Πέμπτη 28 Σεπτεμβρίου 2017

Θέμα: Ο Μητροπολίτης Φλωρίνης απαρνήθηκε την Ορθοδοξία και προσχώρησε στην παναίρεση του Οικουμενισμού;;;


Γράφει: ο Βαφειάδης Αναστάσιος 
vafkanast@gmail.com

Σας είπε κανείς ότι το θέμα με την Ιερά Μονή Αγίας Παρασκευής Μηλοχωρίου Πτολεμαϊδας και Μητρόπολη Φλωρίνης έχει λήξει;;;

Κάθε μέρα που περνάει η κατάσταση γίνεται πιο εκρηκτική….

Η Μητρόπολη Φλωρίνης με ανακοίνωση της, θέτει 7 ζητήματα προς την Ιερά Μονή Αγίας Παρασκευής, αντιδρώντας κατά κάποιο τρόπο στην παύση μνημόνευσης της αδελφότητας από το Μοναστήρι προς τον Μητροπολίτη, και στην συνέχεια την σκυτάλη ανέλαβε η Ι.Μ. Αγ. Παρασκευής να απαντήσει ένα ένα σε αυτά τα 7 ζητήματα της Μητρόπολης…

Σειρά έχει το 2ο ζήτημα, που η θέση της Ι.Μ. Αγίας Παρασκευής είναι η παρακάτω:

ΔΕΥΤΕΡΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΘΕΤΕΙ Η ΑΠΟ 16-8-2017 ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ : «Στο σημείο αυτό ρωτούμε τους Ιερομονάχους και τους αντιδρώντες. Είναι, λέτε, «οικουμενιστής-αιρετικός» ο Σεβ. Μητροπολίτης Θεόκλητος μνημονεύοντας τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Με την ίδια λογική θα μπορούσατε να κατηγορήσετε και τον μακαριστό π. Αυγουστίνο ως «οικουμενιστή-αιρετικό», επειδή μνημόνευε ως αρχή του την Ιερά Σύνοδο, η οποία μνημόνευε τον Πατριάρχη Αθηναγόρα. Εσείς πλέον είσθε «άναρχοι και ακέφαλοι»».

Η θέση αυτή της Μητρόπολης Φλωρίνης είναι ΣΟΦΙΣΤΙΚΗ και ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΤΙΚΗ και ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΕΣΦΑΛΜΕΝΗ.

1 - Διότι η Ορθόδοξη Ιερά Μονή Αγίας Παρασκευής Μηλοχωρίου, με τα μέχρι τώρα ανωτέρω τέσσερα (4) έγγραφά της, δεν γράφει ότι ο Μητροπολίτης Φλωρίνης είναι «οικουμενιστής-αιρετικός», επειδή μόνον μνημονεύει τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Αλλά η Ιερά μας Μονή γράφει ότι ο Μητροπολίτης Φλωρίνης απαρνήθηκε την Ορθοδοξία και προσχώρησε στην Παναίρεση του Οικουμενισμού ή Θρησκευτικού Συγκρητισμού ή Γνωστικισμού και τις λοιπές αιρέσεις, οι οποίες εισήχθησαν ψευδο-συνοδικά από την Ψευδο-σύνοδο της Κρήτης, επειδή όχι μόνον δεν αποκηρύσσει δημόσια την εν λόγω Παναίρεση και λοιπές αιρέσεις, αλλά και τις αποδέχεται και τις διακηρύσσει δημόσια, όπως αποδεικνύεται πλήρως από την από την 24-7-2017 κανονική μήνυση επί αιρέσει της Ορθόδοξης Ιεράς μας Μονής εναντίον του.

2 – Ο Πνευματικός μας Πατέρας και μακαριστός Μητροπολίτης μας κυρός Αυγουστίνος (ο Καντιώτης) ουδέποτε απαρνήθηκε την Ορθοδοξία και ουδέποτε προσχώρησε στην Παναίρεση του Οικουμενισμού ή Θρησκευτικού Συγκρητισμού ή Γνωστικισμού, την οποία προάγει και προωθεί το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως από το 1901 από τον ενθρονιστήριο λόγο της δεύτερης πατριαρχείας του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιωακείμ Γ΄ (του επονομαζομένου Μεγαλοπρεπούς).

Ως γνωστόν, ο μακαριστός Μητροπολίτης μας, την τριετία 1970-1973, έπαυσε (μαζί με τους μακαριστούς Μητροπολίτες Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιο και Παραθυμίας Παύλο) το μνημόσυνο του τότε Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Αθηναγόρα, ενώ συνέχισε να μνημονεύει την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, παρόλον ότι αυτή βρισκόταν σε κοινωνία με τον ίδιο Πατριάρχη, επειδή ο εν λόγω Πατριάρχης, με ιδιαίτερη θέρμη και ένταση, προώθησε, με δημόσιους λόγους και πράξεις, την Παναίρεση του Οικουμενισμού ή Θρησκευτικού Συγκρητισμού ή Γνωστικισμού, και την προπαρασκευή της ψευδο-συνοδικής αναγνώρισής της από Πανορθόδοξη Σύνοδο. Αν περισσότεροι Μητροπολίτες, χωρίς να τους ενδιαφέρουν οι καλές προσωπικές τους σχέσεις με το Φανάρι, είχαν τότε παύσει το μνημόσυνο του Πατριάρχη Αθηναγόρα, δεν θα είχαμε φθάσει εύκολα στην θεολογική, εκκλησιολογική και κανονική κατάντια της Ψευδο-συνόδου της Κρήτης του 2016.

Όπως διδάσκει ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, αν ο επίσκοπος (ή ο προκαθήμενος) διδάσκει δημόσια μια αίρεση και πριν την συνοδική ή ψευδο-συνοδική εισαγωγή αυτής της αίρεσης, τότε οι ιερείς, αν το πράττει ο επίσκοπος, ή οι επίσκοποι, αν το πράττει ο προκαθήμενος, μπορούν να ακολουθήσουν είτε την ακρίβεια του 31ου Κανόνα των Αγίων Αποστόλων και του 15ου Κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου διακόπτοντας την πλήρη κοινωνία και τη μνημόνευση του ονόματός του στη Θεία Λατρεία, είτε την οικονομία αυτών εφαρμόζοντας μερική διακοπή της κοινωνίας και την μη παύση της μνημόνευσης του ονόματός του στη Θεία Λατρεία. Μετά, όμως, την συνοδική ή ψευδο-συνοδική εισαγωγή μιας αιρέσεως, τότε εφαρμόζονται υποχρεωτικά ο Κανόνας 31ος των Αγίων Αποστόλων και ο Κανόνας 15ος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, απαγορευομένης οποιασδήποτε εφαρμογής οικονομίας, και γι’ αυτό οι ιερείς υποχρεούνται να διακόψουν πλήρως την κοινωνία και να παύσουν τη μνημόνευση του ονόματος του επισκόπου τους στη Θεία Λατρεία, αν ο επίσκοπός τους αποδέχεται και διαδίδει δημόσια την συνοδική ή την ψευδο-συνοδική εισαγωγή αιρέσεως ή αιρέσεων, καταδικασμένων από τις Άγιες Συνόδους ή τους Αγίους Πατέρες, και οι επίσκοποι υποχρεούνται να διακόψουν πλήρως την κοινωνία και να παύσουν τη μνημόνευση του ονόματος του προκαθημένου τους στη Θεία Λατρεία, αν ο προκαθήμενος τους αποδέχεται και διαδίδει δημόσια την συνοδική ή ψευδο-συνοδική εισαγωγή αιρέσεως ή αιρέσεων, καταδικασμένων από τις Άγιες Συνόδους ή τους Αγίους Πατέρες.

Ως εκ τούτου, επειδή την τριετία 1970-1973 δεν είχε εισαχθεί συνοδικά ή ψευδο-συνοδικά η Παναίρεση του Οικουμενισμού ή Θρησκευτικού Συγκρητισμού ή Γνωστικισμού, ο μακαριστός Μητροπολίτης μας π. Αυγουστίνος εφάρμοσε την οικονομία του Κανόνα 31ου των Αγίων Αποστόλων και του Κανόνα 15ου της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, εφαρμόζοντας μερική διακοπή κοινωνίας και παύση μνημοσύνου μόνον του τότε Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Αθηναγόρα.

Κατά συνέπεια, η Μητρόπολη Φλωρίνης, ΣΥΓΧΕΟΝΤΑΣ ΤΑ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΩΣ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΩΣ ΑΣΥΓΧΥΤΑ, είτε ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΑ ΑΓΝΟΕΙ την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία και το Ορθόδοξο Κανονικό Δίκαιο (πράγμα το οποίο δεν δικαιολογείται για έναν Μητροπολίτη) είτε ΕΝΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΠΑΡΑΠΛΑΝΑ τους πιστούς προς τους οποίους απευθύνει την από 16-8-2017 ανακοίνωσή της εναντίον της Ορθόδοξης Ιεράς Μονής της Αγίας Παρασκευής Μηλοχωρίου (πράγμα το οποίο επιπλέον αποδεικνύει πλήρως την ταύτιση του Μητροπολίτη Φλωρίνης και ως προς το φρόνημα με τις αιρετικές αποφάσεις της Ψευδο-συνόδου της Κρήτης).

Υπενθυμίζεται ότι ο μακαριστός Μητροπολίτης μας ΑΠΕΛΑΘΗΚΕ ατύπως από το Άγιο Όρος από τον Πολιτικό Διοικητή του κ. Λούλη - με τη συνδρομή της αστυνομικής δύναμης, ύστερα από σχετική αίτηση της Ιεράς Επιστασίας του Αγίου Όρους (με Πρωτεπιστάτη τον Αντιπρόσωπο της Μονής Ιβήρων, κατόπιν ευλόγως τεκμαιρόμενης διαβούλευσης αυτής με το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως επί πατριαρχείας Δημητρίου και με διευθυντή του Πατριαρχικού Γραφείου τον σημερινό Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως - επειδή, στο κήρυγμά του το εσπέρας της εορτής στο κτιτορικό μνημόσυνο, στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου στην εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (κατά το ακολουθούμενο από το Άγιο Όρος Ιουλιανό ημερολόγιο), άσκησε αντιαιρετική κριτική κατά της Παναίρεσης του Οικουμενισμού ή Θρησκευτικού Συγκρητισμού ή Γνωστικισμού, την οποία προωθούσε και προωθεί το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Όμως, ο μακαριστός Μητροπολίτης μας π. Αυγουστίνος είχε δώσει εντολή στον αρχιμανδρίτη π. Αθανάσιο Σιαμάκη (βλέπετε το περιοδικό «Σάλπιγξ Ορθοδοξίας», τευχ. Ιουλίου 1990, αριθ. 253) να αποσιωπήσει το περιστατικό της άτυπης απελάσεώς του αυτής από το Άγιο Όρος, προκειμένου να αποφευχθεί ο σκανδαλισμός των πιστών. Αλλά, μετά την Ψευδο-σύνοδο της Κρήτης η οποία εισήγαγε ψευδο-συνοδικά την Παναίρεση του Οικουμενισμού ή Θρησκευτικού Συγκρητισμού ή Γνωστικισμού, οπότε, κατά το κοινώς λεγόμενο «ο κόμπος έφτασε στο χτένι», πρέπει να αποκαλυφθεί στους Ευσεβείς Ορθοδόξους Χριστιανούς η άτυπη απέλαση του μακαριστού Μητροπολίτη μας π. Αυγουστίνου από τον Πολιτικό Διοικητή κ. Λούλη (βλέπετε το περιοδικό «Ο Άγιος Αγαθάγγελος Εσφιγμενίτης», Ιουλίου – Αυγούστου 1990, τευχ. 120, και το βιβλίο της Νίκης Καπλάνογλου με τίτλο «Κόρακες του Οικουμενισμού», σελ. 14-16, Κοζάνη 2017).

Ας αναφέρει, με άλλη ανακοίνωσή του προς το κοινό, ο Μητροπολίτης Φλωρίνης 1) αν ο ίδιος άσκησε ποτέ, σε οποιαδήποτε άλλη δημόσια ομιλία του (πλην της Εγκυκλίου του για την Κυριακή της Ορθοδοξίας του έτους 2008, δημοσιευμένης στα περιοδικά «Σάλπιγξ Ορθοδοξίας» και «Χριστιανική Σπίθα» του ίδιου έτους, όπου μιλάει αόριστα γι’ αυτήν την Παναίρεση, χωρίς να αναφέρεται στους παράγοντες αυτής, την οποία Εγκύκλιό του όμως δεν εφαρμόζει ιδίως μετά την Ψευδο-σύνοδο της Κρήτης), αντιαιρετική κριτική κατά της Παναίρεσης του Οικουμενισμού ή Θρησκευτικού Συγκρητισμού ή Γνωστικισμού, και κατά του προωθούντος αυτήν Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως επί 116 έτη, ή 2) αν ο ίδιος Μητροπολίτης Φλωρίνης μίλησε σε καμία αγιορειτική πανήγυρη κατά της ίδιας Παναίρεσης του Οικουμενισμού ή Θρησκευτικού Συγκρητισμού ή Γνωστικισμού, η οποία προωθείται από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Η αλήθεια είναι ότι ΟΥΔΕΠΟΤΕ έχει πράξει ΟΥΤΕ το ένα ούτε το άλλο. Και πάντως ουδέποτε αποκήρυξε δημόσια τις αιρετικές αποφάσεις της Ψευδο-συνόδου της Κρήτης.

Η αλήθεια είναι ότι ο Μητροπολίτης Φλωρίνης – ο οποίος μόνον καυχάται ότι ήταν στο πλευρό του μακαριστού Πνευματικού μας Πατέρα και Μητροπολίτη μας κυρού Αυγουστίνου περισσότερο από τριάντα χρόνια - δεν μιμείται δυστυχώς τον ΠΑΝΑΞΙΟ Μακαριστό π. Αυγουστίνο, αλλά συμπορεύεται ιδίως μετά την Ψευδο-σύνοδο της Κρήτης με το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, φοβούμενος μήπως καθαιρεθεί και χάσει τον θρόνο του, αν αγωνιστεί υπέρ της Ορθοδοξίας και κατά της Παναίρεσης του Οικουμενισμού ή Θρησκευτικού Συγκρητισμού ή Γνωστικισμού, δεδομένου ότι η παράγραφος 22 της αιρετικής απόφασης «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον» απειλεί αδιάκοπη σειρά καθαιρέσεων για τους επισκόπους και ιερείς που δεν αποδέχονται τις αιρετικές αποφάσεις της Ψευδο-συνόδου της Κρήτης, κατά παράβαση της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας, η οποία προβλέπει ότι ο Φύλακας της Ορθοδοξίας είναι ο Λαός, δηλαδή όλοι οι πιστοί, κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί, όπως αναφέρει η Κοινή Εγκύκλιος των Τεσσάρων Πατριαρχών και των Πατριαρχικών τους Συνόδων του έτους 1848.
«Άναρχη» και «ακέφαλη» δεν είναι η Ορθόδοξη Ιερά Μονή της Αγίας Παρασκευής Μηλοχωρίου, διότι έχει Αρχή της και Κεφαλή της τον Κύριο μας Ιησού Χριστό, του οποίου το Σώμα είναι η Εκκλησία Του η οποία είναι αποκλειστικά και μόνον η Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία διατηρεί ανόθευτη την Πίστη των Προφητών, των Αποστόλων και των Πατέρων. Αντιθέτως, η Ψευδο-σύνοδος της Κρήτης, με την αιρετική της απόφαση «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον», δημιούργησε νέο Σώμα, την Ψευδο-εκκλησία του Οικουμενισμού ή Θρησκευτικού Συγκρητισμού ή Γνωστικισμού, η οποία αποτελείται από τις δέκα (10) Αυτοκέφαλες που έλαβαν μέρος σε αυτήν την Ψευδο-σύνοδο, καθώς και από τους αιρετικούς (Παπικούς, Προτεστάντες και Μονοφυσίτες), και από τις άλλες θρησκείες τις επινοημένες από ανθρώπους. Συνεπώς, η Ψευδο-σύνοδος της Κρήτης, αφού δημιούργησε νέο Σώμα, την Ψευδο-εκκλησία του Οικουμενισμού, δημιούργησε και νέο «Χριστό», δηλαδή τον Αντίχριστο.

Σημειωτέον ότι η Ψευδο-σύνοδος, με την εν λόγω αιρετική απόφασή της, αναγνώρισε σαν δήθεν «Εκκλησίες» (με τη δογματική έννοια του όρου, αλλά με την πρόφαση της ιστορικής τους ονομασίας) τους αιρετικούς (Παπικούς, Προτεστάντες και Μονοφυσίτες), καθώς και αναγνώρισε την Ψευδο-εκκλησία του Οικουμενισμού ή Θρησκευτικού Συγκρητισμού ή Γνωστικισμού του λεγόμενου «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών», του οποίου η αιρετική εκκλησιολογία περιλαμβάνει τόσο την ενότητα των λεγόμενων «εκκλησιών», δηλαδή της ορθόδοξης και των αιρέσεων (ή του ενιαίου χριστιανισμού), όσο και την ενότητα της ανθρωπότητας, δηλαδή την ενότητα του ενιαίου χριστιανισμού με τις λοιπές θρησκείες τις επινοημένες από ανθρώπους.

