ΤO «ΠΗΔΑΛΙΟ», ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΕΡΙΦΡΟΝΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΕΟΕΠΟΧΙΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ .

Απὸ τὸ βιβλίο «ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΤΩΝ ΕΣΧΑΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ»
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου, σελ. 97

«Kρατεῖτε τὰς παραδόσεις»

«Στήκετε, καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις…» (B΄ Θεσ. 2,15)

Oἱ προτεστάντες δὲν παραδέχονται τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. Μόνο τὸ Εὐαγγέλιο κρατοῦν. Ἐμεῖς, κοντὰ στὸ Εὐαγγέλιο, κρατοῦμε καὶ τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. Ὅλα ὅσα ἔχουμε στὴν Ἐκκλησία, δὲν εἶνε μόνο ἀπὸ τὴν ἁγία Γραφή, ἀλλὰ εἶνε καὶ ἐκ τοῦ προφορικοῦ λόγου, ποὺ μεταδόθηκαν σ᾿ ἐμᾶς ἀπὸ γενεὰ σὲ γενεά.

Ὡς ἐπὶ παραδείγματι· τὸ Εὐαγγέλιο δὲν γράφει πουθενά, ὅτι πρέπει οἱ Χριστιανοὶ νὰ κάνουμε τὸ σταυρό μας. Ἀλλὰ τὸ λέει ἡ ἱερὰ Παράδοση, ποὺ μᾶς φύλαξε καὶ τὸ Εὐαγγέλιο. Ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ ποὺ παρουσιάστηκε ὁ χριστιανισμὸς μέχρι σήμερα οἱ Χριστιανοὶ ἔκαναν τὸ σταυρό τους. Ἐκ τῆς ἱερᾶς Παραδόσεως ἔχουμε τὸ ὅτι πρέπει νὰ κτίζωνται οἱ ἐκκλησίες μας μὲ τὸ ἱερὸ πρὸς ἀνατολάς. Ἐκ τῆς ἱερᾶς Παραδόσεως ἔχει ἡ Ἐκκλησία μας καὶ πολλὰ ἄλλα πράγματα.

Πρέπει νὰ προσέχουμε, γιατὶ ὑπάρχουν καὶ παραδόσεις εἰδωλολατρικές. Ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει ἕνα κόσκινο, τὸ Εὐαγγέλιο. Ὅ,τι εἶνε ἀντίθετο μὲ τὸ Εὐαγγέλιο, τὸ ἀπορρίπτει…

Kρατοῦμε τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν ἱερὰ Παράδοση, ὡς μοναδικὲς πηγὲς τῆς πίστεώς μας. Ὅλα τὰ ἄλλα τὰ ἀπορρίπτουμε.

ΤO «ΠΗΔΑΛΙΟ» – ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Δὲν μπορεῖ νὰ σταθῇ ἡ Γραφὴ χωρὶς τὴ βεβαίωσι τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως. Ἡ Ἱερὰ Παράδοσις διακρίνεται σὲ ἀποστολικὴ παράδοση, αὐτὴ ποὺ παρέδωσαν οἱ ἀπόστολοι, καὶ πατερικὴ παράδοση, αὐτὴ ποὺ παραδόθηκε ἀπὸ τοὺς πατέρας μέχρι τῆς τελευταίας Ζ΄ (7ης) Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἡ Παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας συνεχίζεται μέχρι τῶν ἡμερῶν μας ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὅσων παρέδωσαν οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι καὶ οἱ ἅγιοι πατέρες.

Ἡ ἐκκλησιαστικὴ αὐτὴ παράδοσις βρίσκεται μέσα στὸ Πηδάλιο. Μέσα στὸ Πηδάλιο τῆς Ἐκκλησίας εἶνε οἱ ὅροι, οἱ κανόνες, οἱ ἀποφάσεις τῶν Τοπικῶν καὶ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Μέσα σ᾿ αὐτὸ λαλοῦν οἱ μεγάλοι πατέρες, «τὰ πάγχρυσα στόματα τοῦ Λόγου» (δοξαστ. ἁγ. Πατ.). Αὐτοὶ δίδουν, μὲ τὸ φωτισμὸ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, τὴ λύσι τῶν προβλημάτων ποὺ προκύπτουν μέσα στὴν Ἐκκλησία.

Συνεπῶς οἱ προτεστάντες ἔχουν τὴ Γραφὴ καὶ τὴν ὑπερτονίζουν καὶ οἱ χιλιασταὶ ἔχουν τὴν ἁγία Γραφὴ καὶ τὴ μαθαίνουν ἀπ᾿ ἔξω, ἀλλὰ δὲν γνωρίζουν τὴν ὀρθὴ ἑρμηνεία της. Ἐμεῖς κατέχομε τὴν ὀρθὴ ἑρμηνεία, καὶ εἴμεθα ἔνοχοι ποὺ δὲν τὴν μελετοῦμε. Ἐμεῖς ἔχομε τὴν ἁγία Γραφὴ καθὼς ἑρμηνεύθη ἀπὸ τοὺς πατέρας καὶ τὰς Τοπικὰς καὶ Oἰκουμενικὰς Συνόδους. Αὐτὸς εἶνε ὅρος ἀσφαλείας. Διότι ἂν ἀφαιρέσουμε τὸν ὅρον αὐτόν, λέγει ὁ ὁμώνυμός μου ἅγιος Αὐγουστῖνος, ἡ ἁγία Γραφὴ καταντᾷ βιβλίο ὅλων τῶν αἱρέσεων. Ὅλες οἱ αἱρέσεις στηρίζονται στὴν παρερμηνεία τῆς ἁγίας Γραφῆς. Ὄχι διότι φταίει ἡ ἁγία Γραφή ―κάθε ἄλλο, ἄπαγε τῆς βλασφημίας―, ἀλλὰ φταίει ὁ ἄνθρωπος, ποὺ δὲν κάνει καλὴ χρῆσι τῆς ἁγίας Γραφῆς. Ὁ ἀπόστολος Πέτρος λέει· Προσέξτε, ὑπάρχουν μερικὰ χωρία τῆς ἁγίας Γραφῆς, τὰ ὁποῖα, ἂν δὲν τὰ ἑρμηνεύσωμε ὀρθά, δημιουργοῦν ζητήματα μέσα στὴν Ἐκκλησία (βλ. B΄ Πέτρ. 3,16).

Στοὺς πειρασμοὺς τοῦ Χριστοῦ (βλ. Ματθ. 4,1-11) ἔχουμε μιὰ μάχη, ποὺ καὶ οἱ δύο πλευρὲς χρησιμοποιοῦν ὡς ὅπλο τὴν ἁγία Γραφή. Ὁ σατανᾶς πολεμᾷ διαστρεβλώνοντας τὰ χωρία τῆς ἁγίας Γραφῆς, καὶ ὁ Χριστὸς τὸν ἀντικρούει καὶ τὸν κατατροπώνει μὲ τὴ σωστὴ ἑρμηνεία τῶν χωρίων.

Ἂν κανεὶς διαβάσῃ τὴν ἁγία Γραφὴ χωρὶς τὴ βοήθεια τῶν πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, μπορεῖ, παρερμηνεύοντάς την, νὰ πέσῃ σὲ πολλὲς αἱρέσεις. Μπορεῖ νὰ φτάσῃ στὶς πιὸ παράξενες ἑρμηνεῖες καὶ νὰ πέσῃ στὰ μεγαλύτερα ἁμαρτήματα ἀκόμα.

Ποιός θὰ ἑρμηνεύσῃ λοιπὸν ἕνα χωρίο, ποὺ ἐκ πρώτης ὄψεως φαίνεται εὔκολο ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα εἶνε βαθὺ καὶ δύσκολο, ὁ ἄλφα καὶ ὁ βῆτα; Θὰ τὸ ἑρμηνεύσουμε καθὼς τὸ ἑρμηνεύουν οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ἐν Πνεύματι ἁγίῳ.

Ἡ ἑρμηνεία τῶν Πατέρων ἐπάνω στὴν ἁγία Γραφὴ εἶνε τὸ Πηδάλιο, ποὺ εἶνε ἔργο κυρίως τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου. Δὲν λέει βέβαια τίποτα δικό του. Ὁ ἴδιος ὁ ἅγιος Νικόδημος ὑποσημειώσεις μόνο ἔχει, καὶ ἑρμηνεία ἔχει ποὺ εἶνε ἀξιοθαύμαστη. Ἀνοίγοντας τὸ Πηδάλιο ἀκοῦμε τὴ φωνὴ τῶν πατέρων· ὄχι ἑνὸς καὶ δύο, ἀλλὰ ὁλοκλήρου συνάξεως ἁγιωτάτων πατέρων, ἑκατό, διακοσίων, τριακοσίων, τετρακοσίων, πεντακοσίων, ἑξακοσίων ἁγίων πατέρων. Ὅλοι αὐτοὶ συνῆλθαν καὶ ἑρμήνευσαν τὰς γραφὰς καὶ μᾶς ὑπέδειξαν μὲ ποιό τρόπο πρέπει νὰ ζοῦμε.

Tὸ «Πηδάλιο» περιφρονεῖται

Mὰ τώρα τὸ Πηδάλιο περιφρονεῖται. Εἶνε ἕνα σημεῖο τῶν καιρῶν λυπηρὸ καὶ αὐτό. Τὸ εἶχα αἰσθανθῆ ὡς φοιτητὴς πανεπιστημίου, ὅπου καθηγηταί, ὀρθόδοξοι μὲν ἀλλὰ προτεσταντίζοντες, ὡμιλοῦσαν περιφρονητικὰ γιὰ τὸ «Πηδάλιο». Μόνο κάτι ταπεινοὶ Χριστιανοί, πιστὰ τῆς Ἐκκλησίας τέκνα, εἶχαν τὸ «Πηδάλιο», ποὺ ἦτο ἐξηντλημένο καὶ ἄγνωστο στὸ εὐρὺ κοινό.

Οἱ πατέρες, λέγανε οἱ καθηγηταὶ ἐκεῖνοι, ἤτανε παλιοὶ ἄνθρωποι, καθυστερημένα πνεύματα τοῦ καιροῦ ἐκείνου… Καὶ τώρα ἄλλοι, σύγχρονοί μας, δημιούργησαν τὸν λεγόμενο «νεοπατερισμό». Δηλαδή, οἱ νέοι ἀρχιερεῖς εἶνε κι αὐτοὶ πατέρες.

Ὅπως δημιουργήθηκε ὁ νέος ὅρος «νεορθόδοξοι», ἔτσι δημιουργήθηκε καὶ ὁ «νεοπατερισμός». Ὅλες αὐτὲς εἶνε ἀποκλίσεις ἀπὸ τὴν αὐστηρὰν γραμμὴν τῆς παραδόσεως. Νεορθόδοξο κίνημα, εἶνε αὐτὸ τοῦ Γιανναρᾶ.

Mέσα σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο ζοῦμε καὶ πρέπει νὰ ὁμολογήσω εἰλικρινῶς, ὅτι κ᾿ ἐσεῖς κατά κάποιον τρόπο εἶστε ἐπηρεασμένοι ἀπ᾿ αὐτά, καὶ εἴμεθα ὑπεύθυνοι καὶ ἐμεῖς. Δὲν ἐκτιμᾶται τὸ Πηδάλιο.

Στὸ Ἅγιον Ὄρος κάθησε καὶ τὸ κατήρτισε ὁ ἅγιος Νικόδημος. Δὲν ἔγραψε δικά του λόγια. Ἁπλῶς ἑρμήνευσε σὲ ἁπλῆ γλῶσσα τοὺς ἱεροὺς κανόνας τῶν πατέρων καὶ τῶν Συνόδων, γιὰ νὰ εἶνε καταληπτοί. Τὸ Πηδάλιο περιέχει ἑρμηνεία δυσκόλων χωρίων τῆς ἁγίας Γραφῆς καὶ εἶνε ἀσφαλὴς ὁδηγὸς πρὸς πορεία χριστιανική.

Εἶνε μιὰ ὑποτίμησις τοῦ «Πηδαλίου» αὐτὸ ποὺ γίνεται. Γι᾿ αὐτὸ πέσαμε σὲ ἠθικολογία….
Ὅπως καταντοῦμε, ξέρετε, οἱ θεωρούμενοι ὀρθόδοξοι θὰ ἀρνηθοῦν τὴν Ὀρθοδοξία ―ὑπάρχει προφητεία, ὅτι πατριάρχαι ἀρχιεπίσκοποι ἐπίσκοποι ἱερεῖς θὰ προδώσουν τὴν Ὀρθοδοξία―, καὶ θὰ τὴν ὑποστηρίξουν ἄνθρωποι ἄλλοι.
Oἱ μὲν προτεστάντες λένε «μόνο Γραφή», οἱ ἄλλοι λένε «ὄχι Γραφή», καὶ ἔρχεται στὸ μέσον ἡ Ἐκκλησία ἡ Ὀρθόδοξος καὶ λέει· «Ἐρευνᾶτε τὰς γραφάς» (Ἰωάν. 5,39). Νὰ διαβάζετε τὴν ἁγία Γραφή, ἀλλὰ ὄχι μὲ τὸ δικό σας πνεῦμα, ποὺ μπορεῖ νὰ πλανηθῇ, ἀλλ᾿ ὅπως τὴν ἑρμηνεύουν οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας.

Το «Πηδάλιο» στερεὰ τροφή, ἀσφαλὴς ὁδηγὸς

Τώρα ἐσεῖς ἔχετε προχωρήσει, ἔχετε ὡριμάσει – ἔχετε τόσα χρόνια στὴν Ἐκκλησία. Πρέπει νὰ ζῆτε μὲ στερεὰ τροφή. Στερεωτάτη τροφὴ εἶνε ἡ διδασκαλία ποὺ μᾶς προσφέρουν οἱ πατέρες. Δὲν εἶνε εὐχάριστος, εἶνε δύσπεπτος, ἀλλ᾿ εἶνε ἡ μόνη σωτήριος. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἐγὼ συνέστησα, ἐν γνώσει ὅτι θὰ συνατήσουμε δυσκολίες, νὰ σερβίρουμε ἐδῶ «φαγητὰ» ἐκλεκτὰ ἀλλὰ στερεά.

Ἐσεῖς δὲν εἶστε νήπια γιὰ νὰ τρέφεστε μὲ τὸ γαλατάκι τῶν διαφόρων ἀνεκδότων. Εἶστε σὲ μιὰ ἡλικία, ποὺ ἅμα κηρυχθῇ πόλεμος ἐναντίον τῆς Ὀρθοδοξίας θὰ μαρτυρήσετε.

Δὲν βλέπετε ποὺ πᾶμε νὰ ἑνωθοῦμε κατ᾿ εὐθεῖαν μὲ τὸν πάπα, νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τοὺς αἱρετικούς! Ἐμεῖς μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ δὲν θὰ ἑνωθοῦμε οὔτε μὲ τοὺς παπικοὺς οὔτε μὲ τοὺς προτεστάντες, θὰ κρατηθοῦμε ὀρθόδοξοι. Καὶ χρειάζεται προσοχὴ μεγάλη. Γι᾿ αὐτὸ λοιπὸν ἐγκαινιάσαμε τὴν σειρὰ αὐτὴ τῶν μαθημάτων. Νὰ δοῦμε τέλος πάντων αὐτὸ τὸ βιβλίο τὸ ἄγνωστο, τὸ Πηδάλιο, τὸ τόσο συκοφαντημένο, τὸ τόσο περιφρονημένο, τὸ τόσο παρεξηγημένο ἀπὸ τοὺς πολλούς, νὰ δοῦμε τί μᾶς διδάσκει, πῶς ἑρμηνεύει τὸ Εὐαγγέλιο. Νὰ δοῦμε ποιό εἶνε τὸ πνεῦμα του, καὶ τί μᾶς λέει καὶ γιὰ τὰ πιστευτέα καὶ γιὰ τὰ πρακτέα καὶ γιὰ τὰ λατρευτέα στὴν Ἐκκλησία μας.

Ὁμιλεῖ στὸ Πηδάλιο ὄχι ἕνας ἐπίσκοπος, ἀλλὰ συμφωνία διδασκάλων· ὁμιλοῦν τὰ πάγχρυσα στόματα τῶν πατέρων, οἱ σάλπιγγες τοῦ Θεοῦ, οὐράνια πρόσωπα. Ἂν αὐτοὺς δὲν ἀκούσουμε, ποιόν θ᾿ ἀκούσουμε, τὸν Αὐγουστῖνο ἢ τὸν ἄλφα ἢ τὸν βῆτα;

Ἐγὼ ἐπιθυμῶ νὰ τελειώσω μὲ αὐτὰ τὰ πράγματα· ἐσεῖς, ἂν δὲν ἐπιθυμῆτε, δὲν ἔχω λόγο νὰ ἔρχωμαι ἐδῶ πέρα.
Θέλω νὰ τονίσω τὸ ὀρθόδοξο· νὰ εἶστε ὀρθόδοξοι καὶ νὰ μὴν ἔχετε ἐρωτηματικὰ στὴν ψυχή σας γύρω ἀπὸ τὸν ἀνεκτίμητο αὐτὸν θησαυρὸν τῆς Ὀρθοδοξίας, ποὺ εἶνε τὸ Πηδάλιο. Διαβάστε τὸ Πηδάλιο, ποὺ ἔχει μέσα τοὺς κανόνες τῆς Ἐκκλησίας καὶ συνεχῶς ὁ ἅγιος Νικόδημος παραπέμπει στὸν Χρυσόστομο, στὸν Βασίλειο καὶ σ᾿ ὅλους τοὺς πατέρας τῆς Ἐκκλησίας.

Kαθὼς δίδαξαν οἱ πατέρες. «Αἰνέσωμεν ἄνδρας ἐνδόξους καὶ τοὺς πατέρας ἡμῶν τῇ γενέσει» (Σ. Σειρ. 44,1).

Ἐσεῖς τώρα εἶστε τόσα χρόνια ἐδῶ, γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ προαχθῆτε. Νὰ τραφῆτε μὲ στερεὰ τροφή. Νὰ διαβάσετε τὸ Πηδάλιο, γιὰ νὰ εἶστε εἰς θέσιν νὰ ἀντιληφθῆτε τοὺς κινδύνους. Γι᾿ αὐτὸ κ᾿ ἐμεῖς τὰ εἰσηγούμεθα αὐτά, μολονότι γνωρίζομε ὅτι δὲν εἶνε τόσο εὐχάριστα. Ἂν λοιπὸν συμφωνῆτε καὶ ἔχετε ὄρεξι νὰ κάνουμε τέτοια μαθήματα, ἔχει καλῶς· ἂν δὲν συμφωνῆτε, δὲν ἔχω νὰ πῶ τίποτε ἄλλο. Kαταλάβατε;

Οἱ γιατροὶ καταλαβαίνουν ὅτι ἔχει προχωρήσει μιὰ ἀσθένεια, ἰδίως ὁ καρκίνος, ὅταν ὁ ἀσθενὴς ἀπεχθάνεται σταθερὰ τὴν στερεὰ τροφή. Ἂν κ᾿ ἐμεῖς δὲν ἔχουμε ὄρεξι γιὰ τέτοια μελέτη, ἀλλ᾿ ἔχουμε στὴν ψυχή μας ἐρωτηματικὰ γύρω ἀπὸ τὸν ἀνεκτίμητο αὐτὸ θησαυρὸ τῆς Ὀρθοδοξίας, ποὺ εἶνε οἱ κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, εἴμαστε βαρειὰ ἀσθενεῖς.


