Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2017

ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΕΝ ΚΑΙΡΩ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ.



Ερώτησις Γ'.

Περί των κοινωθεισων Εκκλησιών εκ των ιερών κονωνησαντων τη αίρεσει, και κατεχομένων υπ ' αυτών, ει χρη εισιεναι εις αυτάς χάριν ευχής και ψαλμωδίας.

Απόκρισις.

Ου χρη το καθόλου εις τοιαυτας Εκκλησίας εισιεναι, κατά τους ειρημενους τρόπους° επειδή γεγραπται° Ιδού αφιεται ο οίκος υμών έρημος° αμα γαρ εισαχθηναι την αιρεσιν, απεστη ο έφορος των εκεισε Άγγελος, κατά της φωνήν του μεγαλου Βασιλείου, και κοινός οίκος ο τοιουτος χρηματίζει ναος° και, Ου μη εισελθω, φησιν, εις Εκκλησίαν πονηρευομενων° και ο Απόστολος° Τις συγκατεθεσις ναου Θεου μετά ειδώλων;

Ερώτησις Δ'.

Περί των κοινωθεισων Εκκλησιων υπό των αυτών ιερεων, και (μη) κατεχομενων υπ' αυτών, ει χρη εν αυταις ψαλλειν και ευχεσθαι.

Απόκρισις.
Χρη μεν ουν εισιεναι εν τας τοιαυτας Εκκλησίας εις το ψαλλειν και ευχεσθαι, αλλ' ειπερ ασφαλώς μη καταχραινοιντο υπό των [αυτών], αλλά κατεχονται υπό των ορθοδοξων ες τοδε.
Τετυπωται δε ενταύθα, υπό σεσωσμενου επισκόπου, ή ιερέως, τα ανοιξια της Εκκλησίας γινέσθαι, υποφαινομενης ευχής° ώστε, ει τούτο γένοιτο, και το λειτουργειν εκεισε ουκ απαδον° παράδειγμα, το τον άγιον Αθανασιον, υπό Κωνσταντίνου του βασιλέως παρακαλουμενων, μιαν ταυτην χαριν παρασχεσθαι, εν Αλεξανδρεια ένα ναόν παραδουναι τοις Αρειανοις εις το συναγεσθαι, κατανευσαι, ανπερ εν Κωνσταντινουπολει ληψειτο και αυτός την αυτήν χαριν, του συναγεσθαι τους ορθοδοξους εν ενι ναω προ κατεχομενω υπό των Αρειανων.

Ερώτησις ΙΑ'.

Περί των θελοντων βαπτισθηναι, εάν μη ευρεθη ορθοδοξος πρεσβύτερος, ή άμεμπτος, ει χρη βαπτισθηναι υπό των κοινωθεντων ιερεων, ή ακηρυκτων, μάλιστα εάν ο θάνατος κατεπειγη.

Απόκρισις.
Τύπος τοιουτος εξεφωνηθη ενταύθα παρα τε ομολογητων ιεραρχων τε και καθηγουμενων, τους ειρημενους πρεσβυτερους παυεσθαι μεν της λειτουργίας δια την αιρετικην κοινωνιαν, συγχωρεισθαι δε, μη ευρισκομενου ιερέως, και βαπτιζει, και μεταδιδοναι των αγιασματων, προτετελεσμενων εξ ακρατητου ιερέως, σχήμα τε διδοναι μοναχού, ευχήν τε ποιειν επί εκκομιδη, Ευαγγέλιον τε εκφωνειν επί ορθρου, και γε των Θεοφανειων ύδωρ ευλογειν, ως ειρηται, κατά περιστασιν, δια το μη εναπομενειν τους λαούς πανταπασιν ανηκοους του Ευαγγελιου, και αφωτιστους. Ει ουν συναρεσκει και υμιν, κρατειτω ο τοιουτος τύπος και εν τοις αυτόθι.

Ερώτησις ΙΔ'.
Περί των πρεσβυτέρων των υπό ορθοδοξων χειροτονηθεντων, μη υπογραψαντων δε, μηδέ κονωνησαντων, συμφαγοντων δε μόνον μετά Κωνσταντίνου, ( Ανθιμου, Ιερονυμου, Βαρθολομαίου, Σεραφείμ, Ιγνατιου, Χρυσοστομου, Ιουστινου, Βαρνάβα, Ιωήλ, Θεολογου, Ιεροθεου κλπ Αιρετικών και φιλοαιρετικων Οικουμενιστων ),του μητροπολιτου.

Απόκρισις.
Εν τοις ανωτέρω προαπεδοθη ο περί τούτου λόγος. Είτε ουν μετά Κωνσταντίνου, είτε μεθ ' οπουδήποτε των ετεροδοξων η συνεστιασις γεγονε, μετανοια αξιολογω ο συνεστιασθεις του εγκλήματος απολελυται, ου μόνον προς συνεστιασιν των πεφυλαγμενων, αλλά και προς ην ηξιωθησαν ιερωσυνην.
Το δε μέτρον του επιτιμιου, ου δυνατόν ωρισμενως υποβαλλειν, δια την ποιότητα και προσώπου και τρόπου, ώστε εν δυσιν ή τρισι τεσσαρακοσταις αρκεισθαι τον επιτιμηθεντα.

"Μακάριος ο γρηγορων και τηρων τα ιματια αυτού, ινα μη γυμνός περιπατη και βλεπωσι την ασχημοσυνη αυτού ".
(Αποκ.ις 15)

Εύχεστε και για εμένα 
Μοναχός Μακάριος Κουτλουμουσιανός 
Κάθισμα Αγίου Νικολάου.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου