Χριστούγεννα σε ζοφερό τοπίο .

του Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Βυζαντινής Ιστορίας

Χριστούγεννα του 2017. Άλλοι καιροί πια. Καιροί χαλεποί, καιροί αποστασίας. Φαινομενικά, λίγα πράγματα ίσως δείχνουν να άλλαξαν γύρω μας σε σύγκριση με άλλα, παλαιότερα χρόνια. Πάλι πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, πάλι φωταγωγήθηκαν οι πόλεις, πάλι στολίστηκαν τα σπίτια και τα μαγαζιά στην αγορά. Στην πραγματικότητα όμως, όλα είναι διαφορετικά πλέον. Άλλοι καιροί ζύγωσαν πια - και άλλα ήθη…

Κάθεσαι να γράψεις κάτι για τα Χριστούγεννα, μα μόνο πικρά σχόλια σού έρχονται πλέον. Πικρά σχόλια για το πραγματικό (και τόσο τραγικά ξεχασμένο) νόημα της μεγάλης εορτής μας.
Σχόλια για την ανόητη φενάκη των ρεβεγιόν, για τη μάταιη και κούφια λάμψη στα φωταγωγημένα μπαλκόνια, για την κενότητα στις ευχές, για την κατάθλιψη στα γλέντια των απηνώς συνευαζόντων.
Πικρά σχόλια για μια εορτή που εδώ και πολλά χρόνια κατάντησε πλέον ανέορτη. Νεκρή και άλογη, χωρίς τον Λόγο. Απάνθρωπη, χωρίς τον Ενανθρωπήσαντα. Κενή, δίχως τον Κενωθέντα.
Κι έτσι γέρνεις καταπτοημένος για μια ακόμη φορά από τον ακάματο ζόφο του τόπου της εξορίας.
Από τον ζόφο όλης αυτής της εξωστρέφειας και της διασκόρπισης, των ανούσιων δώρων και των ευχών (εν ονόματι ποιας κρύας κι άχρωμης αγάπης άραγε;) κι όλων όσων ακόμη πράττουμε με μανική απόγνωση, καθώς περιφέρουμε τις ζωές μας εις το διηνεκές, απρόσωποι και διασπασμένοι, τραγικοί δεσμώτες σ’ έναν ατελεύτητο φαύλο κύκλο, ανακυκλώνοντας τα βύθια αδιέξοδα της ύπαρξής μας, γλεντώντας τον θρήνο της παρακμής και του πνευματικού θανάτου μας κι αναζητώντας εις μάτην αντίδοτα και υποκατάστατα. 

Διαλυμένοι και ανίδεοι, σωρηδόν σκύβαλα καταπίοντες και ειδωλόθυτα κατεσθίοντες, λαός εδώ και πολύ καιρό της παραφροσύνης και της αποστασίας. Και πάνω απ’ όλα βέβαια, λαός της αμετανοησίας.

Χριστούγεννα του 2017. Η Παρθένος σήμερον εν σπηλαίω έρχεται αποτεκείν απορρήτως τον προαιώνιον Λόγον.
Και την ίδια ώρα, ενώ το σκοτάδι πλανάται βαρύ πάνω από την υπό κατοχή πατρίδα, κάποιοι υιοί της Απωλείας εν αδύτοις συνευρίσκονται αποτεκείν (απορρήτως και αυτοί) τα ζοφοπνεμένα τους σχέδια για την πνευματική ισοπέδωση και υλική εξόντωση των λαών και για την επιβολή της Πανθρησκείας και της παγκόσμιας πολιτικής κυριαρχίας. Και τα όργανά τους είναι εδώ, ανάμεσά μας. Δουλικοί υπηρέτες, τυφλά και άθλια υποχείρια, που φορούν ράσα, τηβέννους, κοστούμια ή άλλους συστημικούς μανδύες εικονικής πολιτικής νομιμότητας και στα χέρια τους κραδαίνουν πρωτόφαντα όπλα καταστροφής: φόρους και μνημόνια, έγγραφα που υποθηκεύουν και διαλύουν χώρες ολόκληρες, που καταλύουν το παρόν και το μέλλον ολόκληρων λαών, νεοταξίτικα νομοσχέδια που κυοφορούν πνευματικό θάνατο, δημογραφική εξόντωση, εθνική διάλυση, κοινωνική κατάρρευση. Και πάνω απ’ όλα, σχέδια «ενωτικά», εκστρατείες αγαπολογίας, κείμενα και δράσεις που ετοιμάζουν τη Νέα Εποχή. Όλα τους είναι όπλα εξουθένωσης, μέσα καταρράκωσης, όργανα καταισχύνης. Κι όλοι τους είναι εδώ ολόγυρα κι ακόμη μας παραπλανούν, ακόμη τους ανεχόμαστε, ακόμη συνεχίζουμε να βουλιάζουμε στην απάθεια και την ατονία. Κι ούτε μπορεί κανείς να πει πότε (και αν) θα ξημερώσει επιτέλους η πολυπόθητη εκείνη μέρα της ανάνηψης…

Χριστούγεννα του 2017. Η Παρθένος σήμερον τον Υπερούσιον τίκτει.
Κι εσύ ν’ ακροβατείς ανάμεσα στην άρρητη ωραιότητα του Γλυκασμού των αγγέλων και στον αποτροπιασμό για τις καταιγιστικές εξελίξεις ολόγυρα. Ν’ ακροβατείς ανάμεσα στη ζήδωρη γαλήνη του σπηλαίου, εν ω ανεκλίθη ο Αχώρητος, και στην οργή για τους πνευματικούς και πολιτικούς Εφιάλτες που κατάστρεψαν μεθοδικά εδώ και δεκαετίες τον τόπο σου και που τώρα πλέον τον αποτελειώνουν, έχοντας αποβάλει ανερυθρίαστα όλα τα προσχήματα κι έχοντας πετάξει όλα τα προσωπεία. Με όλη φυσικά τη δική μας συνέργεια, ανοχή και συνενοχή. Όποια κι αν ήταν τα ζοφερά σχέδια, όσο μεθοδικά κι οργανωμένα βυσσοδομήθηκαν κι εφαρμόστηκαν, πάνω απ’ όλα δική μας δεν είναι τελικά η ευθύνη, που τ’ αφήσαμε (και τ’ αφήνουμε) να συμβούν;

Χριστούγεννα του 2017. Τελευταίες ημέρες της Πομπηίας. Να ’ναι ωστόσο άραγε, λες, απ’ την άλλη, η ευκαιρία γι’ αυτόν τον λαό τον αμνησιακό και μπερδεμένο; Η ευκαιρία για να ξανάβρει μέσα απ’ τη βαθιά κατάπτωση και παρακμή το ίσο του, κείνο το συνάμφω υψιπετές και χοϊκό ισοκράτημα του προαιώνιού του Τρόπου, κείνη την επί πτερύγων ανέμων άναρχη περπατηξιά του, που του την κολόβωσαν και την ευνούχισαν μερικές δεκαετίες εκσυγχρονιστικής χυδαιότητας και υλόφρονης εξηλιθίωσης; Να ’ναι θεόθεν δοκιμασία για τα χάλια μας, επιτίμιο άξιο και δίκαιο για τον εθελούσιο εκτροχιασμό μας προς τρόπους αλλότριους κι απατηλούς, κανόνας πνευματικός για τον εθελότρεπτο καλπασμό μας σε οδούς ειδωλολατρείας, σαρκολατρείας και πλάνης;
Χαραυγή του 2018. Μακάρι να ’ναι πράγματι τέτοια δοκιμασία. Γιατί αυτό από μόνο του κρύβει μέσα του ελπίδα καταφανή, ελπίδα ότι ίσως έρθουμε πάλι κάποια στιγμή στα συγκαλά μας και ανανήψουμε. Ως λαός ανθρωπίνως δείχνουμε φυσικά να βαδίζουμε ολοταχώς προς το ιστορικό μας Τέλος. Ας μην τρέφουμε άλλες αυταπάτες: είναι τέτοιος πλέον ο κατήφορος που καμιά υλική, εγκόσμια δύναμη δεν μπορεί να τον αποτρέψει. Ανθρωπίνως όμως πάντα. Αν ωστόσο δεν είναι το Τέλος, αλλά μια άγρια μπόρα απλώς, τότε θα ξαναβγεί κάποια στιγμή κι ο ήλιος. Ναι, αυτή είναι η ελπίδα - η μόνη άλλωστε που μας απέμεινε. Ου πεποίθαμεν επ’ άρχοντας, επί υιούς ανθρώπων, οις ουκ έστι σωτηρία. Καιρός δεν είναι πλέον άλλωστε;

Χαραυγή του 2018. Τελευταίες μέρες της Πομπηίας. Φαινομενικά τουλάχιστον. Ασφαλώς είναι δεδομένο ότι νέοι καιροί, άγριοι και δύσβατοι, ζυγώνουν. Είναι απολύτως σίγουρο ότι καιροί οργής και θλίψης και οδύνης ανοίγονται μπροστά μας. Αυτούς δεν πρόκειται να τους γλιτώσουμε. Μα υπάρχει και κάτι που φεγγίζει μες στο σκότος, κάτι παυσίλυπον. Δεν είναι άλλο από το φως του εκ Παρθένου τεχθέντος. Και δεν θα λάμψει ποτέ μέσα μας καταναγκαστικά, αλλά μόνο αν το θελήσουμε ειλικρινά και το ζητήσουμε εμπράκτως. Είναι πάντως το μοναδικό που μπορεί να διασπάσει τα ερέβη και να καταυγάσει το ζοφερό τοπίο.

