Φύλλο και φτερό κάνει το Φανάρι ο Μητροπολίτης Κάλλιστος Ware: Δεν ήταν Πανορθόδοξη η Σύνοδος της Κρήτης-Που ριχνει ευθύνες για το ουκρανικό.

Λάβρος ο Μητροπολίτης Καλλιστός (Ware) σε ομιλία του στην πρόσφατη συνάντηση της Διεθνούς Ορθόδοξης Θεολογικής Εταιρείας που πραγματοποιήθηκε στο Ιάσιο της Ρουμανίας από τις 9 έως τις 12 Ιανουαρίου.Η εκδήλωση συγκέντρωσε εκατοντάδες θεολόγους από όλο τον κόσμο με σύμβολο και σκοπό την Πανορθόδοξη Ενότητα και Συμφιλίωση και ο Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος Ware, άνοιξε τις εργασίες του συνεδρίου με την ομιλία του « Σύνοδος και πρωτείο στην Ορθόδοξη Εκκλησία ».

Ο Κάλλιστος αναφέρθηκε στην ιστορία της πρωτοκαθεδρίας και της συνοδικότητας στην Εκκλησία και κατέληξε στην τρέχουσα κατάσταση της Εκκλησίας κάνοντας ιδιαίτερα ενδιαφέροντα σχόλια για την Σύνοδο της Κρήτης του 2016 και την τρέχουσα κρίση που δημιουργήθηκε από την παρέμβαση της Κωνσταντινούπολης στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας.

Σημειώνοντας ότι η Σύνοδος της Κρήτης προετοιμαζόταν για πάνω από ένα αιώνα, ο Σεβασμιώτατος δήλωσε: «Το σημαντικότερο θέμα για την Σύνοδο της Κρήτης το 2016, υπό το πρίσμα αυτό, ήταν ότι τελικά η συνάντηση έγινε».

Παρά το γεγονός ότι είναι ιεράρχης του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ο Μητροπολίτης Κάλλιστος λέει αλήθειες αδέσμευτα και δεν μασάει τα λόγια του. «Δυστυχώς οι εργασίες της πολυαναμενόμενης Συνόδου αποδείχθηκαν απογοητευτικές. Δεν ήταν καθόλου πανορθόδοξη», είπε, σημειώνοντας ότι δεν συμμετείχαν 4 Εκκλησίες. Η αξιολόγησή του είναι εντελώς διαφορετική από εκείνη του Πατριάρχη Βαρθολομαίου, που συνεχώς επαινεί την Σύνοδο ως μια μεγάλη εκδήλωση ορθόδοξης ενότητας και ένα μεγάλο γεγονός στη ζωή της Εκκλησίας.

Ο Κάλλιστος λέει ότι ενώ κάποιοι ίσως ήλπιζαν για μια 8η Οικουμενική Σύνοδο πριν ξεκινήσουν οι διαδικασίες, κανείς δεν το βλέπει έτσι τώρα. Σημειώνει ότι λειτουργησε με διαφορετικές διαδικασίες από τις Οικουμενικές Συνόδους και ότι η Σύνοδος προσπάθησε να καλύψει πάρα πολλά σε πολύ λίγο χρόνο, χωρίς να αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Εκκλησία, όπως η αυτοκεφαλία (συμπεριλαμβανομένων των ζητημάτων της Ουκρανίας), το ημερολόγιο, η χειροτονία γυναικών
και ο {"γάμος "των ομοφυλόφιλων αλίμονο
μια και ο συγκεκριμένος εμφορείται από την ομοφυλοφιλικὴ παράνοια που πλήττει τους κύκλους του } δείτε εδώ

Επιπλέον, κατά την άποψή του, τα θέματα της Ορθόδοξης Διασποράς και οι σχέσεις με τους μη Ορθόδοξους ήταν σημαντικά, αλλά δεν ειπώθηκε τίποτα σημαντικό. Εν τέλει πιστεύει ότι είναι καλύτερο να θεωρηθεί η Κρήτη όχι ως μεγάλη πανορθόδοξη συγκέντρωση, αλλά ως η αρχή μιας διαδικασίας, σημειώνοντας ότι ο Πατριάρχης Ρουμανίας Δανιήλ είχε προτείνει να διοργανώνεται πανορθόδοξη σύνοδος κάθε 7 χρόνια.

Προχωρώντας πιο άμεσα στο θέμα του πρωτείου και της συνοδικότητας, κάνει δε μια σημαντική παρατήρηση.
«Ενώ το Πατριαρχείο της Μόσχας συμφωνεί με το Οικουμενικό Πατριαρχείο ότι η Κωνσταντινούπολη κατέχει την πρώτη θέση στην κανονική τάξη της Ορθοδόξου Εκκλησίας», λέει, «δεν υπάρχει πλήρης συμφωνία μεταξύ τους σχετικά με το πεδίο εφαρμογής των τελικών πρακτικών συνεπειών αυτού του» την πρώτη θέση.'»

Αναφορικά με την αντιμετώπιση της τρέχουσας κρίσης στην Ουκρανία, υποστηρίζει και πάλι τη θέση της κανονικής ουκρανικής εκκλησίας και της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας: «Πιο σοβαρή είναι η σύγκρουση που προέκυψε το 2018 για την Ουκρανία. Το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως χορήγησε ένα τομο αυτοκεφαλίας στις σχισματικές ομάδες στην Ουκρανία, στο λεγόμενο «Πατριαρχείο Κιέβου» υπό τον Φιλάρετο Ντενίενκο και στη λεγόμενη «Αυτοκέφαλη Εκκλησία» υπό τον Μητροπολίτη Μακάριο. Απορρίπτοντας αυτή την απόφαση, η Μόσχα διατηρεί κάτω από τη δικαιοδοσία της τη μερίδα της Ορθοδοξίας της Ουκρανίας που διευθύνεται από τον Μητροπολίτη Ονούφριο, ο οποίος περιέχει στην πραγματικότητα πολύ περισσότερες ενορίες από τις άλλες δύο ομάδες μαζί ».

Και σημειώνει: «Ενώ το Οικουμενικό Πατριαρχείο θεωρεί τον εαυτό του ως την Μητέρα Εκκλησία της Ουκρανίας, πρέπει να αναγνωριστεί ότι εδώ και περισσότερα από 330 χρόνια η Ουκρανία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της Ρωσικής Εκκλησίας. Αυτό είναι γεγονός ιστορίας και, όπως παρατηρεί ο Αριστοτέλης, «Ακόμη και ο Θεός δεν μπορεί να αλλάξει το παρελθόν».

Η επιμονή του Πατριάρχη Βαρθολομαίου ότι η Κωνσταντινούπολη ποτέ δεν παραχώρησε την επικράτεια της Μητροπολης Κιέβου σε κανέναν δεν φαίνεται να έχει πείσει τον Μητροπολίτη Κάλλιστο.

Ωστόσο, αμφισβητεί επίσης τον τρόπο με τον οποίο η ρωσική εκκλησία αντέδρασε στις κινήσεις της Κωνσταντινούπολης: «Ταυτόχρονα, ενώ μπορεί να διατυπωθούν επιφυλάξεις σχετικά με την πολιτική της Κωνσταντινούπολης, υπάρχει λόγος να αποθαρρύνεται και η απόφαση της Μόσχας να διακόψει την κοινωνία με Οικουμενικό Πατριαρχείο. »

«Έχει ειπωθεί από τους Πατέρες ότι να ξεκινήσει ένα σχίσμα είναι χειρότερο από το να διαπράξει δολοφονία. Τα σχίσματα είναι εύκολο να υποκινηθούν αλλά δύσκολα θεραπεύονται. Για εβδομήντα πέντε χρόνια, από το 1870 έως το 1945, υπήρξε σχίσμα μεταξύ του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της Εκκλησίας της Βουλγαρίας. Και η αιτία ήταν ακριβώς το ζήτημα της αυτοκεφαλίας. Ας προσευχηθούμε ότι το σημερινό σχίσμα μεταξύ της δεύτερης και της τρίτης Ρώμης δεν θα διαρκέσει για τρία τέταρτα του αιώνα «, τόνισε χαρακτηριστικά.

ΠΗΓΗ

Η διοικούσα Ορθόδοξη Εκκλησία πέθανε στην Κρήτη και το Σάββατο στο Κίεβο της κάναμε και τα…40

Του Μάνου Χατζηγιάννη

Το περασμένο Σάββατο σε μια τραγελαφική συγκέντρωση, η οποία ονομάστηκε Σύνοδος, με “επόπτη” τον πρόεδρο της χώρας η Ουκρανία απέκτησε νέα Εκκλησία και νέο Προκαθήμενο.

Και την χαρακτηρίζουμε τραγελαφική γιατί αφενός η παρουσία Ποροσένκο την απαξίωσε από μόνη της δείχνοντας πως στο Κίεβο θυσιάζουν την πίστη στον πολιτικό καιροσκοπισμό και αφετέρου διότι στην κατά τα άλλα “πανουκρανική” συνδιάσκεψη δεν συμμετείχαν εκπρόσωποι εκατομμυρίων πιστών Ουκρανών, δηλαδή οι Επίσκοποι της κανονικής Ουκρανικής Εκκλησίας (πλην δύο).

Όπως δηλαδή είχε γίνει και στην Σύνοδο του Κολυμπαρίου το 2016. Απόντες οι εκπρόσωποι της μισής παγκοσμίου Ορθοδοξίας, αλλά κατά τα άλλα “Πανορθόδοξη” Σύνοδος.

Αυτό που ξεκίνησε στην Κρήτη το 2016 ολοκληρώθηκε το περασμένο Σάββατο. Η διοικούσα (και όχι η ποιμαίνουσα) Εκκλησία εκοιμήθη στο Κολυμπάρι και στο Κίεβο της κάναμε και τα…σαράντα!

Η αυτόνομη πορεία του Φαναρίου που ξεκίνησε με τις αποφάσεις της Συνόδου του 2016 ολοκληρώθηκε με την μεμονωμένη απόφαση να ευλογήσει ένα νέο εκκλησιαστικό μόρφωμα στην Ουκρανία.

Στην Κρήτη όπου φιλοξενήθηκε η -κατά τους διοργανωτές της-Πανορθόδοξη Σύνοδος έχουν μια παροιμία: Παρά να χάσεις τα πρόβατα καλιά το μαλλί. Έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα κάποιοι στο Φανάρι θα πρέπει να λάβουν υπόψην τους αυτήν την κρητική παροιμία. Γιατί κινδυνεύουν να χάσουν τα πρόβατα, το ποίμνιο δηλαδή, που ολοένα και περισσότερο απογοητεύεται..

Με το ζόρι θέλησαν οι Φαναριώτες να περάσουν οι αποφάσεις του Κολυμπαρίου στους απανταχού Ορθοδόξους, με το ζόρι θέλουν σήμερα να κατασκευάσουν μια νέα Εκκλησία προκαλώντας την αντίδραση των διόλου αθώων Ρώσων και κατ΄επέκτασιν την διαίρεση της παγκόσμιας Ορθοδοξίας.

Οι διαφωνίες στην Σύνοδο του Κολυμπαρίου ήταν πολλές. Ρωσία, Αντιόχεια, Βουλγαρία και Γεωργία απουσιάζαν και μαζί τους δεν εκπροσωπήθηκαν οι μισοί Ορθόδοξοι του πλανήτη, αλλά τα σοβαρά προβλήματα κρύφτηκαν κατω απο το χαλί ακόμη και με απαγόρευση δημοσιοποίησης πληροφοριών στα μέσα ενημέρωσης και παράλληλα δόθηκε η εντύπωση πως ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Στην Ορθοδοξία όμως δεν χωρούν μάχες “πλην Λακεδαιμονίων”. Γιατί αυτό πάει να κάνει το Φανάρι… Να δώσει την μάχη της… ενότητας χωρίς σημαντικούς κρίκους στην αλυσίδα αυτής. Και συνάμα επιχειρεί να απομονώσει τους αντιδρώντες-ακόμη και αν πρόκειται για ολόκληρες αυτοκέφαλες Εκκλησίες-παρουσιάζοντας τους σαν γραφικούς και οπισθοδρομικούς.

Με την ίδια λογική και παρερμηνεύοντας το “Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν” επιχειρεί σήμερα να επιβάλλει την νέα ουκρανική Εκκλησία.

Η σοβαρότατη αναστάτωση στην παγκόσμια Ορθοδοξία δεν πτόησε τους εμπνευστές. Καμία από τις αυτοκέφαλες Εκκλησίες δυο μέρες μετά την σύσταση του νέου σχήματος δεν έχει τοποθετηθεί υπερ του και προφανώς ούτε πρόκειται καθότι όλες με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ζήτησαν από Φανάρι και Μόσχα να τα βρουν, αλλά εις ώτα μη ακουόντων δυστυχώς.

Ευχόμαστε η “μάχη” να μην συνεχιστεί μέσα στις εκκλησιές και ο νεογέννητος Χριστός να φωτίσει τις κεφαλές της Ορθοδοξίας, που βαδίζουν πλανημένες από τον εγωισμό τους.

ΠΗΓΗ

SOS ΠΡΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ! ΟΥΤΕ ΑΓΙΑ ΟΥΤΕ ΜΕΓΑΛΗ ΟΥΤΕ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΣΥΝΟΔΟΣ ΑΥΤΗ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ!!!

Το θέμα μπορεί, να μη θεωρείται επίκαιρο αλλά είτε το θέλουμε είτε όχι είναι και θα είναι επίκαιρο αφού έχει ανοίξει μια βαθιά και χαίνουσα πληγή στο Σώμα της Ορθοδόξου (;;;) Εκκλησίας της Ελλάδας.ΜΙΑ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΗ ΕΛΛΗΝΙΔΑ :Στο άρθρο μου

ΤΟ ΜΠΑΧΑΛΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ!

έκανα την πρώτη νύξη για τα χρόνια προβλήματα, που ταλανίζουν την Ελληνική Εκκλησία μεταξύ των οποίων το ημερολογιακό και τα συμπαρομαρτούντα αυτού, οι πολλές παρατάξεις του Πάτριου

Εορτολογίου και η έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ τους αλλά και το ασύστολο φλερτ της Εκκλησίας του Νέου Ημερολογίου με τον Οικουμενισμό και την Πανθρησκεία. ΄Εγραφα συγκεκριμένα:

» Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΦΛΕΡΤΑΡΕΙ ΑΣΥΣΤΟΛΑ ΜΕ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑ. ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΜΑΖΙ ΜΕ ΠΑΠΙΚΟΥΣ, ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥΣ, ΕΒΡΑΙΟΥΣ, ΒΟΥΔΙΣΤΕΣ, ΣΑΤΑΝΙΣΤΕΣ ΚΛΠ. ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΝΕΙ ΧΩΡΙΟ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ «ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ».
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΥ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΧΙΛΙΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ (13 ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ ;), ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΟΥΝ ΟΥΤΕ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ. ΑΙΤΙΑ; ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΄Η ΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΕΙΨΗ ΔΙΑΛΛΑΚΤΙΚΟΤΗΤΑΣ;»

Και δυστυχώς, για μια ακόμη φορά επιβεβαιώνομαι! Επειδή όμως επικρατεί μια παραφιλολογία σχετικά με τη Σύνοδο του Κολυμπαρίου και μια σύγχυση στον πιστό λαό, θεωρώ, ότι καλά είναι, να αναφερθούμε εκτενώς στο θέμα:

1) Οι Οικουμενικές Σύνοδοι στο παρελθόν συγκαλούνταν με σκοπό την καταδίκη μιας αίρεσης. Η «Πανορθόδοξος» της Κρήτης συνεκλήθη, για να νομιμοποιήσει μια αίρεση και συγκεκριμένα αυτήν του Οικουμενισμού!

2) Από πού κι ως πού «Πανορθόδοξος» αφού τέσσερα Πατριαρχεία δε συμμετείχαν στη Σύνοδο: της Ρωσίας, της Αντιόχειας, της Βουλγαρίας και της Γεωργίας, στα οποία ανήκουν τα 2/3 των ορθοδόξων παγκοσμίως! Αντίθετα, το παρόν, ως παρατηρητές έδωσαν πλείστοι μη Ορθόδοξοι!

3) Για ποια Σύνοδο μιλάμε αφού δεν προσκλήθηκαν όλοι οι επίσκοποι αλλά αντιπροσωπείες αυτών!

4) Αλλά και αυτοί που προσκλήθηκαν (156) δεν είχαν δικαίωμα ψήφου, αλλά μάλλον διακοσμητικό ρόλο!

5) Οι μόνοι, που επετράπη, να ψηφίσουν ήταν οι 10 προκαθήμενοι των Εκκλησιών, οι οποίοι μάλιστα ψήφισαν κατά το δοκούν και όχι αντιπροσωπεύοντας τους υπολοίπους!

