Η Ορθόδοξη πίστη αντιμέτωπη με νέο διωγμό.

Πλέον η χριστιανική πίστη είναι δακτυλοδεικτούμενη. Η θρησκεία βρίσκεται σε έναν νέο ύπουλο διωγμό που πραγματοποιείται με «νόμιμα» μέσα.

Σε όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα όμως στην Πατρίδα μας, τον τελευταίο καιρό, φυσάνε άνεμοι σαρωτικοί, εκθεμελιωτικοί των αξιών και των ιδανικών μας. Σκοπός τους να μας αποκόψουν από τις ρίζες της Πίστεως, της Πατρίδος, της Παραδόσεώς μας και της Φυλής μας.

Το βλέπουμε αυτό καθημερινά και στα υψηλά κλιμάκια της εξουσίας, αλλά και μέσα στην κοινωνία μας. Χτυπιούνται με λύσσα η Εκκλησία, η Οικογένεια, το Σχολείο, η Ιστορία, ή ίδια η υπόσταση του Έθνους μας. Βιώνουμε ένα νέο σύγχρονο διωγμό κατά της Πίστεως.

Εχθροί αδίστακτοι, θρασείς, προκλητικοί, άθεοι και άπιστοι, πολέμιοι της Ορθοδοξίας, απειλούν τα λογικά πρόβατα του Χριστού και τα μέλη της Εκκλησίας.

Απέναντι σ΄ αυτή την επίθεση συχνά οι χριστιανοί δειλιούν και λουφάζουν – σιωπούν. Παρουσιάζονται χωρίς γενναιότητα και “πνεύμα δυνάμεως”.

Κι όμως μας έδωσε ο Θεός διά του Αγ. Πνεύματος τρία λαμπρά χαρίσματα ως αντίδοτα της δειλίας, το πνεύμα της οποίας ενισχύεται από το πονηρό πνεύμα…

Μας έδωσε Πνεύμα δυνάμεως, ομολογίας, παρρησίας, θάρρους, ανδρείας, για να ομολογούμε:

το Όνομα του Χριστού,
την Αλήθεια του Ευαγγελίου,
τη Μοναδικότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας και
την πίστη μας στο Χριστό

Μας έδωσε Πνεύμα αγάπης για να συνεχίσουμε να αγαπάμε τον Θεό και τον πλησίον μας, ακόμη και τους εχθρούς μας. Να μισούμε την πλάνη, την αίρεση, την απιστία, όχι όμως τους διώκτες μας, για τους οποίους πρέπει να ζητάμε τη μετάνοιά τους, όπως αναφέρεται στο aktines.blogspot.com.

Μας έδωσε Πνεύμα σωφρονισμού, για να είμαστε συνετοί στη συμπεριφορά μας “φρόνιμοι ως οι όφεις, ακέραιοι ως αι περιστεραί, ως πρόβατα εν μέσω λύκων” και να μη εκθέτουμε χωρίς λόγο τον εαυτό μας σε κίνδυνο.
Τι στόχο έχει αυτή η οργανωμένη πολεμική κατά της Πίστεως;

Αποστασία του κόσμου από τον Χριστό και σταδιακή προσχώρηση στο στρατόπεδο του Αντιχρίστου.

Αποκοπή από το Δόγμα και το Ήθος της Εκκλησίας μας, έκλυση των ηθών, εκμαυλισμός των μαζών και θρίαμβος της αμαρτίας στην ακραία έκφραση της διαστροφής.

Διαστρέβλωση του μαθήματος της Ιστορίας, αλλοίωση των Θρησκευτικών στα σχολεία και αποχριστιανισμός του σχολικού γίγνεσθαι.

Κατάργηση των Εορτών και των Συμβόλων και σταδιακή επιβολή της Πανθρησκείας.

Κατάργηση των συνόρων, ανακάτεμα των πληθυσμών και εξαφάνιση των Εθνικών Κρατών με την παράδοσή τους και τον πολιτισμό τους.

Καταπίεση με νόμους και πρόστιμα των Χριστιανών για κάμψη του φρονήματός τους.

Εξίσωση των αιρέσεων με την Ορθοδοξία και σχίσματα των Εκκλησιών.

Αυτή η άθλια προσπάθεια της αθεϊας και των διωγμών τι αποτελέσματα μπορεί να έχει;

Ακριβώς ΤΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ, όπως έχει αποδειχθεί διαχρονικά μέσα από την ιστορία της Εκκλησίας μας. Διότι: Τα πρόβατα νίκησαν τους λύκους.

Οι πολέμιοι νικήθηκαν και χάθηκαν, ενώ η Εκκλησία “υπέρ τον ήλιον λάμπει”.

Το “πνεύμα της δυνάμεως των μαρτύρων” νίκησε ακόμη και τους δημίους τους.

Το αίμα των αγ. μαρτύρων έγινε το λίπασμα για την άνθηση και καρποφορία της Εκκλησίας μας.

Μετά τους διωγμούς των τριών πρώτων αιώνων ήρθε η δόξα της Εκκλησίας επί Μ. Κων/νου.

Μετά τη φοβερή αίρεση του αρειανισμού ήρθαν οι Άγιες Οικουμενικές Σύνοδοι και μας χαρίσθηκε από το Άγιο Πνεύμα το Σύμβολο της Πίστεως.

Μετά την επάρατη Εικονομαχία ήρθε η δόξα της Κυριακής της Ορθοδοξίας.

Μετά το κρέμασμα του πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄ φούντωσε η Επανάσταση και ήρθε το θαύμα του 1821.

Μετά τα 70 χρόνια σκληρού αθεϊσμού στη Ρωσία, δεν προλαβαίνουν τώρα να βαφτίζουν χριστιανούς και να χτίζουν εκκλησίες οι ορθόδοξοι αδελφοί μας του Βορρά.

Μετά την αποστασία και τον Αντίχριστο θα έρθει η νίκη του Χριστού, η δόξα του Ευαγγελίου σε όλα τα έθνη και η επιστροφή των Εβραίων.

Δηλαδή, όπως λέγει και ο άγιος Παϊσιος: “Εκεί που οργώνει, ο διάβολος σπέρνει ο Χριστός, και, Μετά τη δαιμονική καταιγίδα έρχεται η θεϊκή λιακάδα”.

Τι μας ζητεί ο Κύριος να κάνουμε;

Να ομολογούμε τον Χριστό για να μας ομολογήσει κι Αυτός στον Ουρανό.

Να μη ντρεπόμαστε το Ευαγγέλιο, αλλά να καυχιόμαστε για την Ορθόδοξη Αλήθεια.

Να κρατάμε το Σταυρό στη ζωή, στο σπίτι μας και στο σώμα μας.

Να διακηρύττουμε την ιδιότητα του χριστιανού παντού και πάντοτε.

Να παρακαλούμε το Θεό να μας δίνει δύναμη και πνεύμα θάρρους υπάρξεως και λόγου.

Να προσευχόμαστε για τη μετάνοια των εκκλησιομάχων.

Να εργαζόμαστε για τη διάδοση του θείου λόγου και την επιστροφή των πεπλανημένων.

ΠΗΓΗ

Η Ορθοδοξία στο εξής θα έχει κόστος.

Η ΠΑΝΑΙΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ, ΕΝΑΙ ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΟΥ, είναι το νεογέννητο τέκνο της μεταπατερικής θεολογίας, της ισοπέδωσης της Δογματικής Διδασκαλίας των Αποστόλων και των Αγίων Πατέρων.

Όσες "Εκκλησίες" έλαβαν μέρος στη Σύνοδο του Κολυμβαρίου και υπέγραψαν αλλά και αυτοί που δεν υπέγραψαν αλλά έχουν μυστηριακή επικοινωνία, υπηρετούν το Εωσφορικό Δόγμα. Συμπροσεύχονται μετά των πάσης φύσεως αιρετικών και αλλοθρήσκων.

Ο Αντίχριστος όταν έρθη θα κηρύττει πως αυτός είναι ο Χριστός και ότι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός ήταν ο Πλάνος.

Πρόδρομοι του Αντιχρίστου και συνειδητά όργανά του είναι όσες "Εκκλησίες" είναι μέλη του Συστήματος του κόσμου τούτου.

Για όσους τολμούν και διαφωνούν, ο Χριστός προείπε : "ΑΠΟΣΥΝΑΓΩΓΟΥΣ ΠΟΙΗΣΟΥΣΙΝ ΥΜΑΣ....."

"Ει εκ του κόσμου ήτε, ο κόσμος άν τό ίδιον εφίλει. Ότι δέ εκ του κόσμου ουκ εστέ, αλλ΄ εγώ εξελεξάμην υμάς εκ του κόσμου ΔΙΑ ΤΟΥΤΟ ΜΙΣΕΙ ΗΜΑΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ"

Αδελφοί και Πατέρες εισερχόμεθα μαζί με την Νέα Τάξη πραγμάτων και σε αντίχριστο ευαγγέλιο.
Οι θέλοντες ευσεβώς ζειν θα διωχθούν. Η Ορθοδοξία στο εξής θα έχει κόστος.

ΚΑΛΟ ΤΡΙΩΔΙΟ!!! Δύναμις!!!
π.Ευθύμιος

ΙΔΟΥ ΚΑΙ ΕΝΑ ΔΕΙΓΜΑ ΕΚ ΤΩΝ ΑΝΑΡΙΘΜΗΤΩΝ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΕΙΤΕ :

ΠΗΓΗ

«Χωρίς το Φανάρι δέν ὑπάρχει Ἐκκλησία»;

«Χωρὶς τὸ Φανάρι δὲν ὑπάρχει Ἐκκλησία»;
|

Γράφει ὁ κ. Παναγιώτης Κατραμάδος

Ἦτο σκληρὸς ὁ λόγος τοῦ Διευθυντοῦ Συντάξεως τοῦ «Ο.Τ.» «Νὰ παραιτηθῆ ὁ κ. Βαρθολομαῖος»; Τὰ γεγονότα δικαιώνουν τὸν λόγον αὐτόν. Δὲν εἶναι μόνον ἡ διαίρεσις τῆς Ὀρθοδοξίας ποὺ βαρύνει τὸν Πατριάρχην, καθὼς σχίσμα κατὰ τοὺς Ἱ. Κανόνας εἶναι ἡ δημιουργία παραλλήλου Ἱεραρχίας ἐντὸς ἤδη ὑπαρχούσης κανονικῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ και ἡ βλασφημία του κατὰ τῆς Ἁγίας Τριάδος καὶ τῆς Ἐκκλησίας.

Δὲν θὰ ἀναφερθοῦμε εἰς ὅσα καταγγέλλει ἡ ἐκκρεμοῦσα ἤδη ἀπὸ διετίας «Κανονικὴ Μήνυσι» κατὰ τοῦ Πατριάρχου, ἡ ὁποία ἔχει ὑποβληθῆ πρὸς τὴν Ἱ. Σύνοδον ἀπὸ τὸν Καθηγούμενον τῆς Ἱ. Μ. Λογγοβάρδας Πάρου, ἀλλὰ εἰς νέον ἀποκαλυπτικὸν τεκμήριον. Ὁ Πατριάρχης ὑπεράνω τῶν Ἱ. Κανόνων!

Τὸ τελευταῖον διάστημα θεολόγοι καὶ θεολογοῦντες ἔχουν ἐπιδοθῆ εἰς ἀγῶνα ὑπερυψώσεως τοῦ Πατριάρχου. Ἕνα ἀπὸ τὰ κείμενα ποὺ δημοσιεύεται καὶ ἀναδημοσιεύεται ἀνήκει εἰς τὸν κ. Ἰωάννην Ἐλ. Σιδηρᾶν, ὁ ὁποῖος: «…περὶ τοῦ «τί ἐστὶ Πατριάρχης;», ἡ ἀπάντηση δίδεται θεοπνεύστως… στὸ Νομικὸν Βιβλίον «Ἐπαναγωγὴ» Βασιλείου Μακεδόνος καὶ Λέοντος Σοφοῦ, ὅπου ἀναγιγνώσκουμε: «Τί ἐστὶν Πατριάρχης; Ὁ Πατριάρχης ἐστὶν εἰκὼν ζῶσα Χριστοῦ καὶ ἔμψυχος…». Ἀντιλαμβάνεται κανεὶς ὅτι, ἐπειδὴ οἱ Φαναριῶται δὲν εὑρίσκουν κείμενα Ἁγίων Πατέρων καὶ Οἰκουμενικῶν Συνόδων, διὰ νὰ στηρίξουν τὰς αὐθαιρεσίας τοῦ Πατριάρχου ἐπικαλοῦνται αὐτοκράτορα, τὸ ἔργον τοῦ ὁποίου χαρακτηρίζουν «θεόπνευστον», ὅπως δηλαδὴ ἡ Ἁγία Γραφή! Αὐτὰ δὲν ἔχουν καμίαν ἰσχὺν διὰ τὴν Ἐκκλησίαν. Ὡστόσον τὸ καίριον εἶναι ὅτι αὐτὰ καὶ ἄλλα παρόμοια στοχεύουν εἰς ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον πρὸ ἑβδομάδος συνεπυκνώθη ἐναργῶς εἰς τὴν γραφίδα τοῦ γνωστοῦ Παν­επιστημιακοῦ κ. Μ. Βαρβούνη.

Εἰς ἄρθρον του μὲ τίτλον «Οὐκρανικῆς Αὐτοκεφαλίας Παραλειπόμενα» ἀναφέρει: «Στὴ μεγάλη σχετικὴ συζήτηση, συχνὰ γίνεται λόγος περὶ τῶν ἱερῶν κανόνων, καὶ διατυπώνονται ἀντικρουόμενες ἀπόψεις γιὰ τὸ περιεχόμενο καὶ τὶς ἑρμηνεῖ­ες τους. Πρέπει ὅμως νὰ ἔχουμε ὑπόψη ὅτι οἱ κανόνες δημιουργήθηκαν σὲ συγκεκριμένα ἱστορικά, κοινωνικὰ καὶ πνευματικὰ πλαίσια, καὶ πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἐξέφραζαν τὴν ἐποχή τους. …σὲ ποιὸν ἄλλον ἐναπόκειται ἐν προκειμένῳ ἡ ἑρμηνεία καὶ ἡ ἐφαρμογή τους, παρὰ στὸν ἔχοντα τὸ πρωτεῖο στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, στὸν Παναγιώτατο Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη καὶ στὴν περὶ Αὐτὸν Ἁγία καὶ Ἱερὰ Σύνοδο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου».

Ἂς ἐξετάσωμεν τὰ ἀνωτέρω συνδυαστικά: Χρησιμοποιοῦνται πολιτικὰ κείμενα (Αὐτοκρατόρων καὶ ὄχι Πατέρων), διὰ νὰ δικαιολογήσουν τὴν αὐθαίρετον ἀνάμειξιν τοῦ Πατριάρχου, ἡ ὁποία γίνεται ὑπὸ πολιτικάς πιέσεις, μὲ πολιτικὸν περιεχόμενον καὶ πολιτικὰς συνεπείας. Δὲν εἶναι ὅμως τόσον τὸ πολιτικὸν ποὺ μᾶς ἀπασχολεῖ ὅσον αἱ ἐκκλησιαστικαὶ συνέπειαι. Διότι, διὰ νὰ καταστῆ πειστικὴ ἡ αἰτιολόγησις, τίθεται ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως καὶ ἡ περὶ αὐτὸν ἐλεγχομένη ὀλιγομελὴς Σύνοδος ὑπεράνω τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ τῶν Ἱ. Κανόνων. Ἕνα ἄτομον, ποὺ κατευθύνει ἄλλα δέκα ἄνευ συμφωνίας τῆς ὁλομελείας τῆς Ἱεραρχίας του, προπαγανδίζεται ὡς ὁ ἔχων ἐξουσίαν νὰ καταλύη ἀποφάσεις Ἁγίων Πατέρων! Αὐτὰ ὅλα ἑδράζονται δῆθεν ἐπὶ ἑνὸς ἀνυπάρκτου «πρωτείου», ἐνῶ ὡς εἶναι γνωστὸν οἱ Ἱ. Κανόνες ὁμιλοῦν διὰ «πρεσβεῖα» καὶ ὄχι «πρωτεῖα». Μὲ τὴν προβολὴν τοῦ ἀντικανονικοῦ «πρωτείου» οἱ Ἱ. Κανόνες σχετικοποιοῦνται, ἐνῶ ταυτοχρόνως ἐνισχύεται ἡ ἀπόλυτος αὐθεντία τοῦ ἑνός! Αὐτὴ ἡ θεωρία τοῦ «πρωτείου» καθιστᾶ αὐτομάτως τὸν Πατριάρχην «κεφαλὴν» τῆς Ἐκκλησίας μὲ τελικὴν κατάληξιν τὴν ταύτισιν-σύγχυσιν μεταξὺ Πατριάρχου καὶ Χριστοῦ(!), ὁ ὁποῖος βεβαίως εἶναι ἡ μόνη «Κεφαλὴ» τῆς Ἐκκλησίας! Εἶναι ὁ Πατριάρχης ὁ Χριστός;

Τὸ κείμενον ποὺ ἀκολουθεῖ ἀποδεικνύει τοῦ λόγου τὸ ἀληθές. «Ὁ ἑκάστοτε Πατριάρχης συνεχίζει τὸ ἔργο τοῦ Χριστοῦ» Ἡ Ἱ. Μ. Ἁγ. Τριάδος Χάλκης ἀφιέρωσε τὸ ἡμερολόγιον τοῦ 2019 εἰς τὸν μακαριστὸν Θεοδωρουπόλεως Γερμανόν. Ἐπιδιώκοντες πληροφορίας διὰ τὸν κυρὸν Γερμανὸν παρηκολουθήσαμεν εἰς τὸ διαδίκτυον βίντεο τῆς 5ης Ὀκτωβρίου 2017 μὲ τὴν ἐπίσημον παρουσίασιν ψηφιακοῦ δίσκου πρὸς τιμήν του. Ἡ παρουσίασις ἔγινεν ἐπισήμως ἐνώπιον τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου εἰς τὴν «αἴθουσα τοῦ Θρόνου» εἰς τὸ Φανάρι καὶ μετεδόθη καὶ τηλεοπτικῶς. Παρὼν ἦτο ὁ Σεβ. Μηδείας, εἰς τὸν ὁποῖον ἐδόθη ὁ λόγος ἀπὸ τὸν Πατριάρχην, ὁ ὁποῖος ἤκουσεν αὐτὸν μετὰ προσοχῆς νὰ λέγη τὰ ἑξῆς ἀδιανόητα καὶ κακόδοξα, ποὺ ἀπεμαγνητοφωνήσαμε: «Ἡ σχέση τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου δὲν εἶναι μόνο μὲ τὴν μητέρα Ἑλλάδα καὶ τὰ ἄλλα Ὀρθόδοξα κράτη. Ὁ ρόλος τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου εἶναι Οἰκουμενικὸς, ὅπως εἶναι καὶ ὁ τίτλος, ὅπως εἶναι αὐτὸ ποὺ παρεδόθη ἀπὸ τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους γιὰ τὸ ρόλο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Συνάμα χωρὶς Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο δὲν ὑφίσταται Ἐκκλησία ἐπὶ τῆς γῆς. Ὁ ἑκάστοτε Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης εἶναι αὐτὸς, ὁ ὁποῖος συν­εχίζει τὴν ἀποστολικὴ διαδοχὴ καὶ τὸ ἔργο τοῦ Χριστοῦ ἐπὶ τῆς γῆς μὲ τοὺς Ἀρχιερεῖς καὶ τὴ Σύνοδο. Εἶναι ἕνα μυστήριο, τὸ ὁποῖο συν­εχίζεται μέχρι ὁ Θεὸς νὰ τὸ ἐπιτρέψει, μέχρι τὴν Δευτέρα Παρουσία, ὅπως λέγει καὶ τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως. Αὐτὸς λοιπὸν ὁ ἱερὸς χῶρος δὲν ἔχει νὰ κάνει μόνο μὲ ἕνα ἐκκλησιαστικὸ χαρακτήρα ἢ μορφή, ἔχει νὰ κάνει μὲ ἕνα μυστηριακὸ γεγονός, τὸ ὁποῖο ἑνώνει τὴ γῆ μὲ τὸν οὐρανό. Διότι αὐτὴ ἡ μυστηριακὴ κατάσταση, ἡ ὁποία ὑφίσταται στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἑνώνει τὴν Οἰκουμένη… Ἐπισκέφθηκα ἕνα ρωμαιοκαθολικὸ ναὸ σὲ μία τελετὴ, ἡ ὁποία πραγματοποιήθηκε, γιὰ νὰ τιμηθεῖ ἕνας πρώην Ἀρχιεπίσκοπος, ὁ ὁποῖος ἑόρταζε τὰ 50 του χρόνια ὡς Ἀρχιερεύς. Μετὰ τὴν τελετὴ ποὺ ἔγινε στὸ ναὸ εἴχανε κάποια δεξίωση. Ἦταν περίπου 1.000 ἄνθρωποι ἢ καὶ περισσότεροι, ποὺ συμμετεῖχαν σὲ αὐτὴν τὴν τελετή. Ἐγὼ βρισκόμουν στὸν χῶρο ποὺ προσέφεραν τὰ κεράσματα καὶ ὅλα ἐκεῖνα τὰ ὡραῖα ποὺ προσφέρουν στὶς τελετές. Ὅπως μὲ βλέπετε, ἤμουν, ἁπλῶς φοροῦσα καὶ τὸ διακριτικὸ τοῦ Ἐπισκόπου. Ἐρχόντουσαν κληρικοὶ μὲ τὰ κουστούμια τους ρωμαιοκαθολικοὶ νὰ μοῦ φιλήσουν τὸ χέρι, ζητοῦσαν εὐλογία. Ἐγὼ αἰσθανόμουν λίγο ἀμήχανα, διότι δὲν ἤξερα γιατί τὸ κάνουν αὐτό. Ὑπέθετα ὅτι ἦταν ἱεροσπουδαστὲς, γιατί ἦταν νέοι ἄνθρωποι. Κάποια στιγμὴ ρώτησα: εἶστε ἱερέας ἢ φοιτητής, ἢ τί εἴσαστε; Ὄχι, λέει, εἶμαι ἱερέας. Γιατί ἔρχεστε σὲ μένα; Τί ἔρχεστε νὰ πάρετε τὴν δική μου εὐχή; Καὶ λέει: Μά, ὅ,τι ἔχουμε σὲ ἐσᾶς τὸ ὀφείλουμε, ἀπὸ ἐσᾶς τὸ πήραμε. Ὅ,τι εἴμαστε ἐμεῖς σήμερα τὸ πήραμε ἀπὸ ἐσᾶς, τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Δὲν μπορεῖτε νὰ φανταστεῖτε πόσο πολὺ συγκινήθηκα, ὅταν ρωμαιοκαθολικὸς ἱερέας ἀναγνωρίζει τὴν ἀξία του καὶ τὸ κῦρος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ λέει ὅτι ὅ,τι ἔχουμε ἐμεῖς σήμερα τὸ πήραμε ἀπὸ ἐσᾶς… Αὐτὸς ὁ ρόλος τῶν Ἀρχιερέων, τῶν ἱερέων ἀνὰ τὴν οἰκουμένη πηγάζει ἀπὸ τὸ σεπτὸ κέντρο.Ἐὰν δὲν ὑφίστατο τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο δὲν θὰ μποροῦσε νὰ γίνει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ὁ Θεὸς μας εἶπε στοὺς Ἀποστόλους, λάβετε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο καὶ νὰ τὸ μοιράσετε καὶ νὰ διδάξετε σὲ ὅλα τὰ ἔθνη. Καὶ αὐτὸν τὸν ρόλο τὸν ἔχει τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, γι’ αὐτὸ σᾶς τὸ λέω καὶ πάλι ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ ὑφίσταται Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐπὶ τῆς γῆς χωρὶς τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Τώρα θέλω νὰ ὁλοκληρώσω γιὰ τὸ πρόσωπο τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριάρχη. Ὁ Οἰκουμενικός μας Πατριάρχης, ὁ νῦν Οἰκουμενικός μας Πατριάρχης εἶναι ὄντως ὁ νέος Μωυσῆς, ὁ ὁποῖ­ος δίδει τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ ἀνὰ τὴν οἰκουμένη. Χρησιμοποιεῖ ὅλα τὰ μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης ἀλλὰ εἶναι ὁ ἴδιος, ἡ ἴδια του ἡ προσωπικότητα ποὺ μεταδίδει τὸ φῶς τοῦ Εὐαγγελίου, ὅπου καὶ ἂν παρίσταται σὲ ὅλη τὴν οἰκουμένη. Ἔχει ταξιδέψει καὶ ἔχει ἐκπροσωπήσει τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀνὰ τὸν κόσμο. Καὶ μόνο ἡ παρουσία του μέσα στὰ κοινοβούλια, στὴν Ἀμερική, στὰ Ἡνωμένα Ἔθνη, στὴν Εὐρώπη, στὰ Ἡνωμένα Ἐμιράτα τῆς Ἀνατολῆς, σὲ ὅλο τὸν κόσμο, ἡ παρουσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου ἔχει μετατρέψει καὶ μεταμορφώσει ἀνθρώπινους χαρακτῆρες καὶ ἀνθρώπινες μορφὲς καὶ ἔχει μεταφέρει τὸ μήνυμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου καὶ τὸ ἔκανε γνωστὸ ἀνὰ τὴν Οἰκουμένη. Καὶ τὸ κυριότερο εἶναι αὐτὸ τὸ ὁποῖο ζήσαμε μὲ τὴν Μεγάλη Σύνοδο. Ἕνα γεγονὸς τὸ ὁποῖο γράφτηκε καὶ εἶναι γραμμένο σήμερα μὲ χρυσὰ γράμματα. Αὐτὸ ἦταν ἕνα ὄνειρο καὶ ἔγινε πρα­γματικότητα. Ἂν σκεφτεῖτε ὅτι πρὶν ἀπὸ αἰῶνες οἱ Πατέρες, οἱ ἱερεῖς καὶ Ἀρχιερεῖς ἔκαναν τὶς Συν­­άξεις καὶ τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους, μετὰ ἀπὸ πολλοὺς αἰῶνες ἕνας Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης μπόρεσε νὰ συνάξει ὅλη τὴν Οἰκουμένη καὶ νὰ προεδρεύσει στὴν σπουδαιότερη Μεγάλη Σύνοδο μετὰ ἀπὸ τὶς τελευταῖες Οἰκουμενικὲς Συνόδους. Αὐτὸ εἶναι σπουδαῖο θαῦμα. Μόνο ὡς θαῦμα μπορεῖ νὰ ἑρμηνευθεῖ. Πιστεύω ὅτι μέσα ἀπὸ αὐτὴν τὴν προεδρία καὶ τὴν προσωπικότητα ποὺ ἐκπέμπει τὸ πρόσωπον τοῦ Παναγιωτάτου μας μπορεῖτε ἀπὸ μόνοι σας νὰ καταλάβετε πόσο εὐλογημένος εἶναι αὐτὸς ὁ τόπος καὶ πόσο ἐμεῖς εἴμαστε εὐλογημένοι ποὺ ὁ Θεὸς μᾶς χάρισε ἕνα τόσο σπουδαῖο Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη, οὕτως ὥστε ἡ συνέχιση τοῦ Εὐαγγελίου νὰ εἶναι ἀπόλυτη, ἀσφαλὴς καὶ γεμάτη ἀπὸ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ».
Διατί δὲν ἀντέδρασεν οὔτε στιγμὴν ὁ Πατριάρχης εἰς τὰ ὅσα κακόδοξα; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ λέγεται ἀπὸ Ἐπίσκοπον ὅτι ἡ ἀποστολικὴ διαδοχὴ καὶ τὸ ἔργον τοῦ Κυρίου συνεχίζονται διὰ τοῦ Πατριάρχου; Πῶς δὲν ἐξανίστανται οἱ Ἱεράρχαι νὰ δέχωνται ὅτι ἄνευ τοῦ Φαναρίου δὲν ὑφίσταται Ἐκκλησία ἐπὶ τῆς γῆς; Ἡ ἐξήγησις εἶναι ἁπλῆ: διότι καὶ ὁ Πατριάρχης τὰ ἴδια πιστεύει. Ὄχι μόνον δὲν διέκοψε τὸν Μηδείας, ἀλλὰ ἔχει ἐπαναλάβει καὶ αὐτὸς παρόμοια. Ὁ ἴδιος ὁ Πατριάρχης τὸ ὁμολογεῖ Ὁ Πατριάχης Κωνσταντινουπόλεως εἰς τὴν γραπτὴν ὁμιλίαν του κατὰ τὴν σύναξιν τοῦ Φαναρίου μὲ ἀφορμὴν τὴν νέαν Ἴνδικτον μόλις πρὸ τριῶν μηνῶν ἐδήλωσεν ὅτι τὸ Φανάρι εἶναι ἡ «ἀρχὴ» τῆς Ἐκκλησίας(!) καὶ ἐταύτισεν ἑαυτὸν μὲ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστόν(!): «Ἡ ἀρχὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἶναι τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, «ἐν αὐτῷ ζωή ἐστι, καὶ ἡ ζωὴ ἐστι τὸ φῶς τῶν Ἐκκλησιῶν»… «Μείνατε ἐν ἐμοί, κἀγώ ἐν ὑμῖν. καθὼς τὸ κλῆμα οὐ δύναται καρπὸν φέρειν ἀφ’ ἑαυτοῦ, ἐὰν μὴ μένῃ ἐν τῇ ἀμπέλῳ, οὕτως οὐδὲ ὑμεῖς, ἐὰν μὴ ἐν ἐμοὶ μείνητε». (Κατὰ Ἰωάννην 15,4)… ὅλοι μας πρέπει νὰ εἴμαστε στενότερα συνδεδεμένοι μὲ τὸν Πρῶτο μεταξὺ μας, γιὰ νὰ πίνουμε ἀπὸ τὴ βρύση ποὺ ρέει ἄφθονα ἀπὸ τὴν ἱερὴ πηγὴ τοῦ εὐσεβοῦς Ἔθνους μας καὶ τῆς ἀμόλυντης πίστης».
Δὲν εἶναι ὅμως τὰ μόνα λόγια τοῦ Πατριάρχου. Γνωστότερα εἶναι ἐκεῖνα ποὺ εἶπεν εἰς τὸ Φανάρι καὶ ἐπανέλαβεν εἰς τὴν Ἀκαδημίαν τοῦ Κολυμβαρίου ὅτι ἄνευ τοῦ Φαναρίου αἱ Ἐκκλησίαι θὰ ἦσαν πρόβατα ἄνευ ποιμένος!

Τὸ κακὸν ὅμως ἔχει ἀρχίσει ἀπὸ ἱκανὸν διάστημα, ὅταν παρὰ τὴν «Κανονικὴν Μήνυσιν» κατὰ τοῦ Σεβ. Περγάμου, ἀντὶ νὰ κληθῆ εἰς ἀπολογίαν διὰ τὰς κακοδοξίας του, χαίρει τῆς ἀπολύτου ἐμπιστοσύνης καὶ ἀποδοχῆς τοῦ κ. Βαρθολομαίου. Τοιουτοτρόπως ὁ Πατριάρχης υἱοθετεῖ τὴν βλάσφημον θεολογίαν τοῦ Σεβ. Περγάμου κατὰ τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὁ ὁποῖος γράφει μεταξὺ ἄλλων εἰς τὸ βιβλίον «Communion and Otherness» σελ. 122 τὰ ἑξῆς (μετάφρασις ἐκ τοῦ ἀγγλικοῦ): «Ἡ ἐλευθερία του (ἐνν. Πατρὸς) νὰ τοὺς (ἐνν. τὸν Υἱὸν καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα) φέρει εἰς τὸ εἶναι, δὲν ἐπιβάλλει πάνω τους τὸν ἑαυτό του, καθὼς δὲν ὑπῆρχαν ἤδη ἐκεῖ, καὶ (ἄλλωστε) ἡ δική τους ἐλευθερία δὲν ἀπαιτεῖ τὴν ἐκζήτηση τῆς συγκατάθεσής τους, ἐπειδὴ πρὸ τῆς σχέσεώς τους μὲ τὸν Πατέρα δὲν ἐγκαθίστανται ὡς ὀντότητες»!

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ δὲν πρέπει νὰ προκαλῆ ἔκπληξιν ὅτι πρότριτα ὁ κ. Βαρθολομαῖος μετέδωσε τὸ Σῶμα καὶ Αἷμα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τὸν αἱρετικὸν κ. Ποροσένκο, βλασφημῶν τοιουτοτρόπως τὸν ἴδιον τὸν Κύριον. Ἀκόμη, συν­ελειτούργησε μὲ καθηρημένους καὶ αὐτοχειροτονήτους ὡς νὰ εἶχον ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἱερωσύνην, βλασφημῶν ὡσαύτως τὸ Πανάγιον Πνεῦμα. Κάθε δόγμα καὶ πίστις ἔχει καταλυθῆ! Διὰ πράττοντας καὶ πιστεύοντας τοιαῦτα ἡ Ἐκκλησία προβλέπει ΚΑΘΑΙΡΕΣΙΝ! Εἰς ὅσους ἔχουν ἀκόμη ἐνστάσεις καὶ θεωροῦν ἀκραίαν τὴν ἀπομάκρυνσιν τοῦ κ. Βαρθολομαίου, παραθέτομεν τὸ διαφωτιστικὸν ἀπόσπασμα ἀπὸ ἐπιστολὴν τοῦ Ἁγ. Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ Μητροπολίτου Ἐφέσου πρὸς τὸν Γεννάδιον Σχολάριον, μετέπειτα Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως: «Οὐδέποτε διὰ μεσότητος, ἄνθρωπε, τὰ ἐκκλησιαστικὰ διωρθώθη. Μέσον ἀληθείας καὶ ψεύδους οὐδὲν ἐστιν. Ἀλλ’ ὥσπερ τὸν τοῦ φωτὸς ἔξω γενόμενον ἐν τῷ σκότει εἶναι ἀνάγκη, οὕτω τὸν τῆς ἀληθείας μικρὸν παρεκκλίναντα τῷ ψεύδει λοιπὸν ὑποκεῖσθαι φαίημεν ἂν ἀληθῶς. Καίτοι γε φωτὸς μὲν καὶ σκότους ἐστίν εἰπεῖν μεσότητα τὸ καλούμενον λυκαυγὲς ἢ λυκόφως, μεσότητα δὲ ἀληθείας καὶ ψεύδους οὐδ’ ἐπινοήσειεν ἂν τις, εἰ καὶ πολλὰ κάμοι… [Μετάφραση: Οὐδέποτε μὲ τὴν μεσότητα διορθώθηκαν τὰ ἐκκλησιαστικά. Δὲν ὑπάρχει μεσότητα μεταξὺ ἀληθείας καὶ ψεύδους. Ἀλλὰ ὅπως ἀκριβῶς ἐκεῖνος ποὺ βρέθηκε ἔξω ἀπὸ τὸ φῶς ἀναγκαστικὰ εἶναι στὸ σκοτάδι, ἔτσι ἐκεῖνος ποὺ παρέκκλινε λίγο ἀπὸ τὴν ἀλήθεια, πραγματικὰ ὑπόκειται πλέον στὸ ψεῦδος. Ἂν πεῖ κάποιος ὅτι ὑπάρχει μεσότητα μεταξὺ φωτὸς καὶ σκότους, τὸ ὀνομαζόμενο λυκαυγὲς ἢ λυκόφως, δὲν θὰ μποροῦσε ὡστόσο κανεὶς νὰ ἐπινοήσει μεσότητα ἀληθείας καὶ ψεύδους, ὅσα καὶ ἂν κάνει…]

Πρὸς τὸν Πατριάρχην ἀπευθύνομεν ἕτερον παράθεμα ἐκ τῆς ἰδίας ἐπιστολῆς ὡς τελευταίαν δυνατότητα προτροπῆς εἰς μετάνοιαν: «Περίβλεψαι τοὺς πρό σοῦ ἐν ταῖς ὁμοίαις περιφανείαις ἐξετασθέντας. Αὔριον καταβήσῃ καὶ αὐτὸς εἰς ἅδου, πάντα καταλιπών ὑπὲρ γῆς, τὸν δὲ τῶν βεβιωμένων λόγον ἀπαιτηθήσῃ μετὰ πολλῆς ἀκριβείας, ὥσπερ οὖν ἡ ψευδώνυμος σύν­οδος ἀπαιτηθήσεται τὸ αἷμα τῶν ἀπολλυμένων ψυχῶν…». [Μετάφραση: Δὲς καλὰ αὐτοὺς ποὺ πρὶν ἀπὸ ἐσένα κρίθηκαν γιὰ παρόμοιες πράξεις ὑπερηφανείας. Αὔριο θὰ εἶσαι ἐσὺ ποὺ θὰ κατέβεις στὸν ἅδη, ἐγκαταλίποντας τὰ πάντα πάνω στὴ γῆ, καὶ θὰ ἀπαιτηθεῖ ἀπὸ ἐσένα μὲ μεγάλη ἀκρίβεια νὰ λογοδοτήσεις γιὰ τὰ πεπραγμένα σου, ὅπως ἀκριβῶς θὰ ἀπαιτηθεῖ διὰ τὴν ψευδοσύνοδο τὸ αἷμα τῶν ἀπωλεσθέντων ψυχῶν]. Νὰ κινηθοῦν ἄμεσα αἱ διαδικασίαι Ἂν ἀγαπᾶμε τὴν Ὀρθοδοξίαν καὶ τὸ Πατριαρχεῖ­ον τότε ὀφείλει κάθε Ἱεράρχης νὰ κινητοποιήση τὰς διαδικασίας διὰ τὴν ἀπομάκρυνσιν τοῦ κ. Βαρθολομαίου, ὁ ὁποῖος κατέληξε παπικότερος τοῦ Πάπα. Μόνον δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου θὰ προληφθοῦν τὰ χειρότερα δεινὰ διὰ τὴν Ἐκκλησίαν. Ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς ὄχι μόνον εἶχεν ἀπομείνει μόνος, ἀλλὰ καὶ ἦτο μόλις ἕξι μηνῶν Ἐπίσκοπος, ὅταν ἀνέτρεψε τὴν ἐκπόρθησιν τῆς Ὀρθοδοξίας! Ποῖος Ἱεράρχης θὰ ἀναλάβη αὐτὸν τὸν ἆθλον σήμερα;


ΠΗΓΗ

ΤΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ!!!«Ουαί όταν καλώς υμάς είπωσι πάντες οι άνθρωποι»

Αυγουστίνος Καντιώτης: Δεν ξέρω τι διωγμούς θα υποστώμεν οι Επίσκοποι που επαύσαμε το μνημόσυνο του Πατριάρχη!
"Οι σύγχρονοι Επίσκοποι και Ποιμένες, όμως, ΞΕΡΟΥΝ και γι' αυτό …σιωπούν!"

Τα γνωρίσματα του Ορθόδοξου κληρικού
Αγαπητοί, πρέπει να ομολογήσουμε μία πικρά αλήθεια. Οι πιστοί, που αγωνίζονται για να κρατήσουν την Ορθοδοξία, είναι ολίγοι.
Το ρεύμα το μεγάλο και το απέραντο είναι εκείνο που σιγά – σιγά έχουν απομακρυνθεί από την ορθόδοξο πίστη.
Θα πω ένα λόγο, που ποτέ δεν τον είπα. Θα τον πείτε εγωιστικό, αλλά σας δίνω μια ζυγαριά, για να ζυγίσετε παπάδες, δεσποτάδες και όλο τον κλήρο και όλους τους θεολόγους.

Η ζυγαριά αυτή ποια είναι; Ποιο είναι το γνώρισμα του παπά;
Να μαζεύει πρόσφορα;
Να κάνει ωραίες ακολουθίες;
Να κηρύττει χαριτωμένα και να χρηστολογεί από του άμβωνος και να δακρύζουν τα μάτια μερικών δεσποιναρίων για τους στοχαστικούς του λογισμούς;
Ποιο είναι το γνώρισμα του παπά και του δεσπότη σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια;

Το γνώρισμα του δεσπότη και του παπά είναι η μαχητικότης, η παρρησία.
Είναι εκείνο που είπε ο απόστολος Παύλος, ότι «Οι θέλοντες ευσεβώς ζην εν Χριστώ Ιησού διωχθήσονται».