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

Απάντηση Ι. Μ. ΑΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ στο ΤΡΙΤΟ ΖΗΤΗΜΑ που θίγει ΣΟΦΙΣΤΙΚΑ η Μητρόπολη ΦΛΩΡΙΝΗΣ:



ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΜΗΛΟΧΩΡΙΟΥ

ΣΤΟ ΤΡΙΤΟ ΖΗΤΗΜΑ

ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΘΕΤΕΙ Η ΑΠΟ 16-8-2017 ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ:

«Κατά την ημέρα της εορτής έγινε η αποθέωσι της μέθης τους, αφού συλλειτούργησε ο π. Ιγνάτιος Καλαϊτζόπουλος και ο αρχιμ. Παϊσιος Παπαδόπουλος, με τον ΚΑΘΗΡΗΜΕΝΟ από χρόνια κύριον Ε. Τρικαμηνά και τον άνευ αδείας του Επισκόπου του και του Μητροπολίτου μας αρχιμ. Μόδεστου Διασάκη κληρικό της Ιεράς Μητροπόλεως Καστορίας. Βλέπουμε ότι συντάσσονται πλέον καινούργιες Εκκλησιολογίες και Εκκλησιαστικά Δίκαια! (Μια όμως και ονομάζονται Καντιωτικοί, τους αναφέρουμε ένα παλιό γεγονός, για να καθρεφτισθούν. Ο Γέρων π. Αυγουστίνος πριν 35 χρόνια δεν επέτρεψε να λειτουργήση λαμπρός κληρικός άρτι ελθών από τη Αυστραλία, επειδή ήταν σε εξέλιξη οι ανακρίσεις του. «Παιδάκι μου, του είπε, ο Αυστραλίας σε έχει υπόδικο. Να τελειώσουν όλα και ύστερα να έλθης!»). Έτσι έπραττε ο Γέρων, ώ όψιμοι Καντιωτίζοντες!».

Ο Μητροπολίτης Φλωρίνης και οι σύμβουλοί του ας μελετήσουν έντιμα και ειλικρινά την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία και Εκκλησιαστικό Δίκαιο, ιδίως σε καιρό διωγμού της Ορθοδοξίας από τις αιρέσεις τις οποίες εισάγουν συνήθως επίσκοποι σε διάφορες φάσεις της Εκκλησιαστικής Ιστορίας, για να μην εκτίθενται για τη σχετική άγνοιά τους μιλώντας για νέα Εκκλησιολογία και νέο Εκκλησιαστικό Δίκαιο!

Θέμα συλλείτουργου του Ιερομονάχου π. Ευθυμίου Τρικαμηνά


Η φράση της Μητρόπολης Φλωρίνης «Συλλείτουργο μετά από ετών καθηρημένου του κυρίου Ε. Τρικαμηνά» αποδεικνύει και αυτή την προσχώρηση του Μητροπολίτη Φλωρίνης στην αίρεση της δεσποτοκρατίας (ή θεσμικού παπισμού), κατά την οποία όπου επίσκοπος, έστω και αν αποδέχεται και διαδίδει δημοσίως αίρεση, εκεί δήθεν η Εκκλησία. Αυτή η αίρεση της δεσποτοκρατίας είναι υποβοηθητική της επιβολής κάθε αιρέσεως σε διάφορες φάσεις της Εκκλησιαστικής Ιστορίας, εν προκειμένω της Παναίρεσης του Οικουμενισμού ή Θρησκευτικού Συγκρητισμού ή Γνωστικισμού, η οποία εισήχθη ψευδο-συνοδικά από την Ψευδο-σύνοδο της Κρήτης.


Συγκεκριμένα, ο ιερομόναχος π. Ευθύμιος Τρικαμηνάς, ο οποίος έλαβε μέρος στο συλλείτουργο της Ιεράς μας Μονής, καθαιρέθηκε αντι-εκκλησιολογικά και αντι-κανονικά το 2007 από το Δευτεροβάθμιο Συνοδικό Δικαστήριο της «Εκκλησίας της Ελλάδος»: 


1 - τόσο για λόγους Πίστεως (δηλαδή εξαιτίας της υπερασπίσεως από αυτόν της Ορθοδοξίας εναντίον της Παναίρεσης του Οικουμενισμού ή Θρησκευτικού Συγκρητισμού ή Γνωστικισμού, πριν την Ψευδο-σύνοδο της Κρήτης), οπότε στην περίπτωση αυτή το εν λόγω Δευτεροβάθμιο Συνοδικό Δικαστήριο παραβίασε τους Ιερούς Κανόνες 31ο Αγίων Αποστόλων και 15ο της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, οι οποίοι προβλέπουν την υποχρεωτική παύση μνημοσύνου επισκόπου από τους κληρικούς για λόγους Πίστεως,

2 - όσο και για λόγους Δικαιοσύνης (ήτοι παραβάσεως της κανονικής τάξεως, εν προκειμένω από την Σύνοδο της Ιεραρχίας,επί Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ, η οποία εξέλεξε αντι-εκκλησιολογικά και αντι-κανονικά Μητροπολίτη Λαρίσης ενώ ζούσε ο νόμιμος και κανονικός Μητροπολίτης Λαρίσης μακαριστός Θεολόγος), δηλαδή εξαιτίας της μη αναγνωρίσεως και μη μνημονεύσεως του Μητροπολίτη Λαρίσης, ο οποίος είχε εκλεγεί ενώ ο κανονικός και νόμιμος Μητροπολίτης Λαρίσης μακαριστός Θεολόγος βρισκόταν στη επίγεια ζωή του, πράγμα το οποίο συνιστούσε περίπτωση μοιχεπιβασίας μητροπολιτικού θρόνου, οπότε στην περίπτωση αυτή το εν λόγω Δευτεροβάθμιο Συνοδικό Δικαστήριο παραβίασε τον Ιερό Κανόνα 31ο των Αγίων Αποστόλων, ο οποίος προβλέπει την παύση μνημοσύνου επισκόπου από τους κληρικούς για λόγους Δικαιοσύνης, δηλαδή παραβάσεως της κανονικής τάξεως της Εκκλησίας, εν προκειμένω από την Σύνοδο της Ιεραρχίας,με συνέπεια η εν λόγω καθαίρεσή του να είναι εκκλησιολογικώς και κανονικώς ανυπόστατη,με βάση την Ιερά Παράδοση, 

κατά την οποία: Είναι σύνηθες γεγονός στην Εκκλησιαστική Ιστορία Ψευδο-σύνοδοι να καταδικάζουν Ορθοδόξους κληρικούς σε καθαίρεση, η οποία, όμως, είναι εκκλησιολογικώς και κανονικώς ανυπόστατη, επειδή διενεργείται από αιρετικούς επισκόπους (π.χ. η εικονομαχική Ψευδο-σύνοδος της Ιερείας του 754 καταδίκασε σε καθαίρεση και αφορισμό τον ιερομόναχο Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, η Ενδημούσα Ψευδο-σύνοδος του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννη Καλέκα, με τη συμμετοχή των Πατριαρχών Αντιοχείας και Ιεροσολύμων, του 1344, καταδίκασε σε καθαίρεση και αφορισμό τον τότε ιερομόναχο Άγιο Γρηγόριο Παλαμά).

Τούτο σημαίνει ότι, εάν μια Σύνοδος που ακολουθεί μια αίρεση, καταδικάσει σε καθαίρεση έναν Ορθόδοξο Ιερέα που ομολογεί και κηρύσσει δημοσίως τα Ορθόδοξα δόγματα και ασκεί θεολογική κριτική της ψευδο-συνοδικώς εισαχθείσας αιρέσεως ή της αιρέσεως που κηρύσσεται δημοσίως από τον Επίσκοπο, και παύει το μνημόσυνο του Επισκόπου, επειδή εκείνος ακολουθεί τις αιρετικές αποφάσεις της Ψευδο-συνόδου ή επειδή εκείνος κηρύσσει δημοσίως την αίρεση, τότε ο εν λόγω Ιερέας που καταδικάστηκε σε εκκλησιολογικώς και κανονικώς ανυπόστατη καθαίρεση, εξακολουθεί να λειτουργεί κανονικά, χωρίς να αναμένει την άρση της καθαιρέσεώς του από Ορθόδοξη Σύνοδο ή από Ορθόδοξο Επίσκοπο.

Συγκεκριμένα, ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας, στην Τρίτη Επιστολή του προς τον Αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως Νεστόριο, γράφει: «ΑΠΑΣΙ ΤΟΙΣ ΠΑΡΑ ΣΗΣ ΕΥΛΑΒΕΙΑΣ ΚΕΧΩΡΙΣΜΕΝΟΙΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΙΝ Ή ΚΑΘΑΙΡΕΘΕΙΣΙ ΛΑΪΚΟΙΣ ΤΕ ΚΑΙ ΚΛΗΡΙΚΟΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΠΑΝΤΕΣ ΕΣΜΕΝ. ΟΥ ΓΑΡ ΕΣΤΙΝ ΔΙΚΑΙΟΝ ΤΟΥΣ ΟΡΘΑ ΦΡΟΝΕΙΝ ΕΓΝΩΚΟΤΑΣ ΣΑΙΣ ΑΔΙΚΕΙΣΘΑΙ ΨΗΦΟΙΣ, ΟΤΙ ΣΟΙ ΚΑΛΩΣ ΠΟΙΟΥΝΤΕΣ ΑΝΤΕΙΡΗΚΑΣΙ» (P.G. 77, 108A). Ο ίδιος Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας, στην Επιστολή του προς τους πιστούς της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως οι οποίοι έπαυσαν το μνημόσυνο ή την κοινωνία με τον Αρχιεπίσκοπό τους Νεστόριο, γράφει:«ΤΑΥΤΗΝ ΕΝ ΕΑΥΤΟΙΣ ΑΝΑΖΩΠΥΡΟΥΝΤΕΣ ΑΕΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΙΝ, ΑΣΠΙΛΟΥΣ ΚΑΙ ΑΜΩΜΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΗΡΗΣΑΤΕ, ΜΗΤΕ ΚΟΙΝΩΝΟΥΝΤΕΣ ΤΩ ΜΝΗΜΟΝΕΥΘΕΝΤΙ  
(ΕΝΝΟΕΙ: ΝΕΣΤΟΡΙΩ),ΜΗΤΕ ΜΗΝ ΩΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΩ ΠΡΟΣΕΧΟΝΤΕΣ, ΕΙ ΜΕΝΕΙ ΛΥΚΟΣ ΑΝΤΙ ΠΟΙΜΕΝΟΣ ,ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΑΥΤΗΝ ΗΜΩΝ ΤΗΝ ΥΠΟΜΝΗΣΙΝ ΤΗΝ ΠΡΟΣ ΑΥΤΟΝ ΓΕΝΟΜΕΝΗΝ, ΦΡΟΝΕΙΝ ΕΛΟΙΤΟ ΤΑ ΔΙΕΣΤΡΑΜΜΕΝΑ. ΤΟΙΣ ΔΕ ΓΕ ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ, Ή ΛΑΪΚΩΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΗΝ ΠΙΣΤΙΝ ΚΕΧΩΡΙΣΜΕΝΟΙΣ, Ή ΚΑΘΑΙΡΕΘΕΙΣΙ ΠΑΡ’ ΑΥΤΟΥ, ΚΟΙΝΩΝΟΥΜΕΝ ΗΜΕΙΣ, ΟΥ ΤΗΝ ΕΚΕΙΝΟΥ ΚΥΡΟΥΝΤΕΣ ΑΔΙΚΟΝ ΨΗΦΟΝ, ΕΠΑΙΝΟΥΝΤΕΣ ΔΕ ΜΑΛΛΟΝ ΤΟΥΣ ΠΕΠΟΝΘΟΤΑΣ, ΚΑΚΕΙΝΟ ΛΕΓΟΝΤΕΣ ΑΥΤΟΙΣ: "ΕΙ ΟΝΕΙΔΙΖΕΣΘΕ ΕΝ ΚΥΡΙΩ, ΜΑΚΑΡΙΟΙ. ΟΤΙ ΤΟ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΕΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΝΕΥΜΑ ΕΙΣ ΥΜΑΣ ΑΝΑΠΕΠΑΥΤΑΙ"» (P.G. 77, 124A).

Σημειωτέον ότι, ενώ σας ενόχλησε το συλλείτουργο με τον αδίκως καθαιρεθέντα π. Ευθύμιο Τρικαμηνά στο Καθολικό της Ιεράς μας Μονής κατά την Πανήγυρη αυτής εφέτος, εν τούτοις ΟΥΔΕΠΟΤΕ διαμαρτυρηθήκατε δημόσια για τα συλλείτουργα του Πατριάρχη Βαρθολομαίου κατά το λειτουργικό μέρος της Λειτουργίας του Λόγου (δηλαδή μέχρι και το Ευαγγέλιο) στις παπικές λειτουργίες στον Άγιο Πέτρο και αλλαχού, καθώς και τους λειτουργικούς ασπασμούς στο «Αγαπήσωμεν αλλήλους ίνα εν ομονοία ομολογήσωμεν», με τον αιρεσιάρχη και αρειανόφρονα και πνευματομάχο Πάπα, ο οποίος στις υποτιθέμενες ορθόδοξες λειτουργίες στο Φανάρι φέρει το δικό του λειτουργικό άμφιο του παπικού ωμοφορίου, και ο οποίος ευλογεί στο τέλος της εν λόγω λειτουργίας κατά την λειτουργική απόλυση, και ο οποίος μνημονεύεται στην μεν πρόθεση κρυφίως στο Φανάρι και αλλαχού, στις δε εκκλησιαστικές υποδοχές του στο Φανάρι ως δήθεν ορθοτομών Προκαθήμενος μνημονεύεται ως «Αγιώτατος Πάπας Ρώμης» στη δέηση την οποία απαγγέλλει ο πατριαρχικός διάκονος, ενώ ο εφημέριος του πατριαρχικού ναού ποιεί βαθιά υπόκλιση της κεφαλής του και της μέσης του κατά την εν λόγω μνημόνευσή του ως δήθεν ορθοτούντος Πάπα Ρώμης, οι δε πατριαρχικοί χοροί στο τέλος της λειτουργίας στο Φανάρι ψάλλουν τον πολυχρονισμό του αιρεσιάρχη Πάπα «Πολυχρόνιον ποιήσαι Κύριος ο Θεός τον Αγιώτατον Πάπαν Ρώμης…» σαν να είναι ορθοτομών Προκαθήμενος, καθώς και για τις λοιπές συμπροσευχές του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, ο οποίος ηγείται της Παναιρέσεως του Οικουμενισμού ή Θρησκευτικού Συγκρητισμού ή Γνωστικισμού, καθώς και των λοιπών αρχιερέων του πατριαρχικού κλίματος Κωνσταντινουπόλεως και λοιπών κλιμάτων αυτοκεφάλων εκκλησιών, κατά παράβαση πλειάδας Ιερών Κανόνων οι οποίοι απαγορεύουν και τιμωρούν τόσο τα συλλείτουργα όσο και τις συμπροσευχές με αιρετικούς και ετεροθρήσκους και οι οποίοι περιέχονται στο Πηδάλιο του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, το οποίο αρχιερείς του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως το θεωρούν «χαρτί υγείας», όπως κατάγγειλε στο κήρυγμά του κατά το κτιτορικό μνημόσυνο, το εσπέρας της εορτής της Θείας Μεταμορφώσεως (κατά το Ιουλιανό ημερολόγιο το ακολουθούμενο από το Άγιο Όρος) στην Πανήγυρη της Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου Αγίου Όρους το 1990, ο Πνευματικός μας Πατέρας και μακαριστός Μητροπολίτης μας κυρός Αυγουστίνος.

Θέμα συλλείτουργου Αρχιμανδρίτη π. Μόδεστου Διασάκη

Όσον αφορά τον Αρχιμανδρίτη π. Μόδεστο Διασάκη, ο οποίος έλαβε μέρος στο συλλείτουργο των αποτειχισμένων ιερέων στην εορτή της Αγίας Παρασκευής στην Ιερά Μονή μας στις 26-7-2017, η Μητρόπολη Φλωρίνης συλλαμβάνεται ανενημέρωτη. Συγκεκριμένα:

1 –
Ο Μητροπολίτης Φλωρίνης απέστειλε το υπ’ αριθ. πρωτ. 910/26-7-2017 έγγραφό του προς τον Μητροπολίτη Καστορίας, στο οποίο έγραψε τα εξής:

«Σεβασμιώτατε,

Μετά λύπης μου Σας ανακοινώνω, ότι κατά την ημέρα της πανηγύρεως της Ιεράς Μονής Αγίας Παρασκευής Μηλοχωρίου Εορδαίας κατά το συλλείτουργο των «αποτειχισμένων» ιερέων μετά του αρχιμ. Ιγνατίου Καλαϊτζοπούλου, αδελφού της Μονής, και του από ετών καθηρημένου κ. Ευθυμίου Τρικαμηνά έλαβε μέρος και ο άνευ ημετέρας αδείας αρχιμ. Μόδεστος Διασάκης, κληρικός της Μητροπόλεώς Σας.
Ταύτα προς έγκυρον ενημέρωσιν δια τα καθ’ Υμάς».

2 – Όμως, ο Μητροπολίτης Καστορίας, εκθέτοντας τον Μητροπολίτη Φλωρίνης, τον αφήνει ανενημέρωτο ως προς το ότι ο Αρχιμανδρίτης π. Μόδεστος Διασάκης είχε παύσει, από τον Ιούνιο 2017, το μνημόσυνο του Μητροπολίτη Καστορίας, λόγω της αποδοχής από αυτόν των αιρετικών αποφάσεων της Ψευδο-συνόδου της Κρήτης, αποστέλλοντας σε αυτόν τις από 17-7-2017 και 24-7-2017 επιστολές του.

Κατόπιν της παύσεως από τον Αρχιμανδρίτη π. Μόδεστο Διασάκη του μνημοσύνου του Μητροπολίτη Καστορίας, ο π. Μόδεστος –δυνάμει των Κανόνων 31 των Αγίων Αποστόλων και 15ου της Πρωτοδευτέρας Συνόδου– ουδεμία κανονική υποχρέωση είχε να ζητήσει άδειες από τον Μητροπολίτη Καστορίας και από τον Μητροπολίτη Φλωρίνης, προκειμένου να λάβει μέρος στο εν λόγω πανηγυρικό συλλείτουργο των αποτειχισμένων ιερέων.

