Απομαγνητοφώνηση της εκπομπής του FLASH TV που διαφήμισε την αίρεση του Οικουμενισμού.

Τον λόγο έχουν οι μητροπολίτες της Βορείου Ελλάδος. 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ π. ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟ ΣΙΣΚΟ, ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΣΤΗ «ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ», ΣΤΟΝ ΙΕΡΕΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ: «ΛΟΓΙΑ ΑΓΑΠΗΣ» ΤΟΥ FLASH TV.

https://www.youtube.com/watch?v=RFcUxOEje1Y

ΤΑ ΚΥΡΙΟΤΕΡΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ:

π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Κ.: Η εκπομπή μας σήμερα βρίσκεται στην «αρχόντισσα» της Δυτικής Μακεδονίας την όμορφη Καστοριά και στο ξενοδοχείο «Έναστρον» το οποίο βρίσκεται λίγα μόλις χιλιόμετρα από την πόλη της Καστοριάς. Έχουμε απόψε την τιμή και τη χαρά να φιλοξενούμε στην εκπομπή μας τον αρχιμανδρίτη Αγαθάγγελο Σίσκο του Οικουμενικού Θρόνου, Γραμματέα της «Συνοδικής επιτροπής Διαλόγου» με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Πατέρα Αγαθάγγελε την ευχή σας. Σας καλωσορίζουμε στην εκπομπή μας. Αδράξαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε για το θέμα του Οικουμενικού διαλόγου.

π. ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΣΚΟΣ: Σας ευχαριστώ πολύ για την τιμή που μου κάνετε να καθίσουμε σήμερα μαζί να πιούμε ένα καφέ και να μοιραστούμε κάποιες ιδέες, να μοιραστούμε κάποιες κοινές αγωνίες οι οποίες δεν απασχολούν μόνο το Οικουμενικό Πατριαρχείο αλλά και την κάθε τοπική εκκλησία και τον κάθε ποιμένα ξεχωριστά. Η συνάντησή μας γίνεται στην γενέτειρά μου, στην Καστοριά, η οποία αποτελεί επαρχία του Οικουμενικού Πατριαρχείου εν Ελλάδι. 

π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Κ.: Θα ήθελα να ξεκινήσουμε τη συζήτησή μας με το τι ονομάζουμε Οικουμενικό διάλογο.

π. ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΣΚΟΣ: Ο Οικουμενικός διάλογος εκφράζει μία αγωνία και συνάμα είναι μία πορεία συγκαταβατική και αγαπητική για μία διαλογική συνάντηση με το ιστορικά διαφορετικό με παράδειγμα το Σαρκωμένο Λόγο του Θεού, ο οποίος έγινε άνθρωπος για να ενωθεί, ενυπόστατα, ο Θεός και ο άνθρωπος στο πρόσωπό Του. Όπως αντιλαμβάνεσθε, ο Οικουμενικός Διάλογος είναι η αγωνία για την αποκατάσταση της ενότητος. Είναι μία πορεία διαλογική η οποία θεμελιώνεται, πρωτίστως, βιβλικά και εν συνεχεία πατερικά. Είναι η πορεία για την αποκατάσταση της διαιρέσεως και η διακονία της ενότητος.

π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Κ.: ”Είναι η αγωνία” είπατε και αυτό μου γεννά τη σκέψη ότι δεν είναι απλά ένας διάλογος αλλά μία αγωνία στο να μπορέσουμε να συναντήσουμε τον άλλον. Που αποσκοπεί αυτός ο διάλογος;

π. ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΣΚΟΣ: Είναι αγωνία και συνάμα και ευθύνη γιατί γνωρίζετε πολύ καλά ότι ήδη από την Παλαιά Διαθήκη ο Θεός κάνει διάλογο με τον Ισραήλ. Η σάρκωση του Υιού και Λόγου του Θεού είναι το κατεξοχήν διαλογικό παράδειγμα σχέσης ανθρώπου και Θεού και αποκατάσταση της Πτώσεως και της σχάσεως που επήλθε με την Πτώση, μεταξύ ανθρώπου και Θεού. Επιτρέψτε μου να διαβάσω ένα απόσπασμα από τον περί μετανοίας λόγου του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, ο οποίος μας λέγει «δεύτε διαλεχθώμεν λέγει Κύριος ποιήσατε μικρόν και το λοιπόν εγώ προστήθημι… χαρίζω” …….

Όπως αντιλαμβάνεστε για τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο ο διάλογος είναι το υπέρτατο σημείο της Αγάπητικής συγκατάβασης. Είναι μία διαρκής συνάντηση του Θεού με τον άνθρωπο παρά την παρακοή και την εκούσια απομόνωσή του. Και αυτό γιατί; Γιατί, όπως γνωρίζετε, η πτώση επήλθε γιατί ο άνθρωπος θέλησε ένα τρόπο υπάρξεως στο εγώ του και όχι στη σχέση με το Θεό. Αυτό σημαίνει ότι η πτώση είναι συνέπεια του εγωισμού, ενώ η Σάρκωση, η Συγκατάβαση του Υιού και Λόγου του Θεού που αποκαθιστά αυτή τη σχέση είναι συνέπεια της ταπείνωσης.

Ο διάλογος χαρακτηρίζεται, κατεξοχήν, από την αγάπη, την ειλικρίνεια και κυρίως την ταπείνωση. Επιτρέψτε μου να μιλήσω μέσα από ένα σχήμα ανάμεσα στο διάλογο και στο Διάβολο: Ο Διάβολος ποιος είναι; Είναι ο αίτιος της σχάσης μεταξύ ανθρώπου και Θεού και χαρακτηρίζεται από μίσος, ασχήμια, υποκρισία και κυρίως διαίρεση. Ενώ ο Διάλογος, με κεφάλαιο δέλτα, που είναι ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός, είναι το πρόσωπο της ενυπόστατης Ένωσης του Θεού με τον άνθρωπο και χαρακτηρίζεται από αγάπη, ειλικρίνεια, σταυρική ταπείνωση και ενότητα. Οπότε, αντιλαμβάνεστε ότι ο Διάλογος έχει οντολογική βάση, δεν είναι απλά ανάγκη, διότι διακονείται σε μία εσχατολογική προοπτική της αποκαταστάσεως της διαιρέσεως για να σαρκώσει το «Ίνα πάντες εν ώσι» [Ιω. 17,21]. Είναι υποχρέωσή μας η Ενότητα γι’ αυτό και την υπηρετούμε μέσα από το Διάλογο.

π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Κ.: Μας δώσατε, πατέρα Αγαθάγγελε, το στίγμα του Διαλόγου και μας το κατοχυρώσατε βιβλικά, πατερικά, ότι είναι μία διακονία για την Ένωση «Ίνα πάντες εν ώσι», όπως λέμε στην Αγία μας Εκκλησία.

Από πότε ξεκίνησε αυτός ο διάλογος στον ορθόδοξο χώρο;

π. ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΣΚΟΣ: Αν λάβουμε υπόψη το Σχίσμα των Εκκλησιών του 1054, βλέπουμε ότι ο Διάλογος έχει τις απαρχές του στα χρόνια του Αυτοκράτορος Μιχαήλ 8ου του Παλαιολόγου, ο οποίος κάνει μία τομή στην θρησκευτική πολιτική της βυζαντινής αυτοκρατορίας και μετά τη Σύνοδο της Λυών και με σκοπό την αποκατάσταση της διαιρέσεως των Εκκλησιών Ανατολής και Δύσεως δίνει εντολή στον μοναχό Μάξιμο Βλανούδη, που ήταν γνώστης της Λατινικής γλώσσης, να μεταφράζει το έργο του Αυγουστίνου «περί Τριάδος» στην ελληνική και να αποτελέσει μία βάση επικοινωνίας και διαλόγου μεταξύ Ανατολής και Δύσεως.

π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Κ.: Ποιοι συμμετέχουν σήμερα σε αυτό το διάλογο; (17:16’)

π. ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΣΚΟΣ: Αυτή τη στιγμή το Οικουμενικό Πατριαρχείο και άλλες ορθόδοξες εκκλησίες μετέχουν στην «Μικτή Επιτροπή Διαλόγου» μεταξύ Ορθοδόξου και Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Συμμετέχει, επίσης, στο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» [Π.Σ.Ε.] Και αξίζει να σημειώσω ότι η πρωταρχική ιδέα για τη δημιουργία του Π.Σ.Ε. ανήκει στο Οικουμενικό Πατριαρχείο! Γιατί στο Οικουμενικό Πατριαρχείο ένας φωτισμένος Πατριάρχης, ο Ιωακείμ ο τρίτος ο «Μεγαλοπρεπής» απέστειλε μία επιστολή σε όλες τις τότε Εκκλησίες και Ομολογίες προτρέποντας αυτές να σχηματίσουν την «Κοινωνία των Εκκλησιών», εις απάντησιν της «Κοινωνίας των Εθνών» που, όπως ξέρετε, έχει κι αυτή τις αρχές της στη δεκαετία του ’30. Έτσι προκύπτουν δύο κλάδοι μέσα στο παγκόσμιο συμβούλιο εκκλησιών: «Πίστη και Τάξις» και «Ζωή και Εργασία» που εξελίχθηκαν στις Γενικές Συνελεύσεις του σημερινού «Παγκόσμιου Συμβουλίου των Εκκλησιών». Επίσης, ένας άλλος διαλογικός χορός είναι το «Συμβούλιο των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών», όπου και πάλι συμμετέχουν οι Ορθόδοξες Εκκλησίες με εξαίρεση την εκκλησία της Βουλγαρίας και της Γεωργίας, οι οποίες δεν συμμετέχουν ούτε στο Π.Σ.Ε. Σαν οικογένεια συμμετέχει η Ορθόδοξη Εκκλησία στο «Συμβούλιο των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών» μαζί με τους μη χαλκηδόνιους Ορθόδοξους, δηλαδή αρμενίους Κόπτες και αιθίοπες.

π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Κ.: Ποιο είναι το περιεχόμενο αυτού του διαλόγου και γιατί βρίσκεται μέσα η ορθόδοξη Εκκλησία; (20:20’)

π. ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΣΚΟΣ: Η Ορθόδοξη Εκκλησία βρίσκεται σ’ αυτούς τους χώρους για λόγους μαρτυρίας στο σύγχρονο κόσμο και αναφέρομαι στα σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα της παγκοσμιοποίησης, τα οικολογικά προβλήματα, της φτώχειας και άλλες προκλήσεις όπως το προσφυγικό. Όπως αντιλαμβάνεστε, η Ορθόδοξος Εκκλησία πρέπει να έχει τη μαρτυρία της στον σύγχρονο κόσμο . Αυτά σε επίπεδο κοινωνικό, αλλά, όπως αντιλαμβάνεστε, υπάρχει και το θεολογικό επίπεδο. Η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει διάλογο με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και με το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών.