Αν δείτε παπά, αν δείτε θεολόγο, αν δείτε μητροπολίτη και αρχιεπίσκοπο, που δεν διώκεται, αλλά απολαύει της αγάπης και της εκτιμήσεως όλων, τότε έχει εφαρμογή ο λόγος του Χριστού
«Ουαί όταν καλώς υμάς είπωσι πάντες οι άνθρωποι», να ξέρετε πολύ καλά ότι αυτός δεν βαδίζει καλώς.Ή αν λέγεται ορθόδοξος και δεν θέλει να αντιμετωπίσει το ρεύμα, την χιονοστιβάδα αυτή που κατέρχεται για να διαλύσει τον κόσμο.

Ο παπάς ο ορθόδοξος πάει κόντρα με τα ρεύματα.
Ο Μέγας Αθανάσιος ένας ήτο, αλλά κράτησε στους ώμους του ως Άτλας ολόκληρη της Ορθοδοξία.
Ο Μάρκος ο Ευγενικός ένας ήτο, αλλά κράτησε στα χέρια του ολόκληρη της Ορθοδοξία.
Ο ιερός Φώτιος τα ίδια.
Ολίγοι είναι, αλλά δεν νικάει με τα νούμερα, νικάει με την πίστη.
Γιατί όσο αξίζει ένας πιστός παπάς, όσο αξίζει ένας πιστός επίσκοπος, όσο αξίζει ένας πιστός αρχιεπίσκοπος, όσο αξίζει ένας λαϊκός και μία γυναίκα δεν αξίζει ολόκληρος ο ντουνιάς.

Λοιπόν να μη πτοούμεθα διότι γίνεται αυτή η προδοσία της πίστεως μας δεξιά και αριστερά.
Ένα σας συνιστώ. Μη μου λέτε, ότι Αυτός είναι καλός, αυτός είναι θεολόγος σπουδαίος, αυτός κάνει διαλεκτική, αυτός άνοιξε ακαδημία του Πλάτωνος και άμα τον ακούσεις είναι θαύμα!…

Μέτρησε τον αν έχει μία σπίθα από το Μάρκο τον Ευγενικό, αν έχει μία σπίθα από τον ιερό Φώτιο, αν έχει μία σπίθα από τον Κηρουλάριο, αν έχει μία σπίθα από τον Παπουλάκο (ο αγράμματος αυτός στάθηκε απέναντι ολόκληρου του κόσμου).

Τα λέγω αυτά έχων επίγνωση της θέσεως μου ως Έλληνος και ως επισκόπου έχοντος τεράστια ευθύνας.
Είμεθα έτοιμοι τα πάντα να θυσιάσωμεν. Τολμώ, ίσως για τελευταία φορά από του βήματος αυτού, να πω:
Όσοι αγαπάτε το Χριστό, όσοι αγαπάτε την Εκκλησία, έχουμε την Παναγία μαζί μας, έχουμε μαζί με όλους εκείνους που αγωνίστηκαν και αγωνίζονται για την ορθόδοξο πίστη μας.

Όσοι είναι με το διάβολο, να κάτσουν κάτω, να κλείσουν τα στόματα τους. Διότι διάβολος είναι η δειλία των, διάβολος είναι η δελεαστικότης των, διάβολος τα επιχειρήματα των, που ζητούν να ψυχράνουν μια χούφτα ανθρώπων οι οποίοι βασανίζονται και τυραννιούνται και διώκονται για την πίστη του Χριστού μας.

Εμείς έχομεν ανέκαθεν ως σύνθημα τον όρκο των εφήβων των Αθηνών. Τα παλικάρια της αρχαίας Ελλάδος επάνω από την Ακρόπολη ορκίζονταν και λέγανε, «Ή μόνος ή μετ’ άλλων τα όσια και ιερά υπερασπιώ». Και εγώ, μικρός στρατιώτης, το δηλώνω παρρησία. Ή μόνος ή μετ’ άλλων τα όσια και ιερά της πίστεως θα τα υπερασπίσω μέχρι τελευταίας ρανίδος του αίματος μου.
Και εσείς αντί χειροκροτημάτων ματαίων, τα οποία ουδέν λέγουν, αντί επαίνων, να προσευχηθείτε πολύ.
Γιατί οι ορθόδοξοι έμειναν ολίγοι και η μάχη επεκτείνεται και θα βρεθούμε προ νέων γεγονότων.
Όχι μόνο στην μικρά μας Ελλάδα, αλλά και εις όλα τα πλάτη και τα μήκη της γης ο εωσφόρος έχει εκστρατεύσει και λυσσάει για να ξεριζώσει μέσα από τα στήθη των ανθρώπων την ορθόδοξο πίστη.
Δεν ξέρω τι θα γίνει. Δεν ξέρω τι διωγμούς θα υποστώμεν οι επίσκοποι που επαύσαμε το μνημόσυνο του Αθηναγόρου και οι άλλοι κληρικοί οι οποίοι είναι γύρω μας.
Δεν ξέρω σε ποιο Άγιον Όρος θα καταφύγωμεν.

Ένα γνωρίζω πως ότι και αν γίνει, ότι και αν συμβεί και τα άστρα να πέσουν και οι ποταμοί να ξηραθούν και άνω κάτω να γίνει ο κόσμος, ένα γνωρίζω – το πιστεύω ακραδάντως, ότι στο τέλος θα νικήσει η Ορθοδοξία.

Όταν θα έρθει η στιγμή του διωγμού των ορθοδόξων, τότε έχομε και ημείς το σχέδιο μας, όπως και πάς πιστός. Και εσείς όλοι – είστε εδώ 3.000;- αυτά που σας είπα να τα σκορπίσετε παντού. Ο ένας να γίνει δύο. Οι δύο τέσσερις, οι τέσσερις οκτώ... Να γίνει μεγάλο κύμα θαλάσσης, να ξεπλύνομε την πατρίδα μας εις τρόπον ώστε η Ελλάς να γίνει άστρον του ουρανού, ορθόδοξος τόπος, παράδεισος της Ορθοδοξίας. Αμήν.

Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου, «Οι Χριστιανοί στους έσχατους καιρούς»

Πηγή: "agioritikovima"

agiosioannisprodromos.blogspot.gr

ΠΗΓΗ

Ὁ Σταυρός: τὸ ἁγιότερο σύμβολο τῆς πίστεώς μας.

Στὶς 14 Σεπτεμβρίου ἑορτάζουμε μὲ λαμπρότητα τὴ μεγάλη Ἑορτὴ τῆς Παγκοσμίου Ὑψώσεως τοῦ τιμίου καὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ. Ὅλος ὁ μήνας Σεπτέμβριος εἶναι ὁ μήνας τοῦ Σταυροῦ. Ἡ ἱερὴ Ὑμνολογία τοῦ Σταυροῦ, τὰ ἱερὰ Ἀναγνώσματα καὶ οἱ Κυριακὲς Πρὸ τῆς Ὑψώσεως καὶ Μετὰ τὴν Ὕψωσιν, ποὺ δορυφοροῦν τὴν Ἑορτή, ὑπογραμμίζουν τὴν ἐπισημότητά της.

Ὁ Σταυρὸς μέχρι τὴ σταυρικὴ θυσία τοῦ Κυρίου μας ἦταν ὄργανο τοῦ πιὸ ἀτιμωτικοῦ θανάτου. Ἦταν «τὸ ξύλον τῆς αἰσχύνης». Ἀλλὰ ἀπὸ τότε ποὺ ἔγινε θυσιαστήριο ἐπάνω στὸ ὁποῖο ὁ Χριστὸς προσέφερε τὸν Ἑαυτό Του θυσία γιὰ ὅλο τὸν κόσμο, ἁγιάσθηκε καὶ ὀνομάζεται «τρισμακάριστον ξύλον»! «Ὢ ξύλον τοῦ Σταυροῦ, σὺ τῇ ἀληθείᾳ εἶσαι πολλῶν μακαρισμῶν ἄξιον· διότι ἐπάνω εἰς ἐσὲ ἐτανύσθη κατὰ τὰς χεῖρας καὶ (τούς) πόδας καὶ καθ᾿ ὅλον τὸ σῶμα ὁ γλυκὺς Ἰησοῦς Χριστός, ὁ τῶν αἰώνων ὑπάρχων Βασιλεύς, καὶ πάντων τῶν ὄντων Κύριος, καὶ διὰ μέσου σου ἔπεσε πτῶμα ἐλεεινὸν καὶ ἀξιο­δάκρυτον ὁ διάβολος», ἀναφωνεῖ ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης (Ἑορτοδρόμιον, Ἑρμηνεία εἰς τὸν κανόνα τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ᾠδὴ Ε΄).

Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ «ἔγινε θεμέλιο μεγάλης εὐλογίας γιὰ τὴν ἀνθρωπό­τητα, κτύπημα θανατηφόρο κατὰ τοῦ διαβόλου, χαλινάρι τῶν δαιμόνων, φί­μωτρο τῆς δυνάμεως τῶν ἐχθρῶν… Κατήργησε τὸν θάνατο, συνέτριψε τὶς χάλκινες πύλες τοῦ Ἅδη, τσάκισε τὶς σιδερένιες ἀμπάρες του, ἔκοψε τὰ νεῦρα τῆς ἁμαρτίας, κατέπαυσε τὴ μάστιγα ποὺ βασάνιζε τὴν ἀνθρώπινη φύση, ἄ­νοιξε τὶς πύλες τοῦ Οὐρανοῦ, «τοὺς μισουμένους φίλους ἐποίησεν, εἰς τὸν Οὐ­ρανὸν ἐπανήγαγεν, ἐν δεξιᾷ τοῦ θρόνου ἐκάθισε τὴν ἡμετέραν φύσιν», κηρύττει ὁ μεγαλύτερος ἱεροκήρυκας τοῦ Χριστιανισμοῦ, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος (Κατὰ Ἰουδαίων Ὁμ. Γ΄, δ΄, PG 48, 867).

Ὁ Σταυρὸς εἶναι τὸ ἁγιότερο σύμβολο τῆς πίστεώς μας, τὸ σύμβολο τῆς σωτηρίας μας. Ὅλα τὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας ὁλοκληρώνονται μὲ τὴν ἐπίκληση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὴ σφραγίδα τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Ὅλες οἱ ἱερατικὲς εὐλογίες εἶναι σταυρικές. Ὅλοι οἱ ἱεροὶ ναοί, τὰ ἱερὰ σκεύη, τὰ ἱερὰ ἄμφια ἁγιάζονται μὲ τὸν Τίμιο Σταυρό. Δὲν νοεῖται λειτουργικὴ πράξη ἢ σύναξη τῶν πιστῶν χωρὶς τὴ σφραγίδα τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.

Οἱ πιστοὶ Χριστιανοὶ τὸν Σταυρὸ ἔχουμε χαραγμένο ἐπάνω μας καὶ τὸν περιφέρουμε σὰν ἄλλη στήλη θριάμβου, σημειώνει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος (PG 48, 826). Μὲ τὸν Σταυρὸ ὁμολογοῦμε τὴν πίστη μας στὸν Χριστό, ἐκδηλώνουμε τὴν εὐγνωμοσύνη μας γιὰ τὴ σωτηρία ποὺ μᾶς χάρισε καὶ ζητοῦμε τὴν εὐλογία του καὶ τὴ δύναμή του γιὰ τὴν καθημερινὴ καὶ τὴν αἰώνια πορεία μας.

Μὲ τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ σφραγίζουμε τὸ σῶμα μας, τὰ σπίτια μας, τὰ πρά­γματά μας, τοὺς χώρους τῆς ἐργασίας μας, τὰ πάντα. Εἶναι τόσο εὐρύτατη ἡ χρήση τοῦ Σταυροῦ, τόσο στὴ λειτουργικὴ ὅσο καὶ στὴν καθημερινή μας ζωή, ποὺ δὲν ὑπερβάλλουμε ἐὰν ποῦμε ὅτι, ὅπου κι ἂν στρέψει κανεὶς τὰ βλέμματά του, βλέπει Σταυρό: στοὺς τρούλους τῶν ἐκκλησιῶν, στοὺς τάφους τῶν κοιμητηρίων, στοὺς δρόμους, στὶς ἀγορές, στὶς βραχονησίδες, στὶς βουνοκορφές, στὰ πλοῖα καὶ στὰ αὐτοκίνητα ποὺ ταξιδεύουν, παντοῦ δεσπόζει ὁ Σταυρός. «Παν­ταχοῦ τῆς οἰκουμένης ὁ Σταυρὸς ὑπὲρ τὸν ἥλιον διαλάμπει»!

Ὁ Σταυρὸς εἶναι τὸ ἀνίκητο ὅπλο τῶν Χριστιανῶν. «Κύριε, ὅπλον κατὰ τοῦ διαβόλου τὸν Σταυρόν σου ἡμῖν δέδωκας. Φρίττει γὰρ καὶ τρέμει, μὴ φέρων καθορᾶν αὐτοῦ τὴν δύναμιν» (Στιχηρὸν ἀναστάσιμον Αἴνων πλ. δ΄ ἤχου)! Ὁ διάβολος φρίττει καὶ τρέμει μπροστὰ στὴ δύναμη τοῦ Σταυροῦ.

Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ συντρίβει τοὺς δαίμονες, σώζει τοὺς ἀνθρώπους, κατέστησε ἀμετακίνητους στὸ ἀγαθὸ τοὺς ἀγγέλους, ἀνακαινίζει ὅλη τὴν κτίση. «Ὁ Σταυρὸς εἶναι ἡ δόξα τοῦ Μονογενοῦς Υἱοῦ, ἡ ἀγαλλίαση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ στολίδι τῶν ἀγγέλων, ἡ ἀσφάλεια τῆς Ἐκκλησίας… τὸ φῶς ὁλόκληρης τῆς οἰκουμένης» (PG 49, 396-97). «Σταυρός, ὁ φύλαξ πάσης τῆς οἰκουμένης· Σταυρός, ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησίας…» (Ἐξαποστειλάριον Ἑορτῆς).

Ἡ σωτηρία διὰ τοῦ Σταυροῦ. Τί ἄλλο εὐφροσυνότερο! Καὶ ἡ ἀνύψωση διὰ τοῦ Σταυροῦ. Τί ἄλλο θαυμασιότερο! Καὶ ἡ θέωση διὰ Σταυροῦ. Τί ἄλλο ἐρασμιότερο! «Ἡ ζωηφόρος Σου πλευρά… τὴν Ἐκκλησίαν Σου, Χριστέ, ὡς λογι­κὸν ποτίζει Παράδεισον… τὸν κόσμον ἀρδεύουσα, τὴν κτίσιν εὐφραίνουσα…» (Τροπάριον Μακαρισμῶν Μ. Πέμπτης).

Νά γιατί πανηγυρίζουμε οἱ πιστοὶ στὴ γιορτὴ τοῦ Σταυροῦ: διότι ὅλες οἱ εὐλογίες ποὺ ἀπολαμβάνουμε ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας πηγάζουν ἀπὸ τὸν πανσεβάσμιο Σταυρὸ τοῦ Κυρίου μας. «Ἀπὸ θανάτου γεγόναμεν ἀθάνατοι… Ταῦτα τοῦ Σταυροῦ τὰ κατορθώματα» (PG 49, 396). Τί νὰ ἀνταποδώσουμε στὸν Κύριό μας γιὰ ὅλα ὅσα μᾶς χάρισε; «Τί ἀνταποδώσωμεν τῷ Κυρίῳ περὶ πάντων, ὧν ἀνταπέδωκεν ἡμῖν;».

Ορθόδοξο Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”

ΠΗΓΗ

Το Σημείο του Τιμίου Σταυρού, η Σημασία και η Δύναμίς του (Αγίου Κοσμά Αιτωλού)

Το Σημείο του Τιμίου Σταυρού, η Σημασία και η Δύναμίς του (Αγίου Κοσμά Αιτωλού)

Ακούσατε αδελφοί μου, πως πρέπει να γίνεται ο Σταυρός και τι σημαίνει.
Πρώτον· όπως η Αγία Τριάς δοξάζεται εις τον ουρανόν από τους Αγγέλους, ούτω και συ να σμίγης τα τρία σου δάκτυλα της δεξιάς

χειρός· και μη δυνάμενος να αναβής εις τον ουρανόν να προσκυνήσης, βάνεις την χείραν σου εις την κεφαλήν σου (διότι η κεφαλή σημαίνει τον ουρανόν) και λέγεις:

Καθώς οι Άγγελοι δοξάζουσι την Αγία Τριάδα εις τον ουρανόν, έτσι και εγώ ως δούλος δοξάζω και προσκυνώ την Αγίαν Τριάδα· και καθώς τα δάκτυλα είνε τρία, είνε ξεχωριστά, είνε και μαζί, έτσι και η Αγία Τριάς είνε τρία πρόσωπα, αλλ’ εἷς Θεός.
Κατεβάζων το χέρι σου εις την κοιλίαν σου να λέγης: Σε προσκυνώ και Σε λατρεύω, Κύριέ μου, ότι κατεδέχθης και εσαρκώθης εις την κοιλίαν της Θεοτόκου δια τας αμαρτίας μας. Το βάζεις λοιπόν εις τον δεξιόν σου ώμον και λέγεις: Σε παρακαλώ, Θεέ μου, να με συγχωρήσης και να με βάλης εις τα δεξιά σου με τούς δικαίους. Βάνοντας το πάλιν εις τον αριστερόν ώμον λέγεις: Σε παρακαλώ, Κύριέ μου, μη με βάλης εις τα αριστερά με τους αμαρτωλούς. Έπειτα κύπτοντας κάτω εις την γην: Σε δοξάζω, Θεέ μου, Σε προσκυνώ και Σε λατρεύω, ότι καθώς εβάλθηκες εις τον τάφον, έτσι θα βαλθώ και εγώ. Και όταν σηκώνεσαι ορθός, φανερώνει την ανάστασιν και λέγεις: Σε δοξάζω και Σε προσκυνώ, Κύριέ μου, ότι ανέστης εκ νεκρών δια να μας χαρίσης ζωήν αιώνιον. Αυτό σημαίνει ο Σταυρός!


Τώρα σας συμβουλεύω να κάμετε από ένα κομβολόγι μικροί και μεγάλοι και να το κρατήτε με το αριστερό χέρι, και με το δεξιό να κάμνετε τον σταυρόν σας και να λέγετε:
Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ και Λόγε του Θεού του ζώντος, διά της Θεοτόκου και πάντων των Αγίων ελέησόν με τον αμαρτωλόν και ανάξιον δούλον σου. Ο πανάγαθος Θεός μάς εχάρισε τον Τίμιον Σταυρόν με τον οποίον να ευλογώμεν, και τα Άχραντα Μυστήρια. Με τον Σταυρόν να ανοίγωμεν τον παράδεισον, με τον Σταυρόν να διώκωμεν τούς δαίμονας· αλλά πρέπει να έχωμεν το χέρι μας καθαρόν από αμαρτίας, και τότε κατακαίεται ο διάβολος και φεύγει.
Όθεν, αδελφοί μου, ή τρώγετε ή πίνετε ή δουλεύετε, να μη σας λείπη αυτός ο λόγος και ο Σταυρός· και καλόν και άγιον είνε να προσεύχεσθε πάντοτε την αυγήν, το βράδυ και τα μεσάνυκτα.

