Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018

Πανθρησκειομανία


Μποζοβίτη Σταύρου,
θεολόγου – συγγραφέως

Κάποτε τό φίδι δάγκωσε τήν Εὔα. Τό δηλητήριο διεπέρασε τήν ψυχή της ἀστραπιαῖα. Ἔπειτα καί τό σῶμα της. Τό ἴδιο καί τοῦ Ἀδάμ. Ὁ θάνατος τῆς ψυχῆς (δηλαδή ὁ χωρισμός της ἀπό τήν πηγή τῆς ζωῆς, τόν Θεό) ἦταν ἀκαριαῖος. Τοῦ σώματος ἀκολούθησε ἀργότερα.

Ἡ ἁμαρτία – πύρινο ἀστροπελέκι – ἔσκισε μονομιᾶς τό σύμπαν. Τό σατανικό δηλητήριο μόλυνε τά πάντα. Θόλωσε τή σκέψη τοῦ ἀνθρώπου, βύθισε τό πνεῦμα του σέ πυκνό σκοτάδι, ἔστρεψε τίς ἐπιθυμίες του στά παρερχόμενα τοῦ κόσμου τούτου, τό ἔσυρε στή λάσπη τῶν ἀκάθαρτων παθῶν, βύθισε τό σῶμα στόν βρωμερό βοῦρκο τῶν ἡδονῶν.

Στή διάρκεια τῶν αἰώνων πού ἀκολούθησαν τό φθονερό φίδι δέν ἔπαψε νά χύνει καί νέο δηλητήριο στίς γενιές τῶν ἀνθρώπων. Ὅπως παραπλάνησε τόν Ἀδάμ καί τήν Εὔα, ἔτσι μέ παρόμοιους ὕπουλους τρόπους ἀπεμάκρυνε τούς ἀπογόνους τους ἀπό τόν Δημιουργό τους στρέφοντάς τους πρός ἀνύπαρκτους ψευδοθεούς.

Ἐκεῖ ὅμως πού ξέσπασε μέ λυσσασμένη μανία ἦταν ὁ εὐλογημένος λαός τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἰσραήλ. Τό φίδι, θυμωμένο καί ἀδίστακτο, παρακινοῦσε μέ μύριους δόλιους τρόπους τόν λαό τοῦ Θεοῦ νά πάψει τόν ἀπόλυτο διαχωρισμό του ἀπό τά ἄλλα ἔθνη καί νά γίνει πιό «κοινωνικός». Νά ἀναγνωρίσει ὅτι δέν εἶναι ὁ μόνος φορέας τῆς ἀληθινῆς πίστεως καί νά τιμήσει μέ σεβασμό καί λατρεία καί τούς «θεούς» τῶν εἰδωλολατρῶν. Νά παραβιάσει δηλαδή τήν ξεκάθαρη ἐντολή τοῦ Θεοῦ πού ζητοῦσε ἀπό τόν λαό Του νά ἀποφεύγει τήν ἀνάμειξή του μέ ἄλλους λαούς, γιά νά μή νοθευτεῖ ἡ ἀλήθεια τῆς πίστεώς του, ἀλήθεια τήν ὁποία τοῦ εἶχαν παραδώσει οἱ Γενάρχες καί Πατέρες του, οἱ μεγάλοι Πατριάρχες Ἀβραάμ, Ἰσαάκ καί Ἰακώβ.

Κι εἶναι ἀλήθεια ὅτι πολλές φορές τό πέτυχε. Οἱ Ἑβραῖοι πρόδωσαν τήν ἀγάπη Του καί «ἐμίγησαν ἐν τοῖς ἔθνεσι καί ἔμαθον τά ἔργα αὐτῶν· καί ἐδούλευσαν τοῖς γλυπτοῖς αὐτῶν, καί ἐγενήθη αὐτοῖς εἰς σκάνδαλον· καί ἔθυσαν τούς υἱούς αὐτῶν καί τάς θυγατέρας αὐτῶν τοῖς δαιμονίοις» (Ψάλμ. ρε΄ [105] 35-37).

Σέ ἐκεῖνες τίς κρίσιμες περιστάσεις οἱ θεόσταλτοι Προφῆτες, διαγγελεῖς τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, ὕψωναν τή φωνή τους μέ πάθος καί κατηγοροῦσαν τόν ἀχάριστο λαό ὡς πόρνο καί μοιχό. Πόρνο καί μοιχό, διότι διαρκῶς ἐγκατέλειπε τόν ἀληθινό Θεό καί προσκυνοῦσε τά εἴδωλα τῶν ἄλλων λαῶν. 
Ἐνῷ ὁ Θεός τόν εἶχε ἐκλέξει κατά κάποιον τρόπο ὡς σύζυγό του, ἐκεῖνος προδιδε τή συζυγική πίστη καί συνῆπτε μοιχικές σχέσεις μέ τούς δαιμονικούς «θεούς» τῶν πλανεμένων λαῶν.

Κάποτε ἡ προγονική κατάρα πού βάραινε πάνω στό γένος τῶν ἀνθρώπων ἀναιρέθηκε. Τό καταπιεστικό ἔγγραφο τῆς καταδίκης σκίστηκε πάνω στόν Γολγοθᾶ. Τό μαῦρο φίδι δέχτηκε καίριο χτύπημα στό κεφάλι. Ὡστόσο δέν ἔπαυσε νά ἐπιβουλεύεται τό πλάσμα τοῦ Θεοῦ. Τοῦ παραχωρήθηκε νά μπεῖ καί στόν νέο παράδεισο, τήν Ἐκκλησία. Καί ἐδῶ ἔσπειρε ζιζάνια, δημιούργησε πανσπερμία αἱρέσεων, πάντα μέ τόν ἴδιο σκοπό: νά ἀπομακρύνει τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν Δημιουργό του, τήν πηγή τῆς ζωῆς καί τῆς εὐτυχίας.

Ὁ ἀσπασμός τοῦ Ἰούδα

Σήμερα, μετά ἀπό τόσες χιλιετίες καί ἀναρίθμητες γενιές ἀνθρώπων, τό σατανικό φίδι σέρνεται καί πάλι προδοτικά μέσα στήν Ἐκκλησία καί σφυρίζει σαγηνευτικά καί ὕπουλα τόν ἴδιο δολερό του σκοπό. Τό φαρμακερό του τραγούδι χαϊδεύει τά ἀφτιά τῶν ὀρθόδοξων χριστιανῶν, ἐπαναλαμβάνοντας σέ ὅλους τούς ἤχους καί μέ τίς πιό γλυκές μελωδίες τό ἴδιο πανάρχαιο ψέμα: «Μήν εἶστε ἀπόλυτοι! Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι παιδιά τοῦ ἴδιου Θεοῦ εἶναι. Καί οἱ θρησκεῖες τους δέν εἶναι παρά διαφορετικοί δρόμοι πού ὁδηγοῦν στόν ἴδιο Θεό». «Στό τέλος ὅλων τῶν δρόμων, λένε τά ὄργανά του, δέν ὑπάρχει οὔτε Χριστός, οὔτε Μωάμεθ, οὔτε Βούδας ἀλλά μόνον ὁ Ἄρρητος»!

