Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2019

Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης, Ο διωγμός των ευσεβών.


Κυρ. Τελώνου & Φαρισαίου (Β΄ Τιμ. 3,10-15)

O ΔΙΩΓΜΟΣ ΤΩΝ ΕΥΣΕΒΩΝ
«Οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται» (Β΄ Τιμ. 3,12)

Ὁμιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

ΣΗΜΕΡΑ, ἀγαπητοί μου, ἀρχίζει τὸ Τριῴ­διο. Τί εἶνε Τριῴδιο; Ἂν ρωτήσουμε τοὺς κοσμικοὺς ἀνθρώπους, θὰ μᾶς ποῦν· Τριῴδιο ἴ­σον χοροί, διασκεδάσεις, γλέντια, μάσκες, καρ­ναβάλια. Αὐτὸ ὅμως εἶνε πλάνη. Αὐτὸ δὲν εἶ­νε Τριῴδιο· εἶνε ἀντιτριῴδιο, ἀντίθετο μὲ τὸ Τριῴδιο τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ μας. Τρι­ῴ­διο εἶνε μία ἱερὰ περίοδος τοῦ ἐκκλησιαστι­κοῦ ἔτους, περίοδος ἐντατικωτέρας ἀσκήσε­ως. Ὅπως ὁ στρατὸς ἔχει περίοδο ἀσκήσεων, γιὰ νὰ εἶνε οἱ στρατιῶτες πανέτοιμοι διὰ πᾶν ἐνδεχόμενον, ἔτσι καὶ τὸ Τριῴδιο εἶνε περίοδος ἱερῶν ἀσκήσεων τῶν Χριστιανῶν. Τὸ Τρι­ῴ­­διο εἶνε δέκα ἑβδομάδες· πρώτη ἡμέρα εἶνε σήμερα, καὶ τελευταία ἡμέρα εἶνε τὸ Μέγα Σάββατο, ὅταν ὁ ἱερεὺς γεμᾶτος ἐνθουσιασμὸ σκορπάει μέσ᾽ στὸ ναὸ δεξιὰ – ἀριστερά, πάνω – κάτω, φύλλα δάφνης καὶ ψάλλει «Ἀνάστα, ὁ Θεός, κρῖνον τὴν γῆν» (Ψαλμ. 81,8).

Τὸ Τριῴδιο, γιὰ νὰ ἐκφρασθῶ ἁπλούστερα, εἶνε μία σκάλα, ποὺ μᾶς ὑψώνει ἀπὸ τὴ γῆ στὸν οὐρανό. Μοιάζει μὲ τὴ σκάλα ποὺ εἶδε ὁ Ἰακώβ, ποὺ τὸ κάτω ἄκρο της πατοῦσε στὴ γῆ καὶ τὸ ἄλλο ἔφτανε στὸν οὐρανό. Μιὰ σκάλα λοιπὸν βλέπουμε μπροστά μας, καὶ σήμερα εἶνε τὸ πρῶτο σκαλοπάτι. Ἐμπρός, πλη­σιάστε καὶ πατῆστε τὸ πρῶτο σκαλοπάτι.

Στὸ πρῶτο σκαλοπάτι στέκεται ὁ τελώνης, ποὺ λέει· «Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτω­λῷ» (Λουκ. 18,13). Καὶ κοντὰ στὸν τελώνη τοῦ εὐ­αγγελίου στέκεται ὁ ἀπόστολος.

Θὰ μοῦ ἐπιτρέψεται νὰ μὴ ἀσχοληθῶ μὲ τὸν πρῶτον, τὸν ἀναστεναγμὸν τοῦ Τελώνου, ἀλλὰ νὰ εἴπω ὀλίγας λέξεις ἐπάνω στὸ ἀποστο­λικὸ ἀνάγνωσμα ποὺ λέει, ὅτι ἡ ζωὴ εἶνε ἀγώνας, καὶ μᾶς προειδο­ποιεῖ· «Οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται» (Β΄ Τιμ. 3,12).

* * *
Ἂς προσέξουμε, ἀγαπητοί μου. «Οἱ θέλον­τες», λέει. Τί σημαίνει αὐτό; Ὅτι ὁ χριστιανι­σμὸς εἶνε ἐλευθερία, δὲν βιάζει κανένα. Εἶ­σαι ἐλεύθερος νὰ ἐκλέξῃς ἢ τὸν ἀνήφορο – ἀ­νήφο­ρος καὶ Γολγοθᾶς εἶνε ἡ ὁδὸς τοῦ καθή­κον­τος, ἢ τὸν κατήφορο τῆς κακίας καὶ τῆς δι­αφθο­ρᾶς· ἐλεύθερος νὰ ἐκλέξῃς ἢ τὴν στενὴ καὶ τε­θλιμμένη ἢ τὴν πλατειὰ καὶ εὐρύχω­­ρη ὁδό (Ματθ. 7,13-14)· ἐλεύθερος ν’ ἀκολουθή­­σῃς ἢ τὸ φῶς ἢ τὸ σκότος, ἢ τὸν Χριστὸ ἢ τὸν διάβολο.

