐπειδὴ εἶναι γνωστὸ ὅτι εἰς τὸν κ. Τσολογιάννη ἀνήκει τὸ ἱστολόγιο «Ὁμολογία», τὸ ὁποῖο δημοσιεύει καὶ κάποιες ὁμιλίες μου ποὺ πραγματοποιοῦνται εἰς αὐτὸ τὸ ἐκκλησάκι, καὶ προκειμένου νὰ μὴν φανῆ ἢ δοθῆ ἡ λανθασμένη ἐντύπωσι ὅτι συμφωνῶ μὲ τὴν γραμμὴ καὶ τὸν τρόπο ἀντιμετωπίσεως τῶν θεμάτων τῆς ἀντιπαραθέσεως μὲ αὐτὸ τὸ ἱστολόγιο, ἀναφέρω τὰ ἑξῆς, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν θέσεις μου καὶ γραμμή μου τώρα καὶ εἰς τὸ μέλλον.

1. Εἰς τὸ ἐκκλησάκι τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ προσεκλήθην νὰ λειτουργῶ ἀπὸ τὸν κ. Ὀδυσσέα Τσολογιάννη καὶ τὸ ἀπεδέχθην, ἐφ’ ὅσον ὁ ἴδιος εἶχε ἀποτειχιστεῖ ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστὲς Ἐπισκόπους καί, βέβαια, στὸ ἐκκλησάκι δὲν λειτουργοῦν πλέον Οἰκουμενιστὲς κληρικοί.

2. Τὸ ὅτι ἐλειτουργοῦσα εἰς αὐτὸ τὸ ἐκκλησάκι χάριν τῶν ἀποτειχισμένων ἀδελφῶν, καὶ ἐφ’ ὅσον δὲν ὑπῆρχαν ἀκόμα ἀποτειχισμένοι κληρικοὶ στὴν περιοχὴ αὐτή, δὲν ἐσήμαινε διόλου βέβαια, ὅτι συμφωνοῦσα καὶ μὲ τὴν γραμμὴ καὶ τὶς θέσεις καί, ἰδίως, τὸν τρόπο ἐκφράσεως καὶ ἀντιμετωπίσεως τοῦ ἱστολογίου «Ὁμολογία» τοῦ κ. Τσολογιάννη.

3. Πολλὲς φορὲς ἔκανα ὑποδείξεις εἰς τὸν κ. Ὀδυσσέα Τσολογιάννη γιὰ διάφορα θέματα, γιά τέτοιου εἴδους ἀντιπαραθέσεις του μὲ ἄλλα ἱστολόγια ἢ καὶ μὲ συγκεκριμένα
πρόσωπα, ὑποδεικνύοντάς του ὅτι ἔχει δικαίωμα νὰ ἔχη τὴν γνώμη καὶ ἄποψί του γιὰ διάφορα τρέχοντα θέματα, πλὴν ὅμως δὲν ἐπιτρέπεται σὲ Ὀρθόδοξο Χριστιανὸ νὰ θέλη τὴν γνώμη ἢ ἄποψί του νὰ τὴν ἐπιβάλη καὶ εἰς τοὺς ἄλλους ἤ, τὸ χειρότερο, ὅσοι δὲν πείθονται νὰ γίνονται ἐχθροί του καὶ νὰ τοὺς χαρακτηρίζει ὑποτιμητικὰ καὶ μὲ λέξεις καὶ ἐκφράσεις προσβλητικὲς ἢ ὑβριστικές.

4. Συγκεκριμένα καὶ χάριν παραδείγματος τοῦ ὑπέδειξα ὅτι ἢ θὰ ἔπρεπε νὰ σταματήση νὰ ἐκφράζεται δημοσίως κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, ἢ θὰ ἔπρεπε, ἐφ’ ὅσον ἤθελε ἔτσι νὰ ἐκφράζεται, νὰ βάζη ἀπαραιτήτως καὶ τὸν ἑαυτό του μέσα σὲ αὐτούς, εἰς τοὺς ὁποίους ἀναφέρονται οἱ ἐκφράσεις· δηλαδὴ νὰ λέη ὅτι εἴμαστε κοπριά, χαλβάδες, ψεῦτες, ἄρρωστοι καὶ ὁ,τιδήποτε ἄλλο. Ἔτσι, τουλάχιστον, ἔστω κι ἂν δὲν τὸ ἐπίστευε, θὰ ἐμιμεῖτο τὸν ἀπόστολο Παῦλο, ὁ ὁποῖος (χωρὶς βέβαια νὰ χαρακτηρίζη ἔτσι τοὺς ἄλλους), ἔλεγε γιὰ τὸν ἑαυτό του ὅτι ἦτο ἔκτρωμα, ὁ πρῶτος ἁμαρτωλὸς κ.λ.π.

5. Ἐπειδὴ λοιπόν, βλέπω ὅτι δὲν ὑπάρχει διόρθωσις ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου καὶ προκειμένου νὰ μὴν φανῆ ὅτι συμμετέχω εἰς αὐτὴν τὴν στάσι τοῦ κ. Τσολογιάννη καὶ τοῦ ἱστολογίου του, ἀπὸ ἐδῶ καὶ εἰς τὸ ἑξῆς θὰ σταματήσω νὰ λειτουργῶ εἰς τὸ ἐκκλησάκι τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ εἰς τὴν Σουρωτή, μέχρις ὅτου ἐμπράκτως πλέον καὶ ὄχι μὲ λόγια καὶ ὑποσχέσεις, διορθωθοῦν αὐτὰ τὰ πράγματα. Ἄλλωστε τώρα ὑπάρχουν καὶ ἄλλοι ἀποτειχισμένοι ἱερεῖς εἰς τὴν Μακεδονία καὶ δύναται ὁ κ. Τσολογιάννης νὰ ἐξυπηρετῆται ἀπὸ αὐτούς.

6. Θεωρῶ ὅτι ὅλοι οἱ ἀποτειχισμένοι ἀπὸ τὴν αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ δὲν ἀποτελοῦμε ὁμάδες μὲ ἀρχηγὸ κάποιο ἱερέα, ἀλλὰ ἀποτελοῦμε τὴν Ἐκκλησία, τὴν ἐν διωγμῷ ἐν καιρῷ αἱρέσεως καὶ ἰδίως ἀποστασίας τῶν ἐσχάτων χρόνων καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχουμε κάποιες διαφωνίες μεταξύ μας. Ἂν ὅμως ἀφήσουμε αὐτὲς τὶς ἀντιπαραθέσεις νὰ ὑπερισχύσουν καὶ ἰδίως, ἂν τὶς ἐκλάβουμε ἐκκλησιαστικὰ καὶ ὄχι ὡς προσωπικές μας ἀδυναμίες, δὲν θὰ διαφέρουμε σὺν τῷ χρόνῳ ἀπὸ τὸν παραταξιακὸ χριστιανισμὸ τῶν Παλαιοημερολογιτῶν, ἔστω κι ἂν δὲν ἔχουμε Ἐπισκόπους ἢ Συνόδους, ὅπως αὐτοί.

7. Τέλος, ἀναφέρω ὅτι τὸ ἱστολόγιο τὸ ὁποῖο μὲ ἐκφράζει καὶ μὲ τὸ ὁποῖο συνεργάζομαι εἶναι ἡ «Πατερικὴ Παράδοση» καὶ αὐτὸ τὸ ἀναφέρω ὄχι βέβαια γιὰ νὰ ὑποτιμήσω τὰ ἄλλα ἱστολόγια τῶν ἀποτειχισμένων ἀδελφῶν, ἀλλὰ πρὸς ἄρσι σκανδαλισμῶν καὶ παρεξηγήσεων καὶ ἐπιμερισμὸ εὐθύνης.

Ἱερομόναχος

Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς

"Η βία ενάντια στους Ορθοδόξους που αντιστέκονται στον οικουμενισμό, είναι ένα ακόμα δείγμα πού βρίσκεται η πλάνη"


ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΣ  ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟΣ


Πελίτης Ιωάννης, Θεολόγος

Έχοντας προηγηθεί η καταλήστευση της δημόσιας και της ιδιωτικής περιουσίας μας –αίμα και ιδρώτας γενεών– με υπογραφές προδοτικές για ένα χρέος πολλαπλάσιο του πραγματικού, που οδήγησε χιλιάδες σε αυτοκτονία, μπορούσαν να σωθούν κάποιοι από αυτούς με λίγη εκκλησιαστική φροντίδα και ακολουθώντας η πλημμύρα από αλλόφυλους οργανωμένους να μας υποτάξουν, μονό ο Χριστός και η ψυχή μας έμειναν, που δεν μπορούν να πάρουν αν δεν το επιτρέψουμε (Αγ. Κοσμάς).

Αλλά ακριβώς εκεί βρίσκεται ο στόχος. Όταν άρχισε ο λαός να γονατίζει απ’ την ολόπλευρη επίθεση πολιτικών, δημοσιογράφων, συνδικαλιστών, τραπεζιτών, που συνόδευαν κήρυκες του αθεϊσμού, της αγραμματοσύνης, της διαστροφής και της δουλείας, κάποια αλλά χέρια ρασοφορεμένα, κάρφωσαν πισώπλατα την πίστη, την καρδιά του, με γραφίδες που υπέγραψαν ως εκκλησίες τις αιρέσεις. Δηλαδή εξίσωσαν βλάσφημα τον Αληθινό Θεό με τους ψευτόθεους, απεμπολώντας το αίμα αμέτρητων μαρτύρων, που θυσιάστηκαν γι΄ αυτή την πίστη και αγνοώντας άπειρες ψυχές στον άδη εξαιτίας της πλάνης των αιρέσεων.



Τελικός σκοπός η εξαφάνιση της Εκκλησίας του μοναδικού Θεανθρώπινου οργανισμού και πολιτισμού, που εγγυάται αιώνια ζωή με αναμφισβήτητα σημεία. Πριν από χρόνια δήλωναν σε παπικό περιοδικό, οι οικουμενιστές, ότι θα ανοίξει η Ορθόδοξη Εκκλησία στους άλλους χριστιανούς (Ορθόδοξοι και αιρετικοί στην ίδια μάντρα;) και θα την εκσυγχρονίσει (υποτάσσοντας το αιώνιο στο χρονικό, το αθάνατο στον θάνατο; Ξανά μεσαίωνας δηλαδή).

Η αποτυχημένη από πολλά πανορθόδοξη στην Κρήτη, ήταν φαίνεται η πρώτη πράξη του σχεδίου, όπως προκύπτει απ’ την δήλωση του πάπα, ότι «το πρώτο βήμα έγινε».