π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Κ.: Υπάρχει φόβος, πάτερ Αγαθάγγελε, μήπως επηρεαστεί ο διάλογος από ξένα στοιχεία, άλλες Εκκλησίες ή Θρησκείες που μετέχουν στο Π.Σ.Ε.;

π. ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΣΚΟΣ: Ασφαλώς όχι. Ο Απόστολος Ιωάννης λέει «γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς» [Ιω. 8,32]. Όταν ο πιστός μετέχει στην αλήθεια τότε αυτή η μετοχή του δημιουργεί την επιθυμία να μοιραστεί την αλήθεια με αυτόν που την έχει απωλέσει, με αυτόν που βρίσκεται σε αναζήτηση αυτής της αλήθειας. Κίνδυνος ασφαλώς και δεν υφίσταται γιατί όταν συμμετέχεις σε αυτό το χώρο και διαλέγεσαι με το διαφορετικό, ενισχύεται πολύ περισσότερο οι αυτοσυνειδησία σου. Η Ορθόδοξος Εκκλησία απαντά με την ταπείνωση και εννοώ ότι με το τέλος της πρώτης χιλιετίας σταματήσαμε να αριθμούμε Οικουμενικές Συνόδους. Γιατί; Γιατί είχαμε τη συναίσθηση της διαιρέσεως της Εκκλησίας· συναίσθηση ταπεινώσεως και συντριβής. Αντιθέτως, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία συνέχισε την αρίθμηση [κάνοντας] Οικουμενικές Συνόδους. Άρα ποιος υπερέχει μέσα από την ταπείνωση; Σαφώς η Ορθόδοξος Εκκλησία η οποία έχει συναισθανθεί τη διαίρεση αυτή και μπήκε σε μία πορεία ταπεινώσεως. Υπερέχει ο θεολογικός λόγος της Ορθοδόξου Εκκλησίας επειδή έχει μία Οντολογία. Για εμάς, η Πίστις δεν είναι μία ιδεολογία όπως είναι για τις προτεσταντικές Ομολογίες. Ξέρετε σε τι μεγάλο βαθμό έχει επηρεάσει η ευχαριστηριακή εκκλησιολογία της Ορθοδόξου Εκκλησίας την θεώρηση της Εκκλησίας στις άλλες Ομολογίες; Σε πολύ μεγάλο βαθμό. Αλλά αυτό δεν είναι ένα μοίρασμα εμπειρίας;

π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Κ.: Ακούγονται βέβαια πολλές φορές π. Αγαθάγγελε και από κληρικούς και από λαϊκούς, μέλη της Εκκλησίας, να λένε: «Τι δουλειά έχει η Ορθόδοξη Εκκλησία να μετέχει στο Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών και τι γίνεται με τις συμπροσευχες;» Έχουν την αίσθηση ότι δεν πρέπει να βρίσκεται εκεί η Ορθόδοξη Εκκλησία γιατί συμπροσευχόμαστε. Υπάρχει κάτι τέτοιο; Εσείς που είστε και Γραμματέας του Διαλόγου με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία [τι έχετε να πείτε]; (29:12’)

π. ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΣΚΟΣ: Στην Ορθόδοξη Παράδοση γνωρίζετε ότι μιλούμε για την κοινή και την κατ’ ίδιαν προσευχή. Είναι η προσωπική προσευχή και η κοινή. Κατ’ εξοχήν, η προσευχή είναι η Θεία Ευχαριστία. Από τη στιγμή που δεν φτάσαμε σε αυτό το σημείο ―πρέπει να επιβεβαιωθεί η Ένωση μέσα από τη θεία ευχαριστία― δεν μπορούμε να μιλάμε για συμπροσευχή.

π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Κ.: Πρέπει να εφησυχάζουν λοιπόν και οι κληρικοί μας και τα μέλη της Εκκλησίας και να μη νομίζουν ότι έτσι παραδίδουμε τα σκήπτρα της Πίστεώς μας χωρίς να έχουμε τη συναίσθηση του τι κάνουμε.

π. ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΣΚΟΣ: Μάλιστα επιτρέψτε μου να χρησιμοποιήσω ένα παράδειγμα. Ξέρετε, όσοι διαφωνούν με το Διάλογο της Ορθοδόξου με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία αλλά και με τις άλλες Προτεσταντικές Ομολογίες στη σύγχρονη πραγματικότητα χρησιμοποιούν ένα μεγάλο Άγιο και Πατέρα της Εκκλησίας τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό. Τον έχουν ως πρότυπο και ως παράδειγμα.

π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Κ.: Τον οποίο εγώ υπηρέτησα για 10 χρόνια!

π. ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΣΚΟΣ: Προτρέπω να κάνουν αυτό που έκανα κι εγώ, δηλαδή να διαβάσουν το λόγο του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού προς τον Πάπα Ρώμης Ευγένιο τον τέταρτο και να δούμε και πως αναγνωρίζει και ονομάζει τον Πάπα Ρώμης Αγιώτατο, πώς ομιλεί για την «Πρεσβυτέρα Ρώμη», πως ζητάει από τον ίδιο τον Πάπα Ευγένιο να δει το διάλογο μέσα από μία ποιμαντική ευαισθησία. Αλλά και να δουν πως ο ίδιος [ο Άγιος Μάρκος] συμμετείχε στις προσευχές που γίνανε στον καθολικό Ναό της Φλωρεντίας.
Επίσης, αναφέρεται στο Φιλιόκβε ως τη μόνη αιτία του σχίσματος, ενώ τώρα έρχονται ως βασιλικότεροι του βασιλέως να θέσουν τόσα επιπλέον θέματα. Δεν θα μπορούσε να το κάνει αυτό ο Άγιος Μάρκος στην Εύβοια και στην εποχή του που είχε τη σκληρότερη στάση και δεν επιθυμούσε τη δογματική Ένωση;

π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Κ.: Απομονώνουν κάποια κομμάτια από λόγους Αγίων ή από τη γραφή και τα κάνουν σημαία χωρίς να έχουν εντρυφήσει και χωρίς να έχουν διαβάσει πάνω σε αυτό τον Άγιο, υπό ποιες συνθήκες και με ποιους όρους μπορεί αυτός ο άνθρωπος να αντισταθεί σε αυτά που του έπετασε η περίοδος εκείνη.

π. ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΣΚΟΣ: Και μάλιστα θα μου επιτρέψετε να συμπληρώσω ότι, κατά καιρούς, σημειώθηκαν και αλλοιώσεις κειμένων και αναφέρομαι στον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό. Ξέρετε, όταν θέλουν να μιλήσουν εναντίον του Πάπα και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας λένε το γνωστό «τον Πάπα να καταράσθε γιατί αυτός θα είναι η αιτία του κακού» και αγνοούν ότι αυτή είναι μία μεταγενέστερη προσθήκη στο λόγο του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού η οποία εισήχθη στην έκδοση του κειμένου που έκανε ο Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος (35:07’) Υπάρχουν μελέτες που έχουν γίνει και αποδεικνύουν ότι αυτή είναι μία μεταγενέστερη προσθήκη που δεν σώζεται στο πρωτότυπο .
Ο εφησυχασμός είναι γέννημα της εσωστρέφειας, του εγωισμού και της αυταρέσκειας

π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Κ.: Είναι καλά και άγια αυτά που μας λέτε πάτερ Αγαθάγγελε, άλλα είναι μία ερώτηση: Υπάρχει περίπτωση να γίνει η Ένωση όλων των Καθολικών - Προτεσταντών που μετέχουν στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών και υπό ποία μορφή; Μήπως η ορθοδοξία αρχίζει και παραχωρεί δικά της κεκτημένα;

π. ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΣΚΟΣ: Υπάρχει ένα χάσμα αιώνων με συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες και εξελίξεις (37:26’) Η μεγαλύτερή μας πρόκληση είναι οι εθνικές Εκκλησίες που προέκυψαν μετά τη διάσπαση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ο εθνοφυλετισμός, ο οποιος είναι καταδικασμένος από το Πατριαρχείο από το 1872.

Όλοι αυτοί οι αγώνες που μεσολάβησαν δημιούργησαν διάφορες Παραδόσεις και αυτή τη στιγμή ο διάλογος μεταξύ Ορθοδόξου και Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας αφορά το Πρωτείο. Το κείμενο της Ραβέννας συγκλίνει προς ένα ανάλογο Πρωτείο της Ανατολής για τον [Πατριάρχη] Κωνσταντινουπόλεως. Θεμελιώνεται στον 28ο κανόνα της τετάρτης Οικουμενικής Συνόδου, καίτη τίθενται θέματα ερμηνείας του Κανόνος από άλλες Εκκλησίες. Σχετικά με τις υπόλοιπες Προτεσταντικές Ομολογίες η μεγαλύτερη πρόκληση είναι η εκκλησιολογική. Είδατε: τέθηκε στην «Αγία και Μεγάλη Σύνοδο» αυτό το θέμα: Πώς αντιλαμβανόμαστε τις άλλες προτεσταντικές Ομολογίες ως Εκκλησίες; Χρησιμοποιούμε αυτό τον όρο τεχνικά; Και θα απαντήσω μέσα από ένα νεότερο μεγάλο θεολόγο τον πατέρα Γεώργιο Φλωρόφσκυ, ο οποίος για να απαντήσει στο ερώτημα αυτό χρησιμοποίησε μία ωραία φράση «Γνωρίζω που είναι η Εκκλησία αλλά δεν μπορώ να πω που δεν είναι η Εκκλησία» Και αυτό γιατί; Γιατί όταν θέτεις όρια στην Εκκλησία, την οριοθέτείς, τότε προσβάλεις την χαρισματική διάσταση της Εκκλησίας. Ανθρωπόμορφοποιείς την Εκκλησία, της θέτεις όρια που σαφώς αυτά τα όρια είναι τα δικά σου. Με τις δικές σου αδυναμίες με τα δικά σου Πάθη θέτεις όρια. Και αφού θέσεις αυτά τα όρια στην Εκκλησία την ειδωλοποιείς. Πιστεύεις ότι πέρα από αυτήν δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία υπάρχει συνάντηση σε επίπεδο θεολογικό, αλλά όχι σε πολιτιστικό ενώ ανάμεσα στους Καθολικούς και τους Προτεστάντες υπάρχει σε πολιτιστικό αλλά όχι σε θεολογικό.

π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Κ.: Θα θέλαμε να μας μιλήσετε και για τους Μικτούς γάμους μεταξύ Ορθοδόξων και Καθολικών και λοιπά.

π. ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΣΚΟΣ: Όπως ξέρετε, το ζήτημα του γάμου ήταν ένα από τα έξι θέματα που συζητήθηκαν στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο. Η Ορθόδοξος Εκκλησία κλήθηκε να λάβει θέση απέναντι σε ένα ποιμαντικό ζήτημα. Το ζήτημα των μικτών γάμων. Αν δούμε τη θεολογία του γάμου, βασική προϋπόθεση του γάμου είναι η αγάπη. Οι μεικτοί γάμοι είναι μία πραγματικότητα που το αντιμετωπίζουμε στη διασπορά. Υπάρχει η αναγκαιότητα στις περιοχές όπως και στην ελλαδική εκκλησία όπου υπάρχουν διαφορετικές κοινότητες αλλά και λόγω της παγκοσμιοποίησης.

π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Κ.: Τελικά οι άνθρωποι οι ζηλωτές που υπάρχουν μέσα στο χώρο της Ορθοδόξου Εκκλησίας έχουν δίκιο να φωνασκούν έναντι του Οικουμενικού Πατριάρχου, του Οικουμενικού Πατριαρχείου καλύτερα, έναντι όσων συμβαίνουν, έναντι των μικτών γάμων, έναντι όλων αυτών που αντιλαμβάνονται αυτοί;

π. ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΣΚΟΣ: Πώς γίνεται ένας πιστός να αισθάνεται ότι κατέχει την αλήθεια στο σύνολό της μάλιστα και να κατέχεται, συνάμα, από ένα φοβικό σύνδρομο να συναντήσει και να διαλεχθεί με το διαφορετικό; Ή εν τέλει να εμπιστευτεί τον επίσκοπο της τοπικής εκκλησίας ο οποίος είναι ο εγγυητής της ενότητος και ο προεστός της ευχαριστιακής Συνάξεως. Η Θεία Ευχαριστία, ως εικόνα των εσχάτων στο σήμερα, είναι το κατεξοχήν σημείο κοινωνίας του εκκλησιαστικού Σώματος με τον Θεό, με την Βασιλεία των Ουρανών η οποία, σύμφωνα με ένα μεγάλο θεολόγο σύγχρονο τον Μητροπολίτη Γέροντα Περγάμου Ιωάννη [Ζηζιούλα], «η βασιλεία του Θεού έχει έρθει ήδη και όχι ακόμη» και σαρκώνεται μέσα στο ίδιο το ευχαριστιακό γεγονός. Η εγγύηση της ενότητας είναι η Θεία Ευχαριστία και ο προεστός της ευχαριστιακής Σύναξη μιας τοπικής εκκλησίας που είναι ο επίσκοπος. Οι λοιποί ιεροκήρυκες και ποιμένες, θα τολμήσω να πω, ότι κατά παραχώρηση είναι κήρυκες. Θέλει μεγάλη προσοχή γιατί τα όρια είναι πολύ λεπτά είναι πολύ εύκολο να δημιουργήσουμε έναν άνθρωπομορφικό Θεό που φέρει τις δικές μας αδυναμίες και να τον προβάλλουμε με τέτοιο τρόπο ―και αυτή είναι μεγάλη ευθύνη των ποιμένων― ώστε αυτός είδωλοποιοιμένος Θεός να γίνει όχι σημείο ενότητος αλλά διαιρέσεως. Και μετά να μην έχουμε πιστούς αλλά να έχουμε εξτρεμιστές.

π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Κ.: Αυτό είναι πολύ σημαντικό που λέτε· φανατικούς, φονταμενταλιστές!

π. ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΣΚΟΣ: Όταν ειδωλοποίησεις το Θεό μπορείς Ακόμη και να εγκληματήσεις!