ΠΗΓΗ

Μέγα Σάββατο πρωὶ - Κύριος ἐν παντί! (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

7ος λόγος τοῦ σταυροῦ

Κύριος ἐν παντί!

«Πάτερ, εἰς χεῖράς σου παρατίθεμαι τὸ πνεῦμά μου»

(Λουκ. 23,46 - Ψαλμ. 30,6)

«Καὶ κλίνας τὴν κεφαλὴν παρέδωκε τὸ πνεῦμα» (Ἰω.

 19,30)

(Ομιλία του †Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

Μετά, ἀγαπητοί μου, μετὰ ἀπὸ πέντε περίπου ὡρῶν ἀγωνία καὶ πόνο ἐπάνω στὸ σταυρὸ ὁ μέγας Μάρτυς τοῦ Γολγοθᾶ ἐκπνέει.

Μέγα Σάββατο πρωὶ.Κύριος ἐν... by on Scribd

ΠΗΓΗ

Λένε κάποιοι ιερείς: «…Μη τα βάζετε με τους άγιους αρχιερείς. Δεν είμεθα ημείς εις θέσιν να τους ελέγχωμεν. Θα τους ελέγξη ο Θεός. Ημείς να κοιτάξωμεν την ψυχούλαν μας. Είνε αμαρτία να κρίνομεν τον κλήρον…». Είναι αυτός ο λογός χριστιανικός;

ΟΧΙ ΑΠΑΝΤΑ Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ: «Αυτά τα λόγια είνε ο,τι εχρειάζοντο οι άγιοι αρχιερείς δια να ζουν και να δρουν ασυδότως…»

Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου
Λένε κάποιοι ιερείς: «…Μη τα βάζετε με τους άγιους αρχιερείς. Δεν είμεθα ημείς εις θέσιν να τους ελέγχωμεν. Θα τους ελέγξη ο Θεός. Ημείς να κοιτάξωμεν την ψυχούλαν μας. Είνε αμαρτία νὰ κρίνομεν τον κλήρον…». Είναι αυτός ο λογός χριστιανικός; ΟΧΙ ΑΠΑΝΤΑ Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ: «Αυτά τα λόγια είνε ο,τι εχρειάζοντο οι άγιοι αρχιερείς δια να ζουν και να δρουν ασυδότως…»

Εἰς τὴν ἀδιαφορίαν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ διὰ τὴν ἀνόρθωσιν τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων συνετέλεσαν καὶ συντελοῦν πολλοὶ παράγοντες, ἐκ τῶν ὁποίων ἕνα ἐδῶ μνημονεύομεν, τὸν καθʼ ἡμᾶς κυριώτερον. Ὅτι δηλαδὴ ὑπὸ εὐλαβῶν κηρύκων καὶ πνευματικῶν πατέρων, μὴ θελόντων διὰ τὸ ἀπερίσπαστον τῆς ἱερᾶς διακονίας των νὰ ἔλθουν εἰς σὐγκρουσιν μὲ παρανομοῦντας ἀρχιερεῖς καὶ νὰ ἐμπλακοῦν εἰς περιπέτειας καὶ ἀγῶνας, κατʼ αὐτοὺς ἀκάρπους, ἐκαλλιεργήθη μία περιδεὴς συνείδησις.

Διʼ ὄνομα Θεοῦ! Μὴ τὰ βάζετε μὲ τοὺς ἁγίους ἀρχιερεῖς. Δὲν εἴμεθα ἡμεῖς εἰς θέσιν νὰ τοὺς έλέγχωμεν. Θὰ τοὺς ἐλέγξη ὁ Θεός. Ἡμεῖς νὰ κοιτάξωμεν τὴν ψυχοῦλάν μας. Εἶνε ἁμαρτία νὰ κρίνομεν τὸν κλῆρον… Αὐτὰ εἶνε ὅ,τι ἐχρειάζοντο οἱ ἅγιοι ἀρχιερεῖς διὰ νὰ ζοῦν καὶ νὰ δροῦν ἀσυδότως. Τὸ «εἰσπολλάτιον» (=Εἰς πολλὰ ἔτη, δέσποτα!), κατʼ ἀείμνηστον διδάσκαλον τοῦ Γένους Δούκαν, κυριαρχῆσαν κατὰ τὴν ἐποχὴν τῆς Τουρκοκρατίας, ἐξακολουθεῖ καὶ εἰς τὸν μετὰ ταῦτα ἐλεύθερον βίον τῆς Ἑλλάδος νὰ ψάλλεται, μέχρις ἀηδίας, καὶ νὰ προσφέρεται ὡς ἄφθονος λιβανωτὸς κολακείας καὶ διʼ ἐκείνους ἀκόμη τοὺς ἀρχιερεῖς οἱ ὁποῖοι διὰ βοῶντα σκάνδαλα θὰ ἔπρεπε νʼ ἀκούουν κραυγὰς ἀποδοκιμασίας καὶ ἀναθέματα.

Διὰ τοῦτον ἔκπληξιν προὐκάλεσεν ἡ συγκέντρωσις πιστοῦ λαοῦ εἰς τὸ κινηματοθέατρον «Ἀκροπὸλ» τὴν 7ην Φεβρουαρίου. Εἶνε ἡ πρώτη φορὰ εἰς τὴν νεωτέραν ἱστορίαν τῆς Ἑλλάδος, ποὺ ὁ πιστὸς λαὸς ἔκαμε τόσον ζωηρῶς τὴν ἐμφάνισίν του καὶ ὕψωσε φωνὴν διαμαρτυρίας διὰ τὴν ἀθλίαν ἐκκλησιαστικὴν κατάστασιν τῶν ἡμερῶν μας. Πρώτην φορὰν πιστοὶ ἀπέβαλον τὴν φοβίαν, μήπως λέγοντές τι κατὰ τῶν σκανδαλοποιῶν ἐκπροσώπων τῆς Θρησκείας τοῦ Ναζωραίου ἁμαρτήσουν θανασίμως καὶ κολάσουν τὴν ψυχήν των, ὡς ἐτρομοκράτουν αὐτοὺς οἱ ἀσυνείδητοι ἐκεῖνοι ἀρχιερεῖς, οἱ ὁποῖοι, μὴ πιστεύοντες εἰς κόλασιν αἰώνιον, ἐν τούτοις χρησιμοποιοῦν τὴν ἰδέα τῆς κολάσεως ὡς μέσον διὰ τοῦ ὁποίου ἐπιχειροῦν νʼ ἀφοπλίσουν τοὺς θέλοντας νʼ ἀγωνισθοῦν διὰ τὴν κάθαρσιν καὶ ἀνόρθωσιν τῆς Ἐκκλησίας. Εἴπομεν ὅτι δὲν πιστεύουν. Διότι, ἐὰν ἐπίστευον, οὐδέποτε θὰ ἐτόλμων νὰ διαπράξουν τοιαύτην ἀσχημίαν ὁποία εἶνε, κατὰ τοὺς ἱεροὺς Κανόνας, ἡ διʼ εὐτελεῖς λόγους ἀπὸ μιᾶς Μητροπόλεως εἰς ἄλλην μεταπήδησις. Τί εἰρωνεία, τί ὑποκρισία, τὶ θεομπαιξία! Ὁ ἀδίστακτος εἰς τὸ νὰ τολμᾶ τὰς πλέον ἀντικανονικὰς καὶ παρανόμους πράξεις, νὰ ζητῆ νὰ ἐμβάλη φόβον καὶ τρόμον εἰς τὰς ψυχὰς τῶν εὐλαβῶν διὰ νὰ μῆ ὑπερασπίσουν τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια ποὺ αὐτὸς ἀσυστόλως καταπατεῖ! Νὰ τρέμη ὁ πιστὸς νὰ φωνάξη τὸ «ἀνάξιος» διʼ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ὡς βδελύγματα ἐρημώσεως νὰ σταθοῦν ἐν τοῖς ἱεροῖς θυσιαστηρίοις, καὶ οἱ ἀνάξιοι νὰ μὴ φοβοῦνται καὶ νὰ μὴ τρέμουν ἐγγίζοντες τὰ ἅγια! Ὄχι, χριστιανέ! Δὲν κολάζεσαι, ἀλλʼ ἁγιάζεσαι. Ἁγιάζεις τὸ στόμα σου, ὅταν φωνάζης δικαίως τὸ «ἀνάξιος», καὶ μὲ τὴν ἁγίαν σου αὐτὴν φωνὴν ζητῆς νʼ ἀπομακρύνης ἐκ τοῦ περιβόλου τῆς Ἐκκλησίας τοὺς μισθωτοὺς ποιμένας, τοὺς κλέπτας καὶ ληστάς, τοὺς χριστεμπόρους καὶ θεοκαπήλους, τοὺς βαρεῖς λύκους, οἱ ὁποῖοι ἐνσκήπτουν εἰς τὸ ποίμνιον διὰ νὰ κλέψουν, νὰ θύσουν καὶ νʼ ἀπολέσουν (ἰδὲ Ἰωάν. 10, 10).

* * *

Αὐτὴν τὴν φοβίαν, ἡ ὁποία ἐκαλλιεργεῖτο ἐκ διαφόρων πλευρῶν καὶ διὰ διαφόρους σκοπούς, διέλυσεν ἡ συγκέντρωσις τῆς 7ης Φεβρουαρίου. Τὰ συνθήματα ποὺ ἐρρίπτοντο πρὸς κάθαρσιν καὶ ἀναγέννησιν τῆς Ἐκκλησίας ἐγίνοντο δεκτὰ μὲ ὁμοβροντίαν φωνῶν καὶ χειροκροτημάτων. Καὶ ἄν κανένα ἄλλο ἀποτέλεσμα δὲν προήρχετο ἐκ τῆς συγκεντρώσεως ταύτης, καὶ μόνον τὸ γεγονός, ὅτι διελύθη ἐπὶ τέλους ἡ φοβία καὶ δημοσία ἐξεφράζετο πλέον ἐκφαντορικῶς ὅ,τι πρὶν εἰς κατʼ ἰδίαν συναντήσεις σιγανῆ τῆ φωνῆ συνεζητεῖτο ὡς μυστικός τις πόθος, φθάνει τοῦτο νὰ καταστήση τὴν συγκέντρωσιν ἱστορικήν. Τὸ δὲ ἄξιον ἰδιαιτέρας ἐξάρσεως εἶνε, ὅτι εἰς τὴν συγκέντρωσιν ταύτην προσῆλθον ὄχι μόνον χριστιανοὶ τῆς Πρωτευούσης, Πειραιῶς καὶ περιχώρων, ἀλλὰ καὶ ἐξ ἄλλων πόλεων τῆς Ἑλλάδος, ὡς Θεσσαλονίκης, Κοζάνης, Φλωρίνης, Γρεβενῶν, Γιαννιτσῶν, Κιλκίς, Κατερίνης, Λαρίσης, Βόλου καὶ Ἰωαννίνων, οἱ ὁποῖοι ἐν μέσω βαρυτάτου χειμῶνος δὲν ὑπελόγισαν ταλαιπωρίας ταξιδίου καὶ ἔξοδα, ἀλλʼ ὡς νὰ ἐπρόκειτο περὶ ἀτομικῆς των ὑποθέσεως μετὰ πολλῆς προθυμίας κατῆλθον εἰς τὰς Ἀθήνας καὶ ἥνωσαν τὰς ἁγνὰς φωνὰς τῆς ἐπαρχίας μὲ τὰς φωνὰς τῆς Πρωτευούσης. Τὸ πλῆθος συνεκινήθη ἐκ τῆς παρουσίας τῶν χριστιανῶν οἱ ὁποῖοι ἀντεπροσώπευον διάφορα χριστιανικὰ σωματεῖα ἐπαρχιῶν. Ἀπεδείχθη ὅτι ὁ λαὸς ἤρχισε νὰ διεκδικῆ τὰ δικαιώματά του, καὶ ὅτι τὸ σύνθημα περὶ Ἐκκλησίας ἐλευθέρας καὶ ζώσης, ὡς ἠλεκτρικὸς σπινθῆρ διατρέχει πόλεις καὶ χωρία καὶ φθάνει μέχρι τῶν ἀκραίων σημείων τῆς Πατρίδος. Ἰδίως τὸ σύνθημα τοῦτο συγκινεῖ τὴν νέαν γενεάν, ἡ ὁποία, ἔχουσα ἔντονα δημοκρατικὰ φρονήματα, μὲ θλῖψιν καὶ ἀγανάκτησιν βλέπει ὄτι ἡ ἐλευθερία, ποὺ εἶνε καρπὸς τοῦ γνησίου θρησκευτικοῦ πνεύματος, στενάζει κάτω ἀπὸ τὸ βαρὺ πέλμα μιᾶς δεσποτικῆς ἀπολυταρχίας. Ὅλοι ὅσοι συμμετέσχον εἰς τὴν ἀλησμόνητον αὐτὴν συγκέντρωσιν ἐξῆλθον ἀποφασισμένοι νʼ ἀγωνισθοῦν σπουδαιότερον διὰ τὴν διαφώτισιν τοῦ λαοῦ.

ΠΗΓΗ: augoustinos-kantiotis.gr

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ.

Μετά τήν Συμφωνίαν τό οὐδετερόθρησκον κράτος

Τελικά, ὅπως ἀναμενόταν, ἡ ἐπαίσχυντος, προδοτική καί προσχεδιασμένη πολλές δεκαετίες τώρα συμφωνία τῶν Πρε­σπῶν ψηφίσθηκε καί ὅπως ὅλα δείχνουν πορευόμεθα στήν ἑπόμενη φάση, ὅπου ἡ ἄθεη ἑλληνική κυβέρνηση θά ὁλοκληρώση τήν ἐργασία πού τῆς ἔχουν ἀναθέσει τά σκοτεινά κέντρα, γιά νά παραδώση τήν σκυτάλη στούς ἑπόμενους ὀλετῆρες τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους. Καί βέβαια ἡ τελευταία σκηνή ἔχει νά κάνη μέ τήν ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος, τήν θεσμοθέτηση τοῦ οὐδετερόθρησκου κράτους καί τήν ἁρπαγή τῶν τελευταίων φιλέτων τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας ἀλλά καί τήν ἀλλαγή στό καθεστώς μισθοδοσίας τοῦ κλήρου καί στήν ἀποδέσμευσή της ἀπό τό Δημόσιο. Αὐτό ὅμως πού πληγώνει εἶναι ὅτι, ἄν ἐξαιρέσουμε κάποιους μεμονωμένους Ἱεράρχες, ὁ Μακαριώτατος καί ἡ πλειοψηφία τῶν Ἀρχιερέων ἐπιδεικνύουν προκλητική ἀπάθεια καί σιωπή. Πολέμιοι τοῦ Θεοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας του πάντοτε ὑπῆρχαν καί θά ὑπάρχουν, ὅμως τέτοια ἀδιαφορία ἀπό αὐτούς πού ἐξ ὁρισμοῦ εἶναι φύλακες τῆς Πίστεως καί τοῦ Γένους δέν γνωρίζουμε, ἐάν ἔχη ξανασυμβῆ.

Δυστυχῶς, περιορισμένοι εἶναι οἱ Ἀρχιερεῖς πού ἔχουν συναίσθηση τῶν ὑποχρεώσεών τους, οἱ περισσότεροι ἀρκοῦνται στήν διαποίμανση τῆς Μητροπόλεώς των καί ξέχασαν ὅτι εἶναι καί μέλη τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί ἔχουν καίριες εὐθύνες γιά τά γενικώτερα προβλήματα τόσο τῆς Ἐκκλησίας ὅσο καί τῆς Πατρίδας. Ὅμως παλαιότερα ὑπῆρχαν Ἱεράρχες, οἱ ὁποῖοι τιμοῦσαν τήν Ἀρχιερωσύνη τους καί εἶχαν συναίσθηση τῶν εὐθυνῶν τους. Πρέπει τέλος νά σημειώσουμε ὅτι τά προβλήματα πού διακυβεύονται μέ τήν συμφωνία τῶν Πρεσπῶν εἶναι γνωστά δεκαετίες τώρα καί γιά τόν λόγο αὐτό δέν δικαιολογεῖται καμία ὀλιγωρία οὔτε ἀδιαφορία.

Ὁ ἄξιος Ἱεράρχης

Ὅπως οἱ παλαιότεροι θά θυμοῦνται καί οἱ νεώτεροι θά ἔχουν διαβάσει, τό 1967 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Φλωρίνης ὁ μακαριστός καί ἄξιος Ἱεράρχης Αὐγουστῖνος Καντιώτης, ὁ ὁποῖος ἐποίμανε θεοφιλῶς τήν Μητρόπολή του μέχρι τήν παραίτησή του (25-1-2000). Ὁ μακαριστός Ἱεράρχης κατά τήν διάρκεια τόσο τῆς ἱερωσύνης του ὅσο καί τῆς ἀρχιερωσύνης του δέν δίστασε οὔτε μία στιγμή νά ἔλθη σέ σύγκρουση μέ τό Παλάτι (τόν τότε Βασιλέα καί τήν Βασίλισσα), μέ τούς στρατιωτικούς τήν ἐποχή τῆς ἑπταετίας, ἀργότερα μέ τούς πολιτικούς ἀλλά καί μέ ἀρχιεπισκόπους, ὅταν θίγονταν ἡ ἐκκλησιαστική τάξη καί τά ἐθνικά ζητήματα.

Ὁ ἅγιος Ἱεράρχης καί σθεναρός ἀγωνιστής τῆς Ὀρθοδοξίας καί τοῦ Γένους, ὅσοι θά θυμοῦνται, τήν 18η Δεκεμβρίου 1990 εἶχε ἀφορίσει τόν Ἕλληνα σκηνοθέτη Θεόδωρο Ἀγγελόπουλο, διότι δέν εἶχε εἰσακούσει τήν προειδοποίησή του νά ἐγκαταλείψη τήν Φλώρινα, ὅπου ἐκείνη τήν περίοδο γύριζε στήν ἀκριτική πόλη τῆς Μακεδονίας τήν ταινία του «Τό μετέωρο βῆμα τοῦ πελαργοῦ», ἀλλά προχώρησε στά γυρίσματα τῆς ταινίας, ἀγνοώντας τόσο τόν ἀφορισμό ὅσο καί τίς ἀντιδράσεις τῶν κατοίκων τῆς Φλώρινας.