Καλά Χριστούγεννα! Φωτεινά, πνευματικά και εν μετανοία…

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

Η προέλαση του Οικουμενισμού και το τέλος των ψευδαισθήσεων .

Η προέλαση του Οικουμενισμού και το τέλος των ψευδαισθήσεων

του Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Βυζαντινής Ιστορίας

Καθώς εκπνέει το 2017, μια χρονιά πραγματικά καταιγιστικών εξελίξεων, όσον αφορά τη δράση των Οικουμενιστών και την προώθηση των σχεδίων τους (σε συνέχεια της ψευτοσυνόδου της Κρήτης), βρισκόμαστε ξεκάθαρα στη φάση που και οι τελευταίες ψηφίδες της εικόνας μπαίνουν πλέον στη θέση τους. Προηγήθηκε ένας μακρός κύκλος επαφών, αγαπολογικών δηλώσεων και «διαλόγων», που βρίσκόταν σε πλήρη εξέλιξη επί δεκαετίες και που μπόρεσε λίγο-λίγο (μέσα στο ευρύτερο κλίμα της μιθριδατικής αποχαύνωσης και παθητικοποίησης της κοινωνίας μας) να επιτύχει τη σταδιακή άμβλυνση και εξουδετέρωση των πνευματικών αντισωμάτων του λαού μας απέναντι στην αδηφάγα επέλαση της Νέας Εποχής. Ταυτόχρονα προχωρούσε επίσης επί δεκαετίες η άλωση των Θεολογικών Σχολών, που πλέον εδώ και καιρό μόνο «μεταπατερική» θολολογία και «νεωτερική» ανοησία παράγουν σε επίπεδο διδακτόρων, μεταπτυχιακών αλλά και απλών αποφοίτων (κατά τον ίδιο ακριβώς δηλαδή τρόπο που ένας εσμός από αποδομητικές συμμορίες ελληνοφοβικών εθνομηδενιστών κι εκκλησιομάχων ψευτοεπιστημόνων έχει αλώσει και λυμαίνεται τις Φιλοσοφικές Σχολές και τα Παιδαγωγικά Τμήματα). Και φυσικά βρισκόταν εν εξελίξει (ιδίως τα τελευταία χρόνια) και η παράλληλη εκστρατεία προβολής του κάθε πλανεμένου οικουμενιστή και «νεωτεριστή» (κληρικού τε και λαϊκού) ως προοδευτικού, χαρισματικού και…φωτισμένου, την ώρα που οι εκφράζοντες λόγον αληθείας και αυθεντικής πατερικής παραδόσεως καθυβρίζονταν χυδαία κι εξουθενώνονταν ως μουχλιασμένοι, οπισθοδρομικοί, σκοταδιστές ή ακόμη και ψυχασθενείς.

Ενώ όμως έτσι είχε η κατάσταση, τα πράγματα δεν ήταν πάντοτε ορατά δια γυμνού οφθαλμού. Επί πολλά χρόνια οι ινστρούχτορες της παναίρεσης δούλευαν υπόγεια και με μεγάλη προσοχή, οι εξελίξεις ήταν αργές και σε μεγάλο βαθμό συγκεκαλυμμένες, σε πολλές περιπτώσεις τηρούνταν τα προσχήματα. Για προφανείς λόγους φυσικά όλα αυτά. Το χωράφι έπρεπε να σπαρεί προσεκτικά, όλες οι διαλυτικές διεργασίες να πραγματοποιηθούν μεθοδικά, το νερό μέσα στην κατσαρόλα να θερμανθεί σταδιακά και με φειδώ, ώστε ο βάτραχος να μη ζεματιστεί απότομα και πηδήξει έξω. Και οι λίγοι που φώναζαν ότι «ο βασιλιάς είναι γυμνός» και προειδοποιούσαν για την επερχόμενη θύελλα, αντιμετωπίζονταν βέβαια με θυμηδία ως γραφικοί συνωμοσιολάγνοι. Εδώ και καιρό όμως είναι πλέον προφανές ότι έχουμε μπει σε άλλη φάση. Ζούμε πια το τέλος των προσχημάτων. Και ταυτόχρονα βέβαια το τέλος των ψευδαισθήσεων και των δικαιολογιών, για όσους μέχρι χτες αρέσκονταν να στρουθοκαμηλίζουν, βυθίζοντας τα κεφάλια τους στην άμμο.

Όλα πλέον είναι απροκάλυπτα. Ολόκληρο το 2017 χαρακτηρίστηκε από μία συνεχή και ραγδαία κλιμακούμενη αλληλουχία ταξιδιών, συσκέψεων, εκδηλώσεων και συμπροσευχών του πατριάρχη Βαρθολομαίου με όσους αιρετικούς και αλλόθρησκους Ανατολής και Δύσης μπορεί να συλλάβει ακόμη και ο πλέον ευφάνταστος νους. Πριν από λίγους μήνες, ανήμερα του Αγίου Πνεύματος, ο ένας εκ των βασικών του εταίρων, ο ζοφερός αιρεσιάρχης του Βατικανού, είχε δηλώσει expressis verbis ότι βαίνουμε προς μία Παγκόσμια Εκκλησία με…ποικιλομορφία (αυτή είναι προφανώς η κατ’ ευφημισμόν επίκληση του ήδη προκατασκευασμένου πολυδογματικού συγκρητιστικού τουρλού, που με τόση μεθοδική συνέπεια υπηρετούν εδώ και χρόνια τόσο ο ίδιος, όσο και οι ημέτεροι πλανεμένοι Οικουμενιστές). Λίγο αργότερα βγήκε και κατακεραύνωσε (αυτός ο διαχρονικός άρχων του ψεύδους, της αίρεσης και της υποκρισίας) ως υποκριτές και…φίδια όσους τολμούν να προβάλουν λόγο αντίδρασης στα άθλιά τους σχέδια. Σε ανάλογες πιέσεις για την εφαρμογή των συμφωνηθέντων στην κρητική ψευδοσύνοδο (και την πάταξη των αντιφρονούντων) προβαίνουν συνεχώς ο Βαρθολομαίος και τα οικουμενιστικά του φερέφωνα. Και λίγες μόλις ημέρες πριν, απαντώντας σε νέο…ενωτικό μήνυμα του Πάπα (μέσα στο οποίο γίνεται ξεκάθαρα λόγος για «τον επείγοντα χαρακτήρα της ανάπτυξης σε πλήρη και ορατή ενότητα»!), τόνισε ότι «έφτασεν η ώρα να ασχοληθώμεν και με τα εμπόδια εις την αποκατάστασιν της πλήρους κοινωνίας των Εκκλησιών ημών» με στόχο «να οδηγηθώμεν εις λύσεις αποδεκτάς εκατέρωθεν». Είναι πασιφανές ότι τα πράγματα τρέχουν όντως με πολύ μεγάλη ταχύτητα πια.

Κι ενώ συμβαίνουν αυτά, η κατάσταση όσον αφορά την αναμενόμενη αντίδραση και αντίσταση παραμένει άκρως απογοητευτική. Φυσικά κανείς που στοιχειωδώς γνωρίζει την κατάσταση στην ιεραρχία και τη βαθιά πνευματική κρίση και παρακμή στην οποία βουλιάζει ο λαός μας δεν θα μπορούσε να τρέφει αυταπάτες. Είχαμε ωστόσο την ελπίδα ότι έστω σε ένα βαθμό η αθλιότητα που διαδραματίστηκε το καλοκαίρι του 2016 στην Κρήτη, καθώς και τα συνταρακτικά τεκταινόμενα της επόμενης μέρας, κάποιους θα κινητοποιούσαν και κάποιους θα ξεσήκωναν. Ενάμιση όμως χρόνο αργότερα οι απειροελάχιστοι που αποφάσισαν να κρατήσουν τις Θερμοπύλες απέναντι στη λαίλαπα της αδηφάγας Παναίρεσης, παραμένουν απειροελάχιστοι. Οι συντριπτικά πλείστοι εξακολουθούν να αδιαφορούν μέσα στην ανοησία της ανίδεης αμεριμνησίας τους, πάμπολλοι από τους οιονεί «εκλεκτούς» του εκκλησιαστικού χώρου συνεχίζουν να μεριμνούν και να τυρβάζονται περί όνου σκιάς ή και ενίοτε να ασχολούνται με όχι μεν ασήμαντα, αλλά πάντως δευτερεύοντα θέματα που αποπροσανατολίζουν, αντί του μείζονος που καίει (και με το οποίο είναι απρόθυμοι να καταπιαστούν λόγω βολέματος, φοβίας ή άλλων επιμέρους αιτίων). Και όλα αυτά, ενώ από την άλλη μία πολυπληθής ορδή από παπαγαλάκια του Οικουμενισμού σε πλήρως διατεταγμένη υπηρεσία εξακολουθεί να κλιμακώνει εδώ και καιρό τη δράση της μέσω κηρυγμάτων, απειλών, υποτιμητικών δηλώσεων και κάθε άλλου μέσου με στόχο να αποτρέψει την αντίδραση, να εντείνει τη φοβία, να διατηρήσει την υπνηλία, να εξουθενώσει την ανυπακοή και την απείθεια στα σχέδια των ινστρουχτόρων και των αφεντικών.

Όπως προαναφέρθηκε όμως, τα προσχήματα έχουν πλέον τελειώσει. Βρισκόμαστε στο τέλος των ψευδαισθήσεων και των δικαιολογιών. Γιατί πλέον έχουν μπει μέσα «στην Πόλη οι οχτροί». Δεν την επιβουλεύονται απλώς, δεν ετοιμάζουν πολιορκητικά όπλα, δεν βαδίζουν εναντίον της, δεν βρίσκονται καν στα πρόθυρα . είναι ήδη πια από καιρό μέσα και τη διαγουμίζουν. Ας τελειώνουμε λοιπόν με τα άλλοθι, ακόμη και τώρα δεν είναι αργά. Ξεκαθαρίζουμε ότι αυτές οι σειρές δεν γράφονται με τόνο ελεγκτικό - με αγωνία γράφονται και με σκοπό όχι να επιτιμήσουν, αλλά να παραινέσουν. Και δεν απευθύνονται βέβαια στους μπολιασμένους με το δυσώνυμο πνεύμα του Οικουμενισμού, ούτε στους βολεμένους ή και ξεπουλημένους: αυτοί σε άλλο…αφεντικό δουλεύουν και «ήδη απέχουσιν των μισθών αυτών». Όσοι όμως αντιλαμβάνονται το πρόβλημα και θλίβονται έστω και βαθιά μέσα τους γι’αυτό, είναι τώρα η ώρα να ξεπεράσουν τους δισταγμούς τους, την όποια φοβία ή τις άλλες αδυναμίες τους και να δώσουν ομολογία πίστεως. O λόγος και για επισκόπους (υπάρχουν ακόμη και τέτοιοι) και για άλλους κληρικούς, αλλά και για λαϊκούς. Να αφυπνιστούν, να μιλήσουν, να συστοιχηθούν με όσους ήδη αγωνίζονται, να κινητοποιήσουν εαυτούς και αλλήλους. Ως πότε θα ασχολούμαστε με δευτερεύοντα θέματα (που φυσικά ουδείς αντιλέγει πως οφείλουμε «κακείνα μη αφιέναι») και θα αρνούμαστε να δούμε κατάματα το βασικό και το μείζον; Ως πότε θα μιλάμε και θα γράφουμε για τα συμπτώματα της βαριάς αρρώστιας που τρώει τις σάρκες μας και θα αφήνουμε ουσιαστικά στο απυρόβλητο την απώτερη αιτία της; Ως πότε θα ανησυχούμε για τα κλαδιά και το φύλλωμα του δέντρου που ξεραίνεται και θα αρνούμαστε να δούμε το προφανές, ότι το πρόβλημα δεν είναι επιτέλους τα φύλλα, αλλά η ρίζα;

Και να ξεκαθαρίσουμε βέβαια εδώ για μια ακόμη φορά (γιατί το λέμε και το γράφουμε επανειλημμένα) ότι η διολίσθηση στην Παναίρεση, σε συνδυασμό με την ευρύτερη αποστασία του λαού μας από τον Θεό (ειδικά κατά τις τελευταίες δεκαετίες), δεν είναι απλώς η ρίζα της πνευματικής κρίσης που μας ταλανίζει. Είναι η ρίζα και η πρωτογενής γενεσιουργός αιτία όλης συλλήβδην της βαθιάς παρακμής και πλήρους κατάρρευσης την οποία ζούμε εδώ και αρκετά χρόνια και σε κοινωνικό, οικονομικό, πολιτικό, πολιτιστικό και φυσικά ευρύτερα υπαρξιακό επίπεδο (γιατί η απομάκρυνσή μας από την Ορθοδοξία δεν είναι καταδικαστική μόνο σε επίπεδο σωτηριολογικό, αλλά ισοδυναμεί και με αποσάθρωση της ταυτότητας και ιδιοπροσωπείας μας και συνεπώς πλήρη μετάλλαξή μας σε επίπεδο συλλογικά οντολογικό). Και ακόμη ας θυμόμαστε και τους «πνευματικούς νόμους» που λειτουργούν, ας μην ξεχνάμε τους τεράστιους κινδύνους που διατρέχουμε και σε εθνικό επίπεδο και τις τεράστιες περιπέτειες και ενίοτε τραγωδίες και συμφορές που έχουμε στο διάβα της Ιστορίας υποστεί ως λαός, όποτε προδώσαμε την πίστη μας.

Όλα αυτά - γραφικά και ακατανόητα προφανώς για τους διαποτισμένους από τη σαρκολατρεία και τη μηδενιστική υστερία των εσχάτων χρόνων, αλλά καταφανή και αυτονόητα για τους έχοντας οφθαλμούς του οράν και νουν του συνιέναι τα «σημεία των καιρών» - είναι εδώ μπροστά μας και οφείλουν επιτέλους να απασχολήσουν σοβαρά όποιον λέει ότι πονάει για την κατάσταση που βιώνουμε ως λαός τα τελευταία χρόνια. Όσοι πάντως έχουν απομείνει ζωντανοί σε αυτόν τον τόπο, δεν αρκεί απλώς να το ισχυρίζονται. Ήρθε πλέον ο καιρός και να το αποδείξουν…

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

ΟΛΑ ΣΥΝΤΡΙΜMΙΑ… Όλοι οι θεσμοί ψυχορραγούν. (Το σχόλιο μας)

ΟΛΑ ΣΥΝΤΡΙΜMΙΑ…

Εάν το άλας μωρανθή, εν τίνι αλισθήσεται;» (Κατά Ματθαίον 5.13)

του Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Ιστορίας

Είναι πολύς καιρός τώρα που ο τόπος μας βυθίζεται μέσα στην πιο τραγική παρακμή. Είναι πολύς καιρός που όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις του ελλαδικού προτεκτοράτου συμβάλλουν στην εκποίηση της χώρας και στην πνευματική διάλυση αυτού του λαού, μέσα από το οργανωμένο και μεθοδικό ξεχαρβάλωμα των αξιών, της πίστης, της γλώσσας και της παιδείας του. Ενός λαού που περνά τραγικές στιγμές, όχι μόνο λόγω της οικονομικής κρίσης, αλλά πρωτίστως επειδή χωρίς πλέον ιστορική μνήμη, εθνικά απονευρωμένος και θρησκευτικά αποχρωματισμένος, έχει χάσει πια τα πνευματικά του αντισώματα, αυτά που του επέτρεπαν να επιβιώνει σε οικονομικά ή πολιτικά πολύ χειρότερους από τον σημερινό καιρούς. Κι έχει απομείνει χαμένος μέσα στη σύγχυση, σε πλήρη αποστασία από τον Θεό, αποστερημένος από τα πιο ζωτικά στοιχεία της ταυτότητάς του, εθισμένος πλέον στο να καταπίνει αμάσητα τόσα και τόσα νεοταξίτικα «προοδευτικά» σκουπίδια, βουλιάζοντας καθημερινά στην ανοησία, την ασυναρτησία και την παραφροσύνη. Και βρίσκεται πια στο χειρότερο σημείο της μακραίωνης Iστορίας του, καθώς κατρακυλά στην άβυσσο και προς το ιστορικό του Τέλος.