Οἱ ἰδέες αὐτές ἀρχικά διαδόθηκαν στόν δυτικό κόσμο ἀπό τούς γκουρού τοῦ ἰνδουϊσμοῦ. Ἔλεγε π.χ. πρίν πάνω ἀπό ἕναν αἰῶνα ὁ Σουάμι Βιβεκανάντα στήν Ἀμερική πού εἶχε πάει: «Ἄν μιά θρησκεία εἶναι ἀληθινή, τότε καί ὅλες οἱ ἄλλες εἶναι ἀληθινές… Ἐμεῖς οἱ ἰνδουϊστές ὄχι ἁπλῶς ἀνεχόμαστε, ἀλλά ἑνωνόμαστε μέ κάθε θρησκεία, προσευχόμενοι στό τζαμί τοῦ Μωαμεθανοῦ, λατρεύοντας μπροστά στή φωτιά τοῦ Ζωροάστρη καί γονατίζοντας στόν σταυρό τοῦ χριστιανοῦ». Σήμερα ἡ ἰδέα αὐτή ἔχει διεισδύσει ἐπικίνδυνα μέσα σέ ὅλο τόν χριστιανικό κόσμο.

Καί εἶναι ἀλήθεια πῶς τό σαγηνευτικό τραγοῦδι τοῦ σατανικοῦ φιδιοῦ ἀκούγεται πλέον εὐχάριστα ἀπό πλήθη ὀρθοδόξων, μάλιστα ἀπό ἡγέτες τους. Καί εἶναι συχνές οἱ συναντήσεις, οἱ ἐνέργειες, οἱ ἐκδηλώσεις μέ τίς ὁποῖες προπαγανδίζεται καί προωθεῖται ἡ σατανική ἰδέα. Ἤδη οἱ πρῶτοι ναοί τῆς τερατώδους ψευδοθρησκείας ἔχουν δημιουργηθεῖ. Στή Γερμανία, στήν καρδιά τοῦ Βερολίνου, στήν περιοχή Petriplatz, ἑτοιμάζεται ναός στόν ὁποῖοι οἱ χριστιανοί, οἱ μουσουλμάνοι καί οἱ Ἑβραῖοι θά μποροῦν νά προσεύχονται μαζί. Πρόκειται γιά τόν «Οἶκο τοῦ Ἑνός», ὅπως ἔχει ὀνομαστεῖ, καί θά ἀποτελεῖ μία ἐκκλησία, μία συναγωγή καί ἕνα τζαμί μέσα στό ἴδιο κτήριο. Τά ἀρχιτεκτονικά σχέδια ἔχουν ἐγκριθεῖ καί σύντομα ὁ βέβηλος ναός θά εἶναι ἕτοιμος. Ραβίνοι, ἰμάμηδες καί πάστορες δηλώνουν ἐνθουσιασμένοι ἀπό τό πρωτοποριακό ἐγχείρημα. Δυστυχῶς κάτι ἀνάλογο ἔχει σχεδιαστεῖ καί γιά τόν ὑπό ἀνέγερση ὀρθόδοξο ναό τοῦ ἁγίου Νικολάου πού εἶχε καταστραφεῖ μαζί μέ τούς δίδυμους πύργους στό λεγόμενο «σημεῖο μηδέν» τῆς Νέας Ὑόρκης. Οἱ ἀμερικανικές ἀρχές δέν ἔδιναν ἄδεια νά ξανακτιστεῖ, παρά μόνο ὑπό τόν ὅρο ὅτι στό κτήριο θά ὑπάρχουν χῶροι προσευχῆς καί γιά ἄλλες θρησκεῖες.

Ἔτσι, μέ τό πρόσχημα τῆς ἀγάπης προδίδεται ἡ ἀλήθεια. Ὁ Χριστός γίνεται ἕνας ἀπό τούς πολλούς «σωτῆρες». Ἡ ἀποστολοπαράδοτη παρακαταθήκη ὅτι «οὔκ ἐστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενί ἡ σωτηρία» (Πράξ. δ΄ 12), ὅτι ὁ μόνος ἀληθινός Θεός καί Σωτῆρας τοῦ κόσμου εἶναι ὁ Χριστός, καταπατεῖται καί εὐτελίζεται ἀδιάντροπα. Ἡ αὐστηρή ἀποστολική παραγγελία «τίς κοινωνία φωτί πρός σκότος; τίς δέ συμφώνησις Χριστῷ πρός Βελίαλ;» (Β΄ Κόρ. στ΄14, 15) (ποιά ἐπικοινωνία ὑπάρχει ἀνάμεσα στό φῶς καί τό σκοτάδι; Καί ποιά συμφωνία μπορεῖ νά γίνει μεταξύ του Χριστοῦ καί τοῦ σατανᾶ;) παραβιάζεται ἐν ψυχρῷ. Νέα προδοσία συντελεῖται στόν πανάγιο χῶρο τῆς ἀμωμήτου πίστεως.

Καί τό καίριο, τό ἀδυσώπητο ἐρώτημα εἶναι τοῦτο: Οἱ πρωτοστατοῦντες σ’ αὐτές τίς κινήσεις ἡγέτες τῆς Ἐκκλησίας δέν προβληματίζονται καθόλου; Δέν βάζουν κάποιο ἐρωτηματικό στίς ἀντιλήψεις τους; Δέν συλλογίζονται ὅτι καί ἡ «ἐνδοχριστιανική» καί ἡ «πανθρησκειακή» ἑνότητα πού προωθοῦν μπορεῖ νά ἑτοιμάζει τό ἔδαφος γιά τή μεγάλη ἀπάτη τῶν αἰώνων, τήν ψευδένωση τῶν καιρῶν τῆς ἀποστασίας καί τοῦ Ἀντιχρίστου;

Ποῦ στηρίζουν τόν ἐκστατικό ἐνθουσιασμό τους; Τά ὁλοφάνερα «σημεῖα τῶν καιρῶν» δέν τά βλέπουν; Δέν ἀντιλαμβάνονται ὅτι ὁ κόσμος μας ὁδηγεῖται σέ ὁλοκληρωτισμό μέ μία παγκόσμια κυβέρνηση καί μία παγκόσμια θρησκεία; Τί πρέπει νά συμβεῖ γιά νά συνέλθουν;

Ἀνεξάρτητα ὅμως ἀπό τή στάση τῶν ἄλλων, ὅποιοι κι ἄν εἶναι αὐτοί, ὀρθώνεται μπροστά μας, μπροστά στά μάτια μας, τῶν ὀρθόδοξων πιστῶν, ἡ ὥρα τοῦ χρέους. Τί θά κάνουμε; Ἴσως κάποια στιγμή τά πράγματα ὁδηγηθοῦν πέρα ἀπό κάθε ἀνεκτό ὅριο. Σέ ἐκείνην τήν κρίσιμη καμπή πόσοι ἀπό μᾶς εἴμαστε ἀποφασισμένοι νά μείνουμε πιστοί καί ἀμετακίνητοι; Ἴσως χαρακτηριστοῦμε μισαλλόδοξοι, φανατικοί, ἐχθροί τοῦ κοινοῦ καλοῦ καί τῆς τάξεως. Ἴσως δεχθοῦμε ὕβρεις, εἰρωνεῖες, ἀφορισμούς, ἀναθέματα…

Σ’ αὐτήν τήν πειρασμική ὥρα θά ἀποκτήσουν καίρια γιά μᾶς σημασία τά λόγια τοῦ μεγάλου Ρώσου ποιητῆ Πούσκιν: «Στόν αἰῶνα τῆς ἀθλιότητας, παντοῦ σ’ ὅλες τίς τάξεις, ὁ ἄνθρωπος εἶναι τύραννος, δεσμώτης ἤ προδότης».

Ναί! Μόνον αὐτές οἱ τρεῖς ἐπιλογές ὑπάρχουν. Ἤ τύραννοι μέ τούς τυράννους, ἤ δεσμῶτες στή φυλακή, ἤ προδότες τῆς ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ μας. Λοιπόν, ἄς ποῦμε ναί στά δεσμά καί στό θάνατο γιά νά μείνουμε ἑνωμένοι μέ τή ζωή, τόν Χριστό, τό Α καί τό Ω τοῦ σύμπαντος κόσμου.

ΠΗΓΗ

Κυριακή, 15 Ιουλίου 2018

Οι Άγιοι Πατέρες και οι αιρετικοί «Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου» (Ματθ. 5,14)

prodotes-or

Κυριακὴ Πατέρων Δ΄ Οἰκ. Συν. (Ματθ. 5,14-19)



.«Γέρος ἄνθρωπος εἶμαι, τόσα χρόνια ὑπηρετῶ τὴν Ἐκκλησία, καὶ σᾶς τὸ λέγω· ἐὰν δὲν ξυπνήσουμε, ἡ πατρίδα μας θὰ σβήσῃ ἀπὸ τὸ χάρτη. Δὲν θὰ εἶνε πλέον Ἑλλάς! Θὰ εἶνε μία ἑβραϊκὴ ἐπαρχία, μιὰ χάβρα. Καὶ θά ᾿χουμε ὅλοι τὴν εὐθύνη.
Ἄντρες γυναῖκες καὶ παιδιὰ ποὺ μὲ ἀκοῦτε, σᾶς καλῶ σὲ ἐπιφυλακή. Ὅλοι στὰ ὅπλα, τὰ ὅπλα πνευματικά!»

* * *
ΣΗΜΕΡΑ, ἀγαπητοί μου, ἡ ἁγία μας Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τιμᾷ τοὺς ἁγίους πατέρας. Ἐξηγήσαμε ἄλλοτε τὴν ἔννοια ποὺ ἔχει ἡ λέξις πατήρ. Επαμε, ὅτι Πατὴρ μὲ πῖ κεφαλαῖο εἶνε ἕνας, ὁ Θεός. Κατόπιν, πατέρες εἶνε ὅσοι μὲ τὸν εὐλογημένο γάμο δημιούργησαν οἰκογένεια καὶ ἔφεραν στὸν κόσμο παιδιά. Ἔπειτα πατέρες λέγονται ἐκεῖνοι ποὺ τροφοδοτοῦν πνευματικῶς τὸν κόσμο, ὅπως εἶνε οἱ διδάσκαλοι, καθηγηταὶ καὶ πνευματικοὶ ἡγέται τῆς ἀνθρωπότητος. Τέλος, στὴν ἐκκλησιαστικὴ γλῶσσα, πατέρες λέγονται ἐκεῖνοι ποὺ μὲ λόγους καὶ ἔργα τίμησαν, δόξασαν καὶ στερέωσαν τὴν ἁγία μας Ἐκκλησία, τὴν Ὀρθοδοξία.
Τέτοιων πατέρων, μὲ τὴν τελευταία ἔννοια, ἑορτάζουμε τὴ μνήμη σήμερα. Ἑορτάζουμε εἰδικώτερα τὴ μνήμη τῶν πατέρων ποὺ συγκρότησαν τὴν Τετάρτη (Δ΄) Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τὸ 451 στὴ Χαλκηδόνα τῆς Μικρᾶς Ἀσίας.

* * *
Συνεκλήθη τότε Οἰκουμενικὴ Σύνοδος. Ποιά ἡ αἰτία; Μία αἵρεσις. Σὲ ἕνα μικρὸ τεῦχος ἀναπτύσσω «Τί εἶνε αἵρεσις» καὶ αἱρετικός. Αἱρετικὸς εἶνε ἐκεῖνος ποὺ πηγαίνει κόντρα μὲ τὴ διδασκαλία τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας, διδάσκει ξένα πρὸς τὰ δόγματα καὶ τὶς ἀλήθειες τῆς πίστεώς μας. Ξέρεις πῶς μοιάζει ὁ αἱρετικός; Εἶνε σὰν αὐτὸν ποὺ δηλητηριάζει τὸ γάλα, ποὺ νοθεύει τὸ φάρμακο, πού ἀφήνει ἀφρούρητο κάτι ποὺ τὸν ἔβαλαν νὰ φυλάξῃ, ποὺ παραχαράσσει τὸ νόμισμα, ποὺ παραποιεῖ τὸ τέλειο, ποὺ παρεκκλίνει ἀπ᾿ τὸ σωστό. Πίνετε γάλα νερωμένο; Δέχεστε φάρμακο νοθευμένο; Συναλλάσσεσθε μὲ κίβδηλα νομίσματα; Ἔ, κάτι τέτοιο εἶνε ἡ αἵρεσις. Καὶ ὅπως αὐτὸς ποὺ κάνει τέτοιες δολιοφθορὲς εἶνε ὑπόδικος καὶ καλεῖται ν᾿ ἀπολογηθῇ, ἔτσι καὶ ὁ αἱρετικὸς καλεῖται ν᾿ ἀπολογηθῇ ἐνώπιον τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας. Διότι αὐτὸς φαρμακώνει τὸ γάλα, κυκλοφορεῖ νόμισμα κίβδηλο, νοθεύει τὰ φάρμακα τῆς Ἐκκλησίας, ἀνακατεύοντας διδασκαλίες τῆς ἁγίας Γραφῆς μὲ δικές του.

Αἱρετικός, ἐξ αιτίας τοῦ ὁποίου συνεκλήθη ἡ Τετάρτη (Δ΄) Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, ἦτο ἕνας ποὺ ὠνομάζετο Εὐτυχής. Ἦταν μοναχός, καλόγερος, ἀρχιμανδρίτης. Εὐτυχὴς στὸ ὄνομα, ἀλλὰ δυστυχέστατος στὴν πραγματικότητα. Διότι δίδαξε πράγματα ἀντίθετα μὲ τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας. Τί διδάσκει ἡ Ἐκκλησία μας; Θὰ μιλήσουμε κάπως θεολογικὰ ἐδῶ, καὶ παρακαλῶ νὰ προσέξετε.