Ἡ Ἑλλάδα παύει νά εἶναι ἐλεύθερον καί αὐτόνομον κράτος

Τό περιοδικό «Χριστιανική Σπίθα», τό ὁποῖο ἐξέδιδε τότε ὁ Αὐγουστῖνος Καντιώτης καί συνεχίζει μέχρι σήμερα νά κυκλοφορῆ ἀπό τούς πατέρες τῆς Ἱ. Μ. Λογγοβάρδας, τήν ἐποχή ἐκείνη ἔγραφε «Ἠρχίσαμεν τήν κριτικήν τοῦ κινηματογραφικοῦ ἔργου τοῦ κ. Θ. Ἀγγελόπουλου, καί ἡ μέχρι σήμερον διεξαχθεῖσα σφοδρά συζήτησις ἀπέδειξεν ὅτι ἡ Ἑλλάς, ἡ ἀγαπητή μας πατρίς, μετά τήν ἔνταξίν της εἰς τήν Ε.Ο.Κ. παύει νά εἶνε ἐλεύθερον καί αὐτόνομον κράτος ρυθμίζον τά κατ’ αὐτό ἄνευ ξένων ἐπεμβάσεων, ἀλλ’ ὑπεράνω αὐτῆς ὑπάρχει πλέον τό ΥΠΕΡΚΡΑΤΟΣ πού λέγεται Ε.Ο.Κ., καί ὑπό τήν ἐπίδρασιν αὐτοῦ ἡ Ἑλλάς κινδυνεύει νά χάση τήν θρησκευτικήν καί ἐθνικήν της ταὐτότητα. Ὄπισθεν δέ τοῦ ὑπερκράτους τίς οἶδεν ὁποῖαι σκοτειναί δυνάμεις κρύπτονται! Πολλά εἶνε τά σημεῖα πού δεικνύουν ὅτι εἰσήλθομεν ἤδη εἰς περίοδον σατανοκρατίας, ἡ ὁποία ὠνομάσθη ἐποχή ὑδροχόου, οἱ δέ ὀπαδοί αὐτῆς εἰς Ἀμερικήν λέγουν ὅτι κυριαρχία τοῦ ὑδροχόου –κατ’ αὐτούς- σημαίνει κατάλυσιν τῆς ἐποχῆς τοῦ ΙΧΘΥΟΣ…. Ἤδη αἱ ἀνησυχίαι ἐκεῖναι ἤρχισαν ν’ ἀποδεικνύωνται βάσιμοι. Ἡ παροῦσα φωνή τοῦ γέροντος ἐπισκόπου Φλωρίνης εἶνε ὡς φωνή βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ. Εἴθε ν’ ἀκουσθοῦν φωναί ἰσχυρότεραι καί νά συντελεσθῆ ἀφύπνισις τῆς θρησκευτικῆς καί ἐθνικῆς συνειδήσεως ὅλων τῶν πατριωτῶν Ἑλλήνων. Ἄλλως….».

Ὁ κυρὸς Αὐγουστῖνος ἔστεκεν ἀκοίμητος φρουρός εἰς τά Ἑλληνικά σύνορα

Ὁ μακαριστός Νικόλαος Ψαρουδάκης σέ ἄρθρο του ἐκείνη τήν ἐποχή στόν «Ὀρθόδοξο Τύπο» ἔγραφε σχετικά μέ τήν ταινία τοῦ Θ. Ἀγγελόπουλου «Συμβαίνει ὅμως ἡ Φλώρινα νά μή εἶναι ξέφραγο μαντρί. Ἔχει ποιμένα τόν Αὐγουστῖνο Καντιώτη, ποιμένα ἀληθινό καί ὄχι μισθωτό. Ἔτσι πληροφορίες πού ἔφτασαν στά αὐτιά του, τόν ἔκαμαν νά ἐρευνήσει τό θέμα τῆς ταινίας καί νά βεβαιωθεῖ ὅτι καί τό σενάριο καί ἡ ἐπιλογή τῆς Φλώρινας, δέν εἶναι τυχαῖα καί ὅτι ὑπηρετοῦσαν σκοπούς ὄχι καλούς καί γιά τό ποίμνιό του καί γιά τό Ἔθνος! Καί ἀντέδρασε, ὡς ὤφειλε ἄλλωστε… Ρωτᾶμε τόν κ. Ἀγγελόπουλο: Γιατί εἶναι ἀπαραίτητο σέ κάθε ταινία νά μπαίνει, ὡς μαϊντανός, ἡ πορνεία, ἡ μοιχεία, ἡ διαστροφή, τό ἔγκλημα καί τά ἄλλα παρόμοια, πού βλέπουμε στήν τηλεόραση;… Στήν Φλώρινα βρῆκες νά διακηρύξεις τίς διεθνικές σου ἀντιλήψεις καί νά στραφεῖς κατά τῶν συνόρων; Ἐκεῖ πού οἱ γελοῖοι καί ἀνιστόρητοι προπαγανδιστές τῶν Σκοπίων στρέφουν τά βέλη τους πῆγες νά διακηρύξεις κατά τῶν συνόρων;… Γιατί κατάργηση τῶν συνόρων σημαίνει ἀπώλεια τῆς ταυτότητας. Καί χωρίς ταυτότητα δέν μπορεῖ νά ζήσει κανείς οὔτε ἄτομο, οὔτε λαός». Καί καταλήγει ὁ μακαριστός Νικόλαος Ψαρουδάκης «Ἡ ντόπια καί ξένη ‟συναγωγή πονηρευομένων” πρέπει κάποτε νά καταλάβει: ‟Σκληρόν πρός κέντρον λακτίζειν”! Ἄς πάψει ἡ συναγωγή αὐτή, ὅποιο χρῶμα κι ἄν ἔχει -ὅλοι οἱ γύφτοι μιά γενιά- νά μιλᾶ γιά σκοταδισμό καί μεσαίωνα στόν Λόγο τοῦ Θεοῦ! Πρός Θεοῦ: Οὔτε στό χεῖλος τοῦ κρημνοῦ δέν θά ὑπάρξει ἀφύπνιση; Σέ μία ὥρα πού τά εἴδωλα τοῦ ὑλισμοῦ γκρεμίζονται καί συντρίβονται, σ’ Ἀνατολή καί Δύση, πού ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ θριαμβεύει στόν αἰώνιο θρόνο του, ἐμεῖς ἐδῶ θά μιλᾶμε γιά σκοταδισμό καί μεσαίωνα, ἐπειδή ἕνας ἀληθινός Ἐπίσκοπος στέκει ἀκλόνητος στήν ἔπαλξη τῆς Ἐκκλησίας καί δέν ἐννοεῖ, γιά κανένα λόγο, ν’ ἀφήσει τό ποίμνιό του στήν διάθεση τῶν λύκων; Ξεχνᾶτε, κύριοι, ὅτι στούς ‟τρελούς” τῆς Ἐκκλησίας, σάν τόν Αὐγουστῖνο Καντιώτη, χρωστᾶμε τήν Ἐθνική καί πνευματική μας ὑπόσταση; ‟Τρελοί” ἦσαν οἱ προφῆτες, πού ἤλεγξαν τήν ἀνομία τῆς ἐποχῆς τους, ‟τρελός” ἦταν ὁ Ἰωάννης πού ἤλεγξε τόν Ἡρώδη, ‟τρελός” ἦταν ὁ Χρυσόστομος, πού ἤλεγξε τήν ‟ἡρωδιάδα” Αὐτοκράτειρα, ‟τρελός” ἦταν ὁ Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, πού ἐμπόδισε τόν ἐξισλαμισμό τῆς Βαλκανικῆς καί πού ἄν ἔλειπε, θά φοράγαμε ὅλοι κόκκινο φέσι, ‟τρελός” εἶναι ὁ Αὐγουστῖνος σήμερα πού στέκει ἀκοίμητος φρουρός στά Ἑλληνικά σύν­ορα, γιά νά ὑπάρχομε καί αὔριο καί μετά».

Ἡ ὑπογραφή τῆς Συμφωνίας ἀπέδειξεν ὅτι δέν ὑπάρχουν σήμερον φρουροί

Καί ἐμεῖς σήμερα πορευόμεθα μόνον μέ γνωστικούς Ἐπισκόπους, χωρίς κανένα ‟τρελό”, χωρίς Χρυσόστομο, χωρίς Προφήτη, χωρίς Πρόδρομο, χωρίς Κοσμᾶ Αἰτωλό, χωρίς Καντιώτη καί ἔχει θριαμβεύσει ἡ ἀθεΐα, ἔχουμε χάσει τήν Ἐθνική καί πνευματική μας ὑπόσταση, ἔχουμε σχεδόν ἐξισλαμισθῆ, μόνον φέσια δέν φορᾶμε, τά σύνορα δέν τά φυλάει κανείς, ἡ ἡρωδιάδα καί ἡ ἀνομία δέν ἐλέγχεται ἀπό κανένα, καί δέν ξέρουμε ἄν θά ὑπάρχουμε αὔριο ὡς Ἕλληνες, διότι δέν ὑπάρχει ἕνας ‟τρελός”, «ἕνας ἀληθινός Ἐπίσκοπος πού νά στέκει ἀκλόνητος στήν ἔπαλξη τῆς Ἐκκλησίας καί νά μή ἐννοεῖ, γιά κανένα λόγο, ν’ ἀφήσει τό ποίμνιό του στήν διάθεση τῶν λύκων». Ὅμως οἱ γνωστικοί δέν θά μείνουν στήν ἱστορία, ἐνῶ ὁ Αὐγουστῖνος Καντιώτης καί κάθε ‟τρελός” θὰ μένη εἰς τόν αἰῶνα.

Γιά τήν ἱστορία νά ἀναφέρουμε ὅτι:

Ὁ μακαριστός Ἱεράρχης γιά πρώτη φορά καί μοναδική κατά τήν ἐπισκοπική του σταδιοδρομία ἀφόρισε καί μάλιστα εἶχε δώσει προθεσμία στόν σκηνοθέτη καί στούς συνεργάτες του, τούς ὁποίους καί αὐτούς εἶχε ἀφορίσει, δύο χρόνια, γιά νά μετανοήσουν. Ὁ Θεόδωρος Ἀγγελόπουλος πέθανε χωρίς νά ἀρθῆ ὁ ἀφορισμός του καί μάλιστα πέθανε στίς 24 Ἰανουαρίου τοῦ 2012, δηλαδή ἑπτά χρόνια πρίν την ψήφιση τῆς συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν, ἡ ὁποία ὑπερψηφίσθηκε ἀπό τό Ἑλληνικό κοινοβούλιο στίς 25 Ἰανουαρίου τοῦ 2019. Τέλος, νά σημειώσουμε ὅτι ἡ ταινία «Τό μετέωρο βῆμα τοῦ πελαργοῦ» εἶχε χρηματοδοτηθῆ ἀπό εὐρωπαϊκά κονδύλια.

Γεώργιος Τραμπούλης, θεολόγος


ΠΗΓΗ

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΓΩΝΙΣΤΑΙ.

ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΟΥΜΕ ΤΑ ΙΕΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΟΣΙΑ. ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΑΠΑΥΩΜΕΘΑ ΣΤΟ «ΕΧΕΙ Ο ΘΕΟΣ» ΚΑΙ ΣΤΟ «ΠΥΛΑΙ ΑΔΟΥ ΟΥ ΚΑΤΙΣΧΥΣΟΥΣΙΝ ΑΥΤΗΣ» (ΜΑΤΘ. 16,18). ΑΣΦΑΛΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΣΒΗΣΗ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ· ΑΛΛΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΒΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΟΠΩΣ ΕΣΒΗΣΕ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ.

Έχουν σύστημα οι άθεοι να γκρεμίσουν την Εκκλησία του Χριστού.

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΓΩΝΙΣΤΑΙ

Απὸ τὸ βιβλίο «ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΤΩΝ ΕΣΧΑΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ»
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου, σελ.3

Ὡς στρατιῶται Χριστοῦ, ὡς πιστὰ τέκνα τῆς Ἐκκλησίας, δὲν πρέπει νὰ ἀδιαφοροῦμε γιὰ τὰ ἐκκλησιαστικὰ θέματα, ἀλλὰ νὰ δείχνουμε ζωηρὸν ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ.

Πρέπει οἱ Χριστιανοὶ νὰ εἶνε ἀγωνισταί. Καὶ ὅταν λέμε νὰ εἶνε ἀγωνισταί, δὲν ἐννοοῦμε νὰ πάρουν ῥόπαλα, τουφέκια, καραμπῖνες, ὅπλα. Ὄχι. Μακριὰ αὐτὰ ἀπὸ μᾶς. Χρειαζόμεθα ὅπλα πνευματικά. Καὶ πνευματικά μας ὅπλα εἶνε ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ· εἶνε ἡ διαμαρτυρία μας, εἶνε οἱ φωνές μας, τὸ «αἶσχος», ὅλο αὐτὸ τὸ κλίμα τὸ ὁποῖο μποροῦμε νὰ δημιουργήσωμε, ποὺ εἶνε τὸ φραγγέλλιο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὸ ὁποῖο θὰ πρέπῃ νὰ ὑψώσουμε διαμαρτυρόμενοι γιὰ τὴν ἀθλία κατάστασι τῆς κοινωνίας.

Στὰ μαρτυρολόγια μένουμε κατάπληκτοι βλέποντας τὴν ἀνδρεία τῶν Χριστιανῶν. Ἐμφανίζονταν μπροστὰ στοὺς αὐτοκράτορας καὶ τοὺς τυράννους καὶ φωνάζανε· Αἶσχος, ντροπή σας, ἀπάνθρωποι καὶ σκληροί! Διαμαρτύροντο γιὰ τὴν σκληρότητά των. Τοὺς πιάνανε κι αὐτοὺς καὶ τοὺς βασανίζανε. Τέτοιοι ζωντανοὶ Χριστιανοὶ ἦταν ἐκεῖνοι.

Ἔχουν σύστημα οἱ ἄθεοι νὰ γκρεμίσουν τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ ὑπερασπίσουμε τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια. Νὰ μὴν ἀναπαυώμεθα στὸ «ἔχει ὁ Θεέπειός» καὶ στὸ «πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (Ματθ. 16,18). Ἀσφαλῶς δὲν θὰ σβήσῃ ἡ Ἐκκλησία· ἀλλὰ μπορεῖ νὰ σβήσῃ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ὅπως ἔσβησε καὶ ἀπὸ τὴ Μικρὰ Ἀσία. Ποῦ εἶνε ἡ Ἐκκλησία τῆς Μικρᾶς Ἀσίας; ποῦ εἶνε οἱ πενήντα μητροπόλεις της; ποῦ εἶνε οἱ ναοί της; ποῦ εἶνε τὰ μοναστήρια της; ποῦ εἶνε τὰ προσκυνήματά της; ποῦ εἶνε τὰ λείψανά της; ποῦ; ποῦ; ποῦ;

Ἂν ἔχετε διάθεσι ν’ ἀγωνιστῆτε, ὑπάρχει ἐλπὶς νὰ νικήσωμε· ἂν δὲν ἔχετε διάθεσι, θὰ μᾶς σαρώσῃ τὸ κῦμα τῆς ἀπιστίας τῆς ἀθεΐας καὶ ὅλων τῶν αἱρέσεων.

Ἐγὼ σήμερα – αὔριο φεύγω, γέρος ἄνθρωπος εἶμαι. Ἀλλὰ σᾶς προειδοποιῶ καὶ σᾶς λέγω· Θὰ δῆτε πολλὰ δεινὰ στὴν πατρίδα μας, φοβερώτερα ἀπὸ ὅ,τι εἴδαμε ἐμεῖς. Ἀλλὰ ὅ,τι καὶ ἂν συμβῇ, καὶ τὰ ἄστρα νὰ πέσουν καὶ τὰ ποτάμια νὰ στερέψουν καὶ τὰ πάντα νὰ καταστραφοῦν, ἕνα θὰ μείνῃ· Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος, ὅν παῖδες ὑμνεῖτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας· ἀμήν

ΠΗΓΗ

Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης, Ο διωγμός των ευσεβών.

Κυρ. Τελώνου & Φαρισαίου (Β΄ Τιμ. 3,10-15)

O ΔΙΩΓΜΟΣ ΤΩΝ ΕΥΣΕΒΩΝ

«Οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται» (Β΄ Τιμ. 3,12)

Ὁμιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

ΣΗΜΕΡΑ, ἀγαπητοί μου, ἀρχίζει τὸ Τριῴ­διο. Τί εἶνε Τριῴδιο; Ἂν ρωτήσουμε τοὺς κοσμικοὺς ἀνθρώπους, θὰ μᾶς ποῦν· Τριῴδιο ἴ­σον χοροί, διασκεδάσεις, γλέντια, μάσκες, καρ­ναβάλια. Αὐτὸ ὅμως εἶνε πλάνη. Αὐτὸ δὲν εἶ­νε Τριῴδιο· εἶνε ἀντιτριῴδιο, ἀντίθετο μὲ τὸ Τριῴδιο τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ μας. Τρι­ῴ­διο εἶνε μία ἱερὰ περίοδος τοῦ ἐκκλησιαστι­κοῦ ἔτους, περίοδος ἐντατικωτέρας ἀσκήσε­ως. Ὅπως ὁ στρατὸς ἔχει περίοδο ἀσκήσεων, γιὰ νὰ εἶνε οἱ στρατιῶτες πανέτοιμοι διὰ πᾶν ἐνδεχόμενον, ἔτσι καὶ τὸ Τριῴδιο εἶνε περίοδος ἱερῶν ἀσκήσεων τῶν Χριστιανῶν. Τὸ Τρι­ῴ­­διο εἶνε δέκα ἑβδομάδες· πρώτη ἡμέρα εἶνε σήμερα, καὶ τελευταία ἡμέρα εἶνε τὸ Μέγα Σάββατο, ὅταν ὁ ἱερεὺς γεμᾶτος ἐνθουσιασμὸ σκορπάει μέσ᾽ στὸ ναὸ δεξιὰ – ἀριστερά, πάνω – κάτω, φύλλα δάφνης καὶ ψάλλει «Ἀνάστα, ὁ Θεός, κρῖνον τὴν γῆν» (Ψαλμ. 81,8).

Τὸ Τριῴδιο, γιὰ νὰ ἐκφρασθῶ ἁπλούστερα, εἶνε μία σκάλα, ποὺ μᾶς ὑψώνει ἀπὸ τὴ γῆ στὸν οὐρανό. Μοιάζει μὲ τὴ σκάλα ποὺ εἶδε ὁ Ἰακώβ, ποὺ τὸ κάτω ἄκρο της πατοῦσε στὴ γῆ καὶ τὸ ἄλλο ἔφτανε στὸν οὐρανό. Μιὰ σκάλα λοιπὸν βλέπουμε μπροστά μας, καὶ σήμερα εἶνε τὸ πρῶτο σκαλοπάτι. Ἐμπρός, πλη­σιάστε καὶ πατῆστε τὸ πρῶτο σκαλοπάτι.

Στὸ πρῶτο σκαλοπάτι στέκεται ὁ τελώνης, ποὺ λέει· «Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτω­λῷ» (Λουκ. 18,13). Καὶ κοντὰ στὸν τελώνη τοῦ εὐ­αγγελίου στέκεται ὁ ἀπόστολος.