Ἐλεύθερος εἶσαι· ἀλλ’ ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ θὰ ἐκλέξῃς τὴν ὁδὸ τοῦ καθήκον­τος, τῆς ἀρε­τῆς, τοῦ Χριστοῦ μας, τότε πλέον πρέπει νὰ εἶσαι προετοιμασμένος· διότι στὸ δρόμο αὐτὸν θὰ συναντήσῃς πολλὰ ἐμπόδια. Ποιά εἶνε τὰ ἐμ­πόδια; Ἐμπόδια πρῶτα ἀπὸ τὸν ἑαυτό σου. Ναί, ἀπὸ τὸν ἑαυτό σου. Διότι ἐχθρὸς χειρότε­ρος ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας δὲν ὑ­πάρχει. Θὰ συναντήσῃς δηλαδὴ ἐμπόδια ἀπὸ κακίες καὶ πάθη, ἀπὸ τὸν «παλαιὸν ἄνθρωπον» ποὺ λέει ὁ ἀ­πόστολος Παῦλος (῾Ρωμ. 6,6· Ἐφ. 4,22· Κολ. 3,9). Θὰ συναντήσῃς ἀκόμη ἐμπόδια ἀπὸ τὸν διάβολο, ποὺ μέρα – νύχτα δὲν παύει νὰ μᾶς πειρά­ζῃ μὲ λογισμοὺς καὶ ἐπιθυμίες. Θὰ συναντή­σῃς τέλος ἐμπόδια κι ἀπὸ τὸν κόσμο, ἀπὸ τὰ ὄργανα τοῦ διαβό­λου, κακοὺς καὶ ἀπίστους καὶ διεφθαρμένους ἀνθρώπους, ποὺ μὲ μυρίους τρό­πους ζητοῦν νὰ ἐμποδίσουν τὴν πορεία σου.

«Οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται». Ὁ λόγος αὐτὸς τοῦ ἀποστόλου Παύλου ἀποδεικνύεται ἀληθινὸς διὰ μέσου ὅλων τῶν αἰώνων. Θέλετε παραδεί­γμα­τα; Ἀνοῖξτε λοιπὸν τὴν ἁγία Γραφὴ νὰ δῆτε.

Ἐδιώχθη ὁ Ἄβελ, ὁ ἁγνὸς καὶ δίκαιος ἐκεῖ­νος ἄνθρωπος, ἀπὸ τὸν Κάϊν τὸν δολοφόνο ἀ­δελφό του. Ἐδιώχθη ὁ Ἰακὼβ ἀπὸ τὸν Ἠσαῦ καὶ ἀναγκάστηκε νὰ ἐκπατρισθῇ μακριὰ ἀπὸ τὴ γῆ τῶν πατέρων του. Ἐδιώχθη ὁ πάγκαλος Ἰωσὴφ ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς του, ποὺ τὸν φθό­νησαν καὶ τὸν πούλησαν στοὺς Αἰγυπτίους καὶ φυλακίστηκε συκοφαντημένος. Ἐδιώχθη ὁ Δαυῒδ ἀπὸ τὸν ἀχάριστο Σαοὺλ καὶ ἀπὸ τὸ παιδί του τὸν Ἀβεσσαλώμ. Ἐδιώχθησαν οἱ προ­­φῆται, ὁ Ἰερεμίας καὶ ὁ Ἠσαΐας· τὸν μὲν Ἰερε­μία τὸν ἔῤῥιξαν σὲ βόθρο, ὁ δὲ Ἠσαΐας πριονίστηκε μὲ πριόνι.Ἐδιώχθησαν οἱ Τρεῖς Παῖ­δες, ἐπειδὴ δὲν προσκύνησαν τὸ εἴδωλο, καὶ τοὺς ἔῤῥιξαν μέσα στὸ καμίνι. Ἐδιώχθη ὁ προ­φήτης Δανιήλ, ποὺ τὸν ἔῤῥιξαν στὸ λάκκο τῶν λεόν­των. Ἐδιώχθη ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος ἀ­πὸ τὴν αἰσχρὰ Ἡρῳδιάδα, καὶ τὸν ἀποκεφάλισαν.

Ἀλλὰ περισσότερο ἀπ᾽ ὅλους ἐδιώχθη ἕ­νας· κανείς ἄλλος δὲν ἐδιώχθη τόσο ὅσο ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός.
Διότι οἱ ἄλλοι κατὰ τὸ μᾶλλον ἢ ἧττον ὑπῆρξαν ἁμαρτωλοί, ἀλλὰ ἐκεῖνος ἦταν ὁ ἀναμάρτητος, ὁ ἅγιος τῶν ἁγίων. Ἐδιώχθη· νήπιο ἀκόμη ἦταν, καὶ ὁ Ἡρῴδης τρόχισε τὰ μαχαίρια του γιὰ νὰ τὸ σφάξῃ. Ἐδιώχθη ἀπὸ γραμματεῖς καὶ φαρισαίους, τοὺς διαστρεβλωτὰς τῶν ἀληθειῶν τοῦ Θεοῦ, ἐδιώχθη ἀπὸ τὸν Ἄννα καὶ τὸν Καϊάφα, ἐδιώχθη ἀπὸ τὸν Πιλᾶτο, ἐδιώχθη ἀπὸ ἕναν ἀχάριστο λαὸ ποὺ φώναζε «Σταύρωσον σταύρωσον αὐτόν» (Λουκ. 23,21).

