Τα Ψυχοσάββατα .

Ποιὰ εἶναι, πότε καὶ γιατί τελοῦνται

Μέσα στὴν ἰδιαίτερη μέριμνά της γιὰ τοὺς κεκοιμημένους, ἡ ἁγία ὈρθόδoξηἘκκλησία μας ἔχει καθορίσει ξεχωριστὴ ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος γι᾿ αὐτούς. Κάθε Σάββατο δηλαδή.

Ὅπως ἡ Κυριακὴ εἶναι ἡ ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, ἔτσι καὶ τὸΣάββατο εἶναι ἡ ἡμέρα τῶν κεκοιμημένων, γιὰ νὰ τοὺς μνημονεύουμε καὶ νὰἔχουμε (ἐπι)κοινωνία μαζί τους. Σὲ κάθε προσευχὴ καὶ ἰδιαίτερα στὶς προσευχὲς τοῦ Σαββάτου ὁ πιστὸς μνημονεύει τοὺς οἰκείους, συγγενεῖς καὶ προσφιλεῖς,ἀλλὰ ζητᾶ καὶ τὶς προσευχὲς τῆς Ἐκκλησίας γι᾿ αὐτούς.

Στὸ δίπτυχο (χαρτάκι), ποὺ φέρνουμε μαζὶ μὲ τὸ προσφορο γιὰ τὴ θεία Λειτουργία, ἀναγράφονται τὰ ὀνόματα τῶν ζώντων καὶ τῶν κεκοιμημένων, τὰὁποῖα μνημονεύονται.
Σὲ ἐτήσια βάση ἡ Ἐκκλησία ἔχει καθορίσει δύο Σάββατα, τὰ ὁποῖα ἀφιερώνει στοὺς κεκοιμημένους της. Εἶναι τὰ Ψυχοσάββατα. Τὸ ἕνα πρὶν ἀπὸ τὴν Κυριακὴτῆς Ἀπόκρεω καὶ τὸ ἄλλο πρὶν ἀπὸ τὴν Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς.

Τὸ Ψυχοσάββατο πρὶν ἀπὸ τὴν Κυριακὴ τῆς Ἀπόκρεω ἔχει τὸ ἑξῆς νόημα: Ἡ ἑπομένη ἡμέρα εἶναι ἀφιερωμένη στὴ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου.Ἐκείνη τὴ φοβερὴ ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία ὅλοι θὰ σταθοῦμε μπροστὰ στὸ θρόνο τοῦ μεγάλου Κριτή. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ μὲ τὸ Μνημόσυνο τῶν κεκοιμημένων ζητοῦμεἀπὸ τὸν Κύριο νὰ γίνει ἵλεως καὶ νὰ δείξει τὴν συμπάθεια καὶ τὴν μακροθυμία του, ὄχι μόνο σὲ μᾶς ἀλλὰ καὶ στοὺς προαπελθόντας ἀδελφούς, καὶ ὅλους μαζὶ νὰ μᾶς κατατάξει στὴν Ἐπουράνια Βασιλεία Του.

Μὲ τὸ δεύτερο Ψυχοσάββατο διατρανώνεται ἡ πίστη μας γιὰ τὴν καθολικότητα τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ὁποίας τὴν ἵδρυση καὶ τὰ γενέθλια (ἐπὶ γῆς) γιορτάζουμε κατὰ τὴν Πεντηκοστή. Μέσα στὴ μία Ἐκκλησία περιλαμβάνεται ἡ στρατευομένη ἐδῶ στὴ γῆ καὶ ἡ θριαμβεύουσα στοὺς οὐρανούς.

Ὁ λόγος ποὺ τὰ καθιέρωσε ἡ Ἐκκλησία μας, παρ᾿ ὅτι κάθε Σάββατο εἶναι ἀφιερωμένο στοὺς κεκοιμημένους, εἶναι ὁ ἑξῆς: Ἐπειδὴ πολλοὶ κατὰ καιροὺς ἀπέθαναν μικροὶ σὲ ἡλικία ἢ στην ξενιτιὰ ἢ στὴν θάλασσα ἢ στὰ ὄρη καὶ τοὺς κρημνοὺς ἢ καὶ μερικοί, λόγῳ πτωχείας, δὲν ἀξιώθηκαν τῶν διατεταγμένων μνημοσύνων, «οἱ θεῖοι Πατέρες φιλανθρώπως κινούμενοι ἐθέσπισαν τὸ μνημόσυνο αὐτὸ ὑπὲρ πάντων τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος εὐσεβῶς τελευτησάντων Χριστιανῶν». Συγχρόνως δέ, ἐνθυμούμενοι καὶ ἐμεῖς τὸν θάνατο, «διεγειρόμεθα πρὸς μετάνοιαν».

Γιὰ τὴν ἱστορία καὶ μόνο ἂς γνωρίζουμε ὅτι: «Ἡ καθιέρωσις τοῦ Σαββάτου πρὸτῶν Ἀπόκρεω ὡς Ψυχοσαββάτου ἐγένετο μᾶλλον κατ᾿ ἀπομίμησιν τοῦ Σαββάτου πρὸ τῆς Πεντηκοστῆς, ὡς μόνου προϋπάρχοντος».

Ἡ ὠφέλεια ἀπὸ τὰ μνημόσυνα

Σύμφωνα μὲ ὁμόφωνη ἁγιοπατερικὴ μαρτυρία τὴν ὁποία ἐπιβεβαιώνει ἡ ἀδιάκοπη ἐκκλησιαστικὴ παράδοση αἰώνων, οἱ εὐχὲς γιὰ τοὺς νεκροὺς θεσπίστηκαν ἀπὸ τοὺς ἁγίους Ἀποστόλους. Ἡ θέσπιση αὐτὴ ἔχει δύο βασικὰθεμέλια: α) τὴν ἔννοια τῆς Ἐκκλησίας ὡς κοινωνίας ἁγίων, ποὺ ἀποτελεῖται ὄχι μόνο ἀπὸ τοὺς ζωντανοὺς ἀλλὰ καὶ τοὺς «κεκοιμημένους» χριστιανοὺς καὶ β) τὴν πίστη στὴν μεταθανάτια ζωή, τὴν ἀνάσταση καὶ τὴν τελικὴ κρίση.
Ἤδη στὶς Ἀποστολικὲς Διδαχὲς βρίσκεται ἡ διάκριση τῶν μνημοσύνων σὲ«τρίτα», «ἔνατα», «τεσσαρακοστὰ» καὶ ἐνιαύσια» (ἐτήσια), ἀνάλογα μὲ τὸ χρόνο τελέσεώς τους ἀπὸ τὴν ἡμέρα τοῦ θανάτου.

Πολλοὶ συμβολισμοὶ τῶν ἐπιμέρους μνημοσύνων ἀναφέρονται ἀπὸ τοὺς πατέρες. Οἱ κυριότεροι εἶναι οἱ ἑξῆς: Τὰ «τριήμερα» συμβολίζουν τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μετὰ τὴν τριήμερη παραμονή Του στὸν τάφο καὶ τελοῦνται μὲ τὴν εὐχὴ ν᾿ ἀναστηθεῖ καὶ ὁ νεκρὸς στὴν οὐράνια βασιλεία. Τὰ «ἐννιάμερα» τελοῦνται γιὰ τὰ ἐννέα τάγματα τῶν αΰλων ἀγγέλων, μὲ τὴν εὐχὴ νὰ βρεθεῖ κοντά τους ἡ ἄϋλη ψυχὴ τοῦ νεκροῦ. Τὰ «τεσσαρακονθήμερα» τελοῦνται γιὰτὴν Ἀναλήψη τοῦ Κυρίου, ποὺ ἔγινε σαράντα μέρες μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του, μὲτὴν εὐχὴ νὰ «ἀναληφθεῖ» καὶ ὁ νεκρός, νὰ συναντήσει τὸ Χριστὸ στοὺς οὐρανοὺς καὶ νὰ ζήσει γιὰ πάντα μαζί Του.

Τὰ «ἐτήσια», τέλος, τελοῦνται τὴν ἐπέτειο ἡμέρα τοῦ θανάτου, σὲ ἀνάμνηση τῶν γενεθλίων τοῦ νεκροῦ, καθώς, γιὰ τοὺς πιστοὺς χριστιανούς, ἡμέρα τῆς ἀληθινῆς γεννήσεως εἶναι ἡ ἡμέρα τοῦ σωματικοῦ θανάτου καὶ τῆς μεταστάσεως στὴν αἰώνια ζωή. Μνημόσυνα,ἀντίστοιχα μὲ τὰ παραπάνω, τελοῦνται τὸν τρίτο, ἕκτο καὶ ἔνατο μῆνα ἀπὸ τὴνἡμέρα τοῦ θανάτου («τρίμηνα», «ἑξάμηνα», «ἐννεάμηνα»).