π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Κ.: Σας ευχαριστώ γιατί μας είπατε τόσο πολύτιμα και ωραία πράγματα που μας διαφεύγουν πολλές φορές και από τους τηλεθεατές αλλά και τους ανθρώπους της εκκλησίας. Εσείς βρίσκεστε στο ιερό Φανάριον και σας ευχόμαστε, εκ μέσης καρδιάς, να κρατήσετε τη Ορθόδοξη φλόγα του Φαναρίου αναμμένη και να φωτίζετε μέσα από το διάλογο και μέσα από τις διασκέψεις στις οποίες μετέχετε, να φωτίζετε και να δίνετε ορθόδοξο φρόνημα και βίωμα σ’ όλο το Πλήρωμα της Εκκλησίας.

π. ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΣΚΟΣ: Οι διάλογοι διεξάγονται υπό το πρίσμα της αγωνίας για τη μαρτυρία της Ορθόδοξης Εκκλησίας στον σύγχρονο κόσμο.

π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Κ.: Μου άρεσε αυτό που είπατε ότι θα συναποφασίσει ότι δεν λειτουργεί σαν άλλος πάπας ο Οικουμενικός Πατριάρχης, αλλά μαζί με τις άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες είναι ο Πρώτος του Διαλόγου. Είναι ο μπροστάρης αυτού του διαλόγου και συναποφασίζει τα θέματα τα οποία θα συζητηθούν.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΕΡΜΕΝΙΩΤΗΣ

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: ΔΙΩΞΗ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ (ηγουμένου π.Ιγνατίου Σέρρα) επειδή διέκοψε την μνημόνευση του μητροπολίτη Κεφαλονιάς λόγω Οικουμενισμού.

Δείτε :

Τα Χριστούγεννα φτάνουν σε 1 βδομάδα όμως οι "καλικάντζαροι" δεν ησυχάζουν.

Ένας ακόμη δεσπότης ΚΑΛΕΙ ΣΕ ΑΠΟΛΟΓΙΑ έναν ευλαβή αγωνιστή ιερομόναχο, τον π.Ιγνάτιο Σέρρα, στην Κεφαλονιά.
Τι να σχολιάσουμε:

ότι για να τιμωρήσει τον ιερομόναχο η μητρόπολη επικαλείται τον 15ο κανόνα!!!

(ενώ ο κανόνας γράφει ακριβώς το αντίθετο; ότι όσοι διακόπτουν την μνημόνευση του επισκόπου για λόγους αιρέσεως όχι μόνον δεν πρέπει να τιμωρούνται αλλά αντιθέτως να επαινούνται αφού στη συγκεκριμένη περίπτωση οι επίσκοποι θεωρούνται "ψευδοεπίσκοποι" και "ψευδοδιδάσκαλοι");
"Ψιλά γράμματα" ... για την δεσποτική εξουσία.

Νομίζουμε την κατάλληλη απάντηση,
έδωσε ο ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΣ ιερομόναχος, γράφοντας επάνω στο εξώδικο που του επιδόθηκε:

"ο τα χαλεπώτερα βλασφημήσας, 

εις επισκοπήν λαού προτιμότερος. Μ.Βασίλειος"

Το αναζητήσαμε και το βρήκαμε: Εκδόσεις "Γρηγόριος Παλαμάς", Ε.Π.Ε. (Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας), Έργα Μ.Βασιλείου, τόμος Γ', επιστολή 92, "προς Ιταλούς και Γάλλους επισκόπους", σελ 86)

"Ανατέτραπται μεν τα της ευσεβείας δόγματα, συγκέχυται δε Εκκλησίας θεσμοί.
Φιλαρχίαι δε των μη φοβουμένων τον Κύριον ταις προστασίαις επιπηδώσι και εκ του προφανούς λοιπόν άθλον
δυσσεβείας η προεδρία πρόκειται,
ώστε ο τα χαλεπώτερα βλασφημήσας εις επισκοπήν λαού προτιμότερος"
(γίνονται δηλαδή Επίσκοποι οι φίλαρχοι,
η Επισκοπή είναι το έπαθλο για τους ασεβείς,
επίσκοπος γίνεται ο πλέον βλάσφημος)

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Όσοι μας παρακολουθούν, αντιλαμβάνονται ότι ΔΕΝ πρόκειται να καθίσουμε με "σταυρωμένα τα χέρια" ατενίζοντας ένα ακόμη "πρόβατο" να οδηγείται στη "σφαγή" για να ικανοποιηθεί ο εγωισμός ενός δεσπότη.

Πάρτε λοιπόν μια πρώτη γεύση :.
Ποιος λέτε να είναι αυτός ο Παπικός; Που λέτε να βρίσκεται στη φωτογραφία;;;

Μήπως συμπροσευχόταν στην Κεφαλονιά, ΜΕΣΑ στην ορθόδοξη εκκλησία;
Επιτρέπονται σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες οι συμπροσευχές με αιρετικούς;
Μήπως οι φωτογραφίες προέρχονται από το διετές μνημόσυνο του προηγούμενου μητροπολίτη (Ιούλιος 2017), παρουσία του τοπικού δεσπότη Δημητρίου Αργυρού;
Ποιος λέτε να τον προσκάλεσε ;;;

Πηγαίνουν λέτε μόνον οι Παπικοί "ιερωμένοι" στις ακολουθίες των ορθοδόξων ή και "ορθόδοξοι" ιερωμένοι στις ακολουθίες των παπικών;;; Τι λέτε ;;;!

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.

Ομάδα Εκπαιδευτικών "Ο Παιδαγωγός"

ΥΓ. Διαβάστε σχετικά:

ΔΙΑΚΟΠΗ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ και από την Ι. Μ. Σισσίων Κεφαλληνίας !

https://opaidagogos.blogspot.gr/2017/01/blog-post.html

ΠΗΓΗ

Η ΜΕΓΑΛΗ ΒΕΒΗΛΩΣΗ ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΤΟΝ ΑΠΟΚΑΛΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ ...ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ Π Α Ν Α Ι Ρ Ε Τ Ι Κ Ο στο Φανάρι;

Σας παραθέτουμε σε 'βίντεο' που ΔΕΝ έχει προβληθεί διόλου εν Ελλάδι, ακόμα μία ΠΑΝΑΙΡΕΤΙΚΗ ενέργεια αυτού του απολύτως ανεκδιήγητου δήθεν πατριάρχου στο Φανάρι, που έχει εδώ και πολλά-πολλά χρόνια, καταπατήσει και λυπούμεθα να πούμε κατα-εξευτιλίσει κάθε έννοια Ορθοδοξίας, Πίστεως, Κανόνων, Αγίων και Πατέρων της Εκκλησίας!

Καί όμως ακόμα αρκετοί επιλήσμονες και ασφαλώς ε ξ ω μ ό τ ε ς υψηλόβαθμοι του κλήρου, αιχμάλωτοι ποιός ξέρει τί είδους και τύπου ΔΕΣΜΕΥΣΕΩΝ τον αγκαλιάζουν, τον προστατεύουν και τον "σέβονται"....
...ΑΝΤΙ ΝΑ ΤΟΝ ΕΧΟΥΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΕΙ ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΚΑΙΡΟ 'ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΟΝΗΝ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΤΟΥ', ΑΚΟΜΑ ΑΝΕΝΟΧΛΗΤΟΣ ΚΑΙ ΓΕΜΑΤΟΣ ΑΥΤΑΡΕΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΕΓΩΪΣΜΟ, Ο ΚΛΗΡΙΚΟΣ ΑΥΤΟΣ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ ΚΑ-ΤΑ-ΣΤΡΕ-ΦΕΙ "ΤΟΝ ΑΡΑΦΟ ΧΙΤΩΝΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ" ΜΑΣ!

ΞΕΧΝΑ ΟΜΩΣ, ΟΤΙ ΑΠΟ ΤΗΝ 'ΘΕΙΑ ΔΙΚΗ' ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΞΕΦΥΓΕΙ...

ΠΗΓΗ

Τι σημαίνει ομολογία πίστεως, ποιες είναι οι απαράβατες (προϋπο)θέσεις;

Γιὰ ὅλους μας καὶ ἰδιαιτέρως γιὰ ὅσους παρακάμπτουν ἢ ἀλλοιώνουν διὰ τῆς "Οἰκονομίας" τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες ἢ προτεσταντίζουν ὑποτιμώντας τους .

Τι σημαίνει ομολογία πίστεως, ποιες είναι οι απαράβατες (προϋπο)θέσεις που πρέπει να έχει κατά νου ένας ορθόδοξος χριστιανός; Παραθέτουμε κείμενο του Αγίου Νικοδήμου που απαντά με σαφήνεια στην ερώτηση αυτή:

Πρώτα-πρώτα, λοιπόν, ομολογούμε και κηρύττουμε και αποδεχόμαστε τα δώδεκα άρθρα πού Βρίσκονται στο κοινό Σύμβολο της Πίστεως, δηλαδή αυτά πού περιέχονται στο «Πιστεύω εις ένα Θεόν», τα οποία καθημερινά τα διαβάζουμε και ό καθένας μόνος του και από κοινού, και στα κελλιά μας και στις άγιες εκκλησίες του Θεού, στις όποιες θα τύχει να παρευρεθούμε. Διότι ακούμε τον θείο Χρυσόστομο να λέγει: «Είναι δόγματα πού κατέβηκαν από τον Ουρανό οι φρικτοί κανόνες πού βρίσκονται στο Σύμβολο» (στην Ομιλία Μ΄ στην Α΄ προς Κορινθίους).

Δεύτερο, ομολογούμε και ενστερνιζόμαστε όλα τα αλλά δόγματα, όσα ή Καθολική και Ανατολική Αγία Εκκλησία του Χριστού ομολογεί και κηρύττει. Τόσο αυτά πού αφορούν την υψηλή και Τριαδική θεολογία, δηλαδή τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, των οποίων ή Θεότητα είναι μία, σύμφωνα με τον Ε΄ Κανόνα της δευτέρας Οικουμενικής Συνόδου, όσο και αυτά πού έχουν σχέση με την βαθιά και ένσαρκη Οικονομία του Θεού Λόγου. Και για να πω αυτό πού λέει ό Μέγας Βασίλειος: «Πιστεύουμε σύμφωνα με όσα ομολογήσαμε ατό βάπτισμα μας και φρονούμε σύμφωνα με’ όσα έχουμε πιστεύσει» (στον Α΄ Ασκητικό Λόγο).

Τρίτο, ομολογούμε και αποδεχόμαστε με ευσεβές φρόνημα τα επτά θεία και ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας, τα οποία είναι: Το άγιο Βάπτισμα, το άγιο Μύρο, ή θεία Ευχαριστία, ή Ιεροσύνη, ο νόμιμος Γάμος, ή Μετάνοια και το Ευχέλαιο. Και αυτά τα τιμούμε και τα σεβόμαστε με κάθε πίστη και ευλάβεια, ως αναγκαίους συντελεστές στη σωτηρία της ψυχής μας· και αποδεχόμαστε την χάρη και τον αγιασμό αυτών των Μυστηρίων, σύμφωνα με το (ιεροτελεστικό) τυπικό πού τηρείται και διαφυλάσσεται στην Ανατολική (Ορθόδοξη) του Χριστού Εκκλησία.

Τέταρτο, κρατάμε τις αποστολικές παραδόσεις, πού διδαχθήκαμε είτε προφορικά είτε με’ Επιστολή των θείων και ιερών Αποστόλων και μένουμε (σταθεροί) σ’ αυτά πού μάθαμε και επιβεβαιώσαμε, όπως ο απόστολος Παύλος παραγγέλλει σ’ εμάς και σ’ όλους τους χριστιανούς και στην Α΄ προς Κορινθίους Επιστολή και στην Β’ προς Θεσσαλονικείς και στην Β΄ προς Τιμόθεο.

Πέμπτο, μαζί με τις παραδόσεις των αποστόλων κρατούμε και αποδεχόμαστε και τις παραδόσεις της Εκκλησίας, δηλαδή αυτές που ορίσθηκαν από τους διαδόχους των αποστόλων -ήταν φρόνημα του κακόδοξου Μοντανού, ό όποιος άκμασε κατά τον δεύτερο αιώνα, το να αθετεί τις παραδόσεις και τις συνήθειες της Εκκλησίας, σύμφωνα με τον Ευσέβιο, βιβλίο Ε΄, κεφ. ΙΕ΄ της Εκκλησιαστικής Ιστορίας-, γιατί τα δόγματα και οι παραδόσεις της Εκκλησίας δεν είναι αντίθετα μεταξύ τους· μη κάτι τέτοιο! Άλλα μάλλον το ένα είναι συστατικό του άλλου. Γιατί, αφενός τα δόγματα της Πίστεως συνιστούν (συγκροτούν) τις παραδόσεις της Εκκλησίας· και αφετέρου οι παραδόσεις της Εκκλησίας θεμελιώνονται επάνω στα δόγματα της Πίστεως. Έτσι και τα δύο μαζί έχουν την ίδια σπουδαιότητα για την ευσέβεια (των πιστών). 