Τὸ παράδειγμα τοῦ Χριστοῦ μιμήθηκαν ἔ­πειτα οἱ ἀ­πόστολοι. Ὅλοι εἶχαν μαρτυρικὸ τέλος. Κ’ ἐ­κεῖνος ποὺ ἐδιώχθη περισσότερο ἀπ’ ὅλους εἶνε ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅπως λέει σήμερα. Τὸν ἔῤῥιξαν στὶς φυλακὲς τῆς ῾Ρώμης καὶ ἀπὸ ᾽κεῖ ἔστειλε τὸ μήνυμα αὐτό, «Οἱ θέλοντες εὐσε­βῶς ζῆν… διωχθήσονται».

Ἐδιώχθησαν καὶ οἱ διάδοχοι τῶν ἀποστόλων. Ἐδιώχθη ὁ Μέγας Βασίλειος ἀπὸ μία μαφία, ποὺ ἐσχεδίαζε τὴν ἐκθρόνισί του· ἐδιώχθη ὁ Γρηγόριος, τὸν ὁποῖο πετροβόλησαν οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Ἀρείου· ἐδιώχθη πρὸ παντὸς ὁ Χρυσόστομος, ποὺ πέθανε στὴν ἐξορία λέγον­τας «Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν».
* * *
Ὅλοι οἱ πιστοὶ διώκονται. Καὶ διὰ μέσου τῶν αἰώνων φθάνουμε στὴν ἐποχή μας. Καὶ σή­μερα διώκονται οἱ Χριστιανοί. Θέλετε παράδειγμα; Κάνετε τὸν κόπο ―ἂν τολμᾶτε―, νὰ περάσετε τὰ σύνορα καὶ νὰ μπῆτε στὴν Ἀλ­βανία, ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχουν ἑλληνικὲς πόλεις (τὸ Ἀργυρόκαστρο, ἡ Κορυτσά, ἡ Χειμάρρα…), εὐλογημένα μέρη, τὰ ὁποῖα ἁγιάσαμε μὲ ποταμοὺς αἱμάτων οἱ Ἕλληνες. Ἐκεῖ; μέχρι πρό τινος δὲν χτυποῦσε καμπάνα, δὲν λειτουργοῦσε παπᾶς, δὲν ἐβαπτίζοντο παιδιά, δὲν ἐν­ταφιάζοντο ἐκκλησιαστικῶς νεκροί, οὔτε τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ σοῦ ἐπέτρεπαν νὰ κά­νῃς. Οἱ Χριστιανοὶ Ἕλληνες ἀντιμετώπιζαν ἐξορίες καὶ στρατόπεδα τοῦ Ἐμβὲρ Χότζα, γιὰ νὰ προστίθενται νέοι μάρτυρες στὸ μαρτυρολόγιο τῆς πίστεως καὶ τῆς πατρίδος. Καὶ σήμερα μὴ νομίζετε ὅτι ὁ διωγμὸς ἔπαυσε. Συ­νεχίζεται. Ὄχι ἴσως τόσο σκληρά, ἀλλὰ πάν­τως μὲ ποικίλους τρόπους ἡ εὐσέβεια ἐξακολουθεῖ νὰ καταδιώκεται.

Καὶ στὰ λεγόμενα ὅμως φιλελεύθερα καὶ δη­­μοκρατικὰ πολιτεύματα ἡ πίστι τοῦ Χριστοῦ διώκεται. Δὲν πᾶτε στὴ βουλὴ τῶν Ἑλλήνων; Ἐὰν εἴμεθα Χριστιανοί, τί περιμένετε νὰ δῆτε; Οἱ κομμουνισταὶ εἶχαν τὴν εἰκόνα τοῦ Μάρξ, αὐτὸς εἶνε ἀρχηγός τους. Ἐμεῖς; Οὔτε ἡ εἰκόνα τοῦ Ἐσταυρωμένου ὑπάρχει στὴν αἴθουσα τῆς βουλῆς τῶν Ἑλλήνων! Κι ὅταν κάποιος βουλευτὴς τόλμησε νὰ ὑποδείξῃ ὅτι πρέπει νὰ ὑπάρχῃ ἡ εἰκόνα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὸν εἰρωνεύθηκαν· «ὁ παπᾶς, ὁ παπᾶς!…». Διώκεται λοιπὸν ἡ πίστις μας ἐμ­μέσως καὶ ἀμέσως. Διώκεται ἀπὸ ῥαδιοφωνικοὺς καὶ τηλεοπτικοὺς σταθμοὺς ποὺ μιλοῦν ἐναντίον τοῦ Γρηγορίου τοῦ Ε΄ ποὺ ἀπηγχονί­σθη στὴν πύλη τοῦ πατριαρχείου, διώκεται ἀ­­πὸ φύλλα ἐφημερίδων, διώκεται ἀπὸ παν­τοῦ.