Τὴν μεγαλύτερη ὠφέλεια στοὺς νεκροὺς τὴν προξενεῖ ἡ τέλεση τῆς θείας εὐχαριστίας στὴ μνήμη τους, γιατὶ τότε, μὲ τὶς μερίδες τους στὸ ἅγιο δισκάριο, «ἐνώνονται ἀόρατα μὲ τὸ Θεὸ καὶ ἐπικοινωνοῦν μαζί Του καὶ παρηγορούνται καὶ σώζονται καὶ εὐφραίνονται ἐν Χριστῷ» (ἅγιος Συμεὼν Θεσσαλονίκης).

Ἐκτὸς ἀπὸ τὰ εἰδικὰ γιὰ κάθε νεκρὸ μνημόσυνα, ἡ Ἐκκλησία ἔχει στὶς καθημερινὲς ἀκολουθίες της, γενικὲς δεήσεις γιὰ τοὺς κεκοιμημένους, ὅπως εἶναι λ.χ. τὸ νεκρώσιμο μέρος τῆς Ἀκολουθίας τοῦ Μεσονυκτικοῦ καὶ οἱ σχετικὲς ἀναφορὲς στὶς «ἐκτενεῖς δεήσεις» τοῦ Ἑσπερινοῦ, τοῦ Ὄρθρου καὶ τῆς θείας Λειτουργίας.

Πρέπει νὰ σημειωθεῖ, ἂν καὶ αὐτονόητο, ὅτι ἡ Ἐκκλησία τελεῖ μνημόσυνα μόνο γιὰ τοὺς ὀρθοδόξους χριστιανοὺς ποὺ κοιμήθηκαν μέσα στοὺς κόλπους της.

Ἐξηγήσεις παρερμηνειῶν

Θὰ πρέπει, τέλος, νὰ ἐξηγήσουμε ὅτι πολλὰ λάθη ἀπὸ τὴν ἄγνοια τοῦ παρελθόντος ἔχουν φτάσει ὡς τὶς μέρες μας, καὶ θὰ πρέπει ἄμεσα νὰ διορθωθοῦν.

α) Τὰ μνημόσυνα θὰ πρέπει νὰ γίνονται ἀκριβῶς τὴν ἡμέρα ποὺ πρέπει καὶ ὄχι νωρίτερα ἢ ἀργότερα.
β) Τὸ σπάσιμο γυάλινων ἀντικειμένων ἢ ἄλλων τοιούτων, εἶναι ἄκρως εἰδωλολατρικὴ συνήθεια καὶ ἁμαρτάνουν ὅσοι τὸ πράττουν.
γ) Στὰ μνημόσυνα παραθέτουμε καὶ εὐλογοῦνται μόνο καλῶς βρασμένα κόλλυβα (σιτάρι) ὡς ἐνδεικτικὰ τῆς Ἀναστάσεως καὶ ὄχι ἀλλα ὑποκατάστατα (κουλουράκια-ψωμάκια-γλυκά κ.τ.λ.)
δ) Τὸ πρῶτο Σάββατο τῆς Τεσσαρακοστῆς δὲν εἶναι «Ψυχοσάββατο», ἀλλὰ ἑορτάζουμε τὸ «διὰ κολλύβων» θαῦμα τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Τήρωνος.
ε) Στὰ Ψυχοσάββατα μποροῦμε νὰ παραθέτουμε κόλλυβα εἴτε στὸν Ἑσπερινὸ τῆς Παρασκευῆς, εἴτε στὴν Θεία Λειτουργία τοῦ Σαββάτου, εἴτε καὶ στὰ δύο. Πρόκειται περὶ τῆς ἰδίας ἀξίας, ἀφοῦ ἡ ἴδια ἀκολουθία διαβάζεται.
στ) Τὰ εὐλογηθέντα κόλλυβα δὲν τὰ σκορπίζουμε στὸν τάφο, οὔτε τὰ ἀπορρίπτουμε στὰ σκουπίδια, πράξεις ἐκκλησιαστικὰ ἀπαράδεκτες.
Σὲ κάθε περίπτωση, ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν λύση τυχὸν ἀποριῶν σας, εἶναι μόνον ὁ ἐφημέριος τοῦ Ναοῦ.

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

«Ο Άγιος Θεόδωρος ο Συκεώτης»

«Ο Άγιος Θεόδωρος ο Συκεώτης»

(22 Απριλίου)

Στο Συναξάρι διαβάζουμε: «Τη Κβ΄ του μηνός Απριλίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών Θεοδώρου του Συκεώτου, Επισκόπου Αναστασιουπόλεως».

«Ευλογητός ο Θεός ο τους καθ’ εκάστην γενεάν ευαρεστούντας αυτώ εκλεγόμενος και γνωρίζων τα σκεύη της εκλογής και κεχρημένος αυτούς προς την λειτουργίαν των αγίων» δηλ. «ευλογητός είναι ο Θεός, ο οποίος εις εκάστην γενεάν εκλέγει τους ευαρεστούντας εις αυτόν και γνωρίζει τα σκεύη της εκλογής και τα χρησιμοποιεί δια την υπηρεσίαν των αγίων»,τονίζει ο Μ. Βασίλειος (Επιστολή 161 – προς Αμφιλόχιον).

Στην σημερινή δυσοίωνη εικόνα για το παρόν και το μέλλον, ο άγιος Θεόδωρος ο Συκεώτης καλεί τους Ορθοδόξους Χριστιανούς να αναπτύξουν αντίρροπη δύναμη προς την έλξη του κόσμου και του πονηρού.

Στις δύσκολες αποχρώσεις της αποστασίας και στις επερχόμενες δοκιμασίες που θα επιτρέψει ο Θεός οι άγιοι, ως όργανα της Θείας Χάριτος, θα προστατεύσουν τον αγωνιζόμενο (πιστό) λαό από την φθορά και την προδοσία της Ορθοδοξίας, που απεργάζονται η παναίρεση του οικουμενισμού και η προδοσία των ποιμένων.

Ο βίος του αγίου Θεοδώρου περιέχει μια θαυμάσια ομολογία πίστεως και ζωής, που τον τοποθετεί στα ύψη του νοητού στερεώματος της Εκκλησίας. Αντιγράφω (με προσαρμογή):«υπήρξε βράχος αρραγής της ορθής χριστιανικής πίστεως, υπόδειγμα ασκητικής πολιτείας, ηγεμών βίου κοινού, αγάπης θησαυρός ανεξάντλητος». Είναι, ακόμη, μια σπάνια σε θαυματουργική χάρη προσωπικότητα αγίου.

Από το συναξάρι του και την ακολουθία του αγίου (22 Απριλίου) πληροφορούμεθα, ότι ήταν κοινό ιατρείο και φόβος των δαιμόνων. Στην ακολουθία του, διαβάζουμε – υμνούμε:

«Ρύμην παθών ανέστειλας παμμάκαρ, των πόνων επιδόσεσι, και των δαιμόνων τα δολεράς, εξηφάνισας ενέδρας, του Παναγίου Πνεύματος, ισχύι Θεόδωρε».

Για τον όσιο Θεόδωρο, ισχύει: «Το μεγαλείο του Θεού είναι ο άνθρωπος που πραγματικά αληθεύει» (Ειρηναίος, Λυών). Στον βίο του ξεχωρίζουμε το θεμελιώδες της Ορθοδόξου ζωής, την ομολογία (που πρέπει να χαρακτηρίζει κάθε Ορθόδοξο), όπως σημειώνει με λεπτομέρειες ο βιογράφος του Γεώργιος, πρεσβύτερος και ηγούμενος της ίδιας Μονής με τον όσιο Θεόδωρο. Στο συναξάρι του αγίου, διαβάζουμε: «Αφού έφυγε (ο αγ. Θεόδωρος) από εκεί (χωριό Μουρτίνου) προχώρησε και έφτασε στο μοναστήρι του. Ωστόσο όμως δεν είναι δίκαιο να ρίξουμε στη σιωπή το μέγιστο θαύμα που έγινε στην (δαιμονόπληκτη) πόλη των Γερμίων και το έχει δει όλος ο κόσμος». Να σημειώσουμε, ότι οι κάτοικοι των Γερμίων θερμοπαρακάλεσαν τον άγιο να τους επισκεφθεί «με την πρόφαση να ευχηθεί και αυτός στο δικό τους σεβάσμιο Ναό του αγίου Αρχαγγέλλου, αλλά και οι ίδιοι να αξιωθούν να πάρουν την ευλογία του».