Θὰ μοῦ ἐπιτρέψεται νὰ μὴ ἀσχοληθῶ μὲ τὸν πρῶτον, τὸν ἀναστεναγμὸν τοῦ Τελώνου, ἀλλὰ νὰ εἴπω ὀλίγας λέξεις ἐπάνω στὸ ἀποστο­λικὸ ἀνάγνωσμα ποὺ λέει, ὅτι ἡ ζωὴ εἶνε ἀγώνας, καὶ μᾶς προειδο­ποιεῖ· «Οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται» (Β΄ Τιμ. 3,12).

* * *

Ἂς προσέξουμε, ἀγαπητοί μου. «Οἱ θέλον­τες», λέει. Τί σημαίνει αὐτό; Ὅτι ὁ χριστιανι­σμὸς εἶνε ἐλευθερία, δὲν βιάζει κανένα. Εἶ­σαι ἐλεύθερος νὰ ἐκλέξῃς ἢ τὸν ἀνήφορο – ἀ­νήφο­ρος καὶ Γολγοθᾶς εἶνε ἡ ὁδὸς τοῦ καθή­κον­τος, ἢ τὸν κατήφορο τῆς κακίας καὶ τῆς δι­αφθο­ρᾶς· ἐλεύθερος νὰ ἐκλέξῃς ἢ τὴν στενὴ καὶ τε­θλιμμένη ἢ τὴν πλατειὰ καὶ εὐρύχω­­ρη ὁδό (Ματθ. 7,13-14)· ἐλεύθερος ν’ ἀκολουθή­­σῃς ἢ τὸ φῶς ἢ τὸ σκότος, ἢ τὸν Χριστὸ ἢ τὸν διάβολο.

Ἐλεύθερος εἶσαι· ἀλλ’ ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ θὰ ἐκλέξῃς τὴν ὁδὸ τοῦ καθήκον­τος, τῆς ἀρε­τῆς, τοῦ Χριστοῦ μας, τότε πλέον πρέπει νὰ εἶσαι προετοιμασμένος· διότι στὸ δρόμο αὐτὸν θὰ συναντήσῃς πολλὰ ἐμπόδια. Ποιά εἶνε τὰ ἐμ­πόδια; Ἐμπόδια πρῶτα ἀπὸ τὸν ἑαυτό σου. Ναί, ἀπὸ τὸν ἑαυτό σου. Διότι ἐχθρὸς χειρότε­ρος ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας δὲν ὑ­πάρχει. Θὰ συναντήσῃς δηλαδὴ ἐμπόδια ἀπὸ κακίες καὶ πάθη, ἀπὸ τὸν «παλαιὸν ἄνθρωπον» ποὺ λέει ὁ ἀ­πόστολος Παῦλος (῾Ρωμ. 6,6· Ἐφ. 4,22· Κολ. 3,9). Θὰ συναντήσῃς ἀκόμη ἐμπόδια ἀπὸ τὸν διάβολο, ποὺ μέρα – νύχτα δὲν παύει νὰ μᾶς πειρά­ζῃ μὲ λογισμοὺς καὶ ἐπιθυμίες. Θὰ συναντή­σῃς τέλος ἐμπόδια κι ἀπὸ τὸν κόσμο, ἀπὸ τὰ ὄργανα τοῦ διαβό­λου, κακοὺς καὶ ἀπίστους καὶ διεφθαρμένους ἀνθρώπους, ποὺ μὲ μυρίους τρό­πους ζητοῦν νὰ ἐμποδίσουν τὴν πορεία σου.

«Οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται». Ὁ λόγος αὐτὸς τοῦ ἀποστόλου Παύλου ἀποδεικνύεται ἀληθινὸς διὰ μέσου ὅλων τῶν αἰώνων. Θέλετε παραδεί­γμα­τα; Ἀνοῖξτε λοιπὸν τὴν ἁγία Γραφὴ νὰ δῆτε.

Ἐδιώχθη ὁ Ἄβελ, ὁ ἁγνὸς καὶ δίκαιος ἐκεῖ­νος ἄνθρωπος, ἀπὸ τὸν Κάϊν τὸν δολοφόνο ἀ­δελφό του. Ἐδιώχθη ὁ Ἰακὼβ ἀπὸ τὸν Ἠσαῦ καὶ ἀναγκάστηκε νὰ ἐκπατρισθῇ μακριὰ ἀπὸ τὴ γῆ τῶν πατέρων του. Ἐδιώχθη ὁ πάγκαλος Ἰωσὴφ ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς του, ποὺ τὸν φθό­νησαν καὶ τὸν πούλησαν στοὺς Αἰγυπτίους καὶ φυλακίστηκε συκοφαντημένος. Ἐδιώχθη ὁ Δαυῒδ ἀπὸ τὸν ἀχάριστο Σαοὺλ καὶ ἀπὸ τὸ παιδί του τὸν Ἀβεσσαλώμ. Ἐδιώχθησαν οἱ προ­­φῆται, ὁ Ἰερεμίας καὶ ὁ Ἠσαΐας· τὸν μὲν Ἰερε­μία τὸν ἔῤῥιξαν σὲ βόθρο, ὁ δὲ Ἠσαΐας πριονίστηκε μὲ πριόνι.Ἐδιώχθησαν οἱ Τρεῖς Παῖ­δες, ἐπειδὴ δὲν προσκύνησαν τὸ εἴδωλο, καὶ τοὺς ἔῤῥιξαν μέσα στὸ καμίνι. Ἐδιώχθη ὁ προ­φήτης Δανιήλ, ποὺ τὸν ἔῤῥιξαν στὸ λάκκο τῶν λεόν­των. Ἐδιώχθη ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος ἀ­πὸ τὴν αἰσχρὰ Ἡρῳδιάδα, καὶ τὸν ἀποκεφάλισαν.

Ἀλλὰ περισσότερο ἀπ᾽ ὅλους ἐδιώχθη ἕ­νας· κανείς ἄλλος δὲν ἐδιώχθη τόσο ὅσο ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός.Διότι οἱ ἄλλοι κατὰ τὸ μᾶλλον ἢ ἧττον ὑπῆρξαν ἁμαρτωλοί, ἀλλὰ ἐκεῖνος ἦταν ὁ ἀναμάρτητος, ὁ ἅγιος τῶν ἁγίων. Ἐδιώχθη· νήπιο ἀκόμη ἦταν, καὶ ὁ Ἡρῴδης τρόχισε τὰ μαχαίρια του γιὰ νὰ τὸ σφάξῃ. Ἐδιώχθη ἀπὸ γραμματεῖς καὶ φαρισαίους, τοὺς διαστρεβλωτὰς τῶν ἀληθειῶν τοῦ Θεοῦ, ἐδιώχθη ἀπὸ τὸν Ἄννα καὶ τὸν Καϊάφα, ἐδιώχθη ἀπὸ τὸν Πιλᾶτο, ἐδιώχθη ἀπὸ ἕναν ἀχάριστο λαὸ ποὺ φώναζε «Σταύρωσον σταύρωσον αὐτόν» (Λουκ. 23,21).

Τὸ παράδειγμα τοῦ Χριστοῦ μιμήθηκαν ἔ­πειτα οἱ ἀ­πόστολοι. Ὅλοι εἶχαν μαρτυρικὸ τέλος. Κ’ ἐ­κεῖνος ποὺ ἐδιώχθη περισσότερο ἀπ’ ὅλους εἶνε ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅπως λέει σήμερα. Τὸν ἔῤῥιξαν στὶς φυλακὲς τῆς ῾Ρώμης καὶ ἀπὸ ᾽κεῖ ἔστειλε τὸ μήνυμα αὐτό, «Οἱ θέλοντες εὐσε­βῶς ζῆν… διωχθήσονται».

Ἐδιώχθησαν καὶ οἱ διάδοχοι τῶν ἀποστόλων. Ἐδιώχθη ὁ Μέγας Βασίλειος ἀπὸ μία μαφία, ποὺ ἐσχεδίαζε τὴν ἐκθρόνισί του· ἐδιώχθη ὁ Γρηγόριος, τὸν ὁποῖο πετροβόλησαν οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Ἀρείου· ἐδιώχθη πρὸ παντὸς ὁ Χρυσόστομος, ποὺ πέθανε στὴν ἐξορία λέγον­τας «Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν».

* * *

Ὅλοι οἱ πιστοὶ διώκονται. Καὶ διὰ μέσου τῶν αἰώνων φθάνουμε στὴν ἐποχή μας. Καὶ σή­μερα διώκονται οἱ Χριστιανοί. Θέλετε παράδειγμα; Κάνετε τὸν κόπο ―ἂν τολμᾶτε―, νὰ περάσετε τὰ σύνορα καὶ νὰ μπῆτε στὴν Ἀλ­βανία, ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχουν ἑλληνικὲς πόλεις (τὸ Ἀργυρόκαστρο, ἡ Κορυτσά, ἡ Χειμάρρα…), εὐλογημένα μέρη, τὰ ὁποῖα ἁγιάσαμε μὲ ποταμοὺς αἱμάτων οἱ Ἕλληνες. Ἐκεῖ; μέχρι πρό τινος δὲν χτυποῦσε καμπάνα, δὲν λειτουργοῦσε παπᾶς, δὲν ἐβαπτίζοντο παιδιά, δὲν ἐν­ταφιάζοντο ἐκκλησιαστικῶς νεκροί, οὔτε τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ σοῦ ἐπέτρεπαν νὰ κά­νῃς. Οἱ Χριστιανοὶ Ἕλληνες ἀντιμετώπιζαν ἐξορίες καὶ στρατόπεδα τοῦ Ἐμβὲρ Χότζα, γιὰ νὰ προστίθενται νέοι μάρτυρες στὸ μαρτυρολόγιο τῆς πίστεως καὶ τῆς πατρίδος. Καὶ σήμερα μὴ νομίζετε ὅτι ὁ διωγμὸς ἔπαυσε. Συ­νεχίζεται. Ὄχι ἴσως τόσο σκληρά, ἀλλὰ πάν­τως μὲ ποικίλους τρόπους ἡ εὐσέβεια ἐξακολουθεῖ νὰ καταδιώκεται.

Καὶ στὰ λεγόμενα ὅμως φιλελεύθερα καὶ δη­­μοκρατικὰ πολιτεύματα ἡ πίστι τοῦ Χριστοῦ διώκεται. Δὲν πᾶτε στὴ βουλὴ τῶν Ἑλλήνων; Ἐὰν εἴμεθα Χριστιανοί, τί περιμένετε νὰ δῆτε; Οἱ κομμουνισταὶ εἶχαν τὴν εἰκόνα τοῦ Μάρξ, αὐτὸς εἶνε ἀρχηγός τους. Ἐμεῖς; Οὔτε ἡ εἰκόνα τοῦ Ἐσταυρωμένου ὑπάρχει στὴν αἴθουσα τῆς βουλῆς τῶν Ἑλλήνων! Κι ὅταν κάποιος βουλευτὴς τόλμησε νὰ ὑποδείξῃ ὅτι πρέπει νὰ ὑπάρχῃ ἡ εἰκόνα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὸν εἰρωνεύθηκαν· «ὁ παπᾶς, ὁ παπᾶς!…». Διώκεται λοιπὸν ἡ πίστις μας ἐμ­μέσως καὶ ἀμέσως. Διώκεται ἀπὸ ῥαδιοφωνικοὺς καὶ τηλεοπτικοὺς σταθμοὺς ποὺ μιλοῦν ἐναντίον τοῦ Γρηγορίου τοῦ Ε΄ ποὺ ἀπηγχονί­σθη στὴν πύλη τοῦ πατριαρχείου, διώκεται ἀ­­πὸ φύλλα ἐφημερίδων, διώκεται ἀπὸ παν­τοῦ.

Καὶ μέσα στὴν κοινωνία καὶ μέσα στὸ σπίτι ἀκόμα· ἡ εὐσεβὴς γυναίκα πιέζεται ἀπὸ τὸν ἄπιστο ἄντρα, τὰ παιδιὰ ἐμποδίζονται νὰ πλησιάζουν τὰ κατηχητικὰ σχολεῖα, τὴν ἐξομολόγησι, τὴ θεία κοινωνία. Διώκεται ὁ Ἐσταυρωμένος. Διὰ μέσου τῶν αἰώνων ἡ προφητεία ἐπιβεβαιώνεται· «Οἱ θέλοντες εὐ­σεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται».

* * *

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ἀγαπητοί μου, τί εἶπε; «διωχθήσονται»· ὅτι ἡ πίστις θὰ διωχθῇ. Δὲν εἶπε ὅμως καὶ ὅτι θὰ συντριβῇ. Διωχθήσονται ναί, συντριβήσονται ὄχι! Μιὰ ἰδέα, ὅσο τὴν πολε­μᾷς, τόσο ῥιζώνει. Εἶνε σὰν τὸ καρφί, ποὺ ὅσο τὸ χτυ­πᾷς τόσο βαθύτερα ἐμπήγνυται στὴ σάρκα τοῦ ξύλου. Καὶ ἡ ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ, ὅ­σο δι­ώκεται, τόσο κατακτᾷ τὶς ψυχές. Καμμία δύνα­μις, τὸ πιστεύω ἀκραδάντως, δὲ θὰ τὴ νικήσῃ. Ὅσοι διωγμοὶ κι ἂν γίνουν, ὅσοι ποταμοὶ αἱμά­των κι ἂν χυθοῦν, ὅσοι Νέρωνες καὶ Διοκλητι­ανοὶ καὶ Ἰουλιανοὶ Παραβάται κι ἂν παρουσια­στοῦν καὶ ὅποια μέσα κι ἂν μεταχειριστοῦν, ἡ πίστι μας ἔχει βαθειὰ ῥίζα· αὐτὸ ποὺ θὰ κά­νουν εἶνε νὰ ἐπισπεύσουν τὸν θρίαμβό της.

Οἱ πιστοὶ «διωχθήσονται», ἀλλ’ οὐ συντριβή­σονται. Ἄλλοι θὰ συντριβοῦν. Θὰ συντριβοῦν οἱ διῶκται. Παρ᾽ ὅλο τὸ αἷμα ποὺ χύνουν, παρ᾽ ὅλη τὴ βία ποὺ ἀσκοῦν, παρ᾽ ὅλα τὰ στρατόπε­δα καὶ τὰ μέσα ἐξοντώσεως ποὺ διαθέτουν, τὸ τέλος τους θά ’νε οἰκτρό. Ἡ θρησκεία τοῦ Χριστοῦ μας θὰ μείνῃ – ἰδιαιτέρως δὲ στὴν πα­τρίδα μας τὴν Ἑλλάδα, ἡ ὁποία μὲ κάθε τρόπο καὶ σὲ ὅλες τὶς σελίδες τῆς ἱστορίας της αἰνεῖ καὶ δοξάζει Χριστὸν εἰς τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.

† ἐπίσκοποςΑὐγουστῖνος

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ ῾Αγ. Γεωργίου πόλεως Φλωρίνης τὴν 12-2-1984 μὲ ἄλλο τίτλο. Καταγραφὴ καὶ σύντμησις 17-2-2008.

ΠΗΓΗ

O ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΑΛΑΚΟΥΣ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΨΕΥΤΟΕΥΓΕΝΕΙΣ ΤΥΠΟΥΣ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΚΑΛΗΜΕΡΑ & ΣΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ & ΣΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ. ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΚΑΘΑΙΡΕΣΕ 16 ΦΑΥΛΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ & ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ ΕΒΑΛΕ ΑΓΙΟΥΣ ΑΣΚΗΤΑΣ _ΕΝΑΣ ΤΕΤΟΙΟΣ ΑΓΙΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΣΗ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΘΕΟΦΟΒΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ.

Ο ΜΕΓΑΣ ΙΕΡΟΚΗΡΥΞ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ

Απόσπασμα ομιλίας του Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνος

___________

_________

ΠΗΓΗ

«Έχει ο Θεός», αλλά κ᾿ εμείς ν’ αγωνιστούμε.

π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Μερικοὶ ἴσως θὰ ποῦνε· «Ἔχει ὁ Θεός…».

Ἔχει ὁ Θεὸς ἀσφαλῶς. Δὲν γίνεται τίποτε πάνω στὴ γῆ ἂν δὲν θέλῃ ὁ Θεός. Ὁ Θεὸς ὅμως θέλει πάνω στὴ γῆ νὰ εἴμαστε ἀγωνισταί.

Στὰ μαρτυρολόγια, ποὺ διαβάζουμε ὅτι κρεμοῦσαν τοὺς Χριστιανοὺς μπροστὰ σὲ αὐτοκράτορας καὶ τοὺς καίγανε, μένει κανεὶς κατάπληκτος βλέποντας τὴν ἀνδρεία των. Ξέρετε, ὅτι ἐμφανίζονταν οἱ Χριστιανοὶ μπροστὰ στοὺς αὐ­τοκράτορας καὶ τοὺς τυράννους καὶ φώναζαν· «Αἶσχος, ντροπή σας, ἀπάνθρωποι καὶ σκληροί…».

Διεμαρτύροντο, ἤλεγχαν, καὶ τότε τοὺς πιάνανε καὶ μαρτυροῦσαν. «Εἰσπήδησις» λεγόταν αὐτό. Tέτοιοι ζωντανοὶ Χριστιανοὶ ἦταν ἐ­κεῖνοι.

Αὐτὸ ποὺ σᾶς λέω τὸ πιστεύω· ὅτι μία μαχητικὴ ὁμάδα ἀθέων μπορεῖ νὰ διαλύσῃ τὴν ἐνορία. Καὶ ἔχουν σύστημα αὐτοί, γιὰ νὰ γκρεμίσουν τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Γι’ αὐτὸ κ᾿ ἐμεῖς πρέπει νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ ὑπερασπίσουμε τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια. Καὶ νὰ μὴ λέμε μόνο «Ἔχει ὁ Θεός…» καὶ «πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (Ματθ. 16,18). Ἀσφαλῶς, δὲ θὰ σβήσῃ ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ τὸν κόσμο· ἀλλὰ μπορεῖ νὰ σβήσῃ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ὅπως ἔσβησε ἀπὸ τὴ Μικρὰ Ἀσία. Ποῦ εἶνε ἡ ἐκκλησία τῆς Μικρᾶς Ἀσίας; Ποῦ εἶνε οἱ πενήντα μητροπόλεις, ποῦ εἶνε οἱ ἄλλες ἐκκλησίες της, ποῦ εἶνε τὰ μοναστήρια της, ποῦ εἶνε τὰ προσκυνήμα­τά της, ποῦ εἶνε τὰ λείψανά της, ποῦ…, ποῦ…, ποῦ…; Δὲν φανήκαμε ἀντάξιοι, καὶ τὰ χάσαμε ὅλα αὐτά. Ὅπως λοι­πὸν δὲ φανήκαμε ἀντάξιοι καὶ ἦρθε ἡ μοιραία στιγμὴ τῆς μικρασιατικῆς καταστροφῆς, ἔτσι θὰ ἔρθῃ καὶ ἡ μοιραία στιγμὴ ποὺ ὁ Θεὸς θὰ δώσῃ κλῶτσο καὶ θὰ μᾶς πετάξῃ καὶ θὰ πάῃ ὁ χριστιανισμὸς κάτω στὴν Ἀφρική. Θ᾿ ἀλλάξῃ τόπο. Θὰ φύγῃ μακριά. Θὰ πάῃ ἀλλοῦ, μέσα στὶς Ἰνδίες, μέσα στὴν Κίνα θὰ πάῃ. Ἐμεῖς θὰ εἴμεθα ἀνάξιοι.
Ἐγὼ τοὺς εἶπα· Βρὲ παιδιὰ προσέξτε, ὁ κίνδυνος τῆς Ἑλλάδος εἶνε ἐκ τῶν αἱρέσεων.