Καὶ μέσα στὴν κοινωνία καὶ μέσα στὸ σπίτι ἀκόμα· ἡ εὐσεβὴς γυναίκα πιέζεται ἀπὸ τὸν ἄπιστο ἄντρα, τὰ παιδιὰ ἐμποδίζονται νὰ πλησιάζουν τὰ κατηχητικὰ σχολεῖα, τὴν ἐξομολόγησι, τὴ θεία κοινωνία. Διώκεται ὁ Ἐσταυρωμένος. Διὰ μέσου τῶν αἰώνων ἡ προφητεία ἐπιβεβαιώνεται· «Οἱ θέλοντες εὐ­σεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται».

* * *
Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ἀγαπητοί μου, τί εἶπε; «διωχθήσονται»· ὅτι ἡ πίστις θὰ διωχθῇ. Δὲν εἶπε ὅμως καὶ ὅτι θὰ συντριβῇ. Διωχθήσονται ναί, συντριβήσονται ὄχι! Μιὰ ἰδέα, ὅσο τὴν πολε­μᾷς, τόσο ῥιζώνει. Εἶνε σὰν τὸ καρφί, ποὺ ὅσο τὸ χτυ­πᾷς τόσο βαθύτερα ἐμπήγνυται στὴ σάρκα τοῦ ξύλου. Καὶ ἡ ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ, ὅ­σο δι­ώκεται, τόσο κατακτᾷ τὶς ψυχές. Καμμία δύνα­μις, τὸ πιστεύω ἀκραδάντως, δὲ θὰ τὴ νικήσῃ. Ὅσοι διωγμοὶ κι ἂν γίνουν, ὅσοι ποταμοὶ αἱμά­των κι ἂν χυθοῦν, ὅσοι Νέρωνες καὶ Διοκλητι­ανοὶ καὶ Ἰουλιανοὶ Παραβάται κι ἂν παρουσια­στοῦν καὶ ὅποια μέσα κι ἂν μεταχειριστοῦν, ἡ πίστι μας ἔχει βαθειὰ ῥίζα· αὐτὸ ποὺ θὰ κά­νουν εἶνε νὰ ἐπισπεύσουν τὸν θρίαμβό της.

Οἱ πιστοὶ «διωχθήσονται», ἀλλ’ οὐ συντριβή­σονται. Ἄλλοι θὰ συντριβοῦν. Θὰ συντριβοῦν οἱ διῶκται. Παρ᾽ ὅλο τὸ αἷμα ποὺ χύνουν, παρ᾽ ὅλη τὴ βία ποὺ ἀσκοῦν, παρ᾽ ὅλα τὰ στρατόπε­δα καὶ τὰ μέσα ἐξοντώσεως ποὺ διαθέτουν, τὸ τέλος τους θά ’νε οἰκτρό. Ἡ θρησκεία τοῦ Χριστοῦ μας θὰ μείνῃ – ἰδιαιτέρως δὲ στὴν πα­τρίδα μας τὴν Ἑλλάδα, ἡ ὁποία μὲ κάθε τρόπο καὶ σὲ ὅλες τὶς σελίδες τῆς ἱστορίας της αἰνεῖ καὶ δοξάζει Χριστὸν εἰς τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.


† ἐπίσκοποςΑὐγουστῖνος

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ ῾Αγ. Γεωργίου πόλεως Φλωρίνης τὴν 12-2-1984 μὲ ἄλλο τίτλο. Καταγραφὴ καὶ σύντμησις 17-2-2008.

ΠΗΓΗ

Η Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου.


ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ: Λουκ. ιη΄ 10-14
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Κυρ. λγ΄ ἐπιστολῶν: Β΄ Τιμ. γ΄ 10-15



1. «Ἦλθε τὸ εὐλογημένο Τριώδιο!»

«Ἦλθε τὸ εὐλογημένο Τριώδιο!». Ἔτσι οἱ παλαιότεροι πιστοὶ ὑποδέχονταν τὴν περίοδο τοῦ Τριωδίου· μὲ χαρά, διότι ἀπέβλεπαν στὴν ὠφέλεια ποὺ ἀποκόμιζαν ἀπὸ αὐτὴν παρὰ στὸν κόπο της, ποὺ εἶναι ὁπωσδήποτε πολύς, ἂν κάποιος θέλει νὰ τὴ ζήσει μὲ συνέπεια.


Μὲ τέτοια διάθεση νὰ τὸ ποῦμε κι ἐμεῖς: «Ἦλθε τὸ εὐλογημένο Τριώδιο!», ἡ περίοδος κατὰ τὴν ὁποία καλούμαστε νὰ ἑτοιμασθοῦμε γιὰ τὸ Πάσχα, νὰ βιώσουμε τὴ Σταύρωση καὶ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Τριώδιο: τὸ ταχύρρυθμο φροντιστήριο τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ἡ πιὸ μεγάλη καὶ πιὸ πνευματικὴ περίοδος τοῦ λειτουργικοῦ ἔτους, γεμάτη ὑπέροχα πνευματικὰ μηνύματα, πανάρχαιες κατανυκτικὲς ἱερὲς Ἀκολουθίες, ἀριστουργηματικοὺς ὕμνους. Ἀρχίζει σήμερα γιὰ μιὰ ἄλλη φορὰ στὴ ζωή μας ἡ μεγάλη εὐκαιρία νὰ δοῦμε περισσότερο τὴν ψυχή μας, νὰ φροντίσουμε τὴ μετάνοια, τὸν ἁγιασμό μας, νὰ σηκώσουμε τὰ μάτια μας ἀπὸ τὰ μάταια καὶ προσωρινὰ καὶ νὰ ζητήσουμε τὰ ἀληθινά, τὰ αἰώνια, τὰ ἄφθαρτα ἀγαθὰ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος.

2. Ὁ ὑπερήφανος Φαρισαῖος

Στὴν ἀρχὴ αὐτῆς τῆς εὐλογημένης περιόδου ἡ Ἐκκλησία ἔχει ὁρίσει νὰ ἀναγινώσκεται ἡ μικρὴ ἀλλὰ πολὺ ὠφέλιμη Παραβολὴ τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ Φαρισαίου: Ἀνέβηκαν δύο ἄνθρωποι στὸν Ναὸ γιὰ νὰ προσευχηθοῦν, ὁ ἕνας Φαρισαῖος καὶ ὁ ἄλλος Τελώνης. Ὁ Φαρισαῖος στάθηκε ὄρθιος γιὰ νὰ φαίνεται καλά, καὶ προσευχόταν μὲ τὰ ἑξῆς λόγια: «Ὁ Θεός, εὐχαριστῶ σοι ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί, ἢ καὶ ὡς οὗτος ὁ τελώνης». Θεέ, Σ᾿ εὐχαριστῶ διότι δὲν εἶμαι σὰν τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, ποὺ εἶναι ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί, ἢ καὶ σὰν αὐτὸν ἐκεῖ τὸν τελώνη.

Εἶναι καλὸ νὰ εὐχαριστοῦμε τὸν Θεὸ ποὺ μᾶς προστατεύει ἀπὸ πολλὰ ἁμαρτήματα, ἀλλὰ ἡ εἰλικρινὴς εὐχαριστία ἔχει ταπείνωση. Ὁ Φαρισαῖος δὲν εἶπε ὅπως ὁ ἀπόστολος Παῦλος, «μὲ τὴν Χάρι τοῦ Θεοῦ εἶμαι αὐτὸ ποὺ εἶμαι» (Α´ Κορ. ιε´ [15] 10), ἀλλὰ εἶπε: «Οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων»· ἐγὼ δὲν εἶμαι ὅπως οἱ ἄλλοι. Εἶναι δικό μου κατόρθωμα ἡ ἀρετή μου· δὲν εἶμαι σὰν τοὺς ἄλλους, ποὺ εἶναι ἄθλιοι ἁμαρτωλοί.

Ὤ, τί ἀκατάλληλη προσευχή, ποὺ ἔβγαινε ἀπὸ ὑπερήφανη καρδιά! Μὰ δὲν ἦταν κὰν προσευχή. Διότι «πρὸς ἑαυτὸν ταῦτα προσηύχετο», εἶπε ὁ Κύριος· στὸν ἑαυτό του καὶ γιὰ τὸν ἑαυτό του τὰ ἔλεγε αὐτά. Δὲν μιλοῦσε οὐσιαστικὰ στὸν Θεό· τὸν ἑαυτό του θαύμαζε καὶ συνέχαιρε, καὶ ἔκανε ἐπίδειξη ἀρετῆς σὲ ὅσους τὸν ἄκουγαν. Ὤ, ἡ ὑπερηφάνεια! Τί κατάντημα εἶναι, τί ἀσχημοσύνη! Πῶς μᾶς ἀπογυμνώνει ἀπὸ τὴν Χάρι τοῦ Θεοῦ καὶ ἀχρηστεύει τοὺς κόπους ποὺ ἔχουμε καταβάλει γιὰ τὴν ἀρετή!

3. Ὁ ταπεινὸς Τελώνης

Ἀντίθετα ὁ Τελώνης δὲν ἀσχολεῖτο μὲ κανέναν ἄλλον. Ἔβλεπε μέσα του, στὴν καρδιά του τὴν βεβαρημένη μὲ πολλὰ ἁμαρτήματα. Εἶχε δὲ τόση συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητός του, ὥστε «οὐκ ἤθελε», δὲν ἤθελε νὰ σηκώσει ὄχι τὰ χέρια του ἀλλὰ οὔτε τὰ μάτια του στὸν οὐρανό, καὶ χτυποῦσε τὸ στῆθος του ποὺ περιέκλειε τὴν ἀκάθαρτη καρδιά του, ἐπαναλαμβάνοντας ἕναν μόνο λόγο: «Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ». Θεέ, σπλαχνίσου καὶ συγχώρησέ με τὸν ἁμαρτωλό.