Θέμα υπενθύμισης γεγονότος κατά το οποίο ο μακαριστός μας Πνευματικός Πατέρας και Μητροπολίτης μας κυρός Αυγουστίνος πριν 35 χρόνια δεν επέτρεψε να λειτουργήση λαμπρός κληρικός άρτι ελθών από τη Αυστραλία, επειδή ήταν σε εξέλιξη οι ανακρίσεις του από τον Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας.

Αναμφισβήτητα ορθώς ενήργησε ο μακαριστός μας Πνευματικός Πατέρας και Μητροπολίτης μας κυρός Αυγουστίνος, όταν πριν 35 χρόνια δεν επέτρεψε να λειτουργήση λαμπρός κληρικός άρτι ελθών από τη Αυστραλία, επειδή ήταν σε εξέλιξη οι ανακρίσεις του από τον Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας. Όμως, η Μητρόπολη Φλωρίνης ΣΥΓΧΕΕΙ ΣΟΦΙΣΤΙΚΑ δύο διαφορετικές εκκλησιολογικές και κανονικές καταστάσεις, 1) εκείνη ΠΡΙΝ την Ψευδο-σύνοδο της Κρήτης του 2016 και εκείνη ΜΕΤΑ την Ψευδο-σύνοδο της Κρήτης του 2016, και 2) τις δίκαιες καθαιρέσεις (δηλαδή τις επιβαλλόμενες από τα Συνοδικά Δικαστήρια σύμφωνα με την Εκκλησιολογία και το Κανονικό – Εκκλησιαστικό Δίκαιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, και γι’ αυτό το λόγο αυτές οι δίκαιες καθαιρέσεις ίσχυαν) και τις άδικες καθαιρέσεις (δηλαδή τις επιβαλλόμενες από τα Συνοδικά Δικαστήρια ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΒΑΣΗ της Εκκλησιολογίας και του Κανονικού–Εκκλησιαστικού Δικαίου της Ορθόδοξης Εκκλησίας είτε ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΕΩΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ Ή ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΥ Ή ΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟΥ είτε ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΕΩΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (ΔΗΛΑΔΗ ΤΗΣ ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΤΑΞΕΩΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, και γι’ αυτό το λόγο, όπως προαναφέρθηκε, οι άδικες αυτές καθαιρέσεις ούτε ίσχυαν ούτε ισχύουν). Το γεγονός στο οποίο αναφέρεται η Μητρόπολη Φλωρίνης εντάσσεται στην εκκλησιολογική και κανονική κατάσταση πριν την Ψευδο-σύνοδο της Κρήτης του 2016 και δεν αφορά σε ζήτημα υπεράσπισης από τον συγκεκριμένο κληρικό είτε της Ορθόδοξης Πίστης είτε της Δικαιοσύνης (δηλαδή της Κανονικής Τάξεως της Εκκλησίας), διότι, αν αφορούσε σε τέτοιο ζήτημα, ο Γέροντας Μητροπολίτης μας π. Αυγουστίνος δεν θα είχε λάβει υπόψη του την υποδικία του συγκριμένου λαμπρού κληρικού από τον Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας.

Αντιθέτως:

1 - Ο Ιερομόναχος π. Ευθύμιος Τρικαμηνάς, όπως προαναφέρθηκε, καθαιρέθηκε από τα Συνοδικά Δικαστήρια της «Εκκλησίας της Ελλάδος» ΑΔΙΚΩΣ, δηλαδή τόσο για λόγους υπερασπίσεως της Ορθόδοξης Πίστης όσο και για λόγους υπερασπίσεως της Δικαιοσύνης (δηλαδή της Κανονικής Τάξεως της Εκκλησίας). Συνεπώς, κανονικώς συμμετείχε στο συλλείτουργο των αποτειχισμένων ιερέων της 26-7-2017 στην Μονή της Αγίας Παρασκευής Μηλοχωρίου.
2 – Ο Αρχιμανδρίτης π. Μόδεστος Διασάκης – δυνάμει του 31ου Κανόνα των Αγίων Αποστόλων και του 15ου Κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου – έπαυσε, όπως όφειλε, το μνημόσυνο του Μητροπολίτη Καστορίας, με βάση τις ανωτέρω δύο επιστολές του προς αυτόν, από τον Ιούνιο 2017. Συνεπώς, και αυτός κανονικώς συμμετείχε στο συλλείτουργο των αποτειχισμένων ιερέων της 26-7-2017 στην Μονή της Αγίας Παρασκευής Μηλοχωρίου.
Ενώ η Μητρόπολη Φλωρίνης θυμάται τη στάση του Μακαριστού Πνευματικού Πατέρα και Μητροπολίτη μας κυρού Αυγουστίνου έναντι των ανακρίσεων του Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας σε βάρος του αναφερόμενου λαμπρού κληρικού του για τα αποδιδόμενα από τον εν λόγω Αρχιεπίσκοπο σε τούτον κανονικά παραπτώματα, εν τούτοις:

1- ΠΑΡΑΛΕΙΠΕΙ να αναφέρει τη στάση του του Μακαριστού Πνευματικού Πατέρα και Μητροπολίτη μας κυρού Αυγουστίνου έναντι της δημόσιας αποδοχής και διαδόσεως της Παναίρεσης του Οικουμενισμού ή Θρησκευτικού Συγκρητισμού ή Γνωστικισμού από τον Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας. Ως γνωστόν, ο Μακαριστός Πνευματικός Πατέρας και Μητροπολίτης μας κυρός Αυγουστίνος έλεγξε δημόσια τις Παναιρετικές πλάνες του Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας και την κάλυψή του από το Φανάρι (το οποίο επί 116 χρόνια συνεχίζει να προωθεί την Παναίρεση του Οικουμενισμού ή Θρησκευτικού Συγκρητισμού ή Γνωστικισμού), στο κήρυγμά του κατά το κτιτορικό μνημόσυνο το εσπέρας της ημέρας της Πανηγύρεως της Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου Αγίου Όρους στην εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (με το Ιουλιανό ημερολόγιο που ακολουθείται στο Άγιο Όρος) το έτος 1990. Σημειωτέον ότι, εξαιτίας εκείνου του ελεγκτικού του κηρύγματος κατά του Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας και του Φαναρίου στη Μονή Κουτλουμουσίου Αγίου Όρους, τη νύχτα που επακολούθησε, ο Μακαριστός Πνευματικός Πατέρας και Μητροπολίτης μας κυρός Αυγουστίνος απελάθηκε παρανόμως και ατύπως από τον Πολιτικό Διοικητή του Αγίου Όρους, όπως το γνωρίζει και ο σημερινός Μητροπολίτης Φλωρίνης, ο οποίος συνόδευε, ως κληρικός του, τότε τον Γέροντα Μητροπολίτη μας π. Αυγουστίνο και ο οποίος καταπίνει την εν λόγω απέλαση του π. Αυγουστίνου.

2- ΠΑΡΑΛΕΙΠΕΙ να αναφέρει ο,τιδήποτε για τον αφορισμό του μακαριστού Θεολόγου κ. Νικόλαου Σωτηρόπουλου (ενός από τα γνησιότερα πνευματικά τέκνα του Μακαριστού Πνευματικού Πατέρα και Μητροπολίτη μας κυρού Αυγουστίνου) από το Συνέδριο μόνον Ελληνόφωνων Αυτοκέφαλων Εκκλησιών, το οποίο ψευδεπίγραφα ονομάστηκε «Β΄ Μείζων και Υπερτελής Σύνοδος». Ως γνωστόν, το Συνέδριο αυτό έλαβε χώρα στο Φανάρι στις 14-12-1993. Τούτο επέβαλε αναρμόδια –διότι δεν ήταν Πανορθόδοξη Σύνοδος, αφού οι συνοδικοί αρχιερείς δεν είχαν ατομικό δικαίωμα αποφασιστικής ψήφου, αλλά Συνέδριο Αυτοκέφαλων Εκκλησιών το οποίο είχε ως μέλη του αποκλειστικά τις ανωτέρω ελληνόφωνες Εκκλησίες–, αντικανονικά και αυθαίρετα –αφού δεν δίκασε με την προβλεπόμενη κανονική ποινική δικονομία, δηλαδή δεν τον κάλεσε σε απολογία– την ποινή του αφορισμού στον μακαριστό θεολόγο Νικόλαο Σωτηρόπουλο με την κατηγορία ότι δήθεν υποκινούσε τον λαό σε ανταρσία και απείθεια, επειδή κατήγγελλε δημοσίως την Παναίρεση του Οικουμενισμού ή Θρησκευτικού Συγκρητισμού ή Γνωστικισμού στην Αυστραλία.


Σημειωτέον ότι τον άδικο αυτόν αφορισμό του μακαριστού θεολόγου Νικολάου Σωτηροπούλου δεν τον λάμβαναν καθόλου υπόψη τους και γι’ αυτό τον κοινωνούσαν κανονικά όχι μόνο ο Πνευματικός μας Πατέρας και μακαριστός Μητροπολίτης μας κυρός Αυγουστίνος, αλλά και άλλοι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες. Ερωτάται ο σημερινός Μητροπολίτης Φλωρίνης αν, όταν ήταν Αρχιμανδρίτης και Πρωτοσύγκελλος της ίδιας Μητροπόλεως, κοινωνούσε κανονικά τον αδίκως αφορισθέντα μακαριστό θεολόγο Νικόλαο Σωτηρόπουλο. Πάντως, υπενθυμίζεται ότι και μετά τον άδικο αφορισμό του μακαριστού θεολόγου Νικολάου Σωτηροπούλου, ο σημερινός Μητροπολίτης Φλωρίνης, επί δικής του αρχιερατείας, προσέφερε για πολλά χρόνια, την μετάφραση της Καινής Διαθήκης του ίδιου αδίκως αφορισθέντα θεολόγου στους μελλονύμφους, όταν αυτοί παραλάμβαναν την άδεια γάμου τους.

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

Μια τοποθέτηση-ερμηνεία περί αποτειχίσεως .




Μᾶς ἐστάλη ἀπὸ τὸν KD


Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου, Άπαντα, Β' Επιστολή αποστόλου Παύλου προς Τιμόθεον, κεφ Γ., τόμ. 38, σελ. 87:

Ἑρμηνεία:

«Επειδή αι Γραφαί είναι τα αποστολικά τείχη των Εκκλησιών, όχι μόνον τους συγκαιρινούς του, αλλά και τους επιγιγνομένους τους ασφαλίζει με αυτάς.
Και έτσι κατασκεύασε τόσον ισχυρόν και αδιάρρηκτον τον περίβολον τούτον και τον περιέφερεν εις όλην την οικουμένην με ασφάλειαν, ώστε και τους συγκαιρινούς και τους επιγινομένους και τους τωρινούς και τους κατοπινούς μέχρι της ελεύσεως του Χριστού, τους απήλλαξε από κάθε επιβουλήν των εχθρών».



Οι ψευδεπίσκοποι λοιπόν, σαν ψευδοδιδάσκαλοι φτιάχνουν άλλα τείχη (διαστρέφουν τις Γραφές τα δόγματα), δεν τους αρέσουν τα τείχη της Εκκλησίας μας (Αγία Γραφή, Παράδοση των Πατέρων, Κανόνες και Δόγματα).
Εισέρχονται μέσα στα νέα τείχη που φτιάχνουν και χωρίζονται από την Εκκλησία.
Φτιάχνουν άλλο περίβολο αιρετικό και μπαίνουν μέσα οι ίδιοι και όσοι έχουν κοινωνία μαζί τους. Τειχίζονται πλέον εντός αιρετικών τειχών.
Εμείς λοιπόν, αποτειχιζόμαστε από τους τειχισμένους στην παναίρεση του οικουμενισμού ψευδεπισκόπους.
Με την αποτείχισή μας, βγαίνουμε εκτός των αιρετικών τειχών
(διαστροφή Δογμάτων και Γραφών) που έχουν σηκώσει οι ψευδεπίσκοποι και εισερχόμαστε εντός των αποστολικών τειχών της Εκκλησίας. (Αγία Γραφή, Παράδοση των Πατέρων, Κανόνες, Δόγματα).


Προσοχή
Εμείς δεν σηκώνουμε νέα τείχη, εμείς ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ, ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΕΙΧΝΟΥΜΕ προς πάσα κατεύθυνση τα ΑΣΑΛΕΥΤΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΥΤΑ ΤΕΙΧΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΤΕΙΧΙΖΟΜΑΣΤΕ.
Εντός των τειχών αυτών που πιστεύουμε ομολογούμε και δείχνουμε, περιφερόμαστε εις όλη την οικουμένη με ασφάλεια μέχρι της Δεύτερης Ενδόξου Ελεύσεως του Χριστού και είμαστε απαλλαγμένοι από κάθε επιβουλήν των εχθρών.
Οι ψευδεπίσκοποι έφτιαξαν νέα τείχη διαφορετικά από τα αποστολικά τείχη
(με την διαστροφή δογμάτων και της Γραφής και των κανόνων, συγκεκριμένα με την αποδοχή της παναίρεσης του οικουμενισμού),
και έχουν τειχιστεί μέσα σε αυτά και μαζί με αυτούς όσοι έχουν κοινωνία μαζί τους και έτσι έχουν χωρίσει τους εαυτούς τους από την Εκκλησία. Διότι δεν μπορείς να είσαι εντός δυο τειχισμών, εντός δύο περιβόλων ταυτόχρονα.


Αποτείχιση από τους τειχισμένους στην παναίρεση του οικουμενισμού ψευδεπισκόπους.

Εμείς παραμένουμε εντός των αποστολικών τειχών της Εκκλησίας μας τα οποία πιστεύουμε δείχνουμε και ομολογούμε δημόσια.


Αγία Γραφή: Παράδοση των Αγίων Πατέρων, Κανόνες και Δόγματα της Εκκλησίας μας.

Τετάρτη 27 Σεπτεμβρίου 2017

Η κλήση της Ι.Μ.Θ. προς τον π.Θεόδωρο Ζήση για δικαστήριο και η απάντηση .

collage-1-770x439_c.jpg

Σε συνέχεια της χθεσινής ανάρτησης του Ιστολογίου μας (εδώ), δημοσιεύουμε τα ακόλουθα έγγραφα. Πρόκειται για την κλήση της Ι.Μ.Θ προς τον π. Θεόδωρο Ζήση για το επισκοπικό δικαστήριο με τις αβάσιμες και απαράδεκτες κατηγορίες εναντίον του και την απάντηση του πατρός Θεοδώρου στην κλήση αυτήν. Τα έγγραφα μας τα κοινοποίησε ο π. Θεόδωρος, με την παράκληση της δημοσίευσης.

Απάντηση του πατρός Θεοδώρου Ζήση

Πρωτοπρεσβύτερος
Θεόδωρος Ζήσης
Ὁμότιμος Καθηγητὴς
Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.
18ο χλμ. Θεσσαλονίκης-Περαίας
570 19 Ν. Ἐπιβάται
ΤΗΛ.: 23920.24865 FAX: 23920.27402

Ἐν Θεσσαλονίκῃ τῇ 26ῃ Σεπτεμβρίου 2017

Πανοσιολογιώτατον Ἀρχιμανδρίτην
π. Στέφανον Τόλιον
Ἀναπληρωτὴν Πρόεδρον
τοῦ Ἐπισκοπικοῦ Δικαστηρίου 
τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης
Ἐνταῦθα

Πανοσιολογιώτατε π. Στέφανε,

Ἔλαβα χθές (25.09.2017) τὸ συνταχθὲν πρὸ δέκα ἡμερῶν (15.09.2017), μὲ ἀριθμὸ πρωτοκόλλου 2, δικαστικὸ διωκτικὸ ἔγγραφο, ποὺ ὑπογράφετε σεῖς ὡς ἀναπληρωτὴς πρόεδρος τοῦ Ἐπισκοπικοῦ Δικαστηρίου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, διὰ τοῦ ὁποίου μὲ καλεῖτε νὰ παραστῶ «ἐνώπιον τοῦ Ἐπισκοπικοῦ Δικαστηρίου τὴν Πέμπτην 28ην Σεπτεμβρίου 2017, περὶ ὥραν 12.00 μ. ἐν τοῖς Γραφείοις τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, ἐπὶ τῆς ὁδοῦ Βογατσικοῦ 7 καὶ ἐν τῷ Γραφείῳ τῆς Πρωτοσυγκελλίας, ὄροφος 1ος, γραφεῖον ἀριθμ. 6, ἵνα δικασθῶ διὰ τὰ εἰς ἃ ὑπέπεσα κανονικὰ καὶ ἐκκλησιαστικὰ παραπτώματα τὰ ὑπὸ τῶν θείων καὶ ἱερῶν κανόνων καὶ τῶν κειμένων νόμων προβλεπόμενα».

Ὅπως εἶχα σημειώσει στὴν ἀπὸ 14-03-2017 ἀπάντησή μου στὰ διωκτικὰ δικαστικὰ ἔγγραφα τῆς Μητροπόλεως «ἡ παραπομπή μου στὸ ἐπισκοπικὸ δικαστήριο εἶναι παντελῶς μετέωρη καὶ ἀδικαιολόγητη καὶ ἀπὸ τὸ θεῖο καὶ ἀπὸ τὸ ἀνθρώπινο δίκαιο, οἱ δὲ κατηγορίες καὶ τὰ ἐκκλησιαστικὰ παραπτώματα τὰ ὁποῖα μοῦ προσάπτονται βρίσκονται μόνο στὴν ἐμπαθῆ φαντασία καὶ στὴν θεολογικὴ ἀγραμματοσύνη τῶν διωκτῶν μου, κατάλληλο περιτύλιγμα τοῦ μοναδικοῦ τους στόχου, νὰ φιμώσουν τὸν λόγο μου καὶ νὰ διαλύσουν τὴν παράταξη τῶν Ὀρθοδόξων». Στὴν ἴδια ἀπάντηση ἀναιροῦσα λεπτομερῶς ὅλες τὶς εἰς βάρος μου κατηγορίες, α) τοῦ σχίσματος β) τῆς ἀπείθειας καὶ καταφρόνησης τῆς οἰκείας ἐκκλησιαστικῆς ἀρχῆς γ) τοῦ σκανδαλισμοῦ τῶν πιστῶν δ) τῆς ἐξύβρισης καὶ συκοφαντίας καί ε) τῆς Φατρίας, καὶ ἀπεδείκνυα ὅτι ὁ μόνος λόγος τῆς δίωξής μου εἶναι ἡ διακοπὴ μνημονεύσεως τοῦ ὀνόματος τοῦ μητροπολίτου γιὰ βασικὸ θέμα πίστεως, γιὰ τὴν ἀποδοχὴ δηλαδὴ τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μέσῳ τῆς ἀποδοχῆς τῶν ἀποφάσεων τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης. Γι᾽ αὐτὸ ἄλλωστε καὶ ἡ δίωξή μου ἀσκήθηκε μετὰ τὴν διακοπὴ μνημοσύνου.