Και ενώ τέτοια είναι η κατάσταση, δεν φαίνεται να υπάρχει ανθρωπίνως τίποτε που να δείχνει ικανό να ανασχέσει αυτήν την πτώση. Και φυσικά δεν εννοούμε μόνο τις διεφθαρμένες πολιτικές ηγεσίες (σε αξεδιάλυτη πάντα σχέση με τα εξωνημένα ΜΜΕ της διαπλοκής) και τη χιλιοειπωμένη διαπίστωση του άθλιου ρόλου τους. Εννοούμε τα πάντα.
Όλοι οι θεσμοί ψυχορραγούν, κάθε τι που θα μπορούσε να εμπνεύσει και να καθοδηγήσει, βρίσκεται και αυτό σε επιθανάτιο ρόγχο.

Δείτε για παράδειγμα την κατάντια της δημόσιας εκπαίδευσης σε όλες της ανεξαιρέτως τις βαθμίδες, ενός χώρου που λειτουργεί εδώ και πολλά χρόνια συστηματικά και οργανωμένα ως χώρος απερίγραπτης βλακείας, αποδόμησης αξιών και απροκάλυπτης επιβολής κάθε είδους νεοταξίτικου πειραματισμού - και μαζί ως ανελέητο μέσο μαζικής λοβοτομής, ψυχοδιανοητικού ευνουχισμού και χυδαίου αφελληνισμού των δύσμοιρων ελληνοπαίδων, με την εγκληματική εννοείται συνενοχή και συνέργεια των αυτοφερομένων ως «λειτουργών» του (καθώς οι ελάχιστοι δάσκαλοι και καθηγητές που νοιάζονται πραγματικά ή έχουν στοιχειώδη επίγνωση του ρόλου τους και βέβαια είναι αποφασισμένοι να αντισταθούν στο οργανωμένο έγκλημα - έργοις και όχι λόγοις - αποτελούν φωτεινή εξαίρεση που απλώς επιβεβαιώνει τον άθλιο κανόνα).

Δείτε (άλλο παράδειγμα) τον χώρο της λεγόμενης διανόησης του τόπου, που ασφαλώς έχει ήδη εδώ και πολλά χρόνια αποδειχθεί ο ξεπεσμός και η πλήρης απουσία του από τις πνευματικές, κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις της εποχής (μάλλον φυσιολογικό βέβαια για ανθρώπους που πρόδωσαν και ξεπούλησαν ό,τι είχαν και δεν είχαν μέσα τους και εξαγόρασαν θώκους, καρέκλες και κρατικά κονδύλια με αντίτιμο ένα κάποτε ελπιδοφόρο ίσως παρελθόν και έτσι από δημιουργοί, αμφισβητίες και δυνητικοί εμπνευστές και ταγοί αγώνων κατάντησαν άθλια βολεμένα γιουσουφάκια και θλιβερά συστημικά εξαπτέρυγα).

Δείτε επίσης πού διολισθαίνει ο χώρος της διοικούσας Εκκλησίας μας. Χώρος βέβαια παλαιόθεν χτυπημένος από φαινόμενα καριερισμού, ηθικών παρεκτροπών και…μασωνικών εναγκαλισμών, βρίσκεται όμως πλέον σε κατάσταση σχεδόν πλήρους αποκαθήλωσης. Και το χειρότερο έχει παρασύρει στην πτώση της και μέγα μέρος του κάποτε ανθιστάμενου κατώτερου κλήρου. Σκεφτείτε πού έχει κατρακυλήσει πια η συντριπτική πλειονότητα των αρχιερέων, αλλά και των απλών παπάδων μας, και πόσο πολύ αντί να βοηθά, σκανδαλίζει και αποδιοργανώνει τους πιστούς. Άνθρωποι άφρονες ή κακόφρονες, αθεολόγητοι, δομούντες λόγον κακοδοξίας και πνευματικής συγχύσεως. Άνθρωποι που έχουν δει τη διακονία του λαού του Θεού ως αξίωμα, ως μέσο βιοπορισμού, ως κοσμική καριέρα ή στην καλύτερη των περιπτώσεων ως κοινωνική αποστολή προτεστάντικης ηθικολογίας, και που πιπιλίζουν πλέον όλο και πιο πολύ τη θλιβερή καραμέλα του εκμοντερνισμού και τις αγαπολογικές διαθρησκειακές πομφόλυγες της οικουμενιστικής τους παραληρηματικής πλάνης.

Και το χειρότερο είναι πως η κατάσταση δείχνει καθημερινά να χαρακτηρίζει και να αφορά ολοένα και περισσότερους. Φαίνεται όλο και περισσότερο ότι βρισκόμαστε στα έσχατα χρόνια, για τα οποία γράφτηκε ότι και οι εκλεκτοί θα πλανηθούν. Πόσοι και πόσοι «εκλεκτοί» αλήθεια δεν αποδεικνύονται καθημερινά ολίγιστοι και ανάξιοι των περιστάσεων;

Δεν είναι εκπληκτική η απόλυτη σιωπή στην οποία έχουν εσχάτως παραδοθεί άλλοτε λαλίστατοι μητροπολίτες; Δεν είναι πραγματικά εκπληκτική η υποτονική και ανεπαρκής στα πλείστα ζητήματα (στο δε θέμα ειδικά του Οικουμενισμού εντελώς απαράδεκτη) στάση των μοναστηριών του Αγίου Όρους (αιφνιδιάζοντας ακόμη κι όσους γνωρίζουμε την πτωτική πορεία του άλλοτε προπύργιου της Ορθοδοξίας, ως εμφανές επίχειρο τόσων δεκαετιών εκκοσμίκευσης και…ευρωπαϊκών κονδυλίων); Δεν είναι εντυπωσιακό πόσα πρόσωπα που έως τώρα θεωρούνταν υπεράνω αμφιβολίας και έχαιραν εκτίμησης, καθημερινά «ζυγίζονται, μετρώνται και ευρίσκονται ελλιπείς»; Δεν είναι εντυπωσιακό πόσοι ρασοφόροι (αλλά και λαϊκοί) αποκαθηλώνονται, δείχνονται ανακόλουθοι με τους ίδιους τους έως χτες εαυτούς τους, αποδεικνύονται ελάχιστοι στα μάτια όσων τους είχαν μέχρι τώρα ως πρότυπα; 

Η νέα φάση της επέλασης του νεοεποχίτικου πανθρησκειακού συγκρητισμού αφ’ ενός (με την αιρετική ψευτοσύνοδο της Κρήτης και με όλα όσα ακολούθησαν και σημειώνονται καθημερινά), αλλά και τα συνεχή ανεκδιήγητα «επιτεύγματα» μίας δράκας ανελλήνιστων κι εκκλησιομάχων νεοταξιτών με ψευδοπροοδευτικό ιδεασμό που κυβερνούν τον τόπο αφ’ ετέρου (με το νομοθετικό τερατούργημα της μέσω…fast truck διαδικασιών αλλαγής φύλου ακόμη και για μικρά παιδιά να είναι το τελευταίο, αλλά ασφαλώς όχι και το έσχατο), ενώ έχουν ανοίξει πεδία δόξης λαμπρά για τους γενναίους, από την άλλη έχουν
καταστήσει σαφή την κατάντια τόσων και τόσων φοβικά ριψάσπιδων και βολικά προσκυνημένων. Και ο κατάλογος με τα ονόματα των τελευταίων δυστυχώς διευρύνεται καθημερινά. Με γεωμετρική πρόοδο.