Η δύναμις του Σταυρού
Να είπωμεν και ένα παράδειγμα, να ιδήτε την δύναμιν του Σταυρού.
Εις την Αίγυπτον ήτον ένας βασιλεύς ασεβής· είχε και ένα Εβραίο βεζύρην, όστις έπειτα έγινε Τούρκος. Εις την Αλεξάνδρειαν ήτον ένας Πατριάρχης, το όνομα Ιωακείμ, άγιος άνθρωπος και σοφός. Ακούων ο βασιλεύς ότι ήτο άγιος άνθρωπος ο Πατριάρχης, τον ηγάπα πολύ. Λέγει ο Εβραίος του βασιλέως: Κάτι πολλήν αγάπην έχεις εις τον Πατριάρχην. Του λέγει ο βασιλεύς: Ο Πατριάρχης είνε καλός άνθρωπος. Του λέγει ο Εβραίος: Κράξε, βασιλεύ, τον Πατριάρχην να έλθη να διαλεχθώμεν μαζί, και να ιδής όπού θα μείνη αναπολόγητος. Έκραξεν ο βασιλεύς του Πατριάρχη να έλθη. Λέγει του ο Εβραίος: Εγώ θέλω, Πατριάρχη, να διαλεχθώμεν μερικά περί πίστεως. -Με τον ορισμόν σου. Έτοιμος είμαι δια την πίστιν μου να χύσω και το αίμά μου. Και κάμνων αρχήν ο Πατριάρχης να φιλονική με τον Εβραίον, με έναν τρόπον επειδέξιον πάντοτε τον ενίκα τον Εβραίον. Λέγει του ο Εβραίος του Πατριάρχη:

Διατί να φιλονεικώμεν; Ακούω οπού λέγει ο Χριστός εις το Ευαγγέλιον ότι, όστις έχει πίστιν ως κόκκον σινάπεως, μεταφέρει ένα βουνό από ένα μέρος εις άλλο. -Μαλιστα, του λέγει ο Πατριάρχης. Λέγει του ο Εβραίος: Λοιπόν, αν είσαι άξιος, πρόσταξε και συ να γίνη, και τότε να πιστεύσω. Τότε εζήτησεν ο Πατριάρχης τρεις ημέρας διορίαν, και λέγει του βασιλέως: Έτοιμος είμαι δια το πρόσταγμα οπού είπομεν. Ήτο εκεί ένα βουνό τρεις ώρας μακράν. Λέγει ο Εβραίος του Πατριάρχη να σηκώση εκείνο το βουνό. Τότε πιάνει ο Πατριάρχης και θυμιάζει εκείνο το βουνό, και κάμνει τον σταυρόν του τρεις φοράς λέγων και το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Είτα λέγει: Σε προστάζω, εσέ, βουνό, να σηκωθής να έλθης εις την Αίγυπτον. Και ω του θαύματος! Ευθύς ασηκώθη το βουνό και έγινεν εις τρία, εις τύπον της Αγίας Τριάδος, και εκίνησε και ήρχετο. Φωνάζει ο βασιλεύς: Πατριάρχη, βοήθησέ μας, διότι εχαθήκαμεν. Και κάμνων δέησιν πάλιν ο Πατριάρχης, εστάθη το βουνό εις εξ μίλια μακράν από την πόλιν. 

Αλλ’ ο Εβραίος δεν επίστευσε και λέγει του βασιλέως: Ο Χριστός, λέγει και άλλο· ότι όποιος έχει πίστιν, αν πίη θανάσιμον φαρμάκι, δεν αποθνήσει. Λοιπόν, ειπέ του Πατριάρχη να του κάμω ένα φαρμάκι να το πίη, και αν δεν αποθάνη, να πιστεύσωμεν και ημείς. Να ηξεύρης και τούτο, βασιλεύ, ότι οι χριστιανοί έχουν τον σταυρόν· κάμνοντές τον τα διαλύουν όλα· και το πικρό το κάμνουν γλυκό. Κάμνει λοιπόν ο Εβραίος το φαρμάκι ίνα άμα το εγγίξη εις το στόμα του ο Πατριάρχης αποθάνη. Το πηγαίνει εις τον βασιλεα και του λέγει; Πρόσταξε τον Πατριάρχην να το πίη και να μη κάμη τον σταυρόν του. Κράζει ο βασιλεύς τον Πατριάρχην και τον προστάζει να πίη το φαρμάκι ως ήθελεβν ο Εβραίος. Καλά, λέγει ο Πατριάρχης· μου έδωσες, βασιλεύ, τούτο το ποτήρι, μα δεν μου είπες πόθεν να το πίω, και κάμνων το δεξιόν του χέρι ως να ευλογή εις τύπον, ερωτά πόθεν να το πίη, εδώθεν ή εκείθεν, και το σταυρώνει. Αμή εκείνος δεν το εκατάλαβε. Λέγει του ο Εβραίος: Πίετο όθεν θέλεις. Και πίνοντάς το ο Πατριάρχης έμεινεν υγιής. Λέγει τότε του βασιλέως: Εγώ έπια όλο το φαρμάκι, ο δε Εβραίος να ξεπλύνη το ποτήρι με ολίγο νερό και να το πίη. Και αν δεν πάθη τίποτε, να πιστεύσωμεν και ημείς εις την πίστιν του. Δεν ήθελεν ο Εβραίος να το πίη, τον εβίασεν όμως ο βασιλεύς και το έπιε, και ω του θαύματος! έσκασεν ευθύς και απέθανεν.
Εκαταλάβατε, αδελφοί μου; Όστις έχει πίστιν εις τον Χριστόν μας και είνε καθαρός δεν παθαίνει κανέν κακόν.

Με καθαράς χείρας το Σημείον του Σταυρού
Θέλετε ν’ ακούσετε και άλλο δια τον Σταυρόν, πως δεν ενεργεί, όταν είνε μολυσμένο τα χέρι από αμαρτίας;
Ήτον ένας άνθρωπος οναμαζόμενος Ιουλιανός αναγνώστης, όστις εσπούδασε γράμματα με τον Μέγαν Βασίλειον, ο οποίος ηθέλησε να γίνη βασιλεύς. Πηγαίνει λοιπόν και ευρίσκει ένα μάγον Εβραίον και του λέγει: Είσαι καλός να με κάμης βασιλέα και να σε κάμω βεζύρη; Του λέγει ο μάγος: Αρνήσου τον Χριστόν, και εγώ σε κάμω. Λέγει του ο Ιουλιανός: Τον αρνούμαι. Τότε κάμνει ένα γράμμα ο μάγος και του λέγει: Πάρε τούτο το χαρτί και πήγαινε εις ένα μνήμα ελληνικό και ρίψε το υψηλά και θα έλθουν δαίμονες· και ό,τι σου κάμνουν μη φοβηθής και να μη κάμης τον σταυρόν σου, διότι θα φύγουν. Επήγεν ο Ιουλιανός εις το μνήμα και ρίχνοντας το χαρτί ήλθαν οι δαίμονες. Αυτός φοβηθείς και κάμνοντας τον σταυρόν του έφυγον οι δαίμονες. Πηγαίνει ευθύς εις τον μάγον και του λέγει τα γενόμενα. Τότε του λέγει ο μάγος: Πήγαινε να σφάξης ένα παιδί και να μου φέρης την καρδιά του. Επήγε και έσφαξε το παιδί και του έφερε την καρδία. Τότε κράζει πάλιν τούς δαίμονας ο μάγος. Αυτός πάλιν από τον φόβον του έκαμε τον σταυρόν· αλλ’ οι δαίμονες δεν εφοβήθησαν, διότι ήτο μολυσμένος από τον φόνον. Έτσι έκαμε το θέλημά του και εβασίλευσε δύο χρόνους και επήγεν εις την κόλασιν να καίεται πάντοτε. Πρέπει και ημείς να είμεθα καθαροί από αμαρτίας, και τότε φεύγει ο διάβολος.

Η Δύναμις της Νοεράς Προσευχής
Τώρα σας λέγω να κάμητε τούτο· να πάρετε όλοι από ένα κομπολόγιον, και το κομπολόγιόν σας να έχη τριαντατρία σπυριά, και να προσεύχεσθε και να λέγητε το: "Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ και Λόγε του Θεού του ζώντος, διά της Θεοτόκου και πάντων σου των Αγίων ελέησόν με τον αμαρτωλόν και ανάξιον δούλον σου".

Μέσα εις το "Κύριε Ιησού Χριστέ", αδελφοί μου, τι θεωρεί;
Θεωρεί η Αγία Τριάς, ο Θεός μας, η ένσαρκος οικονομία του Χριστού μας.
Και πάντες οι Άγιοι με τον Σταυρόν και με το "Κύριε Ιησού Χριστέ"επήγαν εις τον παράδεισον.
Και όποιος λέγει αυτόν τον λόγον και κάμνει και τον σταυρόν του, καν άνδρας, καν γυναίκα ευλογεί τον ουρανόν, την γην, την θάλασσαν. Με τον Σταυρόν και με το "Κύριε Ιησού Χριστέ" ιατρεύονται κάθε αρρωστείες.
Με τον Σταυρόν και με το "Κύριε Ιησού Χριστέ" οι Απόστολοι αναστούσαν νεκρούς και ιάτρευαν πάσαν ασθένειαν.
Με τον Σταυρόν και με το "Κύριε Ιησού Χριστέ" αποστομώνει ο άνθρωπος κάθε αιρετικόν.
Με τον Σταυρόν και με το "Κύριε Ιησού Χριστέ" αγιάζει ο άνθρωπος και πηγαίνει εις τον παράδεισον, να χαίρεται και να ευφραίνεται ωσάν οι Άγγελοι.

Το Σημείον του Σταυρού και η Σημασία Του

Βλέπετε, αδελφοί μου, ο Τίμιος και άγιος Σταυρός πόσον βοηθά τον άνθρωπον.
Και όποιος τον κάμνει τον Σταυρόν, ποτέ δεν έχει ζημίαν, αλλά τον φυλάγει από κάθε λογής φαρμακερόν πράγμα και από κάθε δαιμονικήν πείραξιν.
Και ο άνθρωπος τον έχει σημαδεμένον απάνω του.
Να ανταμώση τα τρία δάκτυλα της δεξιάς χειρός του και να τα βάλη πρώτον εις το μέτωπον, είτα εις τον ομφαλόν, έπειτα εις το δεξιόν βυζίον, ύστερα εις το ζερβί βυζίον, ύστερα και να σκύπτη έως χαμηλά και πάλιν να σηκώνεται.

Και ο Σταυρός, αδελφοί μου, πως είναι, μάθετε:
Όταν βάνωμεν το χέρι μας εις το κεφάλι, φανερώνει ο Θεός, οπού ήτον εις τον ουρανόν· και όταν το βάλωμεν εις τον ομφαλόν, φανερώνει πως εκατέβη εις την γην και εσαρκώθη· και όταν το βάνωμεν εις το δεξιόν μέρος. άνωθεν του βυζίου, φανερώνει πως είναι δίκαιος και αθάνατος και πως θέλει βάλει τούς δικαίους εις τα δεξιά του μέρη· και όταν το βάλωμεν εις το ζερβόν μέρος, φανερώνει πώς θέλει κρίνει όλα τα έθνη και θέλουν στέκονται εις το ζερβόν του μέρος και να τούς βάλη εις την κόλασιν.

Παντού ο Τίμιος Σταυρός

Ο Τίμιος Σταυρός, αδελφοί μου, είνε φύλαξ όλης της γης.
Ο Τίμιος Σταυρός αγιάζει όλα τα πέρατα, όλα τα θεία και άγια των εκκλησιών.
Ο Σταυρός αγιάζει την θείαν Λειτουργίαν και κάθε Ακολουθίαν.
Ο Σταυρός αγιάζει τούς Αγίους.
Ο Σταυρός αγιάζει και στερεώνει την Βάπτισιν.
Ο Σταυρός ευλογεί τα ανδρόγυνα.
Ο Σταυρός κυνηγά τους δαίμονας και φεύγουσιν ωσάν από την αστραπήν.
Ο Σταυρός είναι όπλον φωτεινόν και όποιος τον κάμνει, τον φωτίζει και τον αγιάζει εκείνον τον άνθρωπον, και είναι ωσάν δίστομον σπαθίον, και δεν ζυγώνουν σιμά οι δαίμονες να παρακινούν τούς ανθρώπους διά να κάμωσιν αμαρτήματα.
Και όπου κινήση να πηγαίνη ο άνθρωπος πρώτον να κάμη τον σταυρόν και να λέγη το "Κύριε Ιησού Χριστέ".
Ή εις το παζάρι κινάς ή εις το χωράφι ή εις το αμπέλι ή όταν φάγης ψωμί ή όταν πίνης κρασί ή νερόν ή οπωρικόν ή όταν κοιμηθής, να προσκυνήσης τον Θεόν, να σταυρώνης και το σώμα σου, και ύστερα να πλαγιάσης.
Να κοιμηθής, και θέλεις σηκωθή το πρωϊ γερός και χαρούμενος.

Όθεν, αδελφοί μου, εκαταλάβατε και το ηξεύρετε όλοι σας.

(Από την Γ΄και Η΄Διδαχή του Αγίου Κοσμά Βιβλ. «Ο ΠΑΤΡΟΚΟΣΜΑΣ» σελ. 94-99 και 200-203 αντίστοιχα)

ΠΗΓΗ

Διαλύεται η Ορθοδοξία! Ο Ιλαρίων απειλεί με διακοπή κοινωνίας-Η μισή Ορθοδοξία δεν θα αναγνωρίζει τον Βαρθολομαίο-Πυρ ομαδόν από Μόσχα, Κίεβο.

Ισχυρότατες δονήσεις στην παγκόσμια Ορθοδοξία έχει προκαλέσει η αιφνιδιαστική κίνηση του Φαναρίου με τον διορισμό Εξάρχων στο Κίεβο

Αρχικά η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία προειδοποιησε για απάντηση στο διορισμό από τον Οικουμενικό Πατριάρχη των εξάρχων του στην Ουκρανία

«Ο διορισμός από τον Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης των επισκοπικών αντιπροσώπων του στην Ουκρανία, χωρίς συμφωνία με τον Πατριάρχη Μόσχας και πασών των Ρωσιών και τον Μακαριώτατο Μητροπολίτη Κίεβου και πάσης Ουκρανίας, δεν είναι παρά ένα πρωτοφανές χτύπημα στην

κανονική επικράτεια του Πατριαρχείου Μόσχας” ανέφερε χθες ο Βλαντιμίρ Λεγκόγια, επικεφαλής του Συνδέσμου του Τμήματος Εκκλησίας, Κοινωνίας και Σχέσεων με τα ΜΜΕ.

«Αυτές οι ενέργειες δεν μπορούν να μείνουν αναπάντητες», τόνισε.

Θυμίζουμε και τι είπε προ λίγων ημερών ο Πατριάρχης Μόσχας σε κήρυγμά του

Η πλέον δυναμικότερη αντίδραση όμως ήρθε από το Νο2 του Πατριαρχείου Μόσχας Μητροπολιτη Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνα, αλλά και από την Σύνοδο της Ρωσικής Εκκλησίας .
Η Σύνοδος της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας κατηγορεί το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως για «σοβαρή παραβίαση των κανόνων».

«Η Ιερά Σύνοδος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας εξέφρασε την έντονη διαμαρτυρία και τη βαθιά οργή για τη δήλωση της 7ης Σεπτεμβρίου 2018 της Γενικής Γραμματείας της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης, με την οποία ανακοινώθηκε ο διορισμός δύο ιεραρχών αυτής της εκκλησίας, του αρχιεπισκόπου Δανιήλ και του Επισκόπου Ιλαρίων ως «εξάρχους» του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης στο Κίεβο «, δήλωσε η Σύνοδος σε δήλωση που δημοσιεύτηκε στην επίσημη ιστοσελίδα της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Τα μέλη της Συνόδου σημείωσαν ότι η απόφαση αυτή λήφθηκε χωρίς την έγκριση του Πατριάρχη Κυρίλλου και του Μητροπολίτη Ονούφριου και είναι «η μεγαλύτερη παραβίαση των εκκλησιαστικών κανόνων, οι οποίοι απαγορεύουν στους επισκόπους μιας τοπικής εκκλησίας να παρεμβαίνουν στην εσωτερική ζωή και υποθέσεις της τοπικής εκκλησίας. ”

Η απόφαση αυτή «έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την παλαιά στάση του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης και προσωπικά του Πατριάρχη Βαρθολομαίου, ο οποίος επανειλημμένα δήλωσε ότι αναγνωρίζει τον Μητροπολίτη Ονούφριο ως μοναδικό κανονικό επικεφαλής της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Ουκρανία”.

Η Σύνοδος της Μόσχας επεσήμανε ότι η απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης να λάβει υπόψη το ζήτημα της χορήγησης αυτοκέφαλίας στους «Ορθοδόξους Ουκρανούς” έγινε ενάντια στη βούληση των επισκόπων της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, οι οποίοι μονομερώς τάχθηκαν υπέρ της διατήρησης της τρέχουσας κατάστασής. ”

«Ο Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης δικαιολογεί την παρέμβασή του στις υποθέσεις άλλων τοπικών εκκλησιών, αναφέρει ψευδείς ερμηνείες των ιστορικών γεγονότων και των εξαιρετικών δυνάμεων που φέρεται ότι έχει, που κανείς δεν είχε ποτέ και κανείς δεν έχει στην πραγματικότητα”, δήλωσε η Σύνοδος.

«Αυτές οι πράξεις φέρνουν τις σχέσεις μεταξύ της Ρωσικής Εκκλησίας και της Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης σε αδιέξοδο και αποτελούν πραγματική απειλή για την ενότητα ολόκληρου του παγκόσμιου Ορθοδόξου Χριστιανισμού”, ανέφερε.

«Ολόκληρη η ευθύνη αυτών των ακανόνιστων ενεργειών βρίσκεται προσωπικά στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο και σε όλους τους ανθρώπους στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης που τις υποστηρίζουν”, δήλωσε η Ιερά Σύνοδος της Ρωσικής Εκκλησίας, προσθέτοντας ότι «η αντίδραση του Πατριαρχείου Μόσχας θα προκύψει αμέσως».

Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία κατηγορεί ευθέως την Κωνσταντινούπολη για προδοσία και απειλεί με σχίσμα σε περίπτωση αναγνώρισης της ουκρανικής αυτοκεφαλίας.
«Η εκκλησιαστική διπλωματία έχει εξαντληθεί στον διάλογο με την Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης πάνω στο ουκρανικό ζήτημα”, ανέφερε το Πατριαρχείο της Μόσχας.

«Προφανώς, τα μέσα της εκκλησιαστικής διπλωματίας έχουν εξαντληθεί τώρα”, δήλωσε σήμερα Σάββατο στο τηλεοπτικό κανάλι Rossiya-24 ο Μητροπολίτης Ιλαρίων, επικεφαλής του Συνδέσμου Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων.

«Εξωτερικά, ήταν μια πολιτική, ευγενική και μάλιστα αδελφική συνάντηση, αλλά, δυστυχώς, η πλευρά της Κωνσταντινούπολης όχι μόνο απέτυχε να λάβει υπόψη τα επιχειρήματά μας, αλλά μάλιστα ενεργούσε, κατά την άποψή μας, απερίσκεπτα και ύπουλα”, δήλωσε ο Μητροπολίτης Ιλαρίωνας για την συνάντηση της περασμένης εβδομάδας.

Αν οι Ουκρανοί σχισματικοί αποκομίσουν αυτοκεφαλία, οι σχέσεις με το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης θα αποκοπούν, είπε απειλώντας με διακοπή κοινωνίας.

«Αν η Κωνσταντινούπολη εκτελέσει το άπιστο σχέδιο της για να χορηγήσει αυτοκεφαλία σημαίνει ότι μια ομάδα σχισματικών θα αποκτήσει αυτοκεφαλία. Η κανονική εκκλησία δεν θα δεχτεί αυτή την αυτοκεφαλια, εμείς η Ρωσική Εκκλησία δεν θα αναγνωρίσουμε αυτή την αυτοκέφαλια, φυσικά, και δεν θα έχουμε άλλη επιλογή εκτός από την αυστηροποίηση των δεσμών με την Κωνσταντινούπολη «, δήλωσε ο Μητροπολίτης Ιλαρίωνας.

«Ο Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης δεν θα έχει πλέον το δικαίωμα να έχει το στυλ όπως είναι τώρα, σαν ηγέτης του ορθόδοξου πληθυσμού των 300 εκατομμυρίων του πλανήτη”, δήλωσε. «Τουλάχιστον ο μισός πληθυσμός δεν θα τον αναγνωρίσει καθόλου», είπε.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης βρίσκεται σε μια τέτοια βιασύνη: «κατανοεί ότι οι ημέρες της σημερινής κυβέρνησης της Ουκρανίας είναι μετρημένες, καταλαβαίνει ότι θα διεξαχθούν εκλογές την ερχόμενη άνοιξη και είναι πολύ πιθανό ότι θα έρθει μια νέα δύναμη στην εξουσία », η οποία δεν θα προσχωρήσει πλέον με την Κωνσταντινούπολη, είπε. «Προσπαθούν να ολοκληρώσουν το συντριπτικό τους έγκλημα όσο το δυνατόν γρηγορότερα», δήλωσε ο Μητροπολίτης Ιλαρίωνας.