Γι’ αυτό και ο μέγας Βασίλειος είπε ότι «αυτά τα δύο έχουν την ίδια ισχύ για την ευσέβεια» (Κανόνας 91ος). Γιατί, όπως οι μεγάλες πέτρες στέκονται με τις μικρές, και οι δύο μαζί συγκροτούν την οικοδομή -επειδή αν θελήσει κανείς να γκρεμίσει τις μικρές, γκρεμίζει ταυτόχρονα και τις μεγάλες-, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και τα δόγματα της Πίστεως στέκονται μαζί με τις παραδόσεις της Εκκλησίας· και αν θελήσει κανείς να αθετήσει τις παραδόσεις της Εκκλησίας, αθετεί μαζί και τα δόγματα της Πίστεως. Για αυτό είπε πάλι ο Μέγας Βασίλειος: «Γιατί αν επιχειρούσαμε να εγκαταλείψουμε τις άγραφες συνήθειες, επειδή τάχα δεν έχουν μεγάλη σπουδαιότητα, χωρίς να το είχαμε αντιληφθεί θα ζημιώναμε στα πιο σημαντικά σημεία το Ευαγγέλιο· και μάλλον θα καταντούσαμε το κήρυγμα (του Ευαγγελίου) απλό όνομα (Κανόνας 91ος).

Έκτο, κρατούμε και αποδεχόμαστε όλους τους ιερούς κανόνες των πανευφήμων αποστόλων, των επτά Οικουμενικών Συνόδων, των τοπικών Συνόδων και των κατά μέρος αγίων και θεοφόρων πατέρων, πού επικυρώθηκαν από την Έκτη Οικουμενική Σύνοδο στον β΄ κανόνα της και από την Έβδομη στον α΄ κανόνα της. Και μαζί με τους κανόνες αποδεχόμαστε και τα πρακτικά των ίδιων αγίων Συνόδων, γιατί και τα δύο αυτά έχουν την ίδια εγκυρότητα. Έβδομο, και για να ολοκληρώσουμε, όλα όσα αποδέχεται και ομολογεί ή Αγία, Καθολική, Αποστολική και Ανατολική Εκκλησία του Χριστού, ή κοινή και πνευματική μας μητέρα, αυτά και εμείς αποδεχόμαστε και ομολογούμε μαζί της. Και όσα αυτή αποστρέφεται και αποκηρύττει, αυτά παρόμοια κι εμείς τα αποκηρύττουμε και τα αποστρεφόμαστε μαζί της σαν παιδιά της και ειλικρινή και γνήσια.

(από ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ «ΦΙΛΟΙ ΙΕΡΟΥ ΚΟΙΝΟΒΙΟΥ ΆΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ).

Πηγή

http://koukfamily.blogspot.gr/2017/12/blog-post_532.html

ΠΗΓΗ

ΠΩΣ ΘΑ ΝΙΩΣΟΥΜΕ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ Γ΄ … ΑΡΧΙΜ.ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ .

ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΦΙΛΩΤΑ

Κάθε εορτή έχει την Χάρη της και βιώνεται στον βαθμό που ο χριστιανός είναι δεκτικός αυτής της Χάριτος κρατώντας την κοινωνία του με τον αληθινό Θεό δια της Πίστεως εν τη Εκκλησία. Η Χάρις όμως για να βιωθεί χρειάζονται ορισμένες προϋποθέσεις. Έτσι, σε πρακτική βάση, πέρα από την πίστη, την κοινωνία μας με τον Θεό δια των μυστηρίων και κυρίως την έμπρακτη εφαρμογή των εντολών, και κατ’ εξοχήν την αγάπη προς τους πάσχοντες, για νιώσουμε το ξένο και παράδοξο Μυστήριο της Θείας Ενανθρωπήσεως με την Γέννηση του Σωτήρος Χριστού είναι αναγκαίο να σωπάσουν οι άτακτες γύρω αλλά και μέσα μας φωνές, καθώς και ο πολύς θόρυβος των εκκοσμικευμένων καταναλωτικών Χριστουγέννων, η εξουθενωτική διάχυση με τις χωρίς μέτρο προετοιμασίες, και οι επαχθείς, χωρίς διάκριση, πολλές, τυπικές επισκέψεις, όλη αυτή η παραζάλη που δεν μας αφήνει τελικά ήρεμα να χαρούμε. 

Οπωσδήποτε, μια εορτή τόσο μεγάλη έχει έναν χαρμόσυνο χαρακτήρα, όμως καθίσταται ύβρις εμείς να ξεφαντώνουμε την ώρα που υπάρχουν αδελφοί μας που στερούνται τα αναγκαία αλλά και αυτή την στέγη. Γι’ αυτό ας ξεφαντώσουμε με μέτρο και ας νιώσουμε αυτά τα Χριστούγεννα διαφορετικά από τις άλλες χρονιές εστιάζοντας στην εσωτερική περισσότερο ζωή και στην οικογενειακή θαλπωρή όσο εξαρτάται από εμάς και υπάρχουν οι προϋποθέσεις.

Επειδή, η εορτή είναι κυρίως μέθεξις της ακτίστου Χάριτος που απορρέει από το γεγονός της Γεννήσεως του Χριστού, αν κανείς δεν γνωρίζει να “πιάσει συχνότητα”, δηλαδή, δεν μπορεί να βρει τον τρόπο να δεχθεί την άκτιστη ενέργεια του Θεού που παρέχεται στους πιστούς πλουσίως, μάλιστα τις ημέρες αυτές, όσο και αν προσέξει με τις τυπικές διαδικασίες δεν θα πετύχει αυτό που προσδοκά. Τα Χριστούγεννα δεν είναι στολίδια, δώρα, λαμπιόνια, επισκέψεις και μέχρι σκασμού φαγητό. Και αυτά χρειάζονται όχι όμως να γίνουν ο σκοπός και οι μαύρες τρύπες που θα απορροφήσουν την ενεργητικότητα μας και θα αποπροσανατολίσουν το ενδιαφέρον μας να ζήσουμε κάτι βαθύτερο. 

Χρειάζεται να αποτραβηχθούμε από αυτη την μορφή εορτασμού και να καταφύγουμε στην Φάτνη. Θα την βρούμε στον ιερό ναό με τίς γεμάτο δέος ιερές ακολουθίες και το όλο κλίμα που δεσπόζει σ’ αυτόν. Ο ιερός Χρυσόστομος θέλοντας να επισημάνει την ωφέλεια της προσέλευσης των πιστών στην Εκκλησία κηρύττει: «αυτός ο τόπος (ιερός ναός) είναι θεμέλιο της αρετής, διδασκαλείο φιλοσοφίας· όχι μόνο την ώρα της λατρευτικής συνάξεως, όταν γίνεται η προσεκτική παρακολούθηση των Γραφών και πνευματική διδασκαλία και συγκέντρωση σεβαστών πατέρων, αλλά και σε όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Πάτησε μόνο το πόδι σου στον πρόναο και αμέσως ξεχνάς τις βιοτικές φροντίδες. Πέρασε από τα πρόθυρα μέσα και τότε κάποια πνευματική αύρα σου τυλίγει την ψυχή. Αυτή η ησυχία μας οδηγεί σε ιερό δέος και μας διδάσκει να φιλοσοφούμε· ανυψώνει το φρόνημά μας και δεν αφήνει να ενθυμούμαστε τα παρόντα· σε μεταθέτει από τη γη στον ουρανό». 

Αλήθεια, τι είναι ο άνθρωπος; Δεν είναι ζωον θεούμενον;Εύστοχα ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος δήλωσε τον προορισμό του λέγοντας, «ζώον ενταύθα οικονομούμενον και αλλαχού μεθιστάμενον (ζώσα ύπαρξη πού ενώ οικονομείται στην παρούσα ζωή, όμως μετατίθεται αλλού», στον αιώνιο κόσμο της Βασιλείας του Θεού. Αυτό φαίνεται, σύμφωνα με τον άγιο Γρηγόριο Νύσσης, ακόμη και από όρθιο σχήμα του ανθρώπου που τείνει στον ουρανό και ορά, βλέπει άνω. Υπό αυτή την έννοια ορθά η λέξη άνθρωπος συνδέεται ετυμολογικά με τη φράση «άνω θρῲσκειν» η οποία σημαίνει, ορμώ προς τα πάνω, (Ετυμολογικό Λεξικό Μπαμπινιώτη) έχω την αναφορά μου και τον πόθο μου προς τον ουρανό. 

Και ερωτούμε, δεν φυσικό ο άνθρωπος ως ύπαρξη επίγεια και ουράνια συνάμα, αισθητή και νοερή φύση να διψά για το υπερβατικό αφού είναι μεθόριος, σύνορο δηλαδή, πνευματικής και υλικής κτίσεως; Διότι το λογικό τούτο ζώο ο άνθρωπος δεν είναι συγκερασμένος μόνο με κάθε είδος ζωτικής λειτουργίας αλλά αφ’ ενός κοινωνεί με τα άψυχα και αφ’ ετέρου μετέχει στην νόηση των λογικών.

Ο ορθόδοξος λαός κάθε φορά που πηγαίνει στον ιερό ναό για τις συνάξεις έχει την συνείδηση ότι πηγαίνει στην Εκκλησία, διότι με την τέλεση της Θείας Ευχαριστίας, κατ’ εξοχήν, φανερώνεται αυτό που είναι η Εκκλησία. Ο υπερβατικός Θεός που προσέλαβε την ανθρώπινη φύση μας έρχεται σε σχέση και κοινωνία με τον πεπερασμένο και κτιστό άνθρωπο δια των ακτίστων ενεργειών Του που καθαγιάζουν στοιχεία του αισθητού και κτιστού αυτού κόσμου με τα οποία έρχεται σχέση κοινωνίας κατά κανόνα μέσα στον χωροχρόνο του ιερού ναού την ώρα της τέλεσης του Μυστηρίου. 

Ο άγιος Μάξιμος, ο Ομολογητής, εξεικόνισε την Εκκλησία με αυτό που είναι ο άνθρωπος, σώμα και ψυχή. Σαν ψυχή έχει το ιερό της βήμα, νου της το ιερό θυσιαστήριο και σώμα τον ναό. Η δε διατύπωση του αγίου Γερμανού, πατριάρχου Κων/πόλεως, «Εκκλησία εστίν επίγειος ουρανός εν ω ο Θεός ενοικεί και εμπεριπατεί», εκφράζει τόσο παραστατικά τον χώρο του κτίσματος, όπου κάνουν την σύναξή τους οι πιστοί, ώστε κάθε άλλη διατύπωση φαίνεται να πλεονάζει. 

Εκεί ο πιστός θα νιώσει τα λόγια:«Βηθλεὲμ ἑτοιμάζου, εὐτρεπιζέσθω ἡ φάτνη, ἡ ἀλήθεια ἦλθεν», ὁ «Θεὸς ἐν φάτνῃ ἀνακλίνεται». Τί πνευματική αγαλλίαση θα νιώσει, όταν θα ακούσει τους ύμνους των ημερών, τους μεσσιανικούς ψαμούς του προφητάνακτα Δαυϊδ, τα αποστολικά και ευαγγελικά αναγνώσματα των προερτίων Κυριακών, της παραμονής που τελείται η ακολουθία των Μεγάλων Ωρών, του εσπερινού, του όρθου της εορτής και κυρίως της Θείας Λειτουργίας εκείνης που είναι πραγματκό άνοιγμα ουρωνών, όπου οι άγγελοι κατεβαίνουν στην γη και συνερτάζουν μαζί μας ψάλλοντας και πανηγυρίζοντας την ενανθρώπηση του Θεού Λόγου; Ποιά λυρική γλώσσα και ποιός κάλαμος γραμματέως οξυγράφου μπορεί να εκφράσει τους αλάλητους νυγμούς της καρδίας τις ώρες εκείνεςπου ο πιστός νιώθει μέσα στις ευωδίες των θυμιαμάτων κάτω από το αχνό φως των καντηλιών την δεσπόζουσα παρουσία του Θείου Βρέφους; 

Οπωσδήποτε, οι σκέψεις, οι επιθυμία και τα συναισθήματά του θα έχουν φτερουγίσει εκεί στην Βηθλεέμ και καθώς θα ακούει τις ιαμβικές καταβασίες όπως: «Γένους βροτείου τὴν ἀνάπλασιν πάλαι, ᾌδων Προφήτης Ἀββακούμ, προμηνύει,Ἰδεῖν ἀφράστως ἀξιωθεὶς τὸν τύπον. Νέον βρέφος γάρ, ἐξ ὄρους τῆς Παρθένου,Ἐξῆλθε λαῶν, εἰς ἀνάπλασιν Λόγος» ή «Ναίων Ἰωνᾶς, ἐν μυχοῖς θαλαττίοις,Ἐλθεῖν ἐδεῖτο, καὶ ζάλην ἀπαρκέσαι. Νυγεὶς ἐγὼ δέ, τῷ τυραννοῦντος βέλει, Χριστὲ προσαυδῶ, τὸν κακῶν ἀναιρέτην, Θᾶττον μολεῖν σε τῆς ἐμῆς ῥᾳθυμίας», αφουγκραζόμενος, λοιπόν, θα συλλογίζεται έκπλαγος την εκσατική αγάπη του Θεού που «ἑαυτὸν ἐκένωσε μορφὴν δούλου λαβών, ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπων γενόμενος καὶ σχήματι εὑρεθεὶς ὡς ἄνθρωπος ἐταπείνωσεν ἑαυτὸν γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ»(Φιλ. 2,7-8). 

Τί άραγε από τα ανθρώπινα θα μπορούσε να αντισταθμίσει την αγάπη του θεού σκέπτεται. Και επειδή τον παν στην πνευματική ζωή στηρίζεται στο τί σκέψεις κάνουμε και από κει γεννώνται οι επιθυμίες και τα συναισθήματα, ανάβει ηφλόγα της μετανοίας και ο άνθρωπος θέλει κάτι να κάνει για δηλώσει την προαίρεσή του, γι’ αυτό και μελωδεί: «Τί σοι προσενέγκωμεν Χριστέ, ὅτι ὤφθης ἐπὶ γῆς ὡς ἄνθρωπος δι’ ἡμᾶς; ἕκαστον γὰρ τῶν ὑπὸ σοῦ γενομένων κτισμάτων, τὴν εὐχαριστίαν σοι προσάγει· οἱ Ἄγγελοι τὸν ὕμνον, οἱ οὐρανοὶ τὸν Ἀστέρα, οἱ Μάγοι τὰ δῶρα, οἱ Ποιμένες τὸ θαῦμα, ἡ γῆ τὸ σπήλαιον, ἡ ἔρημος τὴν φάτνην· ἡμεῖς δὲ Μητέρα Παρθένον· ὁ πρὸ αἰώνων Θεὸς ἐλέησον ἡμᾶς». Ποιό είναι, -δηλαδή-, αυτό που είναι άξιο να Σου προσφερθεί για να το προσκομίσουμε σ’ Εσένα Χριστέ, επειδή φανερώθηκες ως άνθρωπος για χάρη μας; Διότι, κάθε ένα από τα κτίσματα που έφερες στην ύπαρξη, Σου εκφράζει την ευχαριστία. Οι Άγγελοι προσφέρουν τον ύμνο, οι ουρανοί τον Αστέρα, οι Μάγοι τα δώρα, οι Ποιμένες το Θαύμα, η γη το σπήλαιο, η έρημος την φάτνη· εμείς όμως -δεν βρίσκουμε τίποτε ποιό σπουδίο και αρμόδιο να Σου αφιερώσουμε από- Μητέρα Παρθένο. Και Εσύ που είσαι ο Θεός, Οποίος υπάρχει προ πάντων των αιώνων ελέησον ημάς!

Εκεί στον ιερό ναό, βέβαια, θα πάμε νωρίς και με σπουδή, όπως οι Ποιμένες οι οποίοι «ὡς ἀπῆλθον ἀπ’ αὐτῶν εἰς τὸν οὐρανὸν οἱ ἄγγελοι… εἶπον πρὸς ἀλλήλους· διέλθωμεν δὴ ἕως Βηθλεὲμ καὶ ἴδωμεν τὸ ῥῆμα τοῦτο τὸ γεγονός, ὃ ὁ Κύριος ἐγνώρισεν ἡμῖν. καὶ ἦλθον σπεύσαντες καὶ ἀνεῦρον τήν Μαριὰμ καὶ τὸν Ἰωσὴφ καὶ τὸ βρέφος κείμενον ἐν τῇ φάτνῃ». Η καμπάνα σαν σημάνει, -ακολουθία συνήθως τελείται όρθρο βαθύ, πολύ πριν ξημερώσει- πρέπει να μας βρει στον ναό. 

Έχει σημασία να μεταβεί κανείς νωρίς στην ακολουθία, διότι αυτό είναι μια θυσία, αφού κόβουμε από τον ύπνο μας και οπωσδήποτε φροντίζουμε να μην αγρυπνήσουμε σ’ αυτά τα περίεργα ρεβεγιόν που δεν μας αφήσουν ούτε νου καθαρό, ούτε ικμάδα, ούτε και προϋποθέσεις για να κοινωνήσουμε, ακόμη και να εκκλησιαστούμε τελικά. Και, αν δεν προσέξουμε θα κάνουμε Χριστούγεννα χωρίς Χριστό, νεοεποχήτικα, δηλαδή, παγκοσμιοποιημένα Χριστούγεννα! 

Έχει σκοπό, επομένως, το να μεταβούμε νωρίς στον ναό αλλά και για άλλους λόγους να παρακολουθήσουμε την πλούσια υμνογραφία που εκφράζει όλο το θεολογικό βάθος της Δεσποτικής εορτής, την οποία ενδεχομένως να μην ξανακούσουμε αφ’ ενός διότι, αν εκκλησιασθούμε καθυστερημένα το κομμάτι της ακολουθίας που θα προλάβουμε δεν διαφέρει και πολύ απ’ αυτό των Κυριακών και αφ’ ετέρου γιατί πιθανότερο είναι να μην εκκλησιασθούμε την δεύτερη ή την τρίτη ημέρα λόγω υπέρμετρου φαγητού, ποτού, κούρασης και τελικά ύπνου. Πέραν αυτών των λόγων είναι ανάγκη ως πιστοί να βρούμε χρόνο στην ακολουθία, εκεί στην σύναξη, να συντινισθούμε για να μπορέσουμε να μυσταγωγηθούμε με την προσευχή και, βέβαια, να κοινωνήσουμε των αχράντων Μυστηρίων! Χωρίς αυτό τον στόχο κάθε προετοιμασία μας θα μείνει άκαρπη.

Αν μέχρι τώρα δεν κάναμε τέτοια Χριστούγεννα, καιρός είναι να αναθεωρήσουμε τον τρόπο ερτασμού μας κατά την Γεννήση του Σωτήρος Χριστού. Αν, πάλι, δεν είμαστε σε θέση να κοινωνήσουμε, ας μεταβούμε στον πνευματικό για να εξομολογηθούμε, ώστε να υπάρξει η δυνατότητα. Αλλά και αν, ακόμη, αυτό δεν γίνει, η εξομολόγησις θα ξεφορτώσει την ύπαρξή μας από το επαχθές φορτίο των αμαρτιών μας που δεν είναι λίγες. Επιπλέον, αν δεν νηστέψαμε ακόμη, ας νηστεύψουμε, έστω και τις λίγες αυτές ημέρες που απομένουν. Ας προσευχηθούμε με θέρμη, και πριν από την εορτή, να μας χαρίσει ο Θεός την κατάσταση και τις συνθήκες να δυνηθούμε να γιορτάσουμε πνευματικά. 

Ας μην αφήσουμε όλες τις ετοιμασίες και τα ψώνια για τις τελευταίες ημέρες, διοτι και θα αγχωθούμε αλλά και η υπέρμετρη κούραση θα μας καταβάλει και δεν θα βιώσουμε αυτό που μας χρειάζεται. Ας κάνουμε ότι είναι δυνατόν να κρατήσουμε ειρήνη στην ψυχή και στο περιβάλλον μας. Ας γλυκάνουμε τις σχέσεις μας. Προσοχή στο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι από αδιάκριτα λόγια. Δεν είναι ο καιρός για να σκαλίζουμε διενέξεις! Ας αφεθούμε με εμπιστοσύνη στην πρόνοια που μας αγαπά και γεννάται για εμάς. Είναι ο εμμανουήλ που σημαίνει ότι ο Θεός είναι μαζί μας!

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΤΟΝ ΑΛΗΘΙΝΟ ΘΕΟ .ΑΡΧΙΜ. ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΦΙΛΩΤΑ .

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΤΟΝ ΑΛΗΘΙΝΟ ΘΕΟ Β΄ ΑΡΧΙΜ. ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΦΙΛΩΤΑ

ΑΡΧΙΜ. ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΦΙΛΩΤΑ

Μολονότι, «Θεὸν οὐδεὶς ἑώρακε πώποτε» ως προς την απερίγραπτη και ακατανόητη μακαρία φύση Του, ο Κύριος δεν μας εγκατέλειψε σε πλήρη άγνοια για τον Εαυτό του, αφού «ὁ μονογενὴς υἱὸς ὁ ὢν ἐν τοῖς κόλποις τοῦ πατρός, αὐτὸς ἐξηγήσατο»(Ιω.1,18). Και βέβαια αυτό το έκανε αφού πρώτα γεννήθηκε. Γι’ αυτό και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός συστηματοποιώντας την προγενέστερη πατερική διδασκαλία σημειώνει: «Ἄρρητον οὖν τὸ θεῖον καὶ ἀκατάληπτον. Οὐδεὶς γὰρ ἐπιγινώσκει τὸν πατέρα εἰ μὴ ὁ υἱός, οὐδὲ τὸν υἱὸν εἰ μὴ ὁ πατήρ». Καὶ τὸ πνεῦμα δὲ τὸ ἅγιον οὕτως οἶδε τὰ τοῦ θεοῦ, ὡς τὸ πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου οἶδε τὰ ἐν αὐτῷ. Μετὰ δὲ τὴν πρώτην καὶ μακαρίαν φύσιν οὐδεὶς ἔγνω ποτὲ τὸν Θεόν, εἰ μὴ ᾧ αὐτὸς ἀπεκάλυψεν, οὐκ ἀνθρώπων μόνον ἀλλ᾿οὐδὲ τῶν ὑπερκοσμίων δυνάμεων καὶ αὐτῶν, φημί, τῶν Χερουβὶμ καὶ Σεραφίμ. Οὐκ ἀφῆκε μέντοι ἡμᾶς ὁ Θεὸς ἐν παντελεῖ ἀγνωσίᾳ· πᾶσι γὰρ ἡ γνῶσις τοῦ εἶναι Θεὸν ὑπ᾿ αὐτοῦ φυσικῶς ἐγκατέσπαρται. Καὶ αὐτὴ δὲ ἡ κτίσις καὶ ἡ ταύτης συνοχή τε καὶ κυβέρνησις, τὸ μεγαλεῖον τῆς θείας ἀνακηρύττει φύσεως. 

Καὶ διὰ νόμου μέν καὶ προφητῶν πρότερον, ἔπειτα δὲ καὶ διὰ τοῦ μονογενοῦς αὐτοῦ Υἱοῦ, Κυρίου δὲ καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, κατὰ τὸ ἐφικτὸν ἡμῖν τὴν ἑαυτοῦ ἐφανέρωσε γνῶσιν». Το οποίο σε μετάφραση αποδίδεται: «Αλλά ο Θεός δεν μας άφησε σε τέλεια άγνοια. Διότι η γνώση της υπάρξεως του Θεού έχει αποθησαυρισθεί μέσα στην φύση μας. Ακόμη και η ίδια η κτίση και η συνοχή και η διακυβέρνησή της διακηρύσσει το μεγαλείο της φύσεως του Θεού. Μας φανέρωσε, βέβαια, όσο είναι δυνατόν, πρώτα με το νόμο και τους προφήτες τη γνώση του εαυτού Του και έπειτα με τον μονογενή Του Υιό, τον Κύριο και Θεό μας, Σωτήρα Ιησού Χριστό». 

Μέχρι την ενανθρώπιση όμως, του Υιού και Λόγου του Θεού, από τους ανθρώπους όχι όλοι, αλλά μόνο ο Ισραήλ ως λαός γνώριζε τον Θεό, και αυτός πάλι προβληματικά, αφού συνεχώς ξεύφευγε στην ειδωλολατρεία. Μεμονωμένες, οπωσδήποτε περιπτώσεις υπήρχαν, όπως του Αβραάμ, του Νώε και τόσων άλλων που δεν αποτελούσαν όμως ακόμη τον εκλεκτό λαό που αργότερα θα συνάψει Διαθήκη με τον Θεό. Πώς όμως οι άνθρωποι μέχρι τότε γνώριζαν τον Θεό;

Μέσα στον Παράδεισο, προ της πτώσεως Οι πρωτόπλαστοι είχαν άμεση κοινωνία με τον Πλάστη και Κύριο. Το μέγα τούτο και πολύτιμο αγαθό ο άνθρωπος, όπως βγήκε από τα χέρια του Πλάστη σύμφωνα με την Βιβλική θεώρηση, εισήλθε μέσα στην κτίση σε σειρά τελευταίος, ως βασιλεύς, αφού ο Θεός προευτρέπισε τον κόσμο που δημιούργησε με παντοειδή κάλλη, σαν ένα είδος βασιλικού ανακτόρου, αποθέτοντας σε αυτόν πλούτο φανερό την χλωρίδα και την πανίδα και ενέκρυψε στη γη όχι μόνο τους πολύτιμους λίθους και τα ευγενή μέταλλα αλλά και την ενέργεια που υπάρχει στα πεδία, στις φυσικές πηγές καθώς και στα έμβια συστήματα, «αναδεικνύνει στον κόσμο τον άνθρωπο, ώστε να γίνει σε μερικά από τα θαύματα που υπάρχουν στην κτίση θεατής και σε άλλα κύριος· έτσι δια της απολαύσεως θα έχει τη σύνεση του χορηγού (θα γνωρίζει δηλαδή τον Δωρεοδότη), δια του κάλλους -πάλι- και του μεγέθους των βλεπομένων θα ανιχνεύει την άρρητη και υπεράνω λόγου, δύναμη του Ποιητή». Πρόκειται δηλαδή για τις άπειρες ιδιότητες του Θεού, που επισημαίνει ο απόστολος Παύλος λέγοντας· «Τά γάρ ἀόρατα αὐτοῦ ἀπό κτίσεως κόσμου τοῖς ποιήμασι νοούμενα καθορᾶται, ἥ τε ἀΐδιος αὐτοῦ δύναμις καί θεότης, εἰς τό εἶναι αὐτούς ἀναπολογήτους». 

Πράγματι ο Θεός κατέστησε τον άνθρωπο επόπτη της ορατής κτίσεως και άρχοντα, γι’ αυτό και τον ευλόγησε λέγοντας· «αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και πληρώσατε την γην και κατακυριεύσατε αυτής και άρχετε των ιχθύων της θαλάσσης και των πετεινών του ουρανού και πάντων των κτηνών και πάσης της γης…»(Γεν. 1,28). Με όλα τα αισθητά στα οποία όρισε επόπτη τον άνθρωπο ήθελε να τον μυήσει στη θεογνωσία, το μυστήριο της Χάριτος, στην οποία μετείχαν προπτωτικά οι πρωτόπλαστοι, διότι δεν ήταν μόνο σάρκα αλλά και πνεύμα που έλαβαν με το απόρρητο και ζωαρχικό εκείνο εμφύσημα.

Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος εύστοχα θα σημειώσει, αυτό που είναι η οντότητά μας, λέγοντας· «…ζῶον ἐν ἐξ ἀμφοτέρων (ἀοράτου τε λέγω καὶ ὁρατής φύσεως) δημιουργεῖ τὀν ἄνθρωπον· καὶ παρὰ μὲν τῆς ὕλης λαβὼν σῶμα, ἥδη προϋποστάσης, παρ’ ἑαυτοῦ δὲ πνοὴν ἐνθείς (ὁ δὴ νοερὰν ψυχὴν καὶ εἰκόνα Θεοῦ οἶδεν ὁ λόγος) οἷον τινὰ κόσμον ἕτερον, ἐν μικρῷ μέγαν, ἐπὶ τῆς γῆς ἵστησιν ἄγγελον ἄλλον, προσκυνητὴν μικτόν, ἐπόπτην τῆς ὁρατής κτίσεως, μύστην τῆς νοουμένης, βασιλέα τῶν ἐπὶ γῆς, βασιλευόμενον ἄνωθεν, ἐπίγειον καὶ οὐράνιον, πρόσκαιρον καὶ ἀθάνατον, ὁρατὸν καὶ νοούμενον, μέσον μεγέθους καὶ ταπεινότητος· τὸν αὐτὸν πνεῦμα καὶ σάρκα, πνεῦμα διὰ τὴν χάριν, σάρκα διὰ τὴν ἔπαρσιν· τὸ μὲν ἵνα μένῃ καὶ δοξάζῃ τὸν εὐεργέτην· τὸ δὲ ἵνα πάσχῃ, καὶ πάσχων ὑπομιμνήσκηται καὶ παιδεύηται τῷ μεγέθῃ φιλοτιμούμενος· ζῶον ἐνταῦθα οἰκονομούμενον καὶ ἀλλαχοῦ μεθιστάμενον καὶ πέρας τοῦ μυστηρίου, τῇ πρὸς Θεὸν νεύσει θεούμενον». (Γρηγορίου Θεολόγου, Λόγος 45,7). 

Το οποίο μεταφραζόμενο αποδίδεται: «μία ζώσα ύπαρξη, που (ο Θεός) δημιουργεί ως άνθρωπο από αόρατη και ορατή -λέω- φύση· για την οποία αφού έλαβε σώμα από την ύλη που προηγήθηκε στην Δημιουργία, ενώ από τον εαυτό Του ενεφύσησε πνεύμα, το οποίο λεγόμενο, βέβαια, εννοεί, την ψυχή και το κατ’ εικόνα Θεού, τέτοιο κατά κάποιο τρόπο άλλο κόσμο έκτακτα μεγάλο μέσα στον μικρό τον θέτει σαν άλλον άγγελο πάνω στη γη, εμπιστευμένο συνάμα να επιστατεί στην αισθητή κτίση και να μυείται στις άκτιστες ενέργειες της υπέρ λόγον φύσεως του Θεο· άρχοντα πάνω στη γη ο οποίος όμως θα έχει την αναφορά του στον Θεό, επίγειο και ουράνιο, πρόσκαιρο και αθάνατο, αισθητό και νοερό, μεταξύ μεγαλείου και ταπεινότητος· τον ίδιο πνεύμα και σάρκα, πνεύμα λόγω της δωρεάς και σάρκα για να μην επαίρεται· αφ’ενός για να είναι αφοσιωμένος και να δοξάζει τον Ευεργέτη· αφ’ ετέρου δε, να πάσχει και υπομένοντας να θυμάται και να παιδαγωγείται αναλογιζόμενος το μέγεθος της δωρεάς· ζώσα ύπαρξη (λοιπόν) που ενώ στη παρούσα ζωή οικονομείται (βολεύεται) όμως μετατίθεται αλλού και αυτή είναι τελικά η προοπτική του μυστηρίου να φθάνει στην θέωση αφού χαριτώνεται με την αφοσίωσή του στον Θεό.

Ἔχοντας ὅμως διπλὴ καταβολὴ ὁ ἄνθρωπος διάκειται συγγενῶς καὶ οἰκείως πρὸς κάθε μία ἀπὸ τὶς δύο ἀπολαύσεις. Ἀπολαμβάνει τὸν Θεὸ μὲ τὴν θειότερη φύση, ἐνῶ τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς μὲ τὴν ὁμογενῆ αὐτῶν αἴσθηση. Καὶ ἂν θέλουμε νὰ εἴμαστε πιὸ ἀκριβεῖς ἡ ἀνθρώπινη φύση καὶ συνακόλουθα ἡ ἀνθρώπινη ζωὴ, ἐπειδὴ εἶναι σύνθετη καὶ πολυμερὴς, ἔχει τὴ σωματική, τὴ διανοητικὴ καὶ τὴν πνευματική της πλευρά. Κάθε μιά, πάλι, ἀπὸ τὶς πλευρὲς αὐτὲς ἔχει τὶς δυνάμεις της, τὶς ἀνάγκες καὶ τοὺς τρόπους της. Συνεπῶς, ὅταν ὅλες οἱ δυνάμεις μας εἶναι σὲ ἐνέργεια καὶ ὅλες οἱ ἀνάγκες μας ἰκανοποιοῦνται, ὑπάρχει ἰσορροπία καὶ ἀληθινὴ ζωή. Αὐτὸ διότι οἱ δυνάμεις τῆς φύσεώς μας λειτουργοῦν σὲ μιὰ ἑνότητα, ἀλληλεξάρτηση καὶ συνεργασία. Γι’ αὐτὸ μιὰ ζωὴ ποὺ δὲν καλύπτει καὶ δὲν καλλιεργεῖ ὅλες τὶς πλευρὲς τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ μονάχα ἕνα μικρὸ μέρος τους καὶ μάλιστα τὸ πιὸ ἀσήμαντο, μπορεῖ νὰ ἀγγίξει τὸ κέντρο τῆς φύσεως τοῦ ἀνθρώπου ποὺ εἶναι πνευματικό;

Ἡ ἀποδοχὴ Αὐτοῦ, τοῦ «Ὄντος ἀπαρχῆς»,δηλαδή, τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου σαφῶς γίνεται καὶ εἶναι ὁ λόγος τῆς προσωπικῆς μας ζωῆς! Εἶναι πλέον αὐτὸ ποὺ δίνει νόημα στὸ πρόσκαιρο αὐτὸ πέρασμά μας ἀπὸ τὴ γῆ. Γι’ αὐτὸ, ὄντως, Μυστήριο, ξένο καὶ παράδοξο εἶναι η Γέννησις τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, διότι ἂν εἶναι ἀκατανόητο καὶ συνάμα θαυμαστὸ, ὄχι μόνο στοὺς ἀνθρώπους ἀλλὰ καὶ στοὺς ἀγγέλους καὶ στοὺς ἀρχαγγέλους, νὰ ἔλθουν στὴν ὕπαρξη ἐκεῖνα ποὺ κάποτε δὲν ὑπῆρχαν καὶ νὰ ἀποτελοῦν ὄντα, εἶναι ἀπείρως θαυμαστότερο καὶ πολυύμνητο νὰ γίνει κάποιο ἀπὸ αὐτὰ Θεός μὲ τὸ νὰ γίνεται ὁ Θεὸς ἄνθρωπος χωρὶς νὰ παύει νὰ εἶναι Θεός. Ὁ Ὤν, “Αὐτὸς ποὺ ὑπάρχει” πρὸ πάντων τῶν αἰώνων, ὁ Θεὸς Λόγος, ὁ Ὁποῖος δὲν ὑπῆρχε καιρὸς ποὺ νὰ μὴν ὑπάρχει, ἀφοῦ «ἐν ἀρχὴ ἦν ὁ Λόγος», καὶ ποὺ εἶναι βέβαια συνάναρχος καὶ συναΐδιος μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, τὸ Ὁποῖο «ἦν μὲν ἀεὶ καί ἐστι καὶ ἔσται, μᾶλλον δέ ἐστιν ἀεί», ὅταν ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, προσλαμβάνοντας τὴν ἀνθρώπινη φύση μας, ἄρχεται, γιὰ νὰ γίνει ὁ λόγος τῆς ζωῆς μας· «σήμερον ὁ ἄναρχος ἄρχεται, καὶ ὁ Λόγος σαρκοῦται».
Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς Δημιουργίας ὁ Θεὸς ἔκανε τὸν ἄνθρωπο κατ’ εἰκόνα δική Του γιὰ νὰ δυνηθῆ νὰ χωρέσῃ τὸ ἀρχέτυπο μὲ τὴν ἐνανθρώπιση. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸν ἔκτισε σύνδεσμο τοῦ νοητοῦ καὶ αἰσθητοῦ κόσμου καὶ ἀνακεφαλαίωση καὶ ἐπίλογο ὅλων τῶν κτισμάτων. Καὶ ὅπως σημειώνει ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγορείτης: «διὰ τοῦτον τὸν σκοπόν, ἵνα ἑνωθεὶς μετ’ αὐτοῦ, ἑνωθῇ μεθ’ ὅλων τῶν κτισμάτων καὶ ἀνακεφαλαιωθῶσιν ἐν τῷ Χριστῷ οὐράνια καὶ ἐπίγεια, ὡς λέγει ὁ Παῦλος. Καὶ κτίστης καὶ κτίσις γένηται ἓν καθ’ ὑπόστασιν, κατὰ τὸν θεοφόρον Μάξιμον». Ὑπάρχει δηλαδὴ ἕνας ὑψηλὸς προορισμὸς γιὰ τὸν ἄνθρωπο στὸν ὁποῖο τὸν καλεῖ ὁ Θεὸς χαριζοντάς του τὴν ἐλευθερία. Αὐτὸ εἶναι τὸ πρῶτο, τὸ κατ’ εὐδοκίαν θέλημα τοῦ Θεοῦ, τὸ ὁποῖο θά ἐλάμβανε χώρα καὶ πρὸ τῆς πτώσεως.
Ὁ προσανατολισμός μας σ’ αὐτὴ τὴν κλήση μας εἶναι τελικὰ ἐκεῖνο ποὺ ταιριάζει στὴ φύση μας καὶ θὰ μᾶς γεμίσει ὑπαρξιακά. Ἀντίθετα ἡ ἀποστροφή μας πρὸς τὸ κάλεσμα τοῦ Θεοῦ ἐπειδὴ θὰ μᾶς στερήσει τὴν ζωντανὴ κοινωνία μαζί Του θὰ μᾶς ἀφήσει ἕνα αἴσθημα ἀνικανοποίητου καὶ ἕνα κενὸ ποὺ θὰ χάσκει νὰ μᾶς καταπιεῖ ὑπαρξιακά. Διότι, ἂν ἡ βιωτή μας δὲν γίνῃ πέρασμα ἀπὸ τοῦτον τὸν κόσμο στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἀστοχήσαμε στὶς ἐπιλογές μας καὶ θὰ στερηθοῦμε τὴν μετοχή μας στὸ ἄκτιστο Φῶς τῆς Παρουσίας τοῦ Θεοῦ. Τότε τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ θὰ λάμψει στὸν μακάριο καὶ ἀθάνατο ἐκεῖνον κόσμο ἀπείρως περισσότερο ἀπὸ τὸν ἥλιο ἀλλὰ δὲν θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ πλασθοῦν τότε μάτια. Γι’ αυτό: «Καθένας που βαπτίσθηκε στο όνομα του Χριστού, οφείλει να περάσει απ΄ όλες τις μεθηλικιώσεις του Χριστού. Γιατί στο βάπτισμα τις έλαβε δυνάμει, και μέσω των εντολών μπορεί να τις πραγματώσει και να τις γνωρίσει. Στη σύλληψη του Χριστού αντιστοιχεί ο αρραβώνας του Πνεύματος· στη γέννησή Του, η ενέργεια της αγαλλιάσεως· στη βάπτισή Του, η καθαρτική δύναμη της φωτιάς του Πνεύματος· στη μεταμόρφωση, η θεωρία του θείου φωτος· στη σταύρωση, η νέκρωση του πιστού σε σχέση με όλα· στην ταφή, η κατοχή μέσα στην καρδιά του θείου έρωτα· στην ανάσταση, η ζωοποιός έγερση της ψυχής· στην ανάληψη, η έκσταση προς το Θεό και η αρπαγή του νου. Όποιος δεν πέρασε αυτές τις μεθηλικιώσεις του Χριστού και δεν τις αισθάνεται, είναι ακόμη νήπιος και στο σώμα και στο πνεύμα κι ας θεωρείται απ΄ όλους γέροντας και πρακτικός», όπως σημειώνει ο άγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης.