Πολλὲς εἶνε οἱ ἀλήθειες τῆς πίστεώς μας. Ἀλλ᾿ ὅπως τὸ σπίτι ἔχει θεμέλιο κι ὅπως τὸ δέντρο ἔχει ῥίζα, ἔτσι καὶ τῆς Ἐκκλησίας μας θεμελιώδης ἀλήθεια, ἐπὶ τῆς ὁποίας στηρίζεται ὅλο τὸ οἰκοδόμημά της, εἶνε μία· ὅτι ὁ Χριστὸς εἶνε ἕνα θεανδρικὸ πρόσωπο. Τί θὰ πῇ αὐτό; Ὅτι ὁ Χριστὸς εἶνε, σὲ ἕνα πρόσωπο, τέλειος Θεὸς καὶ τέλειος ἄνθρωπος – πλὴν τῆς ἁμαρτίας. Τὸ δόγμα αὐτὸ τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας λάμπει μέσα στὰ Εὐαγγέλια. Ἐκεῖ θὰ δῆτε τὸ Χριστὸ ἄλλοτε ὡς ἄνθρωπο καὶ ἄλλοτε ὡς Θεό. Ἄλλοτε νὰ πεινάῃ, νὰ διψάῃ, νὰ κοιμᾶται, νὰ κουράζεται, νὰ ἱδρώνῃ, ν᾿ ἀγωνιᾷ, νὰ δακρύζη, ν᾿ ἀναστενάζῃ (αὐτὰ ποὺ δείχνουν ὅτι εἶνε τέλειος ἄνθρωπος), κι ἄλλοτε νὰ διδάσκῃ λόγια ποὺ δὲν ξανακούστηκαν, νὰ περπατάῃ πάνω στὰ κύματα, νὰ λέῃ στὸν ἄνεμο «Σιώπα, πεφίμωσο» (Μᾶρκ. 4,39) κι ἀμέσως ἡ θάλασσα νὰ γαληνεύῃ, νὰ βγάζῃ δαιμόνια μὲ μιὰ προσταγή, νὰ πηγαίνῃ στὸ μνῆμα νὰ λέῃ «Λάζαρε, δεῦρο ἔξω» (Ἰωάν. 11,43) κι ὁ νεκρὸς νὰ βγαίνῃ ζωντανός, καὶ πρὸ παντὸς ν᾿ ἀνασταίνεται ὁ διος ἀπ᾿ τὸν τάφο καὶ ν᾿ ἀναλαμβάνεται στοὺς οὐρανούς (αὐτὰ ποὺ δείχνουν ὅτι εἶνε Θεός).

Τέλειος ἄνθρωπος καὶ τέλειος Θεός. Αὐτὸ δὲν τὸ παραδέχονται οἱ αἱρετικοί. Καὶ ἄλλοι μὲν ἀρνοῦνται τὴν ἀνθρώπινη φύσι τοῦ Χριστοῦ, ὅπως οἱ ἀρχαῖοι δοκῆται, ποὺ ἔλεγαν ὅτι ὁ Χριστὸς ἦταν φάντασμα, χωρὶς σωματικὴ ὑπόστασι. Ἄλλοι πάλι ἀρνοῦνται τὴ θεότητά του. Μερικοὶ ἔλεγαν ὅτι ἦταν μὲν Θεὸς καὶ ἄνθρωπος, ἀλλ᾿ ἡ θεία φύσις ἀπερρόφησε τὴν ἀνθρώπινη φύσι καὶ εἶνε μόνο Θεός. Ἀπὸ τοὺς πρώτους αἱρετικοὺς ὑπῆρξε ὁ Ἄρειος, ποὺ ἀρνήθηκε τὴ θεότητα τοῦ Χριστοῦ καὶ καθαιρέθηκε ἀπὸ τὴν Πρώτη (Α΄) Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Κατόπιν ἦρθε ὁ Μακεδόνιος, ποὺ ἀρνήθηκε τὴ θεότητα τοῦ ἁγίου Πνεύματος καὶ καταδικάστηκε ἀπὸ τὴ Δευτέρα (Β΄) Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Μετὰ ἐμφανίστηκε ὁ πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Νεστόριος, ποὺ χώριζε τὸ Χριστὸ σὲ δύο, τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν Υἱὸ τοῦ ἀνθρώπου, καὶ καταδικάστηκε ἀπὸ τὴν Τρίτη (Γ΄) Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Κατόπιν μεταξὺ τῶν ἄλλων αἱρετικῶν παρουσιάστηκε ὁ ἀρχιμανδρίτης τῆς ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως Εὐτυχής, ποὺ κι αὐτὸς δίδαξε αἱρετικὰ γιὰ τὶς δύο φύσεις τοῦ Χριστοῦ· αὐτός, ἀντιθέτως μὲ τὸ Νεστόριο, εἶπε ὅτι ὅπως μέσα στὸν ὠκεανὸ μιὰ σταγόνα ξίδι ἐξαφανίζεται, ἔτσι ἀπορροφήθηκε ἡ ἀνθρωπίνη φύσις τοῦ Χριστοῦ μέσα στὴ θεία φύσι του· ἠρνεῖτο δηλαδὴ τὴν ἀνθρώπινη φύσι τοῦ Χριστοῦ, καὶ γι᾿ αὐτὸ καταδικάστηκε ἀπὸ τοὺς πατέρας τῆς Τετάρτης (Δ΄) Οἰκουμενικῆς Συνόδου ποὺ ἑορτάζουμε σήμερα. Μαζὶ δὲ μὲ τὸν Εὐτυχῆ καταδικάστηκε καὶ ὁ ὁμόφρων αὐτοῦ ἀρχιεπίσκοπος Ἀλεξανδρείας Διόσκορος.

Γεννᾶται τὸ ἐρώτημα· πῶς εἶνε δυνατὸν τὸ διο πρόσωπο νὰ εἶνε καὶ ἄνθρωπος καὶ Θεός; Εἶνε δυνατὸν δυὸ τέλεια πράγματα νὰ εἶνε μέσα στὸν διο ἄνθρωπο, στὸ διο πρόσωπο, Θεὸς καὶ ἄνθρωπος; Βοηθητικὸ εἶνε τὸ ἑξῆς πατερικὸ παράδειγμα. Ἔχετε βρεθῆ ποτὲ σὲ σιδηρουργεῖο; Τὸ σίδερο εἶνε μία φύσις. Ἡ φωτιὰ εἶνε ἄλλη φύσις. Ἅμα ὅμως βάλῃς τὸ σίδερο μέσ᾿ στὴ φωτιὰ τί γίνεται; Σμίγει τὸ σίδερο μὲ τὴ φωτιὰ καὶ τὸ σίδερο γίνεται κόκκινο. Εἶνε δύο πράγματα, σίδερο καὶ φωτιά, ἀλλ᾿ ἔχουν ἑνωθῆ καὶ σχημάτισαν ἕνα πύρινο πρᾶγμα, ἕνα φωτεινὸ μεῖγμα. Ὅπως λοιπὸν ἡ φωτιὰ ἑνώνεται μὲ τὸ σίδερο, κατὰ παρόμοιο τρόπο Θεὸς καὶ ἄνθρωπος ἑνώθηκαν σὲ ἕνα πρόσωπο, στὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν. Ἄλλο παράδειγμα. Ἐμεῖς τί εἴμεθα; Ὕλη καὶ πνεῦμα. Εἴμεθα δύο πράγματα. Καὶ τίθεται τὸ ἐρώτημα· πῶς σμίγει ἡ ὕλη μὲ τὸ πνεῦμα; Πῶς τὸ ὑλικὸ συνυπάρχει ἑνωμένο μὲ τὸ ἄϋλο; Μυστήριο. Ὅπως λοιπὸν εἶνε μυστήριο ἡ ἕνωσις τοῦ σώματος μὲ τὴν ψυχή, κατὰ παρόμοιο τρόπο εἶνε ἀλήθεια, μυστηριώδης ἀλήθεια, ὅτι Θεὸς καὶ ἄνθρωπος ἑνώθηκαν στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, σὲ ἕνα θεανδρικὸ πρόσωπο.
Αὐτὰ διεκήρυξε ἡ Ἐκκλησία. Καὶ μένει στερεὰ καὶ ἀκλόνητος στὴν πίστι αὐτή.

* * *
Σήμερα ἔχουμε αἱρετικούς; Ἔχουμε. Ἴσως καὶ χειρότερους ἀπὸ τοὺς παλαιούς. Ποιοί εἶνε; Εἶνε οἱ χιλιασταί. Αὐτοὶ ἀρνοῦνται τὴν ἁγία Τριάδα, τὴ θεότητα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Σταυρὸ δὲν προσκυνοῦν, εἰκόνες δὲν τιμοῦν (τὶς λένε παλιόξυλα), τὴν ἑλληνικὴ σημαία δὲν τὴ σέβονται (τὴ λένε κουρελόπανο), ἀρνοῦνται τὰ πάντα. Οἱ χιλιασταὶ εἶνε «φροῦτο» ποὺ μᾶς ἦρθε ἀπὸ τὴν Ἀμερική. Εἶνε ἑβραϊκὴ προπαγάνδα, ὄργανο τῆς σκοτεινῆς ὀργανώσεως τοῦ σιωνισμοῦ.

Στὴν Ἑλλάδα δὲν ἔπρεπε νὰ γίνῃ οὔτε ἕνας χιλιαστής. Ἡ πατρίδα μας δὲν εἶνε ἑβραϊκὸ ἢ ἀμερικάνικο ἔδαφος· εἶνε τόπος ποτισμένος μὲ δάκρυα καὶ αἷμα. Ἀλλὰ καὶ τὸ καλύτερο χωράφι, ἅμα δὲν τὸ καλλιεργήσῃς, καταντᾷ χέρσο. Ἔτσι καὶ ἡ πατρίδα μας. Οἱ ὑπεύθυνοι ἀμέλησαν τὴν καλλιέργειά της, οἱ χιλιασταὶ αὐξήθηκαν, καὶ κάνουν συγκεντρώσεις σὲ γήπεδα. Ἐκεῖ ὁ Θεὸς τῶν πατέρων μας ὀνομάζεται μὲ τὴν ἑβραϊκὴ λέξι «Ἰεχωβᾶ» καὶ οἱ ἰεχωβῖτες μὲ ἀμερικάνικα δολλάρια ζητοῦν νὰ διαλύσουν τὴν πατρίδα μας.

Ποιός φταίει; Ὅλοι φταῖμε. Φταίει ἡ μάνα, φταίει ὁ πατέρας, φταίει ὁ δάσκαλος, φταῖνε ἡ τηλεόρασι καὶ ὁ κινηματογράφος, οἱ ἐφημερίδες καὶ οἱ δημοσιογράφοι. Φταῖμε πρὸ παντὸς ἐμεῖς οἱ ῥασοφόροι, οἱ παπᾶδες καὶ οἱ δεσποτάδες. Ἡ ἁγία αὐτὴ ἡμέρα μᾶς ὑπενθυμίζει, ὅτι μόλις παρουσιάστηκε ἕνας αἱρετικός, ὁ Εὐτυχής, ἀμέσως μαζεύτηκαν στὴ Χαλκηδόνα – πόσοι; 630 πατέρες! καὶ κατεδίκασαν τὴν αἵρεσί του καὶ ἀπήλλαξαν τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ αὐτὴ τὴν θανατηφόρο ἄκανθα.

Εἴμεθα ὅλοι ὑπεύθυνοι. Γέρος ἄνθρωπος εἶμαι, τόσα χρόνια ὑπηρετῶ τὴν Ἐκκλησία, καὶ σᾶς τὸ λέγω· ἐὰν δὲν ξυπνήσουμε, ἡ πατρίδα μας θὰ σβήσῃ ἀπὸ τὸ χάρτη. Δὲν θὰ εἶνε πλέον Ἑλλάς! Θὰ εἶνε μία ἑβραϊκὴ ἐπαρχία, μιὰ χάβρα. Καὶ θά ᾿χουμε ὅλοι τὴν εὐθύνη.

Ἄντρες γυναῖκες καὶ παιδιὰ ποὺ μὲ ἀκοῦτε, σᾶς καλῶ σὲ ἐπιφυλακή. Ὅλοι στὰ ὅπλα, τὰ ὅπλα πνευματικά! Δὲν πρέπει νὰ νικήσουν οἱ χιλιασταί, οἱ Ἑβραῖοι, τὸ ἀμερικάνικο κεφάλαιο, ἡ ἀθεΐα! Νὰ νικήσῃ ὁ Χριστός· ὅν, παῖδες Ἑλλήνων, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.


† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
(ἱ. ναὸς Ἁγ. Παντελεήμονος Φλωρίνης 13-7-1975)

Η νέα εικόνα του οικουμενισμού.

Αποτέλεσμα εικόνας για franciscus: Walking, praying and working together: this is the great path that we are called to follow.

Ο Πάπας επεσκέφθη το Παγκόσμιον Συμβούλιον Εκκλησιών εις Γενεύην, δια να συνεορτάση τα 70 έτη εργασιών του. Προεξάρχοντος του ιδίου ετελέσθη συμπροσευχή παρόντων και Ορθοδόξων.


Εις το Bossey ο Ορθόδοξος Ρουμάνος διευθυντής του ινστιτούτου π. Ioan Sauca και αναπληρωτής γενικός γραμματεύς του ΠΣΕ εφίλησε το χέρι του Πάπα και παρέδωσεν εις αυτόν εικόνα, η οποία ομοιάζει προς την παράστασιν «η άμπελος», αλλά περιλαμβάνει 20 πρόσωπα.

Το ΠΣΕ ανεκοίνωσεν ότι η εικόνα είναι «σαν σύμβολο του Bossey και απεικονίζει τον παγκόσμιο Χριστό να φέρνει σε ένωση όλο τον κόσμο και τη δημιουργία, μεταξύ διαφορετικών πολιτισμών, εθνών και ηλικιών»! Εις την φωτογραφίαν διακρίνεται ο Σεβ. Σασσίμων που κρατά την εικόνα μαζί με τον Πάπαν, δια να τον παροτρύνη να αναγνώση την αφιέρωσιν όπισθεν αυτής.