Πόσο καιρό θα χρειαστεί η Ρωσική Εκκλησία να αντιδράσει θα εξαρτηθεί από το πόσο σύντομα θα νομιμοποιηθεί το σχίσμα, είπε.
Η κανονική Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας από την πλευρά της στην πρώτη της αντίδραση θεωρεί το διορισμό των εξάρχων της Κωνσταντινούπολης στο Κίεβο ως κατάφωρη παραβίαση της κανονικής επικράτειάς της και η ευθύνη για οποιεσδήποτε ενδεχόμενες αρνητικές συνέπειες θα ανήκει στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης.

«Το Τμήμα Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας εξουσιοδοτείται να πει με την ευλογία του Μακαριότατου Μητροπολίτη Κιέβου και πα΄σης Ουκρανίας Ονούφριου ότι ο διορισμός εξάρχης είναι μια κατάφωρη παραβίαση της κανονικής επικράτειας της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας” δήλωσε το γραφείο τύπου της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας την Παρασκευή το βράδυ.

Σύμφωνα με το έγγραφο, αυτή η απόφαση της Κωνσταντινούπολης αντιφάσκει με τον δεύτερο κανόνα της Δεύτερης Οικουμενικής Συνόδου,η οποία αναφέρει ότι οι επίσκοποι δεν μπορούν να διασχίσουν τα όρια των περιφερειών τους χωρίς να προσκληθούν.

Σύμφωνα με τη δήλωση, ο διορισμός εξάρχης στο Κίεβο πραγματοποιήθηκε χωρίς τη γνώση του Μητροπολίτη Ονούφριου «ως μοναδικού κανονικού επισκοπου της πόλης του Κιέβου”.

Από αυτή την άποψη, η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας δήλωσε ότι «η ευθύνη για οποιεσδήποτε πιθανές αρνητικές συνέπειες αυτής της ενέργειας εναπόκεινται στο Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης».

Την ίδια στιγμή πανηγυρίζουν στο “Πατριαρχείο Κιέβου”. Συγκεκριμένα οι σχισματικοί χαιρετίζουν αυτήν την απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου και δηλώνουν πως αναμένουν την εποικοδομητική συνεργασία με τους νέους Έξαρχους- Αρχιεπίσκοπο Δανιήλ και Επίσκοπο Ιλαρίων – για την προετοιμασία της αυτοκεφαλίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Ουκρανία, όπως είχε συμφωνηθεί προηγουμένως.

«Ο διορισμός των εξάρχων του στο Κίεβο από τον Οικουμενικό Πατριάρχη εξαρτάται από την ανάγκη να διεξαχθεί ενεργή εργασία για την προετοιμασία της προσφοράς της αυτοκεφαλίας στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας και για να πραγματοποιηθούν οι κατάλληλες συναντήσεις και διαβουλεύσεις. Σημαίνει την προσωπική εξουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη να τον εκπροσωπούν και την εκκλησία να εκτελεί ένα συγκεκριμένο έργο – προετοιμασίες για την παροχή αυτοκέφαλίας, «είπε εκρπόσωπος των σχισματικών.

Εξήγησε δε ότι οι λειτουργίες του εξάρχου σε αυτή την περίπτωση είναι συγκρίσιμες με αυτές ενός έκτακτου και πληρεξουσίου πρέσβη.

«Οι Έξαρχοι αυτοί πρέπει να διακρίνονται από μια άλλη μορφή – εδαφικής εξαρχειας που υπήρχε στην Ουκρανία με τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία τον 20ό αιώνα. Ο διορισμός των εξάρχων δεν σημαίνει το σχηματισμό μιας νέας εκκλησιαστικής δικαιοδοσίας υπό μορφή εξάρχου’, είπε.

ΠΗΓΗ

Έχουν όλες οι θρησκείες τον ίδιο Θεό;

Έχουν όλες οι θρησκείες τον ίδιο Θεό; (Η ομολογία πίστης ενός μικροαστού)

Κείμενο του ιερέα Δανιήλ Συσόεφ, που έδωσε τη ζωή του το Νοέμβρη του 2009 μεταδίδοντας το μήνυμα του Ευαγγελίου της Αγάπης στους ισλαμικούς πληθυσμούς της Ρωσίας, όπως και σε ομάδες ειδωλολατρών & προτεσταντών (λεπτομέρειες & βίντεο εδώ).
Το πήραμε από εδώ & αυτοί από εδώ.

Μικρή εισαγωγή από την αρχική ιστοσελίδα

Το τι διδάσκει κάποιος για τις άλλες θρησκείες θεωρείται εν πολλοίς σαν ένα ηθικό δίλημμα, από το οποίο θα φανεί εάν ο Χριστιανισμός κηρύττει την αγάπη ή διακρίνεται από μισαλλοδοξία.

Το κείμενο που ακολουθεί φαίνεται αρκετά αυστηρό και απόλυτο. Φυσικά κανείς δεν θα μπορούσε να υποστηρίξει πως οι θέσεις του ομιλητή είναι αντιευαγγελικές ή ανορθόδοξες, όμως οπωσδήποτε θα βρεθούν πολλοί που θα υποστηρίξουν πως, αν και όλα αυτά είναι αληθινά, τουλάχιστον θα έπρεπε να λεχθούν με περισσότερη «προσοχή», «διάκριση» ή «λεπτότητα», ίσως και κάποιοι να θεωρούν πως θα έπρεπε να αποσιωπηθούν εντελώς.

Δεν θα εξετάσουμε εν τέλει ποια γνώμη από τις προαναφερθείσες είναι η ορθή, όμως θα παραθέσουμε έναν προβληματισμό μας. Ο π. Daniil Sysoev -ο εκφωνήσας την παρακάτω ομιλία- απηύθυνε πολλές φορές αυτά τα λόγια και άλλα παρόμοια, όχι σε κάποια ομάδα «φανατικών» ή «στενόμυαλων» Ορθοδόξων αλλά σε πυκνά ακροατήρια αλλοθρήσκων. Το αποτέλεσμα ήταν διπλό. Αρχικώς να προσελκύσει αρκετούς αλλοθρήσκους και να τους βαπτίσει Ορθοδόξους (παρά την «αυστηρή» αλλά αληθινή γλώσσα του) και εν τέλει να αξιωθεί να υπογράψει την γνήσια εν Χριστώ μαρτυρία του με το αίμα του, όπως και οι παλαιότεροι ομολογητές της Ορθοδόξου Πίστεώς μας.

"ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ": Γι' αυτούς που δε θ' αντέξουν τα παρακάτω, προσκαλώ σ' αυτά τα παρήγορα posts:
Θα σωθούν οι "εκτός";
Will the Heterodox Be Saved? (αγ. Φιλάρετου της Ν. Υόρκης).
Επισημαίνω ότι ο π. Δανιήλ μιλάει από αγάπη και τα λόγια του εξηγούν την αγωνία του για ιεραποστολή: επιθυμούσε να σωθούν όλοι!
Αυτό επιθυμεί και ο ταπεινός διαχειριστής αυτού του blog. Φοβάμαι όμως ότι αυτό προϋποθέτει ιεραποστολή... Και φυσικά, προσευχή.
Iεραποστολή δεν κάνουμε για να αυξήσουμε τους "δικούς μας", ούτε για να επεκτείνουμε την "κυριαρχία μας" (πολιτισμική, οικονομική κ.λ.π.) σε άλλους!! Κάνουμε ΜΟΝΟ για ένα λόγο: για να προσκαλέσουμε τους αδελφούς μας στη σωτηρία, την οποία κι εμείς δεν έχουμε "στο τσεπάκι μας", αλλά αγωνιζόμαστε όλη μας τη ζωή γι' αυτήν, μαθαίνοντας ν' αγαπάμε και μόνο ν' αγαπάμε.
Κάτι τελευταίο: ο π. Δανιήλ παρακάτω κάνει λόγο για την ευθύνη μας, των Ορθόδοξων, για τη σωτηρία των αδελφών μας. ΔΕΝ ξέρουμε ποιον θα σώσει ο Θεός και ποιον όχι, ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΘΡΗΣΚΕΙΑ. Αυτό είναι άλλο θέμα. Εμείς όμως έχουμε καθήκον αγάπης να προσκαλούμε όλους τους αδελφούς μας στην Ορθοδοξία. Αν έχεις αμφιβολίες ότι η Ορθοδοξία είναι η αληθινή πίστη, αδελφέ αναγνώστη, ψάξ' το [κλικ εδώ & εδώ για ένα μικρό "ερέθισμα"].
Δε μπορώ να το κάνω πιο λιανά. Η κατανόηση εξαρτάται από την αγάπη σας. Επισκεφτείτε και τα links που δίνουμε πιο πάνω. Καλή ανάγνωση, και καλό κουράγιο.

***

«Μα γιατί είστε τόσο στενόμυαλοι φανατικοί; Γιατί πιστεύετε ότι δεν υπάρχει σωτηρία μακριά από την Ορθόδοξη Εκκλησία; Αφού όλοι πιστεύουν στον ίδιο Θεό – μουσουλμάνοι, χριστιανοί, ιουδαίοι και βουδιστές. Η διαφορά έγκειται μόνο στα διαφορετικά τελετουργικά. Γιατί θα πρέπει κανείς να επιμένει στην δική του μοναδικότητα; Πιστεύετε πραγματικά ότι ο δημιουργός δεν δέχεται κοντά του τους αλλόθρησκους; Κι όμως, δεν τον νοιάζει ποιός πιστεύει πού. Το βασικό είναι να είναι καλός άνθρωπος!»

-Τέτοια λόγια έχουν ακούσει όλοι οι Χριστιανοί περισσότερες από εκατό φορές. Και συχνά προέρχονται από εκείνους, που απρόσεκτοι ιερείς για άγνωστους λόγους, τους επέτρεψαν να μετέχουν στη Θεία Κοινωνία. Και βέβαια, πώς μπορεί κανείς να το αρνηθεί ότι υπάρχει μόνο ένας Θεός; Αφού ακόμα και ο απόστολος Παύλος έλεγε: «…οὐδεὶς Θεὸς ἕτερος εἰ μὴ εἷς» (1) (Προς Κορiνθίους Α’ 8,4 [για τις παραπομπές στην Καινή Διαθήκη μπες εδώ]) Ο Θεός είναι ο μόνος Κύριος των πάντων, Αυτός και μόνο είναι ο Θεός τόσο των ιουδαίων όσο και των εθνικών [ή Ιουδαίων ο Θεός μόνον; ουχί δε και εθνών; ναι, και εθνών] (Προς Ρωμαίους, 3,29). Η κοινή λογική λέει, ότι δεν γίνεται να υπάρχουν συγχρόνως δύο Θεοί πανταχού παρόντες – δεν θα υπήρχε χώρος και για τους δύο και ο ένας θα περιόριζε τον άλλο. 

Αν όμως είναι προφανής αλήθεια η μοναδικότητα του Θεού, σε καμία περίπτωση αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι γνωρίζουν περί αυτού του Θεού και Τον λατρεύουν όπως πρέπει. Η διατύπωση και μόνο, όμως, ότι «όλοι πιστεύουν σε έναν Θεό» δεν είναι σωστή, για το λόγο ότι υπάρχουν πολλοί αθεϊστές στον κόσμο – είτε κομμουνιστές, είτε βουδιστές είτε ακόμα και οπαδοί του Σαμανισμού. Όλοι αυτοί δεν πιστεύουν σε κανένα Θεό. Αν πρέπει όμως να μιλήσουμε για τους άλλους, τότε από την παραδοχή της πραγματικότητας της υπάρξεως του Θεού δεν συνεπάγεται σε καμία περίπτωση, ότι οι άνθρωποι τον λατρεύουν.

Το ακόλουθο παράδειγμα βοηθάει να το αντιληφθούμε αυτό: πολλοί γνωρίζουν τον πρόεδρο της Ρωσίας, αλλά συνεπάγεται αυτόματα ότι όλοι εκείνοι που τον ξέρουν, του είναι πιστοί και καταλαβαίνουν τις πράξεις του; Έτσι ακριβώς γνωρίζουν πολλά δισεκατομμύρια ανθρώπων για την ύπαρξη του Θεού. Αλλά μία μεγάλη πλειοψηφία τον αντιλαμβάνεται σαν μια πολύ μακρινή και ακατανόητη δύναμη. Για παράδειγμα στο Ισλάμ απαγορεύεται να πεις ότι ο Θεός είναι άνθρωπος (ή να ζωγραφίσεις τον Αλλάχ σαν πρόσωπο). Είναι περισσότερο κάτι που παρέχει το Νόμο, τιμωρεί και επιβραβεύει κατά τη θέλησή του. Το ίδιο και το Άϊν Σοφ της ιουδαϊκής Καμπάλα: δεν αναγνωρίζεται και δεν αναγνωρίζει τίποτα (2). Είναι κάπως σαν την Θέμιδα (3) των Ελλήνων, ή σαν έναν Θεό που φανερώθηκε από μόνος του στη Βίβλο. Είναι σαν το φως της πολύ απομακρυσμένης φωτιάς, που δεν μπορεί να ζεστάνει καμιά ψυχή.

Και αυτή η έννοια είναι στην πραγματικότητα πανανθρώπινη. Δεν είναι τυχαίο που η "ομολογία πίστεως" ενός μικροαστού είναι: «Λοιπόν, υπάρχει κάτι. Αλλά τι, αυτό δεν το ξέρω». Με αυτό το "κάτι" συνήθως συνδέεται η έννοια της δικαιοσύνης. Γι’ αυτό σε κάθε αδικία λέμε: «Αν υπήρχε Θεός, θα το επέτρεπε κάτι τέτοιο;». Μπορεί όμως να χαρακτηρίσει κανείς μια τέτοια ομολογία λογική; Φανταστείτε ότι σας προτείνει κάποιος να παντρευτείτε μια γυναίκα για την οποία δεν ξέρετε τίποτα. Και όταν ρωτήσετε «Ποια είναι;», να σας απαντήσουν: «Είναι δίκαιη και δεν την γνωρίζει κανείς». Μπορεί να θεωρηθεί αρκετή μια τέτοια απάντηση;

Κι όμως η πλειοψηφία των ανθρώπων ξέρει για τον Θεό πολύ λιγότερα απ’ ότι ένας εργοδότης για τον καινούριο εργαζόμενο που προσλαμβάνει. Και τότε σκέφτεται κανείς– για τους δικούς του λόγους ο καθένας– ότι αυτή η εμφανής άγνοια αρκεί για να σωθεί; Επιπλέον αυτή η άγνοια δεν έχει να κάνει καθόλου με το ότι οι άνθρωποι δεν έχουν τη δυνατότητα να μάθουν για το Θεό, αλλά αντίθετα με το ότι δεν το επιθυμούν.

Αυτό συμβαίνει ακριβώς όπως και στο Ευαγγέλιο προηγουμένως. Οι άνθρωποι προτιμούν, αντί να πάνε στο δείπνο του Θεού, να χασομερούν στους κήπους τους και να ασχολούνται με τα οικογενειακά ή τα κοινωνικά ζητήματα. Είναι πραγματικά τόσο αφελείς στην πίστη τους ώστε να πιστεύουν ότι ο Θεός παίρνει μαζί Του αυτούς που δεν Τον αγάπησαν και Τον σεβόντουσαν ελάχιστα; «Σίγουρα δεν είναι μικρότερη ιεροσυλία το να μη γνωρίζεις τον Πατέρα και Κύριο των πάντων, απ’ ότι να τον προσβάλλεις», έλεγε ο Μ. Μινούκιος Φήλιξ.

Μόνο στον Ορθόδοξο Χριστιανισμό ο άνθρωπος πλησιάζει τόσο πολύ τη Θεϊκή ζωή, που βλέπει τη μυστηριώδη φλόγα της τριαδικής αγάπης.

Ο π. Θεμιστοκλής της Σιέρα Λεόνε: από άθεος έγινε ορθόδοξος μοναχός + ιεραπόστολος, με ΤΕΡΑΣΤΙΑ κοινωνική προσφορά στην Αφρική, ακριβώς επειδή είδε την αλήθεια πίσω από την Ορθόδοξη Ιεραποστολή: την αγάπη προς το συνάνθρωπο! 

Πορεία χωρίς χάρτη ή με λάθος χάρτη;

Αναρωτιέται όμως συχνά κανείς: «Μα δεν υπάρχουν τίμιοι άνθρωποι σε άλλες θρησκείες; Είναι αλήθεια ότι και αυτοί θα πεθάνουν;» [=ενν. "δεν θα σωθούν"].

Σ’ αυτή την περίπτωση μας αρέσει να ξεχνάμε ότι η λανθασμένη γνώση για τον Θεό είναι χειρότερη από την άγνοια. Διότι αυτός που αγνοεί μπορεί να συνειδητοποιήσει την δυσμένειά του και να βαπτισθεί στο μυστήριο του Θεού. Αυτός όμως που πιστεύει στο ψέμα του δεν θέλει να ψάξει, πιστεύει ότι τα έχει ήδη όλα.

Το ίδιο συμβαίνει και στη καθημερινή ζωή. Εκείνος ο άνθρωπος, που δεν έχει χάρτη, έχει περισσότερες πιθανότητες να φτάσει στον προορισμό του, από εκείνον που έχει έναν λανθασμένο χάρτη. Ένας αμελής γιατρός, που απλά δεν κάνει καλά τη δουλειά του, είναι προτιμότερος από έναν πραγματικό τσαρλατάνο. Στη δεύτερη περίπτωση ο άρρωστος δεν έχει καμιά ελπίδα. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με την πίστη στο Θεό. Ο πεπεισμένος αλλόθρησκος δεν είναι σε θέση να δει το φως, χωρίς την άμεση επέμβαση του Θεού. 

Έτσι λέει ο Κύριος: «Γνωρίζω τα έργα σου, ότι ούτε κρύος είσαι ούτε ζεστός. Μακάρι να ήσουν κρύος ή ζεστός! Επειδή όμως είσαι χλιαρός και ούτε ζεστός ούτε κρύος, θα σε φτύσω από το στόμα μου. Και εσύ λες: Είμαι πλούσιος και τα έχω όλα και δεν χρειάζομαι τίποτα! Και δεν ξέρεις, ότι είσαι ελεεινός και αξιολύπητος, φτωχός, τυφλός και γυμνός. Σε συμβουλεύω να αγοράσεις από μένα χρυσάφι καθαρισμένο στη φωτιά για να πλουτίσεις, καθώς και ρούχα λευκά για να ντυθείς και να μη φανερωθεί η ντροπή της γύμνιας σου, κι επίσης κολλύριο για ν’ αλείψεις τα μάτια σου, ώστε να βλέπεις» [οίδα σου τα έργα, ότι ούτε ψυχρός ει ούτε ζεστός· όφελον ψυχρός ης ή ζεστός, ούτως ότι χλιαρός ει, και ούτε ζεστός ούτε ψυχρός, μέλλω σε εμέσαι εκ του στόματός μου. Ότι λέγεις ότι πλούσιος ειμί και πεπλούτηκα και ουδενός χρείαν έχω - και ουκ οίδας ότι συ ο ταλαίπωρος και ο ελεεινός και πτωχός και τυφλός και γυμνός - συμβουλεύω σοι αγοράσαι παρ΄ εμού χρυσίον πεπυρωμένον εκ πυρός ίνα πλουτήσης, και ιμάτια λευκά ίνα περιβάλη και μη φανερωθή η αισχύνη της γυμνότητός σου, και κολλύριον ίνα εγχρίση τους οφθαλμούς σου ίνα βλέπης.] (Αποκάλυψις, 3, 15-18).