Ἡ μέλλουσα ζωή, ὅσους δεχθῆ χωρὶς τὶς δυνάμεις καὶ τὶς αἰσθήσεις ποὺ εἶναι ἀπαραίτητες γι’ αὐτὴ δὲν θὰ τοὺς βοηθήσει καθόλου στὴν μακαριότητα. Οἱ πιστοὶ δέχονται στὴν παροῦσα ζωὴ πολλὲς ἀνταύγειες ἀπὸ τὴ μέλλουσα καὶ τοῦτο εἶναι τὸ διαπιστευτήριο γιὰ νὰ δράξουν τὴν εὐκαιρία τῆς σωτηρίας· «ἐπιλαβοῦ τῆς αἰωνίου ζωῆς». «Ἡ ἐν Χριστῷ ζωὴ γεννιέται σ’ αὐτὴ τὴ ζωὴ καὶ ἀρχίζει ἀπὸ ἐδῶ. Ὁλοκληρώνεται ὅμως στὴ μέλλουσα, ὅταν φθάσουμε σ’ ἐκείνη τὴν ἡμέρα. Ἀλλὰ οὔτε αὐτὴ ἡ ζωὴ μπορεῖ νὰ τὴν τελειοποιήσῃ στὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων οὔτε ἡ μέλλουσα, ἂν δὲν ξεκινήσει ἀπὸ ἐδῶ». Καὶ τὸ ξεκίνημα δὲν εἶναι νὰ ἀλλάξουμε τόπο ἀλλὰ τὸν τρόπο καὶ τὴν ζωὴ. Μεταθέτοντας τὴ ζωὴ ἀπὸ τὸν ὁρατὸ στὸν ἀόρατο κόσμο θὰ ζοῦμε ἐν τῷ Θεῷ. Αὐτὴ τὴν ἔννοια ἔχει ὁ λόγος τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου γιὰ τὸν ἄνθρωπο: «ζῶον ἐνταῦθα οἰκονομούμενον καὶ ἀλλαχοῦ μεθιστάμενον καὶ πέρας τοῦ μυστηρίου, τῇ πρὸς Θεὸν νεύσει θεούμενον».

Αὐτὴ ἡ μονομέρεια τῶν ἐπιλογῶν μας αὐτονομώντας μονοφυσιτικὰ τὸν αἰσθητικό μας κόσμο ἀπὸ τὸν νοερὸ, ἀκόμη καὶ στὰ Χριστούγεννα, εἶναι τελικὰ ἐκεῖνο ποὺ μᾶς στερεῖ τὴν ὀμορφιὰ τῆς ἁρμονίας ἀλλὰ καὶ τοῦ ἀληθινοῦ νοήματος τῆς ζωῆς. Ὅσο καὶ ἂν οἱ πολιτισμοὶ διαδέχονται ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, ὅσο καὶ ἂν οἱ ἐξωτερικὲς μορφὲς ζωῆς ἀλλάζουν, ὅσο κι ἂν καλπάζει ἡ παγκοσμιοποίηση, ὑπάρχει κάτι ποὺ δὲν θὰ ἀλλάξει ποτέ! Ἡ ἀνθρώπινη πνευματικὴ δίψα γιὰ τὸ ὑπερφυσικό καὶ ὑπερβατικό εἶναι «ἕνα δῶρο -ὅπως γράφει ὁ Ἀλέξανδρος Σμέμαν- δοσμένο ἀποκλειστικὰ στὸν ἄνθρωπο ὡς σημεῖο καὶ οὐσία αὐτῆς τῆς ἴδιας τῆς ἀνθρώπινης φύσεώς του». Αὐτὸ ποὺ κάνει τὸν ἄνθρωπο νὰ ξεχωρίζῃ καὶ νὰ ὑπάρχῃ μέσα στὴν αἰσθητὴ Δημιουργία εἶναι ὅτι ἔχει ψυχή. Ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου δὲν εἶναι ὅπως ἡ ψυχή - ζωὴ τῶν ἀλόγων ζώων. Ἐπειδὴ ἡ ψυχὴ καθενὸς ἀπὸ τὰ ἄλογα ζῶα εἶναι ἡ ζωὴ τοῦ σώματος ποὺ τὰ ἐμψυχώνει, καὶ δὲν ἔχουν αὐτὰ τὴν ζωὴ ὡς οὐσία ἀλλὰ μόνο ὡς ἐνέργεια, γι’ αὐτὸ διαφέρει ἀπ’ αὐτὰ ὁ ἄνθρωπος. Ἀλλὰ καὶ ἀπ’ τοὺς ἀγγέλους διαφέρει ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου. Οἱ ἄγγελοι ἔχουν τὴν ζωὴ μόνο ὡς οὐσία καὶ ὄχι καὶ ὡς ἐνέργεια, αφοῦ δὲν ἔχουν σῶμα ποὺ νὰ χρειάζεται νὰ λάβῃ ζωοποιὸ δύναμη. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει ψυχὴ καὶ ὡς οὐσία καὶ ὡς ἐνέργεια, ἡ ψυχή του δὲν εἶναι μόνο ζωὴ τοῦ σώματος ποὺ τὸ ἐμψυχώνει ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ καθ’ ἑαυτὴν ἔχοντας τὴν ἰδιαίτερη οὐσία καὶ ὑπόστασή της. Γι’ αὐτὸ μετὰ τὸν βιολογικό μας θάνατο δὲν παύουμε νὰ ὑπάρχουμε ἀλλὰ ζοῦμε ὡς πνεύματα μέχρι νὰ ξαναλάβουμε τὰ σώματά μας μὲ τὴν κοινὴ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν. Ἡ ἀθάνατη αὐτὴ ψυχὴ ποὺ μᾶς ἔδωσε ὁ Θεὸς μὲ τὸ ἀπόρρητο καὶ ζωαρχικὸ ἐκεῖνο ἐμφύσημα εἶναι ποὺ μᾶς κάνει νὰ διψοῦμε τῆν παρουσία Του στὴν ὕπαρξή μας.

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀληθινὸς ἄνθρωπος ἐξ αἰτίας τοῦ ἀνειρήνευτου πόθου του γιὰ ὑπερβατικότητα. Καὶ βέβαια ὁ πόθος αὐτὸς δὲν μπορεῖ νὰ ἰκανοποιηθεῖ ἂν ὁ ἄνθρωπος δὲν ἔχει κοινωνία μὲ Τὸν Ὄντα, μὲ Αὐτὸν ποὺ ὑπάρχει πάντοτε καὶ ποὺ δὲν ὑπῆρχε καιρὸς ποὺ νὰ μὴν ὑπάρχει.Ὅσο καὶ ἂν οἱ πολιτισμοὶ διαδέχονται ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, ὅσο καὶ ἂν οἱ ἐξωτερικὲς μορφὲς ζωῆς ἀλλάζουν, ὅσο κι ἂν καλπάζει ἡ παγκοσμιοποίηση, ὑπάρχει κάτι ποὺ δὲν θὰ ἀλλάξει ποτέ! Ἡ ἀνθρώπινη πνευματικὴ δίψα γιὰ τὸ ὑπερφυσικό καὶ ὑπερβατικό εἶναι «ἕνα δῶρο -ὅπως γράφει ὁ Ἀλέξανδρος Σμέμαν- δοσμένο ἀποκλειστικὰ στὸν ἄνθρωπο ὡς σημεῖο καὶ οὐσία αὐτῆς τῆς ἴδιας τῆς ἀνθρώπινης φύσεώς του». Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀληθινὸς ἄνθρωπος ἐξ αἰτίας τοῦ ἀνειρήνευτου πόθου του γιὰ ὑπερβατικότητα. Καὶ βέβαια ὁ πόθος αὐτὸς δὲν μπορεῖ νὰ ἰκανοποιηθεῖ ἂν ὁ ἄνθρωπος δὲν ἔχει κοινωνία μὲ Τὸν Ὄντα, μὲ Αὐτὸν ποὺ ὑπάρχει πάντοτε καὶ ποὺ δὲν ὑπῆρχε καιρὸς ποὺ νὰ μὴν ὑπάρχει.

Στὴν καθημερινή μας πραγματικότητα διαπιστώνουμε ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι κάτι ἀναζητοῦν. Ἀναζητοῦν ἀδιάκοπα καὶ ἀνήσυχα. Νομίζουν ὅτι ἡ ἀναζήτησή τους ἀφορᾶ κάτι ποὺ ἀφορᾶ τὴν ἐγκόσμια πραγματικότητα. Δὲν εἶναι πάντοτε σὲ θέση νὰ συνειδητοποιήσουν ὅτι ἡ ἀνειρήνευτη αὐτὴ ἐπιθυμία τους εἶναι ἡ πανανθρώπινη νοσταλγία τοῦ Θεοῦ. Κατακτώντας κάτι ἀπὸ τὰ ὑλικὰ καὶ πρόσκαιρα,ποὺ νομίζουν ὅτι τοὺς λείπει, ἐπειδὴ δὲν βρίσκουν ἀνάπαυση, τὸ ἀπορρίπτουν καὶ ξαναρχίζουν τὴν συνάμα πολύτιμη καὶ βασανιστική τους ἀναζήτηση, ἡ ὁποία, ἂν δὲν καταλήξει στὸν Θεὸ, δὲν ἔχει τέλος. Κάποιοι, πάνω στὴνἐπίγνωση τῆς ἀναζητήσεώς τους, ὅταν δὲν βροῦν τὸν ποθούμενο, ἀναγνωρίζουν τὸν ἄσκοπο κόπο τους, ἄλλοι δικαιολογοῦν τὴν ἐσωτερικὴ αὐτὴ πάλη τους φιμώνοντας τὴ συνείδησή τους καὶ προσπαθώντας νὰ σκοτώσουν τὴ βασανιστική τους δίψα. 