Τρακόσες αἱρέσεις ὑπάρχουν. Ἐξέλεξαν τὴν Ἑλλάδα ὡς τόπον ὅλων τῶν αἱρέσεων. Εἶνε ἡ μόνη γωνιὰ τοῦ πλανήτου ποὺ τοιαύτη ἐλευθερία ἐδόθη. Συνεπῶς καὶ ὁ κίνδυνος ἐκ τῆς ἀθεΐας δὲν εἶνε μικρός. Καθ’ ἣν στιγμὴ στὴ Ῥωσία κλονίζεται ὁ ὑλισμός, ἐδῶ ἐμεῖς, πάντοτε ὀπισθοδρομικοί, θὰ εἴμεθα τελευταῖοι ποὺ θὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ αὐτὸ τὸ μικρόβιο. Μεγάλος εἶνε ὁ κίνδυνος τῆς ἀθεΐας καὶ τῶν αἱρέσεων.

Απὸ τὸ βιβλίο «ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΤΩΝ ΕΣΧΑΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ»
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου, σελ. 147

πηγή: augoustinos-kantiotis.gr

ΠΗΓΗ

Ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου. ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ

Κυριακὴ μετὰ τὰ Φῶτα (Ἐφ. 4,7-13)
Ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ

«Καὶ αὐτὸς ἔδωκε τοὺς μὲν ἀποστόλους, τοὺς δὲ προφήτας, τοὺς δὲ εὐαγγελιστάς, τοὺς δὲ ποιμένας καὶ διδασκάλους πρὸς τὸν καταρτισμὸν τῶν ἁγίων…» (Ἐφ. 4,11)

Θὰ μιλήσω ἁπλᾶ, ἀγαπητοί μου, ὥστε νὰ μὲ καταλάβουν ὅλοι, καὶ θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ κάνετε ὑπομονή. Ὑπομονή, γιατὶ δυσ­τυ­χῶς στὰ χρόνια μας ἡ φωνὴ τοῦ ἱεροκήρυκα, καὶ μάλιστα ἐκείνου ποὺ ἐλέγχει τὸ κακὸ ὅ­που καὶ ἂν τὸ συναντᾷ, εἴτε στὶς καλύβες εἴτε στὰ ἀνάκτορα εἴτε στοὺς βασιλικοὺς θρόνους εἴτε καὶ σ᾽ αὐτοὺς ἀκόμη τοὺς πατριαρχικοὺς θρόνους, ἡ φωνὴ αὐτὴ εἶνε δυσάρεστη. Σὲ λί­γο, ὅπως προβλέπω, θὰ συμβῇ ἕνα ἀπὸ τὰ δυό· ἢ δὲν θὰ ὑπάρχουν κήρυκες νὰ κηρύξουν ἢ δὲν θὰ ὑπάρχουν ἀκροαταὶ ν᾽ ἀκούσουν. Ἀλ­λὰ ἐδῶ ἐλπίζω ὅτι ὑπάρχουν αὐτιὰ γιὰ ν᾽ ἀ­κούσουν τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Μὲ τὴν ἐλπίδα αὐτὴ θὰ σᾶς πῶ λίγα λόγια.

Θέμα τῆς ὁμιλίας μας θὰ εἶνε ὁ ἀπόστολος. Ἡ περικοπὴ ποὺ ἀκούσαμε εἶνε ἕνα διαμάντι ἀπὸ τοὺς ἀμυθήτους θησαυροὺς ποὺ λέγον­ται Ἐπιστολὲς τοῦ ἀποστόλου Παύλου. Ἔχουν μερικοὶ μιὰ συνήθεια, νά ᾽χουν στὶς τσέπες τους τὴν λεγομένη Ἁγία Ἐπιστολή· ἀλλ᾽ αὐτὴ δὲν ἔχει τόση ἀξία ὅση ἔχουν οἱ ἐπιστολὲς τοῦ Παύλου. Ὅποιος τὶς διαβάζει καὶ τὶς νιώθει, ἀνεβαίνει μέχρι τὸν οὐρανό, γίνεται ἀετός.

* * *

Σήμερα, ὅταν ἄκουσα τὴν περικοπή, μοῦ φάνηκε ὅτι ὁ ἀπόστολος Παῦλος κρατάει μιὰ κιθάρα καὶ ψάλλει καὶ ἐγκωμιάζει – ποιόν; Κάποιον ποὺ τὸν ἀγνοοῦμε καὶ δὲν τὸν ἀγαποῦ­με ὅπως θὰ ἔπρεπε· καὶ αὐτὸς εἶνε ὁ Κύριος ἡ­­μῶν Ἰησοῦς Χριστός. Πῶς νὰ μὴ τὸν εὐγνωμο­­νῇ ὁ Παῦλος; Αὐτὸς τὸν πῆρε –ποὺ ἦταν ἕ­να σκουλήκι, ἕνα ἀκάθαρτο κουρέλι, ἀφοῦ τὰ χέ­ρια του ἔσταζαν αἷμα–, τὸν ἔπλυνε μέσα στὸ πλυντήριό του, στὸν Νιαγάρα τῆς χάριτός του, στὰ ῥεῖθρα τοῦ Ἰορδάνου, στὴν ἱερὰ κολυμβή­θρα, καὶ τὸν ἔκανε παιδὶ τοῦ Θεοῦ, πρίγκιπα. Πῆρε ὁ Χριστὸς τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ κάτω, ἀ­πὸ τὸ βόρβορο, καὶ τὸν ὕψωσε μέχρι τὸν οὐ­ρανό. Γι᾽ αὐτὸ ὁ ἀπόστολος ψάλλει σήμερα τὸ με­γαλεῖο τοῦ Κυρίου καὶ λέει, ὅτι «ὁ κατα­βὰς» ὁ ἴδιος εἶνε καὶ «ὁ ἀναβάς» (Ἐφ. 4,10).

Ποῦ ἦταν ὁ Χριστός; Ὡς Θεὸς ἦταν «ὑπερ­άνω πάντων τῶν οὐρανῶν» (ἔ.ἀ.).

Γιά προσέ­ξτε· δὲν λέει «εἰς τὸν οὐρανόν»· λέει ὅτι ἀνέβηκε «ὑπεράνω πάντων τῶν οὐ­ρα­νῶν»· καὶ ἀλλοῦ πάλι λέει ὅτι ἔγινε «ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν» (Ἑβρ. 7,26). Γιατί ἆραγε μιλάει ὄχι γιὰ «οὐρανὸ» ἀλλὰ γιὰ «οὐρανούς»; Ἔχει σημασία αὐτό. Ἐὰν ρωτήσετε ἕνα ἀστρονόμο, δὲν θὰ σᾶς μιλήσῃ γιὰ «οὐρανούς»· θὰ σᾶς πῇ «οὐρανός». Καὶ στὴ γλῶσσα τῆς ἀστρονομίας «οὐρανὸς» εἶνε τὰ ἄστρα, ὁ ἥλιος, τὸ φεγγάρι, τὰ πλανη­τικὰ συστήματα, οἱ γαλαξίες. Αὐτὸς εἶνε ὁ οὐρανὸς τῶν ἀ­στρονόμων. Ἀλλὰ ἡ ἁγία Γραφὴ μιλάει γιὰ «οὐ­ρανούς». Ὑπάρχουν, λέει, τρεῖς οὐρανοί· ὁ ἕνας εἶνε ὁ νεφελοφό­ρος, ὁ δεύτερος εἶνε ὁ ἀστεροφόρος, καὶ ὁ τρίτος εἶνε ὁ ἀγγελοφόρος. Ὁ νεφελοφόρος, ὁ κατώ­τερος, εἶνε ἡ ἀτμοσφαιρικὸς ἀέρας, τὰ σύννεφα ποὺ σκεπάζουν τὴ γῆ. Πάνω ἀπὸ αὐτὸν εἶνε ὁ ἀστερόεις, ὁ ἀστεροφόρος οὐ­ρανός, ποὺ ἔχει τὰ ἀστέρια. Καὶ παραπάνω κι ἀπὸ ᾽κεῖνον –ἂς λένε οἱ ἄπιστοι· ἐμεῖς πιστεύ­ουμε– εἶνε ὁ ἀγγελοφόρος οὐρανός, ὁ οὐρα­νὸς τῶν ἀύλων πνευμάτων, ἐκεῖ ποὺ κατοικεῖ καὶ λάμπει ὁ Θεός! Ἐκεῖ ἕνας μόνο ἔφθασε· ὁ ἀ­πόστολος Παῦλος, ποὺ γράφει τὴν ἐπιστολή. Αὐτὸς λέει, ὅτι τὸν ἀξίωσε ὁ Θεὸς ν᾽ ἀνεβῇ «ἕ­­ως τρίτου οὐρανοῦ» καὶ ν᾽ ἀκούσῃ «ἄρρητα ῥή­ματα, ἃ οὐκ ἐξὸν ἀνθρώπῳ λαλῆσαι» (Β΄ Κορ. 12,2-4).

Ἐκεῖ, στὸν τρίτο οὐρανό, λάμπει ἥ­λιος, ἀ­θά­νατος ἥλιος, «φῶς μέγα» ὅπως λέει τὸ εὐ­αγγέ­λιο (Ματθ. 4,16). Λάμπει ὄχι ἁπλῶς ἥ­λιος ἀλ­λὰ ἡ «τρισ­ήλιος Θεότης», Πατὴρ Υἱὸς καὶ ἅ­γιον Πνεῦ­μα· τρεῖς ἥλιοι ἑνωμένοι, ποὺ φωτίζουν τὸν κόσμο. Ἐκεῖ λοιπὸν ἦταν ὁ Χριστὸς ὡς Θεός.

Καὶ ὅμως ἀπὸ τὰ ὕψη ἐκεῖνα κατέβηκε ἐδῶ στὴ Γῆ. Πῶς νὰ τὸ περιγράψω; Ἔχετε δεῖ ἀετό; Ὡς στρατιωτικὸς ἱερεὺς στὰ ψηλὰ βουνὰ τῶν Γρεβενῶν εἶδα κάποτε στὸν οὐρανὸ ἕνα στίγμα, μιὰ τελεία· ἦταν ἀετός, καὶ σιγὰ – σιγὰ διαγράφοντας κύκλους ἦρθε καὶ κάθισε μεγα­λοπρεπῶς πάνω σ᾽ ἕνα βράχο. Καὶ κάθισα καὶ σκεπτόμουν· ἔτσι καὶ ὁ Χριστός, ποὺ ἡ Ἀ­ποκάλυψις τὸν ὀνομάζει ἀετὸ μεγαλοπτέρυγα (βλ. Ἀπ. 12,14), κατέβηκε ἐδῶ στὴ Γῆ, σ᾽ αὐτὴ τὴ σκό­νη μέσα στὸ ἄπειρο· ἦρθε μέσα στὸ σπήλαιο.

Γιατί ἦρθε; ποιός τὸν ἔφερε ἐδῶ κάτω; Μία λέξις· ἡ ἀγάπη! Ὅλο τὸ μήνυμα τοῦ Χριστοῦ, ὅλο τὸ Εὐαγγέλιο ἴσον ἀγάπη. Ὤ ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ! Αὐτὴ τὸν κατέβασε ἀπὸ τὰ οὐράνια στὴ Γῆ ἀνάμεσά μας· αὐτὴ τὸν ἔκανε νὰ μὴν ἡ­συχάζῃ ἀλλὰ νὰ κηρύττῃ μέρα – νύχτα τὸ «Μετα­νοεῖτε» (Ματθ. 4,17)· αὐτὴ τὸν ἔφερε ἀπὸ τὴ Βηθλεὲμ καὶ τὸν Ἰορδάνη μέχρι τὸ Γολγοθᾶ, τὸ σταυρὸ καὶ τὸ θάνατο· αὐτὴ τέλος τὸν κατέβα­­σε μέχρι τὸν ᾅδη, ὅπου πάλεψε μὲ τὸ χάρο καὶ τὸ νίκησε. Ἔτσι πῆρε τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν ὕ­ψωσε. Μέχρι ποῦ τὸν ὕψωσε; μέχρι ἐκεῖ ποὺ εἶ­νε ὁ ἴδιος, μέχρι τὸν οὐρανό. Ἀναλογισθῆτε ποῦ ἦταν, ποῦ κατέβηκε, καὶ ποῦ ἀνέβηκε.

Κι ὅταν πλέον ὡς ἄνθρωπος ἐγκατέλειψε τὸ φλούδι αὐτὸ τῆς Γῆς, δὲν ἄφησε τὸν κόσμο ἔτσι· ὥρισε κάποιον ἄλλον νὰ συνεχίζῃ τὸ ἔρ­γο του. Ἔχει λοιπὸν διάδοχο. Κι ὅποιος δὲν ἀ­­κούει τὸ διάδοχό του, δὲν ἀκούει τὸ Χριστό. Ποιός εἶνε ὁ διάδοχος τοῦ Χριστοῦ; Ἡ Ἐκκλη­σία. Αὐτὴ εἶνε τὸ θεῖο ἵδρυμα, ἡ βασιλεία του, τῆς ὁποίας «οὐκ ἔσται τέλος» (Λουκ. 1,33. Σύμβ. πίστ. 7) καὶ ποὺ μπροστά της ὅλοι οἱ ἀνθρώπινοι διεθνεῖς ὀρ­γανισμοὶ εἶνε ἕνα πελώριο μηδενικό.

Στὴν Ἐκκλησία, τὸ θεῖο καθίδρυμα ποὺ ὁ Κύ­ριος ἔχτι­σε μὲ τὸ τίμιο αἷμα του, ἔδωσε ὅ­λη τὴ δύναμι νὰ συνεχίζῃ τὸ ἔργο του. Τὴν ἐφωδί­ασε μὲ ὅλα τὰ μέσα, νὰ λειτουργῇ μὲ τάξι καὶ ἁρμονία. Ἔταξε πρόσωπα νὰ διακονοῦν τὸ μεγάλο σκοπό. Ποιά εἶνε τὰ πρόσωπα αὐτά; Τὰ ἀναφέρει ὁ ἀπόστολος. «Καὶ αὐτός», λέει, ὁ Χρι­στός, γιὰ τὴ σωτηρία μας «ἔδωκε τοὺς μὲν ἀ­ποστόλους, τοὺς δὲ προφήτας, τοὺς δὲ εὐαγγελιστάς, τοὺς δὲ ποιμένας καὶ διδασκάλους πρὸς τὸν καταρτισμὸν τῶν ἁ­γίων…» (Ἐφ. 4,11).

⃝ Πρῶτα εἶνε οἱ ἀπόστολοι· οἱ δώδεκα, ὁ στε­νὸς κύκλος, καὶ οἱ ἑβδομήκοντα, ὁ εὐρύτερος, ποὺ μὲ τὴ δύναμί του πέταξαν σ᾽ Ἀνατολὴ καὶ Δύσι, γιὰ ν᾽ ἀκουστῇ παντοῦ τὸ κήρυγμα.

⃝ Εἶνε κατόπιν οἱ προφῆτες. Ὑπάρχει μία ἐ­σφαλμένη ἀντίληψις, ὅτι προφῆτες ἦταν μέχρι τὸ Χριστό· μετὰ Χριστὸν δὲν ὑπάρχει προφήτης, λένε. Ὄχι! τὸ διαψεύδει ὁ ἀπόστο­λος σήμερα· ὁμιλεῖ γιὰ προφῆτες τῆς καινῆς διαθή­κης. Τὸ προφητικὸ χάρισμα ὑ­πάρχει καὶ με­τὰ Χριστόν. Ἀπόδειξις οἱ νεώτεροι προφῆτες, ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς καὶ ὁ Παπουλάκος. Πρὸ Χριστοῦ οἱ προ­φῆ­τες φώναζαν· Ἔρχεται! Τὸν καιρὸ τοῦ Χριστοῦ ἔλεγαν· Ἦλθε! Καὶ με­τὰ Χριστὸν λένε· Θὰ ἔλθῃ πάλι ὁ Βασιλεύς, ἐνώπιον τοῦ ὁποίου «πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρα­νίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων» (Φιλ. 2,10). Οἱ προφῆτες τρόπον τινὰ ἀνεβαίνουν στὰ καμ­παναριά, χτυποῦν τὶς καμπάνες καὶ φωνάζουν στὸν κόσμο· «Ξυπνᾶτε, ἁμαρτωλοί!».

Ο Χριστὸς ἔδωσε ἀκόμη στὴν Ἐκκλησία του «εὐαγγελιστάς». Ποιοί εἶνε εὐαγγελισταί; Εἶ­νε αὐτοὶ ποὺ συνέγραψαν τὰ τέσσερα εὐαγγέλια, κ᾽ ἐκεῖνοι ποὺ δὲν μένουν στάσιμοι σ᾽ ἕ­να μέρος ἀλλὰ περιοδεύουν καὶ κηρύττουν.

Τέλος ἔδωσε, λέει, καὶ «τοὺς ποιμένας καὶ δι­­δασκάλους» ποὺ διδάσκουν τὴν ἀλήθεια καὶ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Τί θὰ πῇ ποιμένας; Ὅσοι εἶστε ἀπὸ χωριά, ἔχετε δεῖ βοσκό· πῶς ἀγα­πᾷ καὶ φροντίζει τὰ πρόβατά του καὶ πῶς μόλις φανῇ λύκος τὰ προστατεύει καὶ τὰ ἀσφαλίζει στὸ μαντρί. Καὶ ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τί εἶ­νε· τὸ μαντρὶ τοῦ Χριστοῦ. Πρόβατα εἶστε σεῖς. Τσο­πάνηδες πρέπει νὰ εἴμαστε ἐμεῖς ποὺ φορέσα­με τὸ ῥάσο· καὶ πρέπει νὰ ἀγρυπνοῦ­με γιὰ σᾶς καὶ νά ᾽μαστε ἕτοιμοι νὰ παλέψουμε μὲ τοὺς λύκους. Καὶ μαζεύτηκαν καὶ γυρο­φέρ­νουν πολλοὶ λύκοι. Ἀλλοίμονό μας ἂν ἀπο­κοιμηθοῦμε! θὰ εἴμαστε ἀνάξιοι νὰ λεγώμαστε ἱερεῖς καὶ ἱεράρχες, θὰ εἴμαστε ἀνάξιοι νὰ φέρουμε τὴ στολὴ τοῦ ὀρθοδόξου κληρικοῦ.