Το ότι μετά απ’ όσα γράφτηκαν από τότε, δεν ζήτησαν οι υπογράψαντες συγνώμη από τον λαό, που δεν τους εξουσιοδότησε και δεν ενέκρινε την στάση τους ούτε εκ των υστέρων, το ότι δεν διόρθωσαν έστω με εισαγωγικά το «εκκλησίες» (και παρά την καθησυχαστική αναγνώριση του δικαίου των ενστάσεων με την εγκύκλιο «προς τον λαό»), δείχνει ότι οι θέσεις τους είναι αμετάκλητες. Εμμονή στην άγνοια ήταν πλάνη; Ευρωαργύρια; Κάτι χειρότερο;

Η ανακοίνωση της πλειοψηφίας των ηγουμένων του Αγίου Όρους επιδείνωσε το πρόβλημα, δίνοντας άλλοθι στους αδιάφορους να μην ασχοληθούν, παρ’ ό,τι η ουδετερότητα των χλιαρών είναι συνέργεια στην πνευματική γενοκτονία των Ορθοδόξων.

Η ψευτοσύνοδος αυτή κατέδειξε το βάθος και την έκταση της αλλοτρίωσης μεγάλου μέρους κλήρου και λαού, που οφείλεται κυρίως στην έλλειψη της αποφατικής Ορθόδοξης Θεολογίας απ’ την παιδεία του, και την συνεπαγόμενη αδυναμία του να διαμορφώσει αποφατική ανθρωπολογία στις τέχνες, στην πολιτική, τις επιστήμες, την καθημερινότητα. Η απόρριψη κάθε «ακαταλαβίστικου» από οίηση παντογνωσίας που διακρίνει όποιον φαντάζεται ότι μπορεί με νου κτιστό και μεταπτωτικό να καταλάβει και τον Άκτιστο, οδήγησε στο να αντιτάσσουμε στον θεό των αιρετικών, θεό καταληπτό, ανακυκλώνοντας την πτώση. Αγνοήσαμε ότι ακατάληπτος είναι και ο άνθρωπος που διαστέλλεται απ’ την Χάρη ώστε να «χωράει» τον Αχώρητο, και την κτίση όλη, αφού δεν εξαιρείται απ’ την αγάπη του κανένα κτίσμα (καύσις καρδίας και υπέρ δαιμόνων, Αγ. Ισαάκ). Αυτός ο άνθρωπος, και μόνος του μαζί με το Αγιο Πνεύμα, είναι συνοδός – συμφωνία, σύμπραξη με τον Θεό, Ορθοδοξία.

Αν στον λαό δεν επιβάλλονταν κριτήρια ξένα στη ζωή του, για να τον κάνουν μερικώς αιρετικό στην πράξη, πιο εύκολα θα καταλάβαινε ότι ο θεός των αιρετικών απρόσιτα κλειστός στα κτίσματα, τα εγκαταλείπει στην κτιστότητα τους και ούτε στον Παράδεισο δεν έχουν μετοχή στην άκτιστη ζωή, αλλά σε μια κτιστή ευτυχία παρατεινόμενη στο διηνεκές σαν φυλακή. Ο Χριστός τους δεν σταυρώνεται από αγάπη, ασύλληπτη και από τους Αγγέλους, για τον άνθρωπο, αλλά για την ικανοποίηση ενός θείου θελήματος, που θίχτηκε από την παρακοή των πρωτοπλάστων. Δεν παρηγορεί μα αίσθηση άφεσης στην εξαγόρευση, και με πρόγευση αιώνιας ζωής στο αίμα Του, που ούτε θάνατος, ούτε αντίλογος θα διαψεύσουν. Τέτοια αισθητήρια που χαρίζονται σ’ όποιον αξιώνεται δίψα Θεού, συμμαρτυρούν ότι ο Χριστός τους δεν μοσχοβολάει Ανάσταση απ’ τον Επιτάφιο δίνοντας και το Πάσχα θρίαμβο στον θάνατο. Γι’ αυτό η ζωή τους δυναστεύεται από αμνησία του θανάτου, απωθώντας τον με φόβο στο υποσυνείδητο. Αδυνατώντας να θεμελιώσουν μνήμη θανάτου στην ανάσταση που τον μεταβάλλει σε κοίμηση, στηρίζουν την επικράτηση τους σε βασανιστική θανάτωση όσων αντιστάθηκαν στην πλάνη τους και τις ψυχωτικές απόπειρες τους για κοσμοκρατορία. Νομίζουν πως σκοτώνουν τον θάνατο στα σώματα των άλλων και ότι απαλλάσσονται έτσι από τους εχθρούς. Ιδιαίτερα όσους η ζωή τους μαρτυρεί πεποίθηση ανάστασης, εκθέτοντας τον θεό τους ως ανίσχυρο στον θάνατο.

Η βία ενάντια στους Ορθοδόξους που αντιστέκονται στον οικουμενισμό (Χριστιανισμό χωρίς Χριστό ) προτείνοντας Ορθόδοξη οικουμενικότητα, είναι ένα ακόμα δείγμα πού βρίσκεται η πλάνη: η Ορθοδοξία δεν εκβιάζει. Αυτοί που το επιχειρούν, μην αμφιβάλουν ότι απ’ την θριαμβεύουσα, που ισχύουν οι Θεόπνευστοι κανόνες, όπως και απ’ τη συνείδησή μας, το προσωπικό θυσιαστήριο κάθε πιστού,  
καταδικάζονται.

Ευγνωμονούμε όσους αγωνίζονται ενάντια στον κοσμοκράτορα να κρατηθεί ανόθευτη η πίστη που αφθαρτίζει. Η δίωξη τους προξενεί Χαρά που δεν παλιώνει. Η θλίψη, για τους φιλοαιρετικούς που δεν εννοούν να καταλάβουν ότι οι Κανόνες δεν είναι απρόσωποι ρυθμιστές συμπεριφοράς, αλλά όριο στο θάνατο απ’ τον Άρχοντα της ζωής. Όσοι ασυμβίβαστοι, έστω και με κάποια υπερβολή ή κάποιες στιγμές, δεν αγωνίζονται για μιαν άποψη με νοοτροπία νίκης ενάντια στην αντίπαλη άποψη, σαν κάποιους που καταδικάζουν το κακό απ’ έξω, δίχως να το παίρνουν ούτε μια στιγμή στην πλάτη, αλλά γιατί γνωρίζουν ότι «ειρήνη» με αιρετικούς είναι έχθρα κατά του Χριστού, και των αιρετικών, γιατί αφαιρούν και απ’ αυτούς την μόνη ελπίδα να απομυθοποιηθεί ο θεός τους και να επιστρέψουν στην αυθεντική εκκλησία των προγόνων τους και να σωθούν.

Καιρός να διαβαστεί σωστά η ανιδιοτέλεια και η θυσιαστικότητα των διωκομένων και ν’ αντιληφθούν κάποιοι ότι η διοίκηση είναι για να διακονεί την Εκκλησία κι όχι για να την δυναστεύει και χωρίς ανάλογο ανάστημα. Ας στρέψει στους πραγματικούς εχθρούς της τον δυναμισμό της για ν’ αντισταθεί διαλεγόμενη στην καλπάζουσα αποχριστιανοποίηση της κοινωνίας και, αν κηρυχθεί σε διωγμό, να απαιτήσει την περιουσία της και την απαλλαγή των πολιτών απ’ την αντίστοιχη φορολογία.

Είναι επίσης ώριμο, όσοι Ιεράρχες προς τιμήν τους αντιτάσσονται ανένδοτα στην αλλοτρίωση, ν’ αποφασίσουν με ποιον τρόπο θα ηγηθούν στο αυθόρμητο κίνημα των συνειδητών πιστών, που ως ακέφαλο, αδυνατεί ακόμη να αναπτύξει την δυναμική του, μέχρι που να συγκληθεί μια αληθινή Σύνοδος εν Αγίω Πνεύματι, με αδιάβλητα πρόσωπα και μεθόδους, για την καταδίκη όποιας πρακτικής και νοοτροπίας, που ενδίδει σε αλλοτρίωση της Ορθοδοξίας στο δόγμα, στη λατρεία και στο ήθος. Ίσως η καταγγελία του Ηγουμένου της Μονής Λογγοβάρδος –που συνυπογράφουμε συγχαίροντες τον για την τόλμη και την ευστοχία– να είναι η λαβή για τέτοια αρχή. Άλλες «λύσεις» που δεν θεμελιώνονται στους κανόνες και την πρακτική της Εκκλησίας, τώρα ιδιαίτερα αν συνοδεύονται από οφέλη, πρέπει μάλλον να αποκλειστούν.

Με την βεβαιότητα ότι δεν πρόκειται να επικρατήσουν αλλότριοι, προσευχή, αντίσταση και συνοχή.


Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΜΗΛΟΧΩΡΙΟΥ ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑΣ..... ο π. Ιγνάτιος ΑΝΤΙ ΤΟΥ ΜΑΜΩΝΑ (ΔΗΛΑΔΗ ΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ = διακοπή μισθοδοσίας) ΕΠΙΛΕΓΕΙ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ


.. Κατόπιν των ανωτέρω, η Ορθόδοξη Ιερά μας Μονή δηλώνει δημόσια ότι ο π. Ιγνάτιος :
"ΑΝΤΙ ΤΟΥ ΜΑΜΩΝΑ (ΔΗΛΑΔΗ ΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ) ΕΠΙΛΕΓΕΙ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ" ..

