28η Οκτωβρίου 1940. Η αιώνια Ελλάς.

Η αιώνια Ελλάς

Η 28η Οκτωβρίου 1940 δεν είναι η εξαίρεση, αλλά ο κανόνας της ελληνικής Ιστορίας. Είναι ένας χρυσός κανόνας όπου η αυταπάρνηση, ο ηρωισμός και η ικανότητα της αριστοκρατικής τάξης των πολεμιστών αποδεικνύονται ισχυρότερα στον αγώνα της υπεράσπισης βωμών και εστιών από τα οπλικά συστήματα του φαινομενικά πανίσχυρου εχθρού.

Η πατριωτική έκρηξη των Ελλήνων, το πολεμικό ξέσπασμα εναντίον των Ιταλών και η συντριβή μιας αλαζονικής αυτοκρατορίας από τους προγόνους μας δεν αποτελούν κάτι απρόσμενο, αλλόκοτο ή ασυνήθιστο για τα δεδομένα του έθνους μας. Σχεδόν σε όλες τις μείζονες αναμετρήσεις οι Έλληνες πολέμησαν λίγοι εναντίον πολλών, υπολειπόμενοι σε υλικά μέσα εναντίον άρτια εξοπλισμένων, πάνοπλων στρατιών. Αυτό που έκανε τη διαφορά στην αρχαιότητα, στο Βυζάντιο και στους νεότερους χρόνους αλλά και στα βουνά της Βορείου Ηπείρου ήταν η ηγεσία. Ο λαός μας δεν αλλάζει. Οι Έλληνες που έφτιαξαν τον Παρθενώνα είναι ίδιοι με εκείνους που στριμώχτηκαν στις γκρίζες πολυκατοικίες, που σκοτίζουν τους ορίζοντες των άστεων.

Οι διαχειριστές των κοινών υποθέσεων αλλάζουν. Με τα καλά του και τα κακά του, ο Έλληνας στον σκληρό πυρήνα της συλλογικής ταυτότητάς του παραμένει ίδιος. Οι ηγέτες είναι εκείνοι που μπόρεσαν να διοχετεύσουν το μαζικό δυναμικό στην πολεμική προσπάθεια. Ο Μιλτιάδης, ο Θεμιστοκλής, ο Αλέξανδρος, ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης, ο Ηράκλειος, ο Λεωνίδας, ο Ιωάννης Μεταξάς είναι κρίκοι σε μια αδιάσπαστη αλυσίδα ηγητόρων, στρατιωτικών και πολιτικών που στάθηκαν αντάξιοι του έθνους.

Στον 20ό αιώνα η υπεραξία του ονόματος Ελλάς δημιουργήθηκε κυρίως από τη στάση που κρατήσαμε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο θαυμασμός της διεθνούς κοινότητας όταν ορθώσαμε το ανάστημά μας απέναντι στους Ιταλούς και τους Γερμανούς δεν ήταν υποκριτικός, αλλά αληθής. Η Ελλάδα νικούσε τους μέχρι τότε «αήττητους» όταν χώρες, που σήμερα φαντάζουν κραταιές, καταλαμβάνονταν διά περιπάτου από τα στρατεύματα του Αξονα. Κι αυτό δεν έγινε κατά τύχη, αλλά με αίμα, θυσίες και εμπνευσμένη καθοδήγηση από τον εθνικό κυβερνήτη Μεταξά.

Το γεγονός ότι δεν καταφέραμε να αποκομίσουμε όσα έπρεπε από τη συμμετοχή μας στον Μεγάλο Πόλεμο στο πλευρό των νικητών δεν πρέπει να χρεωθεί πουθενά αλλού εκτός από την πολιτική ηγεσία. Σε αυτόν τον τομέα νοσεί η Ελλάδα. Εκεί πρέπει να γίνουν οι μεγάλες, ριζοσπαστικές αλλαγές.

Εμείς, οι πολίτες, οι απόγονοι των λεόντων του 1940 ποτέ δεν πρέπει να λησμονούμε τι δυνάμεθα να καταφέρουμε ενωμένοι και αφιερωμένοι στην επιτέλεση ενός εθνικού στόχου. Η μόνη τιμή που μπορούμε και πρέπει να αποδώσουμε σ' εκείνους που πολέμησαν και θυσιάστηκαν για την πατρίδα είναι να την παραδώσουμε μεγαλύτερη και ισχυρότερη στις επόμενες γενεές. Μπορούμε!

