«ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: Η θεολογία του Αγίου Πνεύματος» (Αγ. Ιουστίνος Πόποβιτς).

Στη θεολογική μελέτη «Το πρόβλημα της σωτηρίας κατά την διδασκαλίαν του Μ. Βασιλείου», του αγ. Ιουστίνου, διαβάζουμε: «Η Ορθόδοξος θεολογία είναι η μοναδική Ευαγγελική θεολογία, διότι είναι εκ του Αγίου Πνεύματος, διότι προέρχεται εκ των πνευματοφόρων Αποστόλων και των Αγίων Πατέρων. Είναι η θεολογία του Αγίου Πνεύματος».

Ο άγιος Ιουστίνος έχει ακόμη τονίσει: Θεμέλιο κάθε ουμανισμού ακόμη και του Βατικανού, είναι η υψηλοφροσύνη, η πίστις στον λόγο του ανθρώπου, στο νου και τη λογική του.

Την αλήθεια αυτή έχει διατυπώσει – αναδείξει και ο αγ. Παΐσιος ο Αγιορείτης, στη συνομιλία του με τον Λορέντζο Ντιλέττο, έναν ρωμαιοκαθολικό μοναχό.

Στο βιβλίο του μοναχού με τίτλο «οδοιπορία στο Αγ. Όρος», διαβάζουμε: «Έβγαλε τα γυαλιά του (ο αγ. Παΐσιος), άφησε το ξύλο (που σκάλιζε) και το εργαλείο από τα χέρια του και άρχισε να μιλάει:

- Κοίταξε, η διαφορά ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή είναι μονάχα μία: Η λογική. Η Δύση πιστεύει στη λογική, ενώ η Ανατολή στο Άγιο Πνεύμα» (Σελ. 276). Αντίθετα, σ’ έναν συλλογικό τόμο με τίτλο «Καιρός συνεσταλμένος το λοιπόν…» (Η μέλλουσα πανορθόδοξος Σύνοδος – Ζητήματα – Διλήμματα - Προοπτική), ως τόμος συμπύκνωσης (2015) της διανοητικής θεολογίας – κουλτούρας των οικουμενιστών, βιώνουμε το τοπίο της ανθρώπινης λογικής και τις συνάφειές της, χωρίς την γνώμη των Αγίων.

Στον τόμο αυτό, που ανέφερα ενδεικτικά, γα παράδειγμα, υπάρχει η αίρεση και η εμμονή στην ορθολογική – επιστημονική συγκρότηση της θεολογίας και της ερμηνείας της εκκλησίας. Καλύτερα θα ήταν, πιο ειλικρινές, να βάλουν τίτλο: Η θεωρία της σχετικότητας της Εκκλησίας…!

Ειδικότερα, στο βιβλίο αυτό φιλοξενούνται (στον «Τόμο αγάπης») δηλώσεις τόσο του Αθηναγόρα, όσο και του πιστώς αυτόν ακολοθούντα Πατριάρχου Δημητρίου. Όλα όσα αναφέρουμε, περιέχονται στην μελέτη – εργασία της καθολικής θεολόγου Barbara Hallensleben με τίτλο: «Αδελφές Εκκλησίες. Ερμηνευτική αρχή για τις σχέσεις μεταξύ Εκκλησιών ad intra και ad extra». Στη σελ. 357 διαβάζουμε:

«Χαιρετίζουμε την άφιξη της Υμετέρας Αγιότητας σε εμάς (τον Πάπα Παύλο Στ΄), ως την αυγή μιας νέας και φωτεινής ημέρας του Κυρίου στην ιστορία των δύο Εκκλησιών μας…» (Π. Αθηναγόρας – 25/7/1967).

Στη σελ. 367 υπάρχει μια αντίστοιχη δήλωση του Πατριάρχη Δημητρίου: «Όλοι εμείς – είτε βρισκόμαστε στη Ρώμη, είτε σε αυτήν εδώ την πόλη της Κων/λης, είτε σε κάποια άλλη πόλη, όποια και αν είναι η θέση της στην εκκλησιαστική ιεραρχία ή στον κόσμο της πολιτικής, ασκούμε τα επισκοπικά μας καθήκοντα μέσα στο πλαίσιο μιας καθαρής και απλής συνοδικότητας, υπό έναν ανώτατο ποντίφικα, την κεφαλή της Εκκλησίας – υπό τον Κύριό μας Ιησού Χριστό» (Π. Δημήτριος – 1973 – Εορτή αγίου Ανδρέα).

Παρατηρούμε, ότι αναγνωρίζει στον Πάπα ιεροσύνη (επίσκοπος) και ως φυσική συνέπεια τους καθολικούς ως «Εκκλησία Χριστού»!

Να θυμίσουμε, ότι επί Δημητρίου (1990), ύστερα από 1500 χρόνια μετά την καταδίκη των μονοφυσιτών υπό της Δ΄ οικουμενικής Συνόδου, στο Σαμπεζύ της Ελβετίας «διορθώθηκε» το λάθος και οι μονοφυσίτες είναι πλέον… Ορθόδοξοι.

«Ει τις έρχεται προς υμάς και ταύτην την διδαχήν ου φέρει, μη λαμβάνετε αυτόν εις οικίαν και χαίρειν αυτώ μη λέγητε· ο λέγων γαρ αυτώ χαίρειν κοινωνεί τοις έργοις αυτού τοις πονηροίς» (Β΄ Ιωάν. 10 – 11).

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ 

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

«Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ» (1914 – 1991)

«Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ»

(1914 – 1991) 

Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

Αναμφίβολα, ο κύκλος περί τον Πατριάρχη Δημήτριο που δημιουργήθηκε στα χρόνια της Πατριαρχείας του δεν αντέδρασε στην παναίρεση του οικουμενισμού.
Η οικουμενιστική ιστορική – πνευματική πίεση που ασκήθηκε από τον Αθηναγόρα στο Ορθόδοξο πλήρωμα, βρήκε τη συνέχειά της στον Πατριάρχη Δημήτριο. Ο εκκλησιαστικός ιστορικός έχει καταγράψει, ότι ο Πατριάρχης Δημήτριος πέπτωκε (εξ αρχής) δια του ενθρονιστηρίου λόγου του: «Και διαδηλούμεν την πρόθεσιν ημών, όπως εν πιστότητι προς την άχρι τούδε γραμμήν του Οικουμενικού Πατριαρχείου ακολουθήσωμεν την αγίαν και μεγάλην γραμμήν του μεγάλου προκατόχου ημών, του αοιδίμου Πατριάρχου Αθηναγόρα του Α»!

Δύο παρατηρήσεις:

- Από την αρχή υιοθέτησε την κακόδοξη και αιρετική πορεία του Αθηναγόρα.

- Αυτή την κακόδοξη – αιρετική πορεία την τιτλοφόρησε ως «αγία».

Να θυμηθούμε, ότι η πίστις η καθαρή και γνησία, είναι η κύρια οφειλή των κληρικών προς τον Θεόν και την Εκκλησίαν του σύμφωνα με τη Γραφή: «Σκοπόν δέδωκά σε τω οίκω Ισραήλ» (Ιεζ. Γ, 16).

Ερώτημα: Τι σκοπός, φύλακας, μπορεί να είναι ένας επίσκοπος, όταν μολύνει με την αίρεσιν την αγίαν παρακαταθήκη της Ορθοδοξίας, των Πατέρων του;

Καταβάλλονται παρεμβατικές προσπάθειες από επώνυμους και «ανώνυμους» σχολιαστές σε πολλά ιστολόγια, για να συνθέσουν πτυχές της πατριαρχικής παρουσίας του Δημητρίου, σε επιλεγμένα σημεία της, ως πιστοποίηση (τάχα) ενιαίου ειρμού ορθόδοξης αυτοσυνειδησίας, που συνείχε τον Πατριάρχη Δημήτριο (Κων/λεως). Παρακάμπτουν, βέβαια, οι σχολιαστές, την σφαιρική πρακτική των πανοραμικών οικουμενιστικών κατοπτεύσεων του Πατριάρχη και την πεμπτουσία των λόγων του, που θα αναφέρουμε περιεκτικά και εν συντομία (πιο κάτω).

Φυσικά, αυτά τα σημειώνουμε σήμερα συνειδητοποιώντας με θλίψη μια ακόμη ιστορική οικουμενιστική τομή σε βάρος της Ορθοδοξίας.

Θα αναφέρω κάποια χαρακτηριστικά παραδείγματα «εγκωμίων» προς τον Πατριάρχη Δημήτριο, ως παράδοξη συμβίωση οικουμενισμού και ορθοδοξίας, ορθοδόξου «νεορομαντισμού» και οικουμενιστικής θετικιστικής σκέψης, που είναι το νέο «αντι-οικουμενιστικό» πρόσωπο της εποχής μας.

- «Ο Πατριάρχης Δημήτριος ήταν ένας ταπεινός και αθόρυβος ιερουργός του μυστηρίου της Εκκλησίας» (Αρχιμανδρίτης Βασίλειος Γοντικάκης – Μάιος 2013 - Βιβλιοκριτική).

- «Ήταν οραματιστής. Δεν θριαμβολόγησε ποτέ για τους ενδόξους προγόνους μας και τους αειμνήστους προαπελθόντας, αλλά έπραξε έργα αντάξια αυτών» (Γέρων Δέρκων Απόστολος – 23/12/2017).

- «Ο σεμνός Πατριάρχης που στρίμωξε την Τουρκία και έβαλε μετάνοια στον Γέροντα Παΐσιο» (Π. Τελεβάντος – 10/9/2011).

- «Ο δε νυν Βαρθολομαίος μαθήτευσε δίπλα σε έναν καταπληκτικό για τα δεδομένα του αιώνα μας Πατριάρχη, αληθέστατο στην πίστη…» (Vaso19, 13/6/19, 5.49 π.μ., στην «Πατερική Παράδοση» σχόλιό του).

Η κεντρική φιλοσοφία των εγκωμίων διαψεύδεται από τα ίδια τα λόγια του Πατριάρχου Δημητρίου:

«Εκατέρα των Εκκλησιών (Ορθόδοξη και παπική) έχει παραλάβει και τελεί τα αυτά ιερά μυστήρια. Αναγνωρίζομεν τον Πάπαν ως διάδοχον των Αποστόλων, όπως ημείς είμεθα διάδοχος των Αποστόλων» (Ενθρονιστήριος λόγος – περιοδικό «Επίσκεψις», 15.6.87).
Να θυμίσουμε, επίσης, τον έπαινο του Δημητρίου προς το Π.Σ.Ε. για την 25 ετή δράση του.

Τι σημαίνει έπαινος προς το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών;

Σημαίνει, ότι: «όλες οι Χριστιανικές εκκλησίες (και η ορθόδοξη) κατέχουν μέρος μόνο της αποκαλυφθείσης υπό του Χριστού Αληθείας» δηλ. «ανήκουσαι εν ίσω μέτρω εις την μίαν αγίαν του Χριστού Εκκλησίαν» και μόνον δια της μεταξύ των ενώσεων θα γίνουν κάτοχοι της πλήρους!
Επίσημα (γυμνή τη κεφαλή), ο Πατριάρχης Δημήτριος διακήρυξε, ότι ο πάπας είναι «σεβάσμιος αδελφός», «πρώτος εν τη καθόλου Εκκλησία του Χριστού», καθ’ ό «ομότροπος και ομόζηλος των πρωτοκορυφαίων Πέτρου και Παύλου» (Επίσκεψις, 15.12.1977, Επίσκ. Νο 214 και Νο 161, 139, 159).

Το 1979 (30/9), όταν λειτουργούσε στον Πατριαρχικό Ναό, τότε χοροστατούσε και ο Πάπας, όπου έψαλλαν τη φήμη του, ως επισκόπου Ρώμης, και στο «αγαπήσωμεν αλλήλους», ο Δημήτριος εξήλθε του ιερού και έδωσε λειτουργικό ασπασμό στον αμετανόητο και αμετακίνητο στις αιρέσεις του Πάπα.

Ο άγιος επίσκοπος Φλωρίνης Αυγουστίνος, σε ανοικτή επιστολή του προς τον Πατριάρχη Δημήτριο, που δημοσιεύθηκε και στην «Χριστιανική Σπίθα» (Αριθμ. 438, Μάρτιος – Απρίλιος 1975), μεταξύ άλλων γράφει: «…είχον παύσει παλαιότερον το μνημόσυνον του προκατόχου σας, πως είναι δυνατόν, λέγω, τώρα, ότε τα ανοίγματα προς τους έξω κατέστησαν ευρύτερα και πλέον επικίνδυνα, να εξακολουθώ να μνημονεύω του ονόματός σας ως ορθοτομούντος τον λόγον της αληθείας;».

Αυτές οι αλήθειες του π. Αυγουστίνου κονιορτοποιούν τις αναλήθειες των εγκωμίων που προανέφερα και οι αλήθειες αυτές του π. Αυγουστίνου, αναπαράγονται μέσα στο κατηγοριακό πλαίσιο ενός σχολίου στο βιβλίο του «Η ορθοδοξία έναντι του οικουμενισμού», σελ. 143 – 144, όπου διαβάζουμε:

«παρά την αλλαγήν όμως προσώπου εις την κορυφήν της Ορθοδοξίας και παρά το ομολογουμένως φιλήσυχον και ταπεινόν του διαδεχθέντος τον Αθηναγόραν Παναγιωτάτου κ. Δημητρίου, η ακολουθουμένη γραμμή ουδόλως ήλλαξε. Ενετάθησαν μάλιστα αι οικουμενιστικαί δραστηριότητες και παραβάσεις των Ι. κανόνων μέχρι σημείου, ώστε όλοι οι πονούντες δια την Ορθοδοξίαν να γίνωνται εναγώνιοι και να προσανατολίζονται προς ενεργείας απευκταίας, ως ήτο η υπό τριών εν ενεργεία επισκόπων υπαγομένων εις τας νέας χώρας (του αειμνήστου μητροπολίτου Ελευθερουπόλεως κ. Αμβροσίου, του μητροπολίτου Παραμυθίας κ. Παύλου και του υποφαινομένου) διακοπή του μνημοσύνου του ονόματος του Πατριάρχου Αθηναγόρου από του έτους 1970 κ.ε.».

Τα ανωτέρω ενδεικτικά εγκώμια προς τον Πατριάρχη Δημήτριο εκφράζουν μια «επικοινωνιακή» ορθοδοξότητα και αντανακλούν τη διαβρωτική εισβολή του οικουμενισμού στην Εκκλησία. Βλέπουμε, ακόμη, την αντιπαλότητα (εκ φύσεως) του ορθού εκκλησιαστικού λόγου (π. Αυγουστίνος) με την «επικοινωνιακή» ορθοδοξότητα, που αναδύεται από την διαστρέβλωση της Πατερικής διδασκαλίας και πρακτικής.

Ερωτήματα: Από το 1973 η Ι. κοινότητα του Αγ. Όρους εν συνεργασία με την Πατριαρχική Εξαρχία (του Δημητρίου) αποφασίζει: … «όπως του λοιπού μη χορηγούνται Καλύβαι και εξαρτήματα εις δεδηλωμένους ζηλωτάς υπό των Ι. Μονών» (Πρακτικόν ΣΑ, συνεδρία της 26/9/73).

Ποια ταυτότητα, ποια ακεραιότητα διασφαλίζεται και ποιους κινδύνους αποτρέπει η απόφαση αυτή; Με απλά λόγια, η απόφαση αυτή διασώζει την ταυτότητα του Αγ. Όρους ως προπύργιο Ορθοδοξίας ή διευκολύνει την οικουμενιστική διάβρωσή του; Ασφαλώς το δεύτερο! Δανειζόμενοι την φιλοσοφική σκέψη του Ι.Ν. Θεοδωρακόπουλου (Μαθήματα φιλοσοφίας της Ιστορίας και του Πολιτισμού – Αθήνα 1968), ας προσεγγίσουμε το Ιστορικό – Εκκλησιολογικό Αγιορειτικό γίγνεσθαι με τον συλλογισμό: Βυθίζουμε το νου μας μέσα στο χρόνο, από τότε (1973) μέχρι σήμερα (Κολυμπάρι) και παρακολουθούμε τα γεγονότα, όπως ένας κολυμβητής που παρακολουθεί την ρυθμικότητα – κυματισμό που έχει η θάλασσα. Ακούγοντας τη ρυθμικότητά της κατανοούμε τη στοιχείωσή της, προς τα πού πηγαίνει. Διαπιστώνουμε, έτσι, ότι η σημερινή κατεύθυνση του Αγίου Όρους, σε επίπεδο εκκλησιολογίας και μη αντίδρασης στην αίρεση, είναι καρπός κάποιας βαθιάς οικουμενιστικής εκλογής, που αντανακλάται και στα Πατριαρχικά κατασταλτικά μέτρα που χρησιμοποίησε το Πατριαρχείο (Δημήτριος) σε συνεργασία με την Ι. κοινότητα και όχι μόνο. Όπως έγινε σαφές, υπάρχει θεωρητική και πρακτική διασύνδεση του Πατριάρχου Δημητρίου με τον σημερινό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, η οποία ερμηνεύει τις σημερινές διώξεις των Αγιορειτών που δεν κλείνουν γόνυ στον οικουμενισμό. Ίσως οι εγκωμιαστικές αναφορές προς τον Πατριάρχη Δημήτριο να είχαν κάποιο (θεολογικό) βάρος αν έλλειπαν οι πράξεις του, που ήταν ένσκοπες, δηλ. δραστηριότητες (οικουμενιστικές), που συνιστούν εκδήλωση πρόθεσης και επιδίωξη πραγμάτωσής των.

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

«Ο Άγιος Θεόδωρος ο Συκεώτης»

«Ο Άγιος Θεόδωρος ο Συκεώτης»

(22 Απριλίου)

Στο Συναξάρι διαβάζουμε: «Τη Κβ΄ του μηνός Απριλίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών Θεοδώρου του Συκεώτου, Επισκόπου Αναστασιουπόλεως».

«Ευλογητός ο Θεός ο τους καθ’ εκάστην γενεάν ευαρεστούντας αυτώ εκλεγόμενος και γνωρίζων τα σκεύη της εκλογής και κεχρημένος αυτούς προς την λειτουργίαν των αγίων» δηλ. «ευλογητός είναι ο Θεός, ο οποίος εις εκάστην γενεάν εκλέγει τους ευαρεστούντας εις αυτόν και γνωρίζει τα σκεύη της εκλογής και τα χρησιμοποιεί δια την υπηρεσίαν των αγίων»,τονίζει ο Μ. Βασίλειος (Επιστολή 161 – προς Αμφιλόχιον).

Στην σημερινή δυσοίωνη εικόνα για το παρόν και το μέλλον, ο άγιος Θεόδωρος ο Συκεώτης καλεί τους Ορθοδόξους Χριστιανούς να αναπτύξουν αντίρροπη δύναμη προς την έλξη του κόσμου και του πονηρού.

Στις δύσκολες αποχρώσεις της αποστασίας και στις επερχόμενες δοκιμασίες που θα επιτρέψει ο Θεός οι άγιοι, ως όργανα της Θείας Χάριτος, θα προστατεύσουν τον αγωνιζόμενο (πιστό) λαό από την φθορά και την προδοσία της Ορθοδοξίας, που απεργάζονται η παναίρεση του οικουμενισμού και η προδοσία των ποιμένων.

Ο βίος του αγίου Θεοδώρου περιέχει μια θαυμάσια ομολογία πίστεως και ζωής, που τον τοποθετεί στα ύψη του νοητού στερεώματος της Εκκλησίας. Αντιγράφω (με προσαρμογή):«υπήρξε βράχος αρραγής της ορθής χριστιανικής πίστεως, υπόδειγμα ασκητικής πολιτείας, ηγεμών βίου κοινού, αγάπης θησαυρός ανεξάντλητος». Είναι, ακόμη, μια σπάνια σε θαυματουργική χάρη προσωπικότητα αγίου.

Από το συναξάρι του και την ακολουθία του αγίου (22 Απριλίου) πληροφορούμεθα, ότι ήταν κοινό ιατρείο και φόβος των δαιμόνων. Στην ακολουθία του, διαβάζουμε – υμνούμε:

«Ρύμην παθών ανέστειλας παμμάκαρ, των πόνων επιδόσεσι, και των δαιμόνων τα δολεράς, εξηφάνισας ενέδρας, του Παναγίου Πνεύματος, ισχύι Θεόδωρε».

Για τον όσιο Θεόδωρο, ισχύει: «Το μεγαλείο του Θεού είναι ο άνθρωπος που πραγματικά αληθεύει» (Ειρηναίος, Λυών). Στον βίο του ξεχωρίζουμε το θεμελιώδες της Ορθοδόξου ζωής, την ομολογία (που πρέπει να χαρακτηρίζει κάθε Ορθόδοξο), όπως σημειώνει με λεπτομέρειες ο βιογράφος του Γεώργιος, πρεσβύτερος και ηγούμενος της ίδιας Μονής με τον όσιο Θεόδωρο. Στο συναξάρι του αγίου, διαβάζουμε: «Αφού έφυγε (ο αγ. Θεόδωρος) από εκεί (χωριό Μουρτίνου) προχώρησε και έφτασε στο μοναστήρι του. Ωστόσο όμως δεν είναι δίκαιο να ρίξουμε στη σιωπή το μέγιστο θαύμα που έγινε στην (δαιμονόπληκτη) πόλη των Γερμίων και το έχει δει όλος ο κόσμος». Να σημειώσουμε, ότι οι κάτοικοι των Γερμίων θερμοπαρακάλεσαν τον άγιο να τους επισκεφθεί «με την πρόφαση να ευχηθεί και αυτός στο δικό τους σεβάσμιο Ναό του αγίου Αρχαγγέλλου, αλλά και οι ίδιοι να αξιωθούν να πάρουν την ευλογία του».

Όταν ο άγιος εισήλθε στην πόλη τα δαιμόνια (δαιμονισμένοι) φώναξαν: «Συ παράτησέ μας, δαιμονιοφάγε, πορνογέννητε, και μη προσεύχεσαι εναντίον μας…».

Ο π. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης, σημειώνει: «Η εκ πορνείας γέννησίς του δεν ημπόδισε τον Θεόν να τον αναδείξη αρχιερέα τιμιώτατον και να τον πλουτίση με παραδόξους θεοσημείας και θαυματουργίας».

Οι προεστώτες της πόλης, κλήρος και λαός, ικέτευαν τον άγιο να παραμείνει στον συγκεκριμένο τόπο της πόλεως, όπου εκδηλώθηκε η έντονη δαιμονική ενέργεια και να την εξουδετερώσει.

Αντίθετη, όμως, γνώμη είχε ο όσιος Θεόδωρος (από ταπεινοφροσύνη). Έλεγε, σχετικά: «Ας γυρίσουμε στο Ναό του Αρχαγγέλου» εκεί το θαύμα δεν θα συκοφαντηθεί από κενοδοξία.

Στο Ναό του Αρχαγγέλου, διευκρίνισε ο άγιος, «δεν θα μας καταγελούν, ούτε θα θεωρηθούμε ότι παρουσιάζουμε το θαύμα αυτό από κενοδοξία».

Τότε, κλήρος και λαός με δάκρυα τόνισαν:

«Ταιριάζει πάρα πολύ να παρουσιάσεις μπροστά σε τόσο πλήθος τη δωρεά του Θεού, ώστε και οι πιστοί να στηριχθούν στην πίστη περισσότερο με ένα τέτοιο θαύμα, αλλά και οι άπιστοι και οι αιρετικοί θα δουν και θα μάθουν ότι μαζί με μας τους Ορθοδόξους είναι ο Θεός…».

Στις ικεσίες του πλήθους ο άγιος υποχώρησε και έδωσε προτεραιότητα στην θαυματουργική ομολογία και εξεδίωξε τους δαίμονες από την πόλη, οι οποίοι φώναζαν:

«ας πενθήσουμε όλοι μαζί για τον σιδηροφάγο που γεννήθηκε για τη δική μας συμφορά, μάλλον δε αυτόν τον δαιμονιοφάγο, διότι τα δάκρυα που χύνει εναντίον μας έγιναν αλυσίδα που φτάνει εως τον ουρανό, και μ’ αυτή μας δένει και μας καταπατεί, όπως θέλει».

Από τότε «καμμιά δαιμονική ενέργεια δεν παρουσιάσθηκε στην πόλη…», σημειώνει ο βιογράφος του.

Να υπογραμμίσουμε τα εξής:

- Η αρχική θέληση του αγίου (από ταπείνωση) να θαυματουργήσει εντός του Ναού του Αρχαγγέλου, υποχώρησε μπροστά στην αναγκαιότητα της ομολογίας της ορθής πίστεως, της Ορθοδοξίας.

- Το μέγα κατόρθωμα του αγ. Θεοδώρου, να βλέπει το πρόσωπο του Χριστού προσηνές και ευμενές τον ώθησε (νομοτελειακά) στην ομολογία πίστεως, ως επικερδές και ωφέλιμο πράγμα και όχι ως ανωφελές και ανεπιθύμητο.

- Ο Κύριος ευλόγησε την ομολογιακή του τοποθέτηση, ως προτεραιότητα της Εκκλησίας,

- Οι δαίμονες δεν τόλμησαν να κατηγορήσουν την ομολογιακή του πράξη.

- Το φρόνημα του αγίου, του κλήρου και λαού, υπογράμμιζε ότι οι άπιστοι και οι αιρετικοί δεν έχουν χάρι.

- Τέλος, ας σκεφθούμε, ότι ο άγιος ενεργούσε με όρους Εκκλησίας–εκκλησιολογίας και όχι με όρους ανθρώπινους, που υπογραμμίζουν το προσωπικό στοιχείο.

Αυτή η ομολογία πίστεως του αγίου και του πληρώματος, που σήμερα πρέπει να είναι το αναπόφευκτο, τρία χρόνια μετά την «σύνοδο» της Κρήτης, αποφεύγεται από τους ορθοδόξους (;), ως βεβαιότητα «υπακοής» στην διοίκηση της Εκκλησίας, ως εμπειρία «ταπεινοφροσύνης», σ’ αντίθεση με το φρόνημα του αγίου Θεοδώρου και του διαχρονικού φρονήματος των αγίων. Ως επίσκοπος δηλαδή έδωσε έμφαση στην υπακοή με όρους Εκκλησίας και όχι μόνο ως προσωπική άσκηση αρετής όπως συμβαίνει, εν πολλοίς, σήμερα.

Στο μικρό αυτό άρθρο–πόνημα, δεν καταγράφω επιδερμικά τα έργα και της ημέρες του αγίου Θεοδώρου.

Αποτελεί μια μικρή προσπάθεια για διείσδυση στην πορεία του ως επισκόπου, που θεμελιώθηκε αυστηρά στην εκκλησιαστική ζωή, στην μακραίωνη ζωή της Εκκλησίας. 

Ίσως, με την μελέτη του βίου του αγίου, ενεργοποιηθεί η ευαισθησία των σημερινών επισκόπων – ποιμένων, και τους ωθήσει σε ομολογιακή διακονία έναντι του νεοπαπισμού της ανατολής.

«Ταις του Αγίου σου (Θεοδώρου) πρεσβείαις, Χριστέ ο Θεός, ελέησον ημάς. Αμήν!».

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

«Λύχνοι πανταχού της γης εισιν ούτοι (οι άγιοι) λάμποντες» (Ι. Χρυσόστομος – Ομιλία ΟΒ΄ στο κατά Ματθαίο)

Σήμερα, που ο οικουμενισμός εγείρει αξιώσεις απόλυτου πνευματικού κύρους, η διερεύνηση – μίμηση του βίου των αγίων, ως μια από τις μήτρες της Ορθοδοξίας, χαρίζει νηφαλιότητα, υψηλό πνευματικό (ορθόδοξο) ήθος και ευρύτερη βιωματική εκκλησιολογική προσέγγιση της διδασκαλίας των αγίων Πατέρων, οσίων και ομολογητών της Ορθοδόξου πίστεως και ζωής.

Ταυτόχρονα, όμως, συνειδητοποιείς και την σημερινή μοναξιά των Ορθοδόξων, που δεν συμβιβάζονται με την αίρεση και ακολουθούν την οριοθετημένη – ευλογημένη οδό των Πατέρων.

Θα αποτελούσε παρανόηση, αν αυτή η μοναξιά ερμηνευθεί ως βίωμα «εκτός εκκλησίας». Αντίθετα, χαρισματικά, ωθεί στην εκ νέου προσωπική πνευματική ανέλιξη!

Αυτοί οι λίγοι, ολότητα στην πραγματικότητα, που αντιστέκονται Πατερικά στην παραπλάνηση του οικουμενισμού, γεφυρώνουν – καλύπτουν το σημερινό κενό, που δημιουργεί η ολιγοπιστία των σημερινών Ορθοδόξων. Αποτελούν μια ολότητα, προβλεπόμενη από τον 15ο Κανόνα της Α-Β Συνόδου, διότι εκφράζουν την καθολική περιεκτική κρίση της Εκκλησίας έναντι της αιρέσεως και των φορέων της.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, διασαφηνίζει για το θεμελιώδες (διαχρονικά) πνευματικό κεφάλαιο των αγίων, ως παραδείγματα προς μίμηση: «τι γαρ αν έχοις ειπείν, μη διορθούμενος; Οικ οίσθα γράμματα, ουδέ Γραφαίς ενέκυψαν, ίνα μάθης των παλαιών τας αρετάς; Μάλιστα μεν και τούτο έγκλημα, της εκκλησίας διηνεκώς ανεωγμένης, μη εισιέναι και μετέχειν των καθαρών εκείνων ναμάτων» (ομιλία στο Ματθ. – ΟΒ΄).

Μετάφραση: «Τι λοιπόν θα ημπορέσης να ειπής, όταν δεν διορθώνεσαι; Δεν γνωρίζεις γράμματα, ούτε εμελέτησες τας Γραφάς, δια να μάθεις τας αρετάς των παλαιών; Αυτό κατ’ εξοχήν είναι έγκλημα, ενώ είναι η Εκκλησία συνεχώς ανοικτή, συ δεν εισέρχεσαι και δεν μετέχεις των καθαρών εκείνων ναμάτων».

Το σημερινό σύστημα πνευματικής εξουσίας, που αποτελείται από οικουμενιστές επισκόπους και πλήρωμα αγκαλιά με τον οικουμενισμό, λειτουργούν σε πλήρη συνεργασία σε βάρος της Ορθοδοξίας.

Δεν γνωρίζουν «των παλαιών τας αρετάς;» ερωτά ο Ι. Πατήρ. Το φρόνημα των «παλαιών» αγίων συναινεί ως προς την απόκλιση που δημιουργεί μεταξύ Γραφής και πατερικής παραδόσεως ο οικουμενισμός;

Γιατί εκλαμβάνουν την πατερική παράδοση (15ος Κανόνας) ως μη δεσμευτική;

Τόνισε ο Ι. Πατήρ: «Μάλιστα μεν και τούτο έγκλημα, της Εκκλησίας διηνεκώς ανεωγμένης, μη εισιέναι και μετέχειν των καθαρών εκείνων ναμάτων» δηλ. «Αυτό κατ’ εξοχήν είναι έγκλημα, ενώ είναι η Εκκλησία συνεχώς ανοικτή, σε δεν εισέρχεσαι και δεν μετέχεις των καθαρών εκείνων ναμάτων».

Είναι αλήθεια, πως ο ορθόδοξος λόγος της συνεχούς αδιάσπαστης πατερικής παράδοσης, από τους αρχαίους Πατέρες έως σήμερα, τα «καθαρά νάματα», δηλ. η ακέραια και αψεγάδιαστη ηθική πνευματική ζωή και η πατερική καθοδήγηση, βρίσκονται εντός της Εκκλησίας, όπως τονίζει ο Ι. Πατήρ.

Η εμπειρία στα μυστήρια του Χριστού και η διείσδυση στη σοφία των αγίων Πατέρων, γίνεται μέσα στην Εκκλησία, που είναι «διηνεκής ανεωγμένη».

Έγκλημα είναι, υπογραμμίζει ο Ι. Πατήρ, η αληθινή Εκκλησία να μην είναι κέντρο της ζωής των ανθρώπων, «μη εισιέναι» δηλ. Οι σημερινοί αποστάτες, διαλογιστές οικουμενιστές, όχι μόνο απορρίπτουν – αλλοιώνουν τα σωτήρια νάματα της Εκκλησίας αλλά, το χειρότερο, έχουν αναλάβει το εντατικό έργο των δούλων του επερχομένου Αντιχρίστου!

Οι άγιοι, οι μέτοχοι της εκκλησιαστικής εμπειρίας, απαντούσαν και απαντούν σε κάθε αίρεση, σε κάθε εποχή.

Μέσα στην εκκλησία, η παράδοση των αγίων είναι οργανωμένη, εν πνεύματι αγίω, πάνω στην Ορθόδοξη διδαχή, επάνω στην άσκηση, ως αίσθηση ζωής αιωνίου. Η ορθότητα τη πίστεως είναι κρυσταλλωμένη σ’ όλη τη διδασκαλία τους, έτσι ώστε η όποια ανταρσία – αίρεση να είναι εμφανής, ως ψελλίσματα του πονηρού. Τα οικουμενιστικά ιδεολογήματα έχουν μεγεθύνει αποδοτικά την αίρεση εξ αιτίας της αδιαφορίας, παγίωσης και της στασιμότητας του ποιμνίου έναντι της ομολογιακής πρακτικής των Πατέρων. Παγίωση και στασιμότητα, δυο χαρακτηριστικά στοιχεία του θανάτου, που καλύπτουν την αδράνεια του ποιμνίου.

Στη συνέχεια ο Ι. Πατήρ, διευκρινίζει:

«πλην αλλ’ ει και τους απελθόντας ουκ έγνως δια των Γραφών, τους ζώντας τούτους ιδείν εχρήν» δηλ. «πλην όμως και αν ακόμη δεν εγνώρισες μέσω των Γραφών αυτούς που έφυγαν από την γην, έπρεπε να προσέξεις αυτούς που ζουν».

Δεν ομιλεί ο Ι. Χρισόστομος για μια οποιαδήποτε παρουσία επισκόπου, ιερέως, μοναχού ή λαϊκού. Ομιλεί για τις ξεχωριστές παρουσίες Ορθόδοξης πνευματικότητας και πρακτικής, που είναι η ζωντανή συνέχεια του Ευαγγελίου και των αγίων.

Η δίψα μας η σημερινή, μας φέρνει στο νου τον π. Αυγουστίνο Καντιώτη, τον αγ. Ιουστίνο Πόποβιτς, τον π. Φιλόθεο Ζερβάκο, τον άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη, τον αγ. Πορφύριο, τον αγ. Ιάκωβο και πολλούς άλλους, που πνευματικά – νοηματικά είχαν απορρίψει τα ψελλίσματα της δυτικής θρησκευτικής υπανάπτυξης – αίρεσης και τους είχε αναδείξει ο Θεός καταφύγιο των Ορθοδόξων.

Σε ανώτερη (απόκρημνη) νοηματική δίψα, στον νου έρχονται, οι χαρισματικοί Πατέρες: αγ. Μάρκος Ευγενικός, αγ. Μάξιμος Ομολογητής, Μ. Φώτιος, αγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς, αγ. Γρηγόριος Θεολόγος, Μ. Βασίλειος, αγ. Θεόδωρος ο Στουδίτης και φυσικά ο Ι. Χρυσόστομος.

«Γενεά ευθέων (δικαίων) ευλογηθήσεται», τονίζει προφητικά ο Ψαλμός 111,2.

Η δικαιολογία της αδράνειας του ποιμνίου είναι: Αναζητούμε το Θεό ως μυστική εμπειρία, στις πράξεις (Μυστήρια) λατρείας, με προσοχή, καθαρότητα και πίστη.

Ο π. Δανιήλ Κατουνακιώτης (1844 - 1929), στο βιβλίο του «Συμβουλευτικόν περί χριστιανικής τελειότητας», υπογραμμίζει:

- «Γι’ αυτό πρέπει να αποφεύγετε όσα θεολογικά ζητήματα φέρνουν διαμάχες και παρεξηγήσεις. Όσα όμως εξηγούνται από τους αγίους της Εκκλησίας Πατέρες, αυτά πρέπει να τα πιστεύετε με όλη σας τη καρδιά και, όσο περνά ο χρόνος και προοδεύετε στη χριστιανική ζωή και καθαρίζετε την καρδιά σας, τότε, χωρίς να το καταλαβαίνετε, το Πανάγιο Πνεύμα θα σας διδάξει τη θεολογική ακρίβεια» (Σελ. 39).

- «Καλύτερα να κατηγορηθεί από τους συγγενείς και φίλους ως φανατικά Χριστιανός παρά να εγκωμιάζεται ως ασεβής κοσμικός» (Σελ. 38).

- «αν οι ένδοξοι μεγαλομάρτυρες, ο Γεώργιος, ο Δημήτριος, ο Αρτέμιος, η Παρασκευή και η Μαρίνα, δεν είχαν εκ των προτέρων πίστη ζωντανή και ενεργό με τη γνήσια εφαρμογή των εντολών του Χριστού, θα μπορούσαν να αψηφήσουν τον θάνατο και να κηρύξουν με θάρρος την ευσέβεια; Ποτέ!» (Σελ. 23).

Η αληθινή πνευματική ζωή, νομοτελειακά, όπως υπογραμμίζει ο π. Δανιήλ, οδηγεί σε αποφασιστικότητα, θάρρος και μαρτυρική διάθεση για την πίστη.

Ερώτημα: Η σημερινή σιωπή του ποιμνίου έναντι του οικουμενισμού είναι καρπός υψηλής πνευματικής ζωής, μια θεολογική ακρίβεια; Ασφαλώς όχι!

Ο Ι. Χρυσόστομος αφαιρεί τις ένοχες δικαιολογίες:

«Πλην όμως και αν ακόμη δεν εγνώρισες μέσω των Γραφών αυτούς που έφυγον από την γην, έπρεπε να προσέξης αυτούς που ζουν. Μήπως όμως δεν υπάρχει κανείς να σε οδηγήση; Έλα προς εμένα και εγώ θα σου δείξω τα καταγώγια αυτών των αγίων. Έλα και μάθε κάτι χρήσιμον από αυτούς», διότι «Λύχνοι πανταχού της γης εισίν ούτοι λάμποντες».

Σήμερα, οι αντιδράσεις των πιστών, σε πλήρη ανάπτυξη του 15ου Κανόνα της Α-Β Συνόδου ως μίμηση των αγίων, πράγματι αποτελούν «Λύχνους», κατά τον Ι. Χρυσόστομο.

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ 

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

«Εως ανέβη ο θυμός Κυρίου εν τω λαώ αυτού, εως ουκ ήν ίαμα»

«Εως ανέβη ο θυμός Κυρίου εν τω λαώ αυτού, εως ουκ ήν ίαμα» 

(Παραλειπομένων Β΄, Κεφ. 36,16)

Τοῦ Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

Είναι θεολογικά τεκμηριωμένες, εμπειρικά μαρτυρημένες και γνωστές στην ιστορία οι παρεμβάσεις του Θεού, είτε ως ευσπλαχνία – έλεος είτε ως δικαιοσύνη.

Στο γεγονός αυτό αναφέρεται το σχόλιο του π. Ιωήλ Γιαννακόπουλου στο εδάφιο «Β΄ Παραλειπομένων», (36,16).

Γράφει σχετικά: «ουκ ην ίαμα», έπρεπεν η ευσπλαχνία να υποχωρήση εις την δικαιοσύνην.

Στο αγιογραφικό κείμενο διαβάζουμε «και εξαπέστειλε Κύριος ο Θεός των πατέρων αυτών εν χειρί των προφητών αυτού ορθρίζων και αποστέλλων τους αγγέλους αυτού, ότι ήν φειδόμενος του λαού αυτού και του αγιάσματος αυτού· και ήσαν μυκτηρίζοντες τους αγγέλους αυτού και εξουθενούντες τους λόγους αυτού και εμπαίζοντες εν τους προφήταις αυτού, εως ανέβη ο θυμός Κυρίου εν τω λαώ αυτού, εως ουκ ήν ίαμα».

Μεταφράζει ο π. Ιωήλ: «Κύριος ο Θεός των πατέρων αυτών απέστειλεν λίαν ενωρίς και επανειλημμένως μέσω των προφητών αυτού τας παραινέσεις του προς μετάνοιαν, διότι ελυπήθη τον λαόν του και τον άγιον και ιερόν αυτού ναόν. Εκείνοι όμως περιέπαιζον τους αγγελιαφόρους του ειρωνευόμενοι και περιπαίζοντες τους προφήτας αυτού. Η περιφρόνηση αύτη έφθασεν εις τοιούτον βαθμόν, ώστε άναψε ο θυμός του Κυρίου εναντίον του λαού τούτου εις τοιούτον σημείον, όπου δεν υπήρχε πλέον θεραπεία».

Η στάση του βασιλιά Σεδεκία, σε διάφορες φάσεις αποστασίας, σημάδεψε την βασιλεία του. Η Γραφή, με απόλυτη κατηγορηματικότητα, τονίζει:

- «και εποίησεν (ο Σεδεκίας) το πονηρόν ενώπιον Κυρίου κατά πάντα, όσα εποίησεν Ιωακίμ» (Βασιλειών Δ΄, κδ’, 19).

- «και εποίησε το πονηρόν ενώπιον Κυρίου Θεού αυτού, ουκ ενετράπη από προσώπου Ιερεμίου του προφήτου και εκ στόματος Κυρίου» (Β΄ Παραλειπομένων, 36, 12).

Γράφει ο Ηλίας Μηνιάτης: «Καταπατώντας (ο Σεδεκίας) κάθε θείο και ανθρώπινο νόμο, έτρεχε σαν άλογο αχαλίνωτο χωρίς φόβο προς κάθε ασέβεια και κακία παρασύροντας σ’ αυτή την απώλεια, με το παράδειγμά του, τους ιερείς, τους άρχοντες και όλο του τον λαό».

Σ’ όλες τις φάσεις της ιστορίας, σε όλον τον ιστορικό – θεολογικό χάρτη της Αποκαλύψεως του Θεού στον κόσμο, ο Άγιος Τριαδικός Θεός έχει χαράξει μια λεπτή κόκκινη γραμμή που διατρέχει τον χάρτη απ’ άκρη σ’ άκρη και είναι ο «λόγος Κυρίου», το «ρήμα Κυρίου», η διδασκαλία του, που περιφρουρείται μέσα στην Εκκλησία.

Ο,τιδήποτε και αν ειπωθεί διαφορετικό σε επίπεδο οντολογικό (Νίτσε), ανθρωπολογικό (Κίρκεγκαρντ) ή κοινωνιολογικό (Μαρξ), αυτό συντρίβεται μέσα στον ιστορικό χρόνο, διότι περιέχει τα ανθρώπινα σπέρματα της αυτοδιάλυσης!

Ο Σεδεκίας, ως έκφραση αποστασίας, ήθελε Θεό – υπηρέτη, συνεργό στην φήμη και στον πλούτο, στην αναγνώριση και στην επιβολή της δόξας.

Η εν γνώσει αποστασία περιφρονεί τον δρόμο που χάραξε ο Θεός στο πέρασμα των αιώνων «φειδόμενος του λαού αυτού και του αγιάσματος αυτού» (Β΄ Παραλ. 36, 15).

Σήμερα, οι οικουμενιστές ούτε «τον λαό φείδονται», ούτε «το αγίασμα αυτού» την Ορθοδοξία.

Εδώ και περισσότερα από εκατό χρόνια είναι «μυκτηρίζοντες» και «εξουθενούντες» τους λόγους των Οικουμενικών Συνόδων, των Πατέρων, της Γραφής.

Αν η «Δυνητική ερμηνεία» επιτάχυνε και διαύλωσε τις οικουμενιστικές πρακτικές – θεωρίες, ο σημερινός πολυπλευρισμός (πλουραλισμός) σε «αντι-οικουμενιστικές» τακτικές, ξένες προς την διδασκαλία των αγίων, ειναι ο σημερινός μανδύας που καλύπτει μια μολυσμένη νοοτροπία βάθους πολλών «ποιμένων» και «πιστών».

Ομιλούν για πνευματικό προβληματισμό (ενδοσκόπηση), για καλλιέργεια ψυχής και θέωση, ενώ συμμετέχουν στην ασιτία του οικουμενισμού, με ποιμαντικές πρακτικές κακόδοξες, δικής τους (ομολογημένα) κατασκευής ή επικαλούμενοι ερμηνείες μιας «απόλυτα» υπερατομικής Γεροντικής αρχής.

Λειτουργούν ως εκφραστές συμβιβαστικών ιδεών, φθείροντας εσωτερικά την Εκκλησία.

Κατηγορούν όσους εμμένουν σταθερά στις απόλυτες θέσεις της πατερικής παράδοσης – πρακτικής ως σχισματικούς.

Προτείνουν λύσεις έναντι του οικουμενισμού «προσγειωμένες». Λύσεις που περιορίζουν τις διαστάσεις των παλαιών Ορθοδόξων Πατέρων. Νοθεύουν τη διδασκαλία της Γραφής, προβάλλοντας το γενικό αίσθημα της αγάπης.

Αυτή ειναι (εν ολίγοις) η φοβική ή συμβιβαστική, η υπερήφανη αυτοπεποίθηση – αυτονόμηση του πληρώματος έναντι των αγίων και της Εκκλησίας.

«Η εξωτερική ακοινωνησία προστατεύει από την εσωτερική αλλοτριότητα», διδάσκει ο αγ. Νεκτάριος (Σχεδίασμα περί ανεξιθρησκείας).

Ως γνωστό, όταν η αποστασία των πιστών χρονίσει, όταν δεν υπάρχει έμπρακτη εκκλησιολογική μετάνοια, τότε φυσικό ειναι η εμφάνιση της δικαιοσύνης του Θεού, διότι «ουκ ήν ίαμα».

«Και εγενήθη λόγος Κυρίου προς με λέγων· τάδε λέγει Κύριος· ούτω φθερώ την ύβριν Ιούδα και την ύβριν Ιερουσαλήμ», τονίζει ο προφήτης Ιερεμίας (13,8). Διατί; Διότι έγιναν φορείς αποστασίας «εν τη αποπλανήσει της καρδίας των» (Δευτ. Κθ, 18).

Η σημερινή συνύπαρξη Ορθοδοξίας και οικουμενισμού καθ’ εαυτήν αποτελεί μέγιστο νόσημα, που σε βάθος χρόνου θα αποτελεί πραγματικότητα (εδραίωση) για την οποία, ίσως, «ουκ ήν ίαμα». Η ασυνεννοησία – ολιγωρία των Ορθοδόξων τείνει να γίνει κεντρικό πρόβλημα.

Η στενωπός της Πατερικής υπακοής στην Εκκλησία, στους Ι. Κανόνες, αποτελεί το «ίαμα» και όχι η υπακοή, που λειτουργεί ως αιχμαλωσία ψυχών στον οικουμενισμό.

Έχει γραφεί: «Η Νέα Πνευματικότητα δεν απορρίπτει τα προηγούμενα μοντέλα των παγκοσμίων θρησκειών. Ο ιερέας και η Εκκλησία δεν θα εξαφανιστούν, αλλά θα απορροφηθούν μέσα στην ύπαρξη της Ν. Εποχής» (William Thompson).

Αυτός είναι και βασικός στόχος της Νέας Εποχής, η διαστροφή έως και αντιστροφή του φρονήματος των Ορθοδόξων.

Γι’ αυτό και το περιοδικό «ΣΩΤΗΡ» διατυπώνει «περιγραφικά – ακαδημαϊκά» φόβους, για οδυνηρές παρεμβάσεις του Θεού, μιας και το ίδιο ως οργάνωση αυτοαναιρείται με την στήριξη των οικουμενιστών επισκόπων.

«Και λαβών (ο Μωϋσής) το βιβλίον της διαθήκης ανέγνω εις τα ώτα του λαού, και είπαν· πάντα όσα ελάλησε Κύριος, ποιήσομεν και ακουσόμεθα» (Έξοδος 24, 7).

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ 

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

«Καταπεφρόνηται τα των Πατέρων δόγματα» (Μ. Βασίλειος, Επιστολή 90)

Του Νίκου Ε. Σακαλάκη, Μαθηματικού

 Ο απληροφόρητος Ορθόδοξος Ελληνικός λαός δεν έχει ακόμη συνειδητοποιήσει τη «νέα οριοθέτηση» της εκκλησίας από την λεγόμενη «Αγία και Μεγάλη Σύνοδο» της Κρήτης (Ιούνιος ‘16). 

Οι απαντήσεις πολλών πνευματικών–ιερέων στα πνευματικά τους παιδιά για τη σύνοδο αυτή, δεν εκφράζουν συνειδητή Ορθόδοξη στάση ζωής. Είναι μια στάση που χωρίζεται από τη στάση ζωής των Αγίων της Εκκλησίας μας, που έδωσαν και τη ζωή τους για τη διαφύλαξη της Ορθόδοξης αλήθειας (ομολογητές, μάρτυρες). 

Για την επίσημη Εκκλησία της Ελλάδος, η θεολογική ενημέρωση του πιστού λαού για τη σύνοδο της Κρήτης, ποτέ δεν ήταν θέμα προτεραιότητος. 

Βιώνουμε μια φοβερή διάψευση των ελπίδων μας, σε ό,τι αφορά τη στάση της Εκκλησίας μας έναντι του οικουμενισμού. 

Η Συνοδική εξουσία, σεβαστοί Ιεράρχες, δεν στηρίζεται σε προσωπική δύναμη ή στη πραγματικότητα μιας πλειοψηφίας. Στηρίζεται στην διαχρονική ορθόδοξη αλήθεια. 

Η εξουσία αυτή παρέχεται ως χάρη και αποστολή και οφείλεται στη θυσία του ίδιου του Χριστού. 

Η Εκκλησία διοικείται με βάση το Θεανθρώπινο δίκαιο, χωρίς εγωισμούς και πολιτικοθρησκευτικές σκοπιμότητες. 

Η επιλογή της Εκκλησίας της Ελλάδος να μην πραγματοποιήσει διευρυμένο και βαθύ θεολογικό διάλογο για τη σύνοδο της Κρήτης, σε επίπεδο απρόσβλητης ελευθερίας, είναι πράξη μη συμβατή με τα ορθόδοξα όρια της Συνοδικής εξουσίας, που εν συντομία αναφέραμε. 

Οι θεολογικοί διάλογοι, συνοδικοί ή μη, όταν βιώνουν την αλήθεια της Ορθοδοξίας, τότε συγκρατούν και οικοδομούν την πνευματική υγεία του πληρώματος. 

Αναμφίβολα, οι Οικουμενικές σύνοδοι, που καθόρισαν το Εκκλησιαστικό «είναι» σε επίπεδο θεολογικού διαλόγου, είχαν χαρισματικά μέγιστο ύψος ορθόδοξης συνειδητότητας και πνευματικής ποιότητας (Θεολογικής και Διοικητικής).

Πηγές τους ο ίδιος ο Χριστός, οι Άγιοι Απόστολοι και οι Πατέρες της Εκκλησίας. 

Η σαφήνεια, η αρτιότητα–ορθοδοξότητα της θεολογικής αντίληψης και, ιδιαίτερα, η πνευματική ωρίμανση των Πατέρων, ένωσαν το πλήρωμα δογματικά έναντι των αιρέσεων. 

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αχελώου (Ευθύμιος Στύλιος) σημειώνει: «Ο Χριστός δεν ήλθε να μας διδάξει μόνο, αλλά και να συζητήσει μαζί μας. Ιδρυταί ανθρωπίνων θρησκευμάτων, ακόμη και οι Προφήται της Π. Διαθήκης, χρησιμοποίησαν αποκλειστικά τον μονόλογο. 

Ο Κύριος, δεν ήταν απλώς Διδάσκαλος, ήταν και άριστος συζητητής. Ο διδάσκαλος διδάσκει ενώ ο συζητητής ενδιαφέρεται για το συνομιλητή του. 

Ο Κύριος απαντούσε στα ερωτήσεις, συμμετείχε στις αγωνίες και τα προβλήματα των ανθρώπων, συμμεριζόταν τις παθήσεις τους και έκλαιε στις δοκιμασίες τους». Άριστος συζητητής! Σήμερα, μετά από δεκαετίες έντονης μυστικής οικουμενιστικής δραστηριότητας, είδαμε στην Κρήτη μια συνοδική προσπάθεια αλλαγής της συνειδητότητας των ορθοδόξων χωρίς αγιοπνευματικό, αντιρρητικό διάλογο–συζήτηση και με περιφρόνηση της δογματικής γραμμής των Πατέρων. 

Οι αμήχανες–ένοχες σιωπές στην Κρήτη μετασχηματίσθηκαν σε μήνυμα «ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΑΟ», για αποδοχή των αποφάσεών της. Σε όλα τα επίπεδα έχουμε παραβίαση των ορίων της Εκκλησίας, τόσο σε θεολογικό επίπεδο όσο και σε τεχνικό – διοικητικό. 

Να θυμίσουμε, σεβαστοί Ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος, ότι μια συνοδική απόφαση επιδέχεται συμφωνία και αποδοχή αλλά, επίσης, ασυμφωνία και απόρριψη, όταν δεν ορθοτομεί τον λόγο της Αλήθειας, όταν περιφρονεί τον δογματικό άξονα των Πατέρων. 

Να θυμίσουμε επίσης, ότι ο Τριαδικός Θεός εκφράζεται προς τα έξω δημιουργήματά του, ως δημιουργικός λόγος, ως σωτηριολογικός λόγος και ως αγιαστικός λόγος (δια του Αγίου Πνεύματος εν τη Εκκλησία). 

Τρεις πνευματικοί άξονες, στους οποίους δεν κινήθηκαν πιστά ούτε η σύνοδος της Κρήτης, ούτε και η σύνοδος της Ιεραρχίας της Ελλάδος στις εκτιμήσεις τους για τον οικουμενισμό. 

Τέλος, να θυμίσουμε (σύντομα) τα όρια της Εκκλησίας, όπως αυτά έχουν βιωθεί–καταγραφεί στην Εκκλησιολογία της Ορθοδοξίας. Πιο συγκεκριμένα, η μοναδική και αληθινή Εκκλησία του Χριστού: 

α) Είναι συνέχεια του Υπερώου της Πεντηκοστής (Αποστολική διαδοχή και Αποστολική διδαχή). 

β) Τροφοδοτεί με θεία χάρη από τα μυστήρια του Χριστού. 

γ) Δεν έχει αλλοιωθεί από αιρέσεις–πλάνες, διότι κινείται στα όρια των Αποστολικών διδαχών και των Οικουμενικών Συνόδων. 

δ) Παραδέχεται όλα τα δόγματα – αποφάσεις των εννέα Οικουμενικών Συνόδων. 

Ερώτημα: Στην λεγόμενη «αγία και Μεγάλη σύνοδο», στα κείμενά της περί Εκκλησίας, σε ποια σημεία τους εκφράζονται με σαφήνεια τα όρια της Εκκλησίας, τα οποία αβίαστα να χαρακτηρίζουν την Ορθόδοξη Εκκλησία ως Σώμα Χριστού;

Σε ποια σημεία υπογραμμίζονται ως αιρέσεις ο παπισμός, ο προτεσταντισμός και ο οικουμενισμός; 

Αντίθετα, στις αποφάσεις–κείμενά της καθώς και στο μήνυμα «ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΑΟ», διακρίνουμε την έντονη οικουμενιστική φόρτισή τους από τη συχνότητα του Π.Σ.Ε. 

Στην πρώτη συνέλευση του Π.Σ.Ε. (Άμστερνταμ), ο ομιλητής Γουσταύος Ώλλεν είπε: «Η Εκκλησία είναι σύνθεση όλων των Εκκλησιών» και «πάντες οι Χριστιανοί είναι μέλη αυτής της Εκκλησίας». 

Επίσης, ο καθηγητής Ιωάννης Γκρέγκ, χτύπησε τα όρια της Εκκλησίας λέγοντας: «Η Μεγάλη Εκκλησία του Χριστού περιλαμβάνει όλους τους Χριστιανούς, όλων των πεποιθήσεων». 

Ιδού η «διευρυμένη» Εκκλησία του οικουμενισμού και η σκοπιμότητα του όρου «ετερόδοξες Εκκλησίες», που χρησιμοποίησαν στη σύνοδο της Κρήτης!

 Δανειζόμενοι τα λόγια κάποιου Γέροντα, ερωτούμε: Από τις διατυπώσεις των συνοδικών κειμένων της Κρήτης (και Ελλάδος), μπορεί ένας απλός πιστός να διακρίνει τι είναι Ορθόδοξο και γιατί είναι Ορθόδοξο; Τι είναι μη Ορθόδοξο και γιατί δεν είναι Ορθόδοξο; Δυστυχώς όχι, διότι «καταπεφρόνηται τα των Πατέρων δόγματα» (Μ. Βασίλειος Επιστ. 90).


ΠΗΓΗ

«Διέσωσα γαρ πτωχόν εκ χειρός δυνάστου»

«Διέσωσα γαρ πτωχόν εκ χειρός δυνάστου»

(Ιώβ 29, 12)

Αναμφίβολα, η πολιτική – κοινωνική δράση δεν έχει τα καλύτερα αποτελέσματα στο περιβάλλον και επενεργεί πολλές φορές μεταβλητικά «επί το χείρον», όταν δεν καθοδηγείται, όχι μόνο από την ακριβή και σαφή γνώση της πραγματικότητας του κόσμου και των σχέσεών του, αλλά και από την παράδοση και αυθεντία – αλήθεια της Αγίας Γραφής και ειδικότερα από την Ορθόδοξη ερμηνεία της.

Οι πολιτικές εκλογές, όπως αυτές της 26ης Μαΐου 2019, για παράδειγμα, αποτελούν μορφή κοινωνικής δραστηριότητας και κοινωνικού ελέγχου. Τα αποτελέσματα των εκλογών εκφράζουν και κατοχυρώνουν τις κοινωνικές σχέσεις κράτους και πολιτών και καθορίζουν την μορφή έκφρασης του Κράτους. Ειδικότερα το δίκαιο, ως έκφραση της βουλήσεως του Κράτους, υπηρετεί τον ταξικά κυρίαρχο ρόλο του Κράτους και όχι το δίκαιο ως έκφραση και εφαρμογή της Χριστιανικής (Ορθόδοξης) αλήθειας.

Στις τρεις μορφές κοινωνικού ελέγχου, δηλ. Κράτος – Θρησκεία – Ηθική, το σημερινό κυβερνών κόμμα (ΣΥΡΙΖΑ) προβάλλει τις υλιστικές και άθεες συνιστώσες του.

Ο σκελετός της κοινωνικής οργάνωσης διαγράφεται από τα σημερινά κόμματα «εξουσίας» ως τάση κατάργησης του έθνους και των παραδόσεών του.

Απόδειξη η προδοτική «συμφωνία των Πρεσπών», όπου το Έθνος αντιμετωπίσθηκε (κατά την Μαρξιστική αντίληψη) ως ένα παροδικό μέγεθος του κοινωνικού σώματος.

Και τα δύο κόμματα, ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ., και οι συνταγματικοί «συνοδοιπόροι» τους διαμορφώνουν ενιαία διεθνή καπιταλιστική οικονομία (κοινωνικό σύστημα), ως μία συνείδηση, χωρίς συναισθήματα – φρόνημα αλληλεγγύης προς τους Έλληνες, που υποφέρουν «εκ χειρός δυνάστου» κατά τον Ιώβ (29,12).

Υπήρξε ιστορικό και θεολογικό λάθος, διαχρονικά, που οι Ορθόδοξοι Έλληνες κράτησαν μακρυά από την πολιτική (ως διακονία) τη μεγάλη δύναμη της Χριστιανικής πίστης και ηθικής, που χωρίς αυτές δεν πραγματώνεται κοινωνικό σύστημα ως έκφραση και δικαίωση της χριστιανικής αλήθειας.

Στη φιλοσοφική βάση των σημερινών κομμάτων εξουσίας, βρίσκονται ο αθεϊστικός ανθρωπισμός και η φιλοσοφία του Αστισμού, και ειδικά η Φυσιοκρατία.

Το Ευαγγέλιο, ως η υψηλότερη κορυφή δικαιοσύνης, αδελφότητας, ισότητας και αγάπης προς τον πλησίον, δεν δημιουργεί δυνάστες, πτωχούς και αξιοθρήνητα ορφανά. Στο φως της Γραφής – Ευαγγελίου, οι Μαρξιστικές θέσεις αποδεικνύονται ένα διαχρονικό προπαγανδιστικό πυροτέχνημα.

Είναι ανόητο, αντι-Γραφικό και υποκριτικό το επιχείρημα, ότι «ο Χριστιανισμός δεν πολιτεύεται». Πιστεύω, ότι η τάση αυτή είναι το κοινωνικό ισοδύναμο της Δυνητικής ερμηνείας του 15ου Κανόνα της Α-Β συνόδου.

Στον Ψαλμό 81,4 διαβάζουμε:

«Εξέλεσθε πένητα και πτωχόν, εκ χειρός αμαρτωλού ρύσασθε αυτόν» δηλ. «Ελευθερώσατε τον ενδεή και πτωχόν άνθρωπον, από τας χείρας του αμαρτωλού ισχυρού της ημέρας απαλλάξατε αυτόν» (π. Ιωηλ Γιαννακόπουλος).

Και τα δύο αυτά χωρία που παραθέσαμε, φανερώνουν πως ένα κοινωνικό σχέδιο – αγώνας, για την ορθόδοξη πνευματική αναδιοργάνωση της Ελλάδος (και του κόσμου) δεν είναι ουτοπία. Η αναμονή «μακρινών» στόχων, όπως μία εγκόσμια «χιλιετή βασιλεία», χωρίς την έμπρακτη κοινωνική και θεολογική αγωνιστικότητα των Ορθοδόξων, αποτελεί άρνηση της Γραφής.

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ 

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

«Η αφύλακτος (εκκλησιαστική) κοινωνία» (Μ. Βασιλείου – Επιστολή (263) προς Δυτικούς) .

Του Νίκου Ε. Σακαλάκη, Μαθηματικού

 Αναμφίβολα, επανειλημμένα εξεγέρθηκαν αυθόρμητα οι συνειδήσεις των πιστών (διαμαρτυρίες - αγανάκτηση) κατά της οικουμενιστικής «συνόδου» της Κρήτης. 

Από μόνη της αυτή η εξέγερση (ιερή) δεν γεννάει την ανατροπή της αιρέσεως. Δεν έχει ευρύτερη εκκλησιολογική σημασία. Ωστόσο είναι ένα βήμα. 

Όπως έχει αποδείξει η ιστορία χρειάζεται δράση, συζητήσεις και να ακολουθηθεί το Πατερικό σχήμα αντίστασης σε καιρό αιρέσεως. Οι ηγετικές Πατερικές μορφές υπάρχουν καθώς και το παράδειγμά τους (Αγ. Θεόδωρος Στουδίτης, Μ. Βασίλειος κ.λ.π.). 

Ο Μ. Βασίλειος, θεωρητικά καταρτισμένος, είχε συγκεντρώσει πνευματικά αποθέματα χάριτος, αποφασισμένος «άχρι θανάτου» για την Ορθόδοξη πίστη. 

Η πνευματική ποιότητα του Μ. Βασιλείου είχε επισημάνει τους εξής αντιαιρετικούς άξονες. Άξονες πίστεως, θάρρους και θέλησης. 

Ο πρώτος άξονας, ζήτημα πνευματικής καθαρότητας, είναι να μην υπάρξει «σύνδεσμος ομονοίας» με τους αιρετικούς. 

Στην επιστολή του (243) γράφει: 

«Παρασύρωνται τα αυτιά των απλοϊκοτέρων· τώρα πλέον συνήθισαν την αιρετικήν δυσσέβειαν. Τα νήπια της Εκκλησίας ανατρέφονται με τους λόγους της ασεβείας. Τι ημπορούν τάχα να κάμουν; Όλα είναι εις τα δικά των χέρια· βαπτίσματα, προπομπή των αποθνησκόντων, επισκέψεις των ασθενών, παρακλήσεις των θλιβομένων, βοήθειαι προς τους ταλαιπωρημένους, ενισχύσεις κάθε είδους, κοινωνία μυστηρίων. Αυτά, καθώς επιτελούνται όλα από τους αιρετικούς, γίνονται σύνδεσμος ομοφροσύνης (ομόνοιας) μεταξύ του λαού και αυτών. Ώστε, έπειτα από ολίγον καιρόν και αν ακόμη εκλείψη κάθε φοβία, δεν θα υπάρχη ελπίς ν’ ανακληθούν πάλιν εις την επίγνωσιν της αληθείας αυτοί που κατελήφθηκαν από την πολυχρόνιον απάτην (προς Ιταλούς και Γάλλους επισκόπους). 

Στην ημερίδα της Θεσσαλονίκης δεν είδα – άκουσα το ανάπτυγμα του άξονα αυτού στην σημερινή πραγματικότητα. Δεν υπέδειξαν διαμορφωμένη πρακτική σύμφωνα με την διδασκαλία του Μ. Βασιλείου, για να αποφευχθεί αυτή η ομόνοια με τους οικουμενιστές που υπάρχει στις Μητροπόλεις. 

Ο δεύτερος άξονας, συνέχεια του πρώτου, είναι η διακοπή Εκκλησιαστικής κοινωνίας με τους αιρετικούς. 

Γράφει σχετικά (Επιστολή 263, προς Δυτικούς): 

«Ούς αξιούμεν παρά της υμετέρας ακριβείας προς πάσας τας κατά την Ανατολήν Εκκλησίας δημιοσιευθήναι, ίνα ή ορθοποδήσαντες γνησίως ώσι συν ημίν ή μένοντες επί της διαστροφής εν εαυτοίς μόνοις· την βλάβην έχωσι μη δυνάμενοι εκ της αφυλάκτου κοινωνίας της ιδίας νόσου μεταδιδόναι τοις πλησιάζουσιν» δηλ. «Δι’ αυτούς λοιπόν ζητούμεν να γίνη δημοσία γνωστή η γνώμη της ορθοφροσύνης σας εις όλας τας Εκκλησίας της Ανατολής με σκοπόν ή να είναι πράγματι μαζί μας διορθώνοντες την τακτικήν των (οι αρειανοί) ή μένοντες εις την παρέκκλισίν των να διατηρούν μόνο δια τους εαυτούς την την βλάβην (αίρεσιν) χωρίς να ημπορούν με την ελευθέραν κοινωνίαν να μεταδίδουν την ασθένειά των εις τους πλησιάζοντας».

Άξιο παρατηρήσεως είναι, ότι ο Μ. Βασίλειος χρησιμοποιεί αποκλειστική διάζευξη. Δηλαδή ή θα είναι στο στρατόπεδο της Ορθοδοξίας ή στο στρατόπεδο της αιρέσεως. 

Αποκλείει η διάζευξη αυτή την συνύπαρξη Ορθοδοξίας και αιρέσεως. Η συνύπαρξη αιρέσεως και Ορθοδοξίας, όταν δηλ. υπάρχει «αφύλακτη κοινωνία», δημιουργεί συναισθήματα συμπαθείας, κατανόησης και την συνείδηση ότι από κοινού βιώνουμε την χάρι και την αλήθεια του Θεού στις ακολουθίες – Λειτουργίες. 

Πρέπει οι αιρετικοί «μένοντες επί της διαστροφής εν εαυτοίς μόνοις την βλάβην έχωσι», δηλαδή μόνοι τους να υφίστανται την πνευματική φθορά που επιφέρει η αίρεση. 

Στην ημερίδα της Θεσσαλονίκης δεν διατυπώθηκε πρόταση για το ξεχώρισμα της «ήρας από το σιτάρι», όπως τονίζει ο Μ. Βασίλειος, και απαιτεί η πλήρης εφαρμογή του 15ου Κανόνα. 

Συμπερασματικά: Δεν πληροφόρησαν τους πιστούς, πως θα αποφύγουν στην πράξη την Εκκλησιαστική ομόνοια με τους αιρετικούς και πως θα εξαλειφθεί η «αφύλακτος κοινωνία» με την αίρεση. 

Θεολογικά, η εκκλησιολογική πρόταση της ημερίδας, συνιστά «ενδιάμεση βαθμίδα Εκκλησιολογίας μεταξύ Ορθοδοξίας και αιρέσεως», διότι δεν ενεργοποίησε τους δύο αυτούς άξονες, που αναφέρει ο Μ. Βασίλειος και υποστηρίζει η πλήρης εφαρμογή του 15ου κανόνα.

ΠΗΓΗ

«Μηδέ ποιείν ενεργά τα σοφίσματα των... δεινότατα πάντων την αλήθειαν κακουργούντων»

«Μηδέ ποιείν ενεργά τα σοφίσματα των... δεινότατα πάντων την αλήθειαν κακουργούντων»

(Μ. Βασίλειος – Επιστολή (128) προς Ευσέβιον Σαμοσάτων)

Τοῦ Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

Αναμφίβολα, ο Πατερικός λόγος έχει μια πνευματική, έσχατη διαύγεια, στην οποία ξετυλίγεται ο Λόγος του Θεού. Στην Επιστολή (128), για μια ακόμη φορά, βλέπουμε στα επιχειρήματα του Μ. Βασιλείου τα ενεργήματα του Αγίου Πνεύματος, στα οποία έχουν υφανθεί διαχρονικά, ως σε πνευματικό άξονα, η Ορθόδοξη εκκλησιολογία και ζωή.

Στην Επιστολή αυτή (373 μ.Χ.) διαβάζουμε, ότι ο Μ. Βασίλειος πιέσθηκε από τον επίσκοπο Ευσέβιο Σαμοσάτων να δεχθεί σε εκκλησιαστική κοινωνία και να μνημονεύσει τον Ευστάθιον Σεβαστείας.

Να τονίσουμε, ότι ο Ευστάθιος Σεβαστείας δεν είχε δώσει καθαρές, σαφείς διαβεβαιώσεις Ορθοδόξου Πίστεως και ομολογίας. Δεν είχε χαράξει οριακή γραμμή μεταξύ Ορθοδοξίας και αίρεσης. Δεν είχε αποκηρύξει εκείνους που δεν δέχονταν το σύμβολο της Νικαίας και χαρακτήριζαν το Άγιο Πνεύμα ως κτιστόν.

Όφειλε ο Ευστάθιος Σεβαστείας να ξεκαθαρίσει τη θέση του
με την λογική (δίτιμη): Από την μία πλευρά είναι το Α (αλήθεια) και ό,τι είναι από την άλλη πλευρά είναι το μη Α (ψεύδος). Γι’ αυτό και ο Μ. Βασίλειος γράφει: «Ας μη μας παραπλανά (ο Ευστάθιος) λοιπόν με σοφιστικάς ενεργείας και ας μη απατά μαζί με τους άλλους και την ιδικήν σου φρόνησιν· αλλά, ας μας αποστείλη σύντομον λόγον εις απάντησιν προς τα ερωτήματα, ή ομολογών την κοινωνίαν με τους εχθρούς της πίστεως ή αρνούμενος» (ΕΠΕ 1, σελ. 275).

Τονίζει ο Ι. Πατήρ: «Εως δ’ αν μηδέν γένηται τούτων, σύγγνωθι, θεοφιλέστατε Πάτερ, μη δυναμένω μετά υποκρίσεως θυσιαστηρίω Θεού παριστάναι» δηλ. «εφ’ όσον όμως χρόνον δεν γίνεται τίποτα από αυτά, συγχώρεσέ με, θεοφιλέστατε Πάτερ, που δεν ημπορώ να παρίσταμαι εις το θυσιαστήριον του Θεού με υποκρισίαν» (σελ. 275). Μέσα στην καταγεγραμμένη ζωή της Εκκλησίας, η μνημόνευση αιρετικού επισκόπου, θεωρείται υποκρισία μπροστά στο θυσιαστήριο του Θεού.

Αυτή η βασική θέση (Ακρίβεια) του Μ. Βασιλείου, εκφράζει το σταθερό και αμετακίνητο θεμέλιο της Πατερικής ακρίβειας που απαιτεί ο 15ος Κανόνας της Α-Β Συνόδου.

Ο Δυνητισμός έχει διαφθείρει το νόημα του Κανόνα, το καθαυτό νόημα των λόγων του Μ. Βασιλείου, και έχει προχωρήσει σε παραγωγή νέων (κακόδοξων) ιδεών για το αληθινό «γίγνεσθαι» σε καιρό αιρέσεως.

Οι «οικονομίες» του Δυνητισμού έχουν επηρεάσει και τη συλλογική νοημοσύνη του εκκλησιαστικού σώματος, που πιστεύει ότι η πνευματική – προσωπική ζωή, δίκην μορίου, θα δημιουργήσει εν καιρώ, και την συλλογική απαλλαγή από τον οικουμενισμό. Ο Δυνητισμός στο βάθος του επιζητεί ασφάλεια σε περιοχές που οι συνήθεις κίνδυνοι (διωγμοί, τιμωρίες) δεν μπορούν να αγγίξουν. Η οικουμενιστική διάβρωση θέτει ερωτήματα στην «Δυνητική» ερμηνεία και συνεπώς δυνητικοποιεί τον δυνητισμό!

Στη συνέχεια ο Ι. Πατήρ διαμορφώνει ποιμαντική ακριβείας, απορρίπτοντας κοινή συνάφεια (επαμφοτερισμό) με την αίρεση. Γράφει: «Παρά ταύτα όμως δεν θεωρώ ορθόν ν’ αποξενωθώμεν τελείως από τους μη δεχομένους την πίστιν, αλλά θεωρώ χρήσιμον να λάβωμεν κάποιαν φροντίδα δια τους ανθρώπους αυτούς, συμφώνως με τους παλαιούς θεσμούς της αγάπης, και να γράψωμεν εις αυτούς επιστολάς από κοινού, και να τους προσκαλέσωμεν εις σύνδεσιν, προσφέροντες εις αυτούς παραινέσεις με ευσπλαχνίαν και προτείνοντες ως αληθινήν την πίστιν των Πατέρων. Και αν μεν τους πείσωμεν, να ενωθώμεν με αυτούς ες μίαν κοινωνίαν· εάν δε αποτύχωμεν, ν’ αρκεσθώμεν ημείς εις αλλήλους και να εξορίσωμεν από την διαγωγήν μας αυτόν τον επαμφοτερισμόν…» (Σελ. 275).

Ο Μ. Βασίλειος απορρίπτει ποιμαντικά τον «επαμφοτερισμό» με την αίρεση, διότι περικλείει πνευματικό μολυσμό με, κυριολεκτικά, άπειρες αποχρώσεις συμπτωμάτων, όπως στις ύπουλες ασθένειες.

Ο μολυσμός από την αίρεση δημιουργεί σοφίσματα, που κακοποιούν την αλήθεια.

Ο Μ. Βασίλειος επισημαίνει, ότι τα σοφίσματα μέσα στην Εκκλησία δημιουργούν ρεύματα γρήγορης και γενικευμένης δυνητικοποίησης, με επαμφοτερισμό, που συμβάλλουν στην κακοποίηση της αλήθειας.

Ένα σόφισμα, με ασαφή όρια, με στρεβλώσεις εκούσιες, είναι και το: «Καλύτερα να πλανάσε μέσα στην Εκκλησία, παρά να ορθοτομής εκτός αυτής».

Η φράση αυτή δεν χαρακτηρίζεται από Αγιοπνευματική και Πατερική αυστηρότητα – ακρίβεια.

Αναφέρεται στο εννοιακό ζεύγος Εκκλησία–πλάνη, σε δύο οντολογικές περιοχές νοημάτων (ζωής), χωρίς να υπάρχει οντολογική ύφανση δεσμών ανάμεσά τους. Στη Γραφή σαφώς τονίζεται ότι υπάρχει Πνεύμα αληθείας και πνεύμα πλάνης.

Η συμμετοχή στην Εκκλησία, στη ζωή της, αποσυγχρονίζει και αποτοπικοποιεί το άλλο, την πλάνη.

Ο όρος «πλάνη» στο σόφισμα αυτό επιδέχεται ποικίλες ερμηνείες. Περικλείει πλέγμα κακοδοξιών και αιρέσεων, που κινητοποιούν την αμαρτία–υπερηφάνεια. Η πλάνη δημιουργεί μετασχηματισμό ιδεών, βιωμάτων, που αντιστρατεύονται στο αληθινό εκκλησιαστικό γίγνεσθαι. Ο ψυχισμός της πλάνης συγκροτεί δαιμονική εσωτερικότητα.

Αναμφίβολα, με το «χωρίο–σόφισμα» αυτό, οι οικουμενιστές προσπαθούν–δικαιολογούν την συνύπαρξη Ορθοδοξίας και οικουμενισμού, συμβάλλοντας στον συντονισμό των πιστών με την αίρεση.

Εκκλησία και πλάνη είναι ποιοτικά διαφοροποιημένα πεδία, που το ένα αναιρεί το άλλο.

Η τοπολογία της πλάνης δομείται από το πονηρό πνεύμα και είναι εκτός εκκλησίας.

«Μηδέ ποιείν ενεργά τα σοφίσματα» εντός της Εκκλησίας, τονίζει ο Μ. Βασίλειος.

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

«Η βίωση της αλήθειας στην υμνολογία της Μ. Εβδομάδος»

Τοῦ Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

Η σημερινή οργάνωση της κοινωνίας (ως εποικοδόμημα), διαθέτει δομές που ενσωματώνουν τον άνθρωπο στο Υπέρ-εγώ της κοινωνίας και τον δυσκολεύουν στο να κρατήσει υγιή προσωπικότητα.

Ο καπιταλισμός και ο οικουμενισμός έχουν δημιουργήσει στους σύγχρονους Ορθοδόξους «συστημική» συνείδηση, που τους έχει αφαιρέσει το αντιστασιακό δυναμικό, το οποίο είχαν οι παλαιότεροι ορθόδοξοι, οι μάρτυρες και οι ομολογητές της πίστεως. Ιδιαίτερα, τους συνειδητούς – μαχητικούς ορθοδόξους τους προβάλλει το σύστημα ως «υποσύστημα» της κοινωνίας και της Εκκλησίας (φανατικοί - σχισματικοί).

Οι σημερινοί ορθόδοξοι, οι στερημένοι από την αίσθηση των πραγματικών εκκλησιολογικών συνθηκών, έχουνμεταμορφώσει σε δόγματα, μέσω του μηχανισμού επανάληψης και μεταδοτικότητας, την υπακοή σε κακόδοξες γνώμες γερόντων και πνευματικών, απαλλοτριώνοντας έτσι τη διαχρονική διδασκαλία των Πατέρων. Η παραγνώριση – περιφρόνηση της δράσης τους, στην αλυσίδα των γεγονότων που σχηματίζουν τις σπείρες της εκκλησιαστικής ιστορίας, οδήγησε στον «Δυνητισμό» της αντίστασης και στην «συνοδική» κατοχύρωση του οικουμενισμού.

Διαχρονικά, ο Μ. Βασίλειος προειδοποίησε: «μηδέ ποιείν ενεργά τα σοφίσματα των άνευ της περί το λέγειν δυνάμεως απ’ αυτής μόνης της γνώμης δεινότατα πάντων την αλήθειαν κακουργούντων» δηλ. «να μη καθιστά αποτελεσματικά τα σοφίσματα των ανθρώπων, οι οποίοι, στερούμενοι κάθε ικανότητος να εκφράζουν τας προσωπικάς των σκέψεις, κακοποιούν την αλήθειαν χειρότερα από όλους» (Προς Ευσέβιον Σαμοσάτων – Επιστολή 128).

Τα «σοφίσματα» επηρεάζουν το εκκλησιαστικό σώμα και δεν το εναρμονίζουν με την εκκλησιολογική αλήθεια. Προφανή σοφίσματα (πλάνες), που πρέπει να τα υπενθυμίζουμε ακούραστα, είναι και τα εξής:

- Ο «Δυνητισμός» περί τον 15ο Κανόνα.

- «Καλύτερα να πλανάσε μέσα στην Εκκλησία, παρά να ορθοτομείς εκτός αυτής».

- «Η Διακοπή της μνημονεύσεως του επισκόπου (λόγου αίρεσης) καθιστά το μυστήριο-α ατέλεστα».

- «Η συνύπαρξη Ορθοδοξίας και οικουμενισμού είναι δυνατή ως λειτουργική πραγματικότητα.

- «Η μη αποδοχή της «Αγίας και Μεγάλης Συνόδου» και των αποφάσεών της σε θέτουν εκτός Εκκλησίας».

- « Η αποτείχιση δημιουργεί σχίσματα και όχι ενότητα εκκλησιαστική».

- «Η υπακοή σε ιδιότροπες οικουμενιστικές κατευθύνσεις – τακτικές, καθιστά το πνευματικό παιδί ανεύθυνο».

- «Οι οικουμενιστές επίσκοποι, Πατριάρχες, προκαλούν ζημιά μόνο στον εαυτό τους».

- «Ας επιμεληθούμε μόνο τον εσωτερικό αγιασμό – καθαρότητα. Εκεί θα μας κρίνει ο Χριστός. Μην ασχολείσαι με τις οικουμενιστικές ηγεσίες, τι πράττουν».

Όλα τα ανωτέρω σοφίσματα – πλάνες, δεν αποτελούν προϊόν – εφεύρεση προσωπικού στοχασμού αλλά παρατηρήσεις μου, που κατέγραψα σε διαλόγους με καλοπροαίρετους (πνευματικά) πιστούς, επικαλούμενοι τους πνευματικούς τους!

Ο θεολογικός, βιωματικός, εργαλειακός λόγος της υμνολογίας της Μ. Εβδομάδος, διατηρεί την αυθεντική θεολογία – εκκλησιολογία της Εκκλησίας και δίνει τις απαντήσεις στην καθοριστική άρνηση (Αθεΐα), στην γενικευμένη απώλεια του νοήματος της ζωής (παγκοσμιοποίηση), στον δαιμονικά επελαύνοντα οικουμενισμό και στους πιστούς, που καταφεύγουν στον Θεό στις συμφορές τους και στις δύσκολες στιγμές τους, έστω και δοξολογικά, αλλά αρνούμενοι την πιο υψηλή βαθμίδα της μαρτυρικής ομολογίας.

Στο επίπεδο Δόγματος και ζωής, η υμνολογία της Μ. Εβδομάδος επιβεβαιώνει, για μια ακόμη φορά, το διαχρονικό Ορθόδοξο φρόνημα της Εκκλησίας, την αλήθεια της.

Έχουμε δηλ. μια τέλεια συμπύκνωση ποιήσεως, μουσικής τέχνης, βιώματος και δόγματος!

Στον όρθρο της Μ. Τρίτης ψάλλεται το κάθισμα:

«Τον Νυμφίον, αδελφέ, αγαπήσωμεν, τας λαμπάδας εαυτών ευτρεπίσωμεν, εν αρεταίς εκλάμποντες και πίστει ορθή, ίνα ως αι φρόνιμοι του Κυρίου παρθένοι έτοιμοι εισέλθωμεν συν αυτώ εις τους γάμους· ο γαρ Νυμφίος δώρον ως Θεός πάσι παρέχει τον άφθαρτον στέφανον».

Παρατηρούμε, ότι το κάθισμα διαθέτει: Υψηλή θεολογία – περιεχόμενο, μεγάλη προσοχή στα νοήματα και στις λέξεις κα αυστηρό λογικό έλεγχο! Υπογραμμίζει την ορθή πίστη, η οποία γίνεται ακόμη βαθύτερη με την άσκηση της πρακτικής πίστεως, με την εφαρμογή δηλ. όσων αυτή νομοθετεί, οπότε έχουμε την ζώσα πίστη.

Οι άξονες του καθίσματος είναι: Αγάπη στον Χριστό, αποδοχή του Λόγου του και εφαρμογή του στην ζωή, στα όρια της ορθής πίστης.

«Ρίζα όλων των εντολών είναι η πίστις ή μάλλον η πίστις είναι η πηγή, εκ της οποίας πηγάζει σωτηρία σώματος και ψυχής και παν αγαθόν και εις την παρούσαν και εις την μέλλουσαν ζωή» (αγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος).

Να υπενθυμίσουμε, επίσης ότι: «Ο μη πιστεύων κατά την παράδοσιν της Καθολικής (ορθόδοξης) Εκκλησίας είναι άπιστος», υπογραμμίζει ο αγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός.

Στο Θεοτοκίον (Μ. Τετάρτη εσπέρας) διαβάζουμε:
«Ρύσαι ημάς, Ιησού Σωτήρ ημών, εκ πλάνης και πειρασμού και του πονηρού· Δέχου την Θεοτόκον πρεσβεύουσαν απαύστως· μήτηρ γαρ υπάρχει και δύναται σε δυσωπήσαι».

Ο άμοιρος του Αγίου Πνεύματος άνεμος του οικουμενισμού, αμβλύνει την συνειδητότητα των ορθοδόξων, διαμορφώνοντας χαμηλό συντελεστή σημασίας στο γεγονός της πλάνης – αίρεσης.

«Η αίρεση – πλάνη δεν είναι παρεμπόδιση της σωτηρίας, όταν παραμένεις εντός της Εκκλησίας» διακηρύσσουν οι οικουμενιστές επίσκοποι και πνευματικοί.

Αυτή τη νοθεία της εκκλησιολογικής αλήθειας, αποκαλύπτουν και ελέγχουν τα τροπάρια:

- «Είσελθε, δούλε, εις την χαράν του Κυρίου σου. Αυτής αξίωσόν με Σωτήρ, τον πλανηθέντα, δια το μέγα σου έλεος» (Μ. Τρίτη, πρωί).

- «Ρύσαι ημάς, Ιησού Σωτήρ ημών, εκ πλάνης και πειρασμού και του πονηρού» (Μ. Τετάρτη, εσπέραν).

Την πλάνη, τα υμνολογικά κείμενα, την αναδεικνύουν – εμφανίζουν ως συντελεστή απωλείας, που σε θέτει εκτός Εκκλησίας – σωτηρίας.

Σήμερα, οι οικουμενιστές συντελούν στην επαύξηση των αιρέσεων (πονηρός – πειρασμός – πλάνη), ενώ οι κακόδοξοι αντι-οικουμενιστές, αρνούμενοι στην πράξη την πρακτική των Πατέρων, βοηθούν στην εδραίωση της αιρέσεως.

Οι οικουμενιστές ορίζουν την Ορθοδοξία ως υποσύστημα του οικουμενισμού, ως συνιστώσα δηλ. της οικουμενιστικής «Εκκλησίας», ενώ οι θεωρητικοί αντι-οικουμενιστές, διαμορφώνουν την Ορθοδοξία ως υποσύστημα του Οικουμενισμού, σε συνύπαρξη μαζί του, παρά την αντίθετη γνώμη των Πατέρων.

Στο Αγιογραφικό επίπεδο έχουμε αναλυτική διείσδυση στην δύση – έννοια της πλάνης, για να διαφεύγει ο πιστός από τα πλοκάμια της (Ματθ. 24,24).

Σαφώς στην υμνολογία της Μ. Εβδομάδος φανερώνεται η αλήθεια της Ορθοδοξίας, η πρόσκληση του Χριστού στο Κυριακό δείπνο, η δια της αναστάσεως αποκατάσταση του ανθρώπου στο αρχαίο κάλλος και η αποδοκιμασία της πλάνης.

Χριστός Ανέστη!

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

«Πλανάσθε μη ειδότες τας γραφάς μηδέ την δύναμη του Θεού»

«Πλανάσθε μη ειδότες τας γραφάς μηδέ την δύναμη του Θεού» 

(Ο Κύριος – Ματθ. Κβ΄, 29) 

Θεμελιώδη αναφορά περί πλάνης διαβάζουμε στο Δευτερονόμιο (ια΄, 26 – 28): «Ιδού εγώ δίδωμι ενώπιον υμών σήμερον την ευλογίαν και την κατάραν· την ευλογίαν, εάν ακούσητε τας εντολάς Κυρίου του Θεού υμών, όσας εγώ εντέλλομαι υμίν σήμερον, και την κατάραν, εάν μη ακούσητε τας εντολάς Κυρίου του Θεού ημών, όσα εγώ εντέλλομαι υμίν σήμερον και πλανηθήτε από της οδού, ής ενετειλάμην υμίν, πορευθέντες λατρεύειν θεοίς ετέροις, ους ουκ οίδατε».

Μετάφραση: «Ιδού, εγώ σας δίδω σήμερον και παραθέτω ενώπιόν σας την ευλογίαν μου και την κατάραν μου· Την ευλογίαν, εάν υπακούσετε εις τας εντολάς Κυρίου του Θεού σας, όσας εγώ σήμερον παραγγέλω προς σας. Την κατάραν δε, εάν δεν υπακούσετε εις τας εντολάς Κυρίου του Θεού μας, τας οποίας εγώ σήμερον σας δίδω, εάν παρεκκλίνετε και απομακρυνθήτε από την οδόν, την οποίαν σας διέταξα, και πορευθήτε να λατρεύσετε θεούς άλλους, τους οποίους προηγουμένως δεν γνωρίζατε».

Με σαφήνεια ο Κύριος στα κεφάλαια του Δευτερονομίου διατυπώνει τις σημασιολογικές αποχρώσεις των εντολών του.

Διευρύνει τη σωτηριολογική τους κλίμακα με φράσεις κλειδιά, στις οποίες συνυφαίνονται οι πνευματικές αξιώσεις Του, το νόημα της πνευματικής ζωής και η ηθική της, όπως για παράδειγμα η φράση «Πρόσεχε σεαυτώ» (Δευτ. Κεφ. Δ, 9 – ΣΤ, 12 – ΙΒ, 13, 30 – ΙΕ, 9).

Η πνευματική διαστρωμάτωση των Κεφαλαίων παρουσιάζει μια συμπύκνωση, ως ύψιστη πνευματική βαθμίδα ζωής, στο Κεφ. 11 (ευλογίες υπακοής), ως η κύρια βάση προσωπικής και εθνικής ευημερίας, που συνεπάγεται η συμμόρφωση με τις εντολές του Θεού.

Να υπογραμμίσουμε, το βαθύτερο νόημα – ορισμό της πλάνης στο χωρίο (ια΄, 26 – 28) του Δευτερονομίου, που το υπενθύμισε ο Κύριος στο Ματθ. κβ΄, 29.

Όπως τονίζεται στο Δευτερονόμιο, η πλάνη προσκρούει στην Αλήθεια, στην ακρίβεια, στην πνευματική αυστηρότητα και στον πνευματικό κάματο, που καθόρισε το Άγιο Πνεύμα ως όρους ζωής μέσα στην Εκκλησία. Ποτέ, ό,τι κι αν γίνει, η πλάνη δεν έχει θέση στην Εκκλησία. Και ήρθαν καιροί (αποστασίας), που πιστεύεται ότι η πλάνη της συνύπαρξης Ορθοδοξίας και οικουμενισμού, είναι φωνή των καιρών, φωνή «οικονομίας»!

Ο τεράστιος όγκος της αίρεσης των Σαδδουκαίων (η πλάνη τους) αντανακλούσε την αποσυναρμολόγηση του πνευματικού μηχανισμού της υπακοής, όπως σκιαγραφείται στο χωρίο ΙΑ, 26 – 28 του Δευτερονομίου.

Ο Κύριος πριν τους απαντήσει (προς μετάνοια), ανέδειξε πλήρως την αιτία της εσχατολογικής πλάνης τους (είδωλο): «πλανάσθε μη ειδότες τας γραφάς μηδέ την δύναμιν του Θεού» (Ματθ. κβ΄,29). Αυτή η σημερινή «οικονομία» της συνύπαρξης Ορθοδοξίας και οικουμενισμού, αυτό το έλλειμμα Πατερικού εργαλειακού χειρισμού στην αντιμετώπιση της αίρεσης, ενεργοποιεί την καταγγελία – έλεγχο του Κυρίου, διότι η δύναμη του Θεού δημιούργησε (διαχρονικά) την αποτελεσματική πρακτική των Πατέρων έναντι των αιρέσεων. Σήμερα, πολλοί γνωρίζουν τις γραφές αλλά την δύναμιν του Θεού; Ο Μ. Βασίλειος στην ομιλία του «πρόσεχε σεαυτώ», τονίζει: «Δυσθήρατος εστίν ο της αληθείας λόγος, ραδίως δυνάμενος εκφεύγειν τους μη προσέχοντας, ούτω του πνεύματος οικονομήσαντος συνεσταλμένον αυτόν είναι τη μνήμη παρακατασχέσθαι» δηλ. «Ο λόγος της αληθείας είναι δύσκολον θήραμα, διότι εύκολα ημπορεί να ξεφύγει αυτούς που δεν προσέχουν, αφού έτσι το Πνεύμα οικονόμησε να είναι σύντομος και βραχύς, ώστε να δηλώνει πολλά εις ολίγα και με την συντομίαν να είναι εύκολον να διατηρηθεί εις την μνήμην» (Σελ. 215, Ε.Π.Ε., 6). Και υπογραμμίζοντας την δύναμη του Θεού, διδάσκει: «Ασεβές ούν το λέγειν αδύνατα είναι τα του Πνεύματος παραγγέλματα» (Σελ. 220, Ε.Π.Ε., 6).

Η «σύνοδος» της Κρήτης, ριζικά αναθεωρητική – ανατρεπτική, γι’ αυτό χρησιμοποίησε «συνεσταλμένον και βραχύν λόγον», ώστε «να δηλώνη πολλά εις ολίγα», όπως γράφει ο Μ. Βασίλειος, αλλά σε αντίθετη κατεύθυνση, ώστε το πλήρωμα να μην κατορθώνει να συλλάβει το αληθινό νόημα – ρόλο της «συνόδου», τον οικουμενιστικό στοχασμό της!

Ο Ορθόδοξος πιστός κατανοεί τον «συνεσταλμένον και βραχύν λόγον» του Πνεύματος ανεβαίνοντας, αναβαθμό τον αναβαθμό, στα υψηλά επίπεδα του Πνεύματος, με την βοήθεια των Πατέρων ενώ τον «βραχύ λόγον» του οικουμενισμού τον αναλύουν οι οικουμενιστές επίσκοποι ως μεταπατερική πραγματικότητα!

Επεκτείνει ο Μ. Βασίλειος τον λόγο του, στο «πρόσεχε σεαυτώ»: «Εν γαρ τη μεγάλη οικία τη Εκκλησία ταύτη ου μόνον σκεύη εστί παντοδαπά, χρυσά και αργυρά και ξύλινα και οστράκινα, αλλά και τέχναι παντοίαι.

Έχει γαρ ο οίκος του Θεού, «ήτις εστίν Εκκλησία Θεού ζώντος», θηρευτάς, οδοιπόρους, αρχτέκτονας, οικοδόμους, γεωργούς, ποιμένας, αθλητάς, στρατιώτας. Πάσι τούτοις εφαρμόσει το βραχύ τούτο ρήμα (πρόσεχε σεαυτώ), εκάστω και ακρίβειαν του έργου και σπουδήν της προαιρέσεως εμποιούν» (Σελ. 226, Ε.Π.Ε., 6).

Τονίζει ο Μ. Βασίλειος, ότι στο «πρόσεχε σεαυτώ», εμπεριέχεται και η διαφύλαξη της Δογματικής, ομολογιακής, Λειτουργικής και Ασκητικής λειτουργίας της Εκκλησίας, για να μην πλανηθούν οι πιστοί.

Επεξηγεί και ερμηνεύει ο Ι. Πατήρ:

- Θηρευτής: Ο με τον λόγο της αληθείας συλλαμβάνων τους «υπό της κακίας αγριωθέντας».

- Οδοιπόρος: Ο βαδίζων την βασιλικήν οδόν της πνευματικής ζωής, χωρίς να κλίνη προς τα δεξιά ή αριστερά.

- Αρχιτέκτων: Ο έχων στη βάση της ζωής τον θεμέλιον της πίστεως, που είναι ο Ιησούς Χριστός.

- Οικοδόμος: Αυτός που οικοδομεί το κάλλος το άγιον με υλικά σωτηρίας.

- Ποιμήν: «Το πεπλανημένον επίστρεφε, το συντετριμμένον επίδησον, το νοσούν ίασαι».

- Γεωργός: Που σκάβει το δένδρο της σωτηρίας και το βοηθά στην καρποφορία.

- Στρατιώτης: «Συγκακοπάθησον τω Ευαγγελίω».

- Αθλητής: «Μιμού τον Παύλον και τρέχοντα και παλαίοντα και πυκτεύοντα».

Συμπερασματικά, ο Μ. Βασίλειος υπογραμμίζει:

«Ο λόγος του Θεού τέτοιον σε θέλει να είσαι· όχι τεμπέλην και κοιμισμένον, αλλά νηφάλια και άγρυπνα προϊστάμενον του εαυτού σου» (Σελ. 229 Ε.Π.Ε. 6).

Αβίαστα βγαίνει το συμπέρασμα από το Δευτερονόμιο και τις προεκτάσεις του Μ. Βασιλείου («πρόσεχε σεαυτώ»), ότι η Ορθόδοξη συνείδηση καθορίζεται από την ενότητα της Αγιογραφικής αλήθειας και της εμπειρίας Θεού (Δύναμη).

Τα σώματα, τα αίματα και τα κατορθώματα των Αγίων, είχαν ως βάση τους δύο αυτούς άξονες. Γι’ αυτό και αυτοί κρίνουν τους σημερινούς Ορθοδόξους.

Ό,τι «οικονομούν», σήμερα, οι λεγόμενοι αντι-οικουμενιστές, ελέγχεται από τον λόγο του Κυρίου: «πλανάσθε μη ειδότες τας γραφάς μηδέ την δύναμιν του Θεού».

Αγία Γραφή και εμπειρία Θεού, παρηγορία και ίασις για όλους. «Ο Θεός (ως Αλήθεια και Δύναμη) εν βουλή Αγίων», υπογραμμίζει ο Ψαλμωδός.

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ 

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

«Συμφυές με την πλάνη το ψεύδος»

«Συμφυές με την πλάνη το ψεύδος»

(Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς – Αντιρρητικός ΣΤ΄1,2 – Ε.Π.Ε. 6)

Αναμφίβολα, κάποιες «θεολογικές» διατυπώσεις, σήμερα, εκλαμβάνονται ως ομολογία πίστεως στην Εκκλησία, χωρίς να βρίσκονται σε απόλυτη σχέση με ό,τι πιστεύει – φρονεί η Εκκλησία και με ότι αποτελεί Πατερική παράδοση.

Παράδειγμα, οι δηλώσεις του π. Αιμιλιανού της Σιμωνόπετρας ενώπιον του Σεβ. Μαξίμου, που είχε μεταβεί στο Άγιο Όρος ως Πατριαρχικός έξαρχος, για την σταθερότητα επαναφοράς του μνημοσύνου του Οικουμενικού Πατριάρχη και την τιμωρία της Ι. Μ. Εσφιγμένου.

- π. Αιμιλιανός: «δι’ αυτό ενώπιον υμών, άγιε πρόεδρε, ομολογώ, ότι η αφοσίωσίς μου προς την μητέρα μεγάλην του Χριστού Εκκλησίαν είναι τοιαύτη, ώστε θα προετίμων να πλανώμαι, αλλά να έχωμαι στερρώς της Αγίας Μητρός Εκκλησίας, παρά να αληθεύω ανεξαρτήτως απ’ αυτήν, διότι δεν θα έχω την βεβαιότητα ότι πατώ σε έδαφος ασφαλές» (Πρακτικά της Συνεδρίας Β΄ (συνάξεως) της 28-9-79, σ.2).

Σ’ αντίθεση με τον π. Αιμιλιανό, ο αγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς δηλώνει: «Ότι δε ορθώς πιστεύομεν εις τον Θεόν, τουτέστι καλώς και ασφαλώς και ευσεβώς φρονούμεν περί αυτού, πόθεν ημίν η παράστασις; Από της προς τους θεοφόρους πατέρας ημών ομολογίας» δηλ. «ότι δε ορθώς πιστεύουμε στον Θεό, δηλ. καλώς και ασφαλώς και ευσεβώς φρονούμε γι’ αυτόν, από πού προέρχεται η απόδειξις; Από την συμφωνία προς τους Θεοφόρους Πατέρες μας» (Ομιλία Η, Ε.Π.Ε. 9).

Αυτή η πλάνη του π. Αιμιλιανού, που θέλει την Ορθοδοξία ως αντίμαχο ρεύμα του οικουμενισμού σε κοινωνία μαζί του, αντανακλάται και στις σύγχρονες Επισκοπικές, Γεροντικές και Ακαδημαϊκές τοποθετήσεις. Ο σεβ. Μάξιμος μίλησε (τότε) στην Ι. Κοινότητα για προβολή της Ορθοδοξίας δια του Διαλόγου (αντί του ορθού, που είναι προσβολή). Πριν μεταβεί στο Άγιο Όρος είχε δηλώσει:

«Η ενότης και η ένωσις των Εκκλησιών η οποία αποτελεί το τελικόν και πολυπόθητον τέρμα του Διαλόγου, δεν δύναται να επιτευχθή, όταν εκάστη εκκλησία αποκλείει δι’ εαυτήν το ενδεχόμενο της πλάνης. Η πεποίθησις εκάστης εκκλησίας ότι μόνον αυτή κατέχει την αλήθεια και ότι ουδέποτε πλανάται, αποκλείει τον διάλογον, και κατά συνέπειαν, αδυνατεί να ίδη καθαράν την αλήθειαν. Ο Διάλογος δεν ζητεί να επιβάλλη την αλήθειαν, αλλά να την ανακαλύψη» (Ορθόδοξος Μετανάστης, Μάϊος 1972, σ.5).

Στις οικουμενιστικές – αιρετικές εισηγήσεις του Σεβ. Μαξίμου, οι ηγούμενοι και Προϊστάμενοι των Ι. Μονών του Αγ. Όρους δεν απάντησαν.

Ερωτήματα: Πώς μπόρεσαν μέσα τους, συνειδησιακά, και «συμβίβασαν» τη διαχρονική ομολογιακή διάθεση της Αγιορείτικης παράδοσης με τις οικουμενιστικές δραστηριότητες του Οικ. Πατριαρχείου;

Γιατί αυτή η μειονεξία των «σύγχρονων» ηγουμένων έναντι των οικουμενιστικών ρυθμίσεων; Πιστεύω, ότι μέχρι σήμερα, η επέλαση – διείσδυση του οικουμενισμού (χρόνιο νόσημα) δημιούργησε αλλοιωμένες συνειδήσεις, που θέλουν να περικλείσουν μέσα σε «λογικά» όρια την ομολογιακή πρακτική – θεώρηση των Πατέρων.

Υιοθετούν – πρεσβεύουν πλέον την αρχή (κακόδοξη) της ανεξαρτησίας της Ορθοδοξίας μέσα σε κοινωνία με την αίρεση, πιστεύοντας ότι η μεταπατερική αυτή τακτική δεν αναιρεί την ταυτότητα ενός Ορθοδόξου. Σφάλλουν!

Στην πραγματικότητα, όλοι εκείνοι οι «αντι-οικουμενιστές», που δεν ακολουθούν την πρακτική των Πατέρων έναντι του οικουμενισμού, πιστεύουν και δέχονται:

- Μία «νέα Εκκλησία», που συνιστά κατάργηση της πρώτης Ορθοδοξίας, όπως μας την παρέδωσαν δηλ. οι Απόστολοι και οι Πατέρες.

- Δέχονται και πιστεύουν την αρχή ανεξαρτησίας της Ορθοδοξίας, ως αντίμαχο ρεύμα στον οικουμενισμό, σε κοινωνία μαζί του.

- Ενισχύουν την «νέα» οικουμενιστική Εκκλησία, η οποία τους αφαιρεί την ταυτότητα του Ορθοδόξου.

Ιδού οι μολυσματικοί άξονες ζωής, που τους «βάφτισαν» οικονομία. Μπροστά στην αίρεση του οικουμενισμού, στο ψέμα του, στην υποκρισία του και στις παγίδες του, οι σύγχρονοι «πνευματικοί» και ο κόσμος που επηρεάζουν, απαντούν:

«Καλύτερα το πλανάσθαι εντός της Εκκλησίας, παρά το ορθοτομείν εκτός αυτής».

Αυτή η ανοιχτή διακήρυξη κοινωνίας με την αίρεση δεν αποτελεί πατερική διδασκαλία, όπως ισχυρίζονται. Δεν απαιτούνται ειδικές γνώσεις της επιστήμης της Λογικής και της Θεολογίας, για να αντιληφθεί ο πιστός ότι πρόκειται περί σοφίσματος.

Γράφει ο αγ. Γρηγόριος Παλαμάς: «Όσοι έχουν εκπέσει από αυτή την μόνη και μία ευσέβεια, ορμούν στην ποικίλη (πλάνη) και παντοειδή φορά της πλάνης, με την οποία είναι ενωμένο εκφύσεως το ψεύδος, που είναι διαιρετικό της ψυχής από τα όντως όντα…

Γι’ αυτό κάθε κακοδοξία έχει μέσα της την ανακολουθία και αυτεπιβουλία…» (Αντιρρητικός ΣΤ΄, Ε.Π.Ε 6).

Στη Φιλοκαλία (Τόμος Δ΄, σελ. 61-62, ρλε΄), διαβάζουμε:

«Η μεγάλη αντίπαλος της αλήθειας και πού τραβάει σήμερα τους ανθρώπους στην απώλεια είναι η πλάνη. Από αυτή κυριάρχησε στις ψυχές των ράθυμων ανθρώπων η άγνοια του σκότους και τους αποξένωσε από το Θεό:

Στην πλάνη λοιπόν υπάρχουν αυτά τα τρία πάθη:

Απιστία, πονηρία και ραθυμία, που το ένα γεννάει το άλλο και συνδέονται μεταξύ τους συμμαχικά».

Μελετώντας τους λόγους των Αγίων Πατέρων, καταλαβαίνουμε και δεν είναι καθόλου παράδοξο, ότι υφίσταται (σήμερα) μια κλιμακούμενη νεοπατερική προσπάθεια απόσυρσης της πρακτικής των Πατέρων, που υποστηρίζεται και από «πνευματικούς»!

Σ’ αυτή την οικουμενιστική προσπάθεια παραγνωρίζεται συστηματικά – μεθοδευμένα η ιστορική – θεολογική βάση της στάσης των Πατέρων έναντι των αιρέσεων.

Γι’ αυτό κάθε αντι-οικουμενιστική προσπάθεια – τακτική, που δεν έχει σύνδεση με την ομολογία των Πατέρων εκδηλώνει, σήμερα, κακοδοξία, ανακολουθία και αυτεπιβουλία…

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