Όταν ο άγιος εισήλθε στην πόλη τα δαιμόνια (δαιμονισμένοι) φώναξαν: «Συ παράτησέ μας, δαιμονιοφάγε, πορνογέννητε, και μη προσεύχεσαι εναντίον μας…».

Ο π. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης, σημειώνει: «Η εκ πορνείας γέννησίς του δεν ημπόδισε τον Θεόν να τον αναδείξη αρχιερέα τιμιώτατον και να τον πλουτίση με παραδόξους θεοσημείας και θαυματουργίας».

Οι προεστώτες της πόλης, κλήρος και λαός, ικέτευαν τον άγιο να παραμείνει στον συγκεκριμένο τόπο της πόλεως, όπου εκδηλώθηκε η έντονη δαιμονική ενέργεια και να την εξουδετερώσει.

Αντίθετη, όμως, γνώμη είχε ο όσιος Θεόδωρος (από ταπεινοφροσύνη). Έλεγε, σχετικά: «Ας γυρίσουμε στο Ναό του Αρχαγγέλου» εκεί το θαύμα δεν θα συκοφαντηθεί από κενοδοξία.

Στο Ναό του Αρχαγγέλου, διευκρίνισε ο άγιος, «δεν θα μας καταγελούν, ούτε θα θεωρηθούμε ότι παρουσιάζουμε το θαύμα αυτό από κενοδοξία».

Τότε, κλήρος και λαός με δάκρυα τόνισαν:

«Ταιριάζει πάρα πολύ να παρουσιάσεις μπροστά σε τόσο πλήθος τη δωρεά του Θεού, ώστε και οι πιστοί να στηριχθούν στην πίστη περισσότερο με ένα τέτοιο θαύμα, αλλά και οι άπιστοι και οι αιρετικοί θα δουν και θα μάθουν ότι μαζί με μας τους Ορθοδόξους είναι ο Θεός…».

Στις ικεσίες του πλήθους ο άγιος υποχώρησε και έδωσε προτεραιότητα στην θαυματουργική ομολογία και εξεδίωξε τους δαίμονες από την πόλη, οι οποίοι φώναζαν:

«ας πενθήσουμε όλοι μαζί για τον σιδηροφάγο που γεννήθηκε για τη δική μας συμφορά, μάλλον δε αυτόν τον δαιμονιοφάγο, διότι τα δάκρυα που χύνει εναντίον μας έγιναν αλυσίδα που φτάνει εως τον ουρανό, και μ’ αυτή μας δένει και μας καταπατεί, όπως θέλει».

Από τότε «καμμιά δαιμονική ενέργεια δεν παρουσιάσθηκε στην πόλη…», σημειώνει ο βιογράφος του.

Να υπογραμμίσουμε τα εξής:

- Η αρχική θέληση του αγίου (από ταπείνωση) να θαυματουργήσει εντός του Ναού του Αρχαγγέλου, υποχώρησε μπροστά στην αναγκαιότητα της ομολογίας της ορθής πίστεως, της Ορθοδοξίας.

- Το μέγα κατόρθωμα του αγ. Θεοδώρου, να βλέπει το πρόσωπο του Χριστού προσηνές και ευμενές τον ώθησε (νομοτελειακά) στην ομολογία πίστεως, ως επικερδές και ωφέλιμο πράγμα και όχι ως ανωφελές και ανεπιθύμητο.

- Ο Κύριος ευλόγησε την ομολογιακή του τοποθέτηση, ως προτεραιότητα της Εκκλησίας,

- Οι δαίμονες δεν τόλμησαν να κατηγορήσουν την ομολογιακή του πράξη.

- Το φρόνημα του αγίου, του κλήρου και λαού, υπογράμμιζε ότι οι άπιστοι και οι αιρετικοί δεν έχουν χάρι.

- Τέλος, ας σκεφθούμε, ότι ο άγιος ενεργούσε με όρους Εκκλησίας–εκκλησιολογίας και όχι με όρους ανθρώπινους, που υπογραμμίζουν το προσωπικό στοιχείο.

Αυτή η ομολογία πίστεως του αγίου και του πληρώματος, που σήμερα πρέπει να είναι το αναπόφευκτο, τρία χρόνια μετά την «σύνοδο» της Κρήτης, αποφεύγεται από τους ορθοδόξους (;), ως βεβαιότητα «υπακοής» στην διοίκηση της Εκκλησίας, ως εμπειρία «ταπεινοφροσύνης», σ’ αντίθεση με το φρόνημα του αγίου Θεοδώρου και του διαχρονικού φρονήματος των αγίων. Ως επίσκοπος δηλαδή έδωσε έμφαση στην υπακοή με όρους Εκκλησίας και όχι μόνο ως προσωπική άσκηση αρετής όπως συμβαίνει, εν πολλοίς, σήμερα.

Στο μικρό αυτό άρθρο–πόνημα, δεν καταγράφω επιδερμικά τα έργα και της ημέρες του αγίου Θεοδώρου.

Αποτελεί μια μικρή προσπάθεια για διείσδυση στην πορεία του ως επισκόπου, που θεμελιώθηκε αυστηρά στην εκκλησιαστική ζωή, στην μακραίωνη ζωή της Εκκλησίας. 

Ίσως, με την μελέτη του βίου του αγίου, ενεργοποιηθεί η ευαισθησία των σημερινών επισκόπων – ποιμένων, και τους ωθήσει σε ομολογιακή διακονία έναντι του νεοπαπισμού της ανατολής.

«Ταις του Αγίου σου (Θεοδώρου) πρεσβείαις, Χριστέ ο Θεός, ελέησον ημάς. Αμήν!».

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

Στο Φανάρι ο Ιερώνυμος –Στα «κάρβουνα» για το ουκρανικό –Συλλείτουργο με τον Επιφάνιο (ΒΙΝΤΕΟ)

Ως απάντηση της πρόσφατης επίσκεψης του Οικουμενικού Πατριάρχου στην Αθήνα και ως νέα επιβεβαίωση της αλλαγής του κλίματος μεταξύ των δύο πλευρών ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος βρέθηκε στο Φανάρι για να ευχηθεί στον κ. Βαρθολομαίο για την ονομαστική του εορτή.
Με τις φήμες για αναγνώριση από ελληνικής πλευράς της «νέας εκκλησίας» στην Ουκρανία τέτοιες αβρότητες μόνο τυχαίες δεν μπορεί να είναι!!

Κι αυτό αποδεικνύεται κι από την παρούσα φωτογραφία που δείχνει τον Έλληνα Αρχιεπίσκοπο πλάι πλάι στον μη αναγνωρισμένο επικεφαλής της «νέας ουκρανικής εκκλησιαστικής δομής», που αποτελεί σκάνδαλο!!!
Τέτοιες μέρες Βαρθολομαίος-Ιερώνυμος πέρυσι δεν μιλιούνταν και φέτος πραγματοποίησε επίσκεψη στην Έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου πραγματοποίησε προκειμένου να ευχηθεί για τα αυριανά ονομαστήριά του.

Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, που συνοδευόταν από τους Μητροπολίτες Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαο και Γρεβενών Δαβίδ, τον Πρωτοσύγκελλό του, Επίσκοπο Θεσπιών Συμεών, τον

Αρχιγραμματέα της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, Αρχιμ. Φιλόθεο Θεοχάρη, και τον Πρόεδρο της Αδελφότητος των Οφφικιάλων του Οικουμενικού Πατριαρχείου, “Παναγία Παμμακάριστος”, Άρχοντα Ορφανοτρόφο Γεράσιμο Φωκά, έγινε δεκτός με εγκαρδιότητα από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο.

Κατά την άφιξή του, στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, ο κ. Ιερώνυμος, δήλωσε στους εκπροσώπους των ΜΜΕ, ότι “ερχόμαστε σήμερα, με την ευκαιρία της εορτής του Παναγιωτάτου Πατριάρχου μας, να του ευχηθούμε να του δίνει ο Θεός δύναμη να συνεχίζει το ευλογημένο έργο του”.

Αυτήν την ώρα ο Αρχιεπίσκοπος και η τιμία συνοδεία του βρίσκονται στον Μ. Εσπερινό για την αυριανή εορτή της μνήμης των Αγίων Αποστόλων Βαρθολομαίου και Βαρνάβα, που τελείται χοροστατούντος του Παναγιωτάτου στην Ι. Μ. Ζωοδόχου Πηγής Βαλουκλή, και αμέσως μετά θα επιστρέψουν στην Αθήνα.

Δηλαδή μιλάμε για ταξίδι-αστραπή. Την ίδια στιγμή που από πλευράς Μόσχας ο Ιλαρίων προσέγγισε εκ νέου Ιεροσόλυμα και Κύπρο.

Βρισκόμαστε ήδη σε μια αναμέτρηση δυνάμεων;

Συμπροσευχόμενοι: Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος και ο ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΣ Ουκρανίας Επιφάνιος. Πατριαρχικός Εσπερινός - Ι. Μ. Ζωοδόχου Πηγής Μπαλουκλί, Κωνσταντινούπολη .

βίντεο https://www.facebook.com/tv4egr/videos/428951870991784/

(Φωτό εδώ)

Δείτε και: -Αρχιεπ. Αθηνών Ιερώνυμος: «Ερχόμαστε να ευχηθούμε στον Πατριάρχη μας ο Θεός να του δίνει δύναμη να συνεχίζει το ευλογημένο έργο του»

Πηγές: Ἀπὸ ἐδῶ κι ἐδῶ

ΠΗΓΗ

Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Α΄Οικουμενικής Συνόδου.

Κατά τήν ἑβδόμη ἀπό τοῦ Πάσχα Κυριακή ἑορτάζει ἡ Ἐκκλησία μας τήν μνήμη τῶν ἁγίων 318 θεοφόρων Πατέρων τῆς Α’ ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἡ μεγάλη αὐτή Σύνοδος συνεκλήθη, ὡς γνωστόν, ἀπό τόν πρῶτο χριστιανό αὐτοκράτορα, τόν Κωνσταντῖνο, στήν Νίκαια τῆς Βιθυνίας τόν Μάϊο τοῦ ἔτους 325, κατεδίκασε τήν αἵρεσι τοῦ Ἀρείου καί ἀνεκήρυξε τόν Χριστό Θεό, ὁμοούσιο πρός τόν Πατέρα. Στίς 29 Μαΐου βρίσκομε σέ πολλά χειρόγραφα νά σημειώνεται ἡ μνήμη τῶν Πατέρων τῆς Συνόδου αὐτῆς.

Ὁ ἑορτασμός τῆς μνήμης των κατά τήν παροῦσα Κυριακή ὀφείλεται, ὅπως εἶναι φανερό, στό γνωστό καί ἀπό ἄλλες περιπτώσεις ἔθος τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας, νά μεταθέτῃ σέ Κυριακές τίς μνῆμες τῶν μεγάλων ἁγίων. Ἡ ἑβδόμη ἀπό τοῦ Πάσχα Κυριακή δέν εἶχε ἰδιαίτερο ἑορτολογικό θέμα καί προτιμήθηκε ὡς ἡ καταλληλοτέρα καί ἡ πλησιεστέρα πρός τήν μνήμη τῶν Πατέρων γιά νά μεταφερθῇ σ᾽ αὐτήν ὁ ἑορτασμός των.

Τήν Κυριακή τῶν ἁγίων Πατέρων θά ἀκούσωμε μαζί μέ τήν συνήθη ἀναστάσιμο ἀκολουθία τῆς Κυριακῆς νά συμπλέκωνται τροπάρια μεθέορτα τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου, πού ἑωρτάσαμε, ἀλλά καί προεόρτια τῆς ἑορτῆς πού θά πανηγυρίσωμε μετά ἀπό ὀκτώ ἡμέρες, τῆς ἁγίας Πεντηκοστῆς. Ἔτσι Ἀνάστασις, Ἀνάληψις, Πεντηκοστή καί Πατέρες ἀπό κοινοῦ θά ὑμνηθοῦν αὐτήν τήν ἐνδιάμεσα τῶν μεγάλων αὐτῶν ἑορτῶν Κυριακή. Παρ᾽ ὅλα τά ἐκ πρώτης ὄψεως ἀσυμβίβαστα αὐτά ἑορτολογικά θέματα, δέν λείπει ἀπό τήν ἀκολουθία τῆς ἡμέρας αὐτῆς μία σχετική ἁρμονία, πού τήν συνθέτουν ἀκριβῶς οἱ διαφορές καί οἱ ἀντιθέσεις τῶν ἐπί μέρους θεμάτων. Ἄν μάλιστα τήν τοποθετήσωμε στό ὅλο πλαίσιο τοῦ Πεντηκοσταρίου θά διακρίνωμε μέ πόση νηφαλία κρίσι καθωρίσθη ἡ διαδοχή αὐτή τῶν ἑορτῶν ἀπό τούς συντάκτας τοῦ ἑορτολογίου μας. Χάρις, πράγματι, στά θέματα αὐτῆς τῆς Κυριακῆς ἐπιτυγχάνεται ἡ δημιουργία ἑνός μεταβατικοῦ σταθμοῦ μεταξύ τῶν μεγάλων ἑορτῶν πού ἑωρτάσαμε καί ἐκείνης πού ἐπίκειται.

Μέ τήν μνήμη ἐξ ἄλλου τῶν Πατέρων τῆς ἐν Νικαίᾳ Συνόδου τονίζεται ἡ πιστότης τῆς Ἐκκλησίας στήν ἀληθινή καί ὀρθή διδασκαλία, ὅπως τήν ἄκουσε ἀπό τό στόμα τοῦ Κυρίου καί ὅπως τήν εἶδε ἀνάγλυφη στό ὅλο σωτηριῶδες ἔργο τοῦ Χριστοῦ. Αὐτό ἀκριβῶς ὑπογραμμίζει καί τό συναξάριο τῆς Κυριακῆς τῶν ἁγίων Πατέρων. «Τήν παροῦσαν ἑορτήν ἑορτάζομεν δι᾽ αἰτίαν τοιαύτην. Ἐπειδή γάρ ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός τήν καθ᾽ ἡμᾶς φορέσας σάρκα, τήν οἰκονομίαν ἅπασαν ἀρρήτως ἐνήργησε καί πρός τόν πατρῷον ἀποκατέστη θρόνον, θέλοντες δεῖξαι οἱ ἅγιοι ὅτι ἀληθῶς ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ἐγένετο ἄνθρωπος καί τέλειος ἄνθρωπος Θεός ἀνελήφθη καί ἐκάθισε ἐν δεξιᾷ τῆς μεγαλωσύνης ἐν ὑψηλοῖς, καί ὅτι ἡ σύνοδος αὕτη τῶν ἁγίων Πατέρων οὕτως αὐτόν ἀνεκήρυξε καί ἀνωμολόγησεν ὁμοούσιον καί ὁμότιμον τῷ Πατρί. τούτῳ τῷ λόγῳ μετά τήν ἔνδοξον Ἀνάληψιν τήν παροῦσαν ἐθέσπισαν ἑορτήν, ὡσανεί τόν σύλλογον τῶν τοσούτων Πατέρων προβιβάζοντες τοῦτον δή ἐν σαρκί ἀναληφθέντα Θεόν ἀληθινόν καί ἐν σαρκί τέλειον ἄνθρωπον ἀνακηρυττόντων».

Στόν Ναό τῆς Ἁγίας Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως κατά τόν Ι’- ΙΑ’ αἰῶνα ἑώρταζαν τήν Κυριακή αὐτή ἐκτός ἀπό τούς Πατέρας τῆς Α’ καί τούς ἄλλους Πατέρας τῶν ἕξ οἰκουμενικῶν Συνόδων, προφανῶς γιά τόν ἴδιο λόγο. Γιά νά παρασταθῇ δηλαδή ἡ ἑνότης τῆς ἐκκλησιαστικῆς διδασκαλίας καί ἡ συνέπειά της πρός τήν διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου. Λείψανο τοῦ κοινοῦ αὐτοῦ ἑορτασμοῦ βρίσκομε στό δοξαστικό τῆς λιτῆς τῆς ἀκολουθίας. Σ᾽ αὐτό ἐκτός ἀπό τόν Ἄρειο ἀπαριθμοῦνται καί ὁ Μακεδόνιος, ὁ Νεστόριος, ὁ Εὐτυχής, ὁ Σαβέλλιος καί ὁ Σεβῆρος, ἡ διδασκαλία τῶν ὁποίων κατεδικάσθη ἀπό τάς ἄλλας Οἰκουμενικάς Συνόδους. Τελικά ὅμως ἡ ἑορτή διετήρησε μόνον τό ἀρχικό της θέμα, τήν μνήμη τῶν 318 Πατέρων τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου.

Ἀπό τό ὅλο λειτουργικό περιεχόμενο τῆς ἡμέρας θά σταθοῦμε στά δύο ἀναγνώσματα τοῦ ἑσπερινοῦ καί στά δύο τῆς θείας λειτουργίας. Τά δύο πρῶτα εἶναι παρμένα ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη, ἔχουν δέ σημασία, γιατί στά ἐπεισόδια στά ὁποῖα ἀναφέρονται ἐκεῖ διεῖδε ἡ Ἐκκλησία τόν τύπο τῶν Πατέρων καί τόν ρόλο των στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας.

Στό πρῶτο, ἀπό τήν Γένεσι, κεφάλαιο 14, 14-20, περιγράφεται ἡ θαυμαστή νίκη τοῦ Ἀβραάμ, πού ἐπί κεφαλῆς τῶν 318 «οἰκογενῶν» του κατετρώπωσε τούς ἑπτά περιοίκους βασιλεῖς, ἀπηλευθέρωσε τούς αἰχμαλώτους καί ἐδέχθη γιά τήν νίκη του τήν εὐλογία τοῦ βασιλέως τῆς Σαλήμ, τοῦ Μελχισεδέκ. Καί οἱ Πατέρες τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, 318 καί ἐκεῖνοι ὅπως οἱ δοῦλοι τοῦ Ἀβραάμ, θεῖο στρατόπεδο – θεία παρεμβολή καί αὐτοί, κατατροπώνουν μέ τήν ἀδάμαστο μαχητικότητά τους τούς ἐχθρούς τοῦ Χριστοῦ. Συντρίβουν τήν αἵρεσι καί ἀπελευθερώνουν τούς ἁρπαγέντας ἀπό αὐτήν πιστούς.

Στό δεύτερο ἀνάγνωσμα, Δευτερονομίου 1, 8-17, ὁ Μωυσῆς ἀφηγεῖται πῶς ἐξέλεξε ἀπό τό λαό «ἄνδρας σοφούς καί ἐπιστήμονας καί συνετούς» καί ἀνέθεσε σ᾽ αὐτούς τήν καθοδήγησι, τήν διακυβέρνησι τοῦ λαοῦ. Καί αὐτοί εἶναι τύπος τῶν Πατέρων, στούς ὁποίους ὁ Κύριος ἐνεπιστεύθη τήν διαποίμανσι τῆς Ἐκκλησίας. Ἐπάνω σ᾽ ἐκείνους ἐμερίσθη τό πνεῦμα τοῦ Μωυσέως. Σ᾽ αὐτούς μερίζει τό Πνεῦμα τό ἅγιον τά χαρίσματα τῆς σοφίας καί τῆς ὀρθῆς κρίσεως στά ἑκάστοτε ἀναφυόμενα στήν Ἐκκλησία διαφιλονικούμενα θέματα. Καί ἐδῶ ἡ κρίσις εἶναι τοῦ Θεοῦ.

Τά δύο πάλι ἀναγνώσματα τῆς θείας λειτουργίας μᾶς μεταφέρουν ἀπό τήν σκιά καί τήν εἰκόνα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης στήν ἀλήθεια τῆς Καινῆς. Τό πρῶτο εἶναι ἀπό τίς Πράξεις καί τό δεύτερο ἀπό τό Κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, κατά τό σύστημα τῆς ἀναγνώσεως τῶν βιβλίων αὐτῶν κατά τήν περίοδο τοῦ Πεντηκοσταρίου. Ὁ Παῦλος καλεῖ τούς πρεσβυτέρους τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἐφέσου στήν Μίλητο, ἀπό ὅπου περνοῦσε ἐπιστρέφοντας στά Ἱεροσόλυμα.

Οἱ λόγοι του ἦσαν προφητικοί καί ἀνεφέροντο στό μέλλον τῆς Ἐκκλησίας καί στήν εὐθύνη τῶν ποιμένων γιά τήν περιφρούρησι τοῦ ποιμνίου τοῦ Χριστοῦ. Αὐτοί οἱ λόγοι ἀπετέλεσαν καί τό ἔμβλημα τῶν Πατέρων καί ὑπέκαυσαν τήν ἀνύστακτο φροντίδα των γιά τήν ὀρθή πίστι καί τήν ἀκεραιότητα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. «Προσέχετε ἑαυτοῖς καί παντί τῷ ποιμνίῳ, ἐν ᾧ ὑμᾶς τό Πνεῦμα τό ἅγιον ἔθετο ἐπισκόπους ποιμαίνειν τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ, ἥν περιεποιήσατο διά τοῦ ἰδίου αἵματος. Ἐγώ γάρ οἶδα τοῦτο, ὅτι εἰσελεύσονται μετά τήν ἄφιξίν μου λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς, μή φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου. Καί ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα, τοῦ ἀποσπᾶν τούς μαθητάς ὀπίσω αὐτῶν. Διό γρηγορεῖτε… Καί τά νῦν παρατίθεμαι ὑμᾶς, ἀδελφοί, τῷ Θεῷ καί τῷ λόγῳ τῆς χάριτος αὐτοῦ» (Πράξ. 20, 16-18, 26-36).

Καί τέλος ἡ περικοπή τοῦ Εὐαγγελίου, Ἰωάννου 17, 1-13, ἀπόσπασμα ἀπό τήν ἀρχιερατική προσευχή τοῦ Χριστοῦ, παρουσιάζει τόν Κύριο δεόμενο γιά τούς μαθητάς, γιά τήν Ἐκκλησία Του. Εἶναι ἐκεῖνοι πού Τοῦ ἐδόθησαν ἀπό τόν Πατέρα, πού ἐνῷ ἐκεῖνος θά φύγῃ ἐκεῖνοι θά μείνουν στόν κόσμο. Πού ἔχουν ἀνάγκη τῆς προστασίας τοῦ Πατρός γιά νά διατηρηθοῦν πιστοί στό ὄνομα τοῦ Θεοῦ. Πού πρέπει νά εἶναι «ἕν» ὅπως εἶναι ὁ Υἱός μέ τόν Πατέρα, γιά νά εἶναι ἡ μαρτυρία των ἀληθινή μέσα στόν κόσμο. Ὁ Χριστός τούς φύλαξε. Ἕνας μόνο χάθηκε, ὁ υἱός τῆς ἀπωλείας. Καί στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας βρέθηκαν υἱοί ἀπωλείας. Ἀλλά οἱ Πατέρες τήρησαν τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ καί κράτησαν τήν ἑνότητα τῆς πίστεως τῆς Ἐκκλησίας.

Αὐτόν λοιπόν τόν θεοτίμητο χορό τῶν ἁγίων Πατέρων πού μαζεύτηκε ἀπό τά πέρατα τῆς Οἰκουμένης καί ἐδογμάτισε τήν ὀρθή σχέσι τοῦ Χριστοῦ πρός τόν Πατέρα, τό «ὁμοούσιον»,καί διετύπωσε καί παρέδωκε τήν ὀρθή πίστι στήν Ἐκκλησία, μακαρίζομε. Ἀπό τά τροπάρια τῆς ἑορτῆς νά δοῦμε τό χαρακτηριστικώτερο, τό δοξαστικό τῶν αἴνων τοῦ πλ. δ’ ἤχου, περίφημο γιά τήν σύνθεσί του καί γιά τήν μελῳδία του:

«Τῶν ἁγίων Πατέρων ὁ χορός, ἐκ τῶν τῆς οἰκουμένης περάτων συνδραμών, Πατρός καί Υἱοῦ καί Πνεύματος ἁγίου μίαν οὐσίαν ἐδογμάτισε καί φύσιν καί τό μυστήριον τῆς θεολογίας τρανῶς παρέδωκε τῇ Ἐκκλησίᾳ. οὕς εὐφημοῦντες ἐν πίστει, μακαρίσωμεν λέγοντες. Ὤ θεία παρεμβολή, θεηγόροι ὁπλῖται παρατάξεως Κυρίου. ἀστέρες πολύφωτοι τοῦ νοητοῦ στερεώματος. τῆς μυστικῆς Σιών οἱ ἀκαθαίρετοι πύργοι. τά μυρίπνοα ἄνθη τοῦ Παραδείσου∙ τά πάγχρυσα στόματα τοῦ Λόγου. Νικαίας τό καύχημα, οἰκουμένης ἀγλάϊσμα, ἐκτενῶς πρεσβεύσατε

ὑπέρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν».

ΣΥΝΑΞΗ ΟΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

«Allahu akbar» στην πρωτεύουσα της Ελλάδας! – Οι πρώτοι μουσουλμάνοι προσευχήθηκαν στο τέμενος – Eικόνες

To τελευταίο «κάστρο» της Ευρώπης έπεσε! Η Αθήνα ήταν η μοναδική πρωτεύουσα που δεν είχε τέμενος. Βέβαια όπως είναι γνωστό η πόλη έχει γεμίσει με δεκάδες μικρά, όμως τώρα ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ με την ένοχη ανοχή της ΝΔ και υλοποίησε το όνειρο του Ερντογάν!

Την στιγμή που η Άγκυρα μέσω συνθημάτων μίσους κατά της Ορθοδοξίας θέλει να μετατρέψει την Αγία Σοφία σε τζαμί, εμείς κάνουμε ένα απίστευτο δώρο στους μουσουλμάνους.

