Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2018

ΚΡΙΤΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΠΕΜΠΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΤΗΣ (ΨΕΥΔΟ)ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ «ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΚΟΣΜΟΝ»(Δ΄ Μέρος)

Σχετική εικόνα

(Δ΄ Μέρος)


20. Αἱ προοπτικαὶ τῶν θεολογικῶν διαλόγων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μετὰ τοῦ λοιποῦ χριστιανικοῦ κόσμου προσδιορίζονται πάντοτε ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἀρχῶν τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας καὶ τῶν κανονικῶν κριτηρίων τῆς ἤδη διαμεμορφωμένης ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως.

Ἐδῶ γιὰ μία ἀκόμη φορά, γίνεται διαστροφὴ τῆς ἀληθείας, διότι οἱ διάλογοι δὲν γίνονται «ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἀρχῶν τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας καὶ τῶν κανονικῶν κριτηρίων τῆς ἤδη διαμεμορφωμένης ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως» ἀλλὰ ἐπὶ τῇ βάσει τῶν κειμένων τοῦ Π.Σ.Ε. τὰ ὁποῖα ἀπηχοῦν τὸ κυρίως κείμενο τοῦ Τορόντο καὶ τῶν ἄλλων συνεδρίων τοῦ Π.Σ.Ε. ὅπου ὅλα κινοῦνται στὸ ἴδιο μῆκος κύματος θεολογίας καὶ ἐκκλησιολογίας.

21. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἐπιθυμεῖ τὴν ἐνίσχυσιν τοῦ ἔργου τῆς Ἐπιτροπῆς «Πίστις καὶ Τάξις» καὶ μετ’ ἰδιαιτέρου ἐνδιαφέροντος παρακολουθεῖ τὴν μέχρι τοῦδε θεολογικὴν αὐτῆς προσφοράν. Ἐκτιμᾷ θετικῶς τὰ ὑπ’ αὐτῆς ἐκδοθέντα θεολογικὰ κείμενα, τῇ σπουδαίᾳ συνεργίᾳ καὶ ὀρθοδόξων θεολόγων, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν ἀξιόλογον βῆμα εἰς τὴν Οἰκουμενικὴν Κίνησιν διὰ τὴν προσέγγισιν τῶν χριστιανῶν. Ἐν τούτοις ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία διατηρεῖ ἐπιφυλάξεις διὰ κεφαλαιώδη ζητήματα πίστεως καὶ τάξεως, διότι αἱ μὴ Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι καὶ Ὁμολογίαι παρεξέκλιναν ἐκ τῆς ἀληθοῦς πίστεως τῆς μιᾶς, ἁγίας, καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας.

Ἐδῶ εὑρίσκουμε τὴν γνωστὴ μέθοδο τῶν οἰκουμενιστῶν, ἡ ὁποία ὄχι μόνον δὲν εἶναι ξεκάθαρη, νὰ ὁμολογήσει δηλαδὴ τὶς αἱρέσεις καὶ κακοδοξίες τῶν ὀνομαζομένων ἐκκλησιῶν τοῦ Π.Σ.Ε. καὶ τὴν ἐπιστροφή τους μόνον μὲ τὴν μετάνοια, ἀλλὰ ὅτι ἔχει γίνει σπουδαία συνεργασία μεταξὺ τῶν ὀρθοδόξων καὶ αἱρετικῶν γιὰ τὴν προσέγγισιν τῶν χριστιανῶν!!! καὶ ὄχι τὸν ἐπανευαγγελισμὸ ποὺ ὑποχρεοῦται ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία νὰ προβαίνει παντοῦ καὶ πάντοτε.

22. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία θεωρεῖ καταδικαστέαν πᾶσαν διάσπασιν τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας, ὑπὸ ἀτόμων ἢ ὁμάδων, ἐπὶ προφάσει τηρήσεως ἢ δῆθεν προασπίσεως τῆς γνησίας Ὀρθοδοξίας. Ὡς μαρτυρεῖ ἡ ὅλη ζωὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ διατήρησις τῆς γνησίας ὀρθοδόξου πίστεως διασφαλίζεται μόνον διὰ τοῦ συνοδικοῦ συστήματος, τὸ ὁποῖον ἀνέκαθεν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἀπετέλει τὴν ἀνωτάτην αὐθεντίαν ἐπὶ θεμάτων πίστεως καὶ κανονικῶν διατάξεων (κανὼν 6 τῆς Β’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου).
Ὅ­πως πα­ρα­τη­ρεῖ, γιὰ τὸ ἐπίμαχο αὐτὸ σημεῖο, ὁ Κα­θη­γη­τὴς κ. Δη­μή­τριος Τσε­λεγ­γί­δης σὲ σχε­τι­κὴ ἐ­πι­στο­λή του πρὸς ὅ­λους τοὺς Ἱ­ε­ράρ­χες: «Στὸ ἄρ­θρο 22 ἡ λεγομένη «Ἁ­γί­α καὶ Μεγά­λη Σύ­νο­δος» προ­δι­κά­ζει τὸ ἀ­λά­θη­το τῶν ἀ­πο­φά­σε­ών της.­.. Στὸ ἄρ­θρο αὐ­τὸ πα­ρα­γνω­ρί­ζε­ται τὸ ἱ­στο­ρι­κὸ γε­γο­νός, ὅ­τι στὴν Ὀρ­θό­δο­ξη Ἐκ­κλη­σί­α ἔ­σχα­το κρι­τή­ριο εἶ­ναι ἡ γρη­γο­ροῦ­σα δογ­μα­τι­κὴ συ­νεί­δη­ση τοῦ πλη­ρώ­μα­τος τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ἡ ὁ­ποί­α στὸ πα­ρελ­θόν ἐπικύρωσε ἢ θε­ώ­ρη­σε λη­στρι­κὲς ἀ­κό­μη καὶ Οἰ­κου­με­νι­κὲς Συ­νό­δους. Τὸ Συ­νο­δι­κὸ Σύστημα ἀ­πὸ μό­νο του δὲν δι­α­σφα­λί­ζει μη­χα­νι­στι­κὰ τὴν ὀρ­θό­τη­τα τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου πί­στε­ως. Αὐ­τὸ γί­νε­ται μό­νο, ὅ­ταν οἱ συ­νο­δι­κοὶ Ἐ­πί­σκο­ποι ἔ­χουν μέ­σα τους ἐ­νερ­γο­ποι­η­μέ­νο τὸ Ἅ­γιο Πνεῦ­μα καὶ τὴν Ὑ­πο­στα­τι­κὴ Ὁ­δό, τὸ Χρι­στὸ δη­λα­δή, ὁ­πό­τε ὡς συνο­δι­κοὶ εἶ­ναι στὴν πρά­ξη καὶ «ἑ­πό­με­νοι τοῖς ἁ­γί­οις Πα­τρᾶ­σι».[42]