Και βέβαια, η Σύνοδος της Κρήτης πήρε αποφάσεις, που κάθε άλλο παρά ορθόδοξες μπορούμε, να τις χαρακτηρίσουμε:

1) Αναγνώρισε τις αιρέσεις ως Εκκλησίες και ουσιαστικά τις εξίσωσε με την Ορθοδοξία. Πρόσχημα η ενότητα όλων των Χριστιανών! Οπότε, καταργείται και «το Σύμβολο της Πίστεως», που κάνει λόγο για «Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία» και γινόμαστε όλοι οι κατ’ όνομα Χριστιανοί ένας αχταρμάς! Γιατί άραγε μου θυμίζει τη Σύνοδο της Φερράρας Φλωρεντίας; Μήπως οι συμμετέχοντες στη Σύνοδο της Κρήτης θεωρούν, ότι είναι ανώτεροι από τον ΄Αγιο Μάρκο τον Ευγενικό, που αρνήθηκε, να υπογράψει για την ένωση της Ανατολικής και της Δυτικής Εκκλησίας;

2) Αποδέχτηκε τα «θεολογικά» κείμενα του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών, για το οποίο ο ΄Αγιος Ιουστίνος Πόποβιτς είχε πει, ότι πρόκειται για «σατανικό μόρφωμα» και ότι η συμμετοχή της Ορθόδοξης Εκκλησίας σε αυτό συνιστά «ανήκουστη προδοσία»! Πώς είναι δυνατόν η Ορθοδοξία, να αναγνωρίσει την ιερωσύνη και τα μυστήρια κάθε λογής αίρεσης;

3) Αναγνώρισε τους «θεολογικούς διαλόγους» του Πατριαρχείου με αιρετικούς. Τέτοιες συμφωνίες, που έχουν υπογράψει «Ορθόδοξοι» είναι:

α) Αναγνώριση ως Εκκλησίας των αιρετικών Μονοφυσιτών (Chambezy Ελβετίας 1990). Η αίρεση αυτή είχε καταδικαστεί από την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο!

β) Αναγνώριση Παπικών (και Ουνίας) και συγκεκριμένα, ότι έχουν Χάρη, μυστήρια και Αποστολική διαδοχή (Λίβανος 1993)! Μάλλον και ο Πατροκοσμάς δεν τα ήξερε καλά, όταν έλεγε: «Τον Πάπα να καταράσθε!»
Υπάρχουν και πολλές άλλες, αλλά δεν είναι της παρούσης, να αναφερθούν!

4) Αποδέχτηκε τη Θεωρία των κλάδων, σύμφωνα με την οποία στον κορμό της Εκκλησίας υπάρχουν πολλά κλαδιά. Κάθε κλαδί αντιπροσωπεύει ένα τμήμα της Εκκλησίας νόμιμο, ισότιμο και ισόκυρο με τα άλλα, χωρίς όμως να ενσαρκώνει μονάχο του ολόκληρη την Εκκλησία, την οποία για να βρούμε πρέπει να τη δούμε στο σύνολό της, αθροίζοντας τα επί μέρους κομμάτια της. Το ίδιο συμβαίνει και με την αλήθεια την οποία φανέρωσε ο Χριστός στον κόσμο. Καμιά επί μέρους Εκκλησία, κανένα από τα ιστορικά τμήματά της, δεν μπορεί να ισχυρισθεί ότι κατέχει ολόκληρη τη θεία αλήθεια όπως τη δίδαξε ο Χριστός. Επομένως καμία από τις «Εκκλησίες» (Ορθόδοξη, Ρωμαιοκαθολική ή οι Προτεσταντικές) δεν μπορεί να ισχυρισθεί για τον εαυτό της ότι είναι η Εκκλησία του Χριστού ή ότι κατέχει καθαρό και ακέραιο το θησαυρό της αποκαλυφθείσας θείας αλήθειας. (Πάλι βλέπουμε εξίσωση της Ορθοδοξίας με τις αιρέσεις και προφανές στρώσιμο χαλιού για τον Οικουμενισμό!)

ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ: Το Μάιο του 2016 είχε συγκληθεί η 80μελής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος και είχε αποφασίσει, να μη δεχτεί επ’ ουδενί τα οικουμενιστικά άρθρα της επικείμενης Συνόδου του Κολυμπαρίου. Παρόλα αυτά δυο μήνες αργότερα η 25μελής επιτροπή που τελικά συμμετείχε, υπέκυψε και τα αποδέχτηκε όλα! Εννοείται, ότι το μεγαλύτερο ρόλο σε αυτήν τη μεταστροφή τον διαδραμάτισε ο αρχιοικουμενιστής Αρχιεπίσκοπος Βαρθολομαίος, που χειραγώγησε την ιεραρχία και είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα για τους πάτρωνές του!

ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ: Το έγκλημα ήταν προμελετημένο. Η σύνοδος της Κρήτης δεν κατέπεσε ως κεραυνός εν αιθρία αλλά προετοιμαζόταν για 60 ολόκληρα χρόνια, ως η επερχόμενη «Η΄Οικουμενική Σύνοδος»! Για το λόγο αυτό διενεργούνταν «Πανορθόδοξες προσυνοδικές διασκέψεις», των οποίων τα θέματα διέρρεαν. Ακούγοντας ο ΄Αγ. Παϊσιος για κάποια από αυτά αναφώνησε: «Αυτοί πάνε, να καταργήσουν την παράδοση και να αφήσουν την παράβαση! Καταλαβαίνετε πόσο σοβαρό είναι αυτό;» Από ό,τι φαίνεται δεν πολυκαταλαβαίνουμε και θα εξηγήσω παρακάτω το γιατί! Επίσης, ο ΄Αγιος Παίσιος έλεγε, ότι «ο Παπισμός είναι ο μεγάλος εχθρός της Ορθοδοξίας»!

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΨΕΥΤΟΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ: Από τους επισκόπους και ιερείς της κρατούσας Εκκλησίας:

1) Κάποιοι αποδέχθηκαν τα πάντα συντασσόμενοι σαφώς με τους οικουμενιστές.

2) Κάποιοι ψέλισσαν κάποιες αντιρρήσεις ποιούμενοι τελικά την νήσσαν.

3) Κάποιοι αποτειχίστηκαν.

Ορισμένοι από αυτούς μάλιστα αρθρογραφούν στην Τρικλοποδιά κάνοντας σαφείς τις θέσεις τους (π.χ. Αρχιμανδρίτης Παίσιος Παπαδόπουλος) και οι οποίοι βέβαια συντάχτηκαν με το πάτριο εορτολόγιο, του οποίου τις παρατάξεις δεν έχει αγγίξει ο Οικουμενισμός. Επειδή όμως πολλοί δεν αντιλαμβάνονται, ποια είναι η έννοια της αποτείχισης, ας δώσουμε τον ορισμό:

Αποτείχιση είναι η επιβαλλόμενη από την Αγία Γραφή και τους Πατέρες της Εκκλησίας στάση των πιστών στην περίπτωση, που ο επίσκοπός τους είναι αιρετικός. Οι πιστοί έχουν κοινωνία με τον Επίσκοπο μόνον εφόσον αυτός είναι Ορθόδοξος (έχει την Ορθή πίστη και τον Ορθό βίο). Στην αντίθετη περίπτωση είναι υποχρεωμένοι, να μην έχουν επικοινωνία μαζί του, ώστε, να μην ταυτιστούν μαζί του στην κακοδοξία και στην αίρεση. (Εννοείται, ότι παύουν, να μνημονεύουν τον αιρετικό επίσκοπο.)

Οι Πατέρες της Πρωτοδευτέρας Συνόδου λένε, ότι όσοι αποτειχίζονται από τους αιρετικούς επισκόπους, όχι μόνο δεν αποκόπτονται από την Εκκλησία αλλά είναι άξιοι τιμής και επαίνου. Επίσης, ότι δεν υπόκεινται σε καμία ποινή, επειδή απέχουν από την κοινωνία με τον Επίσκοπο πριν από τη Συνοδική απόφαση, αλλά οι Ορθόδοξοι οφείλουν, να τους τιμούν, γιατί δεν καταδίκασαν επισκόπους αλλά ψευδεπισκόπους και ψευδοδιδασκάλους και φρόντισαν, να σώσουν την Εκκλησία από τα σχίσματα και τις αιρέσεις!

Ο 31ος Αποστολικός Κανόνας επίσης προβλέπει την διακοπή της «κοινωνίας» με τον επίσκοπο, για λόγους «ευσεβείας και δικαιοσύνης»!

α) Ποιοι είναι οι λόγοι ευσεβείας: Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, διδάσκει, ότι ευσέβεια είναι «η καθαρή πίστη και η σωστή ζωή». Ευσέβεια, λοιπόν, είναι τα ορθά δόγματα και η τήρηση των εντολών του Θεού. Η ορθή πίστη και η ορθή ζωή είναι η ευσέβεια. Αυτό όμως είναι και η Ορθοδοξία. Ορθοδοξία και ευσέβεια , ως έννοιες, ταυτίζονται.

β) Ποιοι είναι οι λόγοι δικαιοσύνης: Ο Χρυσόστομος επίσης λέει, ότι η Γραφή, με τη λέξη «δικαιοσύνη», εννοεί την αρετή γενικά, την ευσέβεια στη ζωή. Η «ευσέβεια» και η «δικαιοσύνη», ως έννοιες, είναι ταυτόσημες. Όμως, η μεν ευσέβεια χρησιμοποιείται περισσότερο για να τονίσει την πίστη, η δε δικαιοσύνη για να τονίσει την απόκτηση της αρετής. Και γι’ αυτό το λόγο, στον Αποστολικό αυτό Κανόνα, χρησιμοποιούνται και οι δύο λέξεις.

Αδιαμφισβήτητα, λόγοι «δικαιοσύνης»,κατά τον 31ο Αποστολικό Κανόνα, υπάρχουν , όταν ένας επίσκοπος, αλλοιώνει τη διδασκαλία της Εκκλησίας, ως προς την τήρηση των εντολών του Θεού. Όταν δηλ. διδάσκει διαφορετικά απ’ την Αγία Γραφή κι’ απ’ ό,τι δίδαξαν οι Πατέρες.
Επομένως, η αποτείχιση δεν είναι προαιρετική αλλά υποχρεωτική για τον Ορθόδοξο πιστό κληρικό ή λαικό. Και είναι υποχρέωση του καθενός από εμάς, αν θέλει, να λέγεται Ορθόδοξος και να έχει ελπίδες, να σώσει την ψυχή του, να πάρει τις αποφάσεις του και να διακόψει κάθε κοινωνία με τους αιρετικούς επισκόπους. Σύμφωνα με τον Πρωτοπρεσβύτερο και Ομότιμο Καθηγητή Α.Π.Θ. Θεόδωρο Ζήση: «Με την ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ φεύγουμε από την ΑΙΡΕΣΗ και ΟΧΙ από την ΕΚΚΛΗΣΙΑ.»

Κατανοώ, ότι μέσα στον κυκεώνα των καθημερινών προβλημάτων, ίσως όλα τα παραπάνω φαντάζουν ψιλά γράμματα, ανούσια και ασήμαντα. Μήπως όμως δεν είναι έτσι;
Μήπως ακολουθώντας τους αρνητές του Χριστού, που λυμαίνονται την κρατούσα Εκκλησία κινδυνεύουμε, να χάσουμε το μόνο πράγμα, που τελικά έχει αξία; Την ψυχή μας την ίδια;

Μήπως θα πρέπει, να υπακούσουμε μάλλον στο μέγιστο Πατροκοσμά (και όχι στο Βαρθολομαίο και τα τσιράκια του), που είχε πει: «Το κορμί σας, ας το καύσουν, ας το τηγανίσουν, τα πράγματά σας, ας τα πάρουν, μη σας μέλλη. Δώσατέ τα δεν είναι ιδικά σας. Ψυχή και Χριστός σας χρειάζονται. Αυτά τα δύο όλος ο κόσμος να πέσει δεν ημπορεί να σας τα πάρη εκτός και τα δώσετε με το θέλημά σας. Αυτά τα δύο να τα φυλάττετε να μην τα χάσετε».

Μήπως, αν μνημονεύουμε το Βαρθολομαίο (και τους οικουμενιστές επισκόπους) αυτό ισοδυναμεί με το να μνημονεύουμε τον αιρεσιάρχη Πάπα, τον οποίο ασπάζονται και εναγκαλίζονται; Τον Πάπα, ο οποίος δε διστάζει, να «προσεύχεται» δημοσίως στον Εωσφόρο* (Λούσιφερ), τον οποίο αποκαλεί μάλιστα «υιό του Θεού»;

Στους χαλεπούς καιρούς, που διανύουμε, έχει ειπωθεί, ότι ακόμα και αν δεν έχουμε χριστιανικά έργα, ακόμα και αν έχουμε πληθώρα αμαρτιών, αν έχουμε τουλάχιστον την ορθή πίστη (Ορθοδοξία) αυτή και μόνο είναι ικανή, να μας σώσει! Ας μεριμνήσουμε επομένως, να μην τη χάσουμε και αυτήν! Αλλά ας βροντοφωνάξουμε: «Ουκ αρνησόμεθα σε φίλη Ορθοδοξία, ου ψευδόμεθα σε πατροπαράδοτον σέβας. Εν σοι εγεννέθημεν, εν σοι ζώμεν, εν σοι κοιμησόμεθα. Ει δε και καλέσει καιρός και μυριάκις υπέρ σου τεθνηξόμεθα». (Ιωσήφ Βρυέννιος) Γένοιτο! Αμήν!

1)

Ασίζη Ιταλίας / 9ος 2016. Οι θρησκευτικοί ηγέτες (και ο Βαρθολομαίος) ανάβουν κεριά στον κοινό Θεό όλων των θρησκειών, δηλ. στο διάβολο, αφού σύμφωνα με την Αγία Γραφή οι θεοί των άλλων θρησκειών είναι δαιμόνια.

2) Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΤΕΛΕΙ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΣΕ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΝΑΟ ΣΤΗ ΣΤΟΥΤΓΑΡΔΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΩΝ!
https://www.pentapostagma.gr/2017/06/%CE%BF-%CE%B2%CE%B1%CF%81%CE%B8%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CE%AF-%CE%BF%CF%81%CE%B8%CF%8C%CE%B4%CE%BF%CE%BE%CE%B7-%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%85.html

3) Ο ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΑΠΟΚΑΛΕΙ ΤΟ ΚΟΡΑΝΙ ΑΓΙΟ.
http://klarineto.blogspot.com/2010/12/blog-post_27.html

4) Ο ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΒΡΑΒΕΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΣΥΝΑΓΩΓΗ.
http://tiresias-press.blogspot.com/2009/11/28.html

5) ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΠΑΠΑ ΣΤΗ ΛΕΣΒΟ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗ ΔΕΗΣΗ.
https://www.newsbeast.gr/greece/arthro/2209580/fotografies-ke-vinteo-apo-tin-istoriki-episkepsi-papa-fragkiskou-vartholomeou-ieronimou-sti-lesvo
*

ΠΡΟΔΟΣΙΕΣ ΩΝ ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ ΑΡΙΘΜΟΣ!!!!

ΠΗΓΗ

Το Πατριαρχείο Ρουμανίας αναλύει την Σύνοδο της Κρήτης:

 – Δεν είναι νέο δόγμα ο οικουμενισμός ούτε παναίρεση
– Δεν ετοιμάζουμε μια υπερ-Εκκλησία
Οι Οικουμενιστές απολογούνται ...ψευδόμενοι! --"Ρίχνουν στάχτη στα μάτια"!

Σχίσμα η διακοπή μνημόνευσης του Επισκόπου-Τι λέει για τους Ιεράρχες που δεν υπέγραψαν κείμενα, για τους διαχριστιανικούς διαλόγους, την Ελλαδική Εκκλησία, το Άγιο Όρος και τους αντιδρώντες

Του Μάνου Χατζηγιάννη

Νερό στο μύλο της αντιπαράθεσης που έχει προκύψει μετά την περσινή Σύνοδο της Κρήτης ρίχνει με ανακοίνωσή του το Πατριαρχείο Ρουμανίας.
Με την μορφή ερωταπαντήσεων αναλύει όσα αποφασίστηκαν στο Κολυμπάρι και δίνει την δική του ερμηνεία.

Αρχικά περί της συμμετοχής των Επισκόπων στη Σύνοδο τονίζει, απαντώντας σε όσους υποστηρίζουν πως θα έπρεπε να βρίσκονται εκεί όλοι οι Επίσκοποι, πως αυτό δεν συνέβαινε ποτέ ούτε σε άλλεςΣυνόδους κατά το παρελθόν “γιατί κατά τη διάρκεια των Συνόδων, που θα μπορούσε να διαρκέσουν αρκετούς μήνες, δεν θα ήταν δυνατόν να ανασταλεί η εκκλησιαστική ζωή των Μητροπόλεων”.

Έφερε δε παράδειγμα επιστολή της Τρίτης Οικουμενικής Συνόδου, της 30ής Νοεμβρίου 430, που έστειλαν οι αυτοκράτορες Θεοδόσιος και Βαλεντινιανός στους μητροπολίτες της αυτοκρατορίας.
Σε γενικές γραμμές το Πατριαρχείο Ρουμανίας στην ανάλυσή του υποβαθμίζει τις απουσίες της Συνόδου της Κρήτης λέγοντας:

“Για διάφορους λόγους, λίγο πριν από την συνάντηση των ορθόδοξων επισκόπων στην Κρήτη, τέσσερις αυτοκέφαλες εκκλησίες (Αντιοχείας, Ρωσίας, Γεωργίας και Βουλγαρίας) ανακοίνωσαν ότι δεν μπορούσαν να συμμετάσχουν στη Σύνοδο, κυρίως λόγω της μη επίλυσης της κανονικής διαμάχης μεταξύ του Πατριαρχείου του Αντίχο και του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων”.

Για τους διαφωνούντες εντός της Συνόδου σχολίασε δε:
“Οι αντίθετες απόψεις που εξέφρασαν ορισμένα μέλη των αντιπροσωπειών σχετικά με τροπολογίες ή έγγραφα δεν αποθαρρύνονται , έστω και αν δεν εκφράζουν πλειοψηφική θέση στις αντιπροσωπείες. Κανένας από τους Ιεράρχες που δεν υπέγραψε τα έγγραφα δεν δήλωσε ότι ο λόγος για μη υπογραφή είναι καποια αίρεση που φέρεται ότι περιέχεται στα κείμενα της Κρήτης. Ως εκ τούτου, αυτοί οι Ιεράρχες συνέχισαν και συνεχίζουν να είναι σε κοινωνία με όλους τους ιεράρχες της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ωστόσο, αν η αίρεση ήταν ο λόγος για την μη υπογραφή των εγγράφων, αναμφισβήτητα δεν θα είχαν διατηρήσει την κοινωνία τους με τους άλλους Ιεράρχες”.

Επίσης διαψεύδει κατηγορηματικά ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία αναγνωρίζει μέσα από τα έγγραφα της Συνόδου της Κρήτης και άλλα φύλα, εκτός από «αρσενικό» και «θηλυκό», ενώ στηλιτεύει και τον γάμο ατόμων του ιδίου φύλου λέγοντας πως “μόνο αυτοί που αντιτίθενται στην εκκλησία θα μπορούσαν να υποστηρίξουν μια τέτοια ιδέα εξ ολοκλήρου ξένη προς την ορθόδοξη χριστιανική διδασκαλία. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν θα υποστηρίξει ποτέ τέτοιες πρακτικές”.

Στο ερώτημα αν η Σύνοδος της Κρήτης μείωσε τις περιόδους νηστείας το Πατριαρχείο Ρουμανίας διευκρίνισε πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει καθόλου, ενώ μίλησε για τους μεικτούς γάμους Ορθοδόξων με πιστούς άλλων δογμάτων.
Αναφορικά με το φλέγον ζήτημα της σχέσης της Ορθοδόξου Εκκλησίας με την υπόλοιπη Χριστιανοσύνη σημείωσε:
“Η Ορθόδοξη Εκκλησία γνωρίζει βαθιά ότι είναι η Εκκλησία του Χριστού. Γι ‘αυτόν τον λόγο, η ρουμανική Ορθόδοξη Εκκλησία επέμεινε στην έκφραση της πεποίθησης ότι μόνο η βάση της ορθόδοξης πίστης μπορεί να υποδαυλίσει την χριστιανική ενότητα με την επιστροφή των μη ορθόδοξων Χριστιανών στην Ορθόδοξη Εκκλησία”.

Για την περίφημη φράση για “τη χαμένη ενότητα των Χριστιανών” είπε πως
«Χρησιμοποιήθηκε για να δείξει το σκοπό της συμμετοχής της Ορθοδόξου Εκκλησίας σε διμερείς διαλόγους και στο Οικουμενικό Κίνημα. Αυτή η φράση προκάλεσε αντιπαραθέσεις. Θεωρήθηκε ότι, από εκκλησιολογική άποψη, αυτή η φράση θα μπορούσε να ενισχύσει μια ορισμένη απώλεια της ενότητας των Εκκλησιών. Μετά από αυτές τις συζητήσεις σχετικά με το άρθρο 5 , ο Μακαριότατος Πατριάρχης Δανιήλ τόνισε ότι είναι σημαντικό να αναφερθεί στο κείμενο ότι όλοι οι Χριστιανοί των διαφόρων ομολογιών, με τους οποίους οι Ορθόδοξοι είναι σε διάλογο, είναι Χριστιανοί που χωρίστηκαν από την Ορθόδοξη Εκκλησία και μάλιστα η κοινωνία, με αυτούς τους Χριστιανούς μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την αποδοχή της πίστης της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, δηλαδή της Ορθόδοξης Εκκλησίας.”

Βάσει αυτού υποστηρίζεται πως η Ορθόδοξη Εκκλησία μπορεί να συμμετέχει στο διαχριστιανικό διάλογο, χωρίς να εγκαταλείπει με τον τρόπο αυτό το Ορθόδοξο δόγμα.
“Οι σύγχρονοι διμερείς θεολογικοί διάλογοι της Ορθοδόξου Εκκλησίας και η συμμετοχή στην Οικουμενική Κίνηση βασίζονται στην ίδια τη συνείδηση της Ορθοδοξίας και του οικουμενικού της πνεύματος, με στόχο την αναζήτηση της ενότητας όλων των χριστιανών με βάση την αλήθεια της πίστης και της παράδοσης της αρχαίας Εκκλησίας των Επτά Οικουμενικών Συνόδων” αναφέρει το Πατριαρχείο Ρουμανίας/.

Για τον διαχριστιανικό διάλογο σημειώνει ακόμη πως “ο διάλογος με διάφορες χριστιανικές ομολογίες διεξάγεται, πρώτον, για να πιστοποιήσουμε την ορθόδοξη πίστη μας και την αποστολική και πατερική κατανόηση της Εκκλησίας, συμβάλλοντας έτσι στην ανάδειξη των αιώνιων αξιών της Ορθοδοξίας αλλά την ίδια στιγμή, όμως, οι σχέσεις μας με άλλους Χριστιανούς είναι αναπόφευκτες. Είναι γνωστό ότι η Ορθόδοξη Διασπορά στη Δύση δεν μπορεί να αποφύγει τις σχέσεις με τους Ρωμαιοκαθολικούς και τους Προτεστάντες, οι οποίοι είναι η μεγαλύτερη ομάδα σε ορισμένες δυτικές χώρες. Αναμφισβήτητα, πρέπει να διακηρύσσουν την αληθινή πίστη και σε αυτές τις περιοχές, αλλά με ταπεινότητα και χριστιανική αγάπη”.

Επαναλαμβάνει πάντως και στη συνέχεια πως “η αποκατάσταση της ενότητας όλων των Χριστιανών επιτυγχάνεται με την επιστροφή των μη Ορθοδόξων στην Ορθόδοξη Εκκλησία, χωρίς κανένα θεολογικό συμβιβασμό ή δογματικό μινιμαλισμό εκ μέρους των Ορθοδόξων χριστιανών”

Πολύ ενδιαφέρον έχει η απάντηση του στο ερώτημα αν ο Οικουμενισμός διακηρύχθηκε ως νέο δόγμα της Εκκλησίας;
“Όχι, κατηγορηματικά όχι.” απαντάει και συμπληρώνει:
“Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας δεν διατύπωσε νέα δογματά , αλλά δήλωσε ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Μια, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού.

Ούτε αυτη η Σύνοδος ούτε οποιαδήποτε άλλη Ορθόδοξη Σύνοδος έχει ποτέ κηρύξει τον οικουμενισμό ως παράνομο δόγμα, όπως και καμία αυτοκέφαλη Ορθοδοξη Εκκλησία δεν έχει ποτέ κηρύξει τον οικουμενισμό ως «παναίρέση»”
Σημειώνει δε πως “Το έγγραφο αναφέρεται στον οικουμενικό διάλογο και απορρίπτει την ιδέα μιας υπερ-Εκκλησίας, καθώς και τη διαπραγμάτευση της αλήθειας της πίστης. Ως εκ τούτου, οι κατηγορίες που έθεσαν ορισμένοι αντιφρονούντες στην Σύνοδο της Κρήτης για αυτό το θέμα είναι άδικες, ανεύθυνες και επιζήμιες για την ενότητα της Εκκλησίας”
Για τον όρο “Εκκλησίες” απαντάει πως πρόκειται για “ιστορικό τίτλο ή όρο «
και με αυτόν δεν «αναγνωρίζεται ο εκκλησιαστικός ορθόδοξος χαρακτήρας των οικείων κοινοτήτων”
“Αυτή η ορολογία χρησιμοποιήθηκε προηγουμένως με την πάροδο του χρόνου. Για παράδειγμα, η Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης το 1484, που καταδικάζει τις αναγκαστικές προσπάθειες ενοποίησης των Ορθοδόξων Χριστιανών με την Εκκλησία της Ρώμης κατά τη διάρκεια των Συνόδων Φερράρα-Φλωρεντίας (1438-1439), χρησιμοποιεί τον όρο «Εκκλησία» για τους καθολικούς υποστηρίζοντας ότι οι άνθρωποι που επιστρέφουν από τον Καθολικισμό στην Ορθοδοξία πρέπει να παραιτηθούν από τις αιρετικές δογματικές τους διδασκαλίες «και το υπόλοιπο των εκκλησιαστικών εθίμων τους» (Ι. Καρμίρης, Τα Δογματικά και Συμβολικά Μνημεία της Ορθοδόξου καθολικήςΕκκλησίας , νοΙ. ΙΙ, Αθήνα, 1953, σ. 988)

Επιπροσθέτως το Πατριαρχείο Ρουμανίας απαντάει πως η Σύνοδος της Κρήτης δεν ενέκρινε
τη Δήλωση του Τορόντο (1950) “Αντίθετα, το έγγραφο αυτό αναφέρθηκε μόνο μία φορά για να εκφραστεί η ορθόδοξη θέση στον οικουμενικό διάλογο” διευκρινίζει.
Σε ερώτημα αν είναι δικαιολογημένη η ύπαρξη ορισμένων σχισματικών τάσεων μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία μετά την Αγία & Μεγάλη Σύνοδο της Κρήτης το Πατριαρχείο Ρουμανίας απαντάει:
“Καθόλου. Μετά τη Σύνοδο εκδηλώθηκαν πολυάριθμες κατηγορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας σχετικά με τη συμμετοχή της αντιπροσωπείας της Ρουμανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και τα έγγραφα που υπογράφηκαν στο Ιερό και το Μεγάλο Συμβούλιο,
υποστηρίζοντας ότι οι Ιεράρχες είχαν υπογράψει «αιρετικά» κείμενα και είχαν προδώσει έτσι την ορθόδοξη πίστη. Από την άλλη πλευρά, ωστόσο, τονίζονταν έντονα ότι τα έγγραφα που εγκρίθηκαν δεν διατυπώνουν νέα δογματα, αλλά αντιπροσωπεύουν την επιβεβαίωση της συνέχειας στην κατοχή της Ορθόδοξης πίστης από την Μία, Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Ως εκ τούτου, δεδομένου ότι δεν υπάρχει προδοσία της ορθόδοξης πίστης και δεν υπάρχουν «αιρετικά» έγγραφα, οι σχισματικές νοοτροπίες δεν δικαιολογούνται” αναφέρει.

Πολύ σημαντικά είναι όσα είπε για την διακοπή μνημόνευσης του Επισκόπου, θέμα που απασχολεί έντονα και την ελληνική εκκλησιαστική πραγματικότητα εδώ και μήνες.
“Η παύση της μνημόνευσης δεν είναι τίποτα λιγότερο από σχίσμα. Η παύση της μνημόνευσης του επισκόπου, μητροπολίτη ή πατριάρχη τοποθετεί τον αρμόδιο κληρικό σε κατάσταση σχίσματος” αναφέρει κατηγορηματικά και συνεχίζει: “οι λειτουργίες του δεν είναι πλέον λειτουργίες της Εκκλησίας, αλλά απλές τελετουργικές πράξεις, τις οποίες η Εκκλησία δεν μπορεί να αναγνωρίσει ως κανονικές ή έγκυρες. “ Πορσθέτει δε πως ο αντιδρών κληρικός πρέπει να αντικατασταθεί.

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει και στην Ελλαδική Εκκλησία τονίζοντας πως η θέση των Ρουμάνων ήταν πως ορισμένα έγγραφα της Συνόδου χρειάζονται εξηγήσεις και αναλύσεις από μια μελλοντική Σύνοδο της Ορθόδοξης Εκκλησίας “Η ίδια ρεαλιστική στάση επιδείχθηκε και από άλλες τοπικές ορθόδοξες εκκλησίες. Για παράδειγμα, η Εκκλησία της Ελλάδας, στο δικό της Μήνυμα προς το Λαό δείχνει ότι «τα κείμενα υπόκεινται σε περαιτέρω μελέτη και οι πιστοί συμβουλεύονται να μην δίνουν βάρος στα λόγια εκείνων που τους υποκινούν να διαχωρίσουν τη θέση τους από αυτήν για να δημιουργήσουν χωριστές συγκεντρώσεις εκτός του πληρώματος της Εκκλησίας
«(Http://ecclesia.gr/epikairotita/main_epikairotita_next.asp?id=2044)”
Τέλος εκτιμά πως το Άγιο Όρος εγκρίνει την Σύνοδο και πως η Ιερά Κοινότητα καταγγέλλει “τις τάσεις ορισμένων Χριστιανών να διαχωρίζονται από τον Ιεράρχη του, το πρόσχημα ότι η Σύνοδος της Κρήτης είχε εγκρίνει αιρετικά έγγραφα”.ΠΗΓΗ

Συνέντευξη – Σοκ του Πατριάρχη Ιεροσολύμων! «Τίποτα δεν εμποδίζει Παπικούς και Ορθοδόξους στο δρόμο προς την πλήρη ενότητα»

 Συνέκρινε τον Πάπα με τους Προφήτες! 

Ιεροσολύμων Θεόφιλος: Όσοι παραμένουν σε κοινωνία μαζί μας, έχουν αναγνωρίσει τις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης!

Νά, λοιπόν, ποὺ οἱ Οἰκουμενιστὲς ἐπιβεβαιώνουν ἀρνητικά (καὶ βέβαια πρὸς τὸ συμφέρον τους) τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ οἱ ποικίλων ἀποχρώσεων ἀντι-Οἰκουμενιστὲς διαστρέφουν! Δηλαδή, τὸ «ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω ἀκοινώνητος», λέγοντας ὅτι ὅσοι κοινωνοῦν μαζί μας, ἔχουν τὴν ἴδια Πίστη μὲ μᾶς!

Ισχυρίζεται πως όλοι αναγνώρισαν τα αποτελέσματα της Συνόδου του Κολυμπαρίου!

Του Μάνου Χατζηγιάννη

“Η μόνη χώρα της οποίας το Σύνταγμα παρέχει ορισμένες εγγυήσεις στην Εκκλησία είναι η Ελλάδα σήμερα. Στον υπόλοιπο κόσμο, διακηρύσσεται η αρχή του διαχωρισμού της Εκκλησίας από το κράτος”.

Αυτήν την σημαντική ειδική αναφορά για την Ελλαδική Εκκλησία, ιδίως αυτήν την περίοδο που συζητούμε για την αναθεώρηση του Συντάγματος και την αλλαγή του άρθρου 3, έκανε σε συνέντευξή του σε ιταλικό μέσο ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόφιλος με αφορμή την παρουσία του στο Βατικανό το προηγούμενο διάστημα.

Η συνέντευξη περιεστράφη κυρίως γύρω από το θέμα της περιουσίας του Πατριαρχείου στο Ισραήλ και των προβλημάτων που αντιμετωπίζει με τον κ. Θεόφιλο να υποστηρίζει πως έλαβε την στήριξη του ποντίφικα, ο οποίος αναγνωρίζει το υπάρχον status quo στην περιοχή, όμως τα “μαργαριτάρια” βγήκαν από αλλού!

Οι απόψεις του για την ενότητα Ρωμαιοκαθολικών και Ορθοδόξων, αλλά και όσα είπε για την Σύνοδο του Κολυμπαρίου βρίθουν ανακριβειών και παραμένει αναπάντητο ερώτημα αν έγιναν σκόπιμα!
Πριν από λίγες ημέρες το ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ αποκάλυψε όλα όσα είπαν Θεόφιλος και Φραγκίσκος και κυρίως την δέσμευση του ποντίφικα για πλήρη ενότητα!

Ευθυγραμμισμένος πλήρως στην γραμμή του Πάπα ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων χωρίς αιδώ απήντησε σε ερώτημα “Τι εμποδίζει τους Καθολικούς και τους Ορθοδόξους στο δρόμο προς την πλήρη ενότητα;” ως εξής:

“Τίποτα δεν μας εμποδίζει. Θα έλεγα ότι αυτή είναι μια διαδικασία. Στη Ρώμη, μαζί με τον Καρδινάλιο Κόχ και το προσωπικό του από το Ποντιφικό Συμβούλιο για την Προαγωγή της Χριστιανικής Ενότητας, αναγνωρίσαμε ότι είναι αδύνατο να έρθουμε στην πλήρη ενότητα στο σκοτάδι. Αλλά η ίδια η διαδικασία, η κίνηση σε αυτή την πορεία, είναι σημαντική. Πρέπει να κάνουμε ό,τι εξαρτάται από εμάς, τα υπόλοιπα είναι στα χέρια του Κυρίου. Αλλά σήμερα έχουν αλλάξει πολλά σε σχέση με το παρελθόν. Σήμερα έχουμε αμοιβαία κατανόηση και αμοιβαίο σεβασμό. Δεν υπάρχουν διαμάχες, προκαταλήψεις, υποψίες και φανατισμός στις σχέσεις μας”.

Για την ειδική συμβολή μάλιστα που θα μπορούσε να παρέχει το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων στο θεολογικό διάλογο μεταξύ Ρ/Καθολικών και Ορθοδόξων ο Πατριάρχης Θεόφιλος τόνισε πως όλες οι ομολογίες και οι χριστιανικές κοινότητες αναγνωρίζουν ότι η Ιερουσαλήμ είναι η πηγή της υπεροχής της Εκκλησίας, της Εκκλησίας που γεννήθηκε. “Ήταν από εκεί από όπου η Εκκλησία εξαπλώθηκε σε όλη τη γη. Ακόμη και εκείνοι οι χριστιανοί που τοποθετούν τη Βίβλο στο επίκεντρο των συμφερόντων τους αναγνωρίζουν αμέσως τι ενώνει την Ιερουσαλήμ με τη Βίβλο. Η Εκκλησία της Ιερουσαλήμ μπορεί να προσφέρει αυτό. Τα λόγια των αγίων Ευαγγελιστών Ματθαίου και Λουκά, που μιλούν για το πουλί που συγκεντρώνει τα νεογνά του κάτω από τα φτερά του, ανήκουν στην εκκλησία της Ιερουσαλήμ”.

Συνεχίζοντας τα περί πλήρους ενότητας ο Πατριάρχης απάντησε σε ερώτημα σχετικά με την δήλωση του Πάπα Φραγκίσκου ότι η πρακτική του προσηλυτισμού στις σχέσεις μεταξύ των διαφόρων εκκλησιών είναι «αμαρτωλή» και για το κατά πόσο οι μέθοδοι που χρησιμοποιεί δύνανται να προσφέρουν κάποια πρόοδο προς την πλήρη ενότητα των Χριστιανών.

“Ο Πάπας Φραγκίσκος απολαμβάνει μεγάλο σεβασμό σε όλο τον κόσμο. Ίσως γιατί προσπαθεί να «σπάσει τον κύκλο». Όπως γνωρίζουμε από την Παλαιά Διαθήκη, ακόμη και οι προφήτες αντιστέκονταν και διώκονταν … Και ακριβώς επειδή διέθρεψαν «κλειστούς κύκλους» έτσι ώστε ο λαός να μπορεί να λάβει «δώρα». Προσωπικά, μπορώ να πω ότι όταν συναντηθείτε μαζί του, καταλαβαίνετε ότι με αυτόν τον άνθρωπο είναι δυνατή η αληθινή αμοιβαία κατανόηση, καθώς ο Πάπας Φραγκίσκος πιστεύει σε αυτό που λέει και τι κηρύττει” σχολίασε.

Στη συνέχεια σημείωσε πως η κοινή αποκατάσταση του Σπηλαίου του Παναγίου Τάφου αποτέλεσε μια πραγματική καμπή.

Κατόπιν η συζήτηση περιεστράφη στις σχέσεις του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων με τις άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες, την Σύνοδο της Κρήτης και το ρόλο της Ρωσίας και της Ρωσικής Εκκλησίας στη Μέση Ανατολή.

“Το Πατριαρχείο της Μόσχας διαδραμάτισε ιστορικά σημαντικό ρόλο συμπεριλαμβανομένων των Αγίων Τόπων. Όσο για το γεγονός που έλαβε χώρα στην Κρήτη, νομίζω ότι ήταν ένα σημαντικό ιστορικό γεγονός που έδειξε την ενότητα των Ορθοδόξων Εκκλησιών και σήμερα υπάρχει μια συνειδητοποίηση αυτής της σημασίας. Σήμερα, οι Ορθόδοξες Εκκλησίες πρέπει να βρουν τη λύση ενός «υπαρξιακού» προβλήματος: δεν λαμβάνουν πλέον εγγυήσεις και συνταγματική υποστήριξη από τα κράτη τους. Η μόνη χώρα της οποίας το Σύνταγμα παρέχει ορισμένες εγγυήσεις στην Εκκλησία είναι η Ελλάδα σήμερα. Στον υπόλοιπο κόσμο, διακηρύσσεται η αρχή του διαχωρισμού της Εκκλησίας από το κράτος. Φυσικά, πολλοί πολιτικοί υπερασπίζονται την Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά οι πολιτικοί έρχονται και παρέρχονται και αυτό δεν θα διαρκέσει για πάντα. Οι ορθόδοξες εκκλησίες πρέπει να υποστηρίζουν η μία την άλλη, και κατά συνέπεια την ενότητα, που εκδηλώθηκε κατά τη διάρκεια της Αγίας & Μεγάλης Συνόδου της Κρήτης, και έχει αμετάβλητη σημασία. Αυτη η Σύνοδος έδειξε έναν απτό τρόπο ενοποίησης των Εκκλησιών” ανέφερε.

Εντύπωση πάντως προκάλεσε η άποψή του περί των απόντων!

“Τα Πατριαρχεία, που δεν συμμετείχαν, είχαν τους δικούς τους λόγους. Ειλικρινά, νομίζω ότι καθένας από αυτούς είχε τα δικά του εσωτερικά προβλήματα. Ωστόσο, κανείς δεν αρνήθηκε να αναγνωρίσει τα αποτελέσματα της Συνόδου. Διότι ακόμη και εκείνοι που δεν συμμετείχαν σε αυτήν παραμένουν σε πλήρη κοινωνία με όλες τις άλλες Εκκλησίες” ανέφερε λησμονώντας πως δύο Εκκλησίες, της Βουλγαρίας και της Γεωργίας έχουν απορρίψει καθολοκληρίαν ή επιμέρους την Σύνοδο και κειμενά της, καθώς επίσης και ότι και μεμονωμένοι Μητροπολίτες αρνήθηκαν να υπογράψουν συγκεκριμένα κείμενα αυτής.

Σύμφωνα με τον Πατριάρχη Θεόφιλο η Σύνοδος της Κρήτης “μπορεί να ανοίξει το δρόμο για στενότερη συνεργασία μεταξύ των Εκκλησιών. Είναι θέμα χρόνου”.

Κλείνοντας απήντησε και στο ερώτημα κατά πόσο ο Οικουμενικός Πατριάρχης είχε δίκιο όταν συγκάλεσε την Αγία & Μεγάλη Σύνοδο.

“Συχνά στην Ορθόδοξη Εκκλησία υπάρχει ένα πρόβλημα: ποιος ακριβώς θα έπρεπε να αναλάβει την πρωτοβουλία; Και από αυτή την άποψη, η Σύνοδος της Κρήτης έδωσε μια θετική εμπειρία, γιατί τώρα καρποφορούμε τους καρπούς αυτής της πρωτοβουλίας. Δεν ήταν εύκολο για τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο να αναλάβει την πλήρη ευθύνη, αντιμέτωπη με πολλά πολιτιστικά και πολιτικά χαρακτηριστικά που είναι εγγενή σε διάφορες εκκλησίες. Αλλά στο τέλος, μετά από πολλά χρόνια, ο στόχος αυτός επιτεύχθηκε”.

Πηγή

ΠΗΓΗ

Μοναχού Σεραφείμ, Γιατί είναι αιρετική η Σύνοδος του Κολυμπαρίου (συνοπτικώς)

Γιατί εἶναι αἱρετική ἡ Σύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου (συνοπτικῶς)

τοῦ Μοναχοῦ Σεραφείμ

Πρίν ἀπό ἑνάμισυ περίπου χρόνο (Ἰούνιο 2016) ἔλαβε χώρα ἡ λεγομένη «Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος» στό Κολυμπάρι τῆς Κρήτης, ὅπως εἶχε προγραμματισθεῖ, καί προκάλεσε μέγα διχασμό στό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ αἰτία ἦταν, ὅτι ἡ Σύνοδος αὐτή ἐπισημοποίησε καί ἐπικύρωσε αἱρετικές ἀπόψεις κυρίως ὡς πρός τήν ἐκκλησιολογία (τήν περί Ἐκκλησίας διδασκαλία) τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀπόψεις οἰκουμενιστικές.
Στόν περιορισμένο χῶρο ἑνός ἄρθρου, θά προσπαθήσω νά συνοψίσω χάριν τοῦ εὐρύτερου ἀναγνωστικοῦ κοινοῦ μερικά ἀπό τά τεκμήρια τῆς προδοτικῆς παρεκκλίσεως τῆς Συνόδου αὐτῆς (στό ἑξῆς θά τήν ἀναφέρω ὡς «Τό Κολυμπάρι»).

● Τί εἶναι ὁ Οἰκουμενισμός καί τί γενικῶς ἡ αἵρεση

Μέ τόν ὅρο «Οἰκουμενισμός» ἐννοεῖται ἡ (παν)αἵρεση ἡ ὁποία ἐπιδιώκει μία τεχνητή, ἐξωτερική, ἕνωση διαφορετικῶν θρησκευτικῶν πίστεων, ὄχι μέ ἐπιστροφή τῶν αἱρετικῶν στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία (τήν μόνη Ἐκκλησία), ἀλλά μέ ἀμοιβαῖες θεολογικές ὑποχωρήσεις, τόσο τῆς Ὀρθοδοξίας ὅσο καί τῶν χριστιανῶν αἱρετικῶν (ἤ τῶν ἀλλοθρήσκων, ἀργότερα), ὥστε νά μειωθοῦν ὅλοι σέ ἕνα - τό κατά δύναμιν – κοινά ἀποδεκτό παρονομαστή θρησκευτικῆς πίστεως ἤ πρακτικῆς. Ἡ αἵρεση αὐτή ἐπικαλύπτεται μέ τήν πρόφαση τῶν «θεολογικῶν διαλόγων».

Πρέπει πρωτίστως νά γίνει ξεκάθαρο, ὅτι «αἵρεση» συνίσταται στήν ἐντός τοῦ χώρου τοῦ Χριστιανισμοῦ παραμικρή ἔστω ἀπόκλιση ἀπό τά Ὀρθόδοξα Δόγματα, καί ὄχι, ὅπως λένε οἱ Οἰκουμενιστές (π.χ. ὁ Μητροπολίτης Περγάμου Ἰωάννης), στήν ἀπόκλιση μόνον ἀπό τά βασικά δόγματα τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως (τοῦ «Πιστεύω»). Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός λέει π.χ. ὅτι «ὅποιος δέν πιστεύει ὅπως ἡ Παράδοση τῆς Καθολικῆς [δηλ. Ὀρθοδόξου] Ἐκκλησίας εἶναι ἄπιστος» (PG 94, 1128a), ἐνῷ καί ὁ βυζαντινός νομικός Κώδικας συνοψίζοντας τήν κοινή ἀντίληψη αὐτή ὅλων τῶν Ἁγίων Πατέρων λέει, ὅτι«εἶναι αἱρετικός αὐτός πού παρεκκλίνει ἔστω καί λίγο ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Πίστη» (Ράλλη-Ποτλῆ, Α΄ 261).

● Τό Κολυμπάρι ἀποδέχθηκε τόν ὅρο «Ἐκκλησία» γιά τούς αἱρετικούς

Τό ἐπίμαχο κείμενο τῆς Συνόδου τοῦ Κολυμπαρίου («Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός τόν λοιπόν χριστιανικόν κόσμον») ὀνομάζει τίς χριστιανικές αἱρέσεις «Ἐκκλησίες»: «Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀποδέχεται τήν ἱστορική ὀνομασία τῶν ἄλλων ἑτεροδόξων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν πού δέν εὑρίσκονται σέ κοινωνία μέ αὐτήν» (παρ. §6). Αὐτό ἔρχεται σέ εὐθεῖα ἀντίθεση μέ τό Σύμβολο τῆς Πίστεως, ὅπου ὁμολογεῖται ἡ πίστη μας «εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν»· στό «Πιστεύω» θεωρεῖται αὐτονόητο, σέ συνάρτηση μέ τήν Ἁγία Γραφή καί τήν Παράδοση, ὅτι στή Μία Ἐκκλησία μας αὐτή ὑπάρχει «ἕνας Κύριος, μία Πίστη, ἕνα Βάπτισμα» (Πρός Ἐφεσίους 4, 5). Ἀντιθέτως, αὐτοί τούς ὁποίους τό Κολυμπάρι ὀνόμασε «Ἐκκλησίες» (Μονοφυσῖτες, Παπικοί, Προτεστάντες κ.ἄ.) ἔχουν δόγματα καταδικασμένα ὡς αἱρετικά ἐπί αἰῶνες ἀπό τήν Ἐκκλησία μας, ἀπό τό 451 ἕως τό 879 καί ἕως τό 1895 (ἄρα δέν ἔχουμε «μία πίστη», τήν ἴδια - γι΄ αὐτό ἄλλωστε λέγονται καί ἑτερόδοξοι, «ἑτέρου δόγματος»). Ἔχουν ἀκόμη καί διαφορετικό τρόπο βαπτίσματος (ράντισμα, δῆθεν νοητή ἐπιφοίτηση κ.ἄ.).

Ἀπό τούς Οἰκουμενιστές προβλήθηκε ἡ δικαιολογία, ὅτι ἡ λέξη αὐτή («Ἐκκλησία») εἶναι ἐδῶ «προσφώνηση εὐγενείας» ἤ «τεχνικός ὅρος» καί δέν ἔχει τήν κυριολεκτική της σημασία. Ὅμως αὐτό εἶναι ἀναληθές. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς ἐπισήμαναν, ὅτι πρέπει νά ἀναζητοῦμε τό νόημα πού κρύβουν οἱ αἱρετικοί πίσω ἀπό μία διφορούμενη ἤ ἐπιφανειακῶς σωστή ὁρολογία (π.χ. Μ. Ἀθανάσιος PG 25, 545c.560ab). Οἱ ὑπόλοιπες ἀποφάσεις τοῦ Κολυμπαρίου (ὅπως θά δείξουμε παρακάτω) δείχνουν ὅτι τά μέλη τῆς Συνόδου τοῦ Κολυμπαρίου πιστεύουν, ὅτι στίς αἱρέσεις ἐνεργεῖται ἡ σωτηρία· συνεπῶς δέν τίς θεωροῦν αἱρέσεις, ἀλλά «Ἐκκλησία», ἔστω καί «διαφορετική» ἤ «κάπως ἐλλιπῆ».

Ἐπίσης, ἀκόμη καί ἄν δεχθοῦμε ὅτι ὁ ὅρος «Ἐκκλησία» χρησιμοποιήθηκε ὡς «προσφώνηση εὐγενείας» ἤ «τεχνικός ὅρος», καταχρηστικῶς, καί πάλι αὐτό ἀποδεικνύει αἱρετικό φρόνημα, διότι οἱ Ἅγιοι Πατέρες προειδοποιοῦν, ὅτι οἱ αἱρετικοί προσπαθοῦν νά «θολώνουν» τήν ὁρολογία, ἐνῷ οἱ Ὀρθόδοξοι προσπαθοῦν πάντοτε νά τήν διαλευκαίνουν καί νά τήν κάνουν «μονοσήμαντη» (νά ἔχει μία μόνον ἔννοια), ὥστε νά μή ξεγελῶνται οἱ ἀκατάρτιστοι (Μ. Ἀθανάσιος PG 25, 561a & PG 26, 773d-776a).

● Τό Κολυμπάρι ἀποδέχθηκε τήν «Δήλωση τοῦ Τορόντο»

Στό ἐπίμαχο κείμενο τοῦ Κολυμπαρίου («Σχέσεις...») ἀναφέρεται ὀνομαστικά καί ἐπαινετικά ἡ «Δήλωση τοῦ Τορόντο», ἕνα κείμενο πού συμφωνήθηκε τό 1950 ἀπό τούς Ὀρθοδόξους καί τά ὑπόλοιπα μέλη τοῦ λεγομένου «Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν» (τοῦ ΠΣΕ, πού ἱδρύθηκε τό 1948, ὅπου συμμετέχουν Ὀρθόδοξοι, Προτεστάντες, Μονοφυσῖτες). Λέγεται στό κείμενο τοῦ Κολυμπαρίου (παρ. §19) ὅτι: «Οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες-μέλη [...] ἔχουν βαθειά τήν πεποίθηση ὅτι οἱ ἐκκλησιολογικές προϋποθέσεις τῆς Δηλώσεως τοῦ Toronto […] εἶναι κεφαλαιώδους σημασίας γιά τήν Ὀρθόδοξη συμμετοχή στό Συμβούλιο», δηλ. στό ΠΣΕ.

Στή «Δήλωση τοῦ Τορόντο», μολονότι γίνονται καί κάποιες ὀρθές ἐκκλησιολογικές διευκρινίσεις, ὡστόσο λέγεται μεταξύ ἄλλων πλανῶν, ὅτι: «Οἱ Ἐκκλησίες-μέλη ἀναγνωρίζουν ὅτι τό νά ἀποτελεῖ κάποιος μέλος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ εἶναι πιό περιεκτικό ἀπό τό νά ἀποτελεῖ μέλος τῆς δικῆς του Ἐκκλησίας» (κεφ. 4, §3). Συνεπῶς, ἡ «Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ» δῆθεν δέν περιορίζεται ἐντός τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλά ὑπάρχει Ἐκκλησία (δηλ. σωτηρία) καί ἐκτός Ὀρθοδοξίας, στόν χῶρο τῆς αἱρέσεως, σύμφωνα μέ τή «Δήλωση τοῦ Τορόντο».

● Τό Κολυμπάρι ἐπικύρωσε τίς αἱρέσεις τῶν Συνάξεων Πόρτο Ἀλέγκρε, Πουσάν, Μπαλαμάντ κ.ἄ.

Τό Κολυμπάρι, μέσῳ τοῦ ἰδίου παραπάνω κειμένου («Σχέσεις...»), ἐπαινεῖ τούς μέχρι τώρα θεολογικούς διαλόγους Ὀρθοδόξων καί αἱρετικῶν, διότι λ.χ. «ἐκτιμᾷ θετικῶς τά θεολογικά κείμενα πού ἐκδόθηκαν ἀπό αὐτήν [τή σχετική Ἐπιτροπή τοῦ ΠΣΕ...], τά ὁποῖα ἀποτελοῦν ἀξιόλογο βῆμα στήν Οἰκουμενική Κίνηση γιά τήν προσέγγιση τῶν Χριστιανῶν» (παρ. §21).

Ἡ ἔμμεση αὐτή ἐπικύρωση, ἀκόμη καί ἄν δέν κατονομάζει τίς εἰδικότερες θέσεις τῶν κειμένων αὐτῶν, ὅμως τά ἐπικυρώνει συλλογικῶς. Ἄλλωστε, μή ξεχνᾶμε ὅτι οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι Πενθέκτη (β΄ Κανών) καί Ἑβδόμη (α΄ Κανών) ἔδωσαν οἰκουμενικό κῦρος στούς ἱερούς Κανόνες τῶν Τοπικῶν Συνόδων, χωρίς νά ἀναφέρονται λεπτομερῶς σέ αὐτούς.

Μιά προσεκτική ματιά δείχνει τί ἀπαράδεκτα καί αἱρετικά ἔχουν γραφεῖ, δυστυχῶς, στά σημαντικότερα ἀπό τά κείμενα τῶν «Θεολογικῶν Διαλόγων».

Τό κείμενο τοῦ Πόρτο Ἀλέγκρε (ΠΣΕ, Βραζιλία, 2006) λέγει (παρ. §§6-7) ὅτι«Κάθε Ἐκκλησία [εἴτε ἡ Ὀρθόδοξη εἴτε οἱ προτεσταντικές κ.λπ. τοῦ ΠΣΕ] εἶναι ἡ Καθολική Ἐκκλησία, ἀλλά ὄχι ὁλόκληρη. Κάθε Ἐκκλησία ἐκπληρώνει τήν Καθολικότητά της, ὅταν εὑρίσκεται σέ κοινωνία μέ τίς ἄλλες Ἐκκλησίες [...] Ὁ ἕνας χωρίς τόν ἄλλον εἴμαστε πτωχευμένοι» καί ὅτι (§5) «ἐνδέχεται νά ὑπάρχουν νόμιμα διαφορετικές διατυπώσεις τῆς πίστεως τῆς Ἐκκλησίας», δηλαδή δέν βλάπτει ἡ διαφοροποίηση τῶν δογμάτων !

Τό κείμενο τοῦ Πουσάν (ΠΣΕ, Νότιος Κορέα, 2013) λέγει μεταξύ πολλῶν ἄλλων πλανῶν, ὅτι «μετανοοῦμε γιά τίς διαιρέσεις μεταξύ τῶν ἐκκλησιῶν μας καί ἐντός αὐτῶν», οἱ ὁποῖες ὑπονομεύουν «τή μαρτυρία μας γιά τό εὐαγγέλιο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ» (παρ. §14). Μέ ἄλλα λόγια, μετανοοῦμε πού οἱ ἅγιοι Πατέρες μᾶς ἔσωσαν ἀπό τίς αἱρέσεις, ἀποκόπτοντάς τις ἀπό τήν Ἐκκλησία !

Ἡ Συμφωνία τοῦ Balamand (Λίβανος, 1993) μεταξύ Ὀρθοδόξων καί αἱρετικῶν Παπικῶν, λέει (παρ. §§13-14) ὅτι: «Καί ἀπό τίς δύο πλευρές ἀναγνωρίζεται ὅτι αὐτό πού ὁ Χριστός ἐμπιστεύθηκε στήν Ἐκκλησία Του [...] δέν μπορεῖ νά θεωρεῖται σάν ἰδιοκτησία τῆς μιᾶς μόνον ἀπό τίς Ἐκκλησίες μας. Στά πλαίσια αὐτά εἶναι προφανές ὅτι κάθε εἴδους ἀναβαπτισμός ἀποκλείεται». Ἐπίσης, ὅτι «ἡ Ὀρθόδοξη καί ἡ Καθολική Ἐκκλησία ἀναγνωρίζονται ἀμοιβαῖα ὡς “ἀδελφές Ἐκκλησίες”, ὑπεύθυνες ἀπό κοινοῦ γιά τήν διατήρηση τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ στήν πιστότητα πρός τό Θεῖο Σχέδιο, πολύ ἰδιαίτερα δέ σέ ὅ,τι ἀφορᾶ στήν ἑνότητα»· ἀλλοῦ, διακηρύσσεται (παρ. §30) ὅτι «οἱ εὐθῦνες γιά τόν χωρισμό εἶναι μοιρασμένες» μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν!
Παρά ταῦτα, ἡ Σύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου (ὡς μιά «καθώς πρέπει» (“decent”) αἱρετική Σύνοδος) διακήρυξε παραπλανητικῶς, ὅτι «οἱ διάλογοι πού διεξάγονται ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία οὐδέποτε σήμαιναν, οὔτε σημαίνουν καί δέν πρόκειται νά σημάνουν ποτέ ὁποιονδήποτε συμβιβασμό σέ ζητήματα πίστεως. Οἱ διάλογοι αὐτοί εἶναι μαρτυρία περί τῆς Ὀρθοδοξίας» (Ἐγκύκλιος, VII, §20).

● Τό Κολυμπάρι ἀπέρριψε ὀρθόδοξες βελτιωτικές προτάσεις

Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος, ὁ ὁποῖος συμμετέσχε στή Σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου, ἀλλά δέν ὑπέγραψε τό ἐν λόγῳ προβληματικό κείμενο, σέ εἰδική ἀνάλυσή του («Οἱ ἀποφάσεις τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιά τήν ΑκΜΣ καί ἡ κατάληξή τους»), μαρτυρεῖ ὅτι στό Κολυμπάρι ἀπορρίφθηκαν (προσοχή!) οἱ ἑξῆς διορθωτικές (ὀρθόδοξες) προτάσεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (βλ. «Θεοδρομία», ΙΗ΄ 3.4 [Ἰολ –Δεκ 2016] 416-436):

(α) Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν δέχεται τήν ἐγκυρότητα τῶν μυστηρίων τῶν ἑτεροδόξων (αἱρετικῶν), ἀσχέτως ἀπό τόν τρόπο πού τούς ἐντάσσει στήν Ἐκκλησία, ὅταν μεταστραφοῦν.
(β) Τήν «ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν» ἡ Ὀρθοδοξία τήν κατανοεῖ μόνον ὡς ἐπιστροφή («ἐπισυναγωγή») τῶν ἄλλων στήν Ὀρθοδοξία.
(γ) Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν βλέπει τόν ἑαυτό Της ὡς μέρος «τοῦ διαιρεμένου χριστιανικοῦ κόσμου», δηλ. σάν θραῦσμα ἑνός ἑνιαίου μείγματος Ὀρθοδοξίας καί αἱρέσεως.
Ἡ ἀπόρριψη ὅλων τῶν παραπάνω διευκρινίσεων «φωτίζει» τό τί πραγματικῶς ἐννοεῖ τό Κολυμπάρι ὀνομάζοντας «Ἐκκλησίες» τούς ἑτεροδόξους-αἱρετικούς. Τούς θεωρεῖ «Ἐκκλησία», ὅπως εἶναι οἱ Ὀρθόδοξοι.

● Τό Κολυμπάρι ἀρνήθηκε τήν ἱεραποστολή μας στούς αἱρετικούς

Στό ἴδιο κείμενο τῆς Συνόδου τοῦ Κολυμπαρίου, γράφεται ὅτι οἱ διάλογοι διεξάγονται ἐνῷ ταυτοχρόνως «ἀποκλείεται κάθε πράξη προσηλυτισμοῦ, οὐνίας ἤ ἄλλης προκλητικῆς ἐνέργειας ὁμολογιακοῦ ἀνταγωνισμοῦ» (παρ. §23).
Ἄς προσεχθεῖ ἐδῶ, ὅτι δέν γίνεται λόγος περί «βιαίου προσηλυτισμοῦ» (“forcible conversion”), ἄρα ἐννοεῖται καί ἡ ἁπλῆ προσπάθειά μας νά φέρουμε κάποιον στήν Ὀρθοδοξία. Μάλιστα, ἡ προσθήκη τῆς φράσεως «κάθε ὁμολογιακοῦ ἀνταγωνισμοῦ», καθιστᾷ καταφανές, ὅτι ἀπαρνούμαστε γενικῶς τό καθῆκον νά ὁδηγοῦμε τούς ἄλλους στήν Ὀρθοδοξία, ἐπικρίνοντας τίς αἱρέσεις τους κ.λπ.!
Ἀντιθέτως, οἱ θεόπνευστοι ἱεροί Κανόνες ἐπιτάσσουν, ὅτι ὅποιος Ἐπίσκοπος δέν προσπαθεῖ νά μεταστρέψει τούς αἱρετικούς στήν Ὀρθοδοξία πρέπει νά τιμωρεῖται (Καρθαγένης ρλα΄ καί ρλβ΄).

● Τό Κολυμπάρι ἀρνήθηκε τήν ὀρθόδοξη ἀντιρρητική θεολογία τῆς τελευταίας χιλιετίας

Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ὁ «Στῦλος γεγονώς Ὀρθοδοξίας», θεωρεῖ προβληματική ὁποιαδήποτε Σύνοδο δέν συντελεῖ στήν ἐπίλυση εἴτε κάποιου ἐπείγοντος λειτουργικοῦ θέματος εἴτε κάποιας αἱρέσεως, καί προσθέτει: «Οἱ σύνοδοι ὅμως πού τώρα ὑποκινοῦνται ἀπό αὐτούς ποιά εὔλογη αἰτία ἔχουν; Ἄν μέν ἔχει προκύψει κάποια ἄλλη νεότερη αἵρεση [...] νά ποῦν ποιές εἶναι οἱ ἐπινοήσεις στήν ὁρολογία καί ποιοί οἱ εἰσαγωγεῖς της» (PG 26, 689a). Ἡ Σύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου δέν εἶχε οὔτε τήν ἀγάπη οὔτε τήν φώτιση γιά νά ἐπιλύσει τό παλαιοημερολογιτικό πρόβλημα· καί δέν καταδίκασε τίς αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ καί τοῦ Προτεσταντισμοῦ, ἤ πολύ περισσότερο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος τίς περιλαμβάνει καί τίς ἀθωώνει ὅλες· δέν ἐπικύρωσε π.χ. οὔτε δέχθηκε ὡς 8η καί 9η Οἰκουμενικές τίς σχετικές προηγηθεῖσες Συνόδους τοῦ 879-880 καί τῶν μέσων τοῦ 14ου αἰ. (Ἡσυχαστικές).

Ταιριάζει σχετικῶς τό τοῦ Μ. Ἀθανασίου: «Αὐτοί πού ἀπαξιώνουν τήν Σύνοδο πού ἔγινε ἐναντίον της [τῆς αἱρέσεως], δηλαδή ἐκείνην τῆς Νικαίας, τί ἄλλο θέλουν ἀπό τό νά ἐπικρατήσουν τά φρονήματα τοῦ [αἱρετικοῦ] Ἀρείου; Γιά ποιό ἄλλο πρᾶγμα εἶναι ἄξιοι λοιπόν παρά νά καλοῦνται Ἀρειανοί καί νά ἔχουν τό ἴδιο ἐπιτίμιο μέ ἐκείνους;» (PG 26,1032a).

Ἑπομένως, καί στήν ἐποχή του, ὅπως καί σήμερα, οἱ αἱρετικοί δέν ἐπιδίωκαν τήν καταδίκη τῆς Ὀρθοδόξου Α΄ (Οἰκουμενικῆς) Συνόδου τῆς Νικαίας, ἀλλά τήν σιωπηλή προσπέραση-ἀντικατάστασή της καί τοῦ Συμβόλου της ἀπό ἄλλη, αἱρετική, σύνοδο καί ἀπό διφορούμενο σύμβολο πίστεως (Μ. Ἀθανάσιος PG 25,549a-c & 26,808d). Καί ἐδῶ ἀντιστοίχως, ἡ Σύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου ὄχι μόνον ἀπέφυγε ἐπιμελῶς νά καταδικάσει τίς πρόσφατες αἱρέσεις, ἀλλά ἐπιπλέον τίς ὀνόμασε καί «ἐκκλησίες», καί ἔτσι διαρρήδην ἀποδεικνύεται ἐξ ἴσου αἱρετική !

Ἀντί ἐπιλόγου

Ἀπό ὅσα ἀναπτύχθηκαν γίνεται ἀντιληπτό τό μέγεθος τῆς αἱρέσεως τοῦ Κολυμπαρίου. Οἱ παραπάνω αἱρετικές θέσεις εἶχαν ἀκουσθεῖ καί νωρίτερα, ὅμως τώρα ἔχουμε ἐπισημοποίησή τους ἀπό Σύνοδο, μέ ταυτόχρονη ἐκτόξευση διωγμῶν καί ἀπειλῶν ἐναντίον ὅσων δέν τίς δεχόμαστε. Ἔτσι ἰσχύουν ὅσα λέγει γιά τήν κλιμάκωση τῆς αἱρέσεως ὁ Ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης: Πῶς λέγεται, ὅτι δέν κηρύσσουν οὔτε διδάσκουν αἵρεση, «μολονότι διδάσκουν κάθε μέρα ἐμπράκτως αὐτό πού διακήρυξαν συνοδικῶς καί πού τό ἐπιβεβαίωσαν ἀναθεματίζοντας ἐκείνους πού ἀντιδροῦν στήν ἀπόφαση, δηλ. στήν “συγκατάβαση” αὐτῶν [τῶν αἱρετικῶν];» (PG 99,1072b).

(ΠΗΓΗ: «Στῦλος Ὀρθοδοξίας», 14 Ὀκτωβρίου 2017)

ΠΗΓΗ

Η κατά τον π. Τύχωνα (Σταυρονικητιανό) Σύνοδος της Κρήτης (Α΄)

Η ΚΑΤΑ ΤΟΝ π.ΤΥΧΩΝΑ (ΣΤΑΥΡΟΝΙΚΗΤΙΑΝΟ) ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ. (Α΄)

Γεώργιος κ. Τζανάκης, Ἀκρωτήρι Χανίων 9.9.2017

Δὲν ἔφτανε τὸ κείμενο τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος τοῦ Ἁγίου Ὄρους (17/30 Ἰουνίου 2017) ποὺ γέμισε θλίψι καὶ πικρία ὅποιον τὸ διάβασε, ἦρθε καὶ τὸ κείμενο τοῦ Ἡγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Σταυρονικήτα ἀρχιμανδρίτου Τύχωνος (3 Αὐγούστου 2017)νὰ ἐπιτείνει τὴν ἐξ ἁγίου Ὅρους σύγχισι πρὸς τὸ ταλαίπωρο πλήρωμα τῆς ταλαιπώρου Ὲκκλησίας μας.

Διότι τὸ μὲν κείμενο τοῦ π. Βασιλείου Γοντικάκη, ποὺ φέρει τὴν ὑπογραφὴ τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος, βοᾶ ὅτι εἶναι κείμενο ποὺ προσπαθεῖ νὰ συμβιβάσει τὰ ἀσυμβίβαστα, νὰ ἐκτελέσει παραγγελιά καὶ νὰ ξεχρεώσει ὑποχρεώσεις καὶ χρησιμοποιῶντας τὸ κῦρος τοῦ Ἁγίου Ὅρους νὰ προσδώσει κῦρος στὸ γεγονὸς καὶ τὶς ἀποφάσεις τῆς Συνόδου τοῦ Κολυμβαρίου, κρατῶντας δῆθεν καὶ κάποιες «ὀρθόδοξες» ἐπιφυλάξεις. Ὅλα κατανοητὰ στὴν κατάστασι ποὺ ἔχωμε περιπέσει.

Ὅμως τὸ κείμενο τοῦ π. Τύχωνος (στὸ ἐξῆς π.Τ.) μᾶς εἰσάγει σὲ μιὰ ἄλλη πραγματικότητα. Ἐρμηνεῦει τὰ κείμενα τῆς Συνόδου μὲ ἕναν τρόπο παντελῶς αὐθαίρετο καὶ ἐνάντιο σὲ κάθε πραγματικότητα καὶ λογική, καὶ προσπαθεῖ νὰ πείσει, χωρὶς καθόλου ἐπιχειρήματα, ἀλλὰ ἐρμηνεύοντας ὡς σύγχρονη Πυθία τοὺς ὑποτίθεται «ἀκατανόητους χρησμοὺς» μιᾶς Συνόδου.

Ἴσως παλαιώτερα σὲ καταστάσεις «γλωσολαλιᾶς» ἦταν ἀναγκαία καὶ ἡ παρουσία «ἐρμηνευτῶν», ἀλλὰ στὸ καιρό μας –πλὴν τοῦ χώρου τῶν Πεντηκοστιανῶν- δὲν φαίνεται νὰ ὑπάρχει τέτοια ἀναγκαιότης. Τὰ γεγονότα τῶν τελευταίων ἐκατὸ ἐτῶν, τὰ ὅσα προηγήθηκαν τὰ ὅσα διαδραματίστηκαν καὶ τὰ ὅσα ἀκολούθησαν τὴν Σύνοδο αὐτὴν δὲν χρειάζονται «φαντασία» καὶ «ὑποθέσεις» καὶ ἐρμηνεῖες. Δὲν ἀνέβηκε κανεὶς νέος Μωϋσής (ὁ Πατριάρχης καὶ οἱ ἄλλοι Προκαθήμενοι) στὸ νέο καπνιζόμενον ὅρος Σινά (Ὀρθόδοξη Ἀκαδημία Κρήτης) καὶ ἐν μέσῳ ἀστραπῶν καὶ βροντῶν ξανασυνάντησε τὸν Θεό καὶ τοῦ ἔδωσε τυπωμένες τὶς νέες ἐντολὲς (τὰ κείμενα τῆς Συνόδου) τὰ ὁποία χρήζουν ἑρμηνείας, λόγῳ τοῦ θεϊκοῦ βάθους τους, ὥστε νὰ χρειαζόμαστε τὴν βοήθεια διερμηνέων, πράγμα τὸ ὁποῖο ἀνάγκασε, θείᾳ ἐπινεῦσει προφανῶς, τὸν ἁγιορείτη γέροντα νὰ διακόψει τὴν ἄσκησί του καὶ νὰ μᾶς ἀπευθύνει τὶς θεόπνευστες ἑρμηνεῖες του.

Ἐπειδὴ ἀδυνατοῦμε νὰ γνωρίζουμε τὰ κίνητρα τοῦ π.Τ. μένουμε στὰ γραφόμενά του καὶ προκειμένου νὰ τὰ προσεγγίσουμε μὲ τὴν στοιχειώδη κοινὴ λογικὴ ποὺ διαθέτουμε - σὰν κάθε ἄνθρωπος, θεωροῦμε δὲ ἀναγκαῖο νὰ θέσουμε κάποιες κοινῶς ἀποδεκτὲς προϋποθέσεις καὶ βάσεις.

Α΄. Ἡ ἀναγκαιότης νὰ διαφυλαχτεῖ ἀνόθευτη ἡ παραδεδομένη πίστις τῆς Ἐκκλησίας.

«Στὴ ζωή μας ἀγωνιζόμαστε, ὄχι ὅτι στρεφόμαστε «ἐναντίον» κάποιων (μή γένοιτο!), ἀλλὰ ὅτι θέλουμε νὰ διαφυλάξουμε ἀβλαβῆ καὶ ἀμείωτη ἀπὸ τὶς διδαχὲς τῶν ἀνθρώπων ἐκείνη τὴν ἀλήθεια ποὺ διδαχθήκαμε ἀπὸ τοὺς ἁγίους Ἀποστόλους καὶ τοὺς Πατέρες. Ἀναγκαζόμαστε ἐξαιτίας αὐτοῦ νὰ ἀποκλίνουμε ἀπὸ κάθε διαστροφὴ τῆς ἀληθείας ἁπὸ ὁπουδήποτε καὶ ἄν προέρχεται αὐτή». (Ἀρχιμ. Σωφρονίου: Τὸ Μυστήριο τῆς Χριστιανικῆς ζωῆς. Β΄ ἔκδοσις. 2011. σελ. 290)

Δὲν ἀμφιβάλουμε ὅτι τὰ αὐτὰ φρονεῖ ὁ π.Τ. μὲ τὸν ἐπίσης ἁγιορείτη ἀρχιμανδρίτη καὶ ἐπ᾿ ἀρετῇ καὶ ὄντως θεολογίᾳ διαλάμψαντα Γέροντα Σωφρόνιο.

Β΄ Προκειμένου ὁ λόγος νὰ εἶναι τεκμηριωμένος καὶ πειστικὸς πρέπει νὰ ἐδράζεται στὴν διδαχὴ τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Πατέρων.

Αὐτὸ εἶναι καὶ φιλάνθρωπο καὶ ἀναγκαῖο. Ἀναγκαῖο διότι ὁ κάθε ἄνθρωπος ἐπιζητεῖ τεκμηριωμένες ἀπόψεις καὶ ὄχι γνῶμες τοῦ «κάθε ἀνθρώπου». Καὶ τεκμηριωμένες ἀπόψεις εἶναι οἱ ἀπόψεις τῶν θεοφόρων Πατέρων. Διότι ὡς γνωστὸν, οἱ ἅγιοι δὲν λένε προσωπικὲς ἀπόψεις καὶ ἐκτιμήσεις, ἀλλὰ ὅτι τοὺς δίδει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Καὶ φιλάνθρωπο εἶναι διότι δίνεις στὸν ζαλισμένο ἄνθρωπο νὰ ἀκουμπησει σὲ ἀκλόνητο στήριγμα, ἄν φυσικὰ θέλει, καὶ ὄχι σὲ γνῶμες ἀνθρώπων, ὅποιοι καὶ ἄν εἶναι αὐτοὶ.

Δὲν ἀμφιβάλουμε ὅτι τὸ αὐτὸ φρονεῖ καὶ ὁ π. Τύχων, ὡς μοναχὸς καὶ ἁγιορείτης.

Γ΄ Ὅ,τι γράφεται καὶ λέγεται νὰ ἀποσκοπεῖ στὴν ὡφέλεια τῶν ἀνθρώπων, δηλαδὴ στὴν ὡφέλεια τῆς Ἐκκλησίας.
Κανεὶς δὲν ἀπορίπτεται, κανεὶς δὲν περιφρονεῖται, κανεὶς δὲν εἶναι ἀμελητέος, κανεὶς δὲν εἶναι ἐχθρὸς καὶ ξένος. Αὐτὸ εἶναι αὐτονόητο γιὰ ὅσους πιστεύουν σὲ Ἐκεῖνον ποὺ ἀφήνει τὰ 99 πρόβατα γιὰ νὰ ψάξει τὸ ἀπολωλός.

Μὲ αὐτὲς τὶς στοιχειώδεις ἀρχὲς θὰ προσπαθήσουμε νὰ προσεγγίσουμε τὰ γραφόμενα τοῦ π.Τ.:

1.Γράφει ὁ π.Τ.:«Δὲν σκοπεύουμε νὰ ἀπαντήσουμε εἰς τὰ ἐπιχειρήματα τῶν ἐναντιουμένων πρὸς τὴν Ἁγίαν Σύνοδον, ἀλλὰ θὰ προσπαθήσουμε νὰ ἐμφανίσουμε καὶ νὰ προβάλουμε τὰ ὅσα ἐδίδαξε καὶ ἀπεφάσισε ἡ Σύνοδος αὐτὴ διὰ μέσου τῶν κειμένων Της».

Οἱ Πατέρες παντοῦ καὶ πάντοτε, ὅταν ὑπῆρχε πρόβλημα μὲ τὴν παρεκλίνουσα τῆς ἀληθείας διδασκαλία κάποιων μελῶν τῆς ἐκκλησίας ἤ καὶ ἀνθρώπων ποὺ εὐρίσκοντο σὲ σχίσμα ἤ καὶ σὲ αἴρεσι τὸ πρῶτο πράγμα ποὺ ἔκαναν ἦταν νὰ ἀνασκευάσουν τὶς θέσεις καὶ τὰ ἐπιχειρήματα τους. Ἡ ἀναίρεσις γινόταν πάντοτε ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἁγίων Γραφῶν καὶ τῶν λόγων τῶν ἁγίων Πατέρων (οἱ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι συμπεριλαμβάνονται στὸν Πατερικό λόγο). Ἔτσι πετύχαιναν δύο πράγματα. Πρῶτον ἔδιδαν καὶ στοὺς ἴδιους τοὺς αἱρεσιάρχες ἤ τοὺς πλανεμένους ἤ τοὺς μπερδεμένους, τὴν δυνατότητα νὰ ξανασκεφτοῦν τὶς ἀπόψεις τους, καὶ σὲ ὅσους τοὺς ἀκολουθοῦσαν νὰ προβληματιστοῦν βλέποντας τὶς θέσεις τῶν ἡγετῶν τους φωτισμένες μὲ φῶς Πατερικό. Δεύτερον ὀχύρωναν τοὺς πιστοὺς ἤ τοὺς ταλαντευομένους ἀπὸ τὴν ἐπίδρασι τῆς νοσούσης διδασκαλίας.

Ὁ π. Τ.δηλώνει ὅτι δὲν σκοπεύει νὰ κάνει κάτι τέτοιο. Γιατὶ δὲν τό κάνει; Δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ ὅλους ἐκείνους ποὺ «ἐναντιώνονται» στὴν «Ἁγία Σύνοδο»; Δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν ἀναίρεσι τῶν ἐπιχειρημάτων τους; Μὰ ἐδὼ δὲν ὑπάρχουν «κάποιοι ἐναντιούμενοι». Ὁλόκληρες Ἐκκλησίες (Ρωσίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας, Ἀντιοχείας), πάμπολλοι ἐπίσκοποι ἀπὸ ὅλες τὶς ἐκκλησίες (ἄλλοι ἀρνήθηκαν νὰ πᾶνε, ἄλλοι δὲν κλήθηκαν, ἄλλοι πήγαν καὶ διατύπωσαν τὶς ἀντιρρήσεις τους, ἄλλοι λένε ὅτι χλευάστηκαν καὶ πιέστηκαν), ἱερεῖς μοναχοὶ, λαϊκοί... Ἔτσι τὸ προσπερνοῦμε αὐτό; Τί εἶναι ὅλοι τοῦτοι; «Κάποιοι»; Κάποιοι ἀμελητέοι; Οἱ κακοί;

Θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ ὑποθέσει ὅτι ἐπειδὴ ὑπάρχει δυσκολία στὴν ἀναίρεσι τῶν θέσεων τῶν «ἐναντιουμένων», μὲ ἐπιχειρήματα καθαρῶς λογικὰ καὶ θεολογικὰ, καταφεύγει σὲ τέτοιες ὑπεκφυγές, χωρὶς νὰ πρωτοτυπεῖ ὅμως καὶ χωρὶς νὰ νοιάζεται γιὰ τοὺς «ἐναντιούμενους» ἀδελφούς. Πάλι καλά, ὅμως. Ἄλλοι πατέρες, τιμημένοι μὲ ἀξιώματα ἐκκλησιαστικά (ἐπίσκοποι) πρὶν κἄν ξεκινήσει ἡ Σύνοδος ἀποκαλοῦσαν τοὺς ἔχοντας ἐπιφυλλάξεις: ἀνοήτους, μικρόνοες, συκοφάντες κατηγόρους, μικρόψυχους, στενοκέφαλους, ἀνεύθυνους, γκρινιάρηδες, πάσχοντες ἐθνοφυλετισμὸ καὶ φιλοπρωτεία!!! [1]

Στὴν συνέχεια ὁ π. Τ. τονίζει: «Κάθε καλοπροαίρετος θὰ δυνηθῆ νὰ σχηματίση ἀντικειμενικὴ καὶ ἀνεπηρέαστη γνώμη γιὰ τὴν ὀρθότητα καὶ πιστότητα τῶν ἀποφάσεων Αὐτῆς πρὸς τὴν ἀεὶ βιουμένη ὑπὸ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Πίστεως». (μάλλον τὴν ἀεὶ βιουμένη... Πίστιν θὰ ἤθελε νὰ γράψει ὁ π.Τ.) Δὲν εἶναι καὶ μικρὸ τὸ ἐγχείρημα τοῦ π. Τ. Θὰ δοῦμε παρακάτω πῶς προσπαθεῖ νὰ τὸ ἐπιτύχη.

Ἀλλὰ γιατὶ ἀπευθύνεται στοὺς καλοπροαίρετους; Ποιοί εἶναι οἱ καλοπροαίρετοι; Καὶ ποιοί εἶναι οἱ κακοπροαίρετοι; Τί εἴδους διαχωρισμὸς εἶναι αὐτός; Ἄν δηλαδὴ κάποιος, ἀκολουθῶντας τὴν συλλογιστικὴ τοῦ π. Τ. , σχηματίση... γνώμη γιὰ τὴν ὀρθότητα καὶ πιστότητα τῶν ἀποφάσεων Αὐτῆς ἡ μὲν γνώμη θὰ εἶναι ἀντικειμενικὴ καὶ ἀνεπηρέαστη αὐτὸς δὲ καλοπροαίρετος. Κατὰ λογικὴ ἀκολουθία ὅποιος δὲν θεωρήσει τὶς ἀποφάσεις τῆς Συνόδου ὀρθὲς καὶ ἀκόλουθες πρὸς τὴν «ἀεὶ βιουμένη ὑπὸ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Πίστιν»αὐτὸς δὲν ἔχει «ἀντικειμενικὴ καὶ ἀνεπηρέαστη γνώμη»ἀφ᾿ ἑνὸς, εἶναι δὲ ἀφ᾿ ἐτέρου κακοπροαίρετος.

Ἄρα ἐξ ἀρχῆς διατυπώνεται μιὰ ξεκάθαρη θέσις: Σὲ ὅσους ἔχουν ἀντιρρήσεις δὲν ἀπαντοῦμε. Γιὰ ὅσους διαβάσουν τὸ κείμενο ἄν μὲν συμφωνήσουν ὅτι οἱ ἀποφάσεις τῆς Συνόδου εἶναι ὀρθές καὶ ὅτι ἀκολουθοῦν τὴν ἀεὶ βιουμένη ὑπὸ τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πίστιν τότε σημαίνει ὅτι ἔχουν γνώμη ἀντικειμενικὴ καὶ ἀνεπηρέαστη καὶ εἶναι ἄνθρωποι καλοπροαίρετοι, ἄν ὅμως δὲν συμφωνήσουν γιὰ τὴν ὀρθότητα τῶν ἀποφάσεων τότε ἡ γνώμη τους δὲν εἶναι ἀντικειμενικὴ, εἶναι ἐπηρεασμένη (ἀπὸ ποιούς;), καὶ εἶναι ἄνθρωποι κακοπροαίρετοι.

Δὲν φαίνεται πουθενὰ νὰ προβληματίζεται κάπως γιὰ τὴν ποιότητα τῶν θέσεων καὶ τῶν ἐπιχειρημάτων ποὺ παραθέτει καὶ τὴν συμβολή τους στὴν διαμόρφωσι τῆς γνώμης τοῦ ἀναγνώστου. Ἔτσι φαίνεται νὰ ἀποποιεῖται κάθε εὐθύνη ὁ ἴδιος καὶ νὰ μεταθέτει κάθε εὐθύνη στὸν ἀναγνώστη. Ἀφιλάνθρωπο καὶ ἐπιπόλαιο καὶ ἀντιπατερικό μοῦ φαίνεται κάτι τέτοιο, ἄν ὑπάρχει βέβαια συναίσθησις τῶν συνεπειῶν τῶν λόγων ποὺ ἐκάστοτε κατατίθενται.

2 Γράφει ὁ π. Τ.: α)«Εἰς τὸ κείμενο «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν χριστιανικὸν κόσμον» ἀπ’ αὐτῆς τῆς ἀρχῆς τοῦ κειμένου, εἰς τὴν πρώτην παράγραφον, διακηρύσσεται ὅτι «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, οὖσα ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἐν τῇ βαθείᾳ ἐκκλησιαστικῇ αὐτοσυνειδησίᾳ αὐτῆς…», ἐκφράζοντας ἀφ’ ἑνὸς μὲν τὴν διαχρονικὴ Πίστι τῆς Ἐκκλησίας, δεσμεύουσα δὲ καὶ ὁριοθετοῦσα συγχρόνως τὰ ὅρια ἐντός τῶν ὁποίων εἶναι δυνατὸν νὰ ἑρμηνευθοῦν καί νά κατανοηθοῦν τὰ ὅσα περιλαμβάνονται στὴν συνέχεια τοῦ κειμένου».

Ἀπὸ ποὺ προκύπτει αὐτὴ ἡ δέσμευσις καὶ ἡ ὁριοθέτησις σχετικῶς μὲ τὴν ἐρμηνεία καὶ τὴν κατανόησι ὅσων ἀκολουθοῦν; Αὐτὸ ἀποτελεῖ μιὰ προσωπικὴ ἐρμηνεία καὶ ἄποψι τοῦ π.Τ. Ὅσα λέει παρακάτω ὁ π. Τ. περὶ ἐκκλησίας εἶναι ὀρθά, ἀλλὰ τὸ κρίσιμο σημεῖο, ὅτι δηλαδὴ ἡ ἐπίσης ὀρθὴ διατύπωσις Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, οὖσα ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία δεσμεῦει καὶ ὁριοθετεῖ τὰ παρακάτω, εἶναι ἔωλη καὶ ἀποτελεῖ μιὰν αὐθαίρετη προσωπική ἄποψι τοῦ π.Τ. Ἄν παραθέσουμε δίπλα της τὴν ἄποψι ποὺ διετύπωσε ὁ ἐπίσης ἁγιορείτης καὶ ἐπίσης παλαιότερα ἡγούμενος τῆς Ἱ. Μ. Σταυρονικήτα π. Βασίλειος Γοντικάκης ὅτι: «Στό Κείμενο γιά τίς σχέσεις μέ τόν λοιπό Χριστιανικό κόσμο, ἐνῶ ἀναφέρεται στήν ἀρχή ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική Ἐκκλησία, ὅλο τό ὑπόλοιπο Κείμενο αὐτό τό ἀκυρώνει τελείως καί τό ἀναιρεῖ! Τί κάνουμε, λοιπόν!»[2] ἀντιλαμβάνεται ὁ καθεὶς, καλοπροαίρετος ἤ κακοπροαίρετος - ἀλλὰ μὲ στοιχειώδη λογικὴ, ὅτι κάτι τέτοιες ἀπόψεις δὲν ἔχουν καμμιὰ ἀντικειμενικὴ βαρύτητα.

Ἀντιλαμβάνεστε τί συμβαίνει ὅταν ὅλα ὅσα ἀκολουθοῦν, στὸ κείμενο τοῦ π.Τ., στηρίζονται πάνω σὲ αὐτὸ τὸ θεμέλιο, σὲ αὐτὴ τὴν παραδοχή, κατὰ τὰ δικά του λόγια.

Τὸ συνοδικὸ κείμενο ἀναφέρει κατ᾿ ἀκρίβειαν τὰ ἐξῆς:

«Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, οὖσα ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, ἐν τῇ βαθείᾳ ἐκκλησιαστικῇ αὐτοσυνειδησίᾳ αὐτῆς πιστεύει ἀκραδάντως ὅτι κατέχει κυρίαν θέσιν εἰς τήν ὑπόθεσιν τῆς προωθήσεως τῆς χριστιανικῆς ἑνότητος ἐντός τοῦ συγχρόνου κόσμου».

Τὸ κεντρικὸ σημεῖο τῆς προτάσεως εἶναι ὅτι ἡ Ὁρθόδοξος Ἐκκλησία κατέχει κυρίαν θέσιν εἰς τὴν ὑπόθεσιν τῆς χριστιανικῆς ἑνότητος καὶ αὐτὸ ὡς ἀποτέλεσμα τῆς βαθειᾶς ἐκκλησιαστικῆς αὐτοσυνειδησίας της. Ἡ «προώθησις τῆς χριστιανικῆς ἑνότητος» καὶ ἡ «κυρία θέσις» ποὺ κατέχει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι τὸ στοιχεῖο ποὺ «ὁριοθετεῖ καὶ δεσμεῦει τὰ παρακάτω»! Ἡ παράθεσις «οὖσα ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία» ποὺ ἀναφέρεται στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησίαδὲν ἐπηρεάζει τὴν κεντρικὴ κατεύθυνσι τοῦ συλλογισμοῦ.

Βέβαια τὸ ἐπεξηγηματικὸ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὡς τῆς Μίας Ἀγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἀκόλουθο τῆς διδασκαλίας τῶν ἁγίων Πατέρων. Τὰ ὑπόλοιπα εἶναι; Ἀπὸ ποὺ συνάγεται ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία «πιστεῦει ἀκραδάντως» ὅλα ὅσα ἀκολουθοῦν; Ποὺ οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἔχουν διατυπῶσει τέτοιες θέσεις; Γνωρίζουμε τοὺς Ἱεροὺς κανόνες περὶ ἐπανεισδοχῆς τῶν διαφόρων αἰρετικῶν καὶ σχισματικῶν κατὰ περίπτωσιν. Αὐτὰ τὰ γενικὰ , ποὺ ἀναφέρονται παραπάνω, ὅτι δηλαδὴ «κατέχει κυρίαν θέσιν εἰς τήν ὑπόθεσιν τῆς προωθήσεως τῆς χριστιανικῆς ἑνότητος ἐντός τοῦ συγχρόνου κόσμου» ποιοὶ Πατέρες καὶ ποιὲς Σύνοδοι καὶ πότε τὰ διετύπωσαν, ἤ ἀπὸ ποιὲς ἀποφάσεις καὶ διατυπώσεις προκύπτουν; Κανεὶς Ἅγιος Πατὴρ καὶ ποτὲ καὶ πουθενά.

Βεβαίως αὐτὰ φρονοῦν οἱ ἀσπαζόμενοι τὴν γραμμὴ τὴν Οἰκουμενιστική, ὅμως δὲν εἶναι αὐτὴ αὔτη ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ποὺ φρονεῖ καὶ ἀσπάζεται τέτοιες ἀπόψεις. Ἄρα ἀφετηριακὰ καὶ ἡ Συνοδικὴ αὐτὴ ἀπόφασις εἶναι ἀναπόδεικτη καὶ ἔωλη. Αὐτὰ ἐγράφησαν ἀπὸ τοὺς συντάκτες τῶν κειμένων. Εἶναι ἡ ἄποψις τῶν συντακτῶν τῶν κειμένων. Πολὺ εὔκολα μπορεῖ νὰ διακρίνει κανεὶς τὴν πατρότητα αὐτῆς τῆς ἀπόψεως στοὺς ἐκπροσώπους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου[3], οἱ ὁποῖοι ἐμφοροῦνται ἀπὸ οἰκουμενιστικὲς ἀντιλήψεις.Δὲν ὑπάρχει πουθενὰ Πατερικὴ τεκμηρίωσις γιὰ ὅλα αὐτὰ οὔτε ὅμως καὶ ἀποδοχὴ ἀπὸ τὶς ἐκκλησίες κατόπιν οὐσιαστικῆς μελέτης ἐξετάσεως καὶ κανονικῶν συνοδικῶν ἀποφάσεων.

Ἀντιθέτως βλέπει κανεὶς ὅτι ἡ ἄποψις ὅτι ἡ ὀρθόδοξος Ἐκκλησία «κατέχει κυρίαν θέσιν εἰς τήν ὑπόθεσιν τῆς προωθήσεως τῆς χριστιανικῆς ἑνότητος ἐντός τοῦ συγχρόνου κόσμου» εἶναι παλαιωτάτη, ἐκπορεύεται ἐκ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, -τότε διετυποῦτο ὡς «ἡ Ἁγία Ὀρθόδοξος ἡμῶν ἐκκλησία κατέχει καίριαν πρωτόβουλον δημιουργικὴν θέσιν» - καὶ αὐτὴ εἶναι ποὺ ἔχει δεσμεύσει καὶ ὁριοθετήσει ὅλες τὶς ἐνέργειες ποὺ ἔχουν γίνει ἔκτοτε στὶς Προσυνοδικὲς Ἐπιτροπές καὶ στὴν ἵδια τὴν Σύνοδο καὶ ὄχι τὸ ἐπεξηγηματικὸ «ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία» ὅπως φαντἀζεται ἤ ὑποθέτει ὁ π. Τ. Ἐξ ἄλλου χωρὶς πολὺ κόπο θὰ διαπιστώσει , ὅποιος κάνει τὸν κόπο νὰ δεῖ τὰ «Πρακτικὰ» τῶν διαφόρων Προσυνοδικῶν συναντήσεων, άλλὰ καὶ τὶς Πατριαρχικὲς Ἐγκυκλίους (1902,1904, 1920 κλπ) ὅτι τὶς αἱρετικὲς ὁμάδες τὶς ἀντιλαμβάνονται ὡς κανονικὲς κανονικότατες Ἐκκλησίες, μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ (φαίνεται καὶ στὸ παραπάνω παράθεμα....).

(ἔπεται συνέχεια....)

Γεώργιος κ. Τζανάκης Ἀκρωτήρι Χανίων 9.9.2017

[1] Προικονήσου κ. Ἰωσήφ. Στὸν ἐσπερινὸ τῆς ἑορτῆς τῆς Ἁγίας Τριάδος στὴν Ἱ. Μ. ἁγίας Τριάδος στὰ Χανιὰ Κρήτης.Ἕνα ἀπὸ τὰ πάμπολλα παραδείγματα.
[2]Τό παρασκήνιον τοῦ ἀνακοινωθέντος τῆς Διπλῆς Συνάξεως ὑπό Δημ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου http://aktines.blogspot.gr/2017/07/blog-post_37.html#more
[3]ἐνδεικτικῶς καὶ μόνον: «... ὑπὸ τὸ φῶς σκέψεων, ὰποκρυσταλλωθεισῶν ἐν τῷ Οἰκουμενικῷ Πατριαρχείῳ ἐκ τῆς μελέτης τῶν θεμάτων τούτων, ἐπὶ τῇ βάσει μὲν τῆς ἄχρι τοῦδε ἀποκομισθείσης πείρας καὶ τῶν σημειωθεισῶν ἐξελίξεων...» ΣΥΝΟΔΙΚΑ VI,σελ.19
«... ὁδηγήσασαι εἰς τὴν καλλιέργειαν τοῦ οἰκουμενικοῦ πνεύματος καὶ εἰς ἀνάπτυξιν τῆς οἰκουμενικῆς κινήσεως, ἐντὸς τῶν εὐρυτέρων πλαισίων τῶν ὁποίων διεμορφώθη ἡ σήμερον ἐν τῷ καθόλου χριστιανικῷ κόσμῳ κρατοῦσα εὐτυχὴς καὶ ἐλπιδοφόρος κατάστασις τῆς γενικῆς τάσεως πρὸς ἑνότητα καὶ ἀναπτύσσονται μεταξὺ τῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν ὅλων σχεδὸν τῶν Ὁμολογιῶν σοβαραὶ προσπάθειαι πρὸς πραγματοποίησιν τοῦ ἁγίου θελήματος τοῦ Ἰδρυτοῦ καὶ κυρίου τῆς Ἐκκλησίας «ἵνα πάντες ἕν ὦσι». ... Ἀπλῶς περιοριζόμεθα νὰ ὑπομνήσωμεν εἰς ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους ὅτι ἐν τῇ γενέσει καὶ ἀναπτύξει τοῦ σπουδαίου καὶ παρηγόρου τούτου διαχριστιανικοῦ ἑνωτικοῦ φαινομένου, ἡ Ἁγία Ὀρθόδοξος ἡμῶν ἐκκλησία κατέχει καίριαν πρωτόβουλον δημιουργικὴν θέσιν. ΣΥΝΟΔΙΚΑ VI,σελ 24-25

ΠΗΓΗ

Η κατά τον π. Τύχωνα (Σταυρονικητιανό) Σύνοδος της Κρήτης (Β΄)

Η ΚΑΤΑ ΤΟΝ π. ΤΥΧΩΝΑ ΣΥΝΟΔΟΣ (Β΄).

Γεώργιος κ. Τζανάκης, Ἀκρωτήρι Χανίων 9.9.2017

(συνέχεια ἀπὸ τὸ προηγούμενο (ΕΔΩ )

Προχωροῦμε ὅμως γιὰ νὰ δοῦμε πῶς ἀναπτύσεται ἡ σκέψις καὶ τὰ ἐπιχειρήματα τοῦ π.Τ. προκειμένου νὰ ὑποστηρίξει τὴν θέσι του περὶ τῆς Συνόδου αὐτῆς.
β) Παραθέτει ὁ π. Τ. τὴν παρ. 5 τοῦ 6ου κειμένου:

«Οἱ σύγχρονοι διμερεῖς διάλογοι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὡς καὶ ἡ συμμετοχὴ Αὐτῆς εἰς τήν Οἰκουμενικὴν Κίνησιν ἐρείδονται ἐπὶ τῆς συνειδήσεως ταύτης τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ οἰκουμενικοῦ αὐτῆς πνεύματος ἐπὶ τῷ τέλει τῆς ἀναζητήσεως, βάσει τῆς ἀληθείας τῆς πίστεως καὶ τῆς παραδόσεως τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας τῶν ἑπτὰ Οἰκουμενικῶν Συνόδων, τῆς ἑνότητος ὅλων τῶν Χριστιανῶν.».

Ὅμως τὰ παραπάνω διατυπούμενα στὴν παρ.5 χρήζουν ἐξετάσεως καὶ ἀποδείξεως.

«Οἱ σύγχρονοι διμερεῖς διάλογοι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὡς καὶ ἡ συμμετοχὴ Αὐτῆς εἰς τήν Οἰκουμενικὴν Κίνησιν ἐρείδονται...» Ἐρείδονται; Ἐρείδονται στὴν βάσιν τῆς ἀληθείας τῆς πίστεως τῆς ἀρχαίας ἐκκλησίας τῶν ἐπτὰ Οἰκουμενικῶν Συνόδων;

Ἀπὸ ποὺ προκύπτει αὐτό; Ποιὸ εἶναι τὸ «οἰκουμενικὸ πνεῦμα τῆς Ὀρθοδοξίας» τὸ ὁποῖο ὁδηγεῖ στὴν «ἀναζήτησι τῆς ἑνότητος ὅλων τῶν Χριστιανῶν»; Καὶ ποιοὶ εἶναι «ὅλοι οἱ χριστιανοί» οἱ ὁποῖοι δὲν μετέχουν τῆς ἑνότητος τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας ἐνῷ εἶναι χριστιανοί; Πῶς εἶναι χριστιανοί χωρὶς νὰ μετέχουν στὴν Μια καὶ μοναδικὴ (ὅπως λέει ὁ π. Τ. στὴν παράγρ. α΄ τοῦ κειμένου του) Ἐκκλησία; Ἡ παραδοθεῖσα ἀλήθεια τῆς πίστεως τῆς Ἐκκλησίας (διὰ τῆς Ἁγίας Γραφῆς , τῶν Πατέρων καὶ τῶν Συνόδων) πουθενὰ δὲν ἔχει τέτοιες διατυπώσεις καὶ ἀντιλήψεις.

‘Ὑπάρχει πράγματι Μία καὶ Μοναδικὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἕνα καὶ μοναδικὸ σῶμα διότι μία καὶ μοναδικὴ εἶναι ἡ κεφαλή, ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Χρειάζεται νὰ παραθέσωμε ἁγιογραφικὰ καὶ πατερικὰ χωρία γι᾿ αὐτό; Νομίζω ὅτι περιττεύουν. Σίγουρα καὶ ὁ π. Τ. θὰ συμφωνεῖ. 

Ὅλα τὰ ὑπόλοιπα θρησκευτικὰ μορφώματα, ἄς τὰ ὁνομάσει κανεὶς ὅπως θέλει, ἄνευ ἀξιολογήσεως καὶ χαρακτηρισμῶν, εἶναι ὅσα χωρίστηκαν καὶ ἔφυγαν ἀπὸ τὸ σῶμα τῆς ἐκκλησίας. Δὲν εἶναι Ἐκκλησία. Εἶτε τοὺς πεῖς αἱρετικοὺς, εἶτε σχισματικοὺς, εἶτε ἐτερόδοξες κοινότητες δὲν εἶναι τμήματα πλέον τῆς ἐκκλησίας. Καὶ οἱ Πατέρες δὲν τοὺς ἀναγνωρίζουν ὡς Χριστιανοὺς. Χριστιανοὺς καλοῦν τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας. «Αὐτοὺς ποὺ πιστεύουν ἔτσι, δὲν μάθαμε νὰ τοῦς ἀπαριθμοῦμε στοὺς χριστιανούς»[1] λέγει ὁ Ἀγ, Γρηγόριος ὁ Νύσσης καὶ ἐξηγεῖ: «Αὐτὸν ποὺ δὲν ἔχει δεχθεῖ τὴν ἀληθὴ μόρφωσι τῆς εὐσέβειας δι᾿ ὅλου τοῦ μυστηρίου, δὲν τὸν λέμε χριστιανό»[2] Καὶ εἶναι αὐταπόδεικτο ὅτι ὅλοι οἱ ἀναφερόμενοι ὡς «ἐξ αὐτῆς διεστῶτες» δὲν μποροῦν νὰ ἔχουν «δι᾿ ὄλου τοῦ μυστηρίου τὴν ἀληθὴ μόρφωσιν τῆς εὐσεβείας». Ἐξ ἄλλου καὶ ὁ ἴδιος ὁ π. Τύχων ἀναφέρει: « Ἡ φράσις «τῶν ἐξ αὐτῆς διεστώτων» σημαίνει, αὐτῶν οἱ ὁποῖοι, διὰ διαφόρους λόγους καὶ εἰς διαφόρους ἱστορικὰς στιγμὰς, ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τὴν πίστι τῆς Ἐκκλησίας τῶν ἑπτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ ἀκολούθησαν, προτίμησαν καὶ ἐν τέλει ἀποδέχθηκαν ἄλλες ἑτερόδοξες καὶ αἱρετικές διδασκαλίες». Ἄρα αὐτοὶ ποὺ προτίμησαν καὶ ἀποδέχθηκαν τὶς ἑτερόδοξες καὶ αἱρετικές διδασκαλίες δὲν εἶναι χριστιανοί κατὰ τὴν πίστη καὶ παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας καὶ τουλάχιστον στὶς ἐπίσημες συνοδικὲς διατυπώσεις χάριν τῆς σαφήνειας καὶ τῆς ἀκριβείας θὰ πρέπει νὰ ὀνομάζονται ὅπως ἀκριβῶς εἶναι.

Ἄρα καὶ τὸ «ὅλοι οἱ χριστιανοί» τοῦ κειμένου εἶναι ἀνυπόστατο ὀρθοδόξως. Εἶναι παραδεκτὸ βεβαίως ἀπὸ τοὺς κρατοῦντες στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἐξ ἀρχῆς (ὅπως παρουσιάστηκε στὸ κείμενο Η ΚΑΤΑ ΤΟΝ π. ΤΥΧΩΝΑ ΣΥΝΟΔΟΣ Α΄ ὅπου παρουσιάζεται ἐνδεικτικῶς καὶ ἡ πατρότης τοῦ «οἰκουμενικοῦ πνεύματος τῆς Ὀρθοδοξίας») καὶ ἀκολούθως ἀπὸ ὅσους ἀκολουθοῦν τὴν γραμμὴ αὐτὴν, ὅμως δὲν εἶναι διδασκαλία καὶ πίστι τῆς Ἐκκλησίας.

Ὁπότε καὶ ὅλη ἡ μέριμνα γιὰ «ἀναζήτησι τῆς ἑνότητος ὅλων τῶν χριστιανῶν», ὅπως ἔχει ἐξελιχθεῖ τὰ τελευταῖα ἐκατὸ περίπου χρόνια δὲν ἐδράζεται ἐπὶ Ὀρθοδόξων πατερικῶν παραδοχῶν. Φυσικὰ ὅλα αὐτὰ τὰ ἔχουν λεπτομερῶς διατυπῶσει πλὴν τῶν παλαιῶν ἀγίων Πατέρων καὶ σύγχρονοι ἅγιοι ( Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, Ἅγιος Παΐσιος Ἀγιορείτης καὶ πλειὰς ἄλλη ἁγιορειτῶν καὶ μή Πατέρων) καὶ εἶναι ἀπορίας ἄξιον πῶς ἕνας σύγχρονος ἁγιορείτης δὲν ἀκολουθεῖ τὴν παρακαταθήκη τῶν ἁγίων Πατέρων καὶ δὴ τῶν ἁγιορειτῶν, ἀλλὰ θεωρεῖ τὰ κείμενα ποὺ ὑπέγραψε ἡ Σύνοδος ἀνώτερα ἀπὸ τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας.

Τὸ ἐκπληκτικὸ εἶναι τὸ συμπέρασμα στὸ ὁποῖο καταλήγει ὁ π. Τ. ἀπὸ τὴν παραπάνω παρ. 5 τοῦ 6ου κειμένου: «Ἡ ἑνότητα, λοιπόν, τῶν Χριστιανῶν δὲν ὑποδηλοῖ ἕνα σημεῖο πρὸς τὸ ὁποῖο πρέπει ὅλοι μας νὰ πορευθοῦμε, προκειμένου νὰ ἐπιτευχθῆ ἡ ἑνότης, ἀλλὰ τὸ σημεῖο αὐτό εἶναι συγκεκριμένο καὶ συμπίπτει καὶ συνταυτίζεται μὲ τὸ περιεχόμενο τῆς πίστεως καὶ τῆς παραδόσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας . Τὸ σημεῖο τῆς ἑνότητος τῶν Χριστιανῶν ταυτίζεται μὲ τὴν γνησιότητα τῆς Ἀποστολικῆς Πίστεως καὶ τῆς Πίστεως τῶν ἑπτὰ Οἰκουμενικῶν Συνόδων, στοιχεῖα τὰ ὁποῖα ἀκραδάντως πιστεύει ὅτι κατέχει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, σύμφωνα πάντα μὲ τό κείμενο τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου».

Ὄχι μόνο δὲν φαίνεται νὰ ἀντιλαμβάνεται τὴν πλήρη ἀντίθεσι τῆς παρ 5. μὲ τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας ἀλλὰ θεωρεῖ ὅτι τὸ σημεῖο στὸ ὁποῖο πρέπει «ὅλοι νὰ πορευθοῦμε, συμπίπτει καὶ συνταυτίζεται μὲ τὸ περιεχόμενο τῆς πίστεως καὶ τῆς παραδόσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας». Αὐτὸ σημαῖνει ὅτι «ὅλοι» οἱ «χριστιανοί» κατὰ τὶς διατυπῶσεις τῆς Συνόδου καὶ τὴν ἀντίληψι τοῦ π.Τ. ἔχουν ἤδη βρεῖ τὸ σημεῖο, τὸ ἔχουν ἐντοπίσει καὶ μάλιστα αὐτὸ συμπίπτει καὶ συνταυτίζεται μὲ τὸ περιεχόμενο τῆς πίστεως καὶ τῆς παραδόσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Δηλαδὴ οἱ Παπικοὶ (π.χ. ποὺ ἀνήκουν στὸ «ὅλοι μας») ποὺ πιστεύουν στὴν κτιστὴ Χάρι, στὸ ὅτι τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἐκπορεύεται καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦ, στὸ ὅτι ὁ ἐκάστοτε Πάπας εἶναι ἀλάθητος καὶ ἐκπρόσωπος τοῦ Θεοῦ στὴ γῆ καὶ ἀπόλυτος ἀρχηγὸς καὶ δικτάτωρ τῆς ἐκκλησίας καὶ τῆς οἰκουμένης πορεύονται πρὸς τὸ σημεῖο ποὺ συμπίπτει καὶ συνταυτίζεται μὲ τὸ περιεχόμενο τῆς πίστεως καὶ τῆς παραδόσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ; Αὐτὸ ἔχει ἀντιληφθεῖ ὁ π.Τ. σύμφωνα πάντα μὲ τό κείμενο τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου; Μπορεῖ νὰ σκεφτεῖ κανεὶς ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἀσχολούμενος μὲ τὴν νοερὰ ἄσκησι στὴν ἀπομόνωσι τοῦ ἁγίου Ὅρους δὲν παρακολουθεῖ τὶς ἐνέργειες καὶ τὶς δηλώσεις τοῦ Πάπα καὶ τῶν ἀξιωματούχων του (ἐπί παραδείγματι πάντα - τὰ ἵδια καὶ χειρότερα ἱσχύουν καὶ γιὰ ὅλους τοὺς ἄλλους ἀδελφοὺς «χριστιανοὺς» ποὺ ἀποτελοῦν «τὸν ὑπόλοιπο χριστιανικὸ κόσμο» γιὰ τὸν ὁποῖο μιλᾶ ἡ σύνοδος). Ὅμως στὸ κείμενό του (ὁ π. Τ.) ἀναφέρεται στὰ λόγια ἑνὸς ἀγνώστου ρώσου ἀναλυτοῦ, τοῦ Victor Gaetan προκειμένου νὰ στηρίξει τὶς ἀπόψεις του. Ἄρα, ἀφοὺ ξέρει τὶ λέγει ὁ Victor Gaetan, δὲν δικαιολογεῖται νὰ μὴν ξέρει τί λέγει ὁ Πάπας (καὶ οἱ ὑπόλοιποι παπικοὶ ἀξιωματούχοι) οἱ ὁποῖοι κατὰ τὴν γνώμη του (τοῦ π.Τ.) πορεύονται πρὸς τὸ σημεῖο ποὺ συμπίπτει καὶ συνταυτίζεται μὲ τὸ περιεχόμενο τῆς πίστεως καὶ τῆς παραδόσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Μὰ μὲ τοὺς Κόπτες ὁ Πάπας ὑπέγραψε κοινὸ ἀνακοινωθὲν στὸ ὁποῖο ἀναφέρεται: «να ἐντείνωμεν τούς κοινούς ἀγῶνας μας, προκειμένου νά εὕρωμεν τήν ὀρατήν μας ἕνωσιν ἐν τῇ διαφορετικότητι, ἐπί τῇ καθοδηγήσει τοῦ Ἁγίου Πνεύματος»[3]. Δὲν λέει ὅτι πρέπει νὰ πορευθοῦμε πρὸς τὸ σημεῖο ποὺ συμπίπτει καὶ συνταυτίζεται μὲ τὸ περιεχόμενο τῆς πίστεως καὶ τῆς παραδόσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Καὶ ὄχι μόνο δὲν λέει αὐτὸ ἀλλὰ λέει ὅτι θὰ ἐνωθοῦν ὁρατῶς ἐν τῇ διαφορετικότητι. Ἐξ ἄλλου τὶς ἄλλες ἐκκλησίες τὶς ἀντιλαμβάνεται (ὁ Πάπας) «ἑνωμένες μέ τούς Ἐπισκόπους καί μέ τόν Πάπα στή Μία, Μοναδική (unique) Ἐκκλησία, πού εἶναι ἡ δική μας, ἡ Ἱεραρχική Ἁγία Μητέρα Ἐκκλησία»[4] Μὲ τὴν Ἱεραρχικὴ Ἁγία Μητέρα Ἐκκλησία ἡ ὁποία καὶ αὐτὴ εἶναι μοναδική καὶ εἶναι ἡ Παπικὴ!!! Δὲν τὰ ἔχει ὑπ΄ ὄψιν του αὐτὰ (τὰ ἀπειροελάχιστα καὶ ἐντελῶς ἐνδεικτικά ἐκ τῶν ἀπείρων ὑπαρχόντων) ὁ γνωρίζων τί εἶπε ὁ Victor Gaetan; Πολὺ παράξενο.

Στοὺς διμερεῖς καὶ πολυμερεῖς διαλόγους ποὺ διεξάγει ἡ ἡγεσία τῶν ὁρθοδόξων ἐκκλησιῶν ἀντελήφθη τέτοια πράγματα καὶ τέτοιον προσανατολισμό ὁ π.Τ; Ἐπὶ παραδείγματι στὴν συμφωνία τοῦ Μπαλαμάντ ( συμφωνία μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ Παπικῶν) αὐτὸ εἶδε; Τὸ ἀποφασισθὲν ὅτι «παράργ.13. …Καὶ ἀπὸ τὶς δύο πλευρὲς ἀναγνωρίζεται ὅτι αὐτὸ ποὺ ὁ Χριστὸς ἐνεπιστεύθη στὴν Ἐκκλησία του - ὁμολογία τῆς ἀποστολικῆς πίστεως, συμμετοχὴ στὰ ἴδια μυστήρια, πρὸ πάντων στὴ μοναδικὴ Ἱερωσύνη ποὺ τελεῖ τὴ μοναδικὴ θυσία τοῦ Χριστοῦ, ἀποστολικὴ διαδοχὴ τῶν Ἐπισκόπων- δὲν δύναται νὰ θεωρῆται ὡς ἡ ἰδιοκτησία τῆς μιᾶς μόνον ἀπὸ τὶς ἐκκλησίες μας. Στὰ πλάισια αὐτὰ, εἶναι προφανὲς ὅτι κάθε εἴδους ἀναβαπτισμὸς ἀποκλείεται»[5] σημαίνει ὅτι τὸ σημεῖο αὐτὸ συναντήσεως συμπίπτει καὶ συνταυτίζεται μὲ τὸ περιεχόμενο τῆς πίστεως καὶ τῆς παραδόσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας; Πράγματι εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ ἀντιληφθεῖ κανεὶς τὸν τρόπο σκέψεως ποὺ ὁδηγεῖ σὲ αὐτὰ τὰ συμπεράσματα.

Νὰ ἀρχίσουμε νὰ παραθέτουμε ἀντίστοιχα τεκμήρια ἀπὸ ἐγκυκλιους καὶ λόγους ὀρθοδόξων πατριαρχῶν καὶ ἐπισκόπων; Ἀπὸ πορίσματα Προσυνοδικῶν Ἐπιτροπῶν; Ἀπό διμερεῖς καὶ πολυμερεῖς διαλόγους; Ἄν χρειαστεῖ θὰ γίνει καὶ αὐτὸ τὸ ἄχαρο πράγμα, (ἄν καὶ ὅλα αὐτὰ ἔχουν γραφεῖ καὶ ξαναγραφεῖ ἀπὸ πολλοὺς ἀνθρώπους) ἀλλὰ πάλι μένει ἡ ἀπορία πῶς γίνεται ὀρθόδοξος μοναχὸς νὰ ἀγνοεῖ τόσα πολλὰ καὶ θεμελιώδη. Τόσα πολλὰ ἐνῷ ὁμιλεῖ περὶ αὐτῶν καὶ φτάνει στὰ παραπάνω συμπεράσματα. Μακάρι οἱ Πατέρες τοῦ Ὄρους, στοὺς ὁποίους τόσα πολλὰ χρεωστοῦμε ὅλοι μας, νὰ μὴν χρειάζεται νὰ ἀσχολοῦνται μὲ τὸ τί λέει ὁ κάθε ἕνας ἀλλὰ νὰ ἀσχολοῦνται κυρίως μὲ τὴν ἄσκησι καὶ τὴν προσευχὴ γνησίως καὶ ὀρθοδόξως καὶ ὁ Θεὸς θὰ τοὺς δείχνει τὴν ἀλήθεια τῶν πραγμάτων, ὅπως ἔδειξε καὶ στὸν ἅγιο γέροντα Ἐφραίμ τὸν Κατουνακιώτη ποιὰ εἶναι ἡ πραγματικότης τοῦ οἰκουμενισμοῦ. Βέβαια καὶ ἐκεί οἱ ἔχοντες ὁμολογιακὴ εὐαισθησία, προκύπτουσα ἀπὸ τὴν βίωσι τοῦ μυστηρίου τῆς κατὰ Θεὸν γνησίας ζωῆς, πάντα θὰ ἀγωνιοῦν καὶ θὰ ἀγωνίζονται γιὰ τὴν διατήρησι τῆς καθαρότητος τῆς πίστεως ἀπὸ ἀνθρώπινες ἀλλοιώσεις.

Κρίμα πάντως νὰ χρησιμοποιεῖται ἡ ἰδιότης τοῦ ἁγιορείτου γιὰ νὰ ὑποστηριχτοῦν καὶ νὰ ἐπιβληθοῦν ἀπόψεις ποὺ μακρὰν ἀπέχουν τῆς ὀρθοδόξου διδασκαλίας καὶ ζωῆς. Μακάρι νὰ κάνω λάθος στὶς ἐκτιμήσεις αὐτές, ἀλλὰ αὐτὰ δείχνουν τὰ πράγματα καὶ τὰ γεγονότα. Τὸν π. Τ. δὲν τὸν γνωρίζω, οὔτε ἔχω καμμιὰ ἐχθρικὴ διάθεσι ἀπέναντι του, ὥστε νὰ προσπαθῶ νὰ μειώσω τὰ γραφόμενά του. Ἀπλῶς βλέπω ὅτι αὐτὲς οἱ ἀπόψεις δὲν ἐπερείδονται ἐπὶ ὀρθοδόξων βάσεων καὶ ὅσοι ἐπίσκοποι καὶ μοναχοὶ καὶ νὰ βγοῦν νὰ ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ σύνοδος αὐτὴ καὶ οἱ ἀποφάσεις της στηρίζονται ἐπὶ ὀρθοδόξων προϋποθέσεων ἀτεκμηρίωτα, ὅπως γίνεται μέχρι τώρα, φοβάμαι ὅτι δὲν θὰ μπορέσουν νὰ πείσουν καὶ νὰ ἀναπαύσουν κανέναν μὲ στοιχειώδη ὀρθόδοξη αἴσθησι.

(συνεχίζεται)

Γεώργιος Κ. Τζανάκης, Ἀκρωτήρι Χανίων

[1] «Τοὺς οὔτως ἔχοντας ἐν Χριστιανοῖς ἀριθμεῖν οὐκ ἐμάθομεν». Ἀγ. Γρηγόριος Νύσσης. PG45 σελ 1320 Α Β C
[2] «τὸν μὴ δι᾿ ὄλου τοῦ μυστηρίου τὴν ἀληθὴ μόρφωσιν τῆς εὐσεβείας δεξάμενον, χριστιανὸν οὐκ οἶδεν ὁ λόγος». . Ἀγ. Γρηγόριος Νύσσης. PG45 σελ 1320 Α Β C
[3] http://aktines.blogspot.gr/2017/05/blog-post_593.html#more
[4] http://www.agioritikovima.gr/batikano/item/47004.
[5] Ἐπίσκεψις. ἀρ.496-30.9.1993 σελ27-28

ΠΗΓΗ