Ανακοίνωση της Ορθόδοξης Ιεράς Μονής Αγίας Παρασκευής Μηλοχωρίου Πτολεμαϊδας

ΔΕΥΤΕΡΗ ΔΙΩΞΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΣΗ ΜΗΛΟΧΩΡΙΟΥ ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΦΛΩΡΙΝΗΣ, Η ΟΠΟΙΑ ΑΠΑΡΝΗΘΗΚΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΧΩΡΗΣΕ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ Ή ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΥ Ή ΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟΥ, Η ΟΠΟΙΑ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ ΕΙΣΗΧΘΗ ΨΕΥΔΟ-ΣΥΝΟΔΙΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟ-ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ : 

ΑΠΕΙΛΗ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΜΙΣΘΟΥ ΤΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ π. ΙΓΝΑΤΙΟΥ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΜΙΣΘΟΣ ΔΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΤΗΣ ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ, ΑΝ ΤΟΥΤΟΣ ΔΕΝ ΑΣΚΕΙ ΕΦΕΞΗΣ ΤΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΤΗΣ ΘΕΣΗΣ ΙΕΡΟΚΗΡΥΚΑ ΕΦΗΜΕΡΙΑΚΗΣ ΘΕΣΗΣ ΣΤΟΝ ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΝΑΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑΣ, ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΘΕΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΟΡΙΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟ 1998, ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟΠΟΘΕΤΗΜΕΝΟΣ ΩΣ ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ 2002

Με το υπ’ αριθ. 937/2-8-2017 έγγραφό του (το οποίο επιδόθηκε στον π. Ιγνάτιο από δικαστική επιμελήτρια στις 4-8-2017), ο Μητροπολίτης Φλωρίνης - ο οποίος απαρνήθηκε την Ορθοδοξία και προσχώρησε την Παναίρεση του Οικουμενισμού ή Θρησκευτικού Συγκρητισμού ή Γνωστικισμού, η οποία εισήχθη ψευδο-συνοδικά από την Ψευδο-σύνοδο της Κρήτης -
καλεί σε έγγραφη απολογία τον Ορθόδοξο Αρχιμανδρίτη π. Ιγνάτιο Καλαϊτζόπουλο,
Μέλος του Ηγουμενοσυμβουλίου της Ορθόδοξης Ιεράς Μονής μας,
μέσα σε τρεις (3) ημέρες από τη λήψη της παρούσας (δηλαδή από τις 4-8-2017 και μέχρι τις 7-8-2017),
για τον λόγο ή τους λόγους μη εμφανίσεώς του και μη ασκήσεως των εφημεριακών του καθηκόντων ιδιαιτέρως κατά το τελευταίο εξάμηνο (δηλαδή το τελευταίο εξάμηνο, κατά το οποίο δημοσιοποιήθηκε η μη μνημόνευση του ανωτέρω Μητροπολίτη από την Ορθόδοξη Ιερά μας Μονή) στον ενοριακό ναό όπου ανήκει και από τον οποίο μισθοδοτείται (δηλαδή στο ναό της Αγίας Τριάδος Πτολεμαϊδος).

Στη συνέχεια ο ανωτέρω Μητροπολίτης απειλεί τον π. Ιγνάτιο ότι, ειδάλλως, δηλαδή σε περίπτωση μη απολογίας του ή μη ασκήσεως των εφημεριακών του καθηκόντων στον εν λόγω ναό(εξυπονοώντας σαφώς ο πρώτος και την επανάληψη της μνημονεύσεως του ονόματός του), θα διακοπεί η μισθοδοσία του δευτέρου από 1-9-2017, με βάση τον υπ’ αριθ. 230/2012 Κανονισμό της «Συνόδου» της λεγόμενης «Εκκλησίας της Ελλάδος».

Στις 2-8-2017, δηλαδή μετά την δημοσίευση της παύσης μνημοσύνου του από την Ορθόδοξη Ιερά μας Μονή (επί λέξει: «ιδιαιτέρως δε το τελευταίον εξάμηνον (δηλαδή της παύσεως μνημοσύνου)», θυμήθηκε ο ανωτέρω Μητροπολίτης ότι ο π. Ιγνάτιος δεν εμφανίζεται και δεν ασκεί τα εφημεριακά του καθήκοντα στον ενοριακό ναό όπου ανήκει και από τον οποίο μισθοδοτείται (δηλαδή στον ναό της Αγίας Τριάδος Πτολεμαϊδος). Τούτο προκύπτει σαφώς από το σκεπτικό του συγκεκριμένου εγγράφου του, στο οποίο τούτος ΘΥΜΑΤΑΙ ΟΤΙ:

1 – Απέστειλε προς την Ιερά μας Μονή τις από 10 και 21-3-2-17 προσωπικές επιστολές του, καλώντας την να επαναλάβει το μνημόσυνό του.

2 – Εμμένει η Ιερά μας Μονή, με την από 17-3-2017 επιστολή της, στην αποτείχισή της, δηλαδή στη μη μνημόνευση του ονόματός του στις ακολουθίες της, η οποία αποτείχιση συνεπάγεται, κατ’ αυτόν, την από μέρους της Μονής μας διακοπή της υπηρεσιακής της σχέσης με την Μητρόπολή του.

3 – Όρισε, με το υπ’ αριθ. 866/14-7-2017 έγγραφό του, μεταξύ άλλων, ότι στην Ιερά μας Μονή εφεξής θα λειτουργεί κατά τις Κυριακές ο πρωτοσύγκελλος αρχιμανδρίτης Νικοφόρος Μανάδης ή άλλος ιερέας με την έγκριση του ανωτέρω Μητροπολίτη.


4 – Δεν έχει εμφανιστεί ο π. Ιγνάτιος επί αρκετό χρονικό διάστημα, όπως «όφειλε», στον ναό Αγίας Τριάδος Πτολεμαϊδας, όπου κατέχει θέση προσωρινού εφημερίου, ζητώντας ταυτόχρονα σχετικό αποδεικτικό έγγραφο ο ανωτέρω Μητροπολίτης από τον ιερέα Ιωάννη Εσπερίδη, πρόεδρο του εκκλησιαστικού συμβουλίου του ίδιου ναού.

5 –
Δεν έπραξε τίποτε ο ανωτέρω Μητροπολίτης, ως προϊσταμένη αρχή του π. Ιγνατίου, εναντίον του, παρά τα «ατοπήματα» του π. Ιγνατίου, δηλαδή 1) της παύσης της μνημόνευσης του ονόματός του στις ακολουθίες της Ιεράς μας Μονής, και 2) της μη ασκήσεως των εφημεριακών του καθηκόντων στον ναό της Αγίας Τριάδος Πτολεμαϊδας ιδιαίτερα κατά το τελευταίο εξάμηνο (της παύσης από την Μονή μας της μνημόνευσής του).

Ο ανωτέρω Μητροπολίτης ΛΗΣΜΟΝΗΣΕ, ΟΛΩΣ ΠΕΡΙΕΡΓΩΣ, ΟΤΙ Ο ΙΔΙΟΣ:
1 – Πρότεινε, τον Ιούνιο 2002, σε σύναξη ιερομονάχων εγεγραμμένων στο Μοναχολόγιο της Ιεράς μας Μονής, την οποία ο ίδιος συγκάλεσε, να δηλώσει οποιοσδήποτε από αυτούς την επιλογή του να εξυπηρετεί εφημεριακά την Ιερά μας Μονή, εγκαταβιώνοντας ταυτόχρονα σε αυτήν, προκειμένου να αποφευχθεί ο εκ περιτροπής ορισμός ιερέα προς τούτο, μετά την αδυναμία, λόγω ηλικίας, του Καθηγουμένου Γέροντα Αρχιμανδρίτη π. Μαξίμου Καραβά να τελεί τις ιεροπραξίες στην Ιερά μας Μονή από τον Αύγουστο 2002.

2 – Αποδέχθηκε τη δήλωσή του π. Ιγνατίου, τον Αύγουστο 2002, να εξυπηρετεί εφημεριακά την Ιερά Μονή, εγκαταβιώνοντας ταυτόχρονα σε αυτήν.

3 – Δεν αποδέχθηκε την παραίτηση του π. Ιγνατίου από τη λήψη μισθού, στην οποία προέβη προφορικά ενώπιόν του, όταν ανέλαβε τα καθήκοντά του ως εφημερίου της Ιεράς μας Μονής τον Αύγουστο 2002, παρόντος του Καθηγουμένου Γέροντα Αρχιμανδρίτη π. Μαξίμου Καραβά, αν και ο π. Ιγνάτιος δήλωσε ότι αρκείται στη συντήρησή του από την Ιερά μας Μονή.

4 – Δήλωσε προς τον π. Ιγνάτιο, παρόντος του Καθηγουμένου Γέροντα Αρχιμανδρίτη π. Μαξίμου Καραβά, ότι θα τον διόριζε, όπως πράγματι τον διόρισε, ως ιεροκήρυκα εφημεριακής θέσεως στον ενοριακό ναό της Αγίας Τριάδος Πτολεμαϊδας, και τον υποχρέωσε να λαμβάνει μισθό από την εν λόγω εφημεριακή θέση, προσθέτοντας ότι ο π. Ιγνάτιος θα μπορούσε να δίνει τον μισθό του στην Ιερά μας Μονή, δεδομένου ότι, όπως εκείνος ανέφερε, η Μονή μας με δυσκολία τα βγάζει πέρα τον χειμώνα.

5 – Δεν διέκοψε την μισθοδοσία του π. Ιγνατίου επί δεκαπέντε (15) χρόνια από την εφημεριακή θέση του στον ενοριακό ναό της Αγίας Τριάδος Πτολεμαϊδος, στην οποία εκείνος επέμεινε να τον διορίσει, αν και τον τοποθέτησε ως εφημέριο στην Ιερά μας Μονή, δηλαδή κατά την περίοδο κατά την οποία η Μονή μας δεν είχε παύσει την μνημόνευση του ονόματός του.

Κατόπιν των ανωτέρω, η Ορθόδοξη Ιερά μας Μονή δηλώνει δημόσια ότι ο π. Ιγνάτιος :


1 - ΑΝΤΙ ΤΟΥ ΜΑΜΩΝΑ (ΔΗΛΑΔΗ ΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ) ΕΠΙΛΕΓΕΙ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ, τώρα που ο ανωτέρω Μητροπολίτης τον καλεί, υπό μορφή διλήμματος, να απαρνηθεί την Ορθοδοξία και να τον μνημονεύει, δηλαδή να κοινωνεί μαζί του στην Παναίρεση του Οικουμενισμού ή Θρησκευτικού Συγκρητισμού ή Γνωστικισμού, η οποία Παναίρεση εισήχθη ψευδο-συνοδικά από την Ψευδο-σύνοδο της Κρήτης, όπως και άλλες αιρέσεις (δεσποτοκρατείας, εκκοσμίκευσης κλπ).

2 – Μαζί με τους πατέρες που έχουν παύσει τα μνημόσυνα Μητροπολιτών που αποδέχθηκαν και διαδίδουν δημόσια τις αιρετικές αποφάσεις της Ψευδο-συνόδου της Κρήτης και των μοναχών και λαϊκών που έχουν παύσει την εκκλησιαστική κοινωνία των ίδιων Μητροπολιτών για τον ίδιο λόγο, σύμφωνα με την Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση, ο π. Ιγνάτιος αρνείται ρητά να υποκύψει τους τρεις πειρασμούς (τα τρία κεφαλαιώδη πάθη της Φιλαργυρίας, της Φιλοδοξίας και της Φιληδονίας) τους οποίους ο Σατανάς υπέβαλε στον Θεάνθρωπο Κύριό μας Ιησού Χριστό, όταν αποσύρθηκε, μετά την Βάπτισή Του στον Ιορδάνη ποταμό, στην έρημο, προκειμένου να προσευχηθεί και να αντιμετωπίσει τον Σατανά και τις μεθοδείες του.