Τὸ πρόβλημα εἶναι ὅτι ἀγνοοῦμε τὸν ἑαυτό μας! Ὁ ἄνθρωπος, κατ’ ἐξοχὴν στὴν ἐποχή μας, ἂν καὶ ἔφτασε σὲ μεγάλα καὶ ὑψηλὰ ἐπιτεύγματα τὴς πληροφορικῆς, τῆς γενετικῆς, τῆς τεχνολογίας, γενικὰ τῆς ἐπιστήμης, ἀγνοεῖ αὐτὸ ποὺ βρίσκεται μέσα του. Ὅπως ἔλεγε ὁ Καρὲλ: «ἡ ἄγνοιά μας εἶναι, πραγματικά, πολὺ μεγάλη. Τὰ πιὸ πολλὰ ἐρωτήματα ποὺ προβάλλουν σ’ αὐτοὺς ποὺ μελετοῦν τὰ ἀνθρώπινα ὄντα μένουν ἀναπάντητα. Τεραστίες περιοχὲς τοῦ ἐσωτερικοῦ μας κόσμου εἶναι ἀκόμα ἄγνωστες». Αὐτὴ τὴν ἀλήθεια ἐκφράζει και ὁ ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος λέγοντας: «Τὸ τίμιον σκεῦος τῆς ψυχῆς ἐν πολλῇ βαθύτητᾳ τυγχάνει, ὡς ποὺ φησίν· ἄβυσσον καὶ καρδίαν αὐτὸς ἐρευνᾶ». Ὁ Ἄνθρωπος, αὐτὸς ὁ ἄγνωστος, μέσα στὸ φῶς τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς γνωρίζεται. Ἐπειδὴ καθαρίζει τὸ ὁπτικὸ τῆς ψυχῆς μας, ὁ νοῦς ποὺ εἶναι θεωρητικὸς, στρεφόμενος στὸν ἑαυτό του μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ ποὺ λαμβάνει μὲ τὸ βάπτισμα καὶ ἀναζωπυρώνει μὲ τὰ ἄλλα μυστήρια, δύναται νὰ βλέπει καθαρά. Καὶ ὅπως λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς: «Τὸ νὰ γνωρίζει κανεὶς τὸν Θεό, ἢ νὰ γνωρίζει τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν ἀξία του (πράγματα ποὺ τώρα καὶ οἱ ἁπλοϊκοὶ Χριστιανοὶ γνωρίζουν) εἶναι γνώση ὑψηλότερη ἀπὸ τὴ φυσιολογία, τὴν ἀστρολογία, καὶ ὅλη τὴ γύρω ἀπ’ αὐτὲς φιλοσοφία. 

Ἐπιπλέον ὅμως, τὸ νὰ γνωρίζει ὁ ἀνθρώπινος νοῦς τὴν ἀσθένειά του καὶ αὐτὴν νὰ ζητᾶ νὰ θεραπεύσει, αὐτὸ εἶναι πολὺ ἀνώτερο ἀσυγκρίτως ἀπὸ τὸ νὰ γνωρίζει καὶ καὶ νὰ ἐρευνᾶ τὰ μεγέθη τῶν ἄστρων καὶ τοὺς λόγους τῶν φύσεων, τὶς γενέσεις τῶν ἐπιγείων καὶ τὶς περιόδους τῶν οὐρανίων σωμάτων, τὶς μεταβολὲς καὶ τὶς ἀνατολὲς τῶν ἀστέρων, τὶς ἀκινησίες καὶ τὶς ὁπισθοδρομήσεις τους, τὶς μεταξύ τους ἀποστάσεις καὶ συνελεύσεις, καὶ γενικὰ τὶς ποικίλες σχέσεις που προέρχονται ἀπὸ τὴν ἐκεῖ πολυκινησία. Γιατὶ ὁ νοῦς ποὺ γνώρισε τὴν ἀσθένειά του, βρῆκε ἀπὸ ποῦ μπορεῖ νὰ μπεῖ γιὰ νὰ βρεῖ τὴ σωτηρία, νὰ πλησιάσει τὸ φῶς τῆς γνώσεως καὶ νὰ λάβει σοφία αληθινή, ἡ ὁποία δὲν καταλύεται μαζὶ μὲ τὸν αἰῶνα τοῦτον».

Αὐτὸ ἂς γίνῃ τὸ Ἀ (Ἄλφα) τῆς Ἀρχῆς τῆς κοινωνίας μας μὲ τὸν Θεὸ ποὺ εἶναι ἡ Ἀνάγκη τῆς ὑπάρξεώς μας γιὰ νὰ βροῦμε μέσα μας Ἀνάπαυση.

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

Τι σού στοίχησε ο αγώνας; Ποιό είναι το κόστος;

Η Ορθόδοξη Ομολογία αποτελεί εμπόδιο σε κάποιους, οι οποίοι επιθυμούν υπάκουα ρομπότ και όχι ελεύθερους ανθρώπους. Η απ’ ευθείας πολεμική εκτός του ότι στο βάθος ωφελεί και δυναμώνει την Εκκλησία, δεν είναι τόσο επικίνδυνη όσο η ύπουλη τακτική πού χρησιμοποιείται για τη διάβρωση της Εκκλησίας από μέσα.
Κάποιοι κύριοι δεν επιθυμούν να αδειάσουν οι Ορθόδοξοι ναοί, αλλά να γεμίσουν με ανθρώπους που θα έχουν αλλοιωμένο φρόνημα.
Αυτός είναι ο στόχος, να μεταλλάξουν την Εκκλησία σε κάτι άλλο από αυτό που είναι στην ουσία της. Να την μεταλλάξουν σε έναν άνευρο οργανισμό, ο όποιος θα ενσωματωθεί πλήρως στο σύστημα και θα δουλεύει, για λογαριασμό του συστήματος, απορροφώντας τους κραδασμούς πού προκαλούν οι ενέργειες της κοσμικής εξουσίας σε εθνικό ή παγκόσμιο επίπεδο. Όσοι αρνούνται να μπουν σ' αυτήν την διαδικασία, στιγματίζονται από το προοδευτικό ιερατείο της Νέας Τάξης ως ακραίοι, φανατικοί και ανόητοι.
Σήμερα προβάλλεται από κληρικούς, όλων των βαθμίδων της Ιεροσύνης έτερος Χριστός Ασταύρωτος, στα μέτρα των ανθρώπων.
Γίναμε χριστιανοί αγνώριστοι σε σημείο να μη διαφέρουμε από απίστους και άθεους και σε πολλά να τους ξεπερνούμε.

Πώς έγινε αυτό;
Πώς φθάσαμε σ’ αυτό το κατάντημα;
απάντησις: Ανακατέψαμε την Αλήθεια με την αίρεση – το φώς με το σκότος.
Μας έφθειραν οι υπολογισμοί, ιδιοτέλειες δειλία, καριέρα, βόλεμα ματαιοδοξία...και ιδού το αποτέλεσμα:
Απομένει ν’ ακούσουμε και το ρήμα του Κυρίου εν ημέρα κρίσεως:
“Ουκ οίδα ημάς”

Ο Μέγας Βασίλειος Δεν μασούσε τα λόγια του.
Δεν πήγε σε κοσμοπολίτικους και εξωτικούς προορισμούς για να υπογράψει ύπουλα κείμενα. Πάνω από όλα λέγει κατάμουτρα στον έπαρχο Μόδεστο ότι η αίρεση είναι απεχθής στον Θεό και οδηγεί στην απώλεια. Δεν νοιάζεται ο Μέγας Βασίλειος αν θα τον αποκαλέσουν οι αιρετικοί ακραίο φονταμενταλιστή ή οπισθοδρομικό ή κάτι παρεμφερές. Μιλά την γλώσσα της αλήθειας γνωρίζοντας πολύ καλά ποιόν έχει απέναντι.

Ο Μ. Βασίλειος δεν είπε νερώστε το κρασί σας επειδή μπορεί να μη σας επιτρέψουν να συνεχίσετε να λειτουργείτε στον Μέγα Αντώνιο, ή στον Προφήτη Ηλία.
Ο Ορθόδοξος κληρικός είναι πάνω από καθετί επίγειο.
Δεν είπε ο Μέγας Βασίλειος ότι εδώ που είμαι στην Καισάρεια επιτελώ έργο, έστησα το πιο σπουδαίο σύμπλεγμα φιλανθρωπικών ιδρυμάτων που έγινε ποτέ και παρέχω σε χιλιάδες ανθρώπους βοήθεια και για να τα διατηρήσω, νερώνω την πίστι μου…. Το ακριβώς αντίθετο είπε στον Μόδεστο.

Η σιωπή, η δειλία, η αδιαφορία, η ασχετοσύνη, το μεροκάματο των κληρικών, το συμφέρον και η καριέρα, έχει καταντήσει την Εκκλησία σ’ αυτό το χάλι. Να είναι ποινικό αδίκημα η ομολογία της πίστεως και από ποιους παρακαλώ; Όχι από τους Μπολσεβίκους και τους Ναζί, αλλά από τους λεγόμενους Ορθοδόξους.
Ο θεός άλλο θα ζητήσει από τον έναν και έτερο από τον άλλον. Υπάρχει όμως κάτι το οποίο θα το ζητήσει από όλους. Την ορθόδοξη ομολογία.

Σήμερα η ορθοδοξία είθισται να ταυτίζεται μόνον με την αποδοχή του Χριστού. Δηλαδή δεχόμεθα τον Χριστόν και επειδή πηγαίνουμε στην Εκκλησία και ανάβουμε και κανένα κεράκι, πηγαίνομε και σε καμιά θρησκευτική εκδήλωση, υποτίθεται ότι κλείσαμε θέση στον παράδεισο. Ποιό το νόημα να ενταχθεί στους κόλπους της Εκκλησίας ένας αιρετικός και να μετέχει των αχράντων μυστηρίων, ενώ την ίδια στιγμή να είναι ακατήχητος στις βασικές αλήθειες της πίστεως; Η ποιό το νόημα να είσαι στην εκκλησία και στην πορεία να γίνεις αιρετικός; Έτσι αντικαθιστούμε η ανταλλάσουμε το προηγούμενο εσφαλμένο δόγμα του ανθρώπου με ένα καινούργιο, και ν’ ανταλλάσουμε μέσα τους την παλαιά δεισιδαιμονία με μία άλλη δεισιδαιμονία.

Σήμερα θέλουμε να μιλάμε για την αλλαγή της θρησκευτικής νοοτροπίας του ανθρώπου, για την αλλαγή του αιρετικού δόγματος του Οικουμενισμού, αλλά χωρίς την κατήχηση στις βασικές αλήθειες της Ορθοδόξου πίστεως, αφήνοντας έτσι την ψυχή του ανθρώπου απροστάτευτη. Εάν δεν πράξουμε τα παραπάνω τότε σε τι διαφέρουμε από τους αιρετικούς; Στο Δόγμα;
Και τι να το κάνουμε το Ορθόδοξο Δόγμα όταν δεν το χρησιμοποιούμε για την θεραπεία των ψυχών; Το Δόγμα έτσι δεν ωφελεί σε τίποτα και κανέναν.

Γι’ αυτό και ο Κύριος είπε τον φοβερό εκείνο λόγο:
«άρα ελθών ο Υιός του ανθρώπου ευρήσει την πίστιν επί της γης ;»

Η Ορθοδοξία κύριοι έχει κόστος. Ο αγώνας έχει κόστος.
Τι σου στοίχησε η Ορθοδοξία;
Τι σού στοίχησε ο αγώνας; Ποιό είναι το κόστος;
+Ιερομόναχος Γρηγόριος Ζιώγος
  

κατωτέρω βλέπουμε τον αγώνα των ελλήνων «ομολογητών»

Πηγή

Σχόλιο:
Που είμασταν ως έθνος (είχε γεμίσει ο Παράδεισος με Έλληνες οσίους και μάρτυρες)
και που καταντήσαμε ...
τώρα
γεμίζει η Κόλαση με παιδοκτόνους ...

Ομάδα εκπαιδευτικών "ο Παιδαγωγός"

ΠΗΓΗ