Σχετική εικόνα
 
Σχετική εικόνα

Σχετική εικόνα


Tο σχόλιο είναι από τον Ορθόδοξο Τύπο
Δείτε και: -Προσκύνημα του Πάπα Φραγκίσκου στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών.

ΠΗΓΗ

Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου.


ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Τίτ. γ΄ 8-15

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ: Ματθ. ε΄ 14-19


Ἀνόητες καί χρήσιμες συζητήσεις

«Μωρὰς ζητήσεις… περιίστασο»

Τὰ Ἀναγνώσματα σήμερα εἶναι πρὸς τιμὴν τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Δ´ Οἰκουμενικῆς Συν­όδου, ποὺ ἑορτάζουμε. Οἱ Ἅγιοι αὐτοὶ Πατέρες συνῆλθαν στὴ Χαλκηδόνα τὸ 451 μ.Χ. καὶ μὲ τὸν φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διατύπωσαν τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη σχετικὰ μὲ τὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ…

Στὴ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπὴ ἀκούσαμε σημαντικὲς συμβουλὲς τοῦ ἀποστόλου Παύλου πρὸς τὸν μαθητή του Τίτο. Μεταξὺ τῶν συμβουλῶν του εἶναι καὶ ἡ ἑξῆς: Νὰ ἀποφεύγεις, τοῦ παρήγγειλε, τὶς ἀνόητες συζητήσεις, διότι δὲν ὠφελοῦν καθόλου.

Ἂς δοῦμε λοιπὸν ποιὲς εἶναι οἱ ἀνόητες συζητήσεις ποὺ πρέπει νὰ ἀποφεύγουμε καὶ ποιὲς οἱ χρήσιμες ποὺ πρέπει νὰ ἐπιδιώκουμε.

1. Συζητήσεις ἀκαθαρσίας, κακίας καὶ ἄκαρπες θρησκευτικὲς

Ἡ πιὸ προφανὴς περίπτωση ἀνόητων συζητήσεων εἶναι αὐτὴ ποὺ ἀναφέρει ὁ ἴδιος ὁ Ἀπόστολος στὴν πρὸς Ἐφεσίους ἐπιστολή: «Πᾶσα ἀκαθαρσία ἢ πλεονεξία μηδὲ ὀνομαζέσθω ἐν ὑμῖν, καθὼς πρέπει ἁγίοις, καὶ αἰσχρότης καὶ μωρολογία ἢ εὐτραπελία, τὰ οὐκ ἀνήκοντα». Κάθε εἶδος σαρκικῆς ἀκαθαρσίας ἢ πλεονεξίας δὲν πρέπει οὔτε κἂν ὡς ἁπλὴ ὀνομασία νὰ ἀναφέρεται μεταξύ σας, καθὼς ἁρμόζει σὲ ἀνθρώπους ποὺ ἁγιάσθηκαν ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα· ἐπίσης οὔτε ὁποιαδήποτε αἰσχρὴ διαγωγὴ καὶ τὰ ἀνόητα φλύαρα λόγια ἢ τὰ ἄπρεπα καὶ βρόμικα ἀστεῖα· ὅλα αὐτὰ δὲν ταιριάζουν στοὺς Χριστιανούς (Ἐφ. ε´ 3-4). Συζητήσεις δὲ πλεονεξίας εἶναι π.χ. ὅσες γίνονται γιὰ τὴν ἐξαπάτηση διαφόρων προσώπων καὶ τὴν ἀπόκτηση παράνομου κέρδους.

Πῶς εἶναι δυνατὸν ὁ πιστὸς ποὺ ἀγωνίζεται νὰ σώσει τὴν ψυχή του, ποὺ ἔχει μυστηριακὴ ζωή, νὰ ἀνέχεται ἢ καὶ νὰ συμμετέχει σὲ τέτοιες συζητήσεις, ποὺ δυστυχῶς δὲν γίνονται μόνο ἀπὸ ἐφήβους ἀλλὰ πολλὲς φορὲς καὶ ἀπὸ ὥριμους ἀνθρώπους; «Περιίστασο», συμβουλεύει ὁ ἅγιος Ἀπόστολος. Μένε μακριά. Φεῦγε.

Ἀνόητες εἶναι ἐπίσης οἱ συζητήσεις στὶς ὁποῖες μᾶς ἀπορροφοῦν οἱ εἰδήσεις τῆς ἐπικαιρότητος καὶ οἱ ἀτελείωτες πολιτικές, οἰκονομικὲς καὶ ἄλλου εἴδους ἀναλύσεις τους· οἱ συζητήσεις ἀκόμη στὶς ὁποῖες κατακρίνονται διάφορα πρόσωπα ἢ οἱ συνομιλητὲς ἔρχονται σὲ σύγκρουση μεταξύ τους, ὁπότε μετατρέπονται σὲ φιλονικίες ποὺ δημιουργοῦν ἐχθρότητες.

Τέλος, ἀνόητες μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ οἱ συζητήσεις γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἐπικαιρότητα ἢ γιὰ ὑψηλὰ θεολογικὰ θέματα, ὅταν τρέφουν τὴν ματαιοδοξία, τὴν περιέργεια καὶ τὴν ἰσχυρογνωμοσύνη ὅσων συμμετέχουν σ᾿ αὐτές. Νομίζουν, γράφει ὁ ὅσιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ὅτι μὲ αὐτὲς τὶς συζητήσεις ὑπηρετοῦν τὸν Θεό, ἐνῶ λησμονοῦν νὰ καθαρίσουν τὴν καρδιά τους ἀπὸ τὰ πάθη καὶ νὰ προσέχουν στὴν ταπεινὴ γνώση τοῦ ἑαυτοῦ τους(*), τὸ ὁποῖο ζητᾶ ἀπὸ ἐμᾶς ὁ Κύριος.

2. Συζητήσεις γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη καὶ ζωὴ

Ἀντίθετα, ὁ πιστὸς ποὺ ἀγωνίζεται συνειδητὰ γιὰ τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς του, ἐπιδιώκει νὰ σκέπτεται καὶ νὰ συζητᾶ «ὅσα ἐστὶν ἀληθῆ, ὅσα σεμνά, ὅσα δίκαια, ὅσα ἁγνά, ὅσα προσφιλῆ, ὅσα εὔφημα, εἴ τις ἀρετὴ καὶ εἴ τις ἔπαινος»· ὅσα εἶναι ἀληθινά, ὅσα δίκαια, ἀμόλυν­τα καὶ ἁγνά, ὅσα εἶναι ἀγαπητὰ στὸν Θεὸ καὶ στοὺς καλοὺς ἀνθρώπους, ὅσα ἔχουν καλὴ φήμη, καθὼς καὶ ὁποιαδήποτε ἄλλη ἀρετὴ καὶ καλὸ ἔργο ποὺ εἶναι ἄξιο ἐπαίνου (Φιλιπ. δ´ 8).