* * *

Ὑπάρχουν τέτοιοι ποιμένες, ἕτοιμοι νὰ θυσι­άσουν τὴ ζωή τους γιὰ τὸ ποίμνιο; Δὲν θέλω νὰ εἶμαι ἀπαισιόδοξος, ἀγαπητοί μου· θὰ τελει­ώσω μὲ ἐλπίδα. Ἕνα ἔθνος, ποὺ γέννησε ἥ­ρωες καὶ μάρτυρες, δὲν ἐστείρευσε ἡ πηγή του, ὄχι. Ἡ πατρίδα μας εἶπε πολλὰ τραγούδια, δὲν εἶ­πε ὅμως ἀκόμη τὸ τελευταῖο της τρα­γού­δι· θὰ τὸ πῇ κι αὐτὸ στὸν κόσμο αὐτὸν τῆς ῥαστώνης, τῆς κακοηθεί­ας καὶ διαφθορᾶς. Ὑ­πάρχουν ποιμένες. Ὄχι αὐτοὶ ποὺ ζοῦν ἀπὸ τὴν Ἐκκλη­σία, ἀλλὰ ἐκεῖνοι ποὺ ζοῦν γιὰ τὴν Ἐκκλησία.

Νὰ παρακαλέσουμε τὸ Χριστό, ὅσοι εἶ­στε γο­νεῖς νὰ δώσετε στὴν Ἐκ­κλησία νέους Χρυσοστόμους, Βασιλείους καὶ Γρηγορίους. Γιατὶ στὸ ῥάσο καὶ στὴν Ἐκκλησία εἶνε ἡ ἐλπίδα. Νὰ μᾶς ἀξιώσῃ ὁ Θεός, ὅλοι, στὰ χρόνια ποὺ ζοῦμε, παραπάνω ἀπ᾽ ὅλα νὰ ἔχουμε τὴν πίστι τὴν ὀρθόδοξο, νὰ τὴ φυλάξουμε, καὶ νὰ ὑ­μνοῦμε ἡμέρα καὶ νύχτα Πατέρα Υἱὸν καὶ ἅ­γιον Πνεῦμα εἰς αἰῶνας αἰώνων· ἀμήν.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Κοιμήσεως Θεοτόκου Κυνοσάργους – Ἀθηνῶν τὴν Κυριακὴ 12-1-1964 πρωί.

Τὴν ὁμιλία αὐτὴ μπορεῖτε νὰ τὴν ἀκούσετε χωρὶς περικοπὲς στὸ cd 93α΄Α τῆς σειρᾶς «ΦΩΝΗ ΒΟΩΝΤΟΣ» (πληροφορίες στὸ τηλέφωνο 23850-28868).

ΠΗΓΗ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ: «Ω ΧΡΙΣΤΕ! ΠΩΣ ΑΝΕΧΕΣΑΙ ΤΗΝ ΦΡΙΚΤΗ ΚΑΤΑΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΟΥ; Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΥΠΟΦΟΡΟΣ. EΥΡΙΣΚΟΜΕΘΑ ΕΓΓΥΣ ΘΥΕΛΛΗΣ. ΚΑΤΙ ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ ΠΡΕΠΕΙ Νʼ ΑΛΛΑΞΗ ΣΤΗΝ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. ΝΑ ΜΗ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΟΙ «ΣΦΟΥΓΓΟΚΩΛΑΡΙΟΙ», ΟΙ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΝΤΕΣ & ΕΚΛΙΠΑΡΟΥΝΤΕΣ, ΟΙ ΠΡΑΙΤΩΡΙΟΚΤΥΠΟΥΝΤΕΣ, ΑΛΛΑ ΟΙ ΕΥΛΑΒΕΙΣ & ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΙ ΚΛΗΡΙΚΟΙ, ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΕΜΠΝΕΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΗΡΩΪΚΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. ΕΤΣΙ ΜΟΝΟ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΜΕ ΝΑ ΔΙΕΞΑΓΟΥΜΕ ΤΗΝ ΜΑΧΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΩΝ.

ΧΡΙΣΙΑΝΙΚΗ ΣΠΙΘΑ» Ιανουαριου 1965, φυλ. 277
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΤΟΥ ΕΥΣΕΒΟΥΣ ΛΑΟΥ

(Ἡ «Σπίθα» φρονεῖ ὅτι ὁ εὐσεβὴς Ἑλληνικὸς λαὸς πρέπει νὰ λαμβάνη γνῶσιν τοῦ τὶ συμβαίνει μέσα εἰς τὴν Ἐκκλησίαν καὶ νὰ ἐνδιαφέρεται ζωηρῶς καὶ νὰ μάχεται διὰ τὴν εὐπρέπειαν τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ. Τὸ Κανονικὸν Δίκαιον ἀποδίδει μεγάλην σημασίαν εἰς τὸν εὐσεβῆ λαόν. Τότε δὲ ἡ Ἐκκλησία εὑρίσκεται εἰς τὴν δόξαν της, ὅταν ὁ λαὸς ἐκδηλώνη ζωηρὸν τὸ ἐνδιαφέρον του διὰ τὴν ζωὴν τῆς Ἐκκλησίας. Πιστὸς λαός, ὡς μαρτυρεῖ ἡ Ἱστορία, διὰ βοῆς ἀνεβίβασεν εἰς τὸν θρόνον τοὺς ἐνδοξοτέρους Πατέρας καὶ διδασκάλους τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἀντιθέτως, ἀδιάφορος καὶ ἄπιστος λαὸς ἀφῆκε νʼ ἀνέλθουν ἐπὶ τῶν θρόνων τὰ πλέον ἀνάξια ὑποκείμενα…

Διὰ τοῦτο ἡ «Σπίθα», εἰς τὴν διέγερσιν ἐκκλησιαστικοῦ ἐνδιαφέροντος τοῦ λαοῦ ἀποβλέπουσα, δημοσιεύει κατωτέρω ἐπιστολήν, τὴν ὁποίαν ὁ συντάκτης αὐτῆς ἐπὶ τῆ 1η τοῦ ἔτους ἀπέστειλε πρὸς τὸν Μακ. Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Χρυσόστομον. Ἡ ἐπιστολὴ αὕτη ἐδημοσιεύθη καὶ εἰς τὸ φίλον ἀγωνιστικὸν περιοδικὸν «Ἐνορία».

Νομίζομεν ὅτι ἡ δημοσίευσις δὲν θὰ βλάψη, ἀλλὰ θὰ ὠφελήση. Διότι ἐπισημαίνει τὰς εὐθύνας ὅλων, Ἱεραρχῶν καὶ λαοῦ, διὰ τὴν τραγικὴν κατάστασιν τῆς συγχρόνου Ἐκκλησίας. Ἕκαστος ἄς ἀναλογισθῆ τὰς εὐθύνας του).

ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΕ,
Ἐπί τῶ νέω σωτηρίω ἔτει πλῆθος συγχαρητηρίων καὶ εὐχῶν κατακλύζει τὸ γραφεῖον τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος. Ἐπὶ τῆ εὐκαιρία ταύτη ἄς ἐπιτραπῆ καὶ εἰς ἐμὲ τὸν ἱερομόναχο νʼ ἀπευθύνω τὸ παρὸν γράμμα. Ἐν αὐτῶ, μὲ γλῶσσαν ὠμῆς εἰλικρινείας μὲ τὴν ὁποίαν πάντοτε ὁμιλῶ, θὰ ἐκφράσω τὰς ἰδέας μου ἐπί τινων ἐκκλησιαστικῶν θεμάτων. Τὰς ἰδέας ταύτας ἐξέφρασα πρὸς ὑμᾶς πρὸ ἡμερῶν προφορικῶς, ἀλλὰ κρίνω σκόπιμον, λόγω τῆς κρισιμότητος τῶν καιρῶν, νὰ ἐκφράσω καὶ γραπτῶς.

Μακαριώτατε! Πρωτοφανὲς γεγονὸς εἰς τὴν ἱστορίαν τῆς Ἐκκλησίας τῆς νεωτέρας Ἑλλάδος: Δέκα τέσσαρες ἕδραι Μητροπόλεων, εἰς τὴν δικαιοδοσίαν τῶν ὁποίων ἀνήκει ποίμνιον δύο περίπου Ἑκατομμυρίων Ὀρθοδόξου λαοῦ, μένουν κεναί. Ἡ αἰτία δὲ διὰ τὴν ὁποίαν, παρὰ πάντα Κανόνα, παραμένουν κεναὶ ἐπὶ μακρὸν αἱ περισσότερον χρονικὸν διάστημα, εἶνε γνωστὴ καὶ εἰς τὰ νήπια, τὰ ὁποῖα γελοῦν εἰς βάρος τῆς ἐπισήμου Ἐκκλησίας. Εἶνε τὸ ἐπάρατον μεταθετόν. Ὑπὲρ αὐτοῦ ἔχει κηρυχθῆ ἡ Ἱεραρχία, κατʼ αὐτοῦ δέ, ὡς πραγματικοῦ καρκίνου τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, ἔχει κηρυχθῆ καὶ θὰ κηρυχθῆ ἀκόμη ζωηρότερον ὁ εὐσεβὴς Ἑλληνικὸς λαός. Ἐὰν ἐνικᾶτο ὁ εὐσεβὴς λαὸς καὶ ἐθριάμβευεν ἡ κακία καὶ ἐπανήρχετο τὸ μεταθετόν, πάραυτα θὰ συνεκαλεῖτο ἡ Ἱεραρχία καὶ κατόπιν ὁμηρικῶν μαχῶν διεξαγομένων εἰς τὰ παρασκήνια, οἱ πλουσιώτεροι καὶ ἐνδοξότεροι θρόνοι θὰ κατελαμβάνοντο οὐχὶ ὑπὸ τῶν ἱκανωτέρων καὶ εὐλαβεστέρων Ἱεραρχῶν, ἀλλʼ ὑπὸ τῶν πονηροτέρων, οἱ ὁποῖοι γνωρίζουν καὶ παραμερίζουν τοὺς ἄλλους διὰ νὰ κυριαρχοῦν αὐτοί. Διατί, Μακαριώτατε, ἀνωτάτη σεῖς ἐκκλησιαστικὴ Ἀρχή, διατί δὲν κηρύσσεσθε ἀναφανδὸν κατὰ τοῦ ἐπαράτου μεταθετοῦ, διὰ νὰ λήξη αὐτὴ ἡ ἐκκρεμότης καὶ ἀσχημία;

Ἀλλὰ καὶ ἄλλη, Μακαριώτατε, ἐμφανίζεται ἀσχημία. Ἡ ἀσχημία, τὴν ὁποίαν δημιουργεῖ ἡ μανία, ἡ λύσσα σπουδαρχικῶν ἀρχιμανδριτῶν, οἱ ὁποῖοι, χωρὶς νὰ ἔχουν προσφέρει καμμίαν σημαντικὴν ὑπηρεσίαν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν καὶ τὴν κοινωνίαν καὶ ὡς μόνον προσὸν ἔχοντες τὴν ἀναίδειαν, αἰσχρῶς κολακεύουν ἐκκλησιαστικοὺς καὶ πολιτικοὺς ἄρχοντας καὶ πιέζουν τὴν κατάστασιν ἵνα τὸ ταχύτερον συμπληρωθοῦν αἱ Μητροπολιτικαὶ ἕδραι, διότι ἐκ τῶν προτέρων ἔχουν βεβαίαν τὴν κατάληψιν ἕδρας. Καὶ πῶς νὰ μὴ εἶνε βέβαιοι; Ὅταν 33 ἀρχιερεῖς, ἐν γνώσει τῶν συνεπειῶν τὰς ὁποίας θὰ εἶχε διὰ τὴν καθόλου Ἐκκλησίαν, ἡ προτελευταία ἀρχιεπισκοπικὴ ἐκλογή, δὲν δίστασαν νὰ δώσουν τὴν ψῆφόν των καὶ νὰ δημιουργήσουν πανελλήνιον σεισμόν! Οἱ 33 αὐτοί, ἄν ὑπῆρχες δικαιοσύνη ἐν τῆ Ἐκκλησία, ἔπρεπε, τὸ ὀλιγώτερον, νʼ ἀποστερηθοῦν τοῦ δικαιώματος τοῦ ἐκλέγειν. Οἱ ἴδιοι καὶ πάλιν, ἀμετανόητοι, δὲν θὰ διστάσουν διʼ ἐκλογῆς ἀναξίων ὑποκειμένων νὰ προκαλέσουν νέον σάλον ἐν τῆ Ἐκκλησία. Ἡ ἐκλογὴ ἀρχιερέων ὑπὸ μόνης τῆς Ἱεραρχίας, καὶ μάλιστα διὰ μυστικῆς ψηφοφορίας, ἔχει χρεωκοπήσει. Τὸ βάρος τῆς ἐκλογῆς ἐκ τῆς Ἱεραρχίας πρέπει νὰ μετατοπισθῆ εἰς τὸν εὐσεβῆ Ἑλληνικὸν λαόν, ὅστις, διʼ ἀντιπροσώπων του, κανονικῶς ἐκλεγομένων, θὰ ψηφίση πολὺ καλύτερον τῆς Ἱεραρχίας. Ὁ λαὸς νὰ ἐκλέγη καὶ ἡ Ἱεραρχία νὰ χειροτονῆ τοὺς ἐκλεκτοὺς τοῦ λαοῦ, αὐτή, Μακαριώτατε, εἶνε ἡ κανονικὴ ὁδός. Τὸ «ψήφω κλήρου καὶ λαοῦ» ὁσημέραι γίνεται βαθυτέρα συνείδησις τοῦ λαοῦ, ὅστις θὰ φθάση καὶ μέχρις ἐπαναστάσεως διὰ τὴν ἐπανάκτησιν τῶν ἀπολεσθέντων κανονικῶν δικαιωμάτων του. Ἡ κατάστασις εἶνε ἀνυπόφορος. Ἡ ἀνάδειξις φαύλων καὶ ἀνικάνων στοιχείων ἐπὶ καταφρονήσει τῶν ἱκανῶν καὶ εὐσεβῶν θὰ εἶνε μεγίστη, ἄνευ προηγουμένου συμφορὰ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Ἔθνους. Κἄτι ἐπὶ τέλους πρέπει νʼ ἀλλάξη εἰς τὴν διοίκησιν τῆς Ἐκκλησίας. Ὄχι οἱ «σφουγγοκωλάριοι», ὄχι οἱ παρακαλοῦντες καὶ ἐκλιπαροῦντες, ὄχι οἱ πραιτωριοκτυποῦντες, ἀλλʼ οἱ πιστεύοντες εἰς τὸν προορισμὸν τῆς Ἐκκλησίας καὶ λόγω καὶ ἔργω ἀποδείξαντες τὴν πίστιν των καὶ ἐκ βαθείας συναισθήσεως μηδέποτε ἐνοχλήσαντες κανένα διὰ τὴν προαγωγήν των, αὐτοὶ πρέπει νὰ ἐκλεγοῦν, ὄχι νὰ ἐκλεγοῦν, ἀλλὰ νὰ ἐπιστρατευθοῦν. Ναί! Νὰ γίνη ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΙΣ παντὸς εὐλαβοῦς, ἱκανοῦ καὶ δραστηρίου κληρικοῦ, καὶ λαϊκοῦ ἀκόμη διὰ τὸν ὕψιστον βαθμὸν τῆς ἀρχιερωσύνης. Διότι εὑρισκόμεθα ἐγγὺς θυέλλης. Ἐγγὺς μαχαίρας. Καὶ μόνον ἄνδρες, ἐμφορούμενοι ἀπὸ τὸ ἡρωϊκὸν πνεῦμα τῶν ἀειμνήστων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, θὰ δυνηθοῦν νὰ διεξαγάγουν τὴν μάχην ἐναντίον τῶν ἀντιχρίστων.

Ἰδοὺ διατὶ ἡμεῖς εἴμεθα περίτρομοι διὰ τὰς ἐπικειμένας ἀρχιερατικὰς ἐκλογάς.

Ὡς ἔχουν σήμερον τὰ πράγματα, ἀντενδείκνυται νὰ γίνουν ἐκλογαὶ ἀρχιερέων, ἄν προηγουμένως δὲν δημιουργηθοῦν προϋποθέσεις διὰ τὴν ἐκλογὴν τῶν ἀρίστων. Δὲν θέλομεν νὰ μένουν ἐπὶ μακρὸν χρόνον κεναὶ αἱ Ἐπισκοπαί, πρᾶγμα, ἄλλωστε, καταδικαζόμενον καὶ ὑπὸ τῶν Ἱερῶν Κανόνων. Ἀλλʼ ἐὰν πρόκηται ἀντὶ ποιμένων νὰ εἰσορμήσουν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν προβατόσχημοι λύκοι, μὴ φειδόμενοι καὶ τοῦ ἐλαχίστου ὑπολειφθέντος ποιμνίου, τότε καλλίτερον νὰ μείνουν ἀποίμαντοι αἱ Ἐπισκοπαὶ μέχρι συντελείας τῶν αἰώνων.

Δυστυχῶς εἰς τὰ παρασκήνια ἑτοιμάζονται αἱ έκλογαὶ τῶν ἀναξίων, ὑποστηριζομένων ὑπὸ μιᾶς αἰσχρᾶς εὐνοιοκρατίας, ἡ ὁποία συστηματικῶς διώκει ἐπὶ δεκαετηρίδας τώρα τοὺς εὐσεβεῖς καὶ ἱκανούς. Σεῖς, Μακαριώτατε, ὁ ὁποῖος εἶνε ἀδύνατον νὰ μὴ ἀντιλαμβάνεσθε τὶ γίνεται γύρω σας, Σεῖς, λόγω ἡλικίας καὶ κύρους, Σεῖς, ἐπιτρέψατέ μας νὰ σᾶς εἰπώμεν, θὰ φέρετε τὴν μεγαλυτέραν εὐθύνην, διὰ πᾶν τὸ ὁποῖον θὰ συμβῆ ἐν τῆ Ἐκκλησία. Σεῖς θὰ ἀπέλθετε ἐκ τοῦ κόσμου, ἀλλʼ ἡ Ἐκκλησία θὰ πληρώνη τʼ ἀποτελέσματα τῶν πονηροτάτων καὶ κακοηθεστάτων ἐκλογῶν. Σεῖς, Μακαριώτατε, θὰ κολασθῆτε, διότι ἐνῶ ἔχετε τὴν εὐκαιρίαν καὶ τὴν δύναμιν νὰ ὀρθώσετε τὸ ἀνάστημά σας, νὰ πατάξετε τοὺς σπουδαρχίδας, νʼ ἀνασύρετε ἐκ τοῦ βυθοῦ τῆς ἀφανείας τοὺς τιμίους ἐργάτας τοῦ Εὐαγγελίου καὶ νὰ θέσετε αὐτοὺς ἐπὶ τὴν λυχνίαν διὰ νʼ ἀστράψουν καὶ πάλιν οἱ θρόνοι καὶ νὰ δοξασθῆ ἡ Ἐκκλησία καὶ νὰ σωθῆ ἡ Πατρίς, Σεῖς, ἀφήνετε νὰ χαθῆ ἡ εὐκαιρία καὶ νὰ θριαμβεύη ἡ εὐνοιοκρατία καὶ ἡ φαυλοκρατία ἐν τῆ Ἐκκλησία καὶ μύριοι διάβολοι αὔριον νὰ παίζουν τὸν πλαγίαυλόν των μέσα εἰς τὰ ἱερὰ θυσιαστήρια τῆς Ἐκκλησίας.