Να θυμήσουμε ότι το τέμενος κατασκευάστηκε αποκλειστικά με χρήματα του ελληνικού λαού και τα έξοδα λειτουργίας του θα τα καταβάλλει το ελληνικό κράτος.

Την στιγμή δηλαδή που οι ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ πολεμούν την Ορθοδοξία, τα δίνουν όλα στους μουσουλμάνους!

Έτσι λοιπόν, λίγες ημέρες μετά την συντριπτική ήττα στις ευρωεκλογές, η κυβέρνηση κατέθεσε προς ψήφιση το νέο Ποινικό Κώδικα και Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, που τόσο έχει επικριθεί. Κι αυτό γιατί σημεία του έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τη λογική και τα πιστεύω των Ελλήνων.
Σύμφωνα με το νέου Π.Κ., καταργούνται άρθρα τα οποία συνδέονται άμεσα με τη θρησκεία, την πίστη, την οικογένεια, τους νεκρούς, κ.α. Τα εν λόγω άρθρα έχουν προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στους Κόλπους της Εκκλησίας και μάλιστα με το θέμα αυτό είχε ασχοληθεί και η τελευταία Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος. Η Εκκλησία πάντως φαίνεται να μην εισακούγεται σε τίποτα στο Μαξίμου!

Η εφαρμογή του νέου Ποινικού Κώδικα, αναμένεται να ξεκινήσει ήδη από την 1η Ιουλίου του τρέχοντος έτους, σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου Δικαιοσύνης, δηλαδή χωρίς να παρέχεται –όπως γίνεται σε ανάλογες περιπτώσεις- κάποιο χρονικό περιθώριο προσαρμογής. Και οι δύο Κώδικες θα ψηφιστούν με τη διαδικασία των Κωδίκων, δηλαδή θα ψηφιστούν ως ένα άρθρο σε μια συνεδρίαση της Βουλής.

Τι δεν καταλαβαίνετε; Ο Χριστιανισμός με λίγα λόγια βρίσκεται στο στόχαστρο των άθεων της αριστεράς

ΓΕΓΟΝΟΣ Η ΠΡΩΤΗ ΑΝΕΠΙΣΗΜΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Μουσουλμάνοι που ζουν στην Αθήνα επισκέφθηκαν σήμερα το νέο τέμενος στην περιοχή του Βοτανικού, στην Αθήνα και είχαν την ευκαιρία να προσευχηθούν μέσα στον χώρο λατρείας τους για πρώτη φορά.

Οι μουσουλμάνοι βρέθηκαν στο τζαμί στο πλαίσιο της επίσκεψης του υπ. Παιδείας Κ. Γαβρόγλου στον χώρο λατρείας, ο οποίος άνοιξε σήμερα μόνο για μία ημέρα.

Η πρώτη επίσημη προσευχή στο τέμενος υπολογίζεται να πραγματοποιηθεί το αργότερο μέχρι τον Σεπτέμβριο.

Ο ιμάμης του τεμένους, Σίντι Μοχάμεντ Ζάκι, δήλωσε: «Είναι τιμή μας που βρισκόμαστε σήμερα εδώ. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Αλλάχ που τελικά έχουμε ένα Τζαμί που μπορούμε να προσευχόμαστε μπορούμε να μαζευόμαστε. Περιμένουμε αρκετά χρόνια. Επιτέλους το τζαμί είναι γεγονός».

Δείτε εικόνες:

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟ ΘΕΛΕΙ Ο ΓΑΒΡΟΓΛΟΥ ΠΡΩΤΗ ΕΠΙΣΗΜΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ!

«Θα θέλαμε 16 Αυγούστου να γίνει η πρώτη προσευχή», δήλωσε ο υπουργός, συμπληρώνοντας όμως ότι δεν μπορούμε να το εξασφαλίσουμε με απόλυτη βεβαιότητα καθώς «γραφειοκρατία έχει τους δικούς της ρυθμούς». Δήλωσε, εξάλλου, ότι «ελπίζουμε (να λειτουργήσει) τον Σεπτέμβριο, ενδεχομένως και νωρίτερα» μιας και δεν υπολείπονται ακόμη πολλά πράγματα.

Σε ερώτημα για τα ιδιωτικά τεμένη κι αν θα κλείσουν, ο κ. Γαβρόγλου απάντησε ότι αυτό είναι διαφορετικό θέμα και «σήμερα, είμαστε εδώ για να δούμε το θέμα του δημόσιου τεμένους». «Οι ιδιωτικοί χώροι λατρείας πρέπει να ανταποκρίνονται σε συγκεκριμένους κανόνες», περιορίστηκε να επισημάνει ο υπουργός.

Για το προσωπικό, ο κ. Γαβρόγλου εξήγησε ότι έχει ήδη δημοσιευτεί το προεδρικό διάταγμα για τον Ιμάμη του τεμένους. Όσο για τη φύλαξη, δήλωσε ότι θα είναι επί 24ωρης βάσης προκειμένου να διασφαλιστεί η ασφάλεια του χώρου και των πιστών.


ΠΗΓΗ

Ο Πάπας αλλάζει το «Πάτερ Ημών» -Ποια φράση αντικαθιστά.

Ο Πάπας Φραγκίσκος ενέκρινε την αλλαγή της προσευχής «Πάτερ Ημών».

Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που ο Πάπας Φραγκίσκος φέρνει αντιρρήσεις για το «Πάτερ Ημών». Πρόκειται για μία θέση που είχε αρχικά εκφράσει το 2017 υπογραμμίζοντας πως «δεν είναι καλή μετάφραση, επειδή μιλάει για έναν Θεό που σε προτρέπει στον πειρασμό».

Η προσευχή που δίδαξε ο Ιησούς στους μαθητές του
Συγκεκριμένα αλλάζει το σημείο «lead us not into temptation» (στα ελληνικά «και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν») καθώς υποστηρίζει ότι υποδηλώνει πως ο Θεός μπορεί να οδηγήσει τους ανθρώπους σε λάθος δρόμο.

Ως εκ τούτου, το συγκεκριμένο σημείο αλλάζει σε «do not let us fall into temptation» «μη μας αφήσεις να υποκύψουμε στον πειρασμό».

Σε δηλώσεις του ο Πάπας είπε πως «Αυτός που σε οδηγεί στον πειρασμό είναι ο Σατανάς. Αυτός είναι ρόλος του Σατανά». Σύμφωνα με τη Βίβλο, ο Ιησούς δίδαξε τα λόγια αυτά στους μαθητές του όταν τον ρώτησαν πώς πρέπει να προσεύχονται.


ΠΗΓΗ

Της Αναλήψεως: Μεγάλη γιορτή της Ορθοδοξίας σήμερα 6 Ιουνίου.

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΛΣΤ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2195

Πέμπτη τῆς Ἀναλήψεως
6 Ἰουνίου 2019

Του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

Ὅπου ὁ Χριστός, ἐκεῖ κ᾽ ἐμεῖς!

«Ἄνω σχῶμεν τὰς καρδίας» (θ. Λειτ.)

Ἑορτὴ δεσποτική, ἀγαπητοί μου· ἔτσι ὀ­νο­μάζεται ἡ σημερινὴ ἑορτή, γιατὶ ἑορτάζει ὁ δεσπότης Χριστός. Στὸν Πόντο καὶ στὴ Μικρὰ Ἀσία τὸ Χριστὸ τὸν ἔλεγαν «Ἀφέντη» ποὺ διαφεντεύει· «ἀ­φέντης» εἶνε αὐτὸς ποὺ δεσπόζει παντοῦ, ἐξουσιάζει τὰ πάντα.

Οἱ ἅγιοι ἑορτάζουν μιὰ φορὰ τὸ χρόνο, ὁ Χριστὸς ἑορτάζει πολλές. Δεσποτικὲς ἑορτὲς εἶνε τὰ Χριστούγεννα, τὰ Θεοφάνεια, ἡ Ὑ­παπαντή, ἡ Μεταμόρφωσις, καὶ πρὸ παντὸς τὸ Πάσχα. Μετὰ τὴν Ἀνάστασι λοιπὸν ἔρχεται σήμερα ἡ μεγάλη ἑορτὴ τῆς Ἀναλήψεως.

Τί ἑορτάζουμε σήμερα; Σύντομα καὶ ἁ­πλᾶ θὰ προσπαθήσουμε νὰ τὸ ἐξηγήσουμε.