Ἀνάλογα μὲ τὸ ποιοὶ εἶναι οἱ ἄνθρωποι μὲ τοὺς ὁποίους ἀνοίγει συζήτηση, ἐπιδιώκει νὰ λέει τὸν καλὸ καὶ ὠφέλιμο λόγο, νὰ συζητᾶ καὶ νὰ ἀναζητᾶ ποιὸ εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ στὴν κάθε περίσταση, πῶς καλεῖται ὡς Χριστιανὸς νὰ ἀντιμετωπίζει τὶς θλίψεις, ποιὰ εἶναι ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας σχετικὰ μὲ τὰ τρέχοντα θέματα: τὸ ζήτημα τῆς τεκνογονίας, τῶν ἐκτρώσεων, τῆς διαστροφικῆς ἁμαρτίας ποὺ προβάλλεται σήμερα τόσο ἔντονα…

Ἐπιπλέον ἔχει τὸ ἐνδιαφέρον καὶ τὴ διάθεση νὰ συζητᾶ πῶς μπορεῖ νὰ βοηθήσει πονεμένους συνανθρώπους, νὰ προσφέρει σὲ ἄλλα εὐλογημένα ἔργα, πῶς μπορεῖ νὰ βοηθήσει τὰ παιδιά του νὰ γνωρίσουν καὶ ν᾿ ἀγαπήσουν τὸν Χρι­στό· ἐπιδιώκει ἀκόμη τὴν ἀνταλλα­γὴ ἐμπειριῶν μὲ ἄλλους γονεῖς, τὴν ἀλ­ληλοενίσχυση καὶ τὸν ἀλληλοστηριγμό.

Συζητᾶ ἀκόμη θέματα Πίστεως ἐπιδιώκοντας τὸν καταρτισμό του, μάλιστα ὅταν βρίσκεται μὲ ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν τέτοιες γνώσεις: ποιὸς εἶναι ὁ Χριστός, τί εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία, ποιὲς οἱ διαφορές μας μὲ τοὺς Παπικούς, τί εἶναι ὁ Οἰκουμενισμός, γιὰ τὸν ὁποῖο τόσος λόγος γίνεται στὶς ἡμέρες μας, τί πιστεύουμε γιὰ τὴν μετὰ θάνατον ζωή, τί μποροῦμε νὰ κάνουμε γιὰ τοὺς νεκρούς μας…

Καὶ στὸ θέμα τῶν συζητήσεων ποὺ μᾶς ἀπασχόλησε σήμερα, οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς προκείμενης Συνόδου μᾶς δείχνουν τὸν δρόμο. Βέβαια οἱ δικές τους συνοδικὲς συζητήσεις εἶναι μία πολὺ ἰδιαίτερη περίπτωση. Παρ᾿ ὅλα αὐτὰ μᾶς διδάσκουν ὅτι ὅταν καὶ οἱ δικές μας καθημερινὲς συζητήσεις γίνονται μὲ φόβο Θεοῦ, μὲ διάθεση νὰ εὐαρεστήσουμε στὸν Κύριο, τότε θὰ σκεπάζει καὶ θὰ φωτίζει κι ἐμᾶς τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Μακάρι, μὲ τὶς πρεσβεῖες τῶν Ἁγίων Πατέρων, νὰ ἀξιωνόμαστε τέτοιας εὐλογίας πάντοτε ὅλοι μας.

(*) Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Ἀόρατος Πόλεμος, Μέρος Α´, Κεφ. Θ´, ἐκδ. Νεκτάριος Παναγόπουλος, Ἀθῆναι 20038, σελ. 37.

Ορθόδοξο Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”

Μια πολύ σημαντική ομιλία : 1) ποια η έννοια της ΜΟΛΥΝΣΗΣ από την ΑΙΡΕΣΗ και 2) η εγκυρότητα ή μη της ιεροσύνης μετά την ΣΥΝΟΔΙΚΗ αποδοχή της ΑΙΡΕΣΗΣ (Οικουμενισμός, επιβολή του στη Σύνοδο της Κρήτης).



Μετά από πολυετή ενασχόληση με το γενικότερο ζήτημα "ο μολυσμός εκ της αιρέσεως"
ο ιερομόναχος Ευγένιος πραγματοποίησε μια ομιλία με ειδικότερο τίτλο
«Ὁ μολυσμός ἐκ τῆς αἱρέσεως καί τό ἔγκυρον-ἐνυπόστατον τῆς ἱερωσύνης
κατά τάς Οἰκουμενικάς Συνόδους».


Η ομιλία απαντάει σε τρία ερωτήματα :
1ον: Εάν υφίσταται μολυσμός εκ του ακατακρίτου αιρετικού

2ον: Εάν ναι, σχετίζεται αυτό με το έγκυρο και ενυπόστατο της ιεροσύνης (ακατακρίτου αιρετικού); δηλαδή καθίσταται άκυρη η ιεροσύνη όταν κηρυχθεί η αίρεση συνοδικά; ;
3ον: Εάν είναι αρνητική η απάντηση στο δεύτερο, με τι σχετίζεται;

Η παρούσα εργασία πραγματοποίησε την έρευνα της στα πρακτικά της Δ' και Ε' Οικουμενικής Συνόδου. Κατέφυγε βέβαια και σε πατερικές μαρτυρίες όπου διασώζεται κυρίως η συμφωνία των Αγίων Πατέρων.

Πρόκειται πράγματι για πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία με πολλά και αδιάσειστα τεκμήρια που θα φωτίσει τα παραπάνω θέματα.

Είμαστε βέβαιοι ότι θα τύχει ευρείας αποδοχής αφενός εξαιτίας του πεδίου ερεύνης που πραγματοποιήθηκε και με δυνατότητα ελέγχου των επιχειρημάτων της (αναρτήθηκε πίνακας περιεχομένων με τις πηγές) αλλά και εξαιτίας της θεματικής της που ευρίσκεται στην πρώτη γραμμή ενδιαφέροντος του πληρώματος της εκκλησίας.

Θα ακολουθήσει με τη βοήθεια του Θεού και δεύτερη ομιλία με τίτλο:

"Ο μολυσμός εκ των ακατακρίτων αιρετικών και οι οικονομίες των Αγίων Πατέρων."

Παρουσιάζουμε σήμερα στο κανάλι μας στο Rutube την ΠΟΛΥ σημαντική αυτή ομιλία.

Μία εβδομάδα περίπου αργότερα, θα τα ανεβάσουμε και στο κανάλι μας στο youtube (αναρτήσαμε προς το παρόν ΜΟΝΟΝ το 1ο από τα 3 μέρη). Για λόγους σκοπιμότητας επιλέξαμε να την προβάλουμε αρχικά μέσα από το κανάλι μας στο Rutube (προσπαθώντας να αντισταθούμε στην κυριαρχία του Youtube, το οποίο αυθαίρετα καταργεί κανάλια και λογαριασμούς, φιμώνοντας την ελευθερία της έκφρασης, ότι ακριβώς συμβαίνει και με το facebook).

Ομάδα Εκπαιδευτικών "Ο Παιδαγωγός"


ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΕΥΓΕΝΙΟΥ

«Ὁ μολυσμός ἐκ τῆς αἱρέσεως

καί τό ἔγκυρον-ἐνυπόστατον τῆς ἱερωσύνης

κατά τάς Οἰκουμενικάς Συνόδους»



1ο μέρος :

meros1 ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΕΥΓΕΝΙΟΥ


https://rutube.ru/video/368c5d1f7a2bdcb21427b8747dd14f87

rutube_account_2504644

2ο μέρος :

meros2 ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΕΥΓΕΝΙΟΥ


https://rutube.ru/video/e8ee90e749aec3b6c63e35103789fc12/

rutube_account_2504644

3ο μέρος :

meros3 ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΕΥΓΕΝΙΟΣ


https://rutube.ru/video/a3a200dc3450a1840b8a99cd585b2a6b/

rutube_account_2504644



Νεότερη Ενημέρωση:


Όπως υποσχεθήκαμε,
σήμερα 14/7/2018, προστέθηκαν όλα τα παραπάνω βίντεο και στο youtube:

τα βίντεο στο youtube

1ο μέρος

https://youtu.be/C9Onnq884SM

3ο μέρος



Ομάδα Εκπαιδευτικών "Ο Παιδαγωγός"

Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2018

Ο Άγιος Νεκτάριος κατά του Επισκοποκεντρισμού:«Ὁ ἀρχιερέας εἶναι πρῶτος μεταξὺ τῶν ταπεινοφρόνων καὶ ἄρα τελευταῖος ὅλων»


Ο άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως απαντά σε επιστολή γνωστού του μοναχού:

«Ἡ ταπεινοφροσύνη σου διακρίνει κάποια ἀνισότητα μεταξύ μας, λόγῳ τοῦ ἀξιώματος τῆς ἀρχιερωσύνης. Τὸ ἀξίωμα εἶναι ἀληθινὰ μεγάλο, «ἀλλὰ καθ’ ἑαυτὸ καὶ πρὸς ἑαυτῷ». Τὸ ἀξίωμα ἀληθινὰ τιμᾷ αὐτὸν ποὺ τὸ κατέχει, γιὰ τὴν ὑποκειμενική του ἀξία, ἀλλ’ αὐτὸ καθόλου δὲν μεταβάλλει τὶς σχέσεις του μὲ τοὺς ἀδελφούς, τοὺς ἀδελφοὺς τοῦ Κυρίου, οἱ ὁποῖες παραμένουν πάντα οἱ ἴδιες, γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ὑπάρχει καμμιὰ διαφορὰ καὶ ἀνισότητα μεταξύ μας. Ἐκτὸς ἀπὸ αὐτό, τὸ ἀξίωμα τοῦ ἀρχιερέα εἶναι ὑπόδειγμα ταπεινοφροσύνης. Ὁ ἀρχιερέας εἶναι πρῶτος μεταξὺ τῶν ταπεινοφρόνων καὶ ἄρα τελευταῖος ὅλων. Ποῦ εἶναι ἡ ὑπεροχή; Τὸ ἀξίωμα δίνει τιμὴ σ’ αὐτὸν ποὺ τὸ ἔχει, χωρὶς νὰ γίνεται αἰτία διάκρισής του ἀπὸ τοὺς ἀδελφοὺς τοῦ Κυρίου.

Μεταξὺ τῶν ἀδελφῶν διακρίνονται, ἀσχέτως ἀπ’ τὰ ἀξιώματα ποὺ κατέχουν, οἱ μιμητὲς τοῦ Χριστοῦ, γιατὶ αὐτοὶ φέρουν τὸ ἀρχέτυπο τῆς εἰκόνας καὶ τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ τοὺς στολίζει καὶ τοὺς ἐξυψώνει σὲ ἐξέχουσα θέση τιμῆς καὶ δόξας. Μόνο αὐτὴ ἡ θέση φέρει διάκριση καὶ ἀνισότητα μεταξὺ τῶν ἰσότιμων τῆς χάρης. Ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος προόδευσε στὴν ἀρετή, ὑπερέχει ἀπ’ τὸν ἄλλο, ποὺ δὲν προόδευσε. Ὅπως πάλι ὑστερεῖ πολὺ ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἔχει καμμιὰ ἀρετή. Ὁ ἀμελὴς καὶ ἀδιάφορος, κι ἂν ἀκόμη εἶναι ἀρχιερέας, ὑπολείπεται πολὺ ἀπ’ τὸν ἐπιμελῆ καὶ ἄγρυπνο ἀγωνιστή, κι ἂς εἶναι ἐλάχιστος καὶ ταπεινὸς μοναχός».

(«Διδαχὲς ἁγίου Νεκταρίου», Πρεσβ. Διονυσίου Τάτση, σελ. 135-136

ΠΗΓΗ

Αποτείχιση; ή ... υπακοή στον Πάπα;




Ιερού Γενναδίου Σχολαρίου

.... Η γνώμη μου είναι η εξής: Ό­ποιος θα μνημονεύση τον Πάπα ή θα έχη κοινωνία με αυτούς που τον μνημονεύουν ή θα συμβουλεύση ή θα παραινέση κάποιον να μνημονεύση, θα τον θεωρήσω όπως ακριβώς και η αγία και μεγάλη σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως, η οποία εξήτασε το λατινικό δόγμα και κατεδίκασε όσους το πίστεψαν, τον Βέκκο δηλαδή και τους ομόφρονάς του. Έπειτα δεν θεωρώ μικρό πράγμα το μνημόσυνο του Πάπα ή οποιουδήποτε επισκόπου. Άλλωστε η πνευματική κοινωνία των ομοδόξων και η τελεία υπο­ταγή προς τους γνησίους ποιμένας εκφράζεται με το μνημόσυνο. Οι σύνοδοι και οι άλλοι Πατέρες ορίζουν ότι: αυτών που αποστρεφόμεθα το φρόνημα πρέπει να αποφεύγωμε και την κοινωνία. και όλα τα σχετικά που γνωρίζετε ότι ορίζουν. Πάνω απ' όλα όμως ο Κύ­ριός μας λέγει: «Αλλοτρίω δε ου μη ακολουθήσωσιν, αλλά φεύξονται απ' αυτού, ότι ουκ οίδασι των αλλο­τρίων την φωνήν» (Ιω. ι', 5).

Μη γένοιτο να κάνω αιρετική την εκκλησία μου, την αγία μητέρα των Ορθοδόξων, δεχόμενος το μνη­μόσυνο του Πάπα, εφ' όσον ο Πάπας ομολογεί και πι­στεύει εκείνα, για τα οποία δεν τον δέχεται η Εκκλη­σία μας. Όποιος, λοιπόν, ομολογήσει ότι εκείνος (ο Πάπας) ορθοτομεί τώρα τον λόγο της αληθείας, ομο­λογεί ότι οι δικοί μας πρόγονοι είναι αιρετικοί. Η γνώμη μου λοιπόν ήταν και θα είναι αυτή. Και θα είμαι οπωσδήποτε πάντοτε ακοινώνητος προς τον Πάπα και όσους έχουν κοινωνία μ' αυτόν, όπως οι Πα­τέρες μας. Διότι πρέπει να μιμούμεθα την ευσέβειά τους, αφού δεν έχομε την αγιωσύνη και την σοφία τους.

ΠΗΓΗ