Η Ιερά μας Μονή προσεύχεται εντατικά να αποκηρύξει δημόσια ο ανωτέρω Μητροπολίτης τις αιρετικές αποφάσεις της Ψευδο-συνόδου της Κρήτης, προκειμένου να μην οριστικοποιήσει την κατάληψη από αυτόν της θέσης του Ιεροεξεταστή του Ντοστογιέφσκυ εναντίον του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού, κατηγορώντας Τον γιατί Τούτος, όταν είχε εξέλθει στην έρημο μετά την Βάπτισή Του στον Ιορδάνη ποταμό, δεν υπέκυψε στους τρεις αυτούς πειρασμούς του Σατανά για να ωφελήσει δήθεν την Εκκλησία Του, η οποία είναι το Σώμα Του.

Ας ακούσει ο ανωτέρω Μητροπολίτης ό,τι λέγει για την αίρεση ο Μέγας Αθανάσιος, ο Υπέρμαχος της Ορθοδοξίας και Αληθής Ποιμένας της Εκκλησίας του Χριστού, ο οποίος δεν φοβόταν τις καθαιρέσεις του από τους αιρετικούς και προστάτευε τα λογικά πρόβατα της Μάνδρας της Εκκλησίας του Χριστού, δηλαδή τους Ορθοδόξους πιστούς, από τις επιθέσεις των λύκων της αίρεσης:

ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΔΕΝ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΤΟ ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΚΟ «ΑΛΛΟΙΜΟΝΟ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΛΕΓΟΥΝ ΤΟ ΠΙΚΡΟ ΓΛΥΚΟ ΚΑΙ ΘΕΩΡΟΥΝ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΦΩΣ» (Ησαϊας, 5, 20) [Μεγάλου Αθανασίου, Προς τους απανταχού Μοναχούς περί όσων έγιναν από τους Αρειανούς επί Κωνσταντίου, ΕΠΕ, Μ. Αθανασίου, τομ. 9, σελ. 221].

Συμπέρασμα:

1 - Ο ανωτέρω Μητροπολίτης προειδοποιεί ότι θα παύσει τη μισθοδοσία του π. Ιγνατίου, αν εκείνος δεν επαναλάβει τη μνημόνευσή του, με το στερούμενο θεολογίας και λογικής σκεπτικό του: «Μου έπαυσε το μνημόσυνό μου, να δεις τί θα σου κάνω, θα σου κόψω τον μισθό σου!!!».

Ταυτοχρόνως, στα πλαίσια των διώξεων του κατά της Ορθόδοξης Ιεράς μας Μονής, υπονομεύει την οικονομική συντήρηση της,διότι ο μισθός του π. Ιγνατίου για 15 χρόνια (όπως και ο μισθός παλαιότερα και η σύνταξη τώρα του Καθηγουμένου π. Μαξίμου Καραβά για περισσότερο από 40 χρόνια) χρησιμοποιούνται για την οικονομική συντήρηση της Ιεράς Μονής και την άσκηση του φιλανθρωπικού της έργου.

2 – Ο Θεάνθρωπος Κύριος Ιησούς Χριστός, με την άκτιστη θεία ενέργεια της Θείας Προνοίας Του, θα μεριμνήσει ο Ίδιος για την οικονομική συντήρηση και το φιλανθρωπικό έργο της Ιεράς μας Μονής, όπως έτρεφε τον Προφήτη Ηλία με τον κόρακα ή όπως έτρεφε τον Προφήτη Δανιήλ στον λάκκο των λεόντων ή όπως έτρεφε τους Εβραίους στην έρημο με το μάννα επί σαράντα χρόνια. Ο ίδιος Θεάνθρωπος λέγει, δια του Προφητάνακτος Δαϊδ, στον 2ο Ψαλμό του: «Μη πεποίθατε επ’ άρχοντας, επί Υιούς ανθρώπων, οίς ουκ έστιν σωτηρία».

Στον δρόμο της ΕπΑνάστασης. Ομιλία 5η.

Εγκαινιάσαμε μια σειρά ομιλιών ενός αγωνιστή νέου θεολόγου, του Βασιλείου Μαυρίδη.

Το όνομα του πρωτοδιαβάσαμε στην επιστολή "διακοπής μνημόνευσης και εκκλησιαστικής κοινωνίας" προς τον μητροπολίτη Σιδηροκάστρου Μακάριο, εδώ


Όπως πληροφορηθήκαμε ο κ.Μαυρίδης πρόσφατα εγκατέλειψε οριστικά την Κύπρο όπου ζούσε αφού προηγουμένως ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΕ από την μόνιμη θέση που είχε ως θεολόγος σε μητρόπολη (ποιος θεολόγος δεν θα ζήλευε μια μόνιμη θέση;),
για να επιστρέψει στο χωριό του, στη Μακεδονία, και να βγάζει "τον άρτον τον επιούσιον" με "τον ιδρώτα του προσώπου του", σκάβοντας την γη.

Καλύτερα να ατενίζεις στον Θεό με ιδρωμένο το πρόσωπο σου από τον μόχθο, περήφανος που κράτησες την ορθόδοξη αλήθεια, παρά να σκύβεις τον αυχένα μέσα στα μητροπολιτικά γραφεία, σε δειλούς ρασοφόρους που ανέχονται και συνκοινωνούν με την αίρεση.
Η οδός της ομολογίας, σίγουρα κοστίζει.

Τα κηρύγματα του (ποτέ δεν ξεπερνούν τα 15 λεπτά) αν και ξεκινάνε ήπια, πολύ γρήγορα μας αφυπνίζουν, μας καλούν σε προσωπική ΕπΑνάσταση.
Γι αυτό δώσαμε (με δική μας πρωτοβουλία) τον τίτλο : "Στο δρόμο της ΕπΑνάστασης". Ο ομιλητής, με τις νέες του ομιλίες, δικαιώνει απόλυτα τον τίτλο αυτό.
Σήμερα, παρουσιάζουμε την 5η ομιλία του.

Ακούστε τες και χαράξτε κι εσείς την μαρτυρική και αγωνιστική πορεία σας στον ίδιο δρόμο

Ομιλία 5η.
Εκφωνήθηκε στις 13/08/2017 :




Αναζητούνται Μακκαβαίοι.!


Αποτέλεσμα εικόνας για οικουμενισμος πανθρησκεια
«Γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε» (Α΄ Κορ. 16,13)

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Ὁλόκληρος ὁ ἀρχαῖος ἑλληνικὸς κόσμος θαύμαζε τὴν ἀνδρεία ὡς μοναδικὴ ἀρετή, ποὺ δὲν ἔχει μέτρο καὶ βαθμίδες, δηλαδὴ δὲν ὑπάρχει λίγη ἢ πολὺ ἀνδρεία. Ὁ θαυμασμὸς αὐτὸς προερχόταν ἀπὸ τὴν αὐτόβουλη δράση της καὶ τὴν πηγὴ τῆς ἀνδρείας, τὴν ἐλευθερία καὶ τὸ ἐπακόλουθο της τὴν αὐταπάρνηση γιὰ τὸ κοινὸ καλό, γιὰ τὴν πόλη. Κατὰ τὸν Ἀριστοτέλη ἡ ἀνδρεία βρίσκεται μεταξὺ τῆς θρασύτητας καὶ τῆς δειλίας καὶ ἐπειδὴ ἡ ἀνδρεία ὡς ψυχικὴ ἀρετὴ εἶναι ἐπακόλουθο τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου, ὀφείλει ὁ ἀνδρεῖος νὰ πράττει ἐνσυνείδητα, ἑκούσια, καὶ ἀμετάβλητα, ἀσυμβίβαστα (Ἠθικὰ Νικομάχεια A 1105 a 32 – b 1, B 111). Ὁ δάσκαλός του ὁ Πλάτων γράφει στὴν «Πολιτεία» του (429a8-430c6) μεταξὺ ἀλλων: «Ἡ ἀνδρεία λοιπὸν εἶναι ἡ διαφύλαξη τῶν πεποιθήσεων ποὺ ἔχουν διαμορφωθεῖ μέσω τῆς παιδείας σχετικὰ μὲ τὸ τί εἶναι σεβαστὸ καὶ πρέπον (ἰδεῶδες). Καὶ λέγοντας διαφύλαξη αὐτῶν τῶν πεποιθήσεων, ἐννοῶ τὸ νὰ τὶς προστατεύει κανεὶς καὶ νὰ τὶς κρατᾶ ἀκέραιες καὶ στὶς λύπες καὶ στὶς χαρὲς καὶ στοὺς κινδύνους καὶ νὰ μὴν τὶς βγάζει ἀπὸ τὴν ψυχή του».

Ἐὰν αὐτὴ ἡ διαφύλαξη τῶν πεποιθήσεων γιὰ τοὺς ἀρχαίους ἴσχυε ὡς προϋπόθεση γιὰ τὴν διαφύλαξη τῆς πολιτείας καὶ τῶν κοινῶν ἀγαθῶν, ἂς ἀναλογιστοῦμε πόσο ἰσχύει αὐτὸ γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς γιὰ τὴν διαφύλαξη τῆς πίστεως καὶ τῆς προσωπικῆς σωτηρίας. Χριστιανὸς καὶ δειλὸς δὲν νοεῖται. Διότι ὁ δειλὸς δὲν ὁμολογεῖ οὔτε ὑπερασπίζεται τὴν πίστη του. Οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ συνέχεια πρότρεπαν τοὺς πιστοὺς νὰ εἶναι ἀνδρεῖοι καὶ ἰσχυροί: «Κανεὶς καὶ τίποτα νὰ μὴ σὲ φοβίζει. Κι ἂν ἀκόμη εἶναι ἀναρίθμητοι οἱ ἐχθροί, δαίμονες καὶ ἀσεβεῖς ἄνθρωποι, ὁ δικός μας ὑπερασπιστὴς εἶναι ἰσχυρότερος», κήρυττε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. «Τὸ λοιπόν, ἀδελφοί μου, ἐνδυναμοῦσθε ἐν Κυρίῳ καὶ ἐν τῷ κράτει τῆς ἰσχύος αὐτοῦ. ἐνδύσασθε τὴν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸ δύνασθαι ὑμᾶς στῆναι πρὸς τὰς μεθοδείας τοῦ διαβόλου· ὅτι οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρὸς αἷμα καὶ σάρκα, ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις» γράφει ὁ Παῦλος (Ἐφεσ. 6, 10-12).