Σᾶς διαβεβαιώνω, εἶπε ὁ Κύριος, ὅτι αὐτός, ὁ Τελώνης, ὁ μεγάλος ἁμαρτωλός, γύρισε στὸ σπίτι του ἀθωωμένος καὶ δίκαιος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καὶ ὄχι ὁ Φαρισαῖος. Διότι καθένας ποὺ ὑψώνει τὸν ἑαυτό του, θὰ ταπεινωθεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ θὰ κατακριθεῖ, ἐνῶ ὅποιος ταπεινώνει τὸν ἑαυτό του, θὰ ὑψωθεῖ καὶ θὰ τιμηθεῖ ἀπὸ τὸν Θεό.

«Ρήματα πράγματα ἐνίκησαν», θαυμάζει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος1. Τὰ λόγια νίκησαν τὰ ἔργα! Τὰ λόγια τῆς εἰλικρινοῦς συντριβῆς τοῦ Τελώνη νίκησαν τὰ ἔργα, τοὺς πολλοὺς κόπους τῆς – φαινομενικῆς οὐσιαστικά – εὐσέβειας τοῦ Φαρισαίου. Μόνη ἡ ταπεινοφροσύνη ἑλκύει τὸ ἔλεος καὶ τὴν Χάρι τοῦ Θεοῦ, μᾶς ἀνοίγει τὸν οὐρανό, μᾶς εἰσάγει στὸν Παράδεισο· ἐνῶ χωρὶς αὐτὴν οἱ κόποι τῆς ἀσκήσεως εἶναι μάταιοι.

4. Ἀγώνας μὲ ταπείνωση

Ἀπὸ τὰ παραπάνω εἶναι δυνατὸν νὰ διερωτηθεῖ κανείς: Δηλαδὴ νὰ μὴν ἀσκούμαστε στὴν ἀρετή; Τὴν ἀπάντηση μᾶς τὴν δίνει ἕνα τροπάριο ἀπὸ τὸν Κανόνα τῆς σημερινῆς Κυριακῆς:

«Τοῦ Φαρισαίου τὰς ἀρετὰς σπεύσωμεν μιμεῖσθαι, καὶ ζηλοῦν τὴν τοῦ Τελώνου ταπείνωσιν, τὸ ἐν ἑκατέροις μισοῦντες ἄτοπον, ἀπόνοιαν καὶ λύμην τῶν παραπτώσεων»2.

Ἂς ἀγωνισθοῦμε νὰ μιμηθοῦμε τὶς ἀρε­τὲς τοῦ Φαρισαίου καὶ νὰ μιμηθοῦμε τὴν ταπεινοφροσύνη τοῦ Τελώνη· νὰ ἀποστραφοῦμε τὴν ἐκτροπὴ τοῦ καθενός, τοῦ μὲν τὴν ὑπερηφάνεια, τοῦ δὲ τὴ ζημία ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες.

Ἡ Ἐκκλησία τὴν περίοδο τοῦ Τριωδίου μᾶς καλεῖ σὲ ἀγώνα, ἀλλὰ ἐξαρχῆς μᾶς διαφωτίζει ὅτι ὡς ἀσφαλὲς θεμέλιο στὴν προσπάθειά μας αὐτὴ πρέπει νὰ βάλουμε τὴν ταπείνωση. Νὰ δώσει ὁ Κύριος σὲ ὅλους μας φιλότιμη ἀγωνιστικότητα μὲ ταπεινὸ φρόνημα.

………………………………………..
1. Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Περὶ μετανοίας ὁμιλία β´, PG 49, 290.
2. Τριῴδιον, Κυριακὴ Τελώνου καὶ Φαρισαίου, Κανών, τροπάριον ε´ ᾠδῆς.


Ορθόδοξο Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”



Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2019

«ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ»

Σχετική εικόνα

«ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ»

(Απάντηση σε «Ανωνύμους»)

Του Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

Αναμφίβολα, το βιβλίο του π. Επιφανίου Θεοδωρόπουλου «ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ», αποτελεί την βάση όλων των σύγχρονων πνευματικών που δεν αντιμετωπίζουν την παναίρεση του οικουμενισμού με καθαρά Πατερικά κριτήρια. Προβάλλεται, το βιβλίο αυτό, ως η λογική του ορθώς (εκκλησιαστικώς) διανοείσθαι. Πάρα πολλοί το εκλαμβάνουν ως… ιερά γραφή και παρακαταθήκη.


Μας κατηγορούν–συκοφαντούν, ότι βάλλουμε εναντίον του προσώπου–ανθρώπου Επιφανίου. Απορρίπτουμε μια προσωποκεντρική επίθεση εναντίον του π. Επιφανίου, διότι είναι αμαρτία. Εστιάζουμε την όποια αναφορά μας στην εκκλησιολογία που αναδύεται από την «Δυνητική Ερμηνεία» του, στα όρια (πάντα) της αξιολογικής ελευθερίας του Ορθοδόξου πιστού, χωρίς εμπαθή πολεμική γλώσσα και διάθεση.