Και η ίδια θλίψη χαρακτηρίζει φυσικά και τον λεγόμενο πατριωτικό χώρο (χώρο άλλωστε που εκ των πραγμάτων ταυτίζεται ή έστω συνδέεται στενά με τον εκκλησιαστικό). Χώρο που επίσης μαστίζεται εκκωφαντικά από την ανεπάρκεια, τη ματαιοδοξία, την εγωπάθεια, τα αρχηγικά σύνδρομα, την υστεροβουλία. Και δεν εννοούμε φυσικά μόνο τους σεσημασμένους πλέον πατριδοκάπηλους απατεώνες. Στην πραγματικότητα όμως, των αλλωνών (και πάλι των δήθεν «εκλεκτών») η καπηλεία, ακόμη κι όταν δεν είναι πάντα απολύτως συνειδητή, είναι ακόμη πιο επικίνδυνη, γιατί απλά αυτοί ακόμη εμπνέουν μέρος του κόσμου, ακόμη χαίρουν κάποιας εκτίμησης, άρα πολύ πιο βαριά θα είναι η απογοήτευση και ο σκανδαλισμός των καλοπροαίρετων, όταν η αναπόφευκτη ώρα της αποκαθήλωσης φτάσει κάποια στιγμή. Δείτε αλήθεια ποιοι προβάλλονται (ή αυτοπροβάλλονται) τα τελευταία χρόνια ως αμύντορες εθνικών και πνευματικών αξιών, ποιοι υποτίθεται ότι προσπαθούν να εμπνεύσουν τον λαό μέσω έντυπης και ηλεκτρονικής αρθρογραφίας, μέσω τηλεοπτικής και ραδιοφωνικής παρουσίας και ετέρων «δράσεων». Κάποιοι αυτοαποκαλούμενοι «αναλυτές», που αραδιάζουν έωλες ανοησίες από την ασφάλεια του πληκτρολογίου τους. Ευκαιριακοί γραφιάδες που περιφέρουν εδώ κι εκεί το υπερτροφικό εγώ τους, με λόγια παχιά υπέρ πίστεως και πατρίδος - και με «αγώνες» πάντοτε εκ του ασφαλούς. Έτεροι μελετητές και συγγραφείς, που σταθερά εγκλωβισμένοι ανάμεσα στις ιδεοληπτικές αγκυλώσεις και την πλάνη της οίησής τους, έχουν αυτοκαταδικαστεί να βιώνουν το αδιέξοδο σύγχρονων σισσύφειων συνδρόμων, καθώς το μόνο που εμπιστεύονται είναι ο…πανίστωρ λογισμός τους. Βολεμένοι συστημικοί απόστρατοι, με όψιμες «ευαισθησίες» και ονειρώξεις καινοφανών πολιτικών ρόλων, αδύναμες βέβαια στην πραγματικότητα να αποκρύψουν την πρωτοφανή τους ανικανότητα και ανεπάρκεια. Πονηροί και γόητες, που «προκόπτουσιν επί το χείρον, πλανώντες και πλανώμενοι», δήθεν ανένδοτοι υπερασπιστές υψίστων αξιών, στην πραγματικότητα όμως υποκριτές κι υστερόβουλοι έμποροι ελπίδας. Λογής-λογής ακόμη ανόητοι με κωμικοτραγικές μεγαλοστομίες για την ίδρυση κινημάτων τα οποία θα…αλλάξουν τον πολιτικό χάρτη και θα βγάλουν την πατρίδα από την κρίση. Και όλα αυτά δεν είναι φυσικά ονειροφαντασίες. Επειδή χρόνια και χρόνια σχετιζόμαστε με τους χώρους αυτούς, πλέον όλοι γνωριζόμαστε καλά μεταξύ μας. Τελεία και παύλα. Οι καραγκιόζ μπερντέδες μέρα με τη μέρα καταρρέουν. Κανείς δεν μπορεί πια να κρυφτεί.

Τίποτε όρθιο λοιπόν. Όλα συντρίμμια. Και γιατί όχι δηλαδή; Δεν είναι σωστό αυτό που λέγεται, ότι «κατά τας καρδίας ημών και οι άρχοντες ημών»; Λαός δυσσεβής και αποχαυνωμένος, βαθιά άρρωστος και παρακμιακός, λαός σε πρωτόγνωρη τύφλωση και αποστασία, με ποιο δικαίωμα άραγε να απαιτεί ή να αναμένει κάτι ανώτερο; Τοιούτοι έπρεπον ημίν και αρχιερείς και πολιτικοί και στρατιωτικοί αξιωματούχοι και διανοούμενοι και δημοσιογράφοι και εκπαιδευτικοί και ό, τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Τοιούτοι έπρεπον ημίν και «πατριώτες» και «μαχητές» και ψοφοδεείς εθναμύντορες και λοιποί δήθεν μπροστάρηδες. Τέτοιοι και χειρότεροι. Άξιον και δίκαιον…

Από την άλλη ωστόσο, όλες οι παραπάνω διαπιστώσεις, όσο κι αν φαντάζουν (και είναι) θλιβερές, δεν πρέπει να προκαλούν απογοήτευση, πόσω δε μάλλον απελπισία. Ας θυμόμαστε ότι η γνώση, όσο κι αν είναι δυσάρεστη, είναι πάντοτε προτιμότερη από την άγνοια. Στο κάτω-κάτω, αρκετά πιστέψαμε, αρκετές ελπίδες σκορπίσαμε μάταια, αρκετά «πεποίθαμεν επί υιούς ανθρώπων, οις ουκ έστιν σωτηρία», αρκετά εξαπατηθήκαμε, αρκετά προδοθήκαμε.
Ας ευχόμαστε τώρα να είναι ακριβώς η εποχή που ο Θεός θα αποκαλύψει το ποιον όλων - και θα φροντίσει να αποκατασταθεί η ζημιά που προκαλούν στους καλοπροαίρετους όλοι αυτοί οι επίδοξοι φωτιστές και σωτήρες. Ως πότε άλλωστε θα επιτρέπει να εμπαίζεται το όνομά Του στα χείλη όσων τον επικαλούνται «επί ματαίω», πλανώντες εαυτούς και αλλήλους, καπηλευόμενοι τα πάντα, ευτελίζοντας ιερά και όσια; Αυτός ο τόπος ούτως ή άλλως, στο έσχατο σημείο παρακμής που έχει φτάσει, χρειάζεται πια μόνο ένα μεγάλο θαύμα, μία άνωθεν δραστική επέμβαση, για να σωθεί. Ο Θεός είναι που θα το κάνει αυτό το θαύμα και δεν χρειάζεται κανένα απ’ όλους αυτούς, δεν έχει ανάγκη από κανένα μας απολύτως. Γιατί όταν έρθει η ώρα, θα αναδείξει Εκείνος και ηγέτες και πρόσωπα νέα, καθαρά και άφθαρτα, που θα συντελέσουν στην εκπλήρωση του θελήματός Του. Και θα τους αναδείξει από τη μαγιά που αναμφίβολα υπάρχει, αλλά καλά κρυμμένη προς το παρόν ακόμη, μέσα στα σπλάχνα του καθημαγμένου λαού μας. Από το πραγματικό άλας, που δεν έχει ακόμη φανεί, μέχρι να ολοκληρωθεί όλος ο κύκλος της ασθένειας.

Πριν συμβεί αυτό όμως, πριν εμφανιστεί η πραγματική ζύμη που θα ζυμώσει από την αρχή όλο το φύραμα, είναι προφανές δια τους έχοντας οφθαλμούς οράν ότι πρέπει το ψεύτικο άλας να…μωρανθή ολοκληρωτικά, να ξεκαθαρίσει η ήρα από το σιτάρι, να ανοιχθούν βίβλοι και να φανερωθούν τα κρυπτά, να απογυμνωθούν άπαντες, να αποκαθηλωθούν οι υστερόβουλοι, οι κίβδηλοι, οι ολίγιστοι. Απλά πράγματα. Ας ελπίσουμε ότι ζούμε σε αυτές ακριβώς τις μέρες, που ο Θεός θα επιτρέψει αυτό το ξεκαθάρισμα. Γιατί προφανώς έτσι πρέπει να γίνει. Ίσως αυτή να είναι εντέλει και η πιο σκοτεινή (αλλά και τόσο αναγκαία) ώρα, πριν από το χάραμα…

Σχόλιο:
Δυστυχώς μία ακόμη φορά ο κ.Δαπέργολας περιγράφει την τραγική πραγματικότητα που βιώνουμε και ως έθνος και ως ορθόδοξη εκκλησία.