Ἡ Ἁγία Γραφὴ εἶναι γεμάτη ἀπὸ πρότυπα ἀνδρείας, ἀπὸ πρότυπα πρὸς μίμηση. Ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ γνωστὰ εἶναι οἱ Μακκαβαῖοι. Οἱ Μακκαβαῖοι, ἀντιπροσωπεύουν γιὰ τὸν Χριστιανὸ –διότι γιὰ τὸν σημερινὸ δειλὸ ἀνθρωπο ἀντιπροσωπεύουν τὸν φανατισμό– παράδειγμα ὁμολογίας καὶ πίστης ἀνθρώπων ποὺ μὲ ἀνδρεία, πορεύθηκαν σύμφωνα μὲ τὴ διαθήκη καὶ τὶς παρακαταθῆκες τῶν Πατέρων. «Ἀλλ᾿ ἐγὼ καὶ οἱ υἱοί μου καὶ οἱ ἀδελφοί μου πορευσόμεθα ἐν διαθήκῃ πατέρων ἡμῶν» (Α΄ Μακ. 2,20).
Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος τοὺς θεωρεῖ τόσο σημαντικοὺς ὡς πρότυπα γιὰ τοὺς Χριστιανούς, ὥστε στὸν 15ο λόγο του «εἰς τοὺς Μακκαβαίους» λέει: «καὶ οἱ πρὸ τῶν Χριστοῦ παθῶν μαρτυρήσαντες, τί ποτε δράσειν ἔμελλον μετὰ Χριστὸν διωκόμενοι, καὶ τὸν ἐκείνου ὑπὲρ ἡμῶν μιμούμενοι θάνατον;... Οὔκουν, ὅτι πρὸ τοῦ σταυροῦ, τοιοῦτοι περιοπτέοι· ἀλλ᾿ ὅτι κατὰ τὸν σταυρόν, ἐπαινετέοι, καὶ τῆς ἐκ τῶν λόγων τιμῆς ἄξιοι· οὐχ ἵνα προσθήκην ἢ δόξαν λάβοιεν· (τίνα γὰρ ὧν ἡ πρᾶξις ἔχει τὸ ἔνδοξον;) ἀλλ᾿ ἵνα δοξασθῶσιν οἱ εὐφημοῦντες, καὶ ζηλώσωσι τὴν ἀρετὴν οἱ ἀκούοντες, ὥσπερ κέντρῳ τῇ μνήμῃ πρὸς τὰ ἴσα διανιστάμενοι» (Migne, P.G., 35, 912-933).

Οἱ Μακκαβαῖοι δὲν ἀντιπροσωπεύουν ἕνα εἶδος περιστασιακῶν «ἀγανακτισμένων» ποὺ λειτουργοῦν ἢ κάνουν πίσω ἀνάλογα μὲ τὶς συνθῆκες καὶ τὶς ἐπιρροὲς ποὺ δέχονται. Κραταιοὶ στὴν πίστη τους οἱ Μακκαβαῖοι θυμοῦνται τοὺς ἀγῶνες τῶν Πατέρων τους καὶ πράττουν ἀναλόγως ὄχι εἰς δική τους δόξα, ἀλλὰ εἰς δόξα Θεοῦ καὶ τῶν Ἁγίων Του, ἡ ὁποία τοὺς χαρίζει τὴν αἰωνιότητα: «Μνήσθητε τῶν πατέρων ἡμῶν τὰ ἔργα, ἃ ἐποίησαν ἐν ταῖς γενεαῖς αὐτῶν, καὶ δέξασθε δόξαν μεγάλην καὶ ὄνομα αἰώνιον» (Α΄ Μακ. 2,51).

Οἱ Μακκαβαῖοι δὲν φοβοῦνται τὸν ἑκάστοτε Ἀντίοχο, τὸν ἑκάστοτε ἰσχυρό, γνωρίζοντας, ὅτι ἡ ματαιότητα αὐτῆς τῆς δόξας δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ τὴν αἰωνιότητα καὶ μακαριότητα τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ: «Καὶ ἀπὸ λόγων ἀνδρὸς ἁμαρτωλοῦ μὴ φοβηθῆτε, ὅτι ἡ δόξα αὐτοῦ εἰς κοπρίαν καὶ εἰς σκώληκα»· (Α΄ Μακ. 2,62). Γι’ αὐτὸ δὲν φοβήθηκαν τὸ γεγονὸς ὅτι ἦταν λίγοι ἀπέναντι στοὺς πολλούς, ἀνίσχυροι ἀπέναντι στοὺς ἰσχυροὺς, διότι ἡ πραγματικὴ δύναμη γι’ αὐτοὺς πηγάζει ἀπὸ τὸν οὐρανό: «ὅτι οὐκ ἐν πλήθει δυνάμεως νίκη πολέμου ἐστίν, ἀλλ᾿ ἢ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἡ ἰσχύς».(Α Μακ. 3,19)

Τόσο σημαντικὴ λοιπὸν εἶναι ἡ ἀνδρεία γιὰ τὴν πίστη καὶ τὴν σωτηρία μας, ὥστε ὁ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν, ὁ Παῦλος δίδασκε τὸ ποίμνιο του «Γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε» (Κορ. Α’ 16,13).

«Γρηγορεῖτε». Ὁ Χριστιανός, ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο μέχρι τὸν λαϊκό, ὀφείλει νὰ βρίσκεται σὲ πνευματικὴ ἐγρήγορση, προκειμένου νὰ ἀντιμετωπίζει τὶς ποικίλες ἐπιθέσεις τοῦ διαβόλου, ἀλλὰ καὶ τὶς ἐπιθέσεις τῶν ὀργανῶν του δηλ. τῶν ἑκάστοτε καὶ ἁπανταχοῦ αἱρετικῶν. Πρῶτος ὁ Χριστός μας μᾶς συμβούλεψε «γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθετε εἰς πειρασμόν» (Ματθ. 26, 41).

«Στήκετε». Ἡ σταθερότητα τῆς ἀληθινῆς πίστεως, τὴν ὁποία κηρύττει ὁ Παῦλος, δὲν σημαίνει μόνο παραμονὴ καὶ προάσπιση τῆς ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ ἀπόλυτη συνέπεια καὶ ἄρνηση κάθε παραχάραξης ἢ διαστρέβλωσης τῆς Ἀλήθειας αὐτῆς. Ὅλοι οἱ αἱρετικοὶ ἀνὰ τοὺς αἰώνας δὲν πέτυχαν τοὺς ἀνίερους σκοπούς τους, διότι οἱ πιστοὶ τοῦ Θεοῦ, ἀκόμα καὶ ἂν ἦταν ἐλάχιστοι ἔκαναν πράξη αὐτὴ τὴν ἐντολὴ τοῦ Παύλου. Αὐτοὶ ποὺ ἀκολούθησαν τοὺς αἱρετικοὺς εἶναι αὐτοὶ ποὺ δὲν στάθηκαν συνεπεῖς καὶ ἀνδρεῖοι ἀπέναντι στὴν κακοδοξία ἀλλὰ προτίμησαν νὰ συμβιβαστοῦν, νομίζοντας οἱ ἄμοιροι, ὅτι ἔτσι θὰ σωθοῦν.

«Ἀνδρίζεσθε καὶ κραταιοῦσθε»
. Μόνο μὲ τὴν ἀνδρεία καὶ τὴ γενναιότητα, οἱ ὁποῖες ἀποτελοῦν σύμπραξη τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν ἐλεύθερη βούληση τοῦ ἀνθρώπου, πλησιάζει καὶ παραμένει ὁ ἄνθρωπος στὸν Χριστό παρὰ τὶς ἀδυναμίες του καὶ παρὰ τὶς παγίδες τοῦ διαβόλου «πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμούντί με Χριστῷ» (Φιλ. 4,13). Ἐνῶ ὁ φόβος διώχνει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν Χριστό, διότι καταργεῖ αὐτὴν τὴν σύμπραξη καὶ διώχνει τὸν Χριστὸ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο ἀφήνοντας τον νὰ βουλιάζει στὸν βοῦρκο τῶν προσωπικῶν του ἀδυναμιῶν.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, στὴν «Ἀποκάλυψη» του, εἶδε φρικτὸ θέαμα: Εἶδε τοὺς δειλοὺς νὰ καίγονται στὰ κύματα μίας φλεγομένης λίμνης μαζὶ μὲ τοὺς εἰδωλολάτρες καὶ τοὺς κάθε εἴδους ἁμαρτωλούς (Ἀπ. 21, 8).

Τὸ ἐρώτημα ποὺ γεννιέται φυσικὰ εἶναι: Ἐμεῖς, οἱ σημερινοὶ χριστιανοί, οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐποχῆς τῆς σχετικότητας, τοῦ συμβιβασμοῦ καὶ τῆς διαλλακτικότητας, ποὺ ζοῦμε τὴν μεγαλύτερη αἵρεση τῆς ἱστορίας τῆς Ἐκκλησίας, κατέχουμε αὐτὴν τὴν εὐλογημένη ἀπὸ τοὺς Πατέρες καὶ ἀπαραίτητη γιὰ τὴν σωτηρία μας ἀνδρεία; Εἴμαστε ἱκανοὶ καὶ ἕτοιμοι νὰ πολεμήσουμε τὴν ὕστατη ἀποστασία ἀψηφώντας Ἐπισκόπους, πανίσχυρους πολιτικούς, κοινωνικὸ περιβάλλον καί, περιφρονώντας τὸ προσωπικὸ κόστος, νὰ ὑπερασπίσουμε τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, τὴν πίστη τῶν Πατέρων μας; Τὴν ὕψιστη ἀρετὴ αὐτήν; Ἐμεῖς ὡς ὑποτιθέμενοι ἀρχαιολάτρες Ἕλληνες εἴμαστε ἕτοιμοι ὡς ἄλλοι τριακόσιοι Λακεδαιμόνιοι τῆς πίστεως νὰ πολεμήσουμε στὶς πνευματικὲς Θερμοπῦλες τὸν «Ξέρξη» Οἰκουμενισμὸ μὲ τὶς μυριάδες στρατειές του;

Εἴμαστε ἕτοιμοι ὡς ἡ μητέρα τῶν Μακκαβαίων νὰ ποῦμε στὰ παιδιά μας: «Μὴ φοβηθεῖς, λοιπόν, αὐτὸν τὸν δήμιον (σημ. τὸν ἑκάστοτε κυρίαρχο), ἀλλὰ νὰ φανεῖς ἀντάξιος τῶν ἀδελφῶν σου. Δέξαι ἡρωϊκῶς τὸν μαρτυρικὸν θάνατον, γιὰ νὰ σὲ ἐπαναποκτήσω πάλι μαζὶ μὲ τοὺς ἀδελφούς σου στὸν καιρὸν τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ, τῆς ἀναστάσεως δηλαδὴ τῶν νεκρῶν» (Μακ. Β’ 7, 28-30).

Καὶ εἴμαστε ἕτοιμοι ὡς τὸ παιδὶ της νὰ ἀπαντήσουμε στὸν κάθε οἰκουμενιστὴ διώκτη, στὸν κάθε ὑπηρέτη τῆς παναίρεσης: «Τί περιμένετε; Δὲν ὑπακούω στὴν προσταγὴ τοῦ βασιλέως, ἀλλὰ ὑπακούω στὶς ἐντολὲς τοῦ Νόμου, ὁ ὁποῖος δόθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ διὰ τοῦ Μωϋσέως στοὺς πατέρες μας. Ὁ βασιλεὺς ὅμως τοῦ κόσμου θὰ μᾶς ἀναστήση εἰς μίαν αἰωνία ζωή, ἐφ' ὅσον ἐμεῖς πεθάνουμε (ὑποφέρουμε, διωχθοῦμε) γιὰ νὰ μείνουμε πιστοὶ στοὺς νόμους Του».