Ακριβώς αυτό συμβαίνει και με τις λανθασμένες θρησκείες. Όσο πιο πολύ είναι βουτηγμένος ο άνθρωπος σε μια λάθος παράδοση τόσο πιο δύσκολο είναι να ξεφύγει από αυτή. Η πράξη της ιεραποστολής αποδεικνύει ότι εκείνοι που στρέφονται πιο συχνά στο Θεό είναι όσοι, από τη μια μεριά, δεν έχουν χάσει ακόμα το αίσθημα της αλήθειας και, από την άλλη, έχουν απομακρυνθεί από τη λανθασμένη πίστη τους. Μάλιστα το Ευαγγέλιο δεν το δέχθηκαν οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι, αλλά οι απλοί ψαράδες. Γι’ αυτό δεν συστήνεται να επιδοκιμάζουμε τον θρησκευτικό ζήλο των ιουδαίων ή των μουσουλμάνων, αλλά να προβάλλουμε όλη την ανοησία της πλάνης τους, όπως το έκαναν οι άγιοι. Είναι λάθος πράξη να τους ευχόμαστε στις γιορτές τους και με αυτό τον τρόπο να υποστηρίζουμε περισσότερο την αμαρτωλή τους επιμονή ["Νεκρός": ο π. Δανιήλ δε μιλάει έτσι από μισαλλοδοξία, αλλά από αγάπη & έγνοια για τη σωτηρία όλων - γι' αυτή την αγάπη και την έγνοια κουράστηκε τόσο πολύ και τελικά έδωσε και τη ζωή του].

Σε ένα βιβλιαράκι έδωσε κάποιος ένα παράδειγμα κατά το οποίο ένας Τάταρος απηύθυνε σε έναν ιερέα την ερώτηση: «Τι πρέπει να κάνω όταν οι αδερφοί μου με πιέζουν να πάω στο τζαμί;». Τι θα έπρεπε να απαντήσει ένας σωστός ιερέας σε μια τέτοια περίπτωση; Φυσικά, «Εγκατάλειψε το Ισλάμ, βαπτίσου και πήγαινε στο μοναστήρι, εάν θέλεις πιο γρήγορα να ευχαριστήσεις τον Κύριο». Αλλά αυτός ο ιερέας απάντησε: «Πήγαινε στο τζαμί δύο φορές την εβδομάδα και υπάκουσε στον ιμάμη». 

Ο συγγραφέας του βιβλίου κρίνει αυτή τη συμβουλή σχεδόν ως ηρωισμό (όχι τυχαία ο ιμάμης επιδοκίμασε αυτόν τον ψευδοβοσκό), στην πραγματικότητα όμως είναι απλώς και μόνο ατιμία. Λόγω του κακώς εννοούμενου ανθρωπισμού έριξε ο ιερέας τον καημένο τον άνθρωπο σε μία πιο μεγάλη πλάνη και τον καταδίκασε σε αιώνια πτώση. Πώς είναι δυνατόν να μη γνώριζε, ότι «όποιος πιστεύει στον Υιό, αυτός έχει την αιώνια ζωή. Όποιος δεν πιστεύει στον Υιό, αυτός δεν θα δει την ζωή, αλλά θα πέσει πάνω του η οργή του Θεού»; [ο πιστεύων εις τον υιόν έχει ζωήν αιώνιον· ο δε απειθών τω υιώ ουκ όψεται ζωήν, αλλ΄ η οργή του Θεού μένει επ΄ αυτόν] (κατά Ιωαννην, 3, 36) ["Νεκρός": αυτά είναι λόγια του ίδιου του Χριστού. Η έκφραση "οργή του Θεού" είναι ανθρωπομορφισμός. Ο Θεός ΔΕΝ ΤΙΜΩΡΕΙ -δες σχετικό post, ενός αγίου Γέροντα- αλλά ο άνθρωπος που αποδιώχνει τη χάρη του Θεού, πέφτει θύμα των αντίθετων πνευματικών δυνάμεων (δαιμόνων)].

Ο π. Μωυσής Μπέρυ, Ιεραπόστολος στους Έγχρωμους της Αμερικής: ξεκίνησε μπλεγμένος σε συμμορίες και τώρα σώζει ανθρώπους από την ίδια τραγωδία (κλικ εδώ).

"Καλοί και κακοί"

Σ’ αυτό το σημείο αξίζει να ασχοληθούμε με το ερώτημα, αν μπορεί κανείς να ισχυρίζεται ότι μπορεί ο άνθρωπος να είναι καλός, ανεξαρτήτως πίστεως. Και τι σημαίνει τελικά «να είναι καλός»;

Ποια είναι τα κριτήρια της συνείδησης; Ένας αλκοολικός θεωρεί έναν όμοιό του καλό άνθρωπο, ενώ η γυναίκα του έχει αντίθετη άποψη. Λένε οι άνθρωποι ότι «είναι καλός εκείνος, ο οποίος δεν κάνει τίποτα κακό στον διπλανό του», αλλά αυτό δεν είναι ορισμός. Σ’ αυτήν την περίπτωση δεν διαπιστώνουμε τι είναι “καλό” και τι “κακό”. Σύμφωνα με τον μέθυσο είναι κακός εκείνος ο οποίος δεν του δίνει να πιει, αλλά οι διπλανοί του σκέφτονται διαφορετικά. Ποια είναι λοιπόν η αλήθεια; Από την άλλη πλευρά ένας συνηθισμένος κορμός δέντρου δεν κάνει σε κανέναν κακό, είναι όμως γι’ αυτόν τον λόγο ένα παράδειγμα αρετής;

Επίσης η συνείδηση συχνά λέει ψέματα, και πάρα πολύ την “βοηθάει” σ’ αυτό μια λάθος θρησκεία. Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός προφήτεψε: «Έρχεται μάλιστα ώρα που όποιος σας σκοτώσει, θα νομίσει πως προσφέρει υπηρεσία στο Θεό. Και θα τα κάνουν αυτά, γιατί δε γνώρισαν τον Πατέρα ούτε εμένα» [αλλ΄ έρχεται ώρα ίνα πας ο αποκτείνας υμάς δόξη λατρείαν προσφέρειν τω Θεώ. Και ταύτα ποιήσουσιν, ότι ουκ έγνωσαν τον πατέρα ουδέ εμέ.] ( Ιωαν. 16, 2-3). Και οι Χριστιανοί είδαν πολλά ανάλογα παραδείγματα από τις απαρχές του Χριστιανισμού.

Γνωρίζουμε ότι ανάμεσα σ’ εκείνους που δεν πιστεύουν στον Πατέρα και στον Υιό -όπως οι Ιουδαίοι και οι Μουσουλμάνοι- υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι σκοτώνουν τους Χριστιανούς έχοντας την εντύπωση πως έτσι εκπληρώνουν το θρησκευτικό τους καθήκον. Αυτό ξεκίνησε την εποχή του αγίου Στεφάνου (4) και συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας. Το παράδειγμα του αρχιερέα Ανατόλιου και του στρατιώτη Ευγενίου Ροντιόνωφ οι οποίοι δολοφονήθηκαν πριν λίγο καιρό στην Τσετσενία, δείχνει ότι ο ίδιος λόγος (άρνηση της Αγίας Τριάδας) οδηγεί στο ίδιο αποτέλεσμα. Γι’ αυτό το λόγο μόνο η συνείδηση και η θρησκεία δεν είναι κριτήρια του καλού και του κακού.

Ποιο είναι όμως το σωστό κριτήριο για το καλό και το κακό; Η απάντηση είναι προφανής: Καλό είναι αυτό, το οποίο ο Δημιουργός θεωρεί καλό. Έτσι, όπως οι οδηγίες χρήσεως για μια συσκευή είναι οι πιο αξιόπιστες, αφού γράφτηκαν από τον κατασκευαστή της. Για τους Χριστιανούς είναι ακόμα πιο προφανές, διότι γνωρίζουμε ότι οι αρετές είναι άπειρα χαρακτηριστικά του Θεού. Έτσι οτιδήποτε δεν εναντιώνεται στη θέληση του Θεού είναι καλό, και οτιδήποτε εναντιώνεται σ’ αυτήν είναι κακό. Αλλά τώρα επιστρέφουμε στην ερώτηση, «οι τίμιοι άνθρωποι άλλων θρησκειών μπορούν να σωθούν;». Πώς μπορεί κανείς να ορίσει, εάν μια τίμια συμπεριφορά είναι καλή και μια άλλη όχι; Ερχόμαστε πάλι πίσω στην ερώτηση, εάν υπάρχουν πραγματικά κριτήρια του καλού και του κακού, διότι η τιμιότητα και η ατιμία είναι εντελώς υποκειμενικά πράγματα.

Εάν συμφωνούμε, ότι το καλό είναι η εκπλήρωση του θελήματος του Θεού και το κακό η μη εκπλήρωσή του, τότε έχουμε την απάντηση στο χέρι μας. Η παραμονή του ανθρώπου στη θρησκευτική παράδοση, η οποία δεν δημιουργήθηκε από το Θεό τον ίδιο, είναι αμαρτία. Από την πρώτη εκ των δέκα εντολών, που δόθηκαν στον Μωυσή, συμπεραίνουμε ότι ο Κύριος αποκηρύσσει τις άλλες θρησκευτικές διδασκαλίες: «Εγώ είμαι ο Κύριος, ο Θεός σου, αυτός που σε ελευθέρωσε από τη γη της Αιγύπτου, από τη γη της δουλείας. Δεν θα πρέπει να έχεις άλλους Θεούς εκτός από Εμένα» [ἐγώ εἰμι Κύριος ὁ Θεός σου, ὅστις ἐξήγαγόν σε ἐκ γῆς Αἰγύπτου, ἐξ οἴκου δουλείας. οὐκ ἔσονταί σοι θεοὶ ἕτεροι πλὴν ἐμοῦ.] (Έξοδος 20, 2-3)

Γι’ αυτό θα πρέπει όλοι οι άνθρωποι που πιστεύουν ότι το κριτήριο για το καλό και το κακό είναι ο δεκάλογος, να αναλογιστούν, ότι κανένας αθεϊστής ή αλλόθρησκος δεν θα ξεφύγει από την “οργή του Θεού”. Και ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός απάντησε στην ερώτηση: «Τι πρέπει να κάνουμε, για να κάνουμε τα έργα του Θεού;», ότι «αυτό είναι το έργο του Θεού, να πιστεύετε σ’ εκείνον που έστειλε Αυτός» [τι ποιώμεν ίνα εργαζώμεθα τα έργα του Θεού; Απεκρίθη Ιησούς και είπεν αυτοίς· τούτο εστί το έργον του Θεού, ίνα πιστεύσητε εις ον απέστειλεν εκείνος.] (κατά Ιωάννην 6, 28-29).

Ο ίδιος ο Χριστός μας κάλεσε να μετανοήσουμε και να πιστέψουμε στο Ευαγγέλιο (δες κατά Μαρκον 1, 15) [και λέγων ότι πεπλήρωται ο καιρός και ήγγικεν η βασιλεία του Θεού· μετανοείτε και πιστεύετε εν τω ευαγγελίω], και όποιος παραμένει αμετανόητος (παρ’ όλο που του έχει αποκαλυφθεί η αλήθεια), είναι δική του επιλογή, που θα αποκοπεί ως άκαρπο δένδρο (δες κατά Λουκ 3, 9)[ ήδη δε και η αξίνη προς την ρίζαν των δένδρων κείται· παν ουν δένδρον μη ποιούν καρπόν καλόν εκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται].

π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος: μελέτησε τις παραθρησκείες και αγωνίστηκε ιεραποστολικά υπέρ της ελληνικής νεολαίας, που συχνά μπλέκει άσχημα στα πλοκάμια τους με τραγική κατάληξη.

Ο Κύριος κάλεσε όλα τα έθνη να βαπτιστούν στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος [πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος,] (κατά Ματθ. 28, 19) και «αν δε γεννηθεί κανείς από το νερό και από το Πνεύμα, δεν μπορεί να μπει στη βασιλεία του Θεού» [εάν μη τις γεννηθή εξ ύδατος και Πνεύματος, ου δύναται εισελθείν εις την βασιλείαν του Θεού.] (κατά Ιωαν. 3, 5). Ο Λυτρωτής ο ίδιος, και όχι οι “φανατικοί” Ορθόδοξοι, βεβαίωσε: «Όποιος πιστέψει και βαφτιστεί θα σωθεί, όποιος απιστήσει θα καταδικαστεί» [ο πιστεύσας και βαπτισθείς σωθήσεται, ο δε απιστήσας κατακριθήσεται.] (κατά Μαρκ. 16, 16)

Ο Κύριος των πάντων είπε: «Σας βεβαιώνω, πως αν δε φάτε τη σάρκα του υιου του Aνθρώπου και δεν πιείτε το αίμα Του, δεν έχετε ζωή μέσα σας» [εάν μη φάγητε την σάρκα του υιού του ανθρώπου και πίητε αυτού το αίμα, ουκ έχετε ζωήν εν εαυτοίς.] (κατά Ιωαν. 6, 53). Σ’ εμάς υπάρχει η εντύπωση ότι σώζεται κανείς μόνο μέσα από μια αβέβαιη καλή κατάσταση χωρίς την Θεία Κοινωνία.

Θέλουν να μας απαντήσουν οι αντιφρονούντες, ποιον πρέπει να πιστέψουμε – τους ανθρώπους ή το Θεό; Ο Χριστός λέει το ένα και οι ανθρωπιστές το άλλο. Ο Υιός του Θεού λέει, ότι οι Ιουδαίοι και οι Μουσουλμάνοι, οι Βουδιστές και αυτοί που πιστεύουν στη Θεωρία της Εξέλιξης, οι οποίοι απαρνήθηκαν τον Υιό του Θεού, θα υποστούν την οργή Του και οι φιλελεύθεροί μας πιστεύουν ότι όλοι θα σωθούν. Γιατί πρέπει να τους πιστέψουμε; Μήπως ήταν σύμβουλοι του Θεού και μπορούν να διορθώνουν τον Δημιουργό; Αυτή είναι η πιο ξεδιάντροπη επανάσταση των θνητών ηλιθίων εναντίον της Αθάνατης Σοφίας του Θεού! Αυτοί είναι οι μοντέρνοι ψευδοπροφήτες, για τους οποίους ετοιμάζεται η τιμωρία του Θεού. 

Όχι, ακόμα και αν πολλοί πιστεύουν στην ύπαρξη του Θεού, θα σωθούν μόνο εκείνοι, που γνωρίζουν το Θεό, ακουμπάνε πάνω Του, Του είναι πιστοί, Τον αγαπούν. Με δυο λόγια, για να σωθεί κάποιος, είναι απαραίτητο και ο άνθρωπος να γνωρίσει το Θεό και ο Θεός να αναγνωρίσει τους ανθρώπους, όπως είναι γραμμένο: «Γνωρίζει ο Κύριος τους δικούς Του»[ έγνω Κύριος τους όντας αυτού], κι επίσης: «Nα στέκεται μακριά από την αδικία ο καθένας που ομολογεί το όνομα του Kυρίου» [και αποστήτω από αδικίας πας ο ονομάζων το όνομα Κυρίου.] (Β΄ Προς Τιμόθεον, 2, 19). Και ο Θεός γνωρίζει σαν δικούς του μόνο εκείνους στους οποίους βλέπει τον Υιό Του (τον Οποίο ενδύονται με τη Βάπτιση και την Κοινωνία) και εκείνους που φέρουν την ευλογία του Πνεύματός Του.

Υποσημειώσεις

1. Ολόκληρη η φράση: «Σχετικά, λοιπόν, με το κρέας των ζώων που θυσιάζονται στα είδωλα, εμείς το ξέρουμε πως για μας δεν υπάρχει κανένα είδωλο στον κόσμο και ότι δεν υπάρχει κανένας άλλος θεός παρά μόνο ένας.» (Σημ. του μτφρ.)
2. Το Ain Soph (εβρ. אין סוף) είναι μια έννοια του καβαλιστικού μυστικισμού, που δηλώνει το άπειρο. (Σημ. του μτφρ.)
3. Η Θέμις είναι η ελληνική θεότητα της δικαιοσύνης και της τάξης. (Σημ. του μτφρ.)
4. Δες: http://www.unifr.ch/bkv/kapitel393-34.htm (Σημ. του μτφρ.)
5. Ο Άγιος Στέφανος ήταν ο πρώτος χριστιανός μάρτυρας, περισσότερα: http://de.wikipedia.org/wiki/Stephanus (Σημ. του μτφρ.)

Επιμέλεια - Μετάφραση από τα γερμανικά για την Ιερά Μονή Παντοκράτορος: Δήμητρα Ντάσιου, Καθηγήτρια Γερμανικών

ΠΗΓΗ

Π. Αθανάσιος Μυτιληναίος – Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΑΣ

 π. Αθανασίου Μυτιληναίου

Ο Απόστολος Παύλος, δέσμιος στη Ρώμη, γράφει στον Τιμόθεο, στη Β΄ του επιστολή, μέσα από τα κακοπαθήματά του από τις φυλακίσεις, κατατρεγμούς και διωγμούς: «είδα γαρ ο πεπίστευκα». Τα περνάω όλα αυτά διότι γνωρίζω σε ποιόν έχω πιστέψει. Δηλαδή αξίζει, γιατί ξέρω ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός. Αλλά αυτό εμείς, μέσα από τυχόν κακοπάθειές μας, μπορούμε να το πούμε; Μπορούμε να πούμε «γνωρίζω σε ποιόν έχω πιστέψει;» Αυτό το «γνωρίζω». Από πού; Μέσω της Ορθοδοξίας. Μέσω της Ορθοδοξίας μας θα γνωρίσουμε ποιος είναι πραγματικά ο Ιησούς Χριστός.

Βέβαια έχουμε τη μεγάλη ευλογία εμείς οι Ορθόδοξοι Έλληνες να έχουμε αυτή την ορθή πίστη. Έξω από την Ορθοδοξία μας παραπαίει η παρέκκλιση, η αίρεση. Και δεν έχουμε σαφή εικόνα του προσώπου του Ιησού Χριστού. Γιατί αν ξέρεις ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός, πεθαίνεις για Αυτόν. Αν όμως δεν ξέρεις ποιος είναι και έχεις μία εσφαλμένη εικόνα, ένα κακέκτυπο του προσώπου Του, τότε βέβαια δεν μπορείς να πεθαίνεις για Αυτόν. Για αυτόν λοιπόν τον λόγο είμαστε ευτυχείς που είμαστε Ορθόδοξοι. Γιατί αυτό θα πει Ορθοδοξία, το να έχω σωστή πίστη, πιστή εικόνα του Θεανθρωπίνου προσώπου του Ιησού Χριστού. Διότι υπάρχει μία υποκειμενική αντίληψη του Ευαγγελίου, δηλαδή του προσώπου του Ιησού Χριστού, η οποία αλλάζει τα πράγματα.

Για παράδειγμα προχτές είχαμε την Κυριακή του σπορέως, αφιερωμένη στους Πατέρες της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, η οποία στήριξε την ορθόδοξη θέση για το θέμα των ιερών εικόνων. Και δεν είναι απλώς να βάλουμε ή να μη βάλουμε τις εικόνες. Το θέμα είναι να μπορεί να απεικονιστεί το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Εάν έγινε άνθρωπος, βεβαίως μπορεί. Εάν δεν έγινε άνθρωπος, αλλά νομίζουμε ότι έγινε άνθρωπος, τότε βεβαίως όχι. Η Ορθοδοξία πού βρίσκεται; Στο ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Λόγος του Θεού ο οποίος έγινε άνθρωπος. «Ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσε εν ημίν…». Άρα λοιπόν η Ορθοδοξία είναι να επιμείνει και να στηρίξει την αληθινή ανθρώπινη φύση του Χριστού. Ο Χριστός δεν είναι μία φύση, είναι δύο φύσεις. Είναι η Θεία και η ανθρωπίνη. Αντίθετα ο Αρειανισμός που τον πολέμησε η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος, έλεγε ότι ο Χριστός δεν είναι Θεός αλλά μόνο άνθρωπος. Και έτσι ο Αρειανισμός διασώζει μόνο την ανθρωπίνη φύση και όχι τη Θεία. Τι είπαν οι ορθόδοξοι; Ότι είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος.