Έχουμε το θεόσδοτο δικαίωμα να αντιπαρατεθούμε αναλυτικά και αδέκαστα με τις θέσεις που διατυπώνονται στο βιβλίο του. Οι θέσεις του π. Επιφανίου είναι γραμμένες με εξαιρετική πυκνότητα εννοιών και πληθώρα «λογικών» επιχειρημάτων, χωρίς πρωτογενείς πατερικές πηγές, γι’ αυτό και πολλά σκέλη της επιχειρηματολογίας του εκπίπτουν.
Οι ερμηνείες του π. Επιφανίου σε παραπέμπουν σε θέσεις, από τις οποίες επωφελούνται οι σημερινοί επίσκοποι και οικονομιστές.

Η θεολογική αυτοργάνωση του Γραφείου Αιρέσεων της Ι. Μητροπόλεως Πειραιώς και του π. Θεοδώρου Ζήση, οδηγεί στην κατοχύρωση της «Δυνητικής Ερμηνείας» του 15ουΚανόνα. Κάποιος δε «Ανώνυμος» μας παραπέμπει σ’ αυτές τις δυο πτέρυγες του λεγόμενου αντι-οικουμενισμού…

Υπερπηδώντας την βαθμίδα των συκοφαντιών ορισμένων «Ανωνύμων», που προβάλλονται ως αξίωση κυριαρχίας, υπογραμμίζω την ιστορικά σημαντική περίπτωση: Αδυνατούν(;) να διαστείλουν το πρόσωπο π. Επιφάνειος από την «Δυνητική» ερμηνεία του. Αδυνατούν να θεμελιώσουν «ορθότητα» της ερμηνείας αυτής και καταφεύγουν σε απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς–συκοφαντίες.

Επιτέλους, ας σταματήσουν (ως δικαιολογία) την προσφυγή στην αρετή του π. Επιφανίου και ας αρθρώσουν Πατερικό εκκλησιαστικό λόγο. Φθάνει πια!

«Άπαντες οι της Εκκλησίας διδάσκαλοι, πάσαι αι Σύνοδοι, πάσαι αι θείαι Γραφαί, φεύγειν τους ετερόφρονας παραινούσι και της αυτών κοινωνίας διίστασθαι» (Αγ. Μάρκος ο ΕυγενικόςP.G. 160, 105C).

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ



ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2019

BINTEO (12-2-2019) :RADIO SYMBAN ΜΕ ΚΑΛΕΣΜΕΝΟ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΣΑΒΒΑ ΤΟΝ ΛΑΥΡΙΩΤΗ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΙΣΤΕΩΣ.


Η ΕΛΕΝΑ MATΣOYKA ΜΕ ΚΑΛΕΣΜΕΝΟ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΣΑΒΒΑ ΤΟΝ ΛΑΥΡΙΩΤΗ .

ΒΙΝΤΕΟ:(12-2-2019) Με τον Γέροντα Σάββα τον Λαυριώτη στο RADIO SYMBAN Η ΕΚΠΟΜΠΗ *Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ*.

Θέμα:Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ -ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Η ορθοδοξία σήμερα στην σύγχρονη κονωνία και τα πνευματικά προβλήματα της εποχής μας.

Ολόκληρη η συνέντευξη είναι πάρα πολύ εποικοδομητική και σας προτείνουμε να την ακούσετε.

ΒΙΝΤΕΟ


Καλή σας ακρόαση.


ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2019

Πήραν φωτιά τα τρυπάνια – ο Φαναριώτικος τρόπος εισόδου σε Εκκλησία.


Στο χωριό Kulchin της επαρχίας Volyn οι κάτοικοι της ενορίας αποφάσισαν να μείνουν με την Κανονική Εκκλησία της Ουκρανίας. Μόνο που οι σχισματικοί του Βαρθολομαίου είχαν άλλη άποψη…
Στο βίντεο που θα παρακολουθήσετε, ακτιβιστές ξηλώνουν την πόρτα του Ιερού Ναού του Αγίου Γεωργίου με τρυπάνι!



Τα υπόλοιπα μπορείτε να τα διαβάσετε εδώ. Κουράστηκα με τις μεταφράσεις.

Φαίη για το ΑΒΕΡΩΦ


ΠΗΓΗ

Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2019

Γέροντας Σάββας Λαυριώτης(Πτολεμαΐδα)25-1-2019:Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής έναντι των αιρέσεων.


Γέροντας Σάββας Λαυριώτης(Πτολεμαΐδα)25-1-2019:Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής έναντι των αιρέσεων.