Ἀναζητοῦνται Μακκαβαίοι. Αὐτοὺς φοβοῦνται οἱ Οἰκουμενιστές.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

Ένας ακόμη (υπερπολύτεκνος) ιερέας του Πατριαρχίου της Μόσχας ανακοίνωσε την ΔΙΑΚΟΠΗ ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗΣ του ψευδο-πατριάρχη Κυρίλου και όλων των ιεραρχών που βρίσκονται σε κοινωνία μαζί του. Φώτο - Βίντεο.


Διαβάζουμε εδώ:

Τη Κυριακή, 23/10 Ιουλίου 2017, ακόμα ένας ιερέας του Πατριαρχίου Μόσχας ανακοίνωσε την διακοπή μνημονεύσεως του ψευδο-πατριάρχη Κυρίλου και όλων των ιεραρχών που βρίσκονται σε κοινωνία μαζί του.

Παρόλο που θα είναι "απόβλητος" μαζί με την πολυάριθμη οικογένεια του, ο πατέρας Αρτέμιε Σκρίπκιν αποφάσισε ότι είναι καλύτερα να χάσει τις πενιχρές ενοριακές απολαβές του παρά να χάσει την Πίστη του στον Χριστό και την Αγία Εκκλησία Του.
Παρακάτω δημοσιεύουμε αυτούσιο το κείμενο της ανοικτής επιστολής του πρωτοπρεσβυτέρου Αρτέμιε Σκρίπκιν:

Επιστολή

του ιερέως της Επαρχίας Τίχβιν,
της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσίας,
Πρωτοπρεσβύτερου Αρτέμιε Σκρίπκιν

Προς 

τον Μητροπολίτη της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσίας, 
Βαρσανούφιε της Αγίας Πετρούπολης και Λαντόγκα

Στις 16 Απριλίου τ.ε., την ημέρα του Αγίου Πάσχα,
ο Πατριάρχης της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσίας, κύριος Κύριλλος της Μόσχας,
σε μία επίσκεψη του στο Νοσοκομείο Παίδων, στη Μόσχα, έκανε μια σημαντική δήλωση σε σχέση με την οντότητα του Θεού.
Στην σκανδαλώδη του ομιλία, ο Προκαθήμενος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσίας, ασκώντας τα ποιμαντικά του καθήκοντα, αναγνώρισε δημόσια την ταύτιση του Τριαδικού Θεού με τον, τρόπο τινά, θεό των μουσουλμάνων, Αλλάχ. Με αυτή του τη δήλωση εκθέτει προς αναθεώρηση το σπουδαιότερο δόγμα της Ορθόδοξης Πίστης, το δόγμα της Αγίας Τριάδας.

Πριν από δυο μήνες σας έστειλα, εσάς και του Επίσκοπου Μστίσλαβ του Τίχβιν, επιστολές όπου σας παρακαλούσα να αποσαφηνίσετε την επίσημη θεολογική θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσίας σε αυτό το συγκεκριμένο ζήτημα.
Έπειτα από δυο μήνες δεν έχω λάβει ΚΑΜΙΑ απάντηση ή αποσαφήνιση.

Δεδομένου τα ανωτέρω, σας ανακοινώνω τα εξής:

Κάνοντας χρήση του δικαιώματος που μας παρέχει ο 15ο Κανόνας της Ι-ΙΙας Συνόδου της Κωνσταντινουπόλεως, διακόπτω την κανονική (εκκλησιαστική) κοινωνία με τον Πατριάρχη της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσίας, κύριο Κύριλλο (Γκουντεάεβ Βλαδιμίρ Μιχαίλοβιτς), κατόπιν σοβαροτάτων παραβάσεων των κανόνων, που έχει διαπράξει:

.
Την κήρυξη της αίρεσης του ΜΟΑΜΕΔΑΝΙΣΜΟΎ (καταδικασμένη από την Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως εν έτη 1180),
.
την κήρυξη της αίρεσης του ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΎ (καταδικασμένη από την Σύνοδο της Μόσχας εν έτη 1948),
. την κήρυξη της αίρεσης των ΛΑΤΙΝΟΦΡΌΝΩΝ [ΠΑΠΙΣΜΟΎ] (καταδικασμένη από σωρεία Συνόδων και Αγίων Πατέρων).

Επίσης, διακόπτω την κανονική κοινωνία μαζί σας, με τον επίσκοπο Μστίσλαβ και με τους άλλους επισκόπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσίας, που στιρίζουν και αποδέχονται τις προαναφερόμενες ψευδοδιδασκαλίες του αιρετικού και βλάσφημου Γκουντεάεβ, ως ΣΎΝΕΡΓΟΙ (εκούσια ή ακούσια) στα εγκλήματα του ενάντια του Θεού και της Αγίας Εκκλησίας.

Από δω και στο εξής θεωρώ τις εντολές και τις επιπλήξεις σας και άλλων αρχιερέων της Oρθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσίας που προανέφερα, καθόλα ανυπόστατες.

Μένω πιστός στον όρκο που έδωσα προτού λάβω το Άγιο Βάπτισμα και στον
όρκο που έδωσα προτού χειροτονηθώ ιερέα,

Πρωτοπρεσβύτερος Αρτέμιε Σκρίπκιν

23 Ιουλίου 2017

(Η επιστολή του πατρός Αρτεμίου αναφέρεται στο κήρυγμα αποστασίας που εμφανίζεται στο παρακάτω βίντεο, της 3/16 Απριλίου, 2017, στο λεπτό 2:36-2:53) 

Τα αποτελέσματα της διείδυσης του οικουμενισμού την Ρώσικη Εκκλησία:



Σχόλιο:
Στην Ρωσία, κάποιοι ιερείς εμπιστεύονται την πολύτεκνη οικογένεια τους αποκλειστικά στον ΘΕΟ.
Στην Ελλαδίτσα μας, που έχουμε "καλοκαίρι" αρκετούς μήνες το χρόνο και δεν παγώνουμε όπως στη Ρωσία κλπ, δείξτε μας έναν τέτοιο υπερπολύτεκνο ιερέα που ΔΙΕΚΟΨΕ την μνημόνευση του επισκόπου του.


Σε ποιον Θεό τελικά πιστεύουν οι ιερείς μας;;;
Φοβούνται τον δεσπότη τους (όπως μας εξομολογήθηκε πρόσφατα γνωστός μας αρχιμανδρίτης που συνεχίζει και μνημονεύει). Τον Θεό δεν τον φοβούνται;
Τι λόγο θα δώσουν για την ανοχή τους στην αίρεση;
Αν αντί για τους οικουμενιστές ερχόταν στο χωριό τους γιαχωβάδες ή προτεστάντες δεν θα αντιδρούσαν; Τώρα ;;; Γιατί σιωπούν;
Μην τους κόψουν τον μισθό τους;;;

Ή μην τους πάρουν τα μοναστήρια τους; Η ακτημοσύνη που υποσχέθηκαν όταν έγιναν μοναχοί, δεν περιλαμβάνει τα εγκόσμια "ντουβάρια" της μονής τους;
Ευτυχώς όμως υπάρχουν παλικάρια και αυτά οφείλουμε να στηρίζουμε και να ακολουθούμε. Βλέποντας την κατάντια μας, και την δειλία μας, δεν μας εγκατέλειψε ο Θεός χωρίς άξιους ευλαβείς ποιμένες.


ΥΓ. ευχαριστούμε την αναγνώστρια μας για την μετάφραση που μας απέστειλε.


Ομάδα Εκπαιδευτικών "Ο Παιδαγωγός"

Αρχ. Παΐσιος Παπαδόπουλος: «Ο εγκαλών ουκ εγκαλείται»



ΑΡΧΙΜ. ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ

ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΦΙΛΩΤΑ

Α’ Μέρος

Αντί Έγγραφης Απολογίας
του υπ΄αριθμ. 936 εγγράφου της Ιεράς Μητροπόλεως Φλωρίνης που θυροκόλλησε δικαστικός επιμελητής στην Ιερά Μονή στις 3/8/2017 σύμφωνα με το οποίο είχα κληθεί να απολογηθώ εντός τριών ημερών απαντώ προς τον Μητροπολίτη Φλωρίνης τα κάτωθι:

Επειδή με Σύνοδο της Ιεραρχιας αποδεχθείκατε τις αποφάσεις της Κολυμβάριας Ψευτο-Συνόδου και δεν ξεχωρίσατε την θέση σας επ’ αυτού στην συγκεκριμένη συνεδρία είστε εκτός Εκκλησίας και δεν έχετε το δικαίωμα να με εγκαλείτε καθώς και να με δικάσετε ούτε εσείς ούτε όσοι δέχθηκαν τις αντορθόδοξες εκείνες αποφάσεις!


Θέτω ερώτημα: Η Εκκλησία δεν προέβλεψε να υπάρχει δυνατότητα να αντιδράσει κάποιος κληρικός όταν διαπιστώνει αίρεση;
Επειδή τέτοια περίπτωση δεν υπάρχει, οι τα πάντα καλώς διαταξάμενοι θεοφόροι Πατέρες διατύπωσαν και τέτοιους κανόνες που προβλέπουν όχι απλώς το δικαίωμα αλλά την υποχρέωση της διακοπής κοινωνίας με επισκόπους που αλλοτριώνουν την πίστη.

ΓΙΑΤΙ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ (βλέπε ομολογία πίστεως Αγιορειτών Πατέρων)!
1) Ὁ Πατριάρχης δὲν πιστεύει εἰς τὸ Σύμβολον τῆς Πίστεως, δηλαδὴ εἰς «Μίαν Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν».