ΠΗΓΗ

ΤΑ ΕΙΣΟΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ 21 Νοεμβρίου .!

Ἔνδον τρέφει σε Γαβριὴλ ναοῦ, Κόρη,

Ἥξει δὲ μικρὸν καὶ τὸ Χαῖρέ σοι λέξων.

Βῆ ἱερὸν Μαρίη τέμενος παρὰ εἰκάδι πρώτῃ.

Βιογραφία

Η ευσεβής Άννα σύζυγος του Ιωακείμ, πέρασε τη ζωή της χωρίς να μπορέσει να τεκνοποιήσει, καθώς ήταν στείρα. Μαζί με τον Ιωακείμ προσευχόταν θερμά στον Θεό να την αξιώσει να φέρει στον κόσμο ένα παιδί, με την υπόσχεση ότι θα αφιέρωνε το τέκνο της σε Αυτόν. Πράγματι, ο Πανάγαθος Θεός όχι μόνο της χάρισε ένα παιδί, αλλά την αξίωσε να φέρει στον κόσμο τη γυναίκα που θα γεννούσε το Μεσσία, το Σωτήρα μας Ιησού Χριστό. Όταν η Παναγία έγινε τριών χρόνων, σύμφωνα με την παράδοση, η Άννα και ο Ιωακείμ, κρατώντας την υπόσχεσή τους, την οδήγησαν στο Ναό και την παρέδωσαν στον αρχιερέα Ζαχαρία. Ο αρχιερέας παρέλαβε την Παρθένο Μαρία και την οδήγησε στα Άγια των Αγίων, όπου δεν έμπαινε κανείς εκτός από τον ίδιο, επειδή γνώριζε έπειτα από αποκάλυψη του Θεού το μελλοντικό ρόλο της Αγίας κόρης στην ενανθρώπιση του Κυρίου. Στα ενδότερα του Ναού η Παρθένος Μαρία έμεινε δώδεκα χρόνια. Όλο αυτό το διάστημα ο αρχάγγελος Γαβριήλ προμήθευε την Παναγία με τροφή ουράνια. Εξήλθε από τα Άγια των Αγίων, όταν έφθασε η ώρα του Θείου Ευαγγελισμού.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Σήμερον τῆς εὐδοκίας Θεοῦ τὸ προοίμιον, καὶ τῆς τῶν ἀνθρώπων σωτηρίας ἡ προκήρυξις ἐν Ναῷ τοῦ Θεοῦ, τρανῶς ἡ Παρθένος δείκνυται, καὶ τὸν Χριστὸν τοῖς πᾶσι προκαταγγέλλεται. Αὐτῇ καὶ ἡμεῖς μεγαλοφώνως βοήσωμεν, Χαῖρε τῆς οἰκονομίας τοῦ Κτίστου ἡ ἐκπλήρωσις.

Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς.
Ὁ καθαρώτατος ναὸς τοῦ Σωτῆρος, ἡ πολυτίμητος παστὰς καὶ Παρθένος, τὸ Ἱερὸν θησαύρισμα τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, σήμερον εἰσάγεται, ἐν τῷ οἴκῳ Κυρίου, τὴν χάριν συνεισάγουσα, τὴν ἐν Πνεύματι θείῳ· ἣν ἀνυμνοῦσιν Ἄγγελοι Θεοῦ· Αὕτη ὑπάρχει σκηνὴ ἐπουράνιος.

Ὁ Οἶκος
Τῶν ἀπορρήτων τοῦ Θεοῦ καὶ θείων μυστηρίων, ὁρῶν ἐν τῇ Παρθένῳ, τὴν χάριν δηλουμένην, καὶ πληρουμένην ἐμφανῶς, χαίρω, καὶ τὸν τρόπον ἐννοεῖν ἀμηχανῶ τόν ξένον καὶ ἀπόρρητον, πῶς ἐκλελεγμένη ἡ ἄχραντος, μόνη ἀνεδείχθη ὑπὲρ ἅπασαν τὴν κτίσιν, τὴν ὁρατὴν καὶ τὴν νοουμένην. Διό, ἀνευφημεῖν βουλόμενος ταύτην, καταπλήττομαι σφοδρῶς νοῦν τε καὶ λόγον, ὅμως δὲ τολμῶν, κηρύττω καὶ μεγαλύνω· Αὕτη ὑπάρχει σκηνὴ ἐπουράνιος.

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