* * *

Ὁ Χριστὸς μετὰ τὴν ἀνάστασί του ἔμεινε σαράντα μέρες ἐπάνω στὴ Γῆ· καὶ ἐμφανιζόταν σὲ πολλούς. Τὸν εἶδαν οἱ μυροφόρες, οἱ ἀ­­πό­στολοι, ὁ Θωμᾶς ποὺ εἶπε «Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου» (Ἰω. 20,28). Τελευταία ἐμφάνισί του εἶνε ἡ σημερινή. Ἀφοῦ βεβαιώθηκαν ὅλοι γιὰ τὴν ἀνάστασί του, ὁ Χριστὸς βγῆκε μαζί τους ἔ­ξω ἀπὸ τὰ Ἰεροσόλυμα μέχρι τὴ Βηθανία, σ᾽ ἕ­να βουναλάκι, στὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν (βλ. Λουκ. 24,50).

Ἐκεῖ στάθηκε. Γύρω του ἦταν ἡ Παναγία, ὅ­λοι οἱ μαθηταὶ πλὴν τοῦ Ἰ­ούδα, καὶ οἱ μυροφό­­ρες γυναῖκες. Τοὺς εἶχε μιλήσει γιὰ τελευ­ταία φο­ρά, ὅπως ὁ πατέρας μιλάει στὰ παιδιά του· εἶπε λόγια χρυσᾶ, ἀνεκτίμητα, γιατὶ αὐτοὶ θὰ ἔ­μεναν στὸν κόσμο. Τοὺς εἶπε νὰ μὴ φύγουν ἀ­πὸ τὰ Ἰεροσόλυμα, ἕως ὅτου ἔλθῃ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο, καὶ τότε πάνοπλοι νὰ βγοῦν νὰ κηρύ­ξουν τὸ εὐαγγέλιο σὲ ὅλο τὸν κόσμο.

Κάποιος ἀπὸ αὐτοὺς ρώτησε· Πότε, Κύριε, θὰ ἐγκαταστήσῃς τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ; Καὶ ὁ Χριστὸς ἀπήντησε –ἂς τ᾽ ἀκούσουν αὐτὸ καὶ οἱ χι­λιασταί–, ὅτι δὲν εἶνε στὴν ἁρμοδιότη­τά τους νὰ γνωρίζουν «χρόνους καὶ καιροὺς» ποὺ ἔχει στὴν ἐξουσία του ὁ οὐράνιος Πατέρας (Πράξ. 1,6-7). Εἶνε ἄγνωστη ἡ ὥρα ποὺ θὰ ἔρ­θῃ ὁ Κύριος. Μπορεῖ ἡ δευτέρα παρουσία νὰ γί­νῃ καὶ σήμερα, μπορεῖ καὶ αὔριο, ἢ καὶ μετὰ δέ­κα, ἑκατό, χίλια καὶ δυὸ χιλιάδες χρόνια. Θὰ ἔρθῃ ξα­φνικά, ὅπως ὁ κλέφτης μέσ᾽ στὴ νύχτα (βλ. Ματθ. 24,43. Ἀπ. 3,3· 16,15· πρβλ. Α΄ Θεσ. 5,2. Β΄ Πέτρ. 3,10). Ὅπως δὲν γνωρί­ζουμε πότε θὰ πεθάνουμε, ἔτσι δὲν ξέρουμε καὶ πότε θὰ γίνῃ ἡ συντέλεια τοῦ κόσμου.

Ἀφοῦ τοὺς παρηγόρησε, σήκωσε τὰ χέρια καὶ τοὺς εὐλόγησε. Μεγάλο πρᾶγμα ἡ εὐλογία τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας! Μπορεῖ ὁ πα­πᾶς στὴν ἰδιωτική του ζωὴ νὰ μὴν εἶνε ὅπως πρέπει· φόρεσε ὅμως τὸ πετραχήλι καὶ ὕψωσε τὰ χέρια; τὰ χέρια του δὲν εἶνε πλέον χέρια ἀν­­­θρώ­που, εἶνε χέρια τοῦ Χριστοῦ. Ἂν τὸ πιστεύ­­­ῃς, ἔλα στὴν ἐκκλησία· ἂν δὲν τὸ πιστεύ­ῃς, μὴν ἔρχεσαι. Εὐλογεῖ ὁ παπᾶς· εὐλογεῖ τὰ στέφανα τοῦ γάμου, τὸ νερὸ τοῦ βαπτίσματος στὴν κολυμβήθρα, τὰ χωράφια, τὰ ζῷα, τὰ πάν­­τα. Ἔτσι ὁ Χριστὸς «εὐλόγησεν αὐτούς» (Λουκ. 24,50).

Καὶ μετά; Ἔγινε κάτι ἐκπληκτικό. Τὰ ἅγια πόδια τοῦ Χριστοῦ μας, ποὺ περπάτησαν βου­νὰ – λαγκάδια ὣς τὸ μικρότερο χωριό, τὰ πόδια ποὺ καρφώθηκαν στὸ σταυρὸ καὶ μάτωσαν, ἀποσπάσθηκαν καὶ δὲν ἄγγιζαν πιὰ τὴ γῆ. Ὁ Χριστὸς ἄρ­χισε νὰ ὑψώνεται, ν᾽ ἀνεβαίνῃ! «Ἀ­νεφέρετο», λέει, «εἰς τὸν οὐρανόν» (Λουκ. 24,51)· κι αὐτοὶ τὸν κοίταζαν μέχρι ποὺ τὸν ἔχασαν.

–Ἄ, ἀπίστευτα πράγματα, θὰ πῇ ὁ ἄπιστος.
Ἀλλὰ τί τὸ παράξενο; Δὲν βλέπεις; Ὁ καπνὸς πάει πρὸς τὰ πάνω, ὁ ἀετὸς πετάει ψηλά, ὁ ἄνθρωπος ὑψώνεται μὲ ἀερόστατα καὶ ἀεροπλάνα, βγαίνει καὶ μὲ πυραύλους στὸ δι­άστημα. Ἂν λοιπὸν συμβαίνουν αὐτὰ ἐν­τὸς τῶν φυσικῶν ὅρων, πόσο μᾶλλον ὁ Χριστὸς ὡς Θεὸς ἔχει τὴ δύναμι ν᾽ ἀνυψώνεται στὸν φυσικὸ καὶ τὸν πνευματικὸ οὐρανό, πάνω ἀπὸ ἀγγέλους καὶ ἀρχαγγέλους, στὸν κόσμο τῶν πνευμάτων, στὸν θρόνο τῆς ἁγίας Τριάδος;

Πῶς πῆγε ἐκεῖ, ὡς Θεός; Ὄχι· διότι ὡς Θε­ὸς δὲν ἔλειψε ποτέ ἀπ᾽ ἐκεῖ· ἐκεῖ ἦταν πάν­τοτε μετὰ τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Τώρα πῆγε ἐκεῖ καὶ ὡς ἄνθρωπος.

* * *

Τί μᾶς διδάσκει, ἀγαπητοί μου, μὲ ὅλο τὸ πε­ριεχόμενό της ἡ σημερινὴ ἑ­ορτή;
Ὁ ἄνθρωπος προτοῦ νὰ βαπτισθῇ στὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ εἶνε ἕνα ἀδύναμο πλάσμα, ἕ­να βεβαρημένο ἀπὸ τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα ὄν, μία ἀφώτιστη ὕπαρξι. Μετὰ τὸ βάπτισμα γίνεται ἄγγελος. Τὸ νεοφώτιστο παιδάκι ἀστρά­φτει. Πολλὲς μανάδες στὸν Πόντο, ἅγιες γυναῖ­κες, ἔβλεπαν τὸ παιδί τους ὅταν ἔβγαινε ἀ­πὸ τὴν κολυμβήθρα νὰ λάμπῃ· δὲν εἶνε πλέον τότε παιδὶ τοῦ ἄλφα ἢ τοῦ βῆτα, εἶνε παι­δὶ τοῦ Χριστοῦ, εἶνε ἑνωμένο μὲ τὸ Χριστό.

Ὅπως τὸ κεφάλι μας εἶνε ἑνωμένο μὲ τὸ κορμί μας, ἔτσι καὶ ὁ Χριστὸς εἶνε ἑνωμένος μὲ ὅλους τοὺς βαπτισμένους. Ὁ Χριστὸς εἶνε ἡ κεφαλή μας, κ᾽ ἐμεῖς εἴμαστε σῶμα του. «Ὑ­μεῖς ἐστε σῶμα Χριστοῦ», λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Α΄ Κορ. 12,27). Κι ὅπως τὸ κεφάλι δὲν χωρίζε­ται ἀπὸ τὸ σῶμα, ἔτσι καὶ ὁ Χριστὸς δὲν χωρίζεται ἀπὸ τὸ σῶμα τῶν πιστῶν του.