ΒΙΝΤΕΟ




ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

«Το αντι-εκκλησιαστικό περίγραμμα της «Δυνητικής» Ερμηνείας»

Αποτέλεσμα εικόνας για 15 κανονας μεγαλου φωτιου

«Το αντι-εκκλησιαστικό περίγραμμα της «Δυνητικής» Ερμηνείας» 

Όση υψηλή εκκλησιολογία εμπεριέχει ο 15ος Κανόνας της Α – Β Συνόδου, τόση αυθαίρετη φιλοσοφία – διανόηση διαμορφώνει η «Δυνητική» ερμηνεία του κανόνα, που διατύπωσε ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος. Ο 15ος Κανόνας αποτελεί μια Ορθόδοξη εκκλησιολογική δύναμη προώθησης της Εκκλησίας, για να διαφύγει από το πεδίο της κάθε αιρέσεως, ενώ η «Δυνητική» ερμηνεία καταστρέφει τη ζωτική επικοινωνία της Εκκλησίας με την διαχρονική στάση – παράδειγμα των αγίων έναντι των αιρέσεων.

Στο βιβλίο του π. Επιφανίου «ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ» δεν υπάρχει, δυστυχώς, πρόσδεση με την ζωντανή Πατερική παράδοση αλλά, υπάρχει, εκλεκτικισμός αυτόνομης σκέψης.

Ο τρόπος ερμηνείας του 15ου Κανόνα από τον π. Επιφάνιο δεν αποτυπώνει, για παράδειγμα, την εκκλησιολογική ορθότητα – ανωτερότητα των Αγιορειτών Πατέρων του 1274 μ.Χ., που διέκοψαν την κοινωνία και το μνημόσυνο του λατινίσαντος Πατριάρχου Ιωάννου Βέκκου.

Σύμφωνα με την «Δυνητική» ερμηνεία, οι Αγιορείτες έπρεπε να βρίσκονται σε κοινωνία με τον Πατριάρχη, να τον μνημονεύουν, αναμένοντες συνοδική καταδίκη του, χωρίς βέβαια να ασπάζονται τις αιρετικές διδασκαλίες του Πατριάρχη Βέκκου.

Θεωρητικά, η «Δυνητική» ερμηνεία (στην πράξη) αντιμετωπίζει τους αιρετικούς ως φίλους του Θεού, τους δέχεται σε Εκκλησιαστική κοινωνία, με την προϋπόθεση να μην υπάρχει υιοθέτηση καρδιακή (έσω) της αιρέσεως!

Στην Εκκλησιαστική ιστορία διαβάζουμε, ότι ο Νεστόριος συμφώνησε με την βλασφημία του συλλειτουργού του, Δωροθέου: «Ει τις Θεοτόκον είναι λέγει την Μαρίαν, ούτως ανάθεμα έστω»!

Ποιες θα ήταν, τότε, οι κεντρικές επιταγές της «Δυνητικής» οπτικής;

- Αγαπητοί αδελφοί μη κάνετε σχίσμα

- Ναι ο Πατριάρχης εξετροχιάσθη και βαδίζει επί αιρετικού πεδίου.

- Παραμείνατε εις κοινωνίαν, δεν παρανομείτε.

- Δεν διακόπτουμε το μνημόσυνό του, προ «συνοδικής διαγνώσεως».

- Εσείς, βέβαια, μην υιοθετείτε την κακοδοξία του.

- Μην εκδηλώνετε «άκριτο ζηλωτισμό».

- Αναμένουμε την καταδίκη του… «Άχρι καιρού».

- Για την διατήρηση της ενότητας μνημονεύουμε τον Πατριάρχη στον άξονα «Ψιλής ευχής μνημοσύνου»!

Αντιγράφω μια Ορθόδοξη θέση: «Από της θεσπίσεως του Ιερού Κανόνος (861 μ.Χ.) παρήλθαν ένδεκα και πλέον αιώνες! Κατά το χρονικόν αυτό διάστημα έζησαν οι σοφοί ερμηνευταί Ζωναράς, Βαλσαμών, Αριστηνός, παρήλθεν πλήθος Αγίων Πατριαρχών λογίων και άλλων της Ορθοδόξου Εκκλησίας σοφών, Αγίων και διδασκάλων, Ομολογητών και Μαρτύρων ο σύλλογος, και ουδείς εξ’ αυτών, ουδέ κατ’ όναρ εφαντάσθη μια τοιαύτην ερμηνείαν!» (Δυνητική).

Την ορθότητα του κανόνος αποδεικνύουν και:

- Οι τυμπανιαίοι ιερείς της Μ. Μεγίστης Λαύρας, οι ποιήσαντες «Δυνητικώς».

- Οι της Ι. Μονής Ξηροποτάμου κεχωσμένοι (παραχωμένοι)

- Οι στο βάθος του λιμένος της Δάφνης ευρισκόμενοι.

Αναμφίβολα, τα επιχειρήματα του π. Επιφανίου, περί «Δυνητικότητας» του 15ου Κανόνα στερούνται της Εκκλησιαστικής – Πατερικής μαρτυρίας.

«Και πως ταύτα ανέξεται Ορθοδόξου ψυχή, και ουκ αποστήσεται της κοινωνίας των μνημονευσάντων αυτίκα, και ως καπηλεύσαντες τα θεία τούτους ηγήσεται;».

(Επιστολή Αγιορειτών Πατέρων προς Αυτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγον)

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ 

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ


ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