Σύμφωνα ὅμως μὲ τὸν 15ο κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου (861), ἐπὶ Μ. Φωτίου, ἡ διακοπὴ μνημοσύνου τοῦ ἐπισκόπου δὲν εἶναι κανονικὸ παράπτωμα, ἀλλὰ ἐπαινετὴ ἐνέργεια καὶ πράξη: «Οὐ μόνον τῇ κανονικῇ ἐπιτιμήσει οὐχ ὑπόκεινται, ἀλλὰ καὶ τῆς πρεπούσης τιμῆς τοῖς Ὀρθοδόξοις ἀξιωθήσονται».

Ὁ μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, καὶ σεῖς οἱ περὶ αὐτόν, ἀντὶ νὰ κατανοήσετε τὸ ἄδικο καὶ παντελῶς ἀθεμελίωτο τῆς δίωξής μου καὶ νὰ ἀναπαύσετε τὶς συνειδήσεις χιλιάδων Ὀρθοδόξων πιστῶν ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τῆς Θεσσαλονίκης, ἐμμένετε στὴν ἀδικία καὶ στὴν καταφρόνηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ τῶν Ἱερῶν Δογμάτων τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ μὲ καλεῖτε νὰ παραστῶ ὡς κατηγορούμενος σὲ μία παρῳδία δίκης, ὅπου δικαστὲς καὶ κατήγοροι εἶναι τὰ ἴδια πρόσωπα, μὲ προειλημμένη τὴν καταδικαστικὴ ἀπόφαση, τὴν ὁποία θὰ νομιμοποιήσω μὲ τὴν παρουσία μου.

Μὴν περιμένετε λοιπὸν νὰ ἐμφανισθῶ ὡς κατηγορούμενος μπροστὰ στὸ ἐπισκοπικό σας «δικαστήριο», διότι δὲν θὰ εἶναι δίκαιο καὶ ἀμερόληπτο δικαστήριο ἀλλὰ ἐχθρικὸ καταδικαστήριο, ποὺ ἐνεργεῖ ἀντίθετα πρὸς τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες καὶ μὲ βάση ἕνα ἀπηρχαιωμένο, ἀντισυνταγματικὸ καὶ μεσαιωνικὸ νόμο (5383/1932), ποὺ εὐνοεῖ τὴν δεσποτοκρατία καὶ τὴν τυραννία τῶν ἐπισκόπων εἰς βάρος τῶν ἄλλων κληρικῶν, διότι κατὰ παγκόσμια δικαστικὴ πρωτοτυπία ὁ πρόεδρος τοῦ δικαστηρίου, ὁ ἐπίσκοπος, ἢ ὁ ἀναπληρωτής του, ὅπως ἐσεῖς, εἶναι συγχρόνως καὶ κατήγορος, τὰ δὲ λοιπὰ μέλη, ὁριζόμενα ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο, στεροῦνται ψήφου. Ἐπαναλαμβάνω αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ποὺ ἀρνήθηκε νὰ παραστεῖ ὡς κατηγορούμενος στὴν διαβόητη «Ἐπὶ δρῦν» σύνοδο: «συνειδότες ὅτι οὐ πρὸς δικαστὴν ἀφικνούμεθα (ἦ γὰρ μυριάκις ἂν παρεγενόμεθα), ἀλλὰ πρὸς ἐχθρὸν καὶ πολέμιον» (PG 47, 9).

Προχωρῆστε λοιπὸν σὲ ἐρημοδικία καὶ ἀνακοινῶστε γρήγορα τὴν καταδικαστική σας ἀπόφαση, ἡ ὁποία θὰ σκανδαλίσει καὶ θὰ πικράνει μεγάλο μέρος τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν. Εὔχομαι, ἔστω καὶ τὴν τελευταία στιγμή, νὰ σᾶς φωτίσει ὁ Θεὸς νὰ δεῖτε τὴν ἀλήθεια.

Γι᾽ αὐτὸ συμπληρωματικὰ πρὸς ὅσες μαρτυρίες κάποιων προσώπων συμπεριέλαβα στὸ βιβλίο μου «Ἡ διακονία μου στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίου Ἀντωνίου Θεσσαλονίκης», τὸ ὁποῖο σᾶς ἀπέστειλα ἤδη, συναποστέλλω συνημμένως ἐπιστολὲς δύο διακεκριμένων ἐπιστημόνων, ἑνὸς ἀνωτάτου δικαστικοῦ μὲ ἐντελῶς διαφορετικὴ ἀπὸ τὴν δική σας γνώμη, καὶ ἑνὸς ἀνωτάτου ἰατροῦ, καθηγητοῦ τῆς Ἰατρικῆς, μὲ θεραπευτικὴ διάγνωση γιὰ τὴν ἀσθένεια τῆς «πνευματικῆς ἀποπτώσεως».


Μὲ τὴν πρσήκουσα χαρὰ καὶ λύπη


Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης


Συνημμένα 2:
α) Ἐπιστολὴ κ. Βασιλείου Νικοπούλου, Ἐπιτίμου Προέδρου τοῦ Ἀρείου Πάγου
β) Ἐπιστολὴ κ. Ἰωάννου Κουντουρᾶ, Ὁμοτίμου Καθηγητοῦ Ἰατρικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

Η κατά τον π. Τύχωνα (Σταυρονικητιανό) Σύνοδος της Κρήτης (Α΄)

Αποτέλεσμα εικόνας για ΣΥΝΟΔΟΣ ΚΡΗΤΗΣ ΑΚΤΙΝΕΣ


Η ΚΑΤΑ ΤΟΝ π.ΤΥΧΩΝΑ (ΣΤΑΥΡΟΝΙΚΗΤΙΑΝΟ) ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ. (Α΄)

Γεώργιος κ. Τζανάκης, Ἀκρωτήρι Χανίων 9.9.2017


Δὲν ἔφτανε τὸ κείμενο τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος τοῦ Ἁγίου Ὄρους (17/30 Ἰουνίου 2017) ποὺ γέμισε θλίψι καὶ πικρία ὅποιον τὸ διάβασε, ἦρθε καὶ τὸ κείμενο τοῦ Ἡγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Σταυρονικήτα ἀρχιμανδρίτου Τύχωνος (3 Αὐγούστου 2017)νὰ ἐπιτείνει τὴν ἐξ ἁγίου Ὅρους σύγχισι πρὸς τὸ ταλαίπωρο πλήρωμα τῆς ταλαιπώρου Ὲκκλησίας μας.

Διότι τὸ μὲν κείμενο τοῦ π. Βασιλείου Γοντικάκη, ποὺ φέρει τὴν ὑπογραφὴ τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος, βοᾶ ὅτι εἶναι κείμενο ποὺ προσπαθεῖ νὰ συμβιβάσει τὰ ἀσυμβίβαστα, νὰ ἐκτελέσει παραγγελιά καὶ νὰ ξεχρεώσει ὑποχρεώσεις καὶ χρησιμοποιῶντας τὸ κῦρος τοῦ Ἁγίου Ὅρους νὰ προσδώσει κῦρος στὸ γεγονὸς καὶ τὶς ἀποφάσεις τῆς Συνόδου τοῦ Κολυμβαρίου, κρατῶντας δῆθεν καὶ κάποιες «ὀρθόδοξες» ἐπιφυλάξεις. Ὅλα κατανοητὰ στὴν κατάστασι ποὺ ἔχωμε περιπέσει.

Ὅμως τὸ κείμενο τοῦ π. Τύχωνος (στὸ ἐξῆς π.Τ.) μᾶς εἰσάγει σὲ μιὰ ἄλλη πραγματικότητα. Ἐρμηνεῦει τὰ κείμενα τῆς Συνόδου μὲ ἕναν τρόπο παντελῶς αὐθαίρετο καὶ ἐνάντιο σὲ κάθε πραγματικότητα καὶ λογική, καὶ προσπαθεῖ νὰ πείσει, χωρὶς καθόλου ἐπιχειρήματα, ἀλλὰ ἐρμηνεύοντας ὡς σύγχρονη Πυθία τοὺς ὑποτίθεται «ἀκατανόητους χρησμοὺς» μιᾶς Συνόδου.

Ἴσως παλαιώτερα σὲ καταστάσεις «γλωσολαλιᾶς» ἦταν ἀναγκαία καὶ ἡ παρουσία «ἐρμηνευτῶν», ἀλλὰ στὸ καιρό μας –πλὴν τοῦ χώρου τῶν Πεντηκοστιανῶν- δὲν φαίνεται νὰ ὑπάρχει τέτοια ἀναγκαιότης. Τὰ γεγονότα τῶν τελευταίων ἐκατὸ ἐτῶν, τὰ ὅσα προηγήθηκαν τὰ ὅσα διαδραματίστηκαν καὶ τὰ ὅσα ἀκολούθησαν τὴν Σύνοδο αὐτὴν δὲν χρειάζονται «φαντασία» καὶ «ὑποθέσεις» καὶ ἐρμηνεῖες. Δὲν ἀνέβηκε κανεὶς νέος Μωϋσής (ὁ Πατριάρχης καὶ οἱ ἄλλοι Προκαθήμενοι) στὸ νέο καπνιζόμενον ὅρος Σινά (Ὀρθόδοξη Ἀκαδημία Κρήτης) καὶ ἐν μέσῳ ἀστραπῶν καὶ βροντῶν ξανασυνάντησε τὸν Θεό καὶ τοῦ ἔδωσε τυπωμένες τὶς νέες ἐντολὲς (τὰ κείμενα τῆς Συνόδου) τὰ ὁποία χρήζουν ἑρμηνείας, λόγῳ τοῦ θεϊκοῦ βάθους τους, ὥστε νὰ χρειαζόμαστε τὴν βοήθεια διερμηνέων, πράγμα τὸ ὁποῖο ἀνάγκασε, θείᾳ ἐπινεῦσει προφανῶς, τὸν ἁγιορείτη γέροντα νὰ διακόψει τὴν ἄσκησί του καὶ νὰ μᾶς ἀπευθύνει τὶς θεόπνευστες ἑρμηνεῖες του.

Ἐπειδὴ ἀδυνατοῦμε νὰ γνωρίζουμε τὰ κίνητρα τοῦ π.Τ. μένουμε στὰ γραφόμενά του καὶ προκειμένου νὰ τὰ προσεγγίσουμε μὲ τὴν στοιχειώδη κοινὴ λογικὴ ποὺ διαθέτουμε - σὰν κάθε ἄνθρωπος, θεωροῦμε δὲ ἀναγκαῖο νὰ θέσουμε κάποιες κοινῶς ἀποδεκτὲς προϋποθέσεις καὶ βάσεις.

Α΄. Ἡ ἀναγκαιότης νὰ διαφυλαχτεῖ ἀνόθευτη ἡ παραδεδομένη πίστις τῆς Ἐκκλησίας.

«Στὴ ζωή μας ἀγωνιζόμαστε, ὄχι ὅτι στρεφόμαστε «ἐναντίον» κάποιων (μή γένοιτο!), ἀλλὰ ὅτι θέλουμε νὰ διαφυλάξουμε ἀβλαβῆ καὶ ἀμείωτη ἀπὸ τὶς διδαχὲς τῶν ἀνθρώπων ἐκείνη τὴν ἀλήθεια ποὺ διδαχθήκαμε ἀπὸ τοὺς ἁγίους Ἀποστόλους καὶ τοὺς Πατέρες. Ἀναγκαζόμαστε ἐξαιτίας αὐτοῦ νὰ ἀποκλίνουμε ἀπὸ κάθε διαστροφὴ τῆς ἀληθείας ἁπὸ ὁπουδήποτε καὶ ἄν προέρχεται αὐτή». (Ἀρχιμ. Σωφρονίου: Τὸ Μυστήριο τῆς Χριστιανικῆς ζωῆς. Β΄ ἔκδοσις. 2011. σελ. 290)

Δὲν ἀμφιβάλουμε ὅτι τὰ αὐτὰ φρονεῖ ὁ π.Τ. μὲ τὸν ἐπίσης ἁγιορείτη ἀρχιμανδρίτη καὶ ἐπ᾿ ἀρετῇ καὶ ὄντως θεολογίᾳ διαλάμψαντα Γέροντα Σωφρόνιο.

Β΄ Προκειμένου ὁ λόγος νὰ εἶναι τεκμηριωμένος καὶ πειστικὸς πρέπει νὰ ἐδράζεται στὴν διδαχὴ τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Πατέρων.

Αὐτὸ εἶναι καὶ φιλάνθρωπο καὶ ἀναγκαῖο. Ἀναγκαῖο διότι ὁ κάθε ἄνθρωπος ἐπιζητεῖ τεκμηριωμένες ἀπόψεις καὶ ὄχι γνῶμες τοῦ «κάθε ἀνθρώπου». Καὶ τεκμηριωμένες ἀπόψεις εἶναι οἱ ἀπόψεις τῶν θεοφόρων Πατέρων. Διότι ὡς γνωστὸν, οἱ ἅγιοι δὲν λένε προσωπικὲς ἀπόψεις καὶ ἐκτιμήσεις, ἀλλὰ ὅτι τοὺς δίδει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Καὶ φιλάνθρωπο εἶναι διότι δίνεις στὸν ζαλισμένο ἄνθρωπο νὰ ἀκουμπησει σὲ ἀκλόνητο στήριγμα, ἄν φυσικὰ θέλει, καὶ ὄχι σὲ γνῶμες ἀνθρώπων, ὅποιοι καὶ ἄν εἶναι αὐτοὶ.

Δὲν ἀμφιβάλουμε ὅτι τὸ αὐτὸ φρονεῖ καὶ ὁ π. Τύχων, ὡς μοναχὸς καὶ ἁγιορείτης.

Γ΄ Ὅ,τι γράφεται καὶ λέγεται νὰ ἀποσκοπεῖ στὴν ὡφέλεια τῶν ἀνθρώπων, δηλαδὴ στὴν ὡφέλεια τῆς Ἐκκλησίας.
Κανεὶς δὲν ἀπορίπτεται, κανεὶς δὲν περιφρονεῖται, κανεὶς δὲν εἶναι ἀμελητέος, κανεὶς δὲν εἶναι ἐχθρὸς καὶ ξένος. Αὐτὸ εἶναι αὐτονόητο γιὰ ὅσους πιστεύουν σὲ Ἐκεῖνον ποὺ ἀφήνει τὰ 99 πρόβατα γιὰ νὰ ψάξει τὸ ἀπολωλός.

Μὲ αὐτὲς τὶς στοιχειώδεις ἀρχὲς θὰ προσπαθήσουμε νὰ προσεγγίσουμε τὰ γραφόμενα τοῦ π.Τ.:

1.Γράφει ὁ π.Τ.:«Δὲν σκοπεύουμε νὰ ἀπαντήσουμε εἰς τὰ ἐπιχειρήματα τῶν ἐναντιουμένων πρὸς τὴν Ἁγίαν Σύνοδον, ἀλλὰ θὰ προσπαθήσουμε νὰ ἐμφανίσουμε καὶ νὰ προβάλουμε τὰ ὅσα ἐδίδαξε καὶ ἀπεφάσισε ἡ Σύνοδος αὐτὴ διὰ μέσου τῶν κειμένων Της».

Οἱ Πατέρες παντοῦ καὶ πάντοτε, ὅταν ὑπῆρχε πρόβλημα μὲ τὴν παρεκλίνουσα τῆς ἀληθείας διδασκαλία κάποιων μελῶν τῆς ἐκκλησίας ἤ καὶ ἀνθρώπων ποὺ εὐρίσκοντο σὲ σχίσμα ἤ καὶ σὲ αἴρεσι τὸ πρῶτο πράγμα ποὺ ἔκαναν ἦταν νὰ ἀνασκευάσουν τὶς θέσεις καὶ τὰ ἐπιχειρήματα τους. Ἡ ἀναίρεσις γινόταν πάντοτε ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἁγίων Γραφῶν καὶ τῶν λόγων τῶν ἁγίων Πατέρων (οἱ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι συμπεριλαμβάνονται στὸν Πατερικό λόγο). Ἔτσι πετύχαιναν δύο πράγματα. Πρῶτον ἔδιδαν καὶ στοὺς ἴδιους τοὺς αἱρεσιάρχες ἤ τοὺς πλανεμένους ἤ τοὺς μπερδεμένους, τὴν δυνατότητα νὰ ξανασκεφτοῦν τὶς ἀπόψεις τους, καὶ σὲ ὅσους τοὺς ἀκολουθοῦσαν νὰ προβληματιστοῦν βλέποντας τὶς θέσεις τῶν ἡγετῶν τους φωτισμένες μὲ φῶς Πατερικό. Δεύτερον ὀχύρωναν τοὺς πιστοὺς ἤ τοὺς ταλαντευομένους ἀπὸ τὴν ἐπίδρασι τῆς νοσούσης διδασκαλίας.

