Δράξασθε παιδείας…

Δράξασθε παιδείας…

«Δράξασθε παιδείας»! Πολύ ωραία και εύηχη φράση. Αποκομμένη όμως από το Ψαλτήρι, με την καρατόμηση του αντίστοιχου ψαλμικού χωρίου, κυκλοφορεί συρόμενη και αγόμενη εντεύθεν κακείθεν, ανεξάρτητη και ως θύμα της ελευθεριότητας, που χαρακτηρίζει την εποχή μας. Χρήσιμη για εντυπωσιακή προβολή θεμάτων πάσης φύσεως,παντός καιρού και είδους και τόπου, αλλά, δυστυχώς, στείρα, ευνουχισμένη! Διότι αιωρείται παραμονεύουσα η αυτονόητη ερώτηση: ΠΟΙΑΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ;

«Δράξασθε παιδείας»! Μέχρι εκεί! Τέλος! Γιατί; Διότι προβαλλόμενη μέχρι εκεί,παραμένει ακίνδυνη και ανώδυνη, ως εντολή του ψαλμωδού. Διότι, ενώ αυτή στη συνάφειά του λόγου εννοεί την κατά Χριστόν παιδεία και η παιδεία του Χριστού είναι μία, οι άλλες διάφορες μορφές τής κατά κόσμον παιδείας, οι οποίες προωθούνται και διαδίδονται και ενεργοποιούνται, είναι μυριάδων ποικίλων αποκλίσεων. Επί παραδείγματι, την παιδεία επικαλείται και η σημερινή πολιτεία. Αλλά ποια παιδεία; Την αντίχριστη και την άπατρι! Άρα, μπορεί να την εκλάβει ο καθένας όπως θέλει, όπως τον βολεύει, όπως θέλει να την ερμηνεύσει και όποιο μήνυμα θέλει να περάσει. Πού; Κυρίως στα νιάτα! Πού αλλού, παρά στην πιο ευαίσθητη ηλικία του ανθρώπου, η οποία έλκεται ευκόλως προς την αλλοτρίωση.

Επιπλέον είναι άδικο και ασεβές το να αποκόβεται μια φράση του Ευαγγελίου και να χρησιμοποιείται εκκρεμής, μακριά από τα συμφραζόμενά της. Όσο καλοπροαίρετη δε και αν είναι η πράξη αυτή και, καθώς ο λαός δεν γνωρίζει την Παλαιά Διαθήκη, είναι επικίνδυνη, επειδή θυμίζει αιρετικές μεθόδους.

Αλλά ιδού πλήρης ο στίχος του Ψαλτηρίου: «δράξασθε παιδείας, μήποτε ὀργισθῇ Κύριος καὶ ἀπολεῖσθε ἐξ ὁδοῦ δικαίας» (Ψαλμ. 2,12). Αυτός είναι ολόκληρος ο στίχος και μεταφράζεται ως εξής: «Όσο είναι καιρός αρπάξτε με όλη σας την δύναμη και εγκολπωθείτε και κρατήστε στερεά την παιδαγωγία αυτή εκ μέρους του Κυρίου, μήπως τυχόν για την αμέλειά σας οργισθεί ο Κύριος εναντίον σας και καταστραφείτε και χαθείτε από την ευθεία οδό».

Ας ακούσουμε όμως τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, πώς ερμηνεύει και μερικούς στίχους πριν από αυτόν, κάνοντας αναφορά και σε ερμηνευτές της Αγίας Γραφής:

Νωρίτερα, γράφει: «καὶ νῦν, βασιλεῖς, σύνετε, παιδεύθητε, πάντες οἱ κρίνοντες τὴν γῆν. δουλεύσατε τῷ Κυρίῳ ἐν φόβῳ καὶ ἀγαλλιᾶσθε αὐτῷ ἐν τρόμῳ» (Ψαλμ. 2, 10-11).
Και λέει: «Το «νυν» εδώ νοείται αντί του «γι` αυτό». Δηλαδή, γι` αυτό εσείς οι βασιλείς των Ρωμαίων και των άλλων εθνών και σεις οι κριτές, που βρίσκεστε σε όλη τη γη και κρίνετε τους ανθρώπους πάνω στη γη, γι` αυτό, λέω, αφού μάθετε ποιες μεγάλες συμφορές έπαθαν οι Ιουδαίοι, οι οποίοι καταφρόνησαν τον Χριστό, και πώς ο Χριστός σας πήρε εσάς τους ειδωλολάτρες στην κληρονομία του, φροντίστε να γίνετε σώφρονες και να απορρίψετε μεν την πρώτη άγνοια και πλάνη σας, να διδαχθείτε δε το συμφέρον σας, τόσο από το παράδειγμα των Εβραίων, όσο και από τις θείες Γραφές. Λέγοντας δε ο Δαβίδ βασιλείς και κριτές συμπεριέλαβε μαζί και τους υποταγμένους λαούς σ` αυτούς.

Εσείς, λέει, οι εθνικοί, αφού σκεφτείτε πως ο Χριστός είναι και Θεός και εκδικητής και φοβερός και ότι εσείς γίνατε απόκτημα και κληρονομία του, τακτοποιήστε καλά τα ήθη και την ζωή σας και εργαστείτε με φόβο για τον Δεσπότη Χριστό. Διότι, κατά τον Θεολόγο Γρηγόριο, όπου υπάρχει φόβος του Θεού, εκεί τηρείται και η φύλαξη των εντολών του Θεού: «Οὗ γάρ φόβος, ἐντολῶν τήρησις». Ο δε Χρυσόστομος λέει: «Τι σημαίνει να δουλεύουμε με φόβο για τον Κύριο; Σημαίνει το να εκπληρώνουμε κάθε εντολή και να εργαζόμαστε με φόβο και συστολή. Να κάνουμε προσευχή και να ζητάμε από τον Θεό με καρδιά συντετριμμένη και ταπεινωμένο νου. Επειδή δε η πλήρης απόκτηση της αρετής προκαλεί, ως είναι αυτονόητο, χαρά σ` αυτόν που την ασκεί, λέει ο ψαλμωδός ότι αρμόζει σ` αυτήν να την εργαζόμαστε με τρόμο και δέος, έτσι ώστε να μην μπερδευτούμε και εμπλακούμε στην ασέβεια και από τη μια να φορτωθούμε τους κόπους και από την άλλη να παροξύνουμε τον Θεό».

Συνεχίζει ο άγιος Νικόδημος: «Εσείς οι εθνικοί, καθώς εργάζεσθε για τον Χριστό, να έχετε την χαρά της ελπίδας προς αυτόν, διότι είναι ο Προνοητής και ο Σωτήρας σας. «Χαίρετε, λέι ο Παύλος, εν Κυρίω πάντοτε» (Φιλ. δ, 4). Η χαρά σας όμως αυτή ας είναι ανάμεικτη με τρόμο. Να μην είναι έκλυτη και χωρίς συστολή και ευλάβεια, διότι θα μετατραπεί σε καταφρόνηση. Πρέπει μεν να χαίρεστε για την ελπίδα της σωτηρίας σας, να τρέμετε δε για τις αμαρτίες σας, επειδή ο Θεός είναι Κριτής ακριβής και αλάνθαστος και θα τιμωρήσει αυτούς που αμαρτάνουν. Πάνω σ` αυτό λέει και ο Χρυσόστομος: «Πώς είναι δυνατόν να χαρεί κάποιος, που είναι του Θεού, αλλά να έχει και φόβο; Και δίνει απάντηση , φέρνοντας παράδειγμα τα Σεραφίμ, τους Αγγέλους, τα οποία, αν και βρίσκονται πάντοτε σε κατάσταση χαράς, διότι βλέπουν το ακατανόητο κάλλος του Κτίστου τους, όμως σμίγουν αυτήν την χαρά με τον φόβο και την ευλάβεια. Και όχι μόνο σκεπάζουν τα πρόσωπά τους με τις πτέρυγές τους αλλά και τα πόδια τους, για να δείξουν με το σχήμα αυτό την ευλάβεια που έχουν προς τον Ποιητή τους». Ο δε Θεοδώρητος λέει: «Ο τρόμος αυτός είναι μεμειγμένος με την κατάνυξη, μη και η χαρά του Θεού εκπέσει στην κοσμική και αμαρτωλή χαρά».

Έρχεται κατόπιν στην φράση: «Δράξασθε παιδείας». Αυτός ο λόγος είναι πιο δυνατός από το «παιδεύθητε», το οποίο είπε πιο πάνω. Θέλει να πει δε ότι οι εθνικοί να μην έχουν την παιδεία ατελή και επιφανειακή, αλλά όπως ακριβώς εκείνοι που πιάνουν με την δράκα τους, με την παλάμη τους, ένα πράγμα και δεν το αφήνουν, έτσι και αυτοί ακριβώς να την αρπάξουν την παιδεία και την μάθηση του Ευαγγελίου και να μην την αφήσουν από τα χέρια τους».

« …μήποτε ὀργισθῇ Κύριος καὶ ἀπολεῖσθε ἐξ ὁδοῦ δικαίας»: Οδό και στράτα δικαία ονομάζει εδώ ο Δαβίδ την πολιτεία και την τάξη των Δικαίων, επειδή η λέξη οδός σημαίνει διάφορα πράγματα στην εβραϊκή γλώσσα. Λέγεται δε η πολιτεία οδός, διότι περπατούν οι άνθρωποι πάνω σ` αυτήν.

Άλλοι ερμηνευτές το ερμηνεύουν έτσι, ότι επειδή είπε ο Δαβίδ πιο πάνω «σύνετε», δηλαδή γνωρίστε, γι` αυτό λέει παρακάτω: «Δράξασθε παιδείας», επειδή δεν είναι αρκετή για τη σωτηρία και την τελειότητα μόνη η ελαφρά γνώση του Θεού, αλλά χρειάζεται, κατά τον Θεοδώρητο, και η παιδεία, δηλαδή η διά των έργων πρακτική αρετή, για να μην οργισθεί ο Κύριος με εκείνους που αμελούν μεν την εργασία των εντολών, καυχιόνται δε για την λίγη γνώση και πίστη στο Χριστό. Εάν όμως οργιστεί και παραχωρήσει ο Κύριος και πέσουν σε πειρασμούς, αυτοί που έχουν μόνο την λίγη πίστη και θεογνωσία, δίχως τα έργα, θα χάσουν το δρόμο της δικαιοσύνης, επειδή δεν κατόρθωσαν να κάνουν έργα και να ενώσουν τον εαυτό τους με την δικαιοσύνη και την αρετή και έτσι να την έχουν βέβαιη και αμετάβλητη».

Αν διαβάσουμε λοιπόν προσεκτικά τα παραπάνω ερμηνευτικά σχόλια, βλέπουμε πως «οργίζεται» ο Κύριος, όταν δεν βάζουμε στη ζωή μας την εφαρμογή των εντολών του.Πως ο Κύριος δικάζει με ακρίβεια. Πως υπάρχει κίνδυνος απώλειας, δηλαδή σωτηρίας,αν δεν ακολουθούμε τον δρόμο των Δικαίων, των αγίων. Πως έχουμε χρέος να μελετούμε την Αγία Γραφή και να εργαζόμαστε τις εντολές της με ταπείνωση και προσευχή. Να συνοδεύουν δε την πίστη μας τα έργα. Δίχως την αρετή και τη θεία δικαιοσύνη οδηγούμαστε στην απώλεια.

Λοιπόν: «δράξασθε παιδείας, μήποτε ὀργισθῇ Κύριος καὶ ἀπολεῖσθε ἐξ ὁδοῦ δικαίας» (Ψαλμ. 2,12). Αμήν.

Σάββας Ηλιάδης

Δάσκαλος

Κιλκίς, 1-2-2019

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

Θρησκευτικός και πολιτικός Οικουμενισμός

Θρησκευτικός και πολιτικός Οικουμενισμός 

(Η ανομία και το έγκλημα επιτελούνται σήμερα πολιτικώς και θρησκευτικώς! Μακεδονία, Βόρεια Ήπειρος, Κύπρος, Κόσσοβο, Σκόπια, Ουκρανία και όπου αλλού ανά την Οικουμένη…)

Τα πάντα, πανταχού, πάσχουν πολυτρόπως και παντοιοτρόπως την ασθένεια του Οικουμενισμού. Πάσχουν τα βαριά συμπτώματα και τις πληγές στο σώμα της Εκκλησίας και της Πατρίδας. Ναι, διότι εκτός από τον γνωστό θρησκευτικό Οικουμενισμό, έχουμε εν δράσει και τον πολιτικό Οικουμενισμό.

Σαρωτικός ό θρησκευτικός Οικουμενισμός, συνεπικουρούμενος από τις δυνάμεις της παγκοσμιοποιήσεως, κατόρθωσε μέσα σε λίγο χρόνο να παρέμβει με βία και υποκρισία μαζί στα πράγματα της Εκκλησίας, με την επίσημη σφραγίδα του Κολυμπαρίου και να αλλοιώσει αλήθειες και δόγματα, ήθη και παραδόσεις, για τα οποία οι άγιοι πρόγονοί μας έχυσαν αίμα, ιδρώτα και δάκρυ. Να ανακινήσει θέματα διαμόρφωσης νέων διοικητικών εκκλησιαστικών καταστάσεων, με κίνδυνο να υποκινήσει έχθρες μεταξύ των λαών, ενδίδοντας σε θελήματα εξωεκκλησιαστικών δυνάμεων.

Για να περιοριστεί η ελευθερία των πιστών και να γίνουν ευέλικτοι οι μηχανισμοί χειραγώγησης των χριστιανικών λαών, έβαλε στόχο να μετατραπεί η Ορθοδοξία σε νέο, δεύτερο παπικό σύστημα. Έτσι, θα γίνουν δυο οι ασφαλιστικές δικλείδες για τον έλεγχο των χριστιανικών λαών. Μια ο παραδοσιακός παπισμός και μια ο νέος, ο φαναριώτικος, ο κυοφορούμενος στο νου και στις καρδιές των οικουμενιστών. Για την αγάπη και την ειρήνη, λένε. Αλλά στο όνομα του ανθρώπου και όχι του Θεού!

Έτσι άνοιξε ο δρόμος για κάθε μορφή ανομίας. Όταν η Αλήθεια σχετικοποιείται, οι επιλογές για τις λύσεις των προβλημάτων μεταξύ των ανθρώπων αποκτούν χαρακτήρα ανθρωποκεντρικό. Η Εκκλησία υποβιβάζεται σε παραταξιακό σύστημα. Η Αλήθεια συνθλίβεται μέσα σ` αυτό και, εν πάση περιπτώσει, αναμένει τον καιρό της «δικαίωσής» της. Και ο καθένας, ανάλογα με την κοσμική δύναμη και επιρροή που διαθέτει, ανάλογα με τα συμφέροντά του, τα πάθη που έχει και τις επιθυμίες, ανάλογα με τις «κόκκινες γραμμές» που θέτει στον εαυτό του, αποφασίζει και ορίζει νόμους και «ηθικούς» κανόνες, για τους σκοπούς που θέλει να πετύχει.

Ποιος όμως εγγυάται για την αξιοπιστία όλων αυτών; Προφανώς κανένας και για κανέναν. «Κάνε όπως νομίζεις εσύ», είναι η απάντηση σε κάθε ερώτηση κρίσεως, σύμφωνα και με την προτεσταντική ηθική. Όχι ό,τι θέλει ο Θεός, αλλά ό,τι θέλει ο άνθρωπος. Τοιουτοτρόπως, εξαγοράζονται συνειδήσεις με ευκολία, διότι η αμαρτία ορίζεται με το «ως εδώ και μη παρέκει» και η προδοσία ακολουθεί πλέον ως φυσικό επόμενο. Σύγχυση και αδιέξοδο.

Σαρωτικός όμως και ο πολιτικός Οικουμενισμός. Όλες αυτές τις μεθόδους επιβολής του τις δανείστηκε ο θρησκευτικός Οικουμενισμός από την πολιτική και εξυπηρέτησε τις επιδιώξεις του ως ένα βαθμό, καθότι έπρεπε να κρατηθούν και τα προσχήματα. Είναι ευαίσθητος ο χώρος της θρησκείας και απαιτεί λεπτότητα στους χειρισμούς. Όμως δεν άργησε από την πλευρά της η πολιτική να επιστρέψει και να τις εφαρμόσει με πληθωρικό και ασυγκράτητα ανήθικο τρόπο.
Η πολιτική δεν είναι Εκκλησία. Ως ταυτόσημη του ψεύδους και της απάτης, είχε ανέκαθεν την άνεση να εκτείνεται στην απεραντοσύνη αυτών των «αρετών» της, πέρα ακόμη και από τον διάβολο. Έτσι, επιδόθηκαν και οι πολιτικοί μας σε πρωτόγνωρες οικουμενιστικές ατραξιόν. Κάνοντας υπακοή στους εχθρούς της Ελλάδας, επιδίδονται σε έργα προδοσίας. Με εκβιασμούς, με ψέματα, με δελεαστικές υποσχέσεις, με πλήρη άνεση και απενοχοποίηση των πάντων, ανταλλάσσουν μεταξύ τους «πολιτικούς ερωμένους και ερωμένες μιάς νυκτός», ξεπουλώντας «ιδεολογίες» και «αρχές». «Κάθε «χρόνος και άλλο κόμμα, κάθε λεπτό και άλλη δήλωση», όπως ξέσπασε αγανακτισμένος και πολύ εκφραστικά ένας από αυτούς.

Παραμερίζονται ηθικοί φραγμοί, για τον «σκοπό», ο οποίος κατά το λαϊκό απόφθεγμα «αγιάζει τα μέσα»! Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια ποδοπατείται, δίχως αιδώ και οι πολιτευτές μετακινούνται από τη μια παράταξη στην άλλη σαν πιόνια επιτραπέζιου παιχνιδιού, για το ανίερο. Η εμπιστοσύνη, την οποία τους επέδειξαν οι ψηφοφόροι τους, απαξιώνεται. Η λέξη «κωλοτούμπα», που προσδίδεται και χαρακτηρίζει τις ενέργειές τους, περιγράφει με απλό και έμμεσο τρόπο την άλωση, αλλοίωση και αλλοτρίωση των συνειδήσεών τους.

Πολιτικός Οικουμενισμός! Όλοι με όλους! Η εξαγορά «συνειδήσεων»! Ο παραμερισμός και η ισοπέδωση των ανθρώπινων αξιών! Η καταπάτηση των ιερών και οσίων! Μακεδονία, Κύπρος, Βόρεια Ήπειρος, Σκόπια, Κόσσοβο, Ουκρανία, Ελλάδα! Μεθοδεύσεις! Θέατρο παρωδία, ενώπιον των οφθαλμών όλου του κόσμου, ορατού και αοράτου! Σκοπιμότητα σε όλα! Έξω η Αλήθεια! Μακριά η Αλήθεια του Χριστού, η οποία είναι ο «λίθος προσκόμματος και η πέτρα σκανδάλου(Α΄Πέτρου 2, 7) στα έργα τους.

Δεν είναι ψέμα ούτε σχήμα λόγου λοιπόν, το κατ` επανάληψη λεχθέν από πολλούς πολιτικούς γνωστό πλέον απόφθεγμα: «εγώ θα συνεργαστώ και με τον διάβολο» ή «με τον διάβολο θα συμμαχήσω» ή «θα πήγαινα με τον διάβολο», για τον δικό του λόγο ο καθένας. Γίνεται πράξη με χαρακτηριστική αναίδεια αυτόν καιρό, ιδιαίτερα στην πατρίδα μας, για το θάψιμο της Μακεδονίας. Δεν είναι συμμαχία με τον διάβολο η ανταλλαγή συγχαρητηρίων και ευχαριστηρίων ευχών για ευόδωση της προδοσίας της Μακεδονίας μεταξύ των κυβερνώντων της πατρίδας μας και των επίβουλων εχθρών της; «Θέλω να ευχαριστήσω προσωπικά τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα για το θάρρος που επέδειξε», είπε ο ένας. «Ευχαριστώ κύριε Τσίπρα. Ευχαριστώ Ελλάδα», είπε ο άλλος. Ο δε Έλληνας πρώην υπουργός –αυτουργός στο έγκλημα: «Βόρεια Μακεδονία, καλώς ήρθες στη ζωή μας» και πάει λέγοντας. Μαγειρεύουν οι πολιτικοί μας, προς τέρψη των εχθρών της πατρίδας μας και το έγκλημα το βαφτίζουν επιτυχία.

Ο ελληνικός λαός αντιδρά, σεβόμενος την ειρήνη και τις αρχές του πολιτεύματος. Αλλά η φωνή του δεν εισακούεται. Λέγεται, πως αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα είναι πρωτοφανές στην ιστορία της. Δηλαδή, η εκλεγμένη από τον λαό κυβέρνηση να θέλει να επιβάλει και επί πλέον να καυχιέται για αυτό, για το οποίο ο λαός είναι τελείως αντίθετος. Και γι` αυτό συνεργάζεται ακόμη και με τους κουτοπόνηρους και επίβουλους γείτονές μας στο θέμα της ονομασίας του κράτους των Σκοπίων. Ξεκάθαρα και εδώ υπερτερεί το οικουμενιστικό ρεύμα, θυγατρικό της παγκοσμιοποίησης και της νέας τάξης πραγμάτων, υπερκερώντας το μουσουλμανικό λεγόμενο τόξο, το οποίο ήδη στήνεται με τις γνωστές μετακινήσεις πληθυσμών, για τον ίδιο σκοπό.

Συνεργάτες επί το πονηρόν οι εκκλησιαστικοί και πολιτικοί οικουμενιστές. Με αλληλοϋποστήριξη και με αντιδανεισμό των διατιθεμένων μεθόδων και δυνάμεών τους, επιβάλλουν τα σχέδιά τους, για τον οικονομικό, πολιτικό και θρησκευτικό έλεγχο της ανθρωπότητας. Αδιάψευστος μάρτυρας αυτή η ίδια η ανθρωπότητα, η οποία παρακολουθεί ως άπρακτος θεατής, με ελάχιστες εξαιρέσεις, τον θάνατο και την σκύλευση των ιερών της.

Μέσα σ` αυτόν τον κυκεώνα αναδεύεται δεινώς και η πατρίδα μας. Η ευλογημένη αγιοτόκος γη, παραδομένη μόνη στην Πρόνοια του Θεού. Εκεί ελπίζει και αναμένει την λύτρωσή της.

Σάββας Ηλιάδης 

Δάσκαλος 

Κιλκίς, 15-1-2019

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

Όταν η περιουσία «μετουσιώνεται» σε ουσία!

… και αίφνης, «του κύλικος πληρωθέντος και του ύδατος υπερεκχυθέντος», οι αρχιερείς και οι ιερείς ηγανάκτησαν σφόδρα άπαντες και ομοθυμαδόν ήραν φωνήν για τις αλλεπάλληλες και φοβερές αδικίες, τις οποίες εφαρμόζει το Κράτος κατά της Εκκλησίας, με την συνέργεια του αρχιεπισκόπου. Και συνελθόντες σε ιερές συνάξεις, σε όλες σχεδόν τις μητροπολιτικές επαρχίες, εξέδωσαν ψηφίσματα αποφάσεων προς την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας. Ο δε προειδοποιητικός λόγος μητροπολίτου προς τον αρχιεπίσκοπο: «Θα πρέπει να καταλάβετε ότι προσπαθούμε να σας σώσουμε, Μακαριώτατε. Δεν θα μπορείτε να κυκλοφορήσετε στην χώρα. Δεν θα μπορείτε να πάτε σε καμιά μητρόπολη από τις αντιδράσεις που θα υπάρχουν από τους κληρικούς», αποτυπώνει κοντολογίς το μέγεθος της αγωνίας και της αποφασιστικότητας του κλήρου.

Όντως, είναι αναμφισβήτητη η αλήθεια, πως τα προβλήματα που ανακινήθηκαν από το Κράτος κρύβουν πρόθεση σκόπιμη και κακόβουλη. Είναι όντως ατιμίες. Εχθρότητα και απέχθεια κατά της Εκκλησίας, εκδηλούμενη με τρόπο παμπόνηρο. Έρχονται ως φίλοι για διάλογο, ενώ απεχθάνονται το ράσο, αρνούνται την προσφορά του στην κοινωνία, στον άνθρωπο, στους αγώνες του Έθνους. Αλλά και αηδιάζουν με ό,τι θυμίζει Χριστό, Ανάσταση, αθανασία της ψυχής, μέλλουσα κρίση, αιωνιότητα και γενικώς την διδασκαλία της Εκκλησίας. Είναι δυνατόν να εμπιστευτεί κάποιος τέτοιες ψυχές και να κάνει ειλικρινή διάλογο;

Από πού όμως ξεκινάει το θράσος των κυβερνώντων και η πονηρή επιπολαιότητα του αρχιεπισκοπικού κύκλου, ώστε να αποτολμούν τέτοιες ασεβείς και απάνθρωπες κινήσεις; Πώς τολμούν και αγγίζουν με τόση άνεση τα πρόσωπα και τα πράγματα της Εκκλησίας; Στην εκκλησιαστική ζωή εννοείται πως υπάρχει τάξη και τηρείται η ακρίβεια. Όλα έχουν την θέση και την αξία τους. Υπάρχει ιεράρχηση με όργανο αποφάσεων την Ιερά Σύνοδο. Το σώμα της συνέχεται από αδιάρρηκτη ενότητα εν Αγίω Πνεύματι, από τον αγώνα και την αγωνία για τη διαφύλαξη της ορθής πίστεως, μέχρι και την εξασφάλιση του προς το ζην άρτου. Πώς βρίσκουν οι εχθροί «εισόδους και εξόδους» και προκαλούν αναστάτωση;

Ας μην κρυβόμαστε! Είναι πλέον φανερό, μετά από τόσα οικουμενιστικά παραστρατήματα των ποιμεναρχών, πως τα πνευματικά θέματα μετατέθηκαν σε δεύτερη θέση. Με την διχασμένη και αμφιλεγόμενη στάση τους στα θέματα της πίστεως, αντιστράφηκαν οι όροι του κλάσματος και αντί για πολλαπλασιασμό, έγινε διαίρεση!!! Αντί να πολλαπλασιαστεί στο σώμα της Εκκλησίας, στον κλήρο και στον λαό, ο ζήλος και η αγάπη στην μία πίστη και στην Παράδοση, για την ενότητα των μελών της, έγινε δεκτός από τους ποιμένες αμαχητί ο νεοεποχίτικος αντιχριστιανικός Συγκρητισμός, με περισσή δε «αγάπη» ο Οικουμενισμός και αμβλύνθηκε το αγωνιστικό φρόνημα του λαού.

Ο Οικουμενισμός, καταφανώς πλέον και ανεμπόδιστος, σαρώνει την ΟΥΣΙΑ και οι ιεράρχες με το ιερατείο σύσσωμοι, επιδίδονται σε αγώνες για την ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ! Βεβαίως, δεν αμφισβητείται το ειλικρινές και αγωνιώδες και ζωτικής σημασίας περιεχόμενο αυτών των κινητοποιήσεων, οι οποίες άπτονται και των πνευματικών, αλλά αυτές οι κινητοποιήσεις θα έπρεπε να είχαν προηγηθεί. Έγιναν ανάλογες κινητοποιήσεις και για τα θλιβερά οικουμενιστικά ολισθήματα; Βεβαίως, όχι. Ναι, αλλά δεν ήταν εξίσου σοβαρά και φλέγοντα, ώστε να εγερθεί τουλάχιστον ο κλήρος, για να μην πούμε όλος ο λαός, αφού αυτά είναι η ουσία της πίστεώς μας;

Τα ερωτήματα περιμένουν απάντηση! Δίχως απάντηση σ` αυτά, δίχως επιστροφή, δεν υπάρχει ελπίδα προόδου σε τίποτε! Απλώς δει ειπείν μετριοπαθώς, κατά τον ευαγγελικό λόγο: «ταῦτα ἔδει ποιῆσαι, κἀκεῖνα μὴ ἀφιέναι». (Λουκά 11,42).

Γι` αυτό, αδίκως περιμένετε, πατέρες, όσοι περιμένετε! Μην περιμένετε! Μην περιμένετε, διότι δεν συμφέρει στο λαό του Θεού τέτοιο «βόλεμα». Διότι οι Άγιοι μάς παρέδωσαν με το αίμα τους ΜΙΑ πίστη. Αυτήν πρώτη ζητούν, να τους την αντιπροσφέρουμε καθάρια. Όλα τα άλλα έρχονται, χάριτι Θεού, κατά το συμφέρον μας. ΠΡΩΤΑ Η ΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ Η ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ!!! Πρώτα ο Χριστός και μετά ο χρυσός! Είναι δύσκολο να το καταλάβει ένας κληρικός και μάλιστα επίσκοπος;

Σάββας Ηλιάδης 

Δάσκαλος 

Κιλκίς, 26-11-2018 

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

Οἰκουμενισμός, ὁ ἐχθρός τῶν θείων ἀρετῶν.

Γράφει ὁ Σάββας Ἠλιάδης, Δάσκαλος

Ὁ Οἰκουμενισμός, πού ἀποτελεῖ τό ὄργανό τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, μεταξύ τῶν ἄλλων κακῶν, ἐργάζεται μεθοδικά γιά τήν ἀλλοίωση, κατάργηση καί ἀντικατάσταση(;!) τῶν ἁγίων ἀρετῶν στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, καί μάλιστα ἐκ τῶν ἔσω. Ἀγωνίζεται, ἐπί παραδείγματι, γιά τήν ἀνάδειξη τῆς ἀγάπης ὡς κορυφαίας ἀρετῆς καί παράλληλα ἀπαξιώνει καί σχετικοποιεῖ τήν πίστη στήν Ἀλήθεια. Ἀγάπη ὅμως δίχως πίστη στήν Ἀλήθεια εἶναι ψέμα καί ἀπάτη. Ἐνεργεῖ καταχρηστικῶς, ἀφοῦ καπηλεύεται μέ περισσό θράσος αὐτές τίς θεοσδοτες, ζωογόνες καί ἀληθεῖς ἀρετές, ὅπως ἐξαρχῆς καί διά παντός φανερώνονται καί ἐνεργοῦν μέσα στήν Παράδοση, μέ τήν πλήρη καί καθαρή μορφή, ἀλλά καί μέ τήν οὐσιώδη καί σωστική δύναμή τους.
Οἱ ἐργάτες του τίς ἰδιοποιοῦνται καί τίς διδάσκουν αὐθαίρετα, χωρίς νά ἔχουν ζήσει τήν ἐμπειρία τους. Καί ἐπιπλέον, ἐνῶ ἀποσιωποῦν καί βάζουν στό περιθώριο βασικές εὐαγγελικές ἀρετές, ἀνακαλύπτουν και...

«κατασκευάζουν» νέες, ἐπίπλαστες, ἀναρετες ἀρετές, τίς ὁποῖες προωθοῦν, διδάσκοντας τές στό λαό. Προσπαθοῦν νά τίς θεμελιώσουν ἀναιδῶς καί ἀνενδοιάστως πάνω σέ μεταπατερικές, καί νεοπατερικές θεολογίες καί σέ ἀντιπατερικές θεωρίες, ἀλλοιώνοντας τήν Ἀλήθεια, τήν ὀρθόδοξη πίστη. Μιλᾶνε, δηλαδή, γιά τά ἴδια θέματα πού μίλησαν οἱ ἅγιοι, ἀλλά, ὡς ἀμέτοχοί τῆς θείας Χάριτος, προσπαθοῦν νά περάσουν τήν πάσχουσα δογματικῶς θεολογία τους μέ σκοπό τήν ἀλλοίωση τοῦ ἤθους καί ὀρθοδόξου κριτηρίου τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. 

Οἱ ἀρετές εἶναι ἀπόσταγμα τοῦ αἵματος καί τῶν δακρύων τῶν ἁγίων μας, ἄρα καί γέννημα οὐράνιο, γνήσιο καί καθαρό τῆς Παράδοσης τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος συνοψίζει αὐτήν τήν ἀλήθεια, ἀρχίζοντας τό λόγο του γιά τόν ἅγιο Ἀθανάσιο μέ τή φράση: «Ἀθανάσιον ἐπαινῶν, ἀρετήν ἐπαινέσομαι. Ταυτόν γάρ, ἐκεῖνον τέ εἰπεῖν, καί ἀρετήν ἐπαινέσαι, ὅτι πάσαν ἐν ἐαυτῶ συλλαβῶν εἶχε τήν ἀρετήν, η, τό γέ ἀληθέστερον εἰπεῖν, ἔχει. Θεῶ γάρ ζῶσι πάντες οἱ κατά Θεόν ζήσαντες, κάν ἐνθένδε ἁπαλλαγῶσι». (Λόγος κά΄. Εἰς τόν μέγαν Ἀθανάσιον ἐπίσκοπον Ἀλεξανδρείας).

Αὐτές τίς ἀρετές τίς μεταλλάσσουν, τίς προσδίδουν ἄλλο νόημα καί ἀπό σωστικά πνευματικά ἰάματα τίς μετατρέπουν σέ θανατηφόρα δηλητήρια, γιά τήν νέκρωση τῆς ψυχῆς. Ὡς συνεργάτες δέ τῶν κοσμικῶν ἀρχῶν καί ἐξουσιῶν, μεθοδεύουν δολίως τήν χειραγώγηση τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ καί τήν ἐπιβολή μίας κακόζηλης, καινοφανοῦς, κενόσοφης ἀλλά καί ἀπάνθρωπης κοινωνικῆς, πολιτικῆς, πολιτιστικῆς ὁμογενοποίησης. Κυρίως ὅμως, ἑνός ἐξουθενωτικοῦ θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ, κατάλληλου γιά τήν προετοιμασία τῶν ἀνθρώπων, ὥστε νά ὑποτάσσονται εὔκολα, δίχως ἀντιστάσεις σέ ὁποιασδήποτε μορφῆς ὁλοκληρωτικά συστήματα.

Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μᾶς διδάσκουν καθαρῶς, ἀλλά καί ἐμμέσως, πλήν σαφῶς, πῶς νά φυλαχτοῦμε ἀπό αὐτές τίς παγίδες καί νά στηριχτοῦμε πρῶτα στίς ἔνθεες ἀρετές. Σ` αὐτές πού δωρίζονται στίς ταπεινές καρδιές ἀπό τή Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί μᾶς φωτίζουν, γιά νά ζήσουμε μακριά ἀπό τήν πλάνη καί μέσα στήν πραγματική ἐλευθερία. Αὐτοί ἀπηχοῦν καί ἑρμηνεύουν κατά κανόνα τίς ἀπόψεις τῆς Ἁγίας Γραφῆς περί ἀρετῆς. Προκειμένου δέ νά τονίσουν τίς ἐπί μέρους ἀρετές, ἀναφέρονται στά πρόσωπα, καί στά ἰδιαίτερα χαρίσματά τους, τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καί τῆς Καινῆς ἤ σέ μάρτυρες καί ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας, τούς ὁποίους παρουσιάζουν ὡς ὑποδείγματα ἀρετῆς. 

Ἡ ἐνάρετη ζωή καί ὁ ἀρετηφόρος λόγος τῶν ἁγίων, πού λάμπουν καί φωτίζουν ἀπό τή Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μᾶς στηρίζουν, μᾶς καθοδηγοῦν καί μᾶς βοηθοῦν, νά θεμελιώσουμε ἐσωτερικά τό ἔνθεο φρόνημα. Νά μπορέσουμε νά δοῦμε καί νά ἐκφράσουμε στό βίο καί στήν πολιτεία μας τίς ἀρετές μέ ὀρθή ἀξιολόγηση. Ἐξάλλου, στήν ἐν Χριστῷ ἀληθινή ζωή, ἡ ἀξιολόγηση καί ἡ κατάταξη τῶν ἀρετῶν δέν γίνεται μέ τά γνωστά ἀνθρωποκεντρικά κριτήρια ἀλλά μέ τρόπο μυστικό καί ἱεροκρύφιο: «Ἁγίω Πνεύματι πάσα ψυχή ζωοῦται, καί καθάρσει ὑψοῦται λαμπρύνεται, τῆ τριαδική Μονάδι ἱεροκρυφίως». (Ἀναβαθμοί Δ΄ Ἤχου, Ἅ΄Ἀντίφωνο).
 
Οἱ ἄνθρωποι λησμονοῦν, ἀλλά οἱ πνευματικοί νόμοι δέν παύουν ποτέ νά λειτουργοῦν! Διότι συνεχίζει στό λόγο του ὁ ἅγιος Γρηγόριος: «Ἀρετήν δέ ἐπαινῶν, Θεόν ἐπαινέσομαι, πάρ οὗ τοῖς ἀνθρώποις ἡ ἀρετή». Σύμφωνα μέ αὐτό, ἡ αὐθαίρετη ἀλλοίωση τῶν ἀρετῶν εἶναι ὕβρις κατά τοῦ Θεοῦ, πλάνη καί αἵρεση. 

Ὅλα τά κακά, πού κατά τρόπο χειμαρρώδη πνίγουν σήμερα τόν κόσμο καί τήν πατρίδα μας, ἕλκουν τήν γέννα τους ἀπό τόν Οἰκουμενισμό! Κάτω ἀπό τή σκιά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ συνεχίζουν νά διενεργοῦνται σήμερα ὅλα τά προδοτικά ἀντιχριστα καί ἀντεθνικά ἔργα, ὅλων τῶν ἐπισήμων κρατικῶν, ἐκκλησιαστικῶν, καί λοιπῶν, προσώπων καί φορέων. Τίποτε δέν εἶναι τυχαῖο οὔτε ἄσχετο καί ἀνεπηρέαστο ἀπό τήν κακοδοξία αὐτή, πού ἐργάζεται πλέον ἀνεμπόδιστη σέ ὅλες τίς ἐκφάνσεις τῆς ζωῆς. Ἀπολύτως τίποτε! Ἀκόμη καί αὐτή ἡ συνάλγηση τῆς φύσεως, μέ τά ἀκραία καταστροφικά ξεσπάσματα! Εἶναι νόμος πνευματικός! Δέν μπορεῖ νά τρελάθηκε ἔτσι ξαφνικά ὁ κόσμος! Δέν εἶναι δυνατόν νά ἀνατρέπονται ἀρχές, ἀξίες, σεβάσματα καί ἱερά καί ὅσια αἰώνων μέσα σέ τόσο σύντομο χρόνο καί μάλιστα μέ τέτοια ὁρμή καί πάθος!

Ἄν δέν τό πιστέψουμε αὐτό, ἄν δέν τό τοποθετήσουμε στήν κορυφαία θέση τῆς καρδιᾶς μας, ἄν δέν κάνουμε αἴτημα προσευχῆς τήν μετάνοια τῶν πρωτεργατῶν ἱεραρχῶν καί λοιπῶν συνενόχων τους, ὥστε νά ἐπιστρέψουν στήν Ἁγία Πατερική Παράδοση καί νά ἐπανορθώσουν, δέν θά ὑπάρξει θεῖο ἔλεος, διότι, ἁπλούστατα, δέν θά εἶναι τοῦ συμφέροντός μας!

Σάββας ἨλιάδηςΔάσκαλος

Κιλκίς, 10-11-2018

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

Η πνευματική χαρά του εκκλησιασμού, κατά τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη (Σάββας Ηλιάδης, δάσκαλος)

Η πνευματική χαρά του εκκλησιασμού, κατά τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη (Σάββας Ηλιάδης, δάσκαλος)

Υπάρχουν σήμερα πολλά αγιοπατερικά βιβλία, από τα οποία μπορούμε με λίγο κόπο να ρουφήξουμε τους ευώδεις χυμούς του Πνεύματος. Ένα τέτοιο βιβλίο, στο οποίο άκρως θεολογεί ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, είναι «Η ΝΕΑ ΚΛΙΜΑΞ», καθώς ερμηνεύει και μας προσφέρει ως δώρα πνευματικά τα μηνύματα των Αναβαθμών της Οκτωήχου.

Ερμηνεύοντας το τρίτο Αντίφωνο των Αναβαθμών του Α΄ ήχου: «Ἐπὶ τοῖς εἰρηκόσι μοι ὁδεύσωμεν εἷς τὰς αὐλὰς τοῦ Κυρίου, εὐφράνθη μου τὸ Πνεῦμα, συγχαίρει ἡ καρδία», γράφει:

«Ο Αναβαθμός αυτός είναι δανεισμένος από τον τρίτο ψαλμό των Αναβαθμών του Δαβίδ, ο οποίος λέει: «Εὐφράνθην ἐπὶ τοῖς εἰρηκόσι μοι· εἰς οἶκον Κυρίου πορευσόμεθα» (Ψαλμ. 121,1). Ο μεν Θεοδώρητος ερμηνεύει ότι τον στίχο αυτό τον έλεγαν οι Εβραίοι με χαρά, όταν γύριζαν από την Βαβυλώνα στην Ιερουσαλήμ. Ο δε Ευσέβιος προσθέτει και ένα χαριτωμένο που συνέβαινε. Ότι οι νέοι, οι οποίοι γεννήθηκαν στη Βαβυλώνα, μέσα στα εβδομήντα χρόνια της σκλαβιάς, ρωτούσαν στο δρόμο τους γέροντες, που έζησαν μετά τη σκλαβιά μέχρι την ελευθερία και ήξεραν την Ιερουσαλήμ: «Ω, γέροντες, που πηγαίνουμε;». Εκείνοι δε τους αποκρίνονταν: «Ω, νέοι, πηγαίνουμε στον οίκο του Θεού, ο οποίος βρίσκεται στην Ιερουσαλήμ». Όταν άκουγαν, λοιπόν οι νέοι αυτόν το λόγο, ευχαριστούνταν και χαίρονταν πάρα πολύ.

Αυτόν τον στίχο, λοιπόν, παραφράζει εδώ ο μελωδός των Αναβαθμών της Οκτωήχου, τον οποίο ερμηνεύοντας ο Νικηφόρος ο Κάλλιστος λέει ότι, οι Εβραίοι, όταν βρίσκονταν στα Ιεροσόλυμα, κυριευμένοι από την αμέλεια και την μαλθακότητα, απομακρύνονταν από την λατρεία και την προσκύνηση του αληθινού Θεού. Έτσι, φεύγοντας μακριά από τον ναό του Θεού, πήγαιναν συχνά στα βουνά και εκεί θυσίαζαν στους δαίμονες και στα είδωλα των δαιμόνων. Γι` αυτό λοιπόν οργίστηκε εναντίον τους ο Θεός και παραχώρησε, ώστε να πάνε σκλάβοι στην Βαβυλώνα.

Αφού δε εκεί δοκίμασαν πολλές κακοπάθειες και θλίψεις, τότε θυμήθηκαν την πατρίδα τους Ιερουσαλήμ, την οποία στερήθηκαν, περισσότερο δε από όλα και εξαιρέτως τον πολυθαύμαστο εκείνο και ωραιότατο ναό του Σολομώντος. Λοιπόν, έτσι, κατακαιόμενοι από τον πόθο για να τον δουν, αν καμιά φορά τους θύμιζε κάποιος κάτι σχετικά με το ναό, ευφραίνονταν πολύ και γέμιζε η ψυχή τους με ανέκφραστη χαρά και αγαλλίαση: «Εὐφράνθην ἐπὶ τοῖς εἰρηκόσι μοι· εἰς οἶκον Κυρίου πορευσόμεθα». (Ψαλ. 121,1). Γι` αυτόν τον λόγο, και όταν σε άλλα μέρη ευρισκόμενοι τον θυμούνταν τον ναό, έλεγαν: «ταῦτα ἐμνήσθην καὶ ἐξέχεα ἐπ᾿ ἐμὲ τὴν ψυχήν μου, ὅτι διελεύσομαι ἐν τόπῳ σκηνῆς θαυμαστῆς ἕως τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ ἐν φωνῇ ἀγαλλιάσεως καὶ ἐξομολογήσεως ἤχου ἑορτάζοντος». (Ψαλμ. μα΄, 5).

Διότι, συνηθίζει ο Θεός να το κάνει αυτό. Δηλαδή, όταν εμείς έχουμε τα καλά στα χέρια μας και δεν τα γνωρίζουμε, τότε ο Θεός παραχωρεί να τα στερούμαστε, ώστε η στέρηση αυτών να μας κάνει να γνωρίσουμε τι είχαμε και το χάσαμε. Έτσι, η ρητορική γραφίδα του Ιωάννου έγραψε χρυσά λόγια για την ερμηνεία του παρόντος αναβαθμού: «Έτσι συνηθίζει να κάνει ο Θεός. Όταν έχουμε τα αγαθά και δεν αναγνωρίζουμε την αξία τους, τα παίρνει από τα χέρια μας, με σκοπό, ώστε αυτό που δεν μπόρεσε να επιτύχει η απόλαυση, αυτό να το πετύχει η στέρηση». Είπε δε και ένας από τους σοφούς, ο οποίος δεν είναι χριστιανός: «Αυτοί που έχουν στη διάθεσή τους τα αγαθά και τα διαχειρίζονται με χαλασμένη λογική, δεν γνωρίζουν την αξία τους, παρά όταν κάποιος τους τα πάρει».

Αυτό είναι λοιπόν το νόημα του τρίτου Αναβαθμού από τους ψαλμούς. Ο δε μελωδός στον Αναβαθμό αυτό, μιμούμενος εκείνον, λέγει: «Όταν κάποιοι ομόπιστοι χριστιανοί μου είπαν αυτόν τον παρακινητικό λόγο, ας πάμε, αδελφέ, στον ναό και στην Εκκλησία του Κυρίου, τότε, όταν το άκουσα, γέμισε με ευφροσύνη το πνεύμα μου και με χαρά η καρδιά μου». Άκουσε, λοιπόν: ο άνθρωπος είναι διπλός· από ψυχή άυλη και από σώμα υλικό. Έτσι, επειδή η μεν ψυχή είναι άυλη, το δε σώμα υλικό, γι` αυτό ο μελωδός απέδωσε την μεν αϋλότερη ευφροσύνη στην άυλη ψυχή, διότι αυτήν ονομάζει πνεύμα, την δε παχυλότερη χαρά την απέδωσε στην υλική καρδιά, καθώς χαρά είναι η διάχυση του αίματος στην καρδιά, ενώ αντιθέτως λύπη είναι η συστολή του ίδιου αίματος στην καρδιά.

Ο δε ιερός Θεοφύλακτος λέγει: «Γνώριζε ότι, η Αγία Γραφή λέγοντας πνεύμα και ψυχή, εννοεί το ίδιο πράγμα, αλλά κυρίως κάνει τον εξής διαχωρισμό· ονομάζει ψυχικόν άνθρωπο αυτόν που ζει κατά φύση και λειτουργεί σύμφωνα με την ανθρώπινη λογική, χωρίς να αποκλίνει στα παρά φύση κακά, αλλά ούτε πάλι προοδεύοντας στα υπέρ φύση χαρίσματα. Πνευματικόν δε ονομάζει εκείνον, ο οποίος φτάνει σε κατάσταση ανώτερη των νόμων της φύσεως και δεν έχει φρόνημα κοσμικό, καθώς πνεύμα ονομάζει το χάρισμα του Πνεύματος. Επίσης σαρκικόν ονομάζει η Αγία Γραφή αυτόν, ο οποίος δεν πολιτεύεται σύμφωνα με τους νόμους της φύσεως, αλλά στα κακά, που βρίσκονται στο παρά φύση». Γι` αυτούς τους τρεις τύπους ανθρώπων μιλάει ο απόστολος Παύλος: «ψυχικὸς δὲ ἄνθρωπος οὐ δέχεται τὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ· μωρία γὰρ αὐτῷ ἐστι, καὶ οὐ δύναται γνῶναι, ὅτι πνευματικῶς ἀνακρίνεται. ὁ δὲ πνευματικὸς ἀνακρίνει μὲν πάντα, αὐτὸς δὲ ὑπ᾿ οὐδενὸς ἀνακρίνεται». (Α΄Κορ, 2,14-15), περί δε του σαρκικού γράφει: «ἔτι γὰρ σαρκικοί ἐστε. ὅπου γὰρ ἐν ὑμῖν ζῆλος καὶ ἔρις καὶ διχοστασίαι, οὐχὶ σαρκικοί ἐστε καὶ κατὰ ἄνθρωπον περιπατεῖτε;», λοιπόν είστε σαρκικοί (Α΄Κορ. 3, 2-4).

Αλλά και συ, αδελφέ, που διαβάζεις αυτόν τον αναβαθμό, να μιμείσαι τους Ιουδαίους εκείνους, οι οποίοι, όταν άκουσαν, ας πάμε στον οίκο του Κυρίου, ευφράνθηκαν και χάρηκαν. Έτσι και συ, όταν τύχει να σου πει κανένας αδελφός σου χριστιανός, «αδελφέ, ας πάμε στην εκκλησία διότι είναι ώρα του Εσπερινού ή του Όρθρου ή της Λειτουργίας», μη λυπηθείς για την πρόσκληση αυτή, αλλά πρέπει να ευφρανθείς πάρα πολύ στο πνεύμα και να χαρείς στην καρδιά σου. Διότι, όποιος πηγαίνει στην εκκλησία και στο σπίτι του Θεού με προθυμία της ψυχής και χαρά της καρδιάς και ακούει με ευλάβεια τις δοξολογίες που ψέλνονται μέσα εκεί, αυτός, μετά πάσης βεβαιότητος, απολαμβάνει μύρια αγαθά, ψυχικά και σωματικά. Και απ` αυτήν την απόλαυση παρακινείται να λέει προς τον Θεό εκείνα που λέγει ο προφήτης Δαβίδ: «πλησθησόμεθα ἐν τοῖς ἀγαθοῖς τοῦ οἴκου σου· ἅγιος ὁ ναός σου, θαυμαστὸς ἐν δικαιοσύνῃ» (Ψαλ.64,5) και στη συνέχεια γεμίζει από ανέκφραστη χαρά και αγαλλίαση.

Εσύ μην μοιάσεις μ` εκείνους τους άφρονες, οι οποίοι, όταν ακούν την εκκλησία να σημαίνει με τις ιερές καμπάνες ή τα σήμαντρα και να τους προσκαλεί να πάνε, για να δοξολογήσουν τον Θεό, λυπούνται γι` αυτό και προτιμούν, ω της ανοησίας και αθεοφοβίας τους, καλύτερα να πηγαίνουν στους χορούς και στους γάμους και στα τρεξίματα των αλόγων και στα παιχνίδια, παρά να πηγαίνουν στην αγία εκκλησία. Μ` αυτόν τον τρόπο γίνονται πιο αμελείς και χειρότεροι από τους Ιουδαίους. Και βεβαίως γι` αυτό είχε δίκαιο η χρυσή γλώσσα του Ιωάννη, να παραπονιέται και να λέει τα εξής κατά των χριστιανών: «Αλλά τώρα πολλοί δυσανασχετούν γι` αυτόν το λόγο. Και αν μεν κάποιος που πηγαίνει σε παράνομα θεάματα, τους καλέσει, θα είναι πολλοί αυτοί που θα πάνε μαζί του. Αν δε τους καλέσει στην εκκλησία, θα είναι πολλοί αυτοί που θα βαριούνται. Οι Ιουδαίοι όμως δεν ήταν έτσι. Τι λοιπόν μπορεί να είναι χειρότερο απ` αυτό, όταν οι χριστιανοί φαίνονται πιο ράθυμοι από εκείνους; Από πού δε βελτιώθηκαν οι Ιουδαίοι τόσο; Από την αιχμαλωσία έγιναν καλύτεροι! Και καθόσον απολάμβαναν αυτά τα πράγματα, χαίρονταν και με αυτά τα λόγια και αγκάλιαζαν με πολύ πόθο την εκκλησία και την πόλη Ιερουσαλήμ». Πρέπει λοιπόν, αδελφέ, όχι μόνο να πηγαίνεις με χαρά στην εκκλησία, αλλά και πηγαίνοντας, να μην ζητάς να ανταμώσεις εκεί τους φίλους σου, ούτε να μιλάς άκαιρα και μάταια λόγια, αλλά να δοξολογείς το όνομα του Θεού, καθώς θα θυμάσαι εκείνο το ψαλμικό του Δαβίδ: «καὶ ἐν τῷ ναῷ αὐτοῦ πᾶς τις λέγει δόξαν» (Ψαλμ. 28,8).

(Σάββας Ηλιάδης, δάσκαλος)Κιλκίς, 28-10-2017

ΠΗΓΗ

Ο παραπικρασμός και η κατάπαυσις του Θεού (Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης)

Σάββας Ηλιάδης, Δάσκαλος- Κιλκίς

Στην προς Εβραίους επιστολή, στο τρίτο κεφάλαιο και στην περικοπή, η οποία αρχίζει από τον έβδομο στίχο και ολοκληρώνεται στο τέλος του κεφαλαίου, ο καθηγητής Παναγιώτης Τρεμπέλας θέτει τον τίτλο: «Το φοβερό παράδειγμα της απιστίας του Ισραήλ».Εμείς θα μείνουμε στους στίχους 7 έως 11, όπως ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης τους ερμηνεύει, διότι μας ενδιαφέρουν οι δυο λέξεις: παραπικρασμός και κατάπαυσις.
Καταρχάς, σύμφωνα με το έγκυρο λεξικό της ελληνικής γλώσσας LIDDELL-SCOTT, οι δυο λέξεις σημαίνουν: 1. παραπικρασμός, εκ του παραπικραίνω= πικραίνω, παροργίζω και παραπικρασμός= το να παραπικραίνεις κάποιον, να τον παροργίζεις. 2. κατάπαυσις, (η ερμηνεία με το πνεύμα της Κ.Δ.), παύσις, γαλήνη, ειρήνη, ανάπαυσις, η βασιλεία των ουρανών. Δυο λέξεις, που δηλώνουν καταστάσεις αλληλοαναιρούμενες, στον αγώνα του ανθρώπου για τη σωτηρία του.

«Διό, καθὼς λέγει τὸ Πνεῦμα τὸ ῞Αγιον· σήμερον ἐὰν τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούσητε, μὴ σκληρύνητε τὰς καρδίας ὑμῶν ὡς ἐν τῷ παραπικρασμῷ, κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ πειρασμοῦ ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὗ ἐπείρασάν με οἱ πατέρες ὑμῶν, ἐδοκίμασάν με, καὶ εἶδον τὰ ἔργα μου τεσσαράκοντα ἔτη· διὸ προσώχθισα τῇ γενεᾷ ἐκείνῃ καὶ εἶπον· ἀεὶ πλανῶνται τῇ καρδίᾳ, αὐτοὶ δὲ οὐκ ἔγνωσαν τὰς ὁδούς μου· ὡς ὤμοσα ἐν τῇ ὀργῇ μου, εἰ εἰσελεύσονται εἰς τὴν κατάπαυσίν μου» (Εβρ.3,7-11)

Μετάφραση: «Γι` αυτό, καθώς λέει το Άγιο Πνεύμα, σήμερα, αν ακούσετε τη φωνή του Χριστού, να μην σκληρύνετε τις καρδιές σας, όπως κατά την ανταρσία, την ημέρα της δοκιμασίας στην έρημο, όπου οι πατέρες σας με έβαλαν σε δοκιμασία, αν και είχαν δει τα έργα μου επί σαράντα χρόνια. Γι` αυτό αγανάκτησα κατά της γενεάς εκείνης και είπα, πάντοτε πλανάται η καρδιά τους, δεν γνώρισαν τις οδούς μου. Γι΄ αυτό ορκίστηκα στην οργή μου, ότι αυτοί δεν θα μπουν ποτέ στην ανάπαυσή μου».

«Επειδή προηγουμένως είπε ο Απόστολος περί ελπίδος και ότι πρέπει οι Χριστιανοί να προσμένουν με βεβαιότητα να πάρουν στον ουρανό και τον μισθό των έργων τους και αντί των εδώ κόπων και των ιδρώτων τους να απολαύσουν ανάπαυση, γι` αυτό τώρα εδώ βεβαιώνει τον λόγο του από τον προφήτη Δαβίδ, που λέει πως πρόκειται να μπουν στην κατάπαυση όλοι εκείνοι που πιστεύουν, όπως αντίθετα, εκείνοι που δεν πιστεύουν, δεν θα μπουν σ΄ αυτήν. Κατά τον ίδιο τρόπο δεν μπήκαν ούτε οι παλιοί Ισραηλίτες. Επειδή απίστησαν, δεν μπόρεσαν να μπουν στη γη της επαγγελίας και να αναπαυθούν. Διότι, αφού πέρασαν την Ερυθρά Θάλασσα και πήραν μύρια αγαθά στην έρημο από την πρόνοια και την δύναμη που έδειξε ο Θεός σ΄ αυτούς, με προσταγή του Θεού έστειλαν δώδεκα κατασκόπους, για να επιθεωρήσουν την μορφή και την κατάσταση της γης της Ιερουσαλήμ, στην οποία επρόκειτο να πάνε. Αυτοί δε, αφού έφυγαν και επιθεώρησαν τον τόπο σε διάστημα σαράντα ημερών, έκοψαν ένα σταφύλι μεγάλο, μαζί και ρόδια και σύκα και τα έφεραν στον Μωυσή και στον λαό και τους είπαν πως η γη της Ιερουσαλήμ είναι γη που τρέχει γάλα και μέλι. Έχει όμως ανθρώπους γίγαντες και δυνατούς, οι οποίοι την κατοικούν και είναι δύσκολο να εκδιωχθούν. Οι Ισραηλίτες, όταν άκουσαν αυτά τα λόγια των δέκα κατασκόπων, (διότι ο Ιησούς του Ναυή και ο Χάλεβ δεν φόβισαν τον λαό, αλλά μάλλον τον ενεθάρρυναν) φοβήθηκαν και δεν σκέφτηκαν την ακαταμάχητη δύναμη του Θεού ούτε τα θαύματα που τους έκανε στην Αίγυπτο και σε όλη την έρημο. Άρχισαν να γογγύζουν κατά του Μωυσή και του Ααρών και θέλησαν να ανακηρύξουν άλλον αρχηγό τους και να γυρίσουν πάλι στην Αίγυπτο, τον δε Ιησού του Ναυή και τον Χάλεβ, που τους ενεθάρρυναν, θέλησαν να τους λιθοβολήσουν. Τότε λοιπόν ο Θεός, αφού θύμωσε εναντίον τους, καθώς έσβησαν από τη μνήμη τους τόσο γρήγορα την θύμηση των πολλών θαυμάτων που τους έκαμε, ορκίστηκε να μην βάλει μέσα στη γη της επαγγελίας όλην εκείνη την άπιστη γενιά, εκτός από τα παιδιά τους, όσα ήταν είκοσι χρονών και κάτω και μαζί τους τον Ιησού του Ναυή και τον Χάλεβ. Όλα αυτά είναι γραμμένα στο ιγ΄ και ιδ΄ κεφάλαιο των Αριθμών, όπου βρίσκονται και τα λόγια του θεϊκού όρκου (Αριθ. 14, 28-31).

Επειδή λοιπόν ύστερα από πολλά χρόνια ο Προφήτης Δαβίδ μιλώντας, έλεγε στους Εβραίους ότι σήμερα αν ακούσετε τη φωνή του Θεού μην σκληρύνετε τις καρδιές σας, για να μην πάθετε κι εσείς εκείνα που έπαθαν στην έρημο οι προπάτορες και πρόγονοί σας και χάσετε την κατάπαυση εκείνη που σας έταξε ο Θεός, επειδή τα έλεγε αυτά, είναι φανερό πως πρόκειται για κάποια άλλη κατάπαυση, την οποία οφείλουμε εμείς οι Χριστιανοί να την κληρονομήσουμε. Διότι, αν οι Εβραίοι κληρονόμησαν την αληθινή κατάπαυση, ποια ανάγκη υπάρχει, ώστε να λέει πάλι ο Δαβίδ, ότι μην σκληρύνετε τις καρδιές σας, όπως τις σκλήρυναν οι προπάτορές σας στην έρημο, γιατί δεν θα μπορέσετε να μπείτε στην κατάπαυση; Ποια δε άλλη κατάπαυση είναι, εκτός από την Βασιλεία των ουρανών, της οποίας ήταν εικόνα και τύπος η καταπαύσιμη ημέρα του Σαββάτου και η είσοδος των παιδιών της γενεάς που απίστησε στη γη της Ιερουσαλήμ;

Διότι τρεις είναι οι καταπαύσεις: Πρώτη η του Σαββάτου, κατά την οποία κατέπαυσε ο Θεός από όλα τα έργα του, καθώς είναι γραμμένο: «καὶ κατέπαυσε (ο Θεός) τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων αὐτοῦ, ὧν ἐποίησε» (Γεν. 2,2), για την οποία κατάπαυση δεν φαίνεται να μιλάει εδώ ο Δαβίδ, επειδή και αυτή ήταν πολύ παλιά, από την αρχή του κόσμου.Δεύτερη κατάπαυση είναι η είσοδος στη γη της Ιερουσαλήμ, στην οποία, όταν μπήκαν οι Ισραηλίτες, επρόκειτο να αναπαυθούν από τους πολέμους και από την πλάνη και τα παραπατήματα που έκαναν στην έρημο, τρέχοντας πάνω κάτω σαράντα ολόκληρα χρόνια. Αλλά και γι` αυτήν την κατάπαυση δεν μιλάει εδώ ο Δαβίδ, καθόσον η Ιερουσαλήμ την εποχή του Δαβίδ κατοικούνταν από τους Εβραίους. Γι΄ αυτό δεν μπορεί να μιλούσε γι΄ αυτήν, σαν να ήταν μια Ιερουσαλήμ που δεν υπήρχε και δεν την κατοικούσαν.Φαίνεται λοιπόν ότι είναι άλλη κατάπαυση, για την οποία μιλάει εδώ ο Δαβίδ και στην οποία ο Ιησούς του Ναυή δεν μπόρεσε να βάλει τον Ισραηλιτικό λαό. Ποια είναι δε αυτή η κατάπαυση, παρά αυτή που βρίσκεται στους ουρανούς, η οποία είναι τρίτη στη σειρά και: «ένθα ἀπέδρα ὀδύνη καὶ λύπη καὶ στεναγμός»; (Ησ. 51,11).

Δείξτε προθυμία και βιασύνη λοιπόν, Χριστιανοί, λέει ο Παύλος, να μην χάσετε την κατάπαυση αυτή εξαιτίας της απιστίας σας, όπως την έχασαν οι πρόγονοί σας οι Εβραίοι. Αυτό είναι λοιπόν όλο το νόημα των παραπάνω λόγων του Δαβίδ, που έχουν και μεγάλη έκταση. Εκτός αυτών προσθέτουμε και κάτι ακόμη, ότι εμείς οι Χριστιανοί δεν πρέπει να κρίνουμε και να κατηγορούμε τον Θεό αλλά, και όταν μας χαρίζει την θεία του Πρόνοια και όταν μας εγκαταλείπει πάλι, εμείς πρέπει πάντοτε να πιστεύουμε και να ελπίζουμε σ΄ αυτόν. Επειδή έχουμε παράδειγμα τους παλιούς Εβραίους, που γι΄ αυτόν το λόγο τους κατηγόρησε ο Θεός, διότι τον επείραζαν και γόγγυζαν εναντίον του, δηλαδή, δεν στήριζαν την ελπίδα τους τελείως σ΄ αυτόν, ότι μπορεί να τα κάνει όλα και τίποτε δεν είναι αδύνατο σ΄ αυτόν».


Σάββας Ηλιάδης,
Δάσκαλος
Κιλκίς, 29-8-2018

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

Σάββας Ηλιάδης, Η Αλήθεια μας καλεί να την «εκδικηθούμε»!

Η Αλήθεια μας καλεί να την «εκδικηθούμε»!

Σάββας Ηλιάδης, δάσκαλος- Κιλκίς

Παρόλο τον λήθαργο που ενέσκυψε επί των ημερών μας στα αντανακλαστικά του λαού επί όλων των θεμάτων της ζωής, με αποτέλεσμα τη γενική απραξία, εντούτοις, στις ημέρες μας, δεν άντεξαν οι ψυχές που κρατούν ακόμη μέσα τους το θησαυρό του Γένους.

Έδειξαν πως διαθέτουν αντανακλαστικά και ήγειραν, ομοθυμαδόν, φωνή διαμαρτυρίας και αγανακτήσεως, πρωτοστατούντων των Μητροπόλεων, κατά των κυβερνώντων, αλλά και των λοιπών, φανερών και αφανών εχθρών, οι οποίοι έβαλαν σκοπό να καταλύσουν τα πάντα, «από γενεάς εις γενεάν». Τι θα γίνει όμως από δω και πέρα; Ο εχθρός, «ὡς λέων ὠρυόμενος», εργάζεται μεθοδικά και οργανώνει και προγραμματίζει τις επόμενες κινήσεις του, ενώ ο λαός αντιδρά, καταθέτοντας την ψυχική αγωνία του, αλλά δίχως πρόγραμμα και σχέδια σε βάθος χρόνου. Και αυτό, διότι δεν υπάρχει ηγεσία, η οποία θα οργανώσει αυτήν την αποστολή, ώστε να υπάρχει συνέχεια στον αγώνα. Πού είναι η ηγεσία και πού μπορεί να βρεθεί;

Πρέπει να καταλάβουμε και να αποδεχτούμε πως το πρώτο και βασικότατο αίτιο αυτής της κρίσης είναι η συνοδοιπορία με τον κόσμο και η διαρκής αποστροφή μας στην αγία Παράδοση. Όχι απλώς στην λαϊκή, αλλά στην ευσεβή Παράδοση, που σκοπός της είναι ο αγιασμός και η σωτηρία της ψυχής. Κατά συνέπεια, ποιοι πρέπει είναι οι «αρχηγοί», που θα ηγηθούν αυτού του κινήματος; Είναι αυτοί οι ίδιοι, που ενήργησαν και σ` αυτές τις κινητοποιήσεις. Φυσικά οι ποιμένες, οι διάδοχοι της αποστολικής Παραδόσεως και των αγίων και διδάχοι του λαού.

Όμως, στις ημέρες μας, που το κίνημα του οικουμενισμού βρίσκεται στο απόγειό του, είναι αδύνατον να γίνει κάτι τέτοιο. Και όχι μόνο δεν θα γίνει, αλλά θα συνεχιστεί και ο ίδιος κατήφορος. Οι πλείστοι ποιμένες σιώπησαν στο Κολυμπάρι, όπου ο οικουμενισμός έριξε μια ακόμη μεγάλη ταφόπλακα στην ελπίδα της επιστροφής. Νόθευσαν, άνευ όρων, τον ορισμό της έννοιας Εκκλησία και κατέλυσαν τα όριά της. Ενέδωσαν και ενδίδουν στις απαιτήσεις των δυνατών του κόσμου, για την αποδοχή των θεωριών περί μη κατοχής της αποκλειστικότητας της Αλήθειας από την Ορθοδοξία. Εξισώνουν ανερυθριάστως τις αιρέσεις με την μόνη αληθινή Εκκλησία και γενικώς πορεύονται φυγομαχούντες, ως γνήσιοι διάκονοι της παγκοσμιοποίησης. Πώς είναι δυνατόν να μάχονται τα «ελάσσονα» κακά, ενώ γνωρίζουν πως είναι γεννήματα ενός «μείζονος», το οποίο αφήνουν στο απυρόβλητο; Είναι παράλογο, διότι αυτό το ένα κακό θα γεννά συνεχώς άλλα παρόμοια κακά. Διότι ο οικουμενισμός είναι η πρώτη και βασική αιτία και ο γεννήτορας όλων των κακών που συμβαίνουν στον τόπο μας.

Ο άγιος Χρυσόστομος στη θεία Λειτουργία αναφωνεί δι` αυτών: «Τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ τὴν κοινωνίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος αἰτησάμενοι, ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους, καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα», αιτούμενος την ενότητα στην πίστη και την κοινωνία στα δώρα του Αγίου Πνεύματος. Θέτει ως προϋπόθεση την κοινή πίστη, για να έχει η Εκκλησία ως σώμα, αλλά και ο κάθε πιστός ξεχωριστά, την παρρησία, ώστε να παραδώσουν, να «εγκαταλείψουν» τον εαυτό τους και όλη τους τη ζωή, στα χέρια του Θεού.

Η ενότητα είναι η κυρίαρχη δύναμη, που βασιλεύει ανάμεσα στα βαπτισμένα μέλη της Ορθόδοξης Εκκλησίας, τα οποία αγιάζονται διαρκώς και γίνονται κοινωνοί του Αγίου Πνεύματος, διά της συμμετοχής στα άγια Μυστήρια και στην ευσεβή πολιτεία, δηλαδή στην ιερή Παράδοση, η οποία διδάσκεται από τους αγίους της. Έτσι δημιουργείται το κοινό φρόνημα, με την μυστικώς απορρέουσα εσωτερική βεβαιότητα, ότι είναι μέλη του ενιαίου και αδιάσπαστου σώματος της Μίας Εκκλησίας του Χριστού και κρατούν τη ζέση στην καρδιά, για να αγωνίζονται υπέρ αυτής. 

Λέγοντας ενότητα, εννοούμε το συμπαγές, το αδιάσπαστο, το ενιαίο. Υπάρχει οπωσδήποτε μια ισχυρή, μυστική συνεκτική δύναμη, η οποία συνδέει τις ψυχές, συντηρεί, ζωογονεί και ανανεώνει διαρκώς την πίστη στην ενότητα αυτή. Είναι η προσήλωση στο ένα Πρόσωπο, στη μία Αλήθεια, δηλαδή στον αποκαλυφθέντα, βεβιωμένο και μεμαρτυρημένο διά των αγίων, Χριστό. Η κοινή αυτή έμπρακτη πίστη, που είναι και ο ιεροκρύφιος θεμελιωτής της κοινοτικής ζωής, της ανυπόκριτης και υγιούς συμβίωσης των ανθρώπων. (Α΄Κορινθ.ιβ΄,1-11).

Η ενότητα είναι απαιτητική. Είναι, όπως όλες οι αρετές, σκληρή και αδυσώπητη. Απαιτεί πίστη στη δύναμή της και αγώνα και επιμονή, για την διατήρησή της. Προϋποθέτει τη θυσιαστική αντιμετάδοση των χαρισμάτων μεταξύ των πιστών, που την αποζητούν. Η φυγομαχία, σύνηθες «άθλημα» της εποχής, με σύμμαχο την εκλογίκευση, η οποία κατάντησε πανάκεια για την δικαιολόγηση όλων των «αδιεξόδων» του σημερινού ανθρώπου, η φυγομαχία, επαναλαμβάνουμε, αποτελεί την ευκολότερη λύση, για την προδοσία και την κατάργηση της ενότητας, αφού προβάλλεται σήμερα ευτελώς ως άθλος, με πλήθος «λογικών επιχειρημάτων», από το εκκοσμικευμένο εκκλησιαστικό καθεστώς, για την καταστολή του ελέγχοντος συνειδότος.

Η ενότητα, για να καρποφορήσει, πρέπει να ποτιστεί με δάκρυα, ιδρώτα και αίμα. Έτσι μας την άφησαν παρακαταθήκη οι άγιοι και μας έδωσαν εντολή, να την παραδώσουμε αγκαλιασμένη με την Αλήθεια. «Καί τήν ἀγάπην φυλάττεσθαι καί τήν ἀλήθειαν ἐκδικεῖσθαι», λέει ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής. Και η μεν αγάπη, κατά τον άγιο ζητάει μόνο διαφύλαξη, κράτηση (φυλάττεσθαι), κάτι που δεν χρειάζεται μάχες και θυσίες, αφού είναι δώρο του Θεού, ενώ η Αλήθεια, η πίστη, ζητάει προφύλαξη,προστασία(ἐκδικεῖσθαι).

Τι σημαίνει όμως η λέξη «εκδίκηση» στην παραπάνω αυτή φράση; Ό,τι σημαίνει και στην παραβολή του άδικου κριτή και της χήρας, που του ζητούσε επίμονα να την δικαιώσει απέναντι στον αντίδικό της: «χήρα δὲ ἦν ἐν τῇ πόλει ἐκείνῃ, καὶ ἤρχετο πρὸς αὐτὸν λέγουσα· ἐκδίκησόν με ἀπὸ τοῦ ἀντιδίκου μου». (Λουκά, 18,3). «ἐκδίκησόν με»,είναι το ρήμα και ερμηνεύεται, σύμφωνα με το Υπόμνημα του καθηγητή Τρεμπέλα: «Βγάλε μια απόφαση, που να με προστατεύει από τον αντίδικό μου, διεκδίκησε εσύ το δίκαιό μου και έτσι θα με προστατεύσεις από τον αντίδικό μου. Δεν εκφράζει την έννοια της τιμωρίας κατά του αντιδίκου, αλλά την προστασία από αυτόν. Δεν σημαίνει, λοιπόν, τιμώρησε τον αντίδικό μου». Επίσης ο μακαριστός δάσκαλός μας, καθηγητής Σ. Σάκκος, στην ερμηνεία της παραβολής γράφει: «εκδίκησόν με από του αντιδίκου μου, υπερασπίσου με από τον άνθρωπο που με αδικεί. Δεν ζητούσε εκδίκηση, τιμωρία, αλλά προστασία. Αγωνιζόταν για ό,τι δικαιούνταν, αλλά της το κρατούσε ο αντίδικός της».

Η Αλήθεια ζητάει αγώνα και μαχητικότητα. Ενότητα χωρίς Αλήθεια, δηλαδή χωρίς καθαρή και ανόθευτη πίστη, είναι ψευδαίσθηση. Είναι κατασκεύασμα στην άμμο. Είναι σπίτι αθεμελίωτο και καράβι ανερμάτιστο, τουτέστιν ευανάτρεπτο. Είναι επινόηση δαιμονικής υποβολής. Είναι δώρο από τον δαίμονα στους ανθρώπους και αντίδωρο των ανθρώπων σ` αυτόν, για το καταστροφικό του έργο.

Καημός μεγάλος των οικουμενιστών, είναι η «πολυπόθητη ένωση», με τους έξωθεν της Εκκλησίας αιρετικούς, χριστιανούς αποκαλουμένους και λοιπούς, δίχως την ανάγκη επιστροφής τους στην κοινή πίστη. Η προδοτική ένωση στο όνομα της «αγάπης». Μιας αγάπης, η οποία δεν χρειάζεται να ακουμπάει στην Αληθινή πίστη. Μιας αγάπης-απάτης. Βέβαια, δεν μιλούν ακόμη καθαρά για ενότητα, διότι δεν πέρασε πλήρως στη συνείδηση του λαού, το «είμαστε ίδιοι». Μιλούν για ενότητα, μόνο, όταν πρόκειται να κάνουν τους γνωστούς και οικείους σ` αυτούς πονηρούς ελιγμούς τακτικής, λεκτικούς και πρακτικούς, για να «ελλιμενίσουν», πάση θυσία, την πλάνη τους στις καρδιές των εν αγνοία όντων πιστών και να προωθήσουν, βήμα βήμα και με αξιοθαύμαστη υπομονή, όχι απλώς τα σκοτεινά τους σχέδια, αλλά τα σχέδιά τους, που οδηγούν ασφαλώς στο σκοτάδι.

Δεν είναι δυνατόν να αφήσει ο Θεός, ώστε να ολοκληρώσουν τα προγράμματά τους. Διότι σ` αυτήν τη ζωή, η αγάπη του Θεού καραδοκεί πριν από τη δικαιοσύνη του. Και μας «χρωστάει» ακόμη προθεσμίες για μετάνοια και επιστροφή. Εξαρτάται από τον καθένα μας, αν και πόσο, εν προσοχή και εν προσευχή, θα αξιοποιήσουμε αυτές τις προθεσμίες.

Σάββας Ηλιάδης
Δάσκαλος

ΠΗΓΗ

Σάββας Ηλιάδης, Η υμνολογία της Εκκλησίας μάς βεβαιώνει αδιάψευστα τη γνησιότητα και τα όριά της.

Η υμνολογία της Εκκλησίας μάς βεβαιώνει αδιάψευστα

τη γνησιότητα και τα όριά της

Σάββας Ηλιάδης, δάσκαλος

Μέσα στη βαβελιανή σύγχυση της εποχής μας, την οποία έχει επιβάλει το οικουμενιστικό ρεύμα, σαστισμένος ο λαός του Θεού βρίσκεται να παρακολουθεί τα τεκταινόμενα, αδυνατώντας να επισυναγάγει τον νου και την καρδιά και να συγκροτήσει σκέψη, ώστε να επιβεβαιωθεί σε ποια πίστη τέλος πάντων είναι ταγμένος, απ` όσες «κυκλοφορούν». Γι` αυτό επικρατεί και απόλυτη σιωπή εν πλήρη απορία, παρ` όλο που το «μεγάλο γεγονός» της συνόδου θα έπρεπε να είχε ξεκαθαρίσει τα πράγματα.

Ανατράπηκαν άρδην παραδοσιακά πράγματα, πάτριες διδασκαλίες και παρακαταθήκες. Παραγκωνίστηκαν οι αποκεκαλυμμένες στους αγίους αλήθειες, θεωρήθηκαν ως μη χρειαζούμενες πλέον - μεταπατερική παράκρουση - και προωθούνται ανυπόστατα γεννήματα της υπεροψίας και εφευρήματα της «επιστήμης» της θεολογίας, από αφώτιστα κεφάλια, κυρίως από τα υψηλά επίπεδα, μέσα στα πανεπιστημιακά ιδρύματα. Διότι οι οικουμενιστές διακονούν το μεγάλο κίνημα της παγκοσμιοποίησης.

Η εκκοσμίκευση, αυτή η μεγάλη «πόρνη», προσφέρεται και ικανοποιεί όλα τα πάθη του ανθρώπου. Έχει τους τρόπους της, τα κλειδιά, για να ανοίγει τις καρδιές και να τις κλέβει κυριολεκτικά και από τα υψηλά διακονήματα, για τα οποία τάχτηκαν και, αλίμονο, έδωσαν όρκο να τα φυλάξουν έως θανάτου. Θλιβερή αλήθεια!

Χωρίς πάσης αμφιβολίας, επικρατεί πνευματικό χάος και σύγχυση ανάμεσα στους χριστιανούς, στο πλήρωμα της Αγίας μας Εκκλησίας. Το παρελθόν είναι πολύ μακριά και τα θησαυρίσματά του έχουν περάσει στο περιθώριο. Τίποτε δεν εννοείται ως δεδομένο, καθώς το μάθαμε τόσα χρόνια από τους αγίους και φυσικά δεν είναι αυτονόητο, ακόμη και μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Τίποτε, ούτε και αυτό το Άγιο Όνομά της.

Σήμερα μιλούν για Εκκλησία και συμπεριλαμβάνουν στην έννοια αυτή, όχι μόνο τους αιρετικούς, που είναι χαρακτηριστική, χοντροκομμένη περίπτωση προδοσίας, αλλά προσδίδουν σ` αυτήν και άλλες «καινοτόμες», καινοφανείς και δαιμονικές ονομασίες και φοβερά προσδιοριστικά εγκεφαλοκατασκευάσματα, ακατανόητα στον κόσμο βέβαια, εκτός από τους σοφούς κατασκευαστές της νέας Βαβέλ. Κατασκευαστές, οι οποίοι ασχολούνται μόνο με τον εγκέφαλό τους, χωρίς να έχουν διαβάσει ποτέ Βίους Αγίων, ακολουθίες Μηναίων, Παρακλητικής και των λοιπών βιβλίων της λατρείας της Εκκλησίας.

Ναι, κάτι τέτοιοι, λεγόμενοι καθηγητές, παντός είδους, εκτός από το κακό που κάνουν στα παιδιά, στους φοιτητές, βγαίνουν και στις ενορίες και στα πνευματικά κέντρα των Μητροπόλεων και πουλάνε «επιστήμη». Εξαπολύουν με τις ώρες τις εξυπνάδες τους, υπό την ανοχή και αποδοχή των οικείων επισκόπων, οι οποίες δεν έχουν καμία σχέση με τις εμπειρίες των αγίων και κάνουν ζημιά και στους απλούς και καλοπροαίρετους χριστιανούς. Όλο αυτό το παιχνίδι των οικουμενιστών προκαλεί πνευματική σύγχυση και γενικότερα εσωτερική αναστάτωση, με απειλούμενη την ενότητα των πιστών. Και αυτό είναι που πονάει.

Κλειδί ασφαλείας για την φιλότιμη και αγνή ψυχή σ` αυτήν την κατάσταση, πέρα από τη μελέτη της Αγίας Γραφής, είναι άπασα η υμνολογία η περιεχόμενη στα βιβλία της Εκκλησίας μας. Ακόμη δεν τα «πείραξαν» οι οικουμενιστές, αν και προβλέπεται, μ` όλα αυτά που διδάσκουν, πως αυτά θα είναι ο επόμενος στόχος τους στο άμεσο μέλλον. Διότι δεν μπορεί να παραμένουν ως έχουν, καθότι θα αποκαλύπτουν ως μάρτυρες της Αληθείας την πλάνη και τις κακοδοξίες τους. Εκεί θα καταφύγουμε, για να βρούμε την απάντηση στα ερωτήματά μας.

Διότι οι ύμνοι είναι στην ουσία «μεταποίηση» των Γραφών και προσφορά στους πιστούς σε ποιητική μορφή, πάντα με τη χάρη και τη φώτιση του Θεού, η οποία προσφέρεται στους υμνογράφους. Εκεί υπάρχει ξεκάθαρη η Αλήθεια. Και γίνεται εύκολα κατανοητή και καθοδηγητική στις δύσκολες ημέρες που περνάμε. Ας κλείσουμε τα αυτιά μας στις προφάσεις ότι είναι δυσνόητοι. Πέρα από τις ακολουθίες στην Εκκλησία, ας τα διαβάσουμε και κατά μόνας, ξεκινώντας από το Ψαλτήρι, το οποίο δε λείπει από καμιά προσευχή της και θα νιώσουμε την ψυχική αγαλλίαση που προσφέρουν. Διότι είναι τραγούδια της Εκκλησίας του Χριστού των Πατέρων μας.

Εν κατακλείδι, θα `ρθει καιρός, αν δεν έχει έρθει ήδη, που θα λέμε μεταξύ μας τις λέξεις «Εκκλησία», «Χριστός», «Θεός», όντας μέσα στην Εκκλησία, και δεν θα μπορούμε να συνεννοηθούμε. Άρα, μία είναι η Εκκλησία, σήμερα, που μπορούμε να την ονοματίζουμε με ασφάλεια: «Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΗΜΩΝ».

Κατά συνέπεια, εδώ που καταντήσαμε, κατά τον παρόντα καιρό, ο οπουδήποτε επικαλούμενος Χριστός και Θεός, ο Τριαδικός Θεός, θα είναι αληθινός, όταν αναφέρεται ως «ο Χριστός των Πατέρων ημών» και «ο Θεός των Πατέρων ημών», όπως λέει και το απολυτίκιο: «Ὁ Θεὸς τῶν Πατέρων ἡμῶν ὁ ποιῶν ἀεὶ μεθ' ἡμῶν κατὰ τὴν σὴν ἐπιείκειαν, μὴ ἀποστήσῃς τὸ ἔλεος σου ἀφ' ἡμῶν, ἀλλὰ ταῖς αὐτῶν ἱκεσίαις , ἐν εἰρήνῃ κυβέρνησον τὴν ζωὴν ἡμῶν».

Σάββας Ηλιάδης Δάσκαλος

Κιλκίς,19-12-2016

ΠΗΓΗ

Ο άγιος μοναχός, που ενέκρινε τις αποφάσεις της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου στη Χαλκηδόνα. Άγιος Αυξέντιος ο εν τω Βουνώ (14 Φεβρουαρίου)

Ο άγιος μοναχός, που ενέκρινε τις αποφάσεις της

Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου στη Χαλκηδόνα

Άγιος Αυξέντιος ο εν τω Βουνώ (14 Φεβρουαρίου)

Σάββας Ηλιάδης, δάσκαλος- Κιλκίς

Σχόλιο: Λίαν επίκαιρη η εορτή του αγίου Αυξεντίου, που έρχεται να ακυρώσει την δεσποτική νοοτροπία αλλά και τη ρήση, του τύπου: «Δεν μπορεί ένας ιερεύς να είναι περισσότερο Ορθόδοξος από έναν Μητροπολίτη». Ακόμη δε, επιβεβαιώνει ως φορέας της αγίας Παραδόσεως, πως κάθε αγιασμένη ψυχή, όποιας καταγωγής και κατηγορίας και μόρφωσης, έχει δικαίωμα και επιβάλλεται να συμμετέχει σε αγώνες της Εκκλησίας εναντίον των αιρέσεων, για την ορθοτομία της Αλήθειας. Ο άγιος Αυξέντιος, βέβαια, δεν ήταν ούτε ιερέας, αλλά ένας απλός μοναχός!

1. Στον «Συναξαριστή» του αγίου Νικοδήμου διαβάζουμε, μεταξύ των άλλων για τον άγιο:

Αυτός ο άγιος έζησε κατά τους χρόνους του Θεοδοσίου του μικρού, κατά το έτος 440. Καταγόταν από την Ανατολή, ήταν δε κατά το αξίωμα Σχολάριος. Όταν δε έγινε μοναχός, ανέβηκε στο βουνό, το οποίο βρίσκεται σε ένα μικρό νησί, την Οξεία, κοντά στη Χάλκη και στα άλλα νησιά, που είναι κοντά στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν δε ο άγιος αυτός κατά την άσκηση καρτερικότατος και κατά την πίστη ορθοδοξότατος, διότι έλεγξε μεν πολύ την κακοδοξία του Νεστορίου και του Ευτυχούς, αποδέχτηκε δε την εν Χαλκηδόνι Αγία και Οικουμενική Τετάρτη Σύνοδο.
2. Στο «Αγιολόγιο Ορθοδοξίας», του Χ. Τσολακίδη, επίσης διαβάζουμε, μεταξύ άλλων:

Ο Αυξέντιος απέκτησε τόση πολλή εκτίμηση από τον πλούτο και την ακρίβεια των θεολογικών του γνώσεων και τη μεγάλη του αρετή, ώστε προσεκλήθη σαν απλός μοναχός το 451 να παραστεί στην Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο στη Χαλκηδόνα.

3. Στον «ΝΕΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ», Εκδόσεις: «ΙΝΔΙΚΤΟΣ», υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, επίσης, μεταξύ άλλων, διαβάζουμε:
Ο όσιος Αυξέντιος ήταν Πέρσης στην καταγωγή, αλά γεννήθηκε στη Συρία. Επί Θεοδοσίου του Μικρού εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη και έγινε αξιωματούχος στην αυτοκρατορική φρουρά. Έχαιρε της υπόληψης του αυτοκράτορα και της εκτίμησης όλων για την ευσέβεια και την αγνότητα των ηθών του…

Το 451, όταν ο αυτοκράτορας Μαρκιανός συνεκάλεσε την Τέταρτη Οικουμενική Σύνοδο στη Χαλκηδόνα, για να καταδικαστεί η αίρεση του Ευτυχίου, έδωσε εντολή στον ξακουστό ερημίτη να συμμετάσχει στη συνέλευση των αγίων Πατέρων για την εξέταση της πίστεως και την ακριβή κατανόηση των ιερών δογμάτων. Από ταπεινοφροσύνη ο Αυξέντιος αρνήθηκε να πάει στη Σύνοδο, λέγοντας πως η δογματική διδασκαλία είναι υπόθεση των επισκόπων και όχι των μοναχών. (Οι υπογραμμίσεις δικές μας) Μετά την άρνησή του να ακολουθήσει τους απεσταλμένους του αυτοκράτορα, αυτοί άρχισαν να αμφισβητούν την ορθοδοξία του και έστειλαν εργάτες να ανοίξουν διά της βίας το κλουβί του. Οι προσπάθειές τους στάθηκαν μάταιες. Μετά από μια στερεή ομολογία πίστεως, ο άγιος τους ζήτησε να προσευχηθούν. Έκανε το σημείο του Σταυρού και αφού επανέλαβε τρεις φορές: «Ευλογητός ο Θεός!», το κλουβί άνοιξε εύκολα και δέχτηκε να τους ακολουθήσει. Το σώμα του, όμως, ήταν τόσο εξαντλημένο από τις σκληραγωγίες, ώστε χρειάστηκε να τον μεταφέρουν με άμαξα. Στον δρόμο ελευθέρωσε πολλούς δαιμονισμένους.

Φθάνοντας στην Μονή Φιλέα, έκλεισαν τον Αυξέντιο σε ένα κελλί σαν να ήταν εγκληματίας. Από κει τον μετέφεραν στην μονή του αγίου Υπατίου (17 Ιουν.), στα περίχωρα της Χαλκηδόνος, όπου έγινε δεκτός με μεγάλη χαρά από τους μοναχούς. Ο αυτοκράτορας τον κάλεσε στα ανάκτορα του Εβδόμου, του συμπεριφέρθηκε με τον μεγαλύτερο σεβασμό και τον πίεσε να εκφράσει την υποστήριξή του στην Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο. Ο Αυξέντιος, που αγνοούσε για ποιο ακριβώς ζήτημα είχε γίνει λόγος στη Σύνοδο, του υποσχέθηκε να την εγκρίνει, αν δεν υπήρχε τίποτε που να αντιβαίνει στην πίστη των Πατέρων της Νικαίας και εφ` όσον είχε διατυπώσει ορθώς το μυστήριο της Ενανθρωπήσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, Θεού αληθινού και ανθρώπου αληθινού, εκ της Υπεραγίας και Αειπαρθένου Θεοτόκου. Ακούγοντας τα λόγια αυτά ο αυτοκράτορας, πλήρης χαράς, ασπάσθηκε την κεφαλή του αγίου και τον έστειλε με τιμές στην Μεγάλη Εκκλησία, όπου ο πατριάρχης έβαλε να του διαβάσουν τις αποφάσεις της Συνόδου. Ο άγιος τις ενέκρινε ολόψυχα, δοξάζοντας τον Θεό και επέστρεψε εν συνεχεία στην Μονή των Ρουφινιανών.

Έκανε πολλά θαύματα και προανήγγειλε την κοίμηση του αγίου Συμεών του Στυλίτου. Ίδρυσε γυναικεία μονή, αφού έδωσε το μοναχικό σχήμα σε μια κυρία του παλατιού, γύρω από την οποία μαζεύτηκαν εβδομήντα μοναχές και τις οποίες προέτρεπε να προσκερτερού στους αγώνες της παρθενίας, όχι μόνο του σ΄βματος, αλλά κυρίως της ψυχής. Η Μονή ονομάστηκε Τριχιναρέα, ίσως εξαιτίας των τρίχινων χιτώνων που επέβαλε να φορούν οι αδελφές. Εκοιμήθη στις 14 Φεβρουαρίου του 470.

Σάββας Ηλιάδης

Δάσκαλος

Κιλκίς, 14-2-2018

ΠΗΓΗ

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: Οι κατά σάρκα και πνεύμα πατέρες και η ευθύνη της πνευματικής καρποφορίας των τέκνων τους .

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης:

Οι κατά σάρκα και πνεύμα πατέρες και η ευθύνη

της πνευματικής καρποφορίας των τέκνων τους

Από το βιβλίο «ΝΕΑ ΚΛΙΜΑΞ»: Ερμηνεία του Όγδοου Αναβαθμού του Γ΄ ήχου: «Κύκλῳ τῆς τραπέζης σου εὐφράνθητι, καθορῶν σου Ποιμενάρχα, τὰ ἔκγονα φέροντα, κλάδους ἀγαθοεργίας».

Απόδοση στην Νεοελληνική Σάββας Ηλιάδης, δάσκαλος -Κιλκίς

Αυτόν τον Αναβαθμό τον δανείστηκε ο μελωδός από τον 127ο Ψαλμό του Δαβίδ, όπως και τον προηγούμενο Αναβαθμό. Εκεί γράφεται το εξής, γι` αυτόν που έχει φόβο Θεού: «μακάριος εἶ, καὶ καλῶς σοι ἔσται. ἡ γυνή σου ὡς ἄμπελος εὐθηνοῦσα ἐν τοῖς κλίτεσι τῆς οἰκίας σου· οἱ υἱοί σου ὡς νεόφυτα ἐλαιῶν κύκλῳ τῆς τραπέζης σου» (Ψαλμ. 127,3). Και αυτά μεν τα αγαθά δόθηκαν ως ευλογίες στον σωματικό και κατά σάρκα Ισραήλ της Παλαιάς Διαθήκης. Στον δε νοητό και κατά πνεύμα νέο Ισραήλ, δηλαδή στον χριστιανικό λαό, δόθηκαν άλλες ευλογίες πνευματικές, κατά τον Κάλλιστο και τον Ευθύμιο. Δηλαδή, ως γυναίκα μεν εννοείται η ψυχή, η οποία συνυπάρχει μέσα στο σώμα και ανθοφορεί με τις αρετές, σαν το αμπέλι. Ως σπίτι δε, δόθηκε σ` αυτόν (τον νέο Ισραήλ) το σώμα, το οποίο είναι καθαρό από την αμαρτία και στολισμένο με τις καλές πράξεις.

Ως παιδιά, τέλος, του δόθηκαν οι μαθητεύοντες σ` αυτόν, οι οποίοι είναι και οι διάδοχοι των αρετών του και αναφύονται σαν τα τρυφερά νέα φυτά των ελαιών και αυξάνουν κατά την πνευματική ηλικία και τον περικυκλώνουν, όταν τους διδάσκει και τους φιλεύει με τα άφθαρτα φαγητά των θείων λόγων. Απευθύνεται δε ο Αναβαθμός αυτός ιδιαιτέρως στους Ποιμένες, Αρχιερείς και Πνευματικούς και Διδασκάλους. Γι` αυτό και λέει ο μελωδός, μεταποιώντας τα παραπάνω λόγια του Δαβίδ:

«Ω ποιμενάρχα, δηλαδή, ποιμένα και πρόεδρε και διδάσκαλε της κάθε μητροπόλεως και επισκοπής και εκκλησίας` βλέποντας εσύ τα τα έκγονά σου, δηλαδή τα παιδιά, τα οποία γεννήθηκαν και μεγάλωσαν από σένα, μέσα στην ευσέβεια και στον ενάρετο τρόπο ζωής, βλέποντάς τα λέω αυτά, να βρίσκονται γύρω από το τραπέζι σου και να πεινούν και να ζητούν από σένα την αθάνατη και λογική τροφή της θείας διδασκαλίας, να χαίρεσαι και να ευφραίνεσαι πνευματικά. Διότι, το να πεινούν τα πνευματικά σου παιδιά και να σε περικυκλώνουν ζητώντας τροφή πνευματική, αυτό είναι σημάδι πως βρίσκονται σε καλή πνευματική κατάσταση. Είναι το ίδιο, όπως το να πεινά κάποιος σωματικά και να ζητάει την υλική τροφή, για να φάει, αυτό είναι απόδειξη και σημάδι πως το σώμα είναι υγιές και δυνατό, έτσι και το να ζητάει κάποιος να ακούσει λόγο σωτήριο και ψυχωφελή, είναι πολύ μεγάλο και αναντίρρητο σημάδι της υγιούς καταστάσεως της ψυχής. Να ευφραίνεσαι δε επιπλέον και διότι βλέπεις τα τέκνα σου, που προοδεύουν, κρατώντας τα αειθαλή κλαδιά των αρετών και των καλών έργων. Φανερώνουν δε τα κλαδιά των αρετών την νίκη κατά των παθών, εξαιρέτως δε την ελεημοσύνη, επειδή καμιά άλλη αρετή δεν κάνει την ψυχή να ανθοφορεί πάντοτε, τόσο, όσο η ελεημοσύνη.

Μερικοί είπαν, πως ποιμενάρχη εννοεί εδώ ο ποιητής Θεόδωρος ο Στουδίτης τον κατά σάρκα αδελφό του, Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ιωσήφ, στον οποίο αφιερώνει τους Αναβαθμούς. Τον ονομάζει δε Ποιμενάρχη, καθόσον ήταν αρχηγός πολλών ποιμένων, δηλαδή Αρχιερέων, ως Μητροπολίτης που ήταν. Διότι η Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, παλιότερα, είχε ως υφισταμένους της σαράντα Επισκόπους. Όσοι δε λένε πως ο Θεσσαλονίκης Ιωσήφ είναι ο ποιητής των Αναβαθμών αυτών και ότι τους αφιερώνει στον αδελφό του Θεόδωρο και ότι ακόμη τον ονομάζει ποιμενάρχη, αυτοί δεν τα λένε σωστά. Καθώς, ο άγιος Θεόδωρος ήταν Αρχιμανδρίτης και κοινοβιάρχης της μονής των Στουδίων και δεν ήταν ποιμενάρχης, όπως είπαμε στην αρχή του βιβλίου και στην υποσημείωση του πρώτου ζητήματος. Μπορεί όμως εδώ να νοηθεί ποιμενάρχης και ο Δεσπότης Χριστός, ως αληθινός ποιμένας και πρώτος αρχηγός όλων των ποιμένων, κατά την ερμηνεία του Καλλίστου. Διότι Αυτός, ο Χριστός, έχει έκγονα όλους τους χριστιανούς, οι οποίοι αναγεννήθηκαν εν Πνεύματι διά του αγίου Βαπτίσματος. Τραπέζι δε έχει πνευματικό (την Αγία Τράπεζα), αυτό των ιερών Μυστηρίων, τριγύρω στο οποίο βρίσκονται οι Ιερείς και οι Αρχιερείς, για να μεταλάβουν αυτοί και για να μεταδώσουν και στους άλλους χριστιανούς τα θεία Μυστήρια.

Μπορείς δε να ωφεληθείς και συ, αναγνώστη, από τον Αναβαθμό αυτό. Αν είσαι λαϊκός και έχεις γυναίκα και παιδιά, ευχαρίστησε τον Κύριο, που σου χάρισε καρπόν κοιλίας (παιδιά). Γι` αυτό, λοιπόν, δίδασκε στη γυναίκα σου να είναι συνετή, σεμνή, σιωπηλή, ντροπαλή. Διότι η σιωπή είναι στολίδι στη γυναίκα, όπως είπε κάποιος: «Η σιωπή είναι στολίδι στη γυναίκα», το ίδιο και η συστολή. Εξ` αυτού είπε ο Γρηγόριος ο Θεολόγος: «Στις σεμνές γυναίκες φιλοξενείται η αρετή της αιδούς». Και με απλά λόγια, κάνε τη σύζυγό σου να είναι στολισμένη, σαν αμπέλι με πολλά και καλά κλήματα και με πολλά και διάφορα σταφύλια των αρετών, μέσα στα κλίτη, δηλαδή στα τέσσερα μέρη του σπιτιού σου. Παρόμοια, δίδασκε και τα παιδιά σου με παιδεία και νουθεσία Κυρίου, καθώς παραγγέλλει ο μέγας Παύλος: «καὶ οἱ πατέρες μὴ παροργίζετε τὰ τέκνα ὑμῶν, ἀλλ᾿ ἐκτρέφετε αὐτὰ ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου» (Εφ. 6,4). Μην τα αφήνεις να παίζουν παιχνίδια και να συναναστρέφονται με άτακτους νέους, για να μην χαλάσουν τις καλές τους συνήθειες: «φθείρουσιν ἤθη χρηστὰ ὁμιλίαι κακαί», κατά τον Απόστολο. (Α΄Κορ. 15,33). Από την αρχή δε, όταν είναι μικρά τα παιδιά σου, να τα οδηγείς στην αρετή, έτσι ώστε, όταν μεγαλώσουν, να μην χρειάζονται πλέον τις απειλές σου, όπως λέει και ο Χρυσόστομος: «Δεν πρέπει να απειλείτε και να εκφοβίζετε τους νέους, όταν γίνουν πλέον άνδρες, αλλά όταν ακόμη είναι παιδιά, να τα προγραμματίζετε και να τα διαπλάθετε. Κάνοντας έτσι, μετά από αυτά, δεν θα χρειαστούν οι απειλές» (Λόγ. προς πιστόν πατέρα). 

Γενικά, μην αφήνεις τα παιδιά σου να πηγαίνουν στις παραλίες και να κολυμπάνε με άλλα παιδιά. Διότι οι παραλίες είναι ένα σχολείο του διαβόλου, το οποίο διδάσκει στα απλά και άκακα παιδιά κάθε κακία και αταξία. Κάποτε δε, να μεταχειρίζεσαι και το ραβδί σου και με αυτό να συνετίζεις τα παιδιά σου, όταν δεν συνετίζονται με τα λόγια. Ακούς βέβαια τι λέει ο Σολομών: «ὃς φείδεται τῆς βακτηρίας μισεῖ τὸν υἱὸν αὐτοῦ, ὁ δὲ ἀγαπῶν ἐπιμελῶς παιδεύει». (Παρ. 13,24). Και για να μιλήσω γενικά, Χριστιανέ, κάνε τα παιδιά σου σεμνά, πειθαρχικά, φρόνιμα, ώστε, και μόνο από την εξωτερική εμφάνισή τους να μοιάζουν σαν τα νέα λιόδεντρα, στολισμένα με άνθη και καρπούς των αρετών και να παρακινούν αυτούς που τα βλέπουν να μακαρίζουν και τους γονείς τους και αυτά τα ίδια και να λένε «χαρά στους γονείς, που έχουν τέτοια έντιμα παιδιά! Και χαρά στα παιδιά, που έχουν τέτοιους επιμελείς γονείς!». Να πω δε το μεγαλύτερο απ` όλα, κάνε τα παιδιά σου έντιμα, ούτως ώστε, μέσω αυτών να σωθεί η ψυχή σου, όπως λέει ο Παύλος: «σωθήσεται δὲ διὰ τῆς τεκνογονίας» (Α΄Τιμ. 2, 15). Αν δε αμελείς και δεν ανατρέφεις σωστά τα παιδιά σου, να ξέρεις ότι αυτά θα γίνουν κακοί και διεστραμμένοι άνθρωποι, εσύ δε, ο πατέρας τους, θα καταδικαστείς, σαν τον Ιερέα Ηλεί, ο οποίος δεν ανέτρεφε τα παιδιά του, όπως έπρεπε με αυστηρότητα, αλλά έλεγε αυτά τα μαλακά λόγια: «μή, τέκνα, ὅτι οὐκ ἀγαθὴ ἡ ἀκοή, ἣν ἐγὼ ἀκούω· μὴ ποιεῖτε οὕτως, ὅτι οὐκ ἀγαθαὶ αἱ ἀκοαί, ἃς ἐγὼ ἀκούω, τοῦ μὴ δουλεύειν λαὸν Θεῷ». (Μη, παιδιά μου, μην τα κάνετε αυτά, διότι όσα ακούω για σας δεν είναι καθόλου καλά και τιμητικά. Μη φέρεστε έτσι) (Α΄Βασ.2, 24).

Πολύ περισσότερο δε, αν έχεις θυγατέρες, αγαπητέ, πρόσεχέ τες με μεγάλη προσοχή και να δείχνεις αυστηρότητα σ` αυτές και να είσαι σοβαρός μπροστά τους, για να μην πέσουν στην αδιαντροπιά. Έτσι σου παραγγέλλει ο σοφός Σειράχ, λέγοντας: «θυγατέρες σοί εἰσι, πρόσεχε τῷ σώματι αὐτῶν, καὶ μὴ ἱλαρώσῃς πρὸς αὐτὰς τὸ πρόσωπόν σου» (Σειρ. 7, 24). Λοιπόν, φύλαγε κάθε σου θυγατέρα σαν κόρη οφθαλμού, καθώς ο ίδιος λέει και μάλιστα την σκληρόκαρδη και πεισματάρα, για να μην μπορέσει να περάσει με ευκολία την κακή της γνώμη και την κάνει πράξη: «ἐπὶ θυγατρὶ ἀδιατρέπτῳ στερέωσον φυλακήν, ἵνα μὴ εὑροῦσα ἄνεσιν ἑαυτῇ χρήσηται» (Σειρ. 26,10). Όρθωσε φυλακή στις θυγατέρες σου και μην τις αφήνεις να βγαίνουν από το σπίτι σου και να περπατούν έξω στους δρόμους, εδώ κι εκεί. Όρθωσε φυλακή και μην τις αφήνεις να πηγαίνουν στο σεργιάνι. Όρθωσε φυλακή και μην τις αφήνεις να πηγαίνουν στα πανηγύρια. Διότι, όπως τα γεράκια παραμονεύουν να δουν κανένα περιστέρι που πετάει, για να το αρπάξουν, έτσι και οι άτακτοι νέοι, παραφυλάνε να δουν καμιά περιστέρα, παρθένο και σεμνή, έξω από το σπίτι της, για να μπορέσουν να την σύρουν στην παγίδα της ηδονής. Ακόμη περισσότερο και καθ` υπερβολή πρόσεχε, για την αγάπη του Θεού και μην αφήνεις τις θυγατέρες σου να πηγαίνουν στους χορούς. Διότι, από τους χορούς δεν μαθαίνουν τίποτε άλλο, παρά μόνο διεφθαρμένες συνήθειες, θεάματα διαβολικά, ακούσματα σατανικά, ακολασίες και κάθε άλλη κακία. Γι` αυτό και ο Σειράχ δευτερώνει τον ίδιο λόγο και λέει προς τον πατέρα, να φυλάει καλά τη θυγατέρα του: «ἐπὶ θυγατρὶ ἀδιατρέπτῳ στερέωσον φυλακήν». Γιατί; Για να μην σε ντροπιάσει, λέει, με την ακολασία και σε κάνει θέμα συζήτησης στον κόσμο: «μήποτε ποιήσῃ σε ἐπίχαρμα ἐχθροῖς, λαλιὰν ἐν πόλει καὶ ἔκκλητον λαοῦ, καὶ καταισχύνῃ σε ἐν πλήθει πολλῶν» (Σειρ. 42,11). Επ` αυτού λέει πάλι: «Θυγάτηρ πατρὶ ἀπόκρυφος ἀγρυπνία, καὶ ἡ μέριμνα αὐτῆς ἀφιστᾷ ὕπνον» (Σειρ. 42, 9).

Αν δε εσύ, χριστιανέ μου, έχεις γυναίκα, δεν έχεις όμως παιδιά, μην λυπηθείς γι` αυτό, επειδή η πολυτεκνία δινόταν σαν ευλογία στον παλιό λαό των Εβραίων και όχι στον νέο λαό των χριστιανών. Διότι οι χριστιανοί έλαβαν εντολή να ζητούν από τον Θεό, όχι αισθητά παιδιά και αγαθά σωματικά, αλλά τον ουρανό και όλα όσα είναι στους ουρανούς. Έπειτα, πόσοι είναι οι γονείς που έχουν παιδιά, παιδιά όμως κακά και διεστραμμένα και οι οποίοι μακαρίζουν εκείνους που δεν έχουν; Γι` αυτό σε παρηγορεί ο παρηγορητής όσων είναι λυπημένοι, ο θείος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, λέγοντας: «Πολλοί που φοβούνταν τον Θεό παρέμειναν χωρίς παιδιά. Εάν λοιπόν δεν έκανες παιδιά, ενώ έχεις φόβο Θεού, πού ξέρεις αν ο Θεός δεν θα σου δώσει ακόμη μεγαλύτερη από αυτήν την ευλογημένη δωρεά; Διότι ο Θεός δεν ευεργετεί τους πάντες με τον ίδιο τρόπο, αλλά με διάφορους, καθώς είναι πλούσιος. Πόσοι απ` αυτούς που έχουν παιδιά, μακάρισαν αυτούς που δεν έχουν! Γι` αυτό σου δόθηκε η εντολή να προσεύχεσαι τέτοια προσευχή, (δηλαδή, το Πάτερ ημών), στην οποία ένα μόνο αισθητό αίτημα ζητάς και τίποτε περισσότερο. Όλα τα άλλα αιτούμενα αναφέρονται στους ουρανούς και στη βασιλεία αυτού, στην συνεπή εν Χριστώ ζωή και στην συγχώρηση των αμαρτημάτων μας. Για τα αισθητά μία λέξη έχουμε εντολή να λέμε. Ποια είναι δε αυτή; «Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον …». Διότι, επειδή καλούμαστε να πάμε σε άλλη πατρίδα και μεταπηδήσαμε και ενταχθήκαμε σε ανώτερη ζωή, γι` αυτό πρέπει να κάνουμε και τις προσευχές κατάλληλες. Αυτά δε τα αισθητά αγαθά, (ένα των οποίων είναι η πολυτεκνία) αν έρχονται στη ζωή μας, πρέπει να τα αποφεύγουμε, αλλά εφαρμόζοντας με μεγάλη ακρίβεια το θέλημα του Θεού».

Αν δε είσαι Αρχιερέας και μοναχός, μην λυπηθείς, επειδή δεν έχεις ούτε γυναίκα ούτε παιδιά, αλλά να χαίρεσαι περισσότερο και να ευφραίνεσαι στην ψυχή σου. Θυμήσου εξάλλου πώς με τέτοιο τρόπο στάθηκαν ο Ηλίας, ο Ελισσαίος, ο Πρόδρομος, ο Ευαγγελιστής Ιωάννης και προ πάντων αυτός ο Κύριος, που έζησε σ` αυτόν τον κόσμο παρθενική ζωή. Έχεις και συ, αντί για τη γυναίκα, την ευσέβεια και την ψυχή σου. Έχεις, αντί για το σπίτι σου, την Εκκλησία και το ποίμνιό σου, στο οποίο λάμπει η δική σου ευσέβεια και η ψυχή σου φωτίζει σαν λυχνάρι μέσα στο σπίτι, όπως είπε και ο Κύριος: «οὐδὲ καίουσι λύχνον καὶ τιθέασιν αὐτὸν ὑπὸ τὸν μόδιον, ἀλλ᾿ ἐπὶ τὴν λυχνίαν, καὶ λάμπει πᾶσι τοῖς ἐν τῇ οἰκίᾳ» (Ματθ. 5, 15). Έχεις και υιούς πνευματικούς, τους μαθητές του δικού σου λόγου και τους μιμητές του παραδείγματος της ζωής σου. Τέτοιους γιους είχε ο Παύλος, γι` αυτό και έλεγε: «ἐὰν γὰρ μυρίους παιδαγωγοὺς ἔχητε ἐν Χριστῷ, ἀλλ᾿ οὐ πολλοὺς πατέρας· ἐν γὰρ Χριστῷ Ἰησοῦ διὰ τοῦ εὐαγγελίου ἐγὼ ὑμᾶς ἐγέννησα» (Α΄Κορ. 4, 15). Και πάλι έλεγε για τον Ονήσιμο: «ὃν ἐγέννησα ἐν τοῖς δεσμοῖς μου» (Φιλήμ. 10). Όλα αυτά τα ερμηνεύει ο Νικήτας ο Στηθάτος, με τρόπο αναγωγικό, στη χειρόγραφη ερμηνεία των Αναβαθμών. Αλλά και ο Θεοδώρητος λέει ότι ο Θεός παρηγορεί αυτούς που ευνουχίστηκαν πνευματικά, οι οποίοι είναι οι μοναχοί και οι παρθένοι. Αυτοί να μην λυπούνται , επειδή δεν έχουν σωματικά παιδιά, διότι πρόκειται να απολαύσουν τα ουράνια αγαθά. Έτσι λοιπόν, λέει ο Ησαΐας: «μὴ λεγέτω ὁ εὐνοῦχος ὅτι ξύλον ἐγώ εἰμι ξηρόν, ὅτι τάδε λέγει Κύριος τοῖς εὐνούχοις, δώσω αὐτοῖς ἐν τῷ οἴκῳ μου καὶ ἐν τῷ τείχει μου τόπον ὀνομαστὸν κρείττω υἱῶν καὶ θυγατέρων, ὄνομα αἰώνιον δώσω αὐτοῖς καὶ οὐκ ἐκλείψει» (Ης. 56,3-5).

Φρόντισε λοιπόν εσύ, ο Ποιμένας και Αρχιερέας, για το πνευματικό σου ποίμνιο και για τα λογικά σου πρόβατα, αγρυπνώντας για τη σωτηρία τους και να είσαι έτοιμος, να υπομένεις μύριους θανάτους γι` αυτά, όπως και οι βοσκοί και ποιμένες των αλόγων προβάτων παραδίνουν τον εαυτό τους στο θάνατο γι` αυτά. Επ` αυτού λέει ο Χρυσορρήμων: «Οι ψυχές των αγίων είναι πάρα πολύ ήμερες και φιλάνθρωπες. Και μεταδίδουν αυτήν την ημερότητα και στους δικούς τους ανθρώπους και στους ξένους. Ακόμη μέχρι και στα άλογα πλάσματα την μεταδίδουν. Ας λάβουμε υπόψη δε και τους ποιμένες των προβάτων της περιοχής της Καππαδοκίας, για να δούμε ποια πράγματα και πόσα υποφέρουν, για να προστατέψουν αυτά τα άλογα πλάσματα. Πολλές φορές, αφού σκεπάστηκαν από το χιόνι, έμειναν εκεί τρεις και περισσότερες ημέρες. Λέγεται δε πως και οι ποιμένες της Λιβύης δεν έπαθαν λιγότερα κακά από αυτά, αφού έμειναν ολόκληρους μήνες να περιπολούν μέσα σ` εκείνη τη σκληρή έρημο, που είναι γεμάτη και από φοβερά θηρία. Εάν λοιπόν, για τα άλογα ζώα προσφέρεται τέτοια φροντίδα και επιμέλεια, ποια απολογία θα μπορούσαμε να έχουμε εμείς, που μας εμπιστεύθηκαν ψυχές λογικές, αλλά κοιμόμαστε σε αυτόν τον βαθύ ύπνο; Χρειάζεται συνεχώς να ξεκουραζόμαστε; Να ζητάμε συνεχώς την ησυχία μας; Και να μην τρέχουμε συνεχώς παντού, εδώ κι εκεί και να παραδίνουμε τον εαυτό μας σε μύριους θανάτους υπέρ των λογικών προβάτων; Ή μήπως δεν έχει αυτό το δικαίωμα η λογική αγέλη; Δεν φρόντισε γι` αυτήν ο δικός σου Κύριος με μύριους τρόπους και τελευταία έχυσε το αίμα του; Και συ ζητάς ανάπαυση; Τι χειρότερο θα μπορούσε να υπάρχει από αυτούς τους Ποιμένες;». (Λόγος κθ΄ εις την προς Ρωμαίους). 

Απόδοση στην Νεοελληνική

Σάββας Ηλιάδης 

Δάσκαλος
Κιλκίς, 30-11-2017

ΠΗΓΗ

Ο οικουμενισμός και η στρατηγική του αντιπερισπασμού .

   Είναι πολύ σοβαρή και σεβαστή η άποψη, πως πρέπει να πάψουμε να ασχολούμαστε με το θέμα του οικουμενισμού και να στραφούμε περισσότερο στον προσωπικό μας αγώνα. Για το θέμα δε αυτό, να κάνουμε περισσότερη προσευχή και να το αφήσουμε στα χέρια του Θεού. Είναι, εν πάση ειλικρινεία, αληθής και αγαπητική αυτή η πρόταση και μας συνέχει σε τέτοιο βαθμό, που λίγο θέλει ακόμη για να μας πείσει. Όμως, ενόσω με την άγνοια και την κάθε καθυστέρηση, κερδίζει χρόνο το ψεύδος και οδηγούνται ψυχές μακριά από την Αλήθεια, η αγωνία για την κατάθεση της Αλήθειας υπερβαίνει τον δισταγμό μας αυτόν και γράφουμε αυτά «τα δυο τρία γράμματα».

Είναι αναμφισβήτητο το γεγονός, πως αυτόν τον καιρό διεξάγεται ένας λυσσώδης πόλεμος. Ένας πόλεμος, που έχει στόχο να πλήξει, με οποιονδήποτε τρόπο, την Αλήθεια της Εκκλησίας μας. Την Αλήθεια, την οποία διά της ενανθρωπίσεώς του ο Υιός και Λόγος του Θεού, ο Χριστός, την αποθησαύρισε στην αγία του Εκκλησία. Να αλλοιώσει την Παράδοση, να την αφανίσει από τη ζωή μας και να επεισαγάγει οριστικά και αμετάκλητα την πακεταρισμένη παγκοσμιοποίηση. Ένας πόλεμος, που είναι μεν αόρατος, αλλά οπωσδήποτε υπαρκτός και ο οποίος γίνεται έντονα αντιληπτός από τις ψυχές, που ποθούν την Αλήθεια και υπόσχονται και παρακαλούν το Θεό να τους στηρίξει, για να παραμείνουν πιστές μέχρι τέλους σ` αυτήν.

Αυτός ο πόλεμος κηρύχθηκε, οργανωμένος πλέον κατά της Εκκλησίας, με την κίνηση του οικουμενισμού, στον οποίο εντάχθηκαν και συντάχθηκαν με το ίδιο δαιμονικό πνεύμα δυνάμεις από όλον τον κόσμο, κάτω από οργανωμένους συνασπισμούς (Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, Παπικό Συμβούλιο για την Προώθηση της Ενότητας των Χριστιανών, Διάσκεψη Ευρωπαϊκών Εκκλησιών (Προτεσταντικών και Ορθοδόξων), Κοινοβούλιο των Παγκόσμιων Θρησκειών κ.ά.) και με κοινή αποστολή την σχετικοποίηση της Αλήθειας και συνεπώς, την κατάργηση των ορίων της Εκκλησίας και την κατάταξη της Ορθόδοξης πίστης κάπου ανάμεσα στις άλλες «αλήθειες» των άλλων θρησκειών. Πόλεμος, για να κλαπεί η αληθινή πίστη από τον άνθρωπο και μαζί και η ελευθερία του και να γίνει το θύμα και το αναλώσιμο εργαλείο από τις σκοτεινές, πλην ολοένα και αποκαλυπτόμενες δυνάμεις.

Πώς όμως καταφέρνει να παραμένει αόρατος ο πόλεμος αυτός και να μην γίνεται αντιληπτός, τουλάχιστον στο μέγεθος, στην καταστροφική του δράση και στην αγριότητά του; Αν αντιπαρέλθουμε τους ενδογενείς λόγους (άγνοια του λαού, ευδαιμονιστικός τρόπος ζωής, χαλάρωση των ηθών και των ηθικών αρχών, κλπ.), θα πρέπει να περάσουμε και στην αντίπαλη παράταξη και να δούμε ευρύτερα τα τεκταινόμενα. Διότι ο οικουμενισμός δεν καταργεί απλώς την ηθική αλλά χτίζει βιαίως τείχη, τα οποία εμποδίζουν την πορεία προς την οδό της σωτηρίας. Είναι, δηλαδή, καταστροφέας του ανθρώπου, αφού καταργεί το μοναδικό, το ύψιστο δώρο της Εκκλησίας: Την σωτηρία.

Ο αντιπερισπασμός, είναι μια μέθοδος επιχειρησιακή. Είναι τακτική πολεμικής και μέρος της προπαγάνδας πολύ κλασικό, αρχαίο και αποτελεσματικό. Θυμόμαστε λίγο πολύ περιπτώσεις ανάλογες και από την ιστορία, όπου εφαρμόστηκε από στρατιωτικές δυνάμεις σε πολεμικές αναμετρήσεις. Όταν ο εχθρός θέλει να επιτεθεί και να αλώσει τον αντίπαλο στόχο, δημιουργεί ένταση και τεταμένη ατμόσφαιρα σε κάποιο άλλο αντίθετο σημείο, δημιουργώντας τέτοια εντύπωση στον αντίπαλο, ώστε να πιστέψει ότι η επίθεση πρόκειται να πραγματοποιηθεί εκεί. Όσο περισσότερο πλησιάζει η στιγμή της επιθέσεως στο επιλεχθέν σημείο, τόσο ισχυρότερα χτυπούν τα τύμπανα του πολέμου προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ο αντίπαλος συγκεντρώνει τις δυνάμεις του εκεί που γίνεται θόρυβος και ο επιτιθέμενος εισέρχεται με επιτυχία ανεμπόδιστος από την άλλη.

Αυτήν την μέθοδο χρησιμοποιούν και οι οικουμενιστές και μάλιστα με πολλή προσοχή και πολύ ισορροπημένο τρόπο, για να μην αστοχήσουν και χαλάσουν τα μέχρι τώρα επιτυχή σχέδιά τους. Μετά τη σύνοδο του Κολυμπαρίου επιδόθηκαν σε ένα αγώνα πολύ σημαντικότερο. Να επιβληθεί και να εδραιωθεί πάση θυσία στις συνειδήσεις των πιστών η νέα τάξη πραγμάτων, η νέα αιρετική εκκλησιολογία. Για να μην συναντήσουν ισχυρές αντιστάσεις, όπως συνέβη και συμβαίνει, είτε από μεμονωμένα πρόσωπα είτε από μοναστήρια ή άλλες ομάδες πιστών, σε κοινή συνεννόηση με τις έξωθεν δυνάμεις πολιτικές και άλλες παγκόσμιας εμβέλειας, καθότι είναι ισχυρός συνεργάτης της παγκοσμιοποίησης, συνδημιουργούν τεχνητώς και τεχνηέντως καταστάσεις έντασης, για να ελκύσουν την προσοχή και το ενδιαφέρον του κόσμου, ώστε να κερδίσουν χρόνο και να λησμονηθεί το ουσιώδες και το άκρως ενδιαφέρον και ζητούμενο: Αυτή αύτη η επιβουλή τους κατά της μιας πίστεως και της μιας Εκκλησίας των Αποστόλων και των Αγίων, διά του οικουμενιστικού συνασπισμού.

Από την άλλη, πάλι, βγαίνουν οι ίδιοι αρχιτέκτονες και παριστάνουν τους αυτόκλητους σωτήρες. Καθησυχάζουν το λαό, αποδίδοντας άριστα στην υποκριτική τέχνη. Υπόσχονται πως θα υπερασπιστούν την Ορθοδοξία. Ορκίζονται πως είναι και θα παραμείνουν οι γνήσιοι θεματοφύλακες της Παράδοσης. «Τιμούν» τους αγίους στις πανηγύρεις τους με «πανηγυρικό» όντως τρόπο και από την άλλη αρνούνται να εφαρμόσουν το λόγο τους, απαξιώνοντάς τον κυριολεκτικά. Φάσκουν και αντιφάσκουν γελοιωδώς. «Χτυπούν διπλοπενιές», κατά το λαϊκότερον. Ας προσέξουμε, για παράδειγμα, δύο δηλώσεις του Πατριάρχη, οι οποίες έγιναν με διαφορά μιας εικοσαετίας, για να μην θεωρηθούν τα γραφόμενα ψευδή και υπερβολικά:

1. «Δεν πρέπει να σπαταλήσωμεν τόν χρόνον εις αναζητήσεις ευθυνών. Οι κληροδοτήσαντες εις ημάς την διάσπασιν προπάτορες ημών υπήρξαν ατυχή θύματα του αρχεκάκου όφεως και ευρίσκονται ήδη εις χείρας του δικαιοκρίτου Θεού. Αιτούμεθα υπέρ αυτών το έλεος του Θεού, άλλ΄ οφείλομεν ενώπιον Αυτού όπως επανορθώσωμεν τα σφάλματα εκείνων».(30-11-1998)
2. «…σας διαβεβαιούμεν ότι θα συνεχίσωμεν και να σκεπτώμεθα, και να πράττωμεν και να κατεργαζώμεθα παν ό,τι θα οδηγήση την αρκετά έως τώρα δοκιμασθείσαν και ταλαιπωρηθείσαν, και μάλιστα όλως αδίκως, Ομογένειάν μας εις καλλιτέρας ημέρας, εις βαθυτέραν κοινωνίαν μετά του Θεού των Πατέρων μας, εις δικαίωσιν των θεαρέστων οραματισμών των μακαρία τη λήξει γενομένων αδελφών και προκατόχων μας» (21-11-2017).

Ποιοι είναι επιτέλους οι Πατέρες μας; Ποιους πρέπει να αναγνωρίζουμε ως «μακαρίους» και «έχοντας θεαρέστους οραματισμούς» και ποιους ως «θύματα του αρχεκάκου όφεως»; Αυτούς που νομίζει και θέλει να αναγνωρίζει ο καθένας μας, όποιος κι αν είναι, ή αυτούς που άπαξ διά παντός αυτή η ίδια η Εκκλησία όρισε;

Μετά τη σύνοδο του Κολυμπαρίου, παρατηρούμε να ανακινούνται συχνά και αλληλοδιαδόχως θέματα σοβαρά, που πλήττουν καίρια την πίστη αλλά και ευρύτερα την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, που προσπαθούν να επιβάλουν μια άλλη τάξη, μιαν άλλη ηθική και που, εντέλει, αναστατώνουν την ελληνική κοινωνία. Θέματα, τα οποία ανακινεί μεν το κράτος με ανόητες προφάσεις αναγκαιότητας εφαρμογής τους, αλλά πίσω απ` όλα αυτά κρύβεται, ως ο βασικός πνευματικός αλυτάρχης και αφέτης, ο κολυμπάρειος συνασπισμός και τα πιστεύματά του.

Ο λαός αντιστέκεται, διότι έχει ακόμη, θεία βουλήσει, συνείδηση της αξίας του πατρογονικού κληρονομήματος, της αγίας Παράδοσής του. Διαθέτει αντισώματα, απέναντι στην δυσώδη επίθεση του μηδενισμού και της απαξίωσης. Όμως, μη υπαρχόντων πνευματικών ηγετών, ο αγώνας αυτός καθίσταται εκ των πραγμάτων, αποπροσανατολιστικός, συγχυτικός και αναποτελεσματικός. Και αυτό ακριβώς εννοούσαμε και στην αρχή, με την αναφορά στην έννοια του αντιπερισπασμού. Οι προκλήσεις αυτές εγείρουν την έντονη αντίδραση των πιστών και στρέφονται προς τα εκεί. Έτσι όμως λησμονείται και περνά σε δεύτερη μοίρα στη συνείδησή τους η αιτία, η γεννήτρα όλων των κακών, η φύτρα, η πηγή, δηλαδή ο οικουμενισμός. Οπότε, τα αναφυόμενα προβλήματα θα προκύπτουν αλλεπάλληλα και ο θρησκευτικός συγκρητισμός θα βασιλεύει με τη σύγχυση των φρενών και θα είναι δύσκολη η εύρεση της διεξόδου.

Σάββας Ηλιάδης Δάσκαλος Κιλκίς, 22-11-2017

ΠΗΓΗ