Η Α΄ και η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος είναι τα δύο άκρα, οι δύο πόλοι που στρέφονται γύρω από το Θεανθρώπινο πρόσωπο του Χριστού. Συνεπώς, καταλαβαίνουμε ότι μόνο μέσα στην Ορθοδοξία έχουμε το σωστό πρόσωπο του Χριστού. Ποιο είναι; Είναι Θεανθρώπινο. Τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος.

Έτσι στην Εκκλησία μας έχουμε δύο πράγματα τα οποία είναι ισόκυρα: α) η Αγία Γραφή και β) η Ιερά Παράδοση. Τι είναι η Ιερά Παράδοση; Ό,τι ειπώθηκε για τον Ιησού Χριστό. Χρονικά προηγείται η Ιερά Παράδοση από την Αγία Γραφή διότι η Ιερά Παράδοση μας διασώζει, για παράδειγμα ότι το Ευαγγέλιο του Ματθαίου το έγραψε ο Ματθαίος, το Ευαγγέλιο του Λουκά το έγραψε ο Λουκάς, ότι οι Πράξεις των Αποστόλων είναι έργο του Λουκά, ότι η επιστολή προς Ρωμαίους είναι επιστολή του Παύλου κοκ. Ποιος μας διασώζει και μας πιστοποιεί ότι είναι γνήσια αυτά τα βιβλία; Η Ιερά Παράδοση. Ακόμα και η Αγία Γραφή στηρίζεται επάνω στην Ιερά Παράδοση αν λάβετε υπόψη ότι αρκετά χρόνια μετά από την Ανάληψη του Χριστού άρχισε να γράφεται η Αγία Γραφή. Έως τότε υπήρχε η Ιερά Παράδοση. Και τι είναι η Ιερά Παράδοση; Αυτό που πήραν οι απόστολοι και το παρέδωσαν στην Εκκλησία. Αλλά τι παρέλαβαν; Παρέλαβαν τον Χριστό και παραδίδουν τον Χριστό. Η Ιερά Παράδοση είναι ο ίδιος ο Χριστός. Λέει στους Κορινθίους ο απόστολος Παύλος «εγώ παρέλαβον από του Κυρίου ώ και παρέδωκα υμίν». Τι παρέλαβε; Παρέλαβε το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Αλλά το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας είναι ο Χριστός. Συνεπώς θα το λέγαμε έτσι: Πήρα τον Χριστό και σας έδωσα τον Χριστό. Ώστε η Παράδοση είναι η παραλαβή και παράδοση του Χριστού.

Η Αγία Γραφή γράφτηκε για να μας παρουσιάσει ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός. Αλλά πως θα μπορέσουμε να ερμηνεύσουμε την Αγία Γραφή; Δεδομένου ότι εκεί είναι ο μεγάλος ύφαλος που προσκρούουν οι άνθρωποι. Ο Χριστός ρώτησε: «τι λένε οι άνθρωποι για μένα;» Και απαντούν οι μαθητές Του «άλλος λέει ότι είσαι ένας προφήτης, άλλος ότι είσαι ο Πρόδρομος που αναστήθηκε ( όπως το έλεγε ο Ηρώδης), άλλος τούτο, άλλος εκείνο». «Εσείς τι λέτε για μένα;» Και ο απόστολος Πέτρος λέει « Εσύ είσαι ο Υιός του Θεού του ζώντος». Τι βλέπουμε λοιπόν εδώ; Παίρνοντας την Αγία Γραφή ο καθένας έχει διαφορετική αντίληψη περί του προσώπου του Χριστού. Ο ένας λέει αυτό, ο άλλος εκείνο. Μέχρι και σήμερα. Ρωτήστε ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός; Θα πουν είναι ένα κοινωνιολόγος, ένας φιλόσοφος, ένα άγιος άνθρωπος. Όλα αυτά δεν είναι σωστά. Ο Ιησούς Χριστός είναι ο Υιός του Θεού που έγινε άνθρωπος.

Ενώ έχουμε την Αγία Γραφή, ποιος θα την ερμηνεύσει σωστά; Η Ιερά Παράδοση, οι Πατέρες της Εκκλησίας.Συνεπώς για να έχουμε σαφή εικόνα του προσώπου του Ιησού Χριστού χρειαζόμαστε δύο πράγματα. Την Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση. Η Ιερά Παράδοση είναι και αυτή γραμμένη. Είναι ότι είπαν οι Αποστολικοί Πατέρες και όλοι οι άλλοι Πατέρες για το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Δηλαδή ερμήνευσαν σωστά εν Αγίω Πνεύματι. Αυτά τα δύο συνιστούν ό,τι πιστεύουμε. Και πιστεύουμε ορθώς, δηλαδή Ορθοδοξία.

Θα σας πω τι είναι η Ιερά Παράδοση και τι θα απαντούσαμε αν μας ρωτούσαν. Είναι πολλά πράγματα η Ιερά Παράδοση. Και πρώτα- πρώτα είναι:

Α) Οι 7 Οικουμενικές Σύνοδοι αλλά και οι τοπικές Σύνοδοι. Το συνοδικό σύστημα. Δηλαδή οι Πατέρες της Εκκλησίας όλοι μαζί, εν Αγίω Πνεύματι αποφαίνονται για το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Όλοι μαζί οι Πατέρες στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο το 318 μ.Χ. είπαν ότι ο Χριστός είναι ο Θεός Λόγος που έγινε άνθρωπος. Στην Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο είπαν ότι ο Χριστός είναι και τέλειος άνθρωπος. Το συμπέρασμα αυτό βγαίνει όταν συγκεντρώνεται όλη η Εκκλησία για να ερμηνεύσει. Άρα λοιπόν οι οικουμενικές σύνοδοι και οι τοπικές σύνοδοι δεν είναι τίποτα άλλο παρά εκείνο που εκφράζει την Ορθοδοξία. Λέμε ότι η Οικουμενική Σύνοδος έχει εγκυρότητα πέρα για πέρα. Θα σας πω ένα παράδειγμα. Ο Απόστολος Παύλος δεν ήταν θεόπνευστος; Εν τούτοις δεν θέλει να πει κάτι εάν δεν συμφωνεί όλη η Εκκλησία. Θεόπνευστος ο Παύλος. Ο Χριστός είπε στον Ανανία «Μόνο θα τον βαφτίσεις, δεν θα τον διδάξεις στη Δαμασκό. Εγώ θα του αποκαλύψω αυτά που θέλω». Άμεσα από τον Θεό. Όπως άκουσαν τη διδασκαλία του Χριστού οι 12 μαθητές Του, έτσι ακούει τώρα και ο Παύλος που είναι μεταγενέστερος. Εν τούτοις γράφει στου Γαλάτας β΄, 1-2 πως «ύστερα από 14 χρόνια ξανανέβηκα στα Ιεροσόλυμα, μου αποκαλύφθηκε να ανεβώ. Εξέθεσα στους μαθητές, στον απόστολο Πέτρο, στον ευαγγελιστή Ιωάννη και στον άγιο Ιάκωβο, σ΄ αυτός που είναι και ο στύλος της Εκκλησίας, ανέθεσα το ευαγγέλιο το οποίο κηρύττω στους ειδωλολάτρες. «Κατ΄ιδίων δε τοις δοκούσι μήπως εις κενόν τρέχω ή έδραμον». ( Γαλ. β΄2 ). Σε αυτούς που θεωρούνται στύλοι ανέθεσα και τους είπα: αυτό διδάσκω, τα λέω καλά; Τα λέω καλά; Ένας Παύλος. Να το ακούσει η Εκκλησία, να τον εγκρίνει η Εκκλησία. Ο θεόπνευστος Παύλος «ώστε να μην τρέχω στο κενό, κούφια ή έτρεξα κούφια, δηλαδή μήπως δεν έκανα τίποτα». Βλέπετε λοιπόν ότι το συνοδικό σύστημα εδώ είναι πάρα πολύ σπουδαίο. Δεν μπορεί να πει κάποιος κάτι επειδή έτσι του ήρθε. Συμφωνεί η Εκκλησία; Βεβαίως έχουμε γνώμες Πατέρων, απομονωμένες, άλλα τις ενέκρινε η Εκκλησία. Κάτι είπε ο Ιερός Χρυσόστομος, κάτι είπε ο Μέγας Βασίλειος. Το είπανε ξεχωριστά, δεν το είπανε σαν σύνοδος. Το εγκρίνει όμως η Εκκλησία. Αυτό λέγεται Παράδοσις.

Β) Ένα δεύτερο σημείο είναι η Θεία Λειτουργία. Η Θεία Λειτουργία μας παρεδώθηκε διαμέσου της ιεροσύνης και έτσι έχουμε δια της ιεροσύνης με την τέλεση του Μυστηρίου. Το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Έξω από τη Θεία Λειτουργία, χωρίς ιεροσύνη, ένας λαϊκός αν τελέσει τη Θεία Λειτουργία, έχει Σώμα και Αίμα Χριστού; Βέβαια όχι. Αλλά το Σώμα και το Αίμα του Χριστού είναι η Εκκλησία, δηλαδή η Παράδοση, δηλαδή αυτό που μας παρεδώθη. Σας το ξαναλέω, η Θεία Λειτουργία είναι το Μυστήριο της Εκκλησίας χωρίς την οποία Θεία Λειτουργία δεν έχουμε Εκκλησία. Για παράδειγμα οι Προτεστάντες δεν έχουν Εκκλησία. Γιατί δεν έχουν ιεροσύνη. Κι αφού δεν έχουν ιεροσύνη, δεν έχουν το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, άρα δεν έχουν Εκκλησία και πέφτουν στο κενό. Για να καταλάβετε τι θα πει είμαι Ορθόδοξος: Βλέπετε πόσοι Ευαγγελικοί και Προτεστάντες υπάρχουν σήμερα στην Ελλάδα; Ο Θεός να φυλάξει! Επειδή λένε λίγα καλά λόγια; Επειδή παρουσιάζονται σαν πρόβατα ήρεμα και επιεική και νομίζουμε ότι εκεί είναι η αλήθεια; Δεν είναι. Το θέμα δεν είναι αν έχω χριστολογία, όταν για παράδειγμα έχω αρετές κ.α. και παρουσιάζομαι ήρεμος και καλός. Αυτό είναι δευτερεύον. Αυτό είναι δορυφόρος. Πιστεύεις στο Σώμα και στο Αίμα του Χριστού; Έχεις το Σώμα και το Αίμα του Χριστού; Αν δεν το έχεις δεν είσαι τίποτα. Δεν έχεις Εκκλησία. Για αυτό και οι Προτεστάντες είναι κατακομματιασμένοι, κατακερματισμένοι, επειδή δεν είναι Εκκλησία.

Γ) Ένα τρίτο σημείο είναι τα σοφά, θεόπνευστα συγγράμματα των Πατέρων της Εκκλησίας. Ό,τι σας είπα πιο πριν, είναι εκείνα τα οποία περιέχουν την αποδεκτή ερμηνεία της Αγίας Γραφής χωρίς την οποία δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε ορθά την Αγία Γραφή.

Δ) Ένα τέταρτο σημείο είναι ο μοναχισμός. Όπως θα ξέρετε οι προτεστάντες δεν έχουν μοναχισμό. Ο μοναχισμός ο οποίος και από τους Ορθοδόξους πολεμείται, αλλά από εκείνους που έχουν άγνοια και δεν γνωρίζουν τι είναι ο μοναχισμός. Ο μοναχισμός είναι έκφραση της Εκκλησίας. Δεν είναι αποπαίδι της Εκκλησίας, δεν είναι νόθο παιδί της Εκκλησίας. Είναι η άριστη έκφραση της Εκκλησίας. Ο μοναχισμός έχει τις ρίζες του στην Παλαιά Διαθήκη. Είναι γνωστό ότι όλοι οι προφήτες, και ο Μωυσής και ο Ααρών και ο Ησαϊας, όλοι πλην δύο, ήσαν έγγαμοι. Διότι έπρεπε να τονιστεί ο γάμος για να υπάρχει ο λαός του Θεού ιστορικά, να μη χαθεί, για να έρθει ο Μεσσίας. Έπρεπε να υπάρχει το πλαίσιο. Ο λαός του Ισραήλ είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο ήρθε ο Μεσσίας ως άνθρωπος. Δύο προφήτες ήταν άγαμοι, ο Ηλίας και ο Ελισσαίος. Ο Ηλίας είχε την ακτημοσύνη, υπακοή στο Θεό και παρθενία. Είναι τρεις αρετές του μοναχισμού. Παρθενία, υπακοή και ακτημοσύνη. Μαθητής του ήταν ο Ελισσαίος και είχανε δημιουργήσει μία σχολή. Δηλαδή μοναστικά τάγματα το οποία ήταν στην εποχή τους και ζούσαν μοναστικά. Ίσως πρώτη φορά το ακούτε αυτό. Πηγαίνετε στο Δ΄ Βασιλειών να δείτε ότι αυτοί οι άνθρωποι, κάπου 400 – 500 στον αριθμό, λεγόταν «υιοί των προφητών». Ήσαν μάρτυρες της αναλήψεως του προφήτη Ηλία, ζούσαν στα δάση εκεί κοντά στον Ιορδάνη ποταμό. Έχουμε γνωστό το περιστατικό με το τσεκουράκι που του έφυγε ενός και του έπεσε μέσα στο ποτάμι και λέει «δεν είναι και δικό μου το τσεκουράκι», είχαν ακτημοσύνη. Αυτοί οι άνθρωποι έγραψαν αρκετά βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, τα λεγόμενα «Χρονικά». Ώστε λοιπόν οι ρίζες του μοναχισμού είναι στην Παλαιά Διαθήκη.

Καλύτερα, ο μοναχισμός έχει τις ρίζες του μέσα στον Παράδεισο. Οι πρωτόπλαστοι ζούσαν με παρθενία. Προσέξτε, αν ο Θεός τους ευλόγησε για να κάνουν παιδία, αυτό εν όψει της πτώσεως. Δηλαδή εκ των προτέρων ο Θεός το κάνει. Εν όψει της πτώσεως δημιουργεί τον άνθρωπο άρρεν και θήλυ, γιατί ήξερε ο Θεός από πριν για την πτώση. Μπροστά στο Θεό η γνώση είναι μία. Έκανε τον άνθρωπο με τα δύο φύλα και επειδή θα ερχόταν ο θάνατος, για να μη χαθεί ο άνθρωπος, μπαίνει ο γάμος. Μέσα στον Παράδεισο όμως δεν υπήρχε ο γάμος. Διαβάστε την Αγία Γραφή και θα δείτε ότι μετά την πτώση των πρωτοπλάστων «έγνω Αδάμ την γυναίκα αυτού». «Έγνω» θα πει την αναγνωρίζει ως γυναίκα του. Δηλαδή έρχεται σε σχέση γάμου, έξω από τον Παράδεισο.

Συνεπώς μέσα στον Παράδεισο υπήρχαν οι τρεις αρετές του μοναχισμού. Βεβαίως ακτημοσύνη. Είχαν περιουσία; Θα ήταν αδιανόητο. Βεβαίως παρθενία. Και βεβαίως υπακοή στο Θεό. «Έσπασε» η υπακοή. Βγήκαν από τον Παράδεισο και αρχίζει μετά η πορεία της ανθρωπότητας. Ώστε οι ρίζες του μοναχισμού ήταν σ΄αυτόν τον αρχαίο Παράδεισο.

Ξέρετε τι θα πει μοναχισμός; Μια πρόγευση του τι θα είναι η Βασιλεία του Θεού. Όταν θα αναστηθούμε βεβαίως δεν θα υπάρχει ο γάμος. Είπε ο Χριστός ότι στη Βασιλεία του Θεού ούτε παντρεύονται, ούτε νυμφεύονται. Δεν θα υπάρχει ο γάμος. Θα υπάρχει η υπακοή και φυσικά η ακτημοσύνη. Βλέπετε λοιπόν ότι επανέρχεται η ανθρωπότητα σε αυτά τα τρία στοιχεία που συνιστούν το μοναχισμό; Και είναι η Βασιλεία του Θεού. Τι είναι ο μοναχισμός στον παρόντα κόσμο; Μία πρόγευση τη Βασιλείας του Θεού. Πείτε μου τώρα αν είναι η εκλεκτότερη έκφραση της Εκκλησίας ο μοναχισμός. Βλέπετε πόσο έχει παρανοηθεί ο μοναχισμός και είναι πολέμιοι του μοναχισμού και κληρικοί ακόμη και επίσκοποι και λαϊκοί ακόμη. Μόλις κάποιο μοναστήρι γίνει, αμέσως να το χτυπήσουμε. Τηλεόραση, περιοδικά, εφημερίδες. Αυτό δείχνει πόσο λίγο ορθόδοξοι είμαστε. Για αυτό σας τα λέω αυτά, για να καταλάβουμε τι θα πει είμαι Ορθόδοξος Χριστιανός.

5) Πέμπτο σημείο είναι η ασκητική πνευματικότητα. Μόνο αν ξέραμε την πνευματικότητα των ρωμαιοκαθολικών και των προτεσταντών, τότε θα μπορούσαμε να εκτιμήσουμε τι θα πει ορθόδοξος ασκητική πνευματικότητα. Η πνευματικότητα είναι ο τρόπος με τον οποίο εγώ θα ζήσω και θα σταθώ απέναντι σε εκείνα που μου προσέφερε ο ουρανός. Ασκητικός θα πει με άσκηση, με δυσκολία. Από πού ξεκινά η ορθόδοξος ασκητική πνευματικότητα; Από τον Σταυρό του Χριστού. Ο Σταυρός όμως του Χριστού είναι Πάθος, είναι θυσία, είναι κάρφωμα. Από εκεί ξεκινάει. Γιατί αλλιώτικα, αν δεν ξεκινάει η πνευματικότητά μας από τον Σταυρό του Χριστού, δηλαδή της θυσίας, του κόπου, της δυσκολίας, της πιέσεως του εαυτού μας… Τι είπε ο Χριστός… «Η Βασιλεία του Θεού βιάζεται και βιασταί αρπάζουσιν αυτήν». Θέλεις να βάλεις τη Βασιλεία του Θεού μέσα σου; Θα ασκήσεις βία στον εαυτό σου. Βιάζομαι, βιαστή, αρπάζω. Όλα αυτά γιατί; Γιατί ο εαυτός μου είναι νωθρός, τεμπέλικος και πρέπει να ασκήσω βία για να μπορέσω να αποκτήσω τη Βασιλεία του Θεού. Έτσι αν δεν το κάνω αυτό και έχω μια πνευματικότητα ραστώνης, τεμπελιάς, ανέσεως, αυτό σημαίνει ότι έχω βάλει το στοιχείο του κόσμου στη ζωή μου. Και αυτό σημαίνει ότι ο χριστιανισμός τον οποίο δέχομαι είναι εκκοσμικευμένος. Η μεγάλη πληγή της Εκκλησίας μας, ο μεγάλος διώκτης της Εκκλησίας μας είναι ο κόσμος, η εκκοσμίκευση. Όμως όταν έχω εκκοσμίκευση δεν σώζομαι γιατί η ορθόδοξη πνευματικότητα ξεκινά από τον Σταυρό. Αλλιώτικα δεν έχω σωτηρία. Όταν λέω «έχω τα αγαθά μου, τρώω και πίνω». Εντάξει. Δεν σου λέει ο Θεός να μη φας και να μη πιείς, αλλά η Εκκλησία βάζει τη νηστεία. Σου λέει Τετάρτη, Παρασκευή, Σαρακοστές θα νηστέψεις. Η αποθήκη σου είναι γεμάτη και στη γεμίζει ο Θεός. Θα πεις όμως, σήμερα θα νηστέψουμε και θα το κάνουμε ελεημοσύνη. Η νηστεία είναι υπόμνηση σταυρικού βίου ασκητικής πνευματικότητας.