Ὁ π. Τ.δηλώνει ὅτι δὲν σκοπεύει νὰ κάνει κάτι τέτοιο. Γιατὶ δὲν τό κάνει; Δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ ὅλους ἐκείνους ποὺ «ἐναντιώνονται» στὴν «Ἁγία Σύνοδο»; Δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν ἀναίρεσι τῶν ἐπιχειρημάτων τους; Μὰ ἐδὼ δὲν ὑπάρχουν «κάποιοι ἐναντιούμενοι». Ὁλόκληρες Ἐκκλησίες (Ρωσίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας, Ἀντιοχείας), πάμπολλοι ἐπίσκοποι ἀπὸ ὅλες τὶς ἐκκλησίες (ἄλλοι ἀρνήθηκαν νὰ πᾶνε, ἄλλοι δὲν κλήθηκαν, ἄλλοι πήγαν καὶ διατύπωσαν τὶς ἀντιρρήσεις τους, ἄλλοι λένε ὅτι χλευάστηκαν καὶ πιέστηκαν), ἱερεῖς μοναχοὶ, λαϊκοί... Ἔτσι τὸ προσπερνοῦμε αὐτό; Τί εἶναι ὅλοι τοῦτοι; «Κάποιοι»; Κάποιοι ἀμελητέοι; Οἱ κακοί;

Θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ ὑποθέσει ὅτι ἐπειδὴ ὑπάρχει δυσκολία στὴν ἀναίρεσι τῶν θέσεων τῶν «ἐναντιουμένων», μὲ ἐπιχειρήματα καθαρῶς λογικὰ καὶ θεολογικὰ, καταφεύγει σὲ τέτοιες ὑπεκφυγές, χωρὶς νὰ πρωτοτυπεῖ ὅμως καὶ χωρὶς νὰ νοιάζεται γιὰ τοὺς «ἐναντιούμενους» ἀδελφούς. Πάλι καλά, ὅμως. Ἄλλοι πατέρες, τιμημένοι μὲ ἀξιώματα ἐκκλησιαστικά (ἐπίσκοποι) πρὶν κἄν ξεκινήσει ἡ Σύνοδος ἀποκαλοῦσαν τοὺς ἔχοντας ἐπιφυλλάξεις: ἀνοήτους, μικρόνοες, συκοφάντες κατηγόρους, μικρόψυχους, στενοκέφαλους, ἀνεύθυνους, γκρινιάρηδες, πάσχοντες ἐθνοφυλετισμὸ καὶ φιλοπρωτεία!!! [1]

Στὴν συνέχεια ὁ π. Τ. τονίζει: «Κάθε καλοπροαίρετος θὰ δυνηθῆ νὰ σχηματίση ἀντικειμενικὴ καὶ ἀνεπηρέαστη γνώμη γιὰ τὴν ὀρθότητα καὶ πιστότητα τῶν ἀποφάσεων Αὐτῆς πρὸς τὴν ἀεὶ βιουμένη ὑπὸ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Πίστεως». (μάλλον τὴν ἀεὶ βιουμένη... Πίστιν θὰ ἤθελε νὰ γράψει ὁ π.Τ.) Δὲν εἶναι καὶ μικρὸ τὸ ἐγχείρημα τοῦ π. Τ. Θὰ δοῦμε παρακάτω πῶς προσπαθεῖ νὰ τὸ ἐπιτύχη.

Ἀλλὰ γιατὶ ἀπευθύνεται στοὺς καλοπροαίρετους; Ποιοί εἶναι οἱ καλοπροαίρετοι; Καὶ ποιοί εἶναι οἱ κακοπροαίρετοι; Τί εἴδους διαχωρισμὸς εἶναι αὐτός; Ἄν δηλαδὴ κάποιος, ἀκολουθῶντας τὴν συλλογιστικὴ τοῦ π. Τ. , σχηματίση... γνώμη γιὰ τὴν ὀρθότητα καὶ πιστότητα τῶν ἀποφάσεων Αὐτῆς ἡ μὲν γνώμη θὰ εἶναι ἀντικειμενικὴ καὶ ἀνεπηρέαστη αὐτὸς δὲ καλοπροαίρετος. Κατὰ λογικὴ ἀκολουθία ὅποιος δὲν θεωρήσει τὶς ἀποφάσεις τῆς Συνόδου ὀρθὲς καὶ ἀκόλουθες πρὸς τὴν «ἀεὶ βιουμένη ὑπὸ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Πίστιν»αὐτὸς δὲν ἔχει «ἀντικειμενικὴ καὶ ἀνεπηρέαστη γνώμη»ἀφ᾿ ἑνὸς, εἶναι δὲ ἀφ᾿ ἐτέρου κακοπροαίρετος.

Ἄρα ἐξ ἀρχῆς διατυπώνεται μιὰ ξεκάθαρη θέσις: Σὲ ὅσους ἔχουν ἀντιρρήσεις δὲν ἀπαντοῦμε. Γιὰ ὅσους διαβάσουν τὸ κείμενο ἄν μὲν συμφωνήσουν ὅτι οἱ ἀποφάσεις τῆς Συνόδου εἶναι ὀρθές καὶ ὅτι ἀκολουθοῦν τὴν ἀεὶ βιουμένη ὑπὸ τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πίστιν τότε σημαίνει ὅτι ἔχουν γνώμη ἀντικειμενικὴ καὶ ἀνεπηρέαστη καὶ εἶναι ἄνθρωποι καλοπροαίρετοι, ἄν ὅμως δὲν συμφωνήσουν γιὰ τὴν ὀρθότητα τῶν ἀποφάσεων τότε ἡ γνώμη τους δὲν εἶναι ἀντικειμενικὴ, εἶναι ἐπηρεασμένη (ἀπὸ ποιούς;), καὶ εἶναι ἄνθρωποι κακοπροαίρετοι.

Δὲν φαίνεται πουθενὰ νὰ προβληματίζεται κάπως γιὰ τὴν ποιότητα τῶν θέσεων καὶ τῶν ἐπιχειρημάτων ποὺ παραθέτει καὶ τὴν συμβολή τους στὴν διαμόρφωσι τῆς γνώμης τοῦ ἀναγνώστου. Ἔτσι φαίνεται νὰ ἀποποιεῖται κάθε εὐθύνη ὁ ἴδιος καὶ νὰ μεταθέτει κάθε εὐθύνη στὸν ἀναγνώστη. Ἀφιλάνθρωπο καὶ ἐπιπόλαιο καὶ ἀντιπατερικό μοῦ φαίνεται κάτι τέτοιο, ἄν ὑπάρχει βέβαια συναίσθησις τῶν συνεπειῶν τῶν λόγων ποὺ ἐκάστοτε κατατίθενται.

2 Γράφει ὁ π. Τ.: α)«Εἰς τὸ κείμενο «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν χριστιανικὸν κόσμον» ἀπ’ αὐτῆς τῆς ἀρχῆς τοῦ κειμένου, εἰς τὴν πρώτην παράγραφον, διακηρύσσεται ὅτι «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, οὖσα ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἐν τῇ βαθείᾳ ἐκκλησιαστικῇ αὐτοσυνειδησίᾳ αὐτῆς…», ἐκφράζοντας ἀφ’ ἑνὸς μὲν τὴν διαχρονικὴ Πίστι τῆς Ἐκκλησίας, δεσμεύουσα δὲ καὶ ὁριοθετοῦσα συγχρόνως τὰ ὅρια ἐντός τῶν ὁποίων εἶναι δυνατὸν νὰ ἑρμηνευθοῦν καί νά κατανοηθοῦν τὰ ὅσα περιλαμβάνονται στὴν συνέχεια τοῦ κειμένου».

Ἀπὸ ποὺ προκύπτει αὐτὴ ἡ δέσμευσις καὶ ἡ ὁριοθέτησις σχετικῶς μὲ τὴν ἐρμηνεία καὶ τὴν κατανόησι ὅσων ἀκολουθοῦν; Αὐτὸ ἀποτελεῖ μιὰ προσωπικὴ ἐρμηνεία καὶ ἄποψι τοῦ π.Τ. Ὅσα λέει παρακάτω ὁ π. Τ. περὶ ἐκκλησίας εἶναι ὀρθά, ἀλλὰ τὸ κρίσιμο σημεῖο, ὅτι δηλαδὴ ἡ ἐπίσης ὀρθὴ διατύπωσις Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, οὖσα ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία δεσμεῦει καὶ ὁριοθετεῖ τὰ παρακάτω, εἶναι ἔωλη καὶ ἀποτελεῖ μιὰν αὐθαίρετη προσωπική ἄποψι τοῦ π.Τ. Ἄν παραθέσουμε δίπλα της τὴν ἄποψι ποὺ διετύπωσε ὁ ἐπίσης ἁγιορείτης καὶ ἐπίσης παλαιότερα ἡγούμενος τῆς Ἱ. Μ. Σταυρονικήτα π. Βασίλειος Γοντικάκης ὅτι: «Στό Κείμενο γιά τίς σχέσεις μέ τόν λοιπό Χριστιανικό κόσμο, ἐνῶ ἀναφέρεται στήν ἀρχή ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική Ἐκκλησία, ὅλο τό ὑπόλοιπο Κείμενο αὐτό τό ἀκυρώνει τελείως καί τό ἀναιρεῖ! Τί κάνουμε, λοιπόν!»[2] ἀντιλαμβάνεται ὁ καθεὶς, καλοπροαίρετος ἤ κακοπροαίρετος - ἀλλὰ μὲ στοιχειώδη λογικὴ, ὅτι κάτι τέτοιες ἀπόψεις δὲν ἔχουν καμμιὰ ἀντικειμενικὴ βαρύτητα.

Ἀντιλαμβάνεστε τί συμβαίνει ὅταν ὅλα ὅσα ἀκολουθοῦν, στὸ κείμενο τοῦ π.Τ., στηρίζονται πάνω σὲ αὐτὸ τὸ θεμέλιο, σὲ αὐτὴ τὴν παραδοχή, κατὰ τὰ δικά του λόγια.

Τὸ συνοδικὸ κείμενο ἀναφέρει κατ᾿ ἀκρίβειαν τὰ ἐξῆς:

«Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, οὖσα ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, ἐν τῇ βαθείᾳ ἐκκλησιαστικῇ αὐτοσυνειδησίᾳ αὐτῆς πιστεύει ἀκραδάντως ὅτι κατέχει κυρίαν θέσιν εἰς τήν ὑπόθεσιν τῆς προωθήσεως τῆς χριστιανικῆς ἑνότητος ἐντός τοῦ συγχρόνου κόσμου».

Τὸ κεντρικὸ σημεῖο τῆς προτάσεως εἶναι ὅτι ἡ Ὁρθόδοξος Ἐκκλησία κατέχει κυρίαν θέσιν εἰς τὴν ὑπόθεσιν τῆς χριστιανικῆς ἑνότητος καὶ αὐτὸ ὡς ἀποτέλεσμα τῆς βαθειᾶς ἐκκλησιαστικῆς αὐτοσυνειδησίας της. Ἡ «προώθησις τῆς χριστιανικῆς ἑνότητος» καὶ ἡ «κυρία θέσις» ποὺ κατέχει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι τὸ στοιχεῖο ποὺ «ὁριοθετεῖ καὶ δεσμεῦει τὰ παρακάτω»! Ἡ παράθεσις «οὖσα ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία» ποὺ ἀναφέρεται στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησίαδὲν ἐπηρεάζει τὴν κεντρικὴ κατεύθυνσι τοῦ συλλογισμοῦ.

Βέβαια τὸ ἐπεξηγηματικὸ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὡς τῆς Μίας Ἀγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἀκόλουθο τῆς διδασκαλίας τῶν ἁγίων Πατέρων. Τὰ ὑπόλοιπα εἶναι; Ἀπὸ ποὺ συνάγεται ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία «πιστεῦει ἀκραδάντως» ὅλα ὅσα ἀκολουθοῦν; Ποὺ οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἔχουν διατυπῶσει τέτοιες θέσεις; Γνωρίζουμε τοὺς Ἱεροὺς κανόνες περὶ ἐπανεισδοχῆς τῶν διαφόρων αἰρετικῶν καὶ σχισματικῶν κατὰ περίπτωσιν. Αὐτὰ τὰ γενικὰ , ποὺ ἀναφέρονται παραπάνω, ὅτι δηλαδὴ «κατέχει κυρίαν θέσιν εἰς τήν ὑπόθεσιν τῆς προωθήσεως τῆς χριστιανικῆς ἑνότητος ἐντός τοῦ συγχρόνου κόσμου» ποιοὶ Πατέρες καὶ ποιὲς Σύνοδοι καὶ πότε τὰ διετύπωσαν, ἤ ἀπὸ ποιὲς ἀποφάσεις καὶ διατυπώσεις προκύπτουν; Κανεὶς Ἅγιος Πατὴρ καὶ ποτὲ καὶ πουθενά.

Βεβαίως αὐτὰ φρονοῦν οἱ ἀσπαζόμενοι τὴν γραμμὴ τὴν Οἰκουμενιστική, ὅμως δὲν εἶναι αὐτὴ αὔτη ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ποὺ φρονεῖ καὶ ἀσπάζεται τέτοιες ἀπόψεις. Ἄρα ἀφετηριακὰ καὶ ἡ Συνοδικὴ αὐτὴ ἀπόφασις εἶναι ἀναπόδεικτη καὶ ἔωλη. Αὐτὰ ἐγράφησαν ἀπὸ τοὺς συντάκτες τῶν κειμένων. Εἶναι ἡ ἄποψις τῶν συντακτῶν τῶν κειμένων. Πολὺ εὔκολα μπορεῖ νὰ διακρίνει κανεὶς τὴν πατρότητα αὐτῆς τῆς ἀπόψεως στοὺς ἐκπροσώπους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου[3], οἱ ὁποῖοι ἐμφοροῦνται ἀπὸ οἰκουμενιστικὲς ἀντιλήψεις.Δὲν ὑπάρχει πουθενὰ Πατερικὴ τεκμηρίωσις γιὰ ὅλα αὐτὰ οὔτε ὅμως καὶ ἀποδοχὴ ἀπὸ τὶς ἐκκλησίες κατόπιν οὐσιαστικῆς μελέτης ἐξετάσεως καὶ κανονικῶν συνοδικῶν ἀποφάσεων.

Ἀντιθέτως βλέπει κανεὶς ὅτι ἡ ἄποψις ὅτι ἡ ὀρθόδοξος Ἐκκλησία «κατέχει κυρίαν θέσιν εἰς τήν ὑπόθεσιν τῆς προωθήσεως τῆς χριστιανικῆς ἑνότητος ἐντός τοῦ συγχρόνου κόσμου» εἶναι παλαιωτάτη, ἐκπορεύεται ἐκ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, -τότε διετυποῦτο ὡς «ἡ Ἁγία Ὀρθόδοξος ἡμῶν ἐκκλησία κατέχει καίριαν πρωτόβουλον δημιουργικὴν θέσιν» - καὶ αὐτὴ εἶναι ποὺ ἔχει δεσμεύσει καὶ ὁριοθετήσει ὅλες τὶς ἐνέργειες ποὺ ἔχουν γίνει ἔκτοτε στὶς Προσυνοδικὲς Ἐπιτροπές καὶ στὴν ἵδια τὴν Σύνοδο καὶ ὄχι τὸ ἐπεξηγηματικὸ «ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία» ὅπως φαντἀζεται ἤ ὑποθέτει ὁ π. Τ. Ἐξ ἄλλου χωρὶς πολὺ κόπο θὰ διαπιστώσει , ὅποιος κάνει τὸν κόπο νὰ δεῖ τὰ «Πρακτικὰ» τῶν διαφόρων Προσυνοδικῶν συναντήσεων, άλλὰ καὶ τὶς Πατριαρχικὲς Ἐγκυκλίους (1902,1904, 1920 κλπ) ὅτι τὶς αἱρετικὲς ὁμάδες τὶς ἀντιλαμβάνονται ὡς κανονικὲς κανονικότατες Ἐκκλησίες, μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ (φαίνεται καὶ στὸ παραπάνω παράθεμα....).

(ἔπεται συνέχεια....)

Γεώργιος κ. Τζανάκης Ἀκρωτήρι Χανίων 9.9.2017


[1] Προικονήσου κ. Ἰωσήφ. Στὸν ἐσπερινὸ τῆς ἑορτῆς τῆς Ἁγίας Τριάδος στὴν Ἱ. Μ. ἁγίας Τριάδος στὰ Χανιὰ Κρήτης.Ἕνα ἀπὸ τὰ πάμπολλα παραδείγματα.
[2]Τό παρασκήνιον τοῦ ἀνακοινωθέντος τῆς Διπλῆς Συνάξεως ὑπό Δημ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου http://aktines.blogspot.gr/2017/07/blog-post_37.html#more
[3]ἐνδεικτικῶς καὶ μόνον: «... ὑπὸ τὸ φῶς σκέψεων, ὰποκρυσταλλωθεισῶν ἐν τῷ Οἰκουμενικῷ Πατριαρχείῳ ἐκ τῆς μελέτης τῶν θεμάτων τούτων, ἐπὶ τῇ βάσει μὲν τῆς ἄχρι τοῦδε ἀποκομισθείσης πείρας καὶ τῶν σημειωθεισῶν ἐξελίξεων...» ΣΥΝΟΔΙΚΑ VI,σελ.19
«... ὁδηγήσασαι εἰς τὴν καλλιέργειαν τοῦ οἰκουμενικοῦ πνεύματος καὶ εἰς ἀνάπτυξιν τῆς οἰκουμενικῆς κινήσεως, ἐντὸς τῶν εὐρυτέρων πλαισίων τῶν ὁποίων διεμορφώθη ἡ σήμερον ἐν τῷ καθόλου χριστιανικῷ κόσμῳ κρατοῦσα εὐτυχὴς καὶ ἐλπιδοφόρος κατάστασις τῆς γενικῆς τάσεως πρὸς ἑνότητα καὶ ἀναπτύσσονται μεταξὺ τῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν ὅλων σχεδὸν τῶν Ὁμολογιῶν σοβαραὶ προσπάθειαι πρὸς πραγματοποίησιν τοῦ ἁγίου θελήματος τοῦ Ἰδρυτοῦ καὶ κυρίου τῆς Ἐκκλησίας «ἵνα πάντες ἕν ὦσι». ... Ἀπλῶς περιοριζόμεθα νὰ ὑπομνήσωμεν εἰς ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους ὅτι ἐν τῇ γενέσει καὶ ἀναπτύξει τοῦ σπουδαίου καὶ παρηγόρου τούτου διαχριστιανικοῦ ἑνωτικοῦ φαινομένου, ἡ Ἁγία Ὀρθόδοξος ἡμῶν ἐκκλησία κατέχει καίριαν πρωτόβουλον δημιουργικὴν θέσιν. ΣΥΝΟΔΙΚΑ VI,σελ 24-25

Η κατά τον π. Τύχωνα (Σταυρονικητιανό) Σύνοδος της Κρήτης (Β΄)

Αποτέλεσμα εικόνας για ΣΥΝΟΔΟΣ ΚΡΗΤΗΣ ΑΚΤΙΝΕΣ


Η ΚΑΤΑ ΤΟΝ π. ΤΥΧΩΝΑ ΣΥΝΟΔΟΣ (Β΄).