Μπορεί να ελπίζουμε να βρει ο Θεός την λύση;
Και που άραγε είναι κρυμμένοι αυτοί οι "ηγέτες" και τα "νέα άφθαρτα πρόσωπα" που αναφέρει το άρθρο ;
Ποιος μας βεβαιώνει ότι δεν θα πορευθούν και αυτοί με τον εύκολο δρόμο της συνδιαλλαγής μόλις ανέλθουν στην εξουσία; Τόσοι δεσποτάδες (που γνωρίζουμε από τα παιδικά μας χρόνια, τους έχουμε δει να μεταμορφώνονται, για να κατακτήσουν έναν δεσποτικό θρόνο και να κρατήσουν μια δεσποτική μαγκούρα). Άλλοι τόσοι πολιτικοί, που μπορεί κάποτε να πίστευαν σε ιδέες, εξευτελίζονται από τις αποφάσεις των κομματικών τους αρχηγών τις οποίες ευλαβικά αποδέχονται. Αυτογελοιοποιούνται και ξεστομίζουν ένα σωρό ψέμματα για να μας πείσουν ότι τάχα αυτοί αντιδρούν. Κατάντησαν επαγγελματίες θεατρίνοι ..

Αν πρέπει να ξεπηδήσει κάτι μέσα από τη στάχτη, που βρίσκεται τώρα; Γιατί σιωπά;;; Δεν ευθύνεται για την ένοχη σιωπή του;;;

Ή μήπως θα πρέπει να περιμένουμε να το γεννήσει πραγματικά η "στάχτη" (θυμηθείτε το αρχείο ελληνική σύμβολο του Φοίνικα), γιατί ακόμη δεν ήρθε η φωτιά για να μας βοηθήσει να μετανοήσουμε;;;

Ομάδα εκπαιδευτικών "Ο Παιδαγωγός"

ΠΗΓΗ

Βράδυ Δεκαπενταύγουστου του 2017

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΣΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ

του Νεκτάριου Δαπέργολα

Βράδυ Δεκαπενταύγουστου του 2017. Ένα ήδη οδυνηρό πνευματικά καλοκαίρι βαίνει αργά προς το τέλος του, προοιωνίζοντας δυστυχώς ακόμη πιο επώδυνες μέρες. Μέρες θλίψης, μέρες σύγχυσης, μέρες διωγμού. Και γενικά μέρες αγωνίας για όλους όσους βλέπουν εδώ και καιρό τα μαύρα σύννεφα να συγκεντρώνονται πάνω από την καθημαγμένη χώρα και - βλέποντάς τα - συνειδητοποιούν τα πασίδηλα πλέον σημεία των καιρών…

Βράδυ Δεκαπενταύγουστου. Λίγες μόλις ώρες αφότου, θεαρχίω νεύματι οι θεοφόροι απόστολοι, υπό νεφών μεταρσίως αιρόμενοι, εκ περάτων συνέδραμον του κηδεύσαι την της ζωής Μητέρα. Αι δε υπέρταται των ουρανών δυνάμεις, συν τω οικείω Δεσπότη παραγενόμεναι, το θεοδόχον σώμα προέπεμψαν, τω δέει κρατούμεναι. Και σπεύσαμε βέβαια μαζικά κι εμείς να πλημμυρίσουμε τις εκκλησιές. Μα ειλικρινά δεν ξέρω τι κατορθώσαμε να αισθανθούμε και πάλι από το μεγάλο μας Πάσχα του καλοκαιριού. Τι κατορθώσαμε να της πούμε και τι να της ζητήσουμε. Ποιο δώρημα δηλαδή που να ταιριάζει πραγματικά προς το συμφέρον της αιτήσεως…

Βράδυ Δεκαπενταύγουστου. Ενός Δεκαπενταύγουστου σε καιρούς κλιμακούμενης απόγνωσης. Η άνευ προηγουμένου πολιτική κρίση συνεχίζει να βαθαίνει - και όσο περνάει ο καιρός, αυτό που επέρχεται, είναι φανερό πως κυοφορεί καταστάσεις τραγικές. Φέρνει πιο κοντά την εκποίηση της πατρίδας, τη νέκρωση της αγοράς, τον δημογραφικό και εθνικό όλεθρο εξαιτίας της υπογεννητικότητας και της θανάσιμης λαθροεισβολής, την πλήρη υποταγή και εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας σε ξένα αφεντικά. Και μάλιστα όλα αυτά με σφραγίδα…αριστεροφανούς «προοδευτικότητας», εξ ου και η πλήρης απογοήτευση για ένα μεγάλο κομμάτι του λαού, το οποίο στήριξε τις έσχατες ελπίδες του για πολιτική ανατροπή σε ένα μόρφωμα που συσπείρωσε κάποια στιγμή τις περισσότερες δυνάμεις του φερόμενου ως αντιμνημονιακού χώρου. Ενός λαού όμως που και πάλι προδόθηκε, γιατί βέβαια διέπραξε για μια ακόμη φορά το ίδιο τραγικό λάθος, πεποιθώς επ’ άρχοντας, επί υιούς ανθρώπων, οις ουκ έστι σωτηρία. Και τώρα που προδόθηκε, έχει απομείνει εδώ και καιρό μουδιασμένος να παρακολουθεί παθητικά τις εξελίξεις. Πιο παθητικά και υποτονικά από κάθε άλλη φορά. Ίσως γιατί νιώθει ότι δεν έχει πού να ελπίσει πλέον.

Και γιατί όμως άραγε να ξέρει πού να ελπίσει αυτός ο λαός της αποστασίας, που έχει τόσο πολύ εθιστεί πια στο να παρακολουθεί αποχαυνωμένος «υπερήφανους ομοφυλόφιλους» (να παρελαύνουν ή να συμβιώνουν δια νόμου), στο να νοιάζεται μόνο για τον απλό πονοκέφαλο της οικονομικής κρίσης (μη δίνοντας δεκάρα για τον θανατηφόρο καρκίνο της πνευματικής κατάρρευσης) και στο να καταπίνει αμάσητα τόσα και τόσα νεοταξίτικα «προοδευτικά» σκουπίδια; Είναι πραγματικά τόσο βαθιά πλέον η παρακμή μέσα στο άθλιο ψευδοκράτος που εδώ και δεκαετίες παράγει κυρίως απάτη κι ασυναρτησία, ώστε είναι ν’ απορείς ποια απερινόητη μεγαλοθυμία του Ετάζοντος καρδίας και νεφρούς μάς κρατάει ακόμα και δεν μας καταποντίζει οριστικά μες στ’ αποκαΐδια. Και την ίδια ώρα βέβαια δεν ξέρεις και πού να στρέψεις το βλέμμα, αναζητώντας δειλά κάποιο μικρό στήριγμα. Όλα υπό διάλυσιν, όλοι οι θεσμοί ξεχαρβαλωμένοι απ’
τη φαυλότητα ή την ανεπάρκεια, όλα να καταρρέουν με κρότο εκκωφαντικό. Πολιτικές δυνάμεις απαξιωμένες κάτω από το ασήκωτο βάρος δεκαετιών ανομίας και χυδαιότητας. Μια απερίγραπτη κυβέρνηση που δεν απέτυχε μόνο παταγωδώς στις έωλες υποσχέσεις για απαλλαγή από τα μνημόνια, αλλά βρίσκει πλέον τις ευκαιρίες - πότε μες στον ορυμαγδό και πότε χάρη στο γενικό μούδιασμα - για να περνά ανενόχλητη αρρωστημένες διατάξεις, μέτρα εθνοκτόνα και νομοσχέδια μηδενιστικά. Μια Δικαιοσύνη σε πλήρη ανυποληψία, μια Υγεία σε πλήρη διάλυση, μια Παιδεία ταγμένη στο να παράγει όχι συγκροτημένους πολίτες, αλλά αφελληνισμένα, παραζαλισμένα και αναλφάβητα ανθρώπινα κοπάδια. Και ταυτόχρονα βέβαια να βλέπεις κι ανθρώπους δήθεν σοβαρούς, ακόμη κι ανθρώπους κοντινούς σου, να εξακολουθούν να τυρβάζονται περί όνου σκιάς, να συνεχίζουν ακόμη και τώρα - παρά τα αδυσώπητα σημεία των καιρών - να ομφαλοσκοπούν, με την επί χρόνια κεκτημένη αδράνεια της πλέον αυτιστικής εσωστρέφειας. Μια θλίψη τα πάντα λοιπόν. Θλίψη και απογοήτευση.