Ο Απόστολος Παύλος γράφει στους Φιλιππισίους «πολλοί γαρ περιπατούσιν, ους πολλάκις έλεγον υμίν ων δε και κλαίων λέγω τους εχθρούς του σταυρού του Χριστού». Πολλοί από σας πολιτεύονται, ζουν, για τους οποίους πολλές φορές σας έλεγα, τώρα δε, και πάλι σας ξαναγράφω κλαίγοντας. Τι; Για τους εχθρούς του Σταυρού του Χριστού. Χριστιανοί αυτοί! Εχθρούς του Σταυρού του Χριστού! Πού είναι η εχθρικότητα; Ο Σταυρός είναι το σύμβολο της ασκητικότητας και της θυσίας. Όταν όμως εσύ απορρίπτεις την ασκητικότητα, απορρίπτεις τη θυσία, δεν γίνεσαι εχθρός του Σταυρού; Και λέει «ων το τέλος απώλεια», που το τέλος τους είναι η απώλεια, δηλαδή η κόλαση, «ων ο θεός ην η κοιλία», δηλαδή ο θεός είναι η κοιλιά, δηλαδή η άνεση, δηλαδή η απουσία ασκήσεως, «και η δόξα εν τη αισχύνη αυτών» και η δόξα τους είναι σε πράγματα που είναι να ντρέπεται κανείς. Θέλετε να πάρετε μια εικόνα; Ο σύγχρονος Χριστιανός σου λέει να φάω και να πιώ, να έχω φιλενάδες και να γλεντάω. Να είναι και έγγαμος και να λέει… τι, με μία γυναίκα θα μείνω! Να λέει η γυναίκα… με έναν άντρα θα μείνω! Γι’ αυτό σήμερα η μοιχεία είναι στην ημερήσια διάταξη. Κάπου 80% είναι από μοιχεία τα διαζύγια. Αυτό δείχνει ότι οι άνθρωποι, δείχνουν τη δόξα τους, την τιμή τους ή τον ανδρισμό τους (οι άνδρες) σε πράγματα που θα έπρεπε να ντρέπονται «των οποίων η δόξα είναι εν τη αισχύνη αυτών», σε πράγματα που είναι άξια ντροπής, «οι τα επίγεια φρονούντες» αυτοί που φρονούν τα επίγεια. Αυτοί οι Χριστιανοί βεβαίως δεν αγωνίζονται και λέγονται εχθροί του Σταυρού του Χριστού, διότι δεν ξεκινάει η πνευματικότητά τους από τον Σταυρό της θυσίας. Μπορεί να κάνουν ελεημοσύνη αλλά αυτό είναι κατοπινό. Μπορεί να έχουν μία αγάπη γενικότερη (αν αυτό μπορεί να λέγεται καθαρή αγάπη). Τίποτα, τίποτα. Θα πρέπει να ξεκινήσει η ασκητικότητά μας από τον Σταυρό του Χριστού.

Ο δε απόστολος Παύλος στα Λύστρα, είχε υποστεί τόσο άγριο λιθοβολισμό που θεωρούσαν ότι είχε σκοτωθεί. Τον έσυραν, τον τράβηξαν από το πόδι σαν σκυλί, έξω από την πόλη. Πήγαν νύκτα οι χριστιανοί να τον πάρουν να τον θάψουν. Και ο Παύλος ζούσε. Σηκώθηκε και ξέρετε τι είπε; Καταπληκτικό! Άλλο να τα λες σε μία αίθουσα, ένα ναό, σε ένα ιερό σπουδαστήριο, σε μία συντροφιά και άλλο να το ζεις αυτό το πράγμα. «Διά πολλών θλίψεων δει ημάς εισελθείν εις την Βασιλεία του Θεού». «Δει» θα πει πρέπει. Πρέπει δια πολλών θλίψεων να μπούμε στη Βασιλεία του Θεού , αλλιώς δεν μπαίνουμε.

Έκτο σημείο, Ορθόδοξη Παράδοση είναι η αδιάλειπτος δοξολογία, στις ακολουθίες όπως ακόμα και στην προσωπική μας προσευχή. Στην προσωπική μας προσευχή λέμε «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» και έχω διαρκώς τη μνήμη του Θεού. Η προσευχή εκεί πρέπει να καταλήγει. Στη μνήμη του Θεού. Αλλά και η Εκκλησία έχει αυτή την αδιάλειπτη προσευχή. Υπήρχαν μοναστήρια στο Βυζάντιο που είχαν 24ωρη δοξολογία. Ήταν χωρισμένοι οι μοναχοί σε τρία τμήματα, τρείς ομάδες. Η μία ομάδα δοξολογούσε τον Θεό 8 ώρες, δηλαδή προσευχές 8 ώρες. Έφευγαν αυτοί και ερχόταν η άλλη ομάδα χωρίς διακοπή και μετά η τρίτη ομάδα και μετά πάλι η 1η ομάδα. Για αυτό σε εμάς τους ορθοδόξους οι ακολουθίες είναι μακρές. Αυτό είναι ο λόγος. Οι Ρώσοι που πήραν από το Βυζάντιο, διατήρησαν ακριβέστερα, γιατί εμείς κάναμε περικοπές, και η Θεία Λειτουργία τους κρατάει 2,3,4 ώρες. Ο Όρθρος περισσότερο. Πάντως η αδιάλειπτη δοξολογία που μιμείται η Εκκλησία τις ουράνιες Δυνάμεις, τα Χερουβίμ και τα Σεραφείμ, έχουν ασίγητο δοξολογία, χωρίς να σιγούν, στον Θεό. Όπως λέει εκεί στο όραμά του ο προφήτης Ησαΐας στο 6ο κεφ. «είδα εκεί τα Σεραφείμ να υμνούν το Θεό ασιγήτοις στόμασιν», διαρκώς, διαρκώς, διαρκώς.

Έβδομο σημείο: Ορθόδοξη Παράδοση είναι η δογματική εικονογραφία. Η εικόνα που είναι ιστορημένη, δηλαδή ζωγραφισμένη κατά τρόπο που να εκφράζει δογματικές αλήθειες. Ο αγιογράφος μπορεί να έχει κάποιες ελευθερίες, για αυτό έχουνε μία ποικιλία, αλλά δεν πρέπει να ξεφύγει από εκείνα που έχει ορίσει η Παράδοση και μάλιστα η Ζ΄ Οικουμενικά Σύνοδος. Θα ζωγραφίζει τον Χριστό έτσι και έτσι και όχι αλλιώς. Τι εκφράζει μία εικόνα; Κάθε σημείο της εικόνας είναι και μία δογματική αλήθεια. Ενώ η Δύση ζωγραφίζει έναν ρεαλιστικό κόσμο, δηλαδή όπως τον βλέπει τον φυσικό κόσμο. Οι Παναγίες της Δύσεως δεν είναι παρά πρόσωπα φιλενάδων των ζωγράφων. Είναι γνωστό αυτό. Εμείς δεν πήραμε ποτέ άνθρωπο για μοντέλο να κάνουμε για παράδειγμα την Παναγία. Διότι η Ορθόδοξη Εκκλησία ζωγραφίζει έναν θεομένο κόσμο. Ενώ η Δύση ζωγραφίζει έναν ξεπεσμένο κόσμο, που είναι καταδικασμένος σε θάνατο. Για αυτό έχει τον ρεαλισμό και εμείς έχουμε τον αντιρεαλισμό. Ρεαλισμός θα πει κάτι που είναι πραγματικό. Εμείς είμαστε έξω από ό,τι βλέπουμε, το νατουραλιστικό, το φυσικό. Δέστε τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο. Υπάρχει άνθρωπος σε αυτό το στυλ; Δεν υπάρχει. Είναι ο θεομένος άνθρωπος που είναι έξω από αυτόν τον κόσμο.

Όγδοο σημείο: Έχουμε την υμνογραφία μας. Είναι ποίηση που εκφράζει όπως και τα χρώματα στην εικονογραφία, με τα λόγια, δόγματα και πνευματικά βιώματα. Διαβάζεις ένα τροπάριο, διαβάζεις έναν κανόνα της Εκκλησίας μας και σε ανεβάζει. Δηλαδή είναι θέματα, προϊόντα άφθαστου μεγαλείου που με λίγα λόγια εκφράζονται με τρόπο λογοτεχνικό, ποιητικό.

Ένατο σημείο είναι η υμνολογία, η λεγόμενη Βυζαντινή μουσική, η οποία είναι σεμνοπρεπής, ιεροπρεπής. Δεν είναι μουσική θυμελική, δηλαδή θεατρική μουσική. Αν ακούσουμε μία εκκλησιαστική υμνολογία της Δύσεως, π.χ. τα κατά Ιωάννη πάθη του Μπαχ, ο Μεσσίας του Χέντελ. Ωραία μουσική αλλά δεν είναι εκκλησιαστική, είναι κοσμική. Αν ακούσετε την ορθόδοξη υμνολογία, αυτή σε ανεβάζει πραγματικά στον ουρανό. Για αυτό η υμνολογία είναι πάρα πολύ σπουδαία. Μοναδική. Μην ξεχνάτε ότι οι Ρώσοι έγιναν ορθόδοξοι χριστιανοί επειδή τους γοήτευσε η ορθόδοξη βυζαντινή υμνολογία. Όλα αυτό αποτελούν, ξαναλέω, εκφράσεις της Ορθοδόξου Παραδόσεως.

Δέκατο σημείο είναι οι Μάρτυρες και οι Άγιοι που κυκλώνουν το θρόνο του Χριστού. Είναι γνωστό ότι οι Προτεστάντες απορρίπτουν τους Αγίους και χτυπούν, προσβάλουν τους Αγίους ότι δεν πρέπει να τους τιμούμε. Ακόμη και την Παναγία να μη τιμούμε. Οι Άγιοι είναι οι φίλοι του Χριστού και τιμώνται επειδή τους τιμά ο Θεός. Και δοξάζονται επειδή τους δοξάζει ο Θεός. Στο Α΄ Βασιλειών β΄κεφ,30 στίχος λέει «τους δοξάζοντάς μου δοξάσω», εκείνοι που με δοξάζουν, αυτούς θα τους δοξάσω, αυτό λέει ο Θεός. Και επειδή το λέει ο Θεός ότι δοξάζει τους Αγίους Του, τους δοξάζουμε και εμείς με λιτανείες, με τροπάρια, με εορτές, με θυμιάματα τους τιμούμε και τους δοξάζουμε και εμείς. Έχουμε πλουσιότατη υμνογραφία για τους Αγίους. Ξέρετε, δεν είναι μόνο αυτή που υπάρχει. Υπάρχει ανέκδοτος υμνογραφία πολύ μεγάλη. Πρώτα-πρώτα του Ρωμανού του Μελωδού. Κάτι ελάχιστο έχουμε. Ίσως το ένα χιλιοστό από εκείνα τα οποία έγραψε ο λεγόμενος «Πίνδαρος της Εκκλησίας». Όλα αυτό είναι τιμή προς τους Αγίους μας.

Ενδέκατο σημείο είναι τα λείψανα τον Αγίων. Οι Προτεστάντες λένε: «πάρτε από εδώ αυτά τα κόκαλα». Για να μην πω ότι και ορθόδοξοι δεν τιμούν τα λείψανα των Αγίων. Ο Άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας ο Θεσσαλονικεύς λέει ότι όσο ζούσαν οι Άγιοι ήσαν θεομένοι. Ενωμένοι με το Άγιο Πνεύμα. Και το σώμα τους και η ψυχή τους. Όταν πέθαναν, το σώμα εναπετέθη στον τάφο και η ψυχή στον Παράδεισο. Αλλά χωρίστηκε η ψυχή από το σώμα, και εν Χριστώ Ιησού και εν Αγίω Πνεύματι είναι ενωμένα, διότι το Άγιο Πνεύμα είναι και στη ψυχή που είναι στον Παράδεισο και στο σώμα που είναι στον τάφο. Δεν χωρίστηκαν ούτε από τον Χριστό, ούτε από το Πνεύμα το Άγιον. Και τα λείψανα (λείψανα θα πει απομεινάρια, λείπει το σώμα και έμειναν το οστά) είναι θεομένα γιατί όσο ζούσαν αυτοί οι Άγιοι ήταν θεομένοι, ενωμένοι με το Πνεύμα το Άγιον. Θαυματουργούν τα λείψανα, δίνουν χάρη και μόνο να τα αγγίξεις. Λέει ο Ιερός Χρυσόστομος ότι ακόμα και η λειψανοθήκη που είναι μέσα τα λείψανα έχει χάρη. Όταν ο Χριστός πήγαινε να κάνει καλά τον δούλο του εκατόνταρχου, στο δρόμο εκείνη η αιμορροούσα πήγε και ακούμπησε το κράσπεδο των ιματίων του Ιησού και σκέφτηκε: «εγώ θα γίνω καλά αν ακουμπήσω το κράσπεδο». Και ο Χριστός είπε ότι από μέσα μου βγήκε δύναμη. Αυτή η δύναμη είναι ακόμη και από τα ρούχα. Τον Απόστολο Παύλο στην Έφεσο του έπαιρναν τις ποδιές που είχε στον αργαλειό και τα μαντήλια που σκούπιζε τον ιδρώτα του «εκ του χρωτός αυτού», από το δέρμα. Τα έπαιρναν αυτά και μόνο που τα ακουμπούσαν πάνω σε δαιμονισμένους και σε αρρώστους, γινόταν καλά. Και μόνο η σκιά του Αποστόλου Πέτρου να έπεφτε πάνω σε έναν άρρωστο γινόταν καλά. Αυτό είναι τα Άγια Λείψανα. Όλα έχουν τη ρίζα τους στην Αγία Γραφή.

Δωδέκατο σημείο: Ο μη συγκερασμός Εκκλησίας και κόσμου. Το παν δυνατόν κάνει η Εκκλησία να μην συγκεραστεί, ενωθεί με αυτό που λέγεται «κόσμος», εν εννοία ηθική. Λέγει ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος ότι «κόσμος» είναι όνομα περιεκτικό όλων των παθών. Δηλαδή μία λέξη που δείχνει όλα τα πάθη. Αν θέλεις να αναλύσεις τη λέξη «κόσμος», θα μιλήσεις με τα ονόματα των επιμέρους παθών. Μα είναι δυνατόν ποτέ η Εκκλησία να είναι ενωμένη με τον «κόσμο»; Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης λέγει: «Εάν κανείς αγαπά τον κόσμο, η αγάπη του Θεού Πατέρα δεν είναι σε αυτόν». Τι σημαίνει αυτό; Όχι να μην αγαπώ τον κόσμο… γιατί η Αγία Γραφή λέει ότι τόσο αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε τον Υιό του Αυτόν τον Μονογενή έδωσε… κτλ. Να μη λέω… πώς ζει ο κόσμος, να ζω και εγώ. Χορεύει ο κόσμος, θα χορεύω και εγώ. Αν το κάνουμε έτσι, ανακατεύουμε την Εκκλησία με τον κόσμο. Αφήνεις τον κόσμο να μπαίνει μέσα στην Εκκλησία. Αντί η Εκκλησία να εκκλησιαστικοποιεί τον κόσμο, αντίθετα ο κόσμος κοσμικοποιεί την Εκκλησία. Αυτό λέγεται εκκοσμίκευση. Μία τέτοια κατάσταση είναι αδύνατον, αδύνατον να σώζει. Για παράδειγμα η Ρώμη, η δυτική «εκκλησία», είναι εις το έπακρον εκκοσμικευμένη. Όταν ο Πάπας έχει τράπεζα και η επωνυμία της τράπεζας είναι «του Αγίου Πνεύματος», μεγάλη βλασφημία. Αυτή συντηρεί πολέμους. Πρόσφατα στην Σερβία. Γράφτηκαν στις κοσμικές εφημερίδες: «Η Ρώμη, ο Πάπας, το Βατικανό συντηρεί τον πόλεμο στη Σερβία και αυτός είναι η αιτία που γίνεται αυτό το μακελειό στη Σερβία. Στέλνει όπλα το Βατικανό». Η Εκκλησία όπλα; Να φυλάξει ο Θεός! Βλέπετε λοιπόν ότι η Δυτική Εκκλησία είναι ολότελα εκκοσμικευμένη! Και σας ερωτώ. Μπορεί να σώζει μια τέτοια Εκκλησία; Αν είναι Εκκλησία! Στην εποχή μας έχουμε χάλια, δεχόμαστε επιδράσεις τόσες που να λέμε… ποια είναι η ορθόδοξη Εκκλησία; Όχι πώς ο καθένας καταντάει στον εαυτό του την ορθοδοξία του. Άλλο θέμα. Αλλά η Ορθόδοξη Εκκλησία σαν θέση είναι αυτά τα οποία λέμε και που μόνο με τον τρόπο αυτό σώζουν.

Και κάτι ακόμη να προσέξουμε, είναι πολύ επίκαιρο. Στις μέρες μας γίνεται μία καπήλευση της Ορθοδοξίας από την πολιτική. Λέμε να ενωθούν οι ορθόδοξοι λαοί για να πολεμήσουν το ισλαμικό τόξο κ.α. Προσέξτε γιατί αυτοί που τα λένε αυτά, ούτε ζουν ορθόδοξα, ούτε πιστεύουν ορθόδοξα. Αντίθετα, με άλλους τρόπους πολεμούν την Ορθόδοξη Εκκλησία. Γεννηθήκαμε ορθόδοξοι και αυτό συνιστά ένα μέγα προνόμιο για εμάς ιδιαίτερα τους Έλληνες. Τίποτα να μην είναι ικανό να μας υποκλέψει την Ορθόδοξη πίστη. Τίποτα. Θα έρθουν μέρες δύσκολες. Έρχεται σαν μαύρο σύννεφο ο καθολικισμός, δηλαδή η παπική «εκκλησία». Σαν μαύρο σύννεφο θα πέσει πάνω στην ορθοδοξία και στις ορθόδοξες Εκκλησίες της ανατολής, στην Ελλάδα, Βουλγαρία, Ρουμανία, Ουκρανία. Είναι γνωστό αυτό και από τις εφημερίδες. Ξέρετε τι γίνεται στην Ουκρανία; Μάχη ολόκληρη με τους Ουνίτες ρωμαιοκαθολικούς και με τους Ορθοδόξους. Όπως οι Κροάτες που είναι παπικοί, με τους ορθοδόξους Σέρβους. Ακόμη και μέσα στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο που έσφαξαν οι Κροάτες 800 χιλιάδες με 1 εκατομμύριο ορθοδόξους Σέρβους. Υπάρχουν μίση. Αυτά έχουν γραφτεί. Για αυτό θα πρέπει με κάθε τρόπο να είμαστε όρθιοι, τίποτα να μην είναι ικανό να μας υποκλέψει την ορθόδοξη πίστη μας.

Ας φυλάξουμε λοιπόν την Ορθοδοξία μας σαν τον πιο πολύτιμο θησαυρό μας. Αλλά και την ορθοπραξία μας. Δεν είναι αρκετό να πιστεύω ορθόδοξα. Πρέπει να ζω και ορθόδοξα. Ορθοδοξία και Ορθοπραξία. Και να μην ξεχνάμε ότι η Ορθοδοξία είναι αυτός ο ίδιος ο Χριστός. Ο οποίος παραγγέλει σε δύο Εκκλησίες της Αποκαλύψεως από τις 7 ιστορικές Εκκλησίες της Μικράς Ασίας, στην πρώτη στην Εκκλησία των Θυατείρων γράφει: «Ό έχετε κρατήσατε άχρις ου αν ήξω» (Αποκ.β΄25). Εκείνο το οποίο έχετε. Τι έχετε; Την ορθόδοξη πίστη σας, κρατήσατέ το έως ότου ξανάρθω. Πότε; Κατά τη Δευτέρα Του Παρουσία.

Στη δε, Εκκλησία της Φιλαδελφείας παραγγέλει ο Χριστός «κράτει ο έχεις» (Αποκ. γ΄11). κράτα αυτό που έχεις. Την ορθοδοξία σου και την ορθοπραξία σου. Είναι η ορθόδοξη πνευματικότης που ξεκινά από τον Σταυρό του Χριστού, «ίνα μηδείς λάβη τον στέφανόν σου» (Αποκ. γ΄11). Ώστε κανείς να μην πάρει το στεφάνι σου, το βραβείο σου να μην το πάρει κάποιος άλλος.

Αυτά είναι η Ορθόδοξη πνευματικότητα. Αυτά όλα είναι η Ορθόδοξη Παράδοση μαζί με την Αγία Γραφή, που είναι η Ορθόδοξη ερμηνεία της Αγίας Γραφής και που όλα αυτά με μία λέξη τα λέμε Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΑΣ.

ΠΗΓΗ