Ὦ Χριστέ! Πῶς ἀνέχεσαι τὴν φρικτὴν κατάπτωσιν τῆς Ἐκκλησίας Σου;

Καὶ διὰ νὰ μὴ νομισθῆ, Μακαριώτατε, ὅτι ταπεινὰ ἐλατήρια ὑποκρύπτονται εἰς τὴν καρδίαν τοῦ γράφοντος, δηλῶ καὶ πάλιν ἐπισήμως, ὅτι δὲν φιλοδοξῶ νᾶ γίνω ἐπίσκοπος. Θεωρῶ δὲ ὑψίστην τιμὴν διʼ ἐμὲ ὅτι ὑπηρετῶ τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ ὡς ἀπλοῦς ἱερομόναχος καὶ ἱεροκῆρυξ. Θὰ ἤμουν εὐτυχὴς ὅμως καὶ μαζύ μου ὅλος ὁ Ἑλληνικὸς λαός, ἐὰν εἰς τοὺς δέκα τέσσαρας θρόνους ἔβλεπον νὰ ἀναβιβάζωνται, καὶ διὰ τῆς βίας ἀκόμη, οἱ κατὰ πάντα σεβαστοὶ ἀρχιμανδρῖται, οἱ ὁποῖοι ἐπὶ δεκαετηρίδας ὑπηρετοῦν ἐν αὐταπαρνήσει τὴν Ἐκκλησίαν καὶ τὸ μαρτυρικόν μας Ἔθνος. Νʼ ἀναφέρω τὰ ὀνόματά των; Εἶνε γνωστά, Μακαριώτατε, πολὺ γνωστὰ εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν. Ἀλλὰ ποῖος ἐκ τῶν ἀρχιερέων θὰ προτιμήση ἑνὸς ἀσημάντου εὐνοουμένου του ἕνα ἐκ τῶν ἡρώων τούτων; Καὶ νομίζετε, Μακαριώτατε, ὅτι ἡ σκανδαλώδης αὕτη εὔνοια, ἡ ἀναβιβάζουσα εἰς τοὺς θρόνους ἀνάξια ὄντα, τὰ ὁποῖα οὔτε ὡς θυρωροὶ νεκροταφείων θὰ ἔκαμνον, νομίζετε ὅτι ἡ αἰσχρὰ αὐτὴ εὐνοιοκρατία εἰς βάρος τῶν ὑψίστων πνευματικῶν συμφερόντων τοῦ Ἔθνους θὰ δύναται νὰ συνεχισθῆ.

Ἐπισημαίνομεν τὸν κίνδυνον. Ὑπογραμμίζομεν τὴν τεραστίαν σας εὐθύνην ἀπέναντι τῆς ἱστορίας τοῦ Ἔθνους. Ἐπικαλούμεθα τὴν ἐπέμβασίν σας, ὑμῶν τε καὶ παντὸς τιμίου καὶ ζηλωτοῦ ἱεράρχου, ἔστω καὶ τὴν δωδεκάτην παρὰ πέντε. Διότι ἄλλως, χωρὶς νὰ σᾶς ἀπειλοῦμεν, σᾶς προειδοποιοῦμεν, ὅτι ὁ εὐσεβὴς λαός, πληροφορούμενος περὶ τῶν τεκταινομένων εἰς βάρος τῆς Ἐκκλησίας, θὰ ἐξεγερθῆ κανονικῶς καὶ νομίμως θὰ ἐκτελέση εἰς τὸ ἀκέραιον τὸ καθῆκόν του ἀπέναντι τῆς Ἐκκλησίας. Διότι Ἐκκλησία δὲν εἶσθε μόνον σεῖς, ἀλλὰ καὶ ὁ εὐσεβὴς λαός. Καὶ δὲν εἶνε ὁ λαὸς διʼ ἡμᾶς τοὺς κληρικούς, ἀλλʼ ἡμεῖς οἱ κληρικοὶ εἴμεθα διὰ τὸν λαόν. Εἶνε ἔγκλημα, ὅτι ὁ λαὸς ἐστερήθη τοῦ δικαιώματός του νὰ ἐκλέγη τοὺς ποιμένας του.

Ταῦτα, Μακαριώτατε, γράφομεν μὲ πόνον, μὲ εἰλικρινὲς ὑπὲρ τῆς Ἐκκλησίας ἐνδιαφέρον, ἀπηχοῦντες τὰς σκέψεις καὶ τὰ αἰσθήματα μυριάδων εὐσεβοῦς λαοῦ Πρωτευούσης καὶ ἐπαρχιῶν. Ἐλπίζομεν, ὅτι ὄχι μόνον ἡ γλῶσσα αὐτὴ δὲν θέλει παρεξηγηθῆ, ἀλλὰ καὶ ὅτι Ὑμεῖς, Μακαριώτατε, τὸν ὁποῖον ἡ βοὴ τοῦ εὐσεβοῦς λαοῦ ἔφερεν ἐπὶ τοῦ πρώτου θρόνου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, θέλετε ἀκούσει τὴν φωνὴν τοῦ λαοῦ καὶ θέλετε προλάβει τὴν ἐκ τῆς ἐκλογῆς ἀναξίων συμφορὰν τῆς Ἐκκλησίας. Ἄς ἀκουσθῆ καὶ εἰς τὰ ὑμέτερα ὦτα ἡ φωνὴ ὄχι τοῦ ἱερομονάχου Αὐγουστίνου, ἥτις τόσον δυσαρέστως ἠχεῖ εἰς τὰ ἀρχιερατικὰ ὦτα… Ἄς ἀκουσθῆ ἡ φωνὴ τοῦ σήμερον ἑορταζομένου Πατρὸς τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ οὐρανοφάντορος Μ. Βασιλείου, ὅστις ἀπευθυνόμενος πρὸς τοὺς ἔχοντας τὴν εὐθύνην διὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴν κατάστασιν βροντοφωνεῖ˙ «Ἐκκαθαρίσατε τὴν Ἐκκλησίαν τοὺς ἀναξίους αὐτῆς ἀπελαύνοντες».

Εὐχόμενος τὸ νέον ἔτος ἀγωνιστικὸν πρὸς πᾶσαν κατεύθυνσιν πρὸς δόξαν Χριστοῦ, ὑποσημειοῦμαι.

Μετὰ βαθυτάτου σεβασμοῦ

Ἀρχιμ. Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

ΠΗΓΗ

Θεοφάνεια - Ο Ιορδάνης ποταμός (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου).

Θεοφάνεια (Ματθ. 3,13-17)

Ὁ Ἰορδάνης ποταμὸς

«Ἡ θάλασσα εἶδε καὶ ἔφυγεν, ὁ Ἰορδάνης ἐστράφη εἰς τὰ

ὀπίσω» (Ψαλμ. 113,3)

(Ομιλία του †Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

Σήμερα, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἑορτὴ μεγάλη, ἡ ἑορτὴ τῶν

Θεοφανείων. Εἶνε ἡ ἑορτὴ τῆς φανερώσεως τοῦ μεγάλου

μυστηρίου τῆς ἁγίας Τριάδος.

Θεοφάνεια - Ὁ Ἰορδάνης ποταμὸς.pdf by aktines

ΠΗΓΗ

ΘΑ ΓΙΝΗ ΔΙΩΓΜΟΣ. ΘΑ ΤΑ ΔΕΙΤΕ ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΖΗΣΕΤΕ, ΕΓΩ ΓΕΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΜΑΙ. ΘΑ ΓΙΝΗ ΔΙΩΓΜΟΣ, ΚΑΙ ΘΑ ΔΕΙΤΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΟΥΣ ΝΑ ΠΡΟΣΚΥΝΑΝΕ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΘΗΡΙΟ. 30.000 ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ· ΖΗΤΗΜΑ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΝ 100 ΠΟΥ ΝΑ ΠΟΥΝ· ΠΡΟΤΙΜΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΛΟΥΣΤΡΟΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ, ΠΑΡΑ ΝΑ ΚΗΡΥΤΤΟΥΜΕ ΑΘΕΪ́Α. ΣΥΜΦΕΡΟΝ & ΜΟΝΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ. ΤΈΤΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ & ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ & ΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΑΙ & ΟΙ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΙ, ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ & ΟΙ ΠΑΠΑΔΕΣ & ΟΙ ΔΕΣΠΟΤΑΔΕΣ – ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΚΑΜΜΙΑ ΔΙΑΚΡΙΣΗ.

Απὸ τὸ βιβλίο «ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΤΩΝ ΕΣΧΑΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ»
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου, σελ. 14

«Εν πᾶσιν τοῖς διωγμοῖς υμών» (Β΄ Θεσ. 1,4)

Ἐκεῖ πᾶμε. Θὰ ἐπανέλθουμε στοὺς ἀποστολικοὺς χρόνους. Αὐτὸ θὰ γίνῃ ἢ μέσα ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ἢ ἀπ᾿ ἔξω μὲ ἐξωτερικὸ διωγμό. Ὅπως στὴ Ῥωσία ἦταν ἑκατομμύρια ψευτοχριστιανοί. Μετὰ ἦρθε τὸ μεγάλο κόσκινο καὶ κοσκινίστηκαν οἱ Χριστιανοί. Τώρα ὑπάρχουν λίγοι, ἀλλὰ πραγματικοὶ Χριστιανοί. Ζήτημα μέσα στὴ Μόσχα, ποὺ εἶνε 8 ἑκατομμύρια, νὰ ὑπάρχουν 100 – 200 Χριστιανοί. Ἀλλ᾿ αὐτοὶ ἔχουν μέσα τους δύναμι. Ὁ βίος τους, τὸ παράδειγμά τους, ἡ αὐτοθυσία τους τὸ δείχνει.

Ἐδῶ ἐμεῖς εἴμαστε ὅλοι χριστιανοὶ τοῦ γλυκοῦ νεροῦ. Ἂν πιστεύαμε στὸ Θεό, θὰ εἴχαμε ἐγκαταλείψει κάθε ἄλλη κοσμικὴ ἀσχολία. Τί νὰ τὰ κάνῃς τ᾿ ἄλλα· τὸ Εὐαγγέλιο ποιός ἐφαρμόζει.

Στὴ Θεσσαλονίκη ὅμως τότε ἦταν πραγματικοὶ Χριστιανοί. Καὶ ἀπόδειξις, ὅτι δὲν λυγίζανε στοὺς διωγμούς. Ἐκεῖνα τὰ πτωχαδάκια πάλευαν μ᾿ ὅλες τὶς ἀρχὲς καὶ τὶς ἐξουσίες, ποὺ ἦταν ἐχθρικές. Αὐτοὶ οἱ λίγοι Χριστιανοὶ ἐθεωροῦντο ἀμελητέοι, δὲν τοὺς ὑπολόγιζαν· καὶ ὅμως αὐτοὶ ἦρθαν σὲ ῥῆξι μὲ ὅλους τοὺς ἰσχυροὺς τῆς Θεσσαλονίκης καὶ ὑπέστησαν πολλοὺς διωγμούς.

Ἀλλὰ καὶ πάντοτε τὰ πτωχαδάκια διώκονται, καὶ μένουν κοντὰ στὸ Χριστό. Οἱ ἄλλοι, ποὺ ἔχουν ἀξιώματα, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον πολεμοῦν τὸ Χριστό.

Θὰ γίνῃ διωγμός. Θὰ τὰ δῆτε ἐσεῖς ποὺ θὰ ζήσετε, ἐγὼ γέρος ἄνθρωπος εἶμαι. Θὰ γίνῃ διωγμός, καὶ θὰ δῆτε ὅλους τοὺς δασκαλάκους νὰ προσκυνᾶνε τὸ κόκκινο θηρίο. Τριάντα χιλιάδες εἶνε ὅλοι οἱ δάσκαλοι· ζήτημα νὰ μείνουν ἑκατὸ ποὺ νὰ ποῦν· Προτιμοῦμε νὰ γίνουμε λοῦστροι στὴν πλατεῖα τῆς πόλεως, παρὰ νὰ κηρύττουμε ἀθεΐα. Ὅλοι οἱ ἄλλοι, μὲ ὅση εὐκολία χειροκροτοῦσαν τὸν Παπαδόπουλο, μὲ ὅση εὐκολία χειροκροτοῦσαν τὸν Καραμανλῆ, μὲ τὴν ἴδια εὐκολία θὰ χειροκροτοῦνε καὶ τὸν ἀντίχριστο. Θὰ τὰ δῆτε αὐτά. Συμφέρον καὶ μόνο συμφέρον εἶνε σήμερα οἱ ἄνθρωποι, καὶ τίποτε περισσότερο. Τέτοιοι εἶνε καὶ οἱ δάσκαλοι καὶ οἱ καθηγηταὶ καὶ οἱ ἀξιωματικοί, γιατί ὄχι καὶ οἱ παπᾶδες καὶ οἱ δεσποτάδες – δὲν κάνω καμμία διάκρισι.

Δὲν ἦρθε ἀκόμη ἡ ὥρα τοῦ ἀντιχρίστου· ὅταν θὰ ἔρθῃ, θὰ τὸ δοῦμε. Μιλάει παρακάτω ὁ ἀπόστολος γιὰ τὴν ὥρα τοῦ ἀντιχρίστου.

Διαμάντια ἄθραυστα εἶνε οἱ πραγματικοὶ Χριστιανοί. Στὴν Ἀμερικὴ κοπίασαν πάρα πολὺ γιὰ νὰ κόψουν ἕνα διαμάντι, νὰ τὸ χωρίσουν στὰ δύο. Δὲν σπάει εὔκολα τὸ διαμάντι. Σπάει τὸ σφυρὶ ποὺ τὸ κτυπᾷ, ἀλλὰ τὸ διαμάντι δὲν σπάει. Ἔτσι εἶνε καὶ ὁ ἀληθινὸς Χριστιανός. «Ἐν πᾶσι τοῖς διωγμοῖς». Ὄχι ν᾿ ἀντέξουμε σὲ ἕναν μόνο διωγμὸ ἢ σὲ δύο, ἀλλὰ σὲ ὅλους τοὺς διωγμούς.

Ὑπέφεραν οἱ Χριστιανοὶ τῆς Θεσσαλονίκης· ἦταν πραγματικοὶ ἥρωες. Μακάρι νὰ ἐπανέλθουμε σ᾿ αὐτοὺς τοὺς Χριστιανούς. Νὰ ἔχουμε λίγους Χριστιανούς, ἀλλὰ ζωντανούς. Γιατί ν᾿ ἀσχολούμεθα μὲ ὅλους; Δὲν πά᾿ ν᾿ ἀνάβῃ αὐτὸς φωτιὲς(*) καὶ ν᾿ ἀγαπᾷ τὴν πυρολατρία; Δὲν πά᾿ νά ᾿νε μασόνος καὶ ροταριανός; Δὲν θ᾿ ἀσχολούμεθα μ᾿ αὐτούς. Τώρα ἀσχολούμεθα ἀναγκαστικῶς μὲ ὅλους. Ἐὰν ὑποθέσουμε, ὅτι ξεκαθαρίζουν τὰ πράγματα καὶ μένουν ἐδῶ στὴν πόλι 200 μὲ 300 Χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι θὰ ποῦν «Θέλουμε νὰ ζήσουμε χριστιανικά», δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη χαρά. Οἱ ἄλλοι, ὅ,τι θέλουν ἂς κάνουν. Καὶ χαύρα καὶ τζαμὶ νὰ κτίσουν, δὲν θὰ ἔχουμε καμμιὰ εὐθύνη. Δὲ βλέπεις τὶς γιορτὲς ποῦ τὶς περνᾷ ὁ πρωθυπουργὸς τῆς χώρας ἀλλὰ καὶ οἱ ἄλλοι; Στὰ ρεβεγιόν, ὄχι στὴν ἐκκλησία!

Λίγοι, λοιπόν, ἦταν οἱ Χριστιανοὶ τῆς Θεσσαλονίκης, ἀλλὰ ζωντανοί. Ἔχει ἀξία ὄχι τὸ ποσὸν ἀλλὰ τὸ ποιόν. Πότε θ᾿ ἀποκτήσῃ ἡ Ἐκκλησία μας τέτοιους ζωντανοὺς Χριστιανούς;
Ἔτσι ἦταν οἱ πρῶτοι Χριστιανοί. Ὑπέφεραν ἀπὸ διωγμούς, ἀλλὰ δὲν λύγιζαν. Γι᾿ αὐτὸ τοὺς ἐπαινεῖ ὁ ἀπόστολος Παῦλος.

ΠΗΓΗ

ΕΙΣΤΕ ΣΗΜΑΔΕΜΕΝΟΙ… ΟΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΤΟΥΣ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΕΝΑΝ-ΕΝΑΝ ΑΥΤΟΙ & ΘΑ ΧΤΥΠΗΣΟΥΝ ΚΑΤΑΚΕΦΑΛΑ. ΚΑΙ ΕΧΟΥΜΕ ΕΠΙ ΚΕΦΑΛΗΣ ΕΝΑΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΕΙΘΗΝΙΟ ΟΡΓΑΝΟ ΤΟΥΣ (Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος)

Eίστε σημαδέμενοι

Απὸ τὸ βιβλίο «ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΤΩΝ ΕΣΧΑΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ»
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου, σελ. 130

Ἐσεῖς ὅμως εἶστε σεσημασμένοι, εἶστε σημαδεμένοι, ἔχετε τὴν σφραγῖδα τοῦ ἀρνίου. Ὅπου βρίσκονται ζωντανοὶ Χριστιανοί, τοὺς γνωρίζουν ἕναν – ἕνα. Μπορεῖ αὐτοὶ σὲ μιὰ νύχτα νὰ τοὺς πιάσουν ὅλους αὐτούς.

Δὲν λένε ἐδῶ πέρα στὴν πόλι οἱ οἰκουμενισταὶ καὶ οἱ μαρξισταί;· «Tί νὰ κάνουμε; Ἐμεῖς ξέρουμε πολὺ καλὰ τοὺς Χριστιανούς, μὴ μᾶς μιλᾶτε γι’ αὐτούς. Ψόφιοι εἶνε. Ἂν μπορέσουμε νὰ διώξουμε τὸν Καντιώτη, τελείωσε ἡ ὑπόθεσι. Ὅλη ἡ Φλώρινα δική μας εἶνε». Ἔτσι θὰ κάνουν· θὰ χτυπήσουν κατακέφαλα.
Tέτοια διάθεσι ἔχουν. Σφοδρῶς πολεμοῦν τὰ κατηχητικὰ σχολεῖα, τὰς κινήσεις, τοὺς ἱεράρχας ποὺ ἀκόμα στέκονται καὶ ἔχουν ἐπὶ κεφαλῆς ἕναν ἀρχιεπίσκοπο ὁ ὁποῖος εἶνε πειθήνιον ὄργανον τῶν θελήσεών τους.