Και λίγο πιο πέρα φυσικά, η τραγική σύναξη των εκκλησιαστικών μας ταγών, πάντοτε ασελγούσα (πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων) επί του Σώματος και του Αίματος του εν ύδασι την γην Κρεμάσαντος. Από τη μια με τα οικουμενιστικά ή μασωνικά λύματα μέσα στα οποία βυθίζονται πια τόσοι και τόσοι ιεράρχες μας, από την άλλη με τις πάντα ανοιχτές και κακοφορμισμένες πληγές της ελλειμματικής πνευματικότητας, της σιμωνίας, του καριερισμού, της εκκοσμίκευσης, της αδιαφορίας για τα πάντα. Οπότε τι μας απομένει πλέον άραγε ως παρηγοριά;

Μα να λοιπόν τι μας απομένει. Η μεγαλύτερη πηγή παρηγοριάς και δύναμης. Ο γλυκασμός των αγγέλων, η χαρά των θλιβομένων, η απαλλαγή των ασθενούντων. Το άρρηκτον τείχος μας, ο ηλιοστάλακτος θρόνος, η ακαταίσχυντος προστασία, η αμετάθετος μεσιτεία μας προς τον Ποιητήν. Μαζί της, μάς απομένει και η γη μας, μια γη γεμάτα κόκαλα αγίων, ποτισμένη με το αίμα χιλιάδων μαρτύρων και ηρώων, σμιλεμένη απ’ τον πόνο και το δάκρυ, μπολιασμένη απ’ τα ατέλειωτα βάσανα και τους καημούς της Ρωμηοσύνης. Και μας απομένουν βέβαια κι οι λίγες φωνές όσων τάχθηκαν να φυλάγουν τις σύγχρονες Θερμοπύλες - και θα συνεχίσουν φυσικά να το πράττουν, παγερά αδιάφοροι για το αν «οι Μήδοι επιτέλους θα διαβούνε». Ψυχές που αγωνίζονται στην αφάνεια, «ελεύθεροι κι ωραίοι που ζουν σε κάποιες φυλακές» (στα μοναστήρια και στον κόσμο) και μας κρατάνε ακόμη όρθιους.

Κι από πίσω τους, πολύ πίσω τους, πασχίσαμε να βαδίσουμε στα σκυφτά κι εμείς, με όλα τα πάθη και τις αδυναμίες μας, στα μικρά μας μετερίζια εδώ και πολλά χρόνια. «Είμαστε ακόμα εδώ, ψάχνοντας στα τυφλά καινούργιους δρόμους», όπως θα τραγούδαγαν κι οι Κατσιμιχαίοι. Κι είναι στα τυφλά βέβαια, γιατί κι εμείς ελάχιστα νιώσαμε στον δρόμο - κι όσα κι αν μάθαμε να λέμε για πατρίδα, πίστη και παράδοση, θεωρίες ήτανε πιο πολύ παρά βίωμα και πράξη. Υπήρξαμε προφανώς πολύ μικροί κι ανάξιοι, άδεια σαρκία κι εμείς, ανάλγητοι κι αμετανόητοι, χαμένοι στα πλέγματα και τους εγωισμούς μας, αποστάτες ανέστιοι, «κύνες επί τον ίδιον έμετον επιστρέφοντες». Γι’ αυτό και ό, τι ξεκινήσαμε κατά καιρούς να φτιάξουμε (ομάδες, κινήσεις και σχήματα), έμεινε λειψό και ατελέσφορο. Γιατί δεν είχε Χάρη. Απολύτως λογικό να κολοβωθεί και να εξοκείλει. Άξιον και δίκαιον.

Βράδυ Δεκαπενταύγουστου. Ενός Δεκαπενταύγουστου σε αγριεμένους καιρούς. Καιρούς αποστασίας και μάταιης περιπλάνησης. Μα όσα κι αν πράξαμε, σε ό,τι κι αν φταίξαμε, όσο κι αν «πήραμε τη ζωή μας λάθος», είναι τέτοια η λαίλαπα που έρχεται (και ειλικρινά η οικονομική κατάρρευση είναι το τελευταίο που εννοώ), που ίσως να πλησιάζει η ώρα που, όποιος έχει απομείνει ζωντανός σε τούτον τον τόπο, επιτέλους θα κληθεί και να το αποδείξει. Και θα κληθεί να το πράξει, ξεκινώντας βέβαια από το αναφανδόν μείζον και πραγματικά θανάσιμο πνευματικό και εθνικό μας πρόβλημα (που πολύ απλά δεν είναι άλλο από την προϊούσα προδοσία της ορθόδοξης πίστης μας από τα όργανα της οικουμενιστικής παναίρεσης - για την οποία προδοσία, όσο δεν θα αντιδρούμε, θα είμαστε όλοι μας συνένοχοι) και συνεχίζοντας μετά και με τα λοιπά πνευματικά και υλικά (πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά, εθνικά) ζητήματα. Με πράξεις όμως πλέον κι όχι με λόγια - καιρός να μπει πια ένα τέλος οριστικό κι αμετάκλητο για τις διαπιστώσεις, τα συμπεράσματα, τις ατέρμονες αναλύσεις. Και φυσικά αυτές οι πράξεις μπορεί να γίνουν μόνο συν Θεώ. Μόνο με το αυτεπίγνωτον της αθλιότητάς μας, μόνο με την οριστική ταφή του ελεεινού πτώματος μέσα μας, μόνο με το αυθεντικό κλάμα της ειλικρινούς επιστροφής μας, μόνο με την επίκληση του ελέους Του και της μεσιτείας Της. Μόνο έτσι μπορούμε να προχωρήσουμε πια. Σε κάθε άλλη περίπτωση, οι καιροί μας μάλλον τελειώνουν πλέον κάπου εδώ. Και ό,τι επί αιώνες κάποιοι έχτισαν σ’ αυτή τη γη, δείχνει καταδικασμένο να χαθεί οσονούπω οριστικά μαζί μας μες στα συντρίμμια.

Βράδυ Δεκαπενταύγουστου του 2017. Λίγο μόλις μετά το δεύτερο Πάσχα μας - εκείνο του καλοκαιριού. Λίγο μετά αφού η την ζωήν κυήσασα προς την ζωήν μεταβέβηκεν. Λίγες ώρες αφότου η του αενάου φωτός Μητέρα μετέστη από της γης εις τα άνω. Από εκεί που βρίσκεται, ας ξαναβάλει το χέρι της, για μια ακόμη φορά…

ΠΗΓΗ

ΙΝΑΤΙ…ΕΜΩΡΑΝΘΗΣΑΝ ΟΙ ΔΕΙΝΟΙ ΣΥΖΗΤΗΤΑΙ;

Περί της εκκωφαντικής σιωπής κάποιων, ενώ κλιμακώνεται η επέλαση του Οικουμενισμού

του Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Βυζαντινής Ιστορίας

Την ώρα που η Ορθοδοξία βάλλεται τόσο απροκάλυπτα από τα φερέφωνα και τα χαλκεία του Οικουμενισμού και την ώρα που συκοφαντούνται και διώκονται οι ελάχιστοι κληρικοί που τολμούν να αντιδράσουν, είναι καιρός όσοι έχουν απομείνει ζωντανοί σ’ αυτόν τον τόπο να αρθούν επιτέλους στο ύψος των περιστάσεων.

Δεν περιμένουμε δυστυχώς σχεδόν τίποτε πλέον από τους πλείστους των συνήθως λαλίστατων ηχηρών ονομάτων του εκκλησιαστικού και φιλοεκκλησιαστικού χώρου, αυτών που μέχρι χτες τα θεωρούσαν κάποιοι αφελείς προπύργια γενναιότητας, ορθόδοξου φρονήματος και λεβέντικης φιλοπατρίας. Γνωστή η τακτική όλων των λογάδων να τρέχουν να κρυφτούν πίσω από τα βράχια την ώρα που φουντώνει η μάχη, μήπως και τους πάρει καμιά σφαίρα. Άλλη μια περήφανη λοιπόν αποκαθήλωση των περισσοτέρων από τους «μεγάλους» και «γενναίους» μας σημερινούς «αγωνιστές» (ακριβώς το ίδιο θλιβερό συμπέρασμα ισχύει και για πλήθος από τα αυτοφερόμενα ως πατριωτικά και ορθόδοξα ιστολόγια), που περί άλλα τυρβάζονται, την ώρα που μια τόσο καθοριστική μάχη βρίσκεται εν εξελίξει. Τυρβάζονται για τη θεματική εβδομάδα στα γυμνάσια, για το μάθημα των Θρησκευτικών, για την απονεύρωση του μαθήματος της Ιστορίας, ευρύτερα για το αφελληνισμένο σημερινό σχολείο, για τον Βατάτζη και τις υπόλοιπες προφητείες περί της…Πόλης και ακόμη για τόσα άλλα, περί των οποίων ωστόσο έχουν ήδη ειπωθεί χιλιάδες πράγματα και άλλα τόσα θα ειπωθούν και στο μέλλον. Όμως τώρα, πολύ απλά, δεν είναι τόσο της στιγμής.