Γεώργιος κ. Τζανάκης, Ἀκρωτήρι Χανίων 9.9.2017


(συνέχεια ἀπὸ τὸ προηγούμενο (ΕΔΩ )

Προχωροῦμε ὅμως γιὰ νὰ δοῦμε πῶς ἀναπτύσεται ἡ σκέψις καὶ τὰ ἐπιχειρήματα τοῦ π.Τ. προκειμένου νὰ ὑποστηρίξει τὴν θέσι του περὶ τῆς Συνόδου αὐτῆς.
β) Παραθέτει ὁ π. Τ. τὴν παρ. 5 τοῦ 6ου κειμένου:

«Οἱ σύγχρονοι διμερεῖς διάλογοι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὡς καὶ ἡ συμμετοχὴ Αὐτῆς εἰς τήν Οἰκουμενικὴν Κίνησιν ἐρείδονται ἐπὶ τῆς συνειδήσεως ταύτης τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ οἰκουμενικοῦ αὐτῆς πνεύματος ἐπὶ τῷ τέλει τῆς ἀναζητήσεως, βάσει τῆς ἀληθείας τῆς πίστεως καὶ τῆς παραδόσεως τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας τῶν ἑπτὰ Οἰκουμενικῶν Συνόδων, τῆς ἑνότητος ὅλων τῶν Χριστιανῶν.».

Ὅμως τὰ παραπάνω διατυπούμενα στὴν παρ.5 χρήζουν ἐξετάσεως καὶ ἀποδείξεως.

«Οἱ σύγχρονοι διμερεῖς διάλογοι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὡς καὶ ἡ συμμετοχὴ Αὐτῆς εἰς τήν Οἰκουμενικὴν Κίνησιν ἐρείδονται...» Ἐρείδονται; Ἐρείδονται στὴν βάσιν τῆς ἀληθείας τῆς πίστεως τῆς ἀρχαίας ἐκκλησίας τῶν ἐπτὰ Οἰκουμενικῶν Συνόδων;

Ἀπὸ ποὺ προκύπτει αὐτό; Ποιὸ εἶναι τὸ «οἰκουμενικὸ πνεῦμα τῆς Ὀρθοδοξίας» τὸ ὁποῖο ὁδηγεῖ στὴν «ἀναζήτησι τῆς ἑνότητος ὅλων τῶν Χριστιανῶν»; Καὶ ποιοὶ εἶναι «ὅλοι οἱ χριστιανοί» οἱ ὁποῖοι δὲν μετέχουν τῆς ἑνότητος τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας ἐνῷ εἶναι χριστιανοί; Πῶς εἶναι χριστιανοί χωρὶς νὰ μετέχουν στὴν Μια καὶ μοναδικὴ (ὅπως λέει ὁ π. Τ. στὴν παράγρ. α΄ τοῦ κειμένου του) Ἐκκλησία; Ἡ παραδοθεῖσα ἀλήθεια τῆς πίστεως τῆς Ἐκκλησίας (διὰ τῆς Ἁγίας Γραφῆς , τῶν Πατέρων καὶ τῶν Συνόδων) πουθενὰ δὲν ἔχει τέτοιες διατυπώσεις καὶ ἀντιλήψεις.

‘Ὑπάρχει πράγματι Μία καὶ Μοναδικὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἕνα καὶ μοναδικὸ σῶμα διότι μία καὶ μοναδικὴ εἶναι ἡ κεφαλή, ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Χρειάζεται νὰ παραθέσωμε ἁγιογραφικὰ καὶ πατερικὰ χωρία γι᾿ αὐτό; Νομίζω ὅτι περιττεύουν. Σίγουρα καὶ ὁ π. Τ. θὰ συμφωνεῖ. 

Ὅλα τὰ ὑπόλοιπα θρησκευτικὰ μορφώματα, ἄς τὰ ὁνομάσει κανεὶς ὅπως θέλει, ἄνευ ἀξιολογήσεως καὶ χαρακτηρισμῶν, εἶναι ὅσα χωρίστηκαν καὶ ἔφυγαν ἀπὸ τὸ σῶμα τῆς ἐκκλησίας. Δὲν εἶναι Ἐκκλησία. Εἶτε τοὺς πεῖς αἱρετικοὺς, εἶτε σχισματικοὺς, εἶτε ἐτερόδοξες κοινότητες δὲν εἶναι τμήματα πλέον τῆς ἐκκλησίας. Καὶ οἱ Πατέρες δὲν τοὺς ἀναγνωρίζουν ὡς Χριστιανοὺς. Χριστιανοὺς καλοῦν τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας. «Αὐτοὺς ποὺ πιστεύουν ἔτσι, δὲν μάθαμε νὰ τοῦς ἀπαριθμοῦμε στοὺς χριστιανούς»[1] λέγει ὁ Ἀγ, Γρηγόριος ὁ Νύσσης καὶ ἐξηγεῖ: «Αὐτὸν ποὺ δὲν ἔχει δεχθεῖ τὴν ἀληθὴ μόρφωσι τῆς εὐσέβειας δι᾿ ὅλου τοῦ μυστηρίου, δὲν τὸν λέμε χριστιανό»[2] Καὶ εἶναι αὐταπόδεικτο ὅτι ὅλοι οἱ ἀναφερόμενοι ὡς «ἐξ αὐτῆς διεστῶτες» δὲν μποροῦν νὰ ἔχουν «δι᾿ ὄλου τοῦ μυστηρίου τὴν ἀληθὴ μόρφωσιν τῆς εὐσεβείας». Ἐξ ἄλλου καὶ ὁ ἴδιος ὁ π. Τύχων ἀναφέρει: « Ἡ φράσις «τῶν ἐξ αὐτῆς διεστώτων» σημαίνει, αὐτῶν οἱ ὁποῖοι, διὰ διαφόρους λόγους καὶ εἰς διαφόρους ἱστορικὰς στιγμὰς, ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τὴν πίστι τῆς Ἐκκλησίας τῶν ἑπτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ ἀκολούθησαν, προτίμησαν καὶ ἐν τέλει ἀποδέχθηκαν ἄλλες ἑτερόδοξες καὶ αἱρετικές διδασκαλίες». Ἄρα αὐτοὶ ποὺ προτίμησαν καὶ ἀποδέχθηκαν τὶς ἑτερόδοξες καὶ αἱρετικές διδασκαλίες δὲν εἶναι χριστιανοί κατὰ τὴν πίστη καὶ παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας καὶ τουλάχιστον στὶς ἐπίσημες συνοδικὲς διατυπώσεις χάριν τῆς σαφήνειας καὶ τῆς ἀκριβείας θὰ πρέπει νὰ ὀνομάζονται ὅπως ἀκριβῶς εἶναι.

Ἄρα καὶ τὸ «ὅλοι οἱ χριστιανοί» τοῦ κειμένου εἶναι ἀνυπόστατο ὀρθοδόξως. Εἶναι παραδεκτὸ βεβαίως ἀπὸ τοὺς κρατοῦντες στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἐξ ἀρχῆς (ὅπως παρουσιάστηκε στὸ κείμενο Η ΚΑΤΑ ΤΟΝ π. ΤΥΧΩΝΑ ΣΥΝΟΔΟΣ Α΄ ὅπου παρουσιάζεται ἐνδεικτικῶς καὶ ἡ πατρότης τοῦ «οἰκουμενικοῦ πνεύματος τῆς Ὀρθοδοξίας») καὶ ἀκολούθως ἀπὸ ὅσους ἀκολουθοῦν τὴν γραμμὴ αὐτὴν, ὅμως δὲν εἶναι διδασκαλία καὶ πίστι τῆς Ἐκκλησίας.

Ὁπότε καὶ ὅλη ἡ μέριμνα γιὰ «ἀναζήτησι τῆς ἑνότητος ὅλων τῶν χριστιανῶν», ὅπως ἔχει ἐξελιχθεῖ τὰ τελευταῖα ἐκατὸ περίπου χρόνια δὲν ἐδράζεται ἐπὶ Ὀρθοδόξων πατερικῶν παραδοχῶν. Φυσικὰ ὅλα αὐτὰ τὰ ἔχουν λεπτομερῶς διατυπῶσει πλὴν τῶν παλαιῶν ἀγίων Πατέρων καὶ σύγχρονοι ἅγιοι ( Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, Ἅγιος Παΐσιος Ἀγιορείτης καὶ πλειὰς ἄλλη ἁγιορειτῶν καὶ μή Πατέρων) καὶ εἶναι ἀπορίας ἄξιον πῶς ἕνας σύγχρονος ἁγιορείτης δὲν ἀκολουθεῖ τὴν παρακαταθήκη τῶν ἁγίων Πατέρων καὶ δὴ τῶν ἁγιορειτῶν, ἀλλὰ θεωρεῖ τὰ κείμενα ποὺ ὑπέγραψε ἡ Σύνοδος ἀνώτερα ἀπὸ τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας.

Τὸ ἐκπληκτικὸ εἶναι τὸ συμπέρασμα στὸ ὁποῖο καταλήγει ὁ π. Τ. ἀπὸ τὴν παραπάνω παρ. 5 τοῦ 6ου κειμένου: «Ἡ ἑνότητα, λοιπόν, τῶν Χριστιανῶν δὲν ὑποδηλοῖ ἕνα σημεῖο πρὸς τὸ ὁποῖο πρέπει ὅλοι μας νὰ πορευθοῦμε, προκειμένου νὰ ἐπιτευχθῆ ἡ ἑνότης, ἀλλὰ τὸ σημεῖο αὐτό εἶναι συγκεκριμένο καὶ συμπίπτει καὶ συνταυτίζεται μὲ τὸ περιεχόμενο τῆς πίστεως καὶ τῆς παραδόσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας . Τὸ σημεῖο τῆς ἑνότητος τῶν Χριστιανῶν ταυτίζεται μὲ τὴν γνησιότητα τῆς Ἀποστολικῆς Πίστεως καὶ τῆς Πίστεως τῶν ἑπτὰ Οἰκουμενικῶν Συνόδων, στοιχεῖα τὰ ὁποῖα ἀκραδάντως πιστεύει ὅτι κατέχει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, σύμφωνα πάντα μὲ τό κείμενο τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου».

Ὄχι μόνο δὲν φαίνεται νὰ ἀντιλαμβάνεται τὴν πλήρη ἀντίθεσι τῆς παρ 5. μὲ τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας ἀλλὰ θεωρεῖ ὅτι τὸ σημεῖο στὸ ὁποῖο πρέπει «ὅλοι νὰ πορευθοῦμε, συμπίπτει καὶ συνταυτίζεται μὲ τὸ περιεχόμενο τῆς πίστεως καὶ τῆς παραδόσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας». Αὐτὸ σημαῖνει ὅτι «ὅλοι» οἱ «χριστιανοί» κατὰ τὶς διατυπῶσεις τῆς Συνόδου καὶ τὴν ἀντίληψι τοῦ π.Τ. ἔχουν ἤδη βρεῖ τὸ σημεῖο, τὸ ἔχουν ἐντοπίσει καὶ μάλιστα αὐτὸ συμπίπτει καὶ συνταυτίζεται μὲ τὸ περιεχόμενο τῆς πίστεως καὶ τῆς παραδόσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Δηλαδὴ οἱ Παπικοὶ (π.χ. ποὺ ἀνήκουν στὸ «ὅλοι μας») ποὺ πιστεύουν στὴν κτιστὴ Χάρι, στὸ ὅτι τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἐκπορεύεται καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦ, στὸ ὅτι ὁ ἐκάστοτε Πάπας εἶναι ἀλάθητος καὶ ἐκπρόσωπος τοῦ Θεοῦ στὴ γῆ καὶ ἀπόλυτος ἀρχηγὸς καὶ δικτάτωρ τῆς ἐκκλησίας καὶ τῆς οἰκουμένης πορεύονται πρὸς τὸ σημεῖο ποὺ συμπίπτει καὶ συνταυτίζεται μὲ τὸ περιεχόμενο τῆς πίστεως καὶ τῆς παραδόσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ; Αὐτὸ ἔχει ἀντιληφθεῖ ὁ π.Τ. σύμφωνα πάντα μὲ τό κείμενο τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου; Μπορεῖ νὰ σκεφτεῖ κανεὶς ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἀσχολούμενος μὲ τὴν νοερὰ ἄσκησι στὴν ἀπομόνωσι τοῦ ἁγίου Ὅρους δὲν παρακολουθεῖ τὶς ἐνέργειες καὶ τὶς δηλώσεις τοῦ Πάπα καὶ τῶν ἀξιωματούχων του (ἐπί παραδείγματι πάντα - τὰ ἵδια καὶ χειρότερα ἱσχύουν καὶ γιὰ ὅλους τοὺς ἄλλους ἀδελφοὺς «χριστιανοὺς» ποὺ ἀποτελοῦν «τὸν ὑπόλοιπο χριστιανικὸ κόσμο» γιὰ τὸν ὁποῖο μιλᾶ ἡ σύνοδος). Ὅμως στὸ κείμενό του (ὁ π. Τ.) ἀναφέρεται στὰ λόγια ἑνὸς ἀγνώστου ρώσου ἀναλυτοῦ, τοῦ Victor Gaetan προκειμένου νὰ στηρίξει τὶς ἀπόψεις του. Ἄρα, ἀφοὺ ξέρει τὶ λέγει ὁ Victor Gaetan, δὲν δικαιολογεῖται νὰ μὴν ξέρει τί λέγει ὁ Πάπας (καὶ οἱ ὑπόλοιποι παπικοὶ ἀξιωματούχοι) οἱ ὁποῖοι κατὰ τὴν γνώμη του (τοῦ π.Τ.) πορεύονται πρὸς τὸ σημεῖο ποὺ συμπίπτει καὶ συνταυτίζεται μὲ τὸ περιεχόμενο τῆς πίστεως καὶ τῆς παραδόσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Μὰ μὲ τοὺς Κόπτες ὁ Πάπας ὑπέγραψε κοινὸ ἀνακοινωθὲν στὸ ὁποῖο ἀναφέρεται: «να ἐντείνωμεν τούς κοινούς ἀγῶνας μας, προκειμένου νά εὕρωμεν τήν ὀρατήν μας ἕνωσιν ἐν τῇ διαφορετικότητι, ἐπί τῇ καθοδηγήσει τοῦ Ἁγίου Πνεύματος»[3]. Δὲν λέει ὅτι πρέπει νὰ πορευθοῦμε πρὸς τὸ σημεῖο ποὺ συμπίπτει καὶ συνταυτίζεται μὲ τὸ περιεχόμενο τῆς πίστεως καὶ τῆς παραδόσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Καὶ ὄχι μόνο δὲν λέει αὐτὸ ἀλλὰ λέει ὅτι θὰ ἐνωθοῦν ὁρατῶς ἐν τῇ διαφορετικότητι. Ἐξ ἄλλου τὶς ἄλλες ἐκκλησίες τὶς ἀντιλαμβάνεται (ὁ Πάπας) «ἑνωμένες μέ τούς Ἐπισκόπους καί μέ τόν Πάπα στή Μία, Μοναδική (unique) Ἐκκλησία, πού εἶναι ἡ δική μας, ἡ Ἱεραρχική Ἁγία Μητέρα Ἐκκλησία»[4] Μὲ τὴν Ἱεραρχικὴ Ἁγία Μητέρα Ἐκκλησία ἡ ὁποία καὶ αὐτὴ εἶναι μοναδική καὶ εἶναι ἡ Παπικὴ!!! Δὲν τὰ ἔχει ὑπ΄ ὄψιν του αὐτὰ (τὰ ἀπειροελάχιστα καὶ ἐντελῶς ἐνδεικτικά ἐκ τῶν ἀπείρων ὑπαρχόντων) ὁ γνωρίζων τί εἶπε ὁ Victor Gaetan; Πολὺ παράξενο.