Ἔχετε δεῖ νὰ κολυμπᾷ κάποιος στὴ θάλασ­σα; Ἔξω ἀπ᾽ τὸ νερὸ βλέπεις μόνο τὸ κεφάλι, τὸ κορμί του εἶνε μέσα στὸ νερό. Κ᾽ ἐμεῖς λοιπόν, τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, κλῆρος καὶ λαός, εἴμαστε μέσα στὴ θάλασσα, βυθισμένοι σὲ ἀκά­θαρ­τα νερά, καὶ παλεύ­ουμε. Ἀλ­λὰ ἡ κεφα­λή μας, ὁ Χριστός, εἶνε ἔξω ἀπὸ τὰ νερά, πάνω ἀπὸ τὴ δι­αφθορὰ τοῦ κό­σμου· γι᾽ αὐτὸ δὲν φοβόμαστε. Ὅσο ὁ κολυμβητὴς ἔχει ἔξω τὸ κεφάλι του, δὲν φοβᾶται· ἂν βυθιστῇ, κινδυνεύει νὰ πνι­γῇ. Κ᾽ ἐ­μεῖς, ὅσο εἴμαστε ἑνωμένοι μὲ τὴν κεφαλή μας, τὸ Χριστό, δὲν ὑ­πάρχει φόβος νὰ κα­τα­πον­­τιστοῦμε. Κεφαλή μας δὲν εἶνε ὁ ἄλφα ἢ ὁ βῆ­τα ἄνθρωπος, ποὺ πεθαίνει· εἶνε ὁ Χριστός, ποὺ ζῇ καὶ βασιλεύει εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ἡ Ἀνάληψις λοιπὸν μᾶς διδάσκει ὅτι, ὅπου εἶν᾽ ὁ Χριστός, ἐκεῖ πρέπει νά ᾽μαστε κ᾽ ἐμεῖς. Ποῦ εἶνε ὁ Χριστός; Στὸν οὐρανό, στὸν κόσμο τῶν ἀθανάτων πνευμάτων. Κ᾽ ἐμεῖς λοιπὸν ἐ­κεῖ νὰ στρέφουμε νοῦ καὶ ψυ­χή. Προχθὲς ἦρθε στὴ μη­τρόπολι μιὰ μάνα καὶ ἔ­κλαιγε· Τὸ παιδί μου πῆγε στὴν Αὐστραλία, δουλεύει στὸ Σίδνεϋ· τὸ σκέ­πτομαι μέρα – νύχτα· στὴ Φλώρινα εἶνε τὸ κορμί μου, ἀλλὰ ἡ ψυχή μου εἶνε ἐκεῖ… Ἀ­κοῦ­τε τί εἶ­πε ἡ μάνα αὐ­τή; Ὅποιος ἀγαπάει, ταξιδεύει μὲ τὸ νοῦ του ἐκεῖ ποὺ εἶνε οἱ ἀγαπητοί του. Κ᾽ ἐμεῖς, ἂν πάνω ἀπ᾽ ὅλα ἀγαποῦμε τὸ Χρι­­στό, ἡ καρδιά μας θὰ πετάῃ κοντά του. Ὁ Χριστὸς εἶνε στὰ οὐρά­νια· κ᾽ ἐμεῖς λοιπὸν «ἄνω σχῶ­μεν τὰς καρδί­ας», ψηλὰ οἱ καρδιές μας! (θ. Λειτ.).

Τὸ κάνουμε αὐτό; Δὲν τὸ κάνουμε. Τὰ ζῷα ἔ­χουν τὸ κεφάλι κάτω, ὁ ἄν­θρωπος πρὸς τὰ ­πά­νω, γιὰ νὰ νὰ κοι­τάζῃ τὸν οὐρανό, ὅπου εἶνε ὁ προορι­σμός του. Ἀλλὰ ἐμεῖς παθαίνουμε ὅ,τι ἔπαθε ἕ­νας ἀετός, ποὺ τὸν ἔπιασαν, τοῦ ἔ­δεσαν βα­ρίδια στὰ πόδια, χτυποῦσε τὰ φτερά του, μὰ ἀ­π᾽ τὸ βάρος δὲν μποροῦσε νὰ πετάξῃ· ὥσ­που ἔ­σκασε. Θέλουμε κ᾽ ἐμεῖς, νὰ πε­τάξουμε (νὰ γίνουμε δίκαιοι, φιλάνθρωποι, εὐεργέτες, εὐ­­σεβεῖς, ἅγιοι)· δὲν μᾶς ἀ­­φήνουν ὅμως τὰ βαρί­δια, τὰ ἐ­λατ­­τώματα, οἱ ἀδυναμίες· κι ὁ ἀετός, ἀντὶ νὰ πετάῃ ψηλά, κυλιέται στὰ κόπρια.

Ἄνθρωπος θὰ πῇ, αὐτὸς ποὺ βλέπει ἄνω, τὸν οὐρανό. Ἀλλὰ μέσα σὲ χίλιους ζήτημα νὰ βρῇς ἕναν ἄνθρωπο. Γι᾽ αὐτὸ ὁ Διογένης γύρι­ζε μέρα-μεσημέρι μὲ τὸ φα­νάρι καὶ ἔλεγε «Ἄν­θρωπον ζητῶ»· ἄνθρωπο μὲ καλωσύνη, ἀγάπη, εὐσέβεια, ἀλήθεια, τιμιότητα, εἰλικρίνεια, φόβο Θεοῦ! Ποῦ νὰ βρεθῇ τώρα; Σπάνιο πρᾶγμα.

Γίναμε σὰν τὰ ζῷα· μᾶς ταιριάζει τὸ ῥητὸ τοῦ ψαλμῳδοῦ «Ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκε, παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνο­ήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς» (Ψαλμ. 48,13,21). Πῶς νὰ σὲ ὀνομάσω ἄνθρωπο; λένε οἱ πατέ­ρες τῆς Ἐκ­­κλησίας, ὅταν εἶσαι πονηρὸς σὰν τὴν ἀλεποῦ, ἁρπακτι­κὸς σὰν γεράκι, σκληρὸς σὰν τὸ λύκο, αἱμοβόρος σὰν τὴν τίγρι, μνησίκακος σὰν τὴν καμήλα, φαρ­μακερὸς σὰν τὸ φίδι; Ἤξερα μιὰ νιόπαν­τρη κοπέλλα, ποὺ κάποιος τὴ συκο­φάντησε μὲ ἀν­ώνυμο γράμμα, κι αὐτὴ ἔλειωσε σὰν τὸ κερὶ καὶ πέ­θανε· δὲν σκοτώνει κανεὶς μό­νο μὲ μαχαίρι ἢ πιστόλι, σκοτώνει καὶ μὲ τὴ γλῶσσα. Χειρότεροι κι ἀπ᾽ τὰ θηρία γίναμε. Ἕνα λιον­τά­ρι τρώει πέντε – δέκα ἀρνιὰ ἢ ἀνθρώπους καὶ τελείωσε. Ὁ ἄν­θρωπος ἔγινε φοβερώτερο θη­ρίο, θηρίο ἐπιστημονικό· πατάει κουμπιά, ῥίχνει πυρηνικὲς βόμβες σὰν νταμιτζάνες καὶ θερίζει πόλεις ὁ­λόκληρες σὰν τὴ Θεσσαλονίκη, τὴν Ἀθήνα, τὸ Βελιγράδι, τὴ Σόφια, τὴ Μόσχα. Ζούγκλα ἔγινε ὁ κόσμος. Ἂς φοράῃ ὁ ἄλλος κουστούμι, ἂς μιλάῃ μὲ διπλωματία, ἂς ζῇ μὲ ὅλα τὰ σύγχρονα μέσα, ἂς ἔχῃ αὐτοκίνητα, τηλεοράσεις κ.τ.λ.· καλύτερα νὰ ἔλειπαν αὐτά. Στὸν Πόντο καὶ τὴ Μικρὰ Ἀσία φωτίζονταν μὲ δᾳδιά, ἀλλὰ εἶχαν καρδιά, ἀγάπη, ὁμόνοια, πολιτισμό. Τώρα καταντήσαμε χειρότερα κι ἀπ᾽ τὴ ζούγκλα.

* * *

Τί θὰ γίνῃ λοιπόν; ν᾽ ἀπελπιστοῦμε; Ὄχι· μᾶς καλεῖ σήμερα τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο· «Ἄνω σχῶμεν τὰς καρδίας»! Πρὸς τὰ ἄνω, πρὸς τὸν οὐρανό, ἐκεῖ ποὺ εἶνε οἱ γονεῖς καὶ οἱ παπποῦ­δες μας, πρὸς τὴν αἰώνια πατρίδα μας. Ἐκεῖ ἡ καρδιά μας πάντοτε, γιὰ νά ᾽χουμε τὴν εὐλογία τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ· ἀμήν.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

ΠΗΓΗ