Ὕστερα ὁ καθένας τὸ σπιτάκι του, τὴν οἰκογένειά του, καὶ τίποτε περισσότερο. Δὲν τὸν ἐνδιαφέρουν καθόλου τὰ ἄλλα. Εἶνε ἰδιοτελεῖς πλέον οἱ ἄνθρωποι. Τὰ τριάκοντα ἀργύρια τοῦ Ἰούδα κυριαρχοῦν, ἡ ἰδιοτέλεια καὶ τὸ συμφέρον βασιλεύουν.
Tὸ πρωΐ ἦρθαν νὰ μοῦ παραπονεθοῦν γιὰ κάποιον ἱερέα. Θύμωσα καὶ ὠργίστηκα. Κλοπή, κλοπή, κλοπή! Δίνουν οἱ ἄνθρωποι χρήματα γιὰ τὴν ἐκκλησία, καὶ τὰ ἁρπάζει ὁ παπᾶς ὅλα καὶ δὲν ἀφήνει τίποτα στὴν ἐκκλησία. Νέοι Ἰοῦδαι. Πέρα ἀπὸ τὴν παπαδιά τους καὶ τὰ παιδιά τους τίποτε ἄλλο ἱερὸ καὶ ὅσιο δὲν τοὺς ἐνδιαφέρει. Σπάνιο πρᾶγμα εἶνε οἱ εὐλαβεῖς ἱερεῖς ποὺ εἶνε ἕτοιμοι γιὰ θυσίες.

ΠΗΓΗ

ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ.

Μητροπολίτου Φλωρίνης π. ΑὐγουστίνουΚαντιώτου

ΑΚΟΥΣΑΤΕ, ἀγαπητοί μου, τὸ ἱερὸ εὐαγγέλιο. Τί εἶνε τὸ Εὐαγγέλιο; Ἕνα βιβλίο, ποὺ διαφέρει ἀπ’ ὅλα τὰ ἄλλα βιβλία ὅσο τὸ διαμάντι ἀπὸ τὰ χαλίκια. Περιέχει τὴ σοφία τοῦ Θεοῦ,τὴ συνταγὴ τῆς εὐτυχίας τῆς ἀνθρωπότητος. Ἂν οἱ ἄνθρωποι ἄκουγαν τὸ Εὐαγγέλιο, εἰρήνη, δικαιοσύνη καὶ ἀγάπη θὰ βασίλευαν στὸν κόσμο. Γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ ὑπάρχῃ σὲ κάθε σπίτι, καὶ νὰ τὸ διαβάζουν ὅλοι. Ὅπου εἶναι τὸ Εὐαγγέλιο, ἐκεῖ διάβολος δὲ᾿ μπορεῖ νὰ σταθῇ,λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος.
Τί λέει σήμερα τὸ εὐαγγέλιο; Περιγράφει ἕνα θαῦμα τοῦ Χριστοῦ. Ποιό εἶνε τὸ θαῦμα;

* * *

Σὲ μιὰ πόλη ζοῦσε μιὰ νέα γυναίκα. Ἦταν ὑγιής. Ἀλλὰ μιὰ μέρα κάτι αἰσθάνθηκε στὸ κορμί τηςκι ἀνατρίχιασε. Κάποια ἀσθένεια παρουσιάστηκε. Ἀσθένεια, ποὺ προερχόταν ὄχι ἀπὸ φυσικὰ αιτία, ὅπως λένε οἱ γιατροί, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀόρατη ὑπερφυσικὴ πονηρὰ δύναμη ποὺ λέγεται σατανᾶς (ἐπιτρέπει μερικὲς φορὲς ὁ Θεὸς καὶ στὸ σατανᾶ νὰ πειράζῃ τὸν ἄνθρωπο, ὅπως βλέπουμε καὶ στὸ βιβλίο τοῦ Ἰώβ). Ὅπως λοιπὸν παίρνεις μιὰ βέργα καὶ τὴ λυγίζεις, ἔτσι ὁ σατανᾶς λύγισε τὴ σπονδυλική της στήλη. Κι ἀπὸ τότε ἡ γυναίκα κυρτώθηκε, καμπούριασε, καὶ περπατοῦσε πλέον πολὺ δύσκολα, ἔχοντας τὸ κεφάλι στραμμένο πρὸς τὰ κάτω. Ἀπὸ μακριὰ ἔμοιαζε μὲ ζῷο ποὺ περπατάει μὲ τὰ τέσσερα.
Ἀλλὰ ἡ γυναίκα αὐτή, μολονότι ἦταν σὲ τέτοια κατάσταση, ἤλπιζε στὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ.Καὶ νά ἦρθε ἡ εὐκαιρία. Ἦταν Σάββατο, ἡμέρα ἀργίας γιὰ τοὺς Ἑβραίους, κ᾿ ἦταν ὅλοι στὴ συναγωγή. Κοντὰ στοὺς ἄλλους ἦταν ἐκεῖ καὶ ἡ γυναίκα αὐτή, ἡ συγκύπτουσα.Ἔσυρε τὰ βήματά της καὶ πῆγε, μολονότι λόγῳ τῆς καταστάσεώς της μποροῦσε νὰ ἀπουσιάσῃ. Ἄλλοι, μὲ πόδια γερά, δὲν πατοῦνε στὴν ἐκκλησία· αὐτή, σακάτισσα,θεωροῦσε καθῆκον της νὰ πάῃ νὰ λατρεύσῃ τὸ Θεό. Ἀλλὰ τὴν ἡμέρα ἐκείνη νά καὶ ἦρθεστὴ συναγωγὴ ὁ Χριστός. Ἄρχισε νὰ διδάσκῃ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, κι ὅλοι ἄκουγαν.Ἰδιαιτέρως ἄκουγε ἡ συγκύπτουσα. Κι ὁ Χριστός, ποὺ εἶνε ὠκεανὸς ἀγάπης καὶ εὐσπλαχνίας, τὴν εἶδε, τὴ λυπήθηκε, καὶ ἀποφάσισε νὰ τὴν κάνῃ καλά. Καὶ τὴν ἔκανε.Πῶς; Ὤ τῶν θαυμάτων σου Χριστέ! Ἂς μὴ σὲ πιστεύουν οἱ ἄπιστοι· ἐμεῖς πιστεύουμε,ὅτι ἐσὺ κάνεις τὰ μεγαλύτερα θαύματα. Ὁ Χριστὸς εἶπε ἕνα λόγο, καὶ ἡ γυναίκα θεραπεύθηκε· τὸ κορμί της ἔγινε ἴσιο σὰν κυπαρίσσι, τὸ κεφάλι της ὑψώθηκε, καὶ δόξαζετὸ Θεό.

* * *

Αὐτὴ μὲ λίγα λόγια εἶνε ἡ περικοπή. Τί θέλει νὰ μᾶς διδάξῃ; γιατί γράφονται τέτοια περιστατικὰ στὸ Εὐαγγέλιο; Ἡ ἱστορία αὐτή, θὰ πῇ κάποιος, μπορεῖ νὰ ἐνδιαφέρῃ ἀνθρώπους ἀρρώστους καὶ σακάτηδες· τί μ᾿ ἐνδιαφέρει ἐμένα ποὺ εἶμαι γερός;… Σωματικῶς εἶσαι γερός·ψυχικῶς ὅμως εἶσαι; ἔχεις τὴν ψυχικὴ ὑγεία, ποὺ εἶνε ἀνώτερη ἀπὸ τὴ σωματική; Τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο εἶνε ἕνας καθρέφτης, μέσα στὸν ὁποῖο μποροῦμε νὰ δοῦμε τὸν ἑαυτό μας. Διότι αὐτὴ ἡ συγκύπτουσα γυναίκα εἶνε εἰκόνα ὅλων μας, ὅλων τῶν ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων. Καὶ νὰ σᾶς τὸ ἐξηγήσω αὐτό.

Ἑκατομμύρια ζῷα ὑπάρχουν στὸν κόσμο. Ὅλα περπατοῦν μὲ τὰ τέσσερα κ᾿ ἔχουν τὸκεφάλι στραμμένο στὴ γῆ. Ἕνα μόνο ζωντανὸ ὂν περπατάει μὲ τὰ δύο, ὄρθιο. Ἔχει τὸκεφάλι ψηλά, γιατὶ πλάστηκε γιὰ τὰ μεγάλα καὶ τὰ ὑψηλά. Αὐτὸ σημαίνει κατὰ μία ἐτυμολογία ἡ λέξη ἄνθρωπος· σημαίνει τὸ ὂν ἐκεῖνο ποὺ ἔχει τὸ κεφάλι ἄνω, κοιτάζει τὸνἥλιο καὶ τὰ ἄστρα, καὶ δοξάζει τὸ Θεό, ἐνῷ τὰ ζῷα πλάστηκαν νὰ κοιτάζουν τὴ γῆ. Γι᾿αὐτὸ λοιπὸν λέγεται ἄν-θρωπος. Καὶ γι᾿ αὐτὸ στὴν ἐκκλησία ἀκοῦμε· «Ἄνω σχῶμεν τὰς καρδίας» (θ. λειτ.)· ὅσοι εἶστε μέσ᾿ στὸ ναό, λέει, πάψτε νὰ σκέπτεσθε τὰ μάταια καὶ ἁμαρτωλὰ πράγματα, ἡ διάνοια καὶ ἡ καρδιά σας νὰ ὑψωθοῦν στὸ Θεό.

Ἐν τούτοις οἱ ἄνθρωποι δὲ᾿ σκέπτονται τὰ ὑψηλά. Εἶνε ψυχὲς συγκύπτουσες, ζῳώδεις.Λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος· Πῶς νὰ σὲ ὀνομάσω ἄνθρωπο, ὅταν τρῶς σὰν τὸ χοῖρο,ἁρπάζῃς σὰν τὸ λύκο, τρέφῃς ἐκδίκησι σὰν τὴ γκαμήλα, δαγκώνῃς χειρότερα ἀπὸ τὴνὀχιὰ καὶ τὸ σκορπιό;… Τὴ μορφὴ ἔχουμε τοῦ ἀνθρώπου· στὴν καρδιὰ εἴμαστε θηρία.Ἕνας σοφὸς ἔγραψε σ᾿ ἕνα σπουδαῖο βιβλίο του· Ἐὰν κάθε ἄνθρωπος ἔπαιρνε τὴ μορφὴ ποὺ τοῦ ἁρμόζει, θὰ βλέπαμε νὰ παρουσιάζωνται ὁ ἕνας σὰν ἀλεποῦ, ὁ ἄλλος σὰ᾿ λύκος, ὁ ἄλλος σὰν κροκόδειλος, ὁ ἄλλος σὰ᾿ λιοντάρι, ὁ ἄλλος σὰν γκαμήλα, ὁἄλλος σὰν σκορπιός, ὁ ἄλλος σὰν φίδι… Μέσα σὲ χιλιάδες κόσμο, ποῦ καὶ ποῦ θά᾿βλεπες κανέναν μὲ μορφὴ ἀνθρώπου.

Μᾶς τίμησε ὁ Θεός. Ἀλλ᾿ ἐμεῖς ἀφήσαμε τὸν ἑαυτό μας νὰ καταπέσῃ. Εἶχε δίκιο ὁ ἀρχαῖος φιλόσοφος Διογένης, ποὺ μέρα μεσημέρι ἄναψε φανάρι στὴν ἀγορά, καὶ μέσ᾿ στὸπλῆθος φώναζε· ―«Ἄνθρωπον ζητῶ!» Τοῦ ἔλεγαν· ―Καλά, τί ἔπαθες; ἐμεῖς δὲν εμαστε ἄνθρωποι; ―Ἄνθρωπον ζητῶ! ἐπέμενε αὐτός.

Πάει πλέον ἀγρίεψε, ζούγκλα ἔγινε ὁ κόσμος. Κρίμα στὰ γράμματα, στὰ σχολεῖα, στὰ πανεπιστήμια. Τώρα ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶνε ἁπλῶς θηρίο, εἶνε κάτι χειρότερο. Ἕνα λιοντάρι πόσους μπορεῖ νὰ φάῃ; Ὁ ἄνθρωπος ὅμως εἶνε πιὸ ἐπικίνδυνος. Ὅπως ἔλεγαν οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας, ἀπ’ ὅλα τὰ θηρία ποὺ τρέφει ἡ γῆ τὸ ἀγριότερο εἶνε ὁ ἄνθρωπος. Καὶ στὶς μέρες μας ἔγινε ἐπιστημονικὸ θηρίο. Δὲν εἶνε οπλισμένο μὲ δόντια καὶ νύχια, μὲ δύναμη σωματική. Αὐτὴ τὴν ὥρα στὰ ἀεροδρόμια εἶνε ἕτοιμα ἀεροπλάνα· ἂν μποῦν μέσα ἀεροπόροι, ἀνεβοῦν ψηλά, σὰν «μαυροπούλια» ποὺ εἶπε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, καὶ πιέσουν ἕνα κουμπί, μποροῦν νὰ σπείρουν τὸν πυρηνικὸ ὄλεθρο. Μία ἀτομικὴ βόμβα νὰ πέσῃ στὴν Ἀθήνα, μία στὴ Θεσσαλονίκη, μία στὸ Βελιγράδι, μία στὴ Σόφια, μία στὴ Μόσχα, μία στὸ Λονδῖνο, μία στὴ Νέα Ὑόρκη, καὶ θὰ γίνουν ὅλες οἱ πόλεις στάχτη. Ποῦ φτάσαμε, σὲ ποιά ἀγριότητα καταντήσαμε! Τί νὰ τὶς κάνῃς τὶς τηλεοράσεις,τὰ ῥαδιόφωνα καὶ τὰ ἄλλα κομφὸρ ποὺ γέμισαν τὰ σπίτια; Ἄλλοτε οἱ ἄνθρωποι ζοῦσανσὲ καλύβες· ἀλλὰ μέσα στὶς καλύβες κατοικοῦσαν ἅγιοι. Τώρα μέσα στὰ πολυτελῆ διαμερίσματα κατοικοῦν θηρία καὶ δαίμονες, καὶ ἡ ἀνθρωπότης κινδυνεύει ἀπὸ αὐτούς.

―Μὰ γιατί, θὰ πῆτε, καταντήσαμε ἔτσι; Ἀπαντᾷ ἕνας Ῥῶσος συγγραφεύς, προφήτης τοῦ Ῥωσικοῦ λαοῦ· ―Διότι ὅλοι, Ἀνατολὴ καὶ Δύσις, ξεχάσαμε τὸ Θεό! Δὲν ὑπάρχει φόβος Θεοῦ· καὶ χωρὶς Θεὸ ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ κάνῃ τὰ μεγαλύτερα ἐγκλήματα. Κι ὅπως εἶπε ἕνας ἄλλος προφήτης, τοῦ δικοῦ μας γένους, θά ᾿ρθῃ μέρα ποὺ «τὰ ἄθεα γράμματαθὰ καταστρέψουν τὸν κόσμο». Κι αὐτοὶ ποὺ ἔχουν τὶς ἀτομικὲς βόμβες δὲν εἶναι ἀγράμματοι χωρικοὶ καὶ βοσκοί, εἶνε ἐπιστήμονες. Λένε ὅτι, ἂν πέσουν ἀτομικὲς βόμβες,μπορεῖ ἀκόμη κι ἀπὸ τὴν τροχιά του νὰ βγῇ ὁ πλανήτης, νὰ καταστραφῇ ὁ κόσμος. Ὅλατὰ ἐποίησε καλὰ ὁ Θεός, ὁ ἄνθρωπος τὰ ἐποίησε κακά.

* * *

―Μᾶς ἀπελπίζεις ἔτσι. Δηλαδὴ ἔρχεται τὸ τέλος τοῦ κόσμου;…
Δὲν ξέρω, ἀδέρφια μου. Ἐγὼ ἕνα μπορῶ νὰ πῶ· ὅτι ὑπάρχει ἐλπίδα. Ἐγὼ ὁ γέρος ἐπίσκοπος πρέπει νὰ σᾶς πῶ τὴν πικρὰ ἀλήθεια, ὅτι ὑπάρχει ἐνδεχόμενο μεγάλης καταστροφῆς. Εἴμαστε δώδεκα παρὰ πέντε· λίγη διορία ἔχει ἡ ἀνθρωπότης. Ὑπάρχει ὅμως ἐλπίδα. Ποιά εἶνε ἡ ἐλπίδα μας; Μία λέξης· μία λέξης, ποὺ δὲ᾿ θέλουμε νὰ τὴν ἀκούσουμε. Εἶνε τὸ μόνο φάρμακο, ἡ μόνη σωτηρία. Ποιά εἶνε ἡ λέξης αὐτή; Θὰ τὴν πῶ,θὰ μὲ ἀκούσετε; Εἶνε ἡ μετάνοια. Τί θὰ πῇ μετάνοια; Ν’ ἀλλάξουμε μυαλά, νὰ σκεφθοῦμε διαφορετικὰ ἀπ’ ὅ,τι σκεπτόμεθα, ἡ καρδιά μας νὰ αἰσθανθῇ ἄλλα αἰσθήματα.
Νὰ μετανοήσουμε. Ἔπειτα καὶ ἡ περίοδος αὐτὴ πρὸ τῶν Χριστουγέννων εἶνε περίοδοςμετανοίας. Πέφτω καὶ σᾶς προσκυνῶ, ἀδέρφια μου καὶ πατέρες μου, καὶ σᾶς παρακαλῶ. Ἄντρες γυναῖκες καὶ παιδιά, νὰ πᾶτε στὸν πνευματικὸ πατέρα νὰ πῆτε τ’ ἁμαρτήματά σας καὶ νὰ χύσετε ἕνα δάκρυ γι᾿ αὐτά.
―Καὶ τί θὰ κερδίσουμε μὲ τὴν ἐξομολόγηση;
Τί θὰ κερδίσουμε; Σᾶς ἀπαντῶ πάλι μ’ ἕνα Ῥῶσο. Δὲν πίστευε. Ἀλλὰ στὴ φυλακὴ τῆς Σιβηρίας, ποὺ τὸν πήγανε οἱ τσάροι, ἄνοιξε τὸ Εὐαγγέλιο, τὸ διάβασε, καὶ πίστεψε στὸ Χριστό.Τότε πῆγε σ’ ἕνα πνευματικὸ πατέρα (στάρετς) κ᾿ ἐξωμολογήθηκε γιὰ πρώτη φορὰ στὴ ζωήτου. Ὅταν βγῆκε εἶπε· «Ἐξωμολογήθηκα καὶ παράδεισος φύτρωσε στὴν καρδιά μου».
Θέλεις νὰ δῇς ἂν εἶνε ζωντανὴ ἡ θρησκεία μας; Πήγαινε στὸν πνευματικό, γονάτισε καὶ πὲς ὅλατ᾿ ἁμαρτήματά σου. Τότε θὰ αἰσθανθῇς, ὅτι κάτω ἀπὸ τὰ ἄστρα δὲν ὑπάρχει ἄλλη θρησκεία πιὸ ζωντανὴ καὶ θαυματουργὴ ἀπὸ τὴ θρησκεία τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ· ὅν, παῖδεςἙλλήνων, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

ΠΗΓΗ