Στοὺς διμερεῖς καὶ πολυμερεῖς διαλόγους ποὺ διεξάγει ἡ ἡγεσία τῶν ὁρθοδόξων ἐκκλησιῶν ἀντελήφθη τέτοια πράγματα καὶ τέτοιον προσανατολισμό ὁ π.Τ; Ἐπὶ παραδείγματι στὴν συμφωνία τοῦ Μπαλαμάντ ( συμφωνία μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ Παπικῶν) αὐτὸ εἶδε; Τὸ ἀποφασισθὲν ὅτι «παράργ.13. …Καὶ ἀπὸ τὶς δύο πλευρὲς ἀναγνωρίζεται ὅτι αὐτὸ ποὺ ὁ Χριστὸς ἐνεπιστεύθη στὴν Ἐκκλησία του - ὁμολογία τῆς ἀποστολικῆς πίστεως, συμμετοχὴ στὰ ἴδια μυστήρια, πρὸ πάντων στὴ μοναδικὴ Ἱερωσύνη ποὺ τελεῖ τὴ μοναδικὴ θυσία τοῦ Χριστοῦ, ἀποστολικὴ διαδοχὴ τῶν Ἐπισκόπων- δὲν δύναται νὰ θεωρῆται ὡς ἡ ἰδιοκτησία τῆς μιᾶς μόνον ἀπὸ τὶς ἐκκλησίες μας. Στὰ πλάισια αὐτὰ, εἶναι προφανὲς ὅτι κάθε εἴδους ἀναβαπτισμὸς ἀποκλείεται»[5] σημαίνει ὅτι τὸ σημεῖο αὐτὸ συναντήσεως συμπίπτει καὶ συνταυτίζεται μὲ τὸ περιεχόμενο τῆς πίστεως καὶ τῆς παραδόσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας; Πράγματι εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ ἀντιληφθεῖ κανεὶς τὸν τρόπο σκέψεως ποὺ ὁδηγεῖ σὲ αὐτὰ τὰ συμπεράσματα.

Νὰ ἀρχίσουμε νὰ παραθέτουμε ἀντίστοιχα τεκμήρια ἀπὸ ἐγκυκλιους καὶ λόγους ὀρθοδόξων πατριαρχῶν καὶ ἐπισκόπων; Ἀπὸ πορίσματα Προσυνοδικῶν Ἐπιτροπῶν; Ἀπό διμερεῖς καὶ πολυμερεῖς διαλόγους; Ἄν χρειαστεῖ θὰ γίνει καὶ αὐτὸ τὸ ἄχαρο πράγμα, (ἄν καὶ ὅλα αὐτὰ ἔχουν γραφεῖ καὶ ξαναγραφεῖ ἀπὸ πολλοὺς ἀνθρώπους) ἀλλὰ πάλι μένει ἡ ἀπορία πῶς γίνεται ὀρθόδοξος μοναχὸς νὰ ἀγνοεῖ τόσα πολλὰ καὶ θεμελιώδη. Τόσα πολλὰ ἐνῷ ὁμιλεῖ περὶ αὐτῶν καὶ φτάνει στὰ παραπάνω συμπεράσματα. Μακάρι οἱ Πατέρες τοῦ Ὄρους, στοὺς ὁποίους τόσα πολλὰ χρεωστοῦμε ὅλοι μας, νὰ μὴν χρειάζεται νὰ ἀσχολοῦνται μὲ τὸ τί λέει ὁ κάθε ἕνας ἀλλὰ νὰ ἀσχολοῦνται κυρίως μὲ τὴν ἄσκησι καὶ τὴν προσευχὴ γνησίως καὶ ὀρθοδόξως καὶ ὁ Θεὸς θὰ τοὺς δείχνει τὴν ἀλήθεια τῶν πραγμάτων, ὅπως ἔδειξε καὶ στὸν ἅγιο γέροντα Ἐφραίμ τὸν Κατουνακιώτη ποιὰ εἶναι ἡ πραγματικότης τοῦ οἰκουμενισμοῦ. Βέβαια καὶ ἐκεί οἱ ἔχοντες ὁμολογιακὴ εὐαισθησία, προκύπτουσα ἀπὸ τὴν βίωσι τοῦ μυστηρίου τῆς κατὰ Θεὸν γνησίας ζωῆς, πάντα θὰ ἀγωνιοῦν καὶ θὰ ἀγωνίζονται γιὰ τὴν διατήρησι τῆς καθαρότητος τῆς πίστεως ἀπὸ ἀνθρώπινες ἀλλοιώσεις.

Κρίμα πάντως νὰ χρησιμοποιεῖται ἡ ἰδιότης τοῦ ἁγιορείτου γιὰ νὰ ὑποστηριχτοῦν καὶ νὰ ἐπιβληθοῦν ἀπόψεις ποὺ μακρὰν ἀπέχουν τῆς ὀρθοδόξου διδασκαλίας καὶ ζωῆς. Μακάρι νὰ κάνω λάθος στὶς ἐκτιμήσεις αὐτές, ἀλλὰ αὐτὰ δείχνουν τὰ πράγματα καὶ τὰ γεγονότα. Τὸν π. Τ. δὲν τὸν γνωρίζω, οὔτε ἔχω καμμιὰ ἐχθρικὴ διάθεσι ἀπέναντι του, ὥστε νὰ προσπαθῶ νὰ μειώσω τὰ γραφόμενά του. Ἀπλῶς βλέπω ὅτι αὐτὲς οἱ ἀπόψεις δὲν ἐπερείδονται ἐπὶ ὀρθοδόξων βάσεων καὶ ὅσοι ἐπίσκοποι καὶ μοναχοὶ καὶ νὰ βγοῦν νὰ ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ σύνοδος αὐτὴ καὶ οἱ ἀποφάσεις της στηρίζονται ἐπὶ ὀρθοδόξων προϋποθέσεων ἀτεκμηρίωτα, ὅπως γίνεται μέχρι τώρα, φοβάμαι ὅτι δὲν θὰ μπορέσουν νὰ πείσουν καὶ νὰ ἀναπαύσουν κανέναν μὲ στοιχειώδη ὀρθόδοξη αἴσθησι.

Γεώργιος Κ. Τζανάκης, Ἀκρωτήρι Χανίων

[1] «Τοὺς οὔτως ἔχοντας ἐν Χριστιανοῖς ἀριθμεῖν οὐκ ἐμάθομεν». Ἀγ. Γρηγόριος Νύσσης. PG45 σελ 1320 Α Β C
[2] «τὸν μὴ δι᾿ ὄλου τοῦ μυστηρίου τὴν ἀληθὴ μόρφωσιν τῆς εὐσεβείας δεξάμενον, χριστιανὸν οὐκ οἶδεν ὁ λόγος». . Ἀγ. Γρηγόριος Νύσσης. PG45 σελ 1320 Α Β C
[3] http://aktines.blogspot.gr/2017/05/blog-post_593.html#more
[4] http://www.agioritikovima.gr/batikano/item/47004.
[5] Ἐπίσκεψις. ἀρ.496-30.9.1993 σελ27-28

Η κατά τον π. Τύχωνα (Σταυρονικητιανό) Σύνοδος της Κρήτης (Γ΄)

Αποτέλεσμα εικόνας για ΣΥΝΟΔΟΣ ΚΡΗΤΗΣ ΑΚΤΙΝΕΣ


Η ΚΑΤΑ ΤΟΝ π. ΤΥΧΩΝΑ ΣΥΝΟΔΟΣ (Γ΄)

Γεώργιος κ. Τζανάκης, Ἀκρωτήρι Χανίων 9.9.2017


Πουθενὰ ἡ Ἐκκλησία δὲν δέεται στὸν Κύριο νὰ εὐλογήσει τὴν καλλιέργεια διαλόγων οὔτε νὰ ἀρδεύσει πολυποίκιλες ἀνάμεικτες φυτεῖες ὀρθοδόξων καὶ αἱρετικῶν.
(Συνεχίζουμε τὶς παρατηρήσεις στὸ κείμενο τοῦ π.Τ.) (ΕΔΩ ) & (ΕΔΩ)

Ὁ π. Τ. παραθέτει στὸ κείμενο του τὴν 4η παράγραφο τοῦ 6ου κειμένου τῆς Συνόδου:

γ) «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἀδιαλείπτως προσευχομένη ὑπὲρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως, ἐκαλλιέργει πάντοτε διάλογον μετὰ τῶν ἐξ αὐτῆς διεστώτων, τῶν ἐγγὺς καὶ τῶν μακράν» (Βλ. παρ. 4).

Καὶ συμπεραίνει:

Ἡ φράσις «τῶν ἐξ αὐτῆς διεστώτων» σημαίνει, αὐτῶν οἱ ὁποῖοι, διὰ διαφόρους λόγους καὶ εἰς διαφόρους ἱστορικὰς στιγμὰς, ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τὴν πίστι τῆς Ἐκκλησίας τῶν ἑπτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ ἀκολούθησαν, προτίμησαν καὶ ἐν τέλει ἀποδέχθηκαν ἄλλες ἑτερόδοξες καὶ αἱρετικές διδασκαλίες. Ἔκτοτε πάντοτε ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία πρωτοστατεῖ, ἀκολουθοῦσα τὸ ἀποστολικὸν λόγιον «ὅς πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» (Α’ Τιμ. 2,4) καὶ ἀγωνίζεται διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῆς χριστιανικῆς ἑνότητος, διὰ τὴν ἐπάνοδον τῶν ἀπομακρυνθέντων ἀπ’ Αὐτῆς, εἰς τὴν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν, τοὐτέστιν εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, διότι μόνη Αὐτὴ κατέχει, βιώνει καί ἐκφράζει τὴν γνησίαν Ἀποστολικὴν Πίστιν καὶ τήν πίστιν τῶν ἑπτὰ Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Ὅπου λοιπὸν τὸ κείμενον ἀναφέρεται εἰς τήν χριστιανικὴν ἑνότητα, ἐννοεῖ ἑνότητα ἐν τῇ Ἀληθείᾳ, δηλαδὴ ἐπιστροφὴ καὶ ἐπανένταξι εἰς τὴν ἀληθινὴ Πίστι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. (Πρβλ. παρ. 4).

Ἄς προσπαθήσουμε ψύχραιμα νὰ προσπελάσουμε τὰ παραπάνω.
Ἄς ἀρχίσουμε ἀπὸ τὸ συνοδικὸ κείμενο. Ἡ ὁρθόδοξος Ἐκκλησία προσεύχεται ἀδιαλείπτως ὑπὲρ της τῶν πάντων ἑνώσεως.

Πράγματι ἡ Ἐκκλησία εὔχεται «Ὑπέρ τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου, εὐσταθείας τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν, καὶ τῆς τῶν πάντων ἐνώσεως, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.[1]»Καὶ σὲ ἄλλη στιγμὴ τῆς Λειτουργίας: : «Ἔτι σου δεόμεθα, Μνήσθητι, Κύριε, τῆς Ἁγίας σου Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, τῆς ἀπό περάτων ἔως περάτων τῆς οἰκουμένης, καὶ εἰρήνευσον αὐτήν, ἦν περιεποιήσω τῷ τιμίῳ Αἵματι τοῦ Χριστοῦ σου[2]».

Εἶναι προφανὲς, ὅτι οἱ ἅγιες τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίες τῆς πρώτης δεήσεως εἶναι αὐτὲς ποὺ ἀπαρτίζουν τὴν Ἁγίαν Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν τὴν ἀπὸ περάτων ἔως περάτων τῆς οἰκουμένης τῆς δευτέρας δεήσεως.Καὶ γίνεται συνεχὴς δέησις γι᾿ αὐτὲς,τὶς κατὰ τόπους ὁρθόδοξες Ἐκκλησίες, ὥστε νὰ εἶναι ἑνωμένες, τὸ αὐτὸ φρονοῦσες, τὸ αὐτὸ πιστεύουσες, χωρὶς ἔριδες, ἀντιπαλότητες καὶ διαπληκτισμούς. Διότι ὅπως βλέπουμε δὲν λείπουν ὅλα αὐτὰ ἀπὸ τὴν ζωὴ τῶν ἀνθρώπωνκαὶ τῶν ἐκκλησιῶν τοῦ Θεοῦ. Ἀπλὸ παράδειγμα, τελευταῖο: Ἡ Ἑκκλησία Ἀντιοχείας σὲ μάχη μὲ τὴν Ἐκκλησία Ἱεροσολύμων γιὰ τὸ θέμα τοῦ Κατάρ. Οἱ Ἑκκλησίες Ἀντιοχείας Ρωσίας Βουλγαρίας καὶ Γεωργίας δὲν προσέρχονται στὴν Σύνοδο τῆς Κρήτης λόγῳ τῶν ἐκκρεμοτήτων ποὺ ὑπάρχουν καὶ ζητοῦν ἀναβολὴ τῆς Συνόδου. Ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως δὲν θεωρεῖ ὀρθὸν νὰ ἀναβάλλει τὴν Σύνοδο καὶ προχωρᾶ στὴ διεξαγωγή της, παρὰ τὴν ἀπουσία τεσσάρων ἀπὸ τὶς 14 ἐκκλησίες. Ἄρα παρατηροῦμε ἀντιδικίες, ἀντιγνωμίες, ἀντιπαλότητες... Καὶ τὰ ὅσα ἔχουν ἀκολουθήσει μεταξὺ τῶν ἐκκλησιῶν καὶ μεταξὺ τῶν πιστῶν… Ἀντιλαμβάνεται κανεὶς ὅτι χρειάζεται ὄντως ἀδιάλειπτος προσευχή γιὰ τὴν ἐν πνεύματι καὶ φρονήματι ἔνωσι ἡμῶν τῶν πιστῶν ἐν τῇ Ἐκκλησία καὶ τῶν Ἐκκλησιῶν μεταξύ τους.

Γιὰ τοῦτο δέεταιὁ λειτουργός καὶ γιὰ ὅλους τοὺς πιστεύοντες στὴν Ἐκκλησία καὶ μετέχοντες σ᾿ αὐτὴν: «Ἡμᾶς δὲ πάντας, τοὺς ἐκ τοῦ ἑνός Ἄρτου καὶ τοῦ Ποτηρίου μετέχοντας, ἐνώσαις ἀλλήλοις εἰς ἑνός Πνεύματος Ἁγίου κοινωνίαν». Ὥστε νὰ ὧσι ἕν. Τὰ μέλη τῆς ὁρθοδόξου ἐκκλησίας νὰ γίνουν ἕνα. Οἱ ἐκ τοῦ ἑνὸς ἄρτου καὶ τοῦ ποτηρίου μετέχοντες, νὰ ἐνωθοῦν. Ὄχι οἱ τῆς ἐκκλησίας μὲ τοὺς πάσης φύσεως αἱρετικοὺς, ὅπως ἐννοοῦν οἱ τὰ οἰκουμενιστικὰ φρονοῦντες.

Στὸ συνοδικὸ κείμενο ὅμως, αὐτὴ ἡ λειτουργικὴ προσευχὴ ἐμφανίζεται νὰ ἀφορᾶ τὴν ἕνωσι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μὲ τοὺς ἐξ αὐτῆς διεστῶτας δηλαδὴ τοὺς αἱρετικούς:Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, λέει τὸ κείμενο, ἀδιαλείπτως προσευχομένη ὑπὲρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως ἐκαλλιέργει πάντοτε διάλογον μετὰ τῶν ἐξ αὐτῆς διεστώτων, τῶν ἐγγὺς καὶ τῶν μακράν. Πότε ἡ Ἐκκλησία ἐκαλλιέργει τέτοιους διαλόγους; Τὸ συνοδικὸ κείμενο λέει: πάντοτε.Πάντοτε; Ἕγιναν προσπάθειες κυρίως μὲ ἀφορμὴ λόγους πολιτικούς, καὶ μὲ τὴν πίεσι τῶν πολιτικῶν προσώπων ἐσύρθη ἡ Ἐκκλησία διὰ τοῦ δόλου καὶ διὰ τῆς βίας σὲ διαλόγους παρωδίες (Λυῶν , Φερράρα-Φλωρεντία) πού κατέληξαν σὲ τραγωδίες. Δὲν ὑπάρχει λοιπὸν τέτοιο πράγμα. Ἀπὸ ποὺ προκύπτει αὐτὴ ἡ ἀνάγκη τοῦ διαλόγου, ὅπως τὴν θέτει τὸ κείμενο, γιὰ νὰ δικαιολογήσει τὰ τόσα χρόνια τέτοιων διαλόγων, ποὺ ἔχουν προηγηθεῖ; . Ἀπὸ πουθενά. Βεβαίως ἡ Ἐκκλησία πολλάκις στὸ παρελθὸν ἐκανε διαλόγους ἀλλὰ ἐπὶ ὀρθοδόξων βάσεων, μὲ σεβασμὸ στὸν κάθε ἕνα ἀλλὰ καὶ στὴν ἀλήθειά της, πράγμα ποὺ δὲν γίνεται τώρα.

Πουθενὰ ἡ Ἐκκλησία δὲν δέεται στὸν Κύριο νὰ εὐλογήσει τὴν καλλιέργεια διαλόγων οὔτε νὰ ἀρδεύσει πολυποίκιλες ἀνάμεικτες φυτεῖες ὀρθοδόξωνκαὶ αἱρετικῶν.

Ὅλα αὐτὰ ποὺ ἔχουν διαδραματιστεῖ μετὰ τὸ 1900 πρωτοστατοῦντος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, οἱ διάλογοι μὲ τοὺς αἱρετικούς, δὲν μποροῦν νὰ θεωρηθοῦν ὡς δεδομένη πρακτικὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ νὰ ἐξεταστοῦν λεπτομερῶς καὶ ὡς πρὸς τὴν σκοπιμότητά τους, καὶ ὡς πρὸς τὸν τρόπο ποὺ διεξήχθησαν, καὶ ὡς πρὸς τὰ ἀποτελέσματα ποὺ ἔφεραν.

Αὐτὰ ἔπρεπε νὰ κάνει μιὰ ὀρθόδοξος Σύνοδος. Ὄχι νὰ τὰ δέχεται ἀσυζητητὶ ὡς τετελεσμένα καὶ ὡς παγία πρακτικὴ τῆς Ἐκκλησίας.