Και ας μην φτάσουμε βέβαια στην υπερβολή λέγοντας ότι «τυρβάζονται περί πολλά, ενός δε έστι χρεία». Κάποιοι εξ ημών άλλωστε έχουμε συστηματικά στο άμεσο και στο απώτερο παρελθόν ασχοληθεί, αρθρογραφήσει, πονέσει, αγωνιστεί για τέτοιους είδους ζητήματα, που ακόμη και τώρα ασφαλώς συνεχίζουν έντονα να μας απασχολούν. Ας μείνουμε επομένως στο ότι «τούτο έδει ποιήσαι κακείνα μη αφιέναι». Με έμφαση στο «τούτο ποιήσαι» όμως. 

Δεν είναι δυνατόν δηλαδή να προκρίνεται συστηματικά όλη η παραπάνω γνωστή και τετριμμένη πλέον θεματολογία και να αποσιωπάται τόσο ανερυθρίαστα το μείζον και το πλέον επίκαιρο. 

Δεν είναι δυνατόν ιστολόγια και περιώνυμοι αρθρογράφοι που χρόνια…διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για τα ορθόδοξα αγωνιστικά τους φρονήματα, να συνεχίζουν να προκαλούν τη νοημοσύνη μας, ασχολούμενοι αποκλειστικά με θέματα δευτερεύοντα, τριτεύοντα ή και παντελώς ασήμαντα, αλλά στο μείζον θέμα της έξαρσης της οικουμενιστικής γάγγραινας (και της δίωξης των αγωνιστών κληρικών μας) να κρατούν μια τόσο αιδήμονα σιωπή. 

Δεν είναι δυνατόν διάσημοι έως τα χτες «πολεμιστές» επίσκοποι και κατώτεροι κληρικοί, «μαχητικά» ιστολόγια, «ορθόδοξα» έντυπα και σωματεία, σύλλογοι και οργανωμένες ομάδες θεολόγων να μην τολμούν να ψελλίσουν δυο απλές λέξεις ελέγχου προς όσους διολισθαίνουν αναφανδόν στην Παναίρεση ή στήριξης προς τους ελάχιστους που αγωνίζονται, μήπως και θιχτεί κανένας οικουμενιστής μητροπολίτης (μ’αυτούς που προφανώς κάποιοι θέλουν να τα έχουν αιωνίως καλά), μήπως και…ξεβολευτούν από τις σχέσεις τους με το εκκλησιαστικό (και πολιτικό) κατεστημένο. Αλλά για ποιες απλές έστω λέξεις να συζητάμε, την ώρα που όλοι αυτοί οι «αγωνιζόμενοι χριστιανοί» συνεχίζουν τον επαίσχυντο εναγκαλισμό τους με τα πλέον αμφιλεγόμενα μέλη του καθεστώτος, σαν να μην τρέχει απολύτως τίποτε, συμμετέχοντας μέχρι και σε μεγαλόσχημες και πολυδιαφημισμένες εκδηλώσεις μαζί τους (όπως λ.χ. η πρόσφατη στο Βελλίδειο); Και έτσι ασφαλώς, όχι μόνο αρνούνται να προβάλλουν στοιχειώδη μαρτυρία και ομολογία (που θα μπορούσε ίσως και να παίξει κάποιο ρόλο ανάσχεσης στον κατήφορο των εν πλάνη ποιμένων), αλλά και τους παρέχουν ακόμη ισχυρότερο αέρα αναγνώρισης και «νομιμοποίησης», ώστε να συνεχίσουν ανενόχλητοι «έτι χείρονα πράττοντες» και «πλέονα διεστραμμένα λαλούντες».

Ποιος αλήθεια τολμάει να βγει και να πάρει ευθέως λεβέντικη και καθαρή ορθόδοξη θέση απέναντι στο μείζον θέμα των τελευταίων μηνών (ένα θέμα που από την εποχή της ψευδοσυνόδου της Κρήτης λαμβάνει πλέον απίστευτες διαστάσεις); 

Ποιος τολμάει να πάψει να υποτιμά τόσο προκλητικά μία συνεχή και συνεχώς διογκούμενη θύελλα εξελίξεων που απειλούν ευθέως την ορθόδοξη πατρίδα μας και αποτελούν πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο από την κάθε πρόκληση της εκάστοτε ανελλήνιστης και εκκλησιομαχικής ελλαδικής κυβέρνησης; 

Ποιος τολμάει να πει ότι απλοί ιερείς έχουν πιάσει μετερίζια και ορθοτομούν «τον λόγον της αληθείας» απέναντι σε «ων ουκ έστιν αριθμός» μεγαλώνυμους κακοδόξους θιασώτες της παναίρεσης του Οικουμενισμού; 

Ποιος τολμάει να βγει και να πει ευθέως ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός; Άλλη μια φορά επομένως κατά την οποία εμωράνθησαν οι δεινοί συζητηταί. Εμωράνθησαν και εσιώπησαν.

Την ώρα λοιπόν που όλα τά ’σκιαζε η φοβία (και τα…πλάκωνε η υστεροβουλία και το βόλεμα), ήρθε η ώρα όσοι δεν φοβούνται, να πάρουν τη θέση τους στον σκληρό αγώνα. Ο αγώνας θα συνεχίζεται και θα κλιμακώνεται, όσο οι θιασώτες της οικουμενιστικής παναίρεσης θα αφηνιάζουν και αυτοί τόσο απροκάλυπτα, παίζοντας εν ου παικτοίς και χρησιμοποιώντας και την εκκλησιαστική εξουσία τους για διώξεις και ανηλεή φίμωση εκείνων που λένε απλώς τα αυτονόητα, αντιστεκόμενοι στην βλάσφημή τους ψευδοθεολογία. Από την πλευρά μας, το να αντιδράσουμε είναι φυσικά όχι μόνο πλήρως επιτρεπόμενο, αλλά και επιβαλλόμενο από τους Ιερούς Κανόνες και τους Πατέρες της Εκκλησίας, όπως έχουμε ήδη πολλές φορές προαναφέρει. Αυτονόητο καθήκον απέναντι σ’ εκείνους τους ποιμένες που παύουν να είναι πια ποιμένες και μεταλλάσσονται σε «οδηγούς τυφλούς» και σε «λύκους βαρείς μη φειδομένους του ποιμνίου», υπηρετώντας άλλα δόγματα πλέον και αλλότρια συμφέροντα.

Και οφείλουμε επίσης να ελέγχουμε και όλους αυτούς τους περιώνυμους επαγγελματίες «αγωνιστές» που επιλέγουν για πολλοστή φορά, όποτε ζορίζουν τα πράγματα, να κρύβονται στο σκοτάδι, περιμένοντας να τελειώσει η μάχη, για να εμφανιστούν μετά πάλι εκ του ασφαλούς με νέα παχιά λόγια περί…πίστεως και πατρίδος. 

Είναι πλέον καιρός που άπαντες θα κληθούμε και άπαντες οφείλουμε να πάρουμε θέση, τέλος με τα μισόλογα στις σκιές. Καιρός ίσως και να χωρίσει η ήρα από το στάρι. Εδώ υπάρχει ένα τεράστιο απόστημα που κατατρώει τις σάρκες μας και λέγεται Οικουμενισμός. Για το εν λόγω απόστημα και για τις εφιαλτικές πνευματικές, αλλά και κοινωνικές και εθνικές συνέπειες που μπορεί (λόγω του διχασμού και του δυνητικού σχίσματος) να επιφέρει μέσα στους κόλπους του λαού μας, κανείς δεν έχει πια το δικαίωμα να σιωπά. 

Και μεγαλόσχημοι κληρικοί και απλοί παπάδες και συγγραφείς και διαχειριστές ιστοσελίδων και αρθρογράφοι και οι έσχατοι ακόμη των λαϊκών. Αυτά όμως ισχύουν βεβαίως για όσους μπορούν στοιχειωδώς να αντιληφθούν το μέγεθος του προβλήματος. Για τους υπόλοιπους, τους εθισμένους πλέον στο να εθελοτυφλούν, δεν έχουμε παρά να υπενθυμίσουμε την περίφημη φράση του Κυρίου μας: «Υποκριταί, το μεν πρόσωπον του ουρανού γινώσκετε διακρίνειν, τα δε σημεία των καιρών ου δύνασθε γνώναι»; Τίποτε περισσότερο…

ΠΗΓΗ