Τὸ Μάϊο τοῦ 2014 στὴ συνάντησή του μὲ τὸν Πάπα στὰ Ἱεροσόλυμα στὸ λόγον του εἶπε: « Ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία…λόγῳ τῆς ὑπερισχύσεως τῆς ἀνθρωπίνης ἀδυναμίας καὶ τοῦ πεπερασμένου θελήματος τοῦ ἀνθρωπίνου νοὸς διεσπάσθη ἐν χρόνῳ…αἱ κατὰ τόπους Ἐκκλησίαι ὡδηγήθησαν εἰς διάσπασιν τῆς ἑνότητος τῆς πίστεως…» (προσφώνησις Πατριάρχου πρός Πατριάρχην Ἱεροσολύμων 24 Μαΐου 2014 βλ. ἱστολόγιο amen).
Ἔχει πεῖ, «…Ἐφ᾿ ὅσον δηλονότι ἡ μία Ἐκκλησία ἀναγνωρίζει ὅτι ἄλλη τις Ἐκκλησία εἶναι ταμιοῦχος τῆς χάριτος καὶ ἀρχηγὸς σωτηρίας, ἀποκλείεται, ὡς ἀντιφάσκουσα εἰς τὴν παραδοχὴν ταύτην, ἡ προσπάθεια ἀποσπάσεως πιστῶν ἀπό τῆς μιᾶς καὶ προσαρτήσεως αὐτῶν εἰς τὴν ἑτέραν…δὲν εἶναι ἀνταγωνίστρια τῶν ἄλλων τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, ἀλλ᾿ ἕν σῶμα μετ᾿ αὐτῶν». (Προσφώνησις πρὸς τήν παπικὴν ἀντιπροσωπίαν εἰς τὴν θρονικὴ ἑορτὴ, Κων/πολις 1998, περ. Ἐπίσκεψις).

Σὲ ἄλλη του ὁμιλία εἶπε: « Ἀπηλλαγμένοι λοιπὸν τῶν ἀγκυλώσεων τοῦ παρελθόντος…Κάθε Ἐκκλησία εἶναι ἡ Καθολικὴ Ἐκκλησία, ἀλλὰ ὄχι ἡ ὁλότητά της. Κάθε Ἐκκλησία ἐκπληρώνει τἠν καθολικότητά της, ὅταν εἶναι σὲ κοινωνία μὲ τὶς ἄλλες Ἐκκλησίες…ὁ ἕνας χωρὶς τὸν ἄλλον εἴμαστε πτωχευμένοι» (Ὁμιλία εἰς Γενεύην 17 -2 2008).

Ἡ Ἐκκλησία κατὰ τὸν Πατριάρχη εἶναι διεσπασμένη καὶ διῃρῃμένη. Δὲν ὑπάρχει ἡ ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ μέσα σὲ αὐτὴν τὴν διῃρημένη «Ἐκκλησία» συγκαταλέγει καὶ τὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία. Πιστεύει στὴν οἰκουμενιστικὴ «θεωρία τῶν κλάδων». Ἐπ᾿ αὐτοῦ δημοσίευσε θεολογικὴ κριτικὴ ἡ ‘’Σύναξις Ὀρθοδόξων κληρικῶν καὶ μοναχῶν’’, ποὺ ἀποδεικνύει τὴν αἱρετικὴ διδασκαλία τοῦ Πατριάρχη.

Κατὰ συνέπειαν, «ὅποιος πιστὸς κληρικὸς καὶ λαϊκὸς ἀμφισβητεῖ ἤ ἀρνεῖται συνειδητὰ τήν ἁγιοπνευματικὴ ἐμπειρικὴ ὀρθόδοξη πίστη τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως αὐτὴ ὁριοθετεῖται μὲ κάθε ἀκρίβεια στοὺς Ὅρους τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί ἰδιαιτέρως στὰ μονοσήμαντα ἄρθρα τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, εὐλόγως ἐκπίπτει ἀπό τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ὑποκείμενος σὲ καθαίρεση ἢ ἀφορισμὸ κατὰ τίς Οἰκουμενικὲς Συνόδους». ( βλ. Ζʹ Ἱερὸν Κανόνα τῆς Γʹ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, καὶ τὴν μελέτη “Ἡ νέα ἐκκλησιολογία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου”, ἔκδ. Σύναξις Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν, 2015, σελ. 13).

2) Ὁ Πατριάρχης δὲν πιστεύει ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ μοναδικὸς ἀληθινὸς Θεός καὶ Σωτήρας τοῦ κόσμου, ὅπως τὸν ὁμολογοῦμε στὸ Σύμβολον τῆς πίστεώς μας « Καὶ εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστὸν…», καὶ τοῦτο ἀποδεικνύεται πάλιν ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ λόγια καὶ ἔργα του. Δὲν πιστεύει εἰς τὸ «Εἷς Κύριος, μία πίστις, ἕν βάπτισμα». (Ἐφ. Δʹ, 5).

Τὸ 2001 στὴν νότιο Ἀφρικὴ, δήλωσε ὅτι: « ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, δὲν ἐπιδιώκει νὰ πείση τοὺς ἄλλους γιὰ μία συγκεκριμένη ἀντίληψι τῆς Ἀλήθειας ἢ τῆς Ἀποκαλύψεως ». (ἐκ τῆς ἱστοσελίδος τοῦ Πατριαρχείου).

Ὁ Πατριάρχης λέγοντας ὅτι δὲ χρειάζεται νὰ διδάσκουμε «γιὰ μιὰ συγκεκριμένη ἀντίληψι τῆς Ἀληθείας ἢ τῆς Ἀποκαλύψεως», καταργεῖ τὴν ἱεραποστολὴ καὶ τὸ βάπτισμα· γιὰ αὐτὸ καὶ ἀπαγορεύει τὸ ὀρθόδοξο βάπτισμα στοὺς προσηλύτους.

3) Πιστεύει ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες σώζουν.

Στὴ Γενεύη τὸ 1995 ἔκανε τὴ δαιμονικὴ, βλάσφημη δήλωση: «ΟΛΕΣ ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΔΟΙ ΣΩΤΗΡΙΑΣ». (Ἐπίσκεψις ἀρ. 523, σελ. 12).

Ἐὰν ὅλες λοιπὸν οἱ θρησκεῖες σώζουν, γιατί τότε νὰ ἔρθει ὁ Χριστὸς στὴν γῆ; Γιατί νὰ γίνει ἄνθρωπος καὶ νὰ σταυρωθεῖ , ἀφοῦ ὅλες οἱ θρησκεῖες σώζουν; Γιὰ τὸν Πατριάρχη λοιπὸν, ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι Θεός, ὁ χριστιανισμὸς εἶναι ἁπλᾶ μία θρησκεία, ὅπως ὅλες οἱ ἄλλες θρησκεῖες. Καὶ ἀκόμη μνημονεύεται ἡμέρας καὶ νυκτὸς ὡς ὀρθοτομῶν τὸν λόγον τῆς ἀληθείας;…

Στὴν 6η Παγκόσμια Συνάντηση Θρησκείας καὶ Εἰρήνης στὶς 4/11/1994 δηλώνει: «Ἐμεῖς οἱ θρησκευτικοὶ ἡγέτες πρέπει νὰ φέρουμε στὸ προσκήνιο τὶς πνευματικὲς ἀρχὲς τοῦ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ, τῆς ἀδελφωσύνης καὶ τῆς εἰρήνης. Ἀλλὰ γιὰ νὰ τὸ πετύχουμε αὐτὸ πρέπει νὰ εἴμαστε ἑνωμένοι στὸ πνεῦμα τοῦ ἑνὸς Θεοῦ…Ρωμαιοκοθολικοὶ, καὶ Ὀρθόδοξοι, Προτεστάνται καὶ Ἑβραῖοι, Μουσουλμάνοι καὶ Ἰνδοί, Βουδισταί…». (Ἐπίσκεψις ἀρ. 494, σελ. 23, Γενεύη 1994).

Πιστεύει καὶ κηρύττει ὅτι τὸ Κοράνιο εἶναι “ἴσο μὲ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ ἱερὸ,ὅπως αὐτή”[1]καὶ ὅτι οἱΜωαμεθανοὶ μποροῦν νὰ πᾶνε στὸν παράδεισο χωρὶς νὰ πιστεύουν στὸ Χριστό[2]

Ὁ Πατριάρχης στήν Ἀτλάντα τῆς Τζώρτζια τῶν ΗΠΑ, προσφώνησε τόν ἰδιοκτήτη τῆς Coca Cola Μουχτὰρ Κέντ καὶ εἶπε: «Ἔχω ἕνα μικρὸ ἐνθύμιο, μικρό, ἀλλὰ καὶ μεγάλο· ἐνθύμιο στή Δάφνη καί στόν Μουχτάρ. Εἶναι τὸ ἅγιο κοράνιο, τὸ ἱερὸ βιβλίο τῶν μουσουλμάνων ἀδελφῶν μας». (Περιοδικό: Ἅγιον Ὄρος – Διαχρονικὴ μαρτυρία στούς ἀγῶνες τῆς Πίστεως, ἔκδ. Ἁγιορειτῶν Πατέρων, Ἁγ. Ὄρος 2014, σελ. 69).

Πιστεύει καὶ κηρύττει ὅτι πολλὲς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ εἶναι προσωρινές[3], διαφωνώντας ἀκόμα καὶ μὲτὸν Κύριο!
Ὀνομάζει«εὐλογημένη» καὶ τιμᾷ τὴ ΣυναγωγὴτῶνἙβραίων, ἐκεῖ ποὺ ὑβρίζεται ὁ Χριστὸς καὶ ἡΘεοτόκος[4]. Γιὰ τὸν ἱερὸ Χρυσόστομο ἡ Συναγωγὴ εἶναι “χῶρος δαιμονίων ποὺ συνάζονται οἱ σταυρωτὲς τοῦΧριστοῦ καὶ θεομάχοι”[5].

4) Πιστεύει καὶ κηρύττει τὴν βασικὴ ἀρχὴτῆς Μασονίας ὅτι δηλαδή: «ἕκαστος νὰ λατρεύῃ τὸν Ἕνα Θεὸν ὡς προτιμᾷ…». «Ὁ Θεὸς εὐαρεστεῖται εἰς τὴν εἰρηνικὴν συμβίωσιν τῶν ἀνθρώπων καὶ μάλιστα, αὐτῶν οἱ ὁποῖοι Τὸν λατρεύουν ἀνεξαρτήτως τῶν διαφορῶν, αἱ ὁποῖαι ὑπάρχουν εἰς τὴν πίστιν μεταξὺ τῶν τριῶνμεγάλων μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν«[6].

5) Ἐπιδιώκει τὴν κατάργηση ἢ τροποποίηση πλειάδος Ἱερῶν Κανόνων, κάτι, ποὺ γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία,εἶναι γνώρισμα αἱρετικοῦ ἀνθρώπου[7]. Ὀνομάζει τοὺς Ἱ. Κανόνες «τείχη τοῦ αἴσχους«[8]!

6) Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἐπίσης ἐκφράζεται ὑβριστικὰ κατὰ τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, διότι στὴν θρονικὴ ἑορτὴ τὸ 1998, σχετικὰ μὲ τὸ θέμα τοῦ παπισμοῦ καὶ τὶς σχέσεις ποὺ πρέπει νὰ ἔχουμε μαζί τους, εἶπε: «Ἡ μετάνοια ἡμῶν διὰ τὸ παρελθὸν εἶναι ἀπαραίτητος. Δὲν πρέπει νὰ σπαταλήσωμεν τὸν χρόνον εἰς ἀναζήτησιν εὐθυνῶν. Οἱ κληροδοτήσαντες εἰς ἡμᾶς τὴν διάσπασιν προπάτορες ἡμῶν ὑπῆρξαν ἀτυχῆ θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως καὶ εὑρίσκονται ἤδη εἰς χείρας τοῦ δικαιοκρίτου Θεοῦ. Αἰτούμεθα ὑπὲρ αὐτῶν τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ὀφείλομεν ἐνώπιον αὐτοῦ, ὅπως ἐπανορθώσωμεν τὰ σφάλματα ἐκείνων (!)» (Βλ. Ἐκκλησιαστικὴ Ἀλήθεια, 16/2/1998 καὶ περ. Ἐπίσκεψις).

Φρικιᾶ ὁ κάθε εὐσεβὴς ὀρθόδοξος χριστιανὸς ἀκούγοντας τὰ ἀσεβῶς τολμηθέντα “ρήματα” τοῦ πατριάρχου. Βλασφημεῖται ἅπας ὁ χορὸςτῶν ἁγίων Πατέρων, οἱ ὁποίοι ὡς γνήσιοι ποιμένες τῶν διαπιστευμένων εἰς αὐτοὺς λογικῶν προβάτων, τὸ διεφύλαξαν ἀμόλυντο ἀπὸ τὴ λύμη τῶν αἱρέσεων,μεγαλυτέρα τῶν ὁποίων ἦταν (καὶ παραμένει), αὐτὴ τοῦ ἀθέου παπισμοῦ. Βλασφημοῦνται ἀνερυθριάστως, ὡς δῆθεν ὄργανα τοῦ διαβόλου καὶ ὡς ὑπαίτιοι τοῦ σχίσματος, αὐτοὶ δηλαδὴ, γιὰ τοὺςὁποίους ψάλλει ἡ Ἐκκλησία:

“Ὅλην συλλεξάμενοι, ποιμαντικὴν ἐπιστήμην, καὶ θυμὸν κινήσαντες, νῦν τὸν δικαιώτα τον ἐνδικώτατα,τοὺς βαρεῖς ἤλασαν καὶ λοιμώδεις λύκους, τῇ σφενδόνῃτῇ τοῦ Πνεύματος, ἐκσφενδονήσαντες, τοῦ τῆς Ἐκκλησίας πληρώματος, πεσόντας ὡς πρὸς θάνατον, κα ὶὡς ἀνιάτως νοσήσαντας, οἱ θείοι Ποιμένες, ὡς δούλοι γνησιώτατοι Χριστοῦ, καὶ τοῦ ἐνθέου κηρύγματος, μύσται ἱερώτατοι.” (στιχηρὸ προσόμοιο αἴνων, ἐκ τῆςΚυριακῆς τῶν ἁγίων Πατέρων)

7) Πιστεύει καὶ κηρύττει -σὲ ἀντίθεση μὲ δεκάδες Συνόδους καὶ ἑκατοντάδες Ἁγίους- ὅτι ἡ παπική»ἐκκλησία» εἶναι κανονικὴ καὶὁΠάπας Ρώμης, κανονικὸς ἐπίσκοπος. Τὸ 1991 στὸ Μπαλαμάντ τοῦ Λιβάνου ἀποδέχτηκε τὸ ἔγκυρον τῶν μυστηρίων τῶν παπικῶν καθὼς καὶ τὴν Οὐνία[9]. Τὸ 1995, ὅπως καὶ τὸ 2014, συνυπέγραψε μὲ τὸν Πάπα «ΚΟΙΝΗΝ ΜΑΡΤΥΡΙΑΝ ΠΙΣΤΕΩΣ». Τὸ 2011, κατήχησε σπουδαστὲς παπικοῦ πανεπιστημίου ὑπὲρ τοῦ Πάπα. “Ὁ Οἰκ. Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος δέχτηκε ἐπίσκεψη ὁμάδος φοιτητῶν τοῦ Ποντιφικικοῦ Ἰνστιτούτου Saint Apollinaire. Ἀπευθυνόμενος στοὺς φοιτητὲς τοὺς προέτρεψε: Ἀκολουθῆστε τὸν Πάπα. Ὁ Πάπας Βενέδικτος ὁ ΙΣΤ΄ εἶναι ἕνας μεγάλος θεολόγος ποὺ κάνει καλὸ σὲ ὅλες τὶς Ἐκκλησίες. Ἀκολουθῆστε τον μὲ ἀγάπη καὶ συμπάθεια”[10].

8) Ἀναγνωρίζει τὶς χειροτονίες τῶν ἀγγλικανῶν[11] καὶ κάνει ἀποδεκτὸ τὸ βάπτισμα τῶν Λουθηρανῶν[12] (ὅπως καὶ γενικῶς πάντων τῶν προτεσταντῶν), ποὺ εἶναι διαστρεβλωτὲς τῆς διδασκαλίας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὑβριστὲς τῆς Κυρίας Θεοτόκου, περιφρονητὲς τῶν Ἁγίων μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὡς εἰκονομάχοι ποὺ εἶναι, βρίσκονται ὑπὸ τὸν ἀναθεματισμὸ τῆς 7ης Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἄλλωστε στὸ συνέδριο τοῦ Π.Σ.Ε., τὸ 2006, στὸ Porto Alegre, ἀποδέχτηκε σὲ κοινὴ δήλωση μὲ τοὺς προτεστάντες ὅτι δὲν ὑπάρχει μόνο Μία Ἐκκλησία, ἀλλὰ ὅτι οἱ 348 ἐκκλησίες -μέλη τοῦ Π.Σ.Ε.- εἶναι γνήσιες ἐκκλησίες. Μία δὲ ἀπὸ αὐτὲς εἶναι καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία! Οἱ ποικίλες αἱρετικὲς διδασκαλίες τῶν προτεσταντῶν θεωροῦνται ὡς διαφορετικοὶ τρόποι ἐκφράσεως τῆς ἰδίας πίστεως καὶ ὡς ποικιλία τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Δεχόμενος ἔτσι ὅτι τελικὰ δὲν ὑπάρχουν αἱρέσεις! “Αὐτὲς οἱ ἐκκλησίες καλοῦνται νὰ συμβαδίζουν, ἀκόμη καὶ ὅταν διαφωνοῦν”[13].

9) Τὸ Νοέμβριο τοῦ 1993 προέβη σὲ ἄρση τῶν ἀναθεμάτων ἀνάμεσα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ στὴν αἵρεση τῶν μονοφυσιτῶν. Ἡ κάθε πλευρὰ ἀναγνώρισε τὴν ἄλλη ὡς Ὀρθόδοξη. Τὶς καταδίκες καὶ τὰ ἀναθέματα τῆς 4ης Οἰκουμενικῆς πρὸς τοὺς Μονοφυσίτες (ποὺ τὰ ἐπανέλαβαν οἱ ἑπόμενες Σύνοδοι) τὰ ὀνομάζει «παρεξηγήσεις τοῦ παρελθόντος ποὺ ἔχουν ξεπεραστεῖ», ἀφοῦ, «δὲν ὑπάρχει θεολογία ποὺ μᾶς χωρίζει«[14]!
Αφού κοινωνείτε με έναν τέτοιο Πατριάρχη που είναι αιρεσιάρχης έχετε την απαίτηση να σας μνημονεύω;

Δεν γνωρίζετε ότι ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός είπε: “Οἵτινες τὴν ὑγιῆ ὀρθόδοξον πίστιν προσποιούμενοι ὁμολογεῖν, κοινωνοῦσι δὲ τοῖς ἑτερόφροσι τοὺς τοιούτους, εἰ μετὰ παραγγελίαν, μὴ ἀποστῶσιν, μὴ μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλὰ μηδ᾿ ἀδελφοὺς καλεῖν”; (ἁγ. Μάρκου Ἐφέσου, Ὁμολογία ἐν Φλωρεντία, Τὰ εὑρισκόμενα ἅπαντα τ. Α´, σελ. 422)
Δενγνωρίζεταιότι:“Ἄνωθεν γὰρ ἡ τοῦ Θεοῦ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τὴν ἐπὶ τῶν ἀδύτων ἀναφορὰν τοῦ ὀνόματος τοῦἀρχιερέως συγκοινωνίαν τελείαν ἐδέξατο τοῦτο. Γέγραπται γὰρ ἐν τῇ ἐξηγήσει τῆς θείας λειτουργίας,ὅτι ἀναφέρει ὁ ἱερουργῶν τὸτοῦ ἀρχιερέως ὄνομα,δεικνύων καὶ τὴν πρὸς τὸ ὑπερέχον ὑποταγὴν, καὶ ὅτι κοινωνός ἐστιναὐτοῦ, τῆς πίστεως καὶ τῶν θείων μυστηρίων διάδοχος» ”;(βλ. V.Laurent-J.Darrouzes,Dossier Grec de I’ Union de Lyon, Paris 1977, σελ. 399).

Μήπως δεν συμφωνείτε και με τον Μέγα Αθανάσιο που είπε: “ἐὰν ὁ ἐπίσκοπος ἢ ὁ πρεσβύτερος͵ οἱ ὄντες ὀφθαλμοὶ τῆς Ἐκκλησίας͵ κακῶς ἀναστρέφωνται καὶ σκανδαλίζωσι τὸν λαόν͵ χρὴ αὐτοὺς ἐκβάλλεσθαι. Συμφέρονγὰρ ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον͵ ἢ μετ΄ αὐτῶν ἐμβληθῆναι͵ ὡς μετά Ἄννα καὶ Καϊάφα͵ εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός.”; (Μ. Ἀθανασίου, P.G. 26, 1257)
Μήπως δεν υπάρχει κανόνας που προβλέπει την διακοπή κοινωνίας; Αν θεωρείτε ότι όντως δεν υπάρχει δεν έπρεπε να είστε επίσκοπος. Αν υπάρχει πρέπει να απαντήσετε ποιός ή ποιοί είναι!
Αρκετά με τους δεσποτικούς εκβιασμούς το πράγμα εδώ θέλει γνώση, επιχειρήματα και δημόσιο διάλογο και μάλιστα στα κανάλια να μάθει ο κόσμος τί έχει γίνει με την προδοσία της πίστεως και βγάλατε τους πιστούς έξω από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Δεν θα σας κάνω την τιμή τώρα που είστε εκτός εκκλησίας να απολογηθώ. Αν έχετε την αλήθεια σας καλώ στα τοπικά κανάλια. Ορίστε αντιπροσώπους σας και εμείς θα είμαστε μια ομάδα τεσσάρων – πέντε πατέρων και λαϊκών για να μιλήσουμε!