Φυσικὰ ἡ Έκκλησία δὲν ἀδιαφορεῖ γιὰ τὸ πλάσμα τοῦ Θεοῦ ποὺ ἐνεργείᾳ τοῦ μισοκάλου ἔφυγε ἀπὸ κοντά της(τοὺς σημερινοὺς ἐκ παραδόσεως αἱρετικούς) καὶ ζεῖ μακρυὰ (κατὰ τὸ πνεῦμα ἐννοεῖται) καὶ ἀγωνίζεται(ὁ .ανθρωπος ἐννοεῖται) καὶἀγωνιᾶ καὶ ὑποφέρει. Γι᾿ αὐτὸ εὔχετε: «Τοὺς ἐσκορπισμένους ἐπισυνάγαγε, τοὺς πεπλανημένους ἐπανάγαγε, καὶ σύναψον τῇ Ἁγίᾳ σου Καθολική, καὶ Ἀποστολική Ἐκκλησίᾳ[3]»Αὐτὴ ἡ δέησις ἀφορᾶ τοὺς ἐκ τῆς ἐκκλησίας διεστῶτας ὅπως τοὺς ἀντιλαμβάνεται, ὀρθῶς, ὁ π.Τ. (ἀλλὰ ὅχι καὶ τὸ κείμενο τῆς συνόδου): Ἡ φράσις «τῶν ἐξ αὐτῆς διεστώτων» σημαίνει, αὐτῶν οἱ ὁποῖοι, διὰ διαφόρους λόγους καὶ εἰς διαφόρους ἱστορικὰς στιγμὰς, ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τὴν πίστι τῆς Ἐκκλησίας τῶν ἑπτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ ἀκολούθησαν, προτίμησαν καὶ ἐν τέλει ἀποδέχθηκαν ἄλλες ἑτερόδοξες καὶ αἱρετικές διδασκαλίες.(Καὶ ὅπως συνεχῶς βλέπουμε οἱ ψηφοφόροι τῆς συνόδου καὶ οἱ ὁμόφρονές τους ἐξακολουθοῦν νὰ τοὺς βλέπουν ὡς κανονικὲς κανονικότατες ἐκκλησίες[4]).

Ἄν ἡ Σύνοδος ἀντιλαμβανόταν τὰ πράγματα κατὰ τὸν παραπάνω τρόπο, ὅπως θέλει νὰ μᾶς πείσει ὁ π.Τ., θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ ὅτι:

«Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἀδιαλείπτως προσευχομένη πρὸς τὸν Κύριον ὑπὲρ τῆς ἐπισυναγωγῆς τῶν ἐσκορπισμένων καὶ πεπλανημένων,τοὺς καλεῖ ὅλους,καὶ συνοδικῶς καὶ ὁμοφώνως, νὰ ἐπανέλθουν στὴν Ἁγία καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ»

Ποιὸς ὁ λόγος νὰ μὴν διατυπωθοῦν ἔτσι τὰ πράγματα; Ὑπάρχει κάτικακὸ σὲ αὐτὸ; Προσβλητικὸ, μειωτικὸ, ὑποτιμητικό; Ὅταν στὴν Θεία Λειτουργία τοὺς ἀποκαλεῖ «σκορπισμένους» καὶ «πλανεμένους» τοὺς προσβάλει; Ὅταν οἱ Πατέρες τοὺς ἀποκαλοῦν αἱρετικοὺς τοὺς προσβάλλουν; Καὶ εἶναι πιὸ εὐαίσθητοι οἱ τῆς συνόδου ὁργανωτὲς καὶ ἐκτελεστὲς ἀπὸτοὺς ἁγίους πατέρες; Λόγῳ εὐαισθησίας συμπροσεύχονται μὲ τοὺς πάσης φύσεως αἱρετικοὺς; Προσεύχονται καὶ κατὰ μόνας ἄρα γε μὲ δάκρυα καὶ συντριβὴ γι᾿ αὐτοὺς ὅπως ἔκανανοἱ ἅγιοι πατέρες; Ὁπ. Παϊσιος(καὶ ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας) ἀρνήθηκε ἱδιωτικῶς νὰ πεῖ τὸ Πάτερ ἡμῶν μὲ τὸν Παπικὸ ποὺ τοῦ τὸ ζήτησε. Γιατὶ; Τὸλέει ὁ ἴδιος:

Κάποτε μοῦ ἦρθαν δυὸ καθολικοί. Ὁ ἒνας ἦταν ἠλικιωμένος καὶ ἢξερε γράμματα. Ἲσως νὰ ἦταν γραμματέας τοῦ Βατικανοῦ ἢ δημοσιογράφος. Δὲν ξέρω ἀκριβῶς, δὲν θέλησα νὰ δείξω ἐνδιαφέρον μεγάλο. Μοῦ λέει λοιπὸν ὁ ἕνας: "Ἒλα νὰ ποῦμε τὸ Πάτερ ἡμῶν". Γιὰ νὰ τὸ ποῦμε μαζὶ, τοῦ εἶπα, πρέπει νὰ συμφωνοῦμε στὸ δόγμα. Ὃμως μεταξὺ ἡμῶν καὶ ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστί[5].

Ὅμως αὐτὸ δὲν ἦταν ἀποτέλεσμα ἐλείψεως ἀγάπης, φανατισμοῦ, μισαλοδοξίας καὶ ὅλα ὅσα ἀκοῦμε συνεχῶς καὶ ἀδιαλείπτως ἀπὸ τὰ συνεχῶς ἐκρηγνυόμενα οἰκουμενιστικὰ ἠφαίστεια ἀγαπολογίας:

Πῶς θὰ φτάσει ὁ ἂνθρωπος στὴν πνευματικὴ ἀγάπη ποὺ νὰ θεωρεῖ ὃλο τὸν κόσμο ἀδέλφια του; Μὰ θὰ μάθει ὃτι αὐτὸς εἶναι εἰδωλολάτρης, εἶναι ἰεχωβὰς... Ναὶ ἀλλὰ εἶναι κατὰ σάρκα ἀδελφὸς. Ὂχι φυσικὰ κατὰ πνεῦμα ποὺ εἲμαστε οἱ Ὀρθόδοξοι. Πρέπει νὰ κλαψουμε καὶ γι' αὐτόν. Ἢ πάλι, ἂν ἓνας ὀρθόδοξος γινόταν ἰεχωβὰς ἢ παπικὸς, πόσο θὰ ἒκλαιγα; Τώρα τόσα ἐκατομμύρια ὑπάρχουν ποὺ δὲν εἶναι Ὀρθόδοξοι. Πόσο ἒχω κλάψει; Ἑπομένως βρίσκομαι πολὺ μακρυὰ ἀπὸ τὴν πραγματικὴ ἀγάπη[6].

Κατανοητά ἤ μπερδεμένα τὰ λόγια καὶ οἱ πράξεις τοῦ ἁγίου Παϊσίου; Χρειάζονται διερμηνέα, ὅπως οἱ διατυπώσεις τῆς Συνόδου; Ἄν ἔτσι ξεκάθαρα καὶ ὀρθόδοξα μιλοῦσε ἡ Σύνοδος θὰ ὑπῆρχε λόγος νὰ αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκη καὶ νὰ προσπαθεῖ νὰ ἐρμηνεῦσει ὁ π. Τ. τὰ πορίσματα τῶν κειμένων της:

«Ὅπου λοιπὸν τὸ κείμενον ἀναφέρεται εἰς τήν χριστιανικὴν ἑνότητα, ἐννοεῖ ἑνότητα ἐν τῇ Ἀληθείᾳ, δηλαδὴ ἐπιστροφὴ καὶ ἐπανένταξι εἰς τὴν ἀληθινὴ Πίστι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. (Πρβλ. παρ. 4)».

Γιατὶ δὲν τὸ ἔγραψε αὐτὸ ἡ Σύνοδος; Ἔγιναν τόσα καὶ τόσα. Ἄνθρωποι διώκονται, ὑβρίζονται, ἀλληλοϋποβλέπονται, μιλοῦν καὶ γράφουν Πατριάρχες, Θεολόγοι, μικροὶ καὶ μεγάλοι, μέχρικαὶ ἄσχετοι σὰν ἐμένα κατήντησαν νὰ γράφουν κουραστικὲς κοινοτοπίες, καὶ ὅλα αὐτὰ γιὰ αὐτὰ ποὺ ὑπέγραψε αὐτὴ ἡ Σύνοδος. Γιατὶ διατυπώνουν ἔτσι τὰ πράγματα ποὺ καὶ λάθος εἶναι καὶ προβλήματα δημιουργοῦνται καὶ ἀναγκάζεται νὰ βγεῖ ἕνας ἁγιορείτης μοναχὸς νὰ διακόψει τὴν ἄσκησί του γιὰ νὰ μᾶς πεῖ καὶ νὰ μᾶς πείσει ὅτι στὴν Σύνοδο φρονοῦν ὅρθοδόξως, θεωροῦν τοὺς αἱρετικοὺς αἱρετικοὺς, ἀλλὰ δὲν τὸ λένε ἀπὸ εὐγένεια, γνωρίζουν ὅτι δὲν ἔχουν σχέση μὲ τὴν μία καὶ μοναδικὴ ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἀλλὰ τοὺς λένε ἐκκλησίες γιὰ λόγους ἱστορικοὺς, κοινονιολογικοὺς, ἐπιστημονικοὺς;

Τί συμβαίνει; Φοβᾶμαι ὅτι ἀπλῶς δὲν φρονοῦν κατὰ τὸν τρόπο αὐτὸν ποὺ παρουσιάσαμε παραπάνω. Φρονοῦν ὅτι οἱ αἱρετικοὶ δὲν εἶναι αἱρετικοί. Γι᾿ αὐτὸ καὶ πουθενὰ δὲν τοὺς ἀναφέρουν ὡς τέτοιους. Τὸν Πάπα τῆς Ρώμης ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης τὸν Προσφώνησε: «Ἡ Αὐτοῦ ἁγιότης ὁ Πάπας, χθὲς κατὰ τὴν καθιερωμένην μεσημβρινὴν προσευχὴν ἑκάστης Κυριακῆς ηὐχήθη ὑπὲρ τῆςἐπιτυχίας τῶν ἐργασιῶν μας καὶ ὄχι μόνον κατὰ τὴν καθιερωμένην προσευχὴν αὐτὴν ἀλλὰ καὶ μέσον τοῦ twitter εἶχε τὴν καλωσύνην νὰ ἀναφερθεῖ εἰς τὴν Σύνοδόν μας καὶ νὰ εὐχηθῆ διὰ τὴν ἐπιτυχίαν της καὶ ἐκφράζομεν ὅλοι μαζὶ τὰς θερμὰς εὐχαριστίας μας[7]» Ἡ Αὐτοῦ Ἁγιότης, λοιπὸν. Ὁ παναιρετικὸς Πάπας (κατὰ τὸν ἅγιο Ἰουστίνο Πόποβιτς) κατονομάζεται Αὐτοῦ ἁγιότης ἀπὸ τὸν Πατριάρχη ἐντὸς τῆς Συνόδου.Δὲν τὸ ἄκουσε ὁ π.Τ.; Μὰ ἦταν ἐντὸς τῆς συνόδου. Εἶναι σίγουρος ὁ π. Τ. ὅτι τὸν θεωρεῖ αἱρετικὸ τὸν Πάπα ὁ Πατριάρχης μας; Στὸν προηγούμενο Πάπα μέχρι καὶ πολυχρόνιο ἔψαλαν παρουσία τοῦ Πατριάρχου: «Πολυχρόνιον ποιῆσαι Κύριος ὁ Θεὸς τὸν Ἁγιώτατον καὶ Μακαριώτατον Πάπαν Ρώμης κ.κ. Βενέδικτον .Κύριε φύλατε αὐτὸν εἰς πολλὰ ἔτη[8]». Ἔτσι κάνουν μὲ τοὺς αἱρετικοὺς οἱ ὀρθόδοξοι; Αὐτὴ εἶναι ἡ πίστιςτῆς ἀρχαίας ἐκκλησίας τῶν ἐπτὰ οἰκουμενικῶν συνόδων;

Τελικῶς πλανώμεθα ἤ κοροϊδευόμεθα; Ποιὸς δουλεύει ποιόν; Οἱ «ἡγέτες» τῆς ἐκκλησίας μας δυστυχῶς φαίνεται ὅτι ξέρουν τί κάνουν, ὡς τὰ οἰκουμενιστικὰ φρονοῦντες. Καὶ τὶς συμπροσευχὲς θέλουν, καὶ τοὺς ἱεροὺς κανόνες θέλουν νὰ ἀλλάξουν, καὶ τοὺς αἱρετικοὺς τοὺς θεωροῦν ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς καὶ ὄχι αἱρετικούς καὶ γιὰ τὴν ἕνωσι τῶν πάντων («ἐκκλησιῶν» καὶ θρησκειῶν) ἐργάζονται. Καὶ οἱ ὑπόλοιποι ἐκόντες ἀκόντες ἀκολουθοῦν. Γιατί;

Καὶ ἐμεῖς πρέπει νὰ κάνουμε ὅτι δὲν βλέπουμε, νὰ προσποιούμεθα ὅτι δὲν καταλαβαίνουμε, νὰ λέμε: «Ἐντάξει καὶ τί ἔγινε; -Τί ἄλλαξε; - Ὅλα τελείωσαν. Πάει ἡ Σύνοδος. Ἔκανε ὁ πατριάρχης τὸ κομμάτι του. Αὐτό ἦταν. -Ἐγὼ συνεχίζω τὴν προσευχή μου (ἤ τὴν διακονία μουἤ -γιὰ νὰ εἴμαστε εἰλικρινεῖς- τὴν άδιαφορία μου καὶ τὸν ἐγωκεντρισμό μου καὶ τὸ βόλεμά μου μὲ σύγχρονη ὀρολογία) καὶ δὲν χάνω τὸν χρόνο μου ἀσχολούμενος μὲ τέτοια πράγματα κατακρίνων πράξεις ἱεραρχῶν[9]»

Ναὶ ἀλλὰ τὰ λόγια τοῦ θεόπτου πατρὸς Σοφρωνίου πού πάνε: «Στὴ ζωή μας ἀγωνιζόμαστε, ὄχι ὅτι στρεφόμαστε «ἐναντίον» κάποιων (μή γένοιτο!), ἀλλὰ ὅτι θέλουμε νὰ διαφυλάξουμε ἀβλαβῆ καὶ ἀμείωτη ἀπὸ τὶς διδαχὲς τῶν ἀνθρώπων ἐκείνη τὴν ἀλήθεια ποὺ διδαχθήκαμε ἀπὸ τοὺς ἁγίους Ἀποστόλους καὶ τοὺς Πατέρες. Ἀναγκαζόμαστε ἐξαιτίας αὐτοῦ νὰ ἀποκλίνουμε ἀπὸ κάθε διαστροφὴ τῆς ἀληθείας ἁπὸ ὁπουδήποτε καὶ ἄν προέρχεται αὐτή[10]».

Καλὸ θὰ ἦταν γιὰ ὅλους μας, ποιμένες καὶ ποιμενομένους, νὰ προσπαθήσουμε νὰ ἀντιληφθοῦμε τὰ ὅσα μᾶς συμβαίνουν στὸν κακό μας ἐτοῦτο τὸν καιρὸ ὑπό τὸ φῶς τὸν λογίων τοῦ ἁγίου γέροντος.Ἡ μετάνοια πρέπει νἄνε μεγάλο πράγμα, ἀπ᾿ ὅτι λένε οἱ ἅγιοι, καὶ ἀφορᾶ ὅλους μας ποιμένες καὶ ποιμενομένους. Μακάρι νὰ ξανασκεφτοῦν οἱ ποιμένες μας τί ἔχουν κάνει καὶ πόσο ἔχουν σκανδαλίσει τοὺς ἐλαχίστους ἀδελφούς τους. Ἡ εὐθύνη γιὰ ὅσα συμβαίνουν καὶ γιὰ ὅσα θὰ συμβοῦν στὸ μέλλον εἶναι πρωτίστως καὶ κυρίως δική τους καὶ ἀκολούθως ἡμῶν τῶν ὑπολοίπων γιὰ ὅσα κάνουμε λάθος (ποὺ δὲν πρέπει νὰ κάνουμε) καὶ γιὰ ὅσα δὲν κάνουμε (ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ κάνουμε).

Γεώργιος Κ. Τζανάκης Ἀκρωτήρι Χανίων


[1] Θεία Λειτουργία Μ. Βασιλείου.
[2]Θεία Λειτουργία Μ. Βασιλείου.
[3] Θεία Λειτουργία Μ. Βασιλείου.
[4]Ἕνα μόνο παράδειγμα:Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἀναφερόμενος στὴν μοναστικὴ άδελφότητα τοῦ Μποζὲ (6/9/2017) ἐδήλωσε: «Προσπαθοῦν νὰ μεταδώσουν αὐτήν τὴν σοφίαν τῶν Πατέρων τῆς ΑδιαιρέτουἘκκλησίαςεἰς τὸν σημερινό κόσμο, εἰς τοὺς πιστοὺς ἀμφοτέρων τῶν Ἐκκλησιῶν, Καθολικῆς καὶ Ὀρθοδόξου»http://aktines.blogspot.gr/2017/09/blog-post_61.html#more
[5]Δ.Τάτση: Ὀ Γέροντας Παΐσιος. Δ' ἐκδ. 1996σελ. 215-216
[6]Δ.Τάτση: Ὁ Γέροντας.. ὃ.π. σελ.72
[7] Ἐναρκτήριος ὁμιλία τοῦ Πατριάρχου στὴν σύνοδο τοῦ Κολυμβαρίου
[8]https://www.youtube.com/watch?v=-IZlDxnPYLQ
[9] Ἀπαντήσεις «πνευματικῶν» ποὺ δυστυχῶς κατ᾿ ἰδίαν ἤ δημοσίως ἀκοῦμε...
[10]Ἀρχιμ. Σωφρονίου: Τὸ Μυστήριο τῆς Χριστιανικῆς ζωῆς. Β΄ ἔκδοσις. 2011. σελ. 290