Στὴν πραγματικότητα τὸ 22ο ἄρθρο εἰσάγει τὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας μας στὴν πιὸ σκληρὴ μορφὴ παπισμοῦ ποὺ γνωρίζουμε. Τὸ συμπέρασμα ποὺ ἐξάγεται ἀβίαστα εἶναι ὅτι ἡ αἱρετικὴ ἐπισκοποκεντρικὴ θεολογία τοῦ μητροπολίτου Περγάμου Ζηζιούλα κάνει τὴν παρουσία της αἰσθητὴ καὶ σὲ αὐτὸ τὸ κείμενο, ὅπου δῆθεν ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία θεωρεῖ καταδικαστέαν πᾶσαν διάσπασιν τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας, ὑπὸ ἀτόμων ἢ ὁμάδων, ποὺ ὅντως προασπίζουν καὶ τηροῦν τὴν γνήσια Ὀρθοδοξία, τὴν ἅπαξ παραδοθεῖσαν ἐπὶ προφάσει τηρήσεως ἢ δῆθεν προασπίσεως τῆς γνησίας Ὀρθοδοξίας. Δηλαδὴ πλήρη ἀναίρεση τῆς πράξεως καὶ μαρτυρίας τῶν Ἁγίων Ὁμολογητῶν καὶ Μαρτύρων καὶ κακοποίηση καὶ βάναυση διαστρέβλωση τῆς Ἐκκλησιαστικῆς μας ἱστορίας, διότι ἀπὸ ὅσο ξέρουμε, οἱ Άγιοι Ὁμολογητὲς στάθηκαν κυματοθραῦστες στὶς κακόδοξες Συνόδους καὶ κακόδοξους Πατριάρχες καὶ αἱρεσιάρχες, γιὰ νὰ ἔχουμε σήμερα ἐμεῖς ζῶσα Ἐκκλησία. Μὲ λίγα λόγια, ἂν κάποιος σήμερα ὁμολογεῖ Ὀρθοδοξία δημιουργεῖ σχίσμα στὴν Ἐκκλησία, πρᾶγμα ποὺ ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν ἐξόχως Κανόνα ποὺ ρυθμίζει καὶ ἐπεξηγεῖ περὶ σχίσματος, τὸν 15ο τῆς ΑΒ τοῦ Μεγάλου Φωτίου 
[43],διότι κατὰ τὴν νέα ἐκκλησιολογία τῶν αἱρετικῶν οἰκουμενιστῶν, ἡ διατήρησις τῆς γνησίας ὀρθοδόξου πίστεως διασφαλίζεται μόνον διὰ τοῦ συνοδικοῦ συστήματος, τὸ ὁποῖον ἀνέκαθεν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἀπετέλει τὴν ἀνωτάτην αὐθεντίαν ἐπὶ θεμάτων πίστεως καὶ κανονικῶν διατάξεων. Σὰν νὰ μὴν ἔφθανε αὐτό, ἐπικαλοῦνται τὸν 6ο Κανόνα τῆς Β’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὁ ὁποῖος οὐδεμίαν σχέση ἔχει μὲ τὸ παρὸν θέμα, διότι δὲν ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴν ὀρθόδοξο πίστη καὶ τὴν ὑπεράσπισή της, ἀλλὰ γιὰ τὸ ποῖοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ κατηγοροῦν τοὺς ὀρθόδοξους ἐπισκόπους διὰ ἐγκλήματα καὶ παρασαλεύουν τὴν εὐταξία τῆς Ἐκκλησίας καὶ πῶς πρέπει νὰ γίνεται ἡ κρίση. Πλήρη διαστροφὴ τοῦ κειμένου!!!!

Παραβιάζεται λοιπὸν ἡ ἐκλησιολογικὴ ἀρχὴ τῆς ἐκκλησιαστικῆς αὐθεντίας τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας (λοιπῶν κληρικῶν, μοναχῶν καὶ λαϊκῶν, μαζὶ μὲ τοὺς ἀρχιερεῖς, συνοδικοὺς καὶ μὴ συνοδικοὺς) νὰ ἀποδεχθεῖ ἢ νὰ ἀπορρίψει ἐκ τῶν ὑστέρων τὶς ἀποφάσεις σὲ θέματα πίστεως, καταστώντας ὑποχρεωτικὲς τὶς ἀποφάσεις ἀκόμη καὶ ἂν δὲν εἶναι σύμφωνες μὲ τὶς προηγούμενες Ὀρθόδοξες Συνόδους.

Εἶναι σαφὴς ἐδῶ ἡ προσπάθεια ἐπιβολῆς διώξεων, καθαιρέσεων καὶ ἀφορισμῶν τῶν ἀντιδρώντων στὴν «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο» ἐκ μέρους τῶν Προκαθημένων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Στὴν σίγουρη αὐτὴ περίπτωση διώξεως ὅσων διακόψουν τὸ μνημόσυνο ἀπὸ τὴν ἐπίσημη Διοικοῦσα Ἐκκλησία, θὰ πρέπει νὰ καταστεῖ γνωστὸ καὶ σαφὲς ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία θὰ διασωθεῖ καὶ θὰ ὑφίσταται μόνο στοὺς διακόψαντας τὸ μνημόσυνο τῶν Οἰκουμενιστῶν Ἀρχιερέων καὶ ὄχι στὴν ἐπίσημη Διοικοῦσα «Ἐκκλησία», ἡ ὁποία, διὰ τῆς ἀποδοχῆς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ στὴν «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο», καθίσταται οἰκουμενιστικὴ καὶ νεοεποχίτικη.

23. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἔχει κοινὴν τὴν συνείδησιν περὶ τῆς ἀναγκαιότητος τοῦ διαχριστιανικοῦ θεολογικοῦ διαλόγου, διὸ καὶ κρίνει ἀναγκαῖον νὰ συνοδεύηται οὗτος πάντοτε ὑπὸ τῆς ἐν τῷ κόσμῳ μαρτυρίας διὰ πράξεων ἀμοιβαίας κατανοήσεως καὶ ἀγάπης, αἱ ὁποῖαι ἐκφράζουν τὴν «ἀνεκλάλητον χαρὰν» τοῦ Εὐαγγελίου (Α’ Πέτρ. 1, 8), ἀποκλειομένης πάσης πράξεως προσηλυτισμοῦ, οὐνίας ἢ ἄλλης προκλητικῆς ἐνεργείας ὁμολογιακοῦ ἀνταγωνισμοῦ. Ὑπὸ τὸ πνεῦμα αὐτό, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία θεωρεῖ σημαντικὸν ὅπως ὅλοι οἱ Χριστιανοί, ἐμπνεόμενοι ὑπὸ τῶν κοινῶν θεμελιωδῶν ἀρχῶν τοῦ Εὐαγγελίου, προσπαθήσωμεν νὰ δώσωμεν εἰς τὰ ἀκανθώδη προβλήματα τοῦ συγχρόνου κόσμου, μίαν ὁλοπρόθυμον καὶ ἀλληλέγγυον ἀπάντησιν, βασιζομένην εἰς τὸ πρότυπον τοῦ ἐν Χριστῷ καινοῦ ἀνθρώπου.

Σὲ αὐτὸ τὸ ἄρθρο, ἀπηχεῖται διὰ μίαν ἀκόμη φορὰ ἡ ἐκκοσμίκευση τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀρχόντων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν παραδοθεῖ ἀμαχητὶ εἰς τὴν παναίρεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ, καὶ ὄχι μόνον, ἀλλὰ καὶ ἀγωνίζονται νὰ τὴν θεσμοθετήσουν εἰς τὸ Χριστεπώνυμο πλήρωμα. Καὶ αὐτὸ καταφαίνεται ξεκάθαρα ἀπὸ τὴν τελευταία πρόταση, «Ὑπὸ τὸ πνεῦμα αὐτό, τὸ οἰκουμενιστικὸ δηλαδή, τῆς ἀπροϋπόθετης ἀγάπης ὄχι ἐν ἀληθείᾳ ἀλλὰ ὁτιδήποτε ἄλλο, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία θεωρεῖ σημαντικὸν ὅπως ὅλοι οἱ Χριστιανοί, δηλαδὴ ὀνομάζουμε τοὺς αἱρετικοὺς χριστιανοὺς καὶ αὐτοὺς ποὺ δὲν δέχονται αὐτοὺς ὡς χριστιανούς, ὅπως ἔλεγε καὶ ὁ μέγας ἐν θεολόγοις Γρηγόριος Παλαμᾶς, σχισματικοὺς φανατικοὺς καὶ φονταμενταμελιστές, ἐμπνεόμενοι ὑπὸ τῶν κοινῶν θεμελιωδῶν ἀρχῶν τοῦ Εὐαγγελίου, ὥστε κοινὸ τὸ Εὐγγέλιο, κοινὴ καὶ ἡ πίστη μας καὶ τὰ δόγματα, προσπαθήσωμεν νὰ δώσωμεν εἰς τὰ ἀκανθώδη προβλήματα τοῦ συγχρόνου κόσμου, μίαν ὁλοπρόθυμον καὶ ἀλληλέγγυον ἀπάντησιν, δηλαδὴ οἱ Άγιοι δὲν ἔδωσαν ἀπαντήσεις σὲ ὅλα τὰ προβλήματα τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ τώρα πρέπει τὸ Π.Σ.Ε., ὁ Πάπας, ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος καὶ τὸ συνάφι του νὰ μᾶς δώσουν νέες ἀπαντήσεις, διότι τῶν Ἁγίων Πατέρων ἐπαλαιώθησαν, βασιζομένην εἰς τὸ πρότυπον τοῦ ἐν Χριστῷ καινοῦ ἀνθρώπου», δηλαδὴ τί λιγότερο εἶπαν οἱ Άγιοι Πατέρες ὥστε ἐμεῖς νὰ πρέπει νὰ δώσουμε ἀπαντήσεις, σὲ σχέση ποιοῦ προτύπου;

24. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἔχει συνείδησιν τοῦ γεγονότος, ὅτι ἡ κίνησις πρὸς ἀποκατάστασιν τῆς ἑνότητος τῶν Χριστιανῶν λαμβάνει νέας μορφάς, ἵνα ἀνταποκριθῇ εἰς τὰς νέας συνθήκας καὶ ἀντιμετωπίσῃ τὰς νέας προκλήσεις τοῦ συγχρόνου κόσμου. Εἶναι ἀπαραίτητος ἡ συνέχισις τῆς μαρτυρίας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τὸν διῃρημένον χριστιανικὸν κόσμον ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ἀποστολικῆς παραδόσεως καὶ πίστεώς της.

Δεόμεθα ὅπως οἱ Χριστιανοὶ ἐργασθῶσιν ἀπὸ κοινοῦ, ὥστε νὰ ἀποβῇ ἐγγὺς ἡ ἡμέρα, καθ’ ἢν ὁ Κύριος θὰ ἐκπληρώσῃ τὴν ἐλπίδα τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καὶ «γενήσεται μία ποίμνη, εἷς ποιμὴν» (Ἰω. 10,16).


Δὲν θὰ μποροῦσε ὁ ἐπίλογος νὰ ἦταν διαφορετικὸς τοῦ κυρίου σώματος τοῦ κειμένου. Ἐπισφραγίζεται ἡ ἀπώλεια τῆς ἑνότητος τῆς ἐκκλησίας μας μὲ τὶς ἐξῆς σοφιστικὲς φράσεις: «κίνησις πρὸς ἀποκατάστασιν τῆς ἑνότητος τῶν Χριστιανῶν», «εἰς τὸν διῃρημένον χριστιανικὸν κόσμον», «ἐλπίδα τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καὶ «γενήσεται μία ποίμνη, εἷς ποιμήν», καθὼς καὶ ἡ Οἰκουμενιστικὴ θεολογία περὶ διηρημένων ἐκκλησιῶν ἔχοντας χάρη στὰ μυστήρια καὶ ἔγκυρη ἀποστολικὴ διαδοχή, ἁπλῶς περιμένουμε τὴν πλήρη ἕνωση μὲ τὶς λοιπὲς «ἀδελφὲς ἐκκλησίες» ὄχι ἐν τῇ πίστει, ἀλλὰ ἐν τῷ κοινῷ ποτηρίῳ, πρᾶγμα ἀπαράδεκτο, ἀντιπατερικὸ καὶ ἐν τέλει ἀντορθόδοξο.
Ὡς ἐπίλογο καὶ ὡς μία μικρὴ περίληψη τοῦ ὅλου θέματος λέγομεν πὼς ὄχι μόνον δὲν κατα­δι­κά­σθη­κε καμ­μί­α ἑ­τε­ρο­δο­ξί­α (αἵ­ρε­ση), ἀλ­λὰ καὶ κατοχυρώθηκε θε­σμι­κῶς ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Αὐτὸ συνιστᾶ μιὰ φο­βε­ρὴ ἔκ­πτω­ση ἀ­πὸ τὴν συ­νο­δι­κῶς ὁ­ρι­ο­θε­τη­μέ­νη πίστη τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, μιὰ ἔκ­πτω­ση οὐ­σι­α­στι­κὰ ἀ­πὸ τὸν «Ὅ­ρο Πί­στε­ως» τῆς Β΄ Οἰ­κου­με­νι­κῆς Συ­νό­δου. Συγ­κε­κρι­μέ­να, στὸ Σύμ­βο­λο τῆς Πί­στε­ως ὁ­μο­λο­γοῦ­με, ὅ­τι πι­στεύ­ου­με «εἰς Μί­αν, Ἁγί­αν, Κα­θο­λι­κὴν καὶ Ἀ­πο­στο­λι­κὴν Ἐκ­κλη­σί­αν». Στὸ συμβούλιο τῆς ἀνομίας τῆς Κρή­της, δέ­κα Αὐ­το­κέ­φα­λες Ἐκ­κλη­σί­ες, με­τα­ξὺ τῶν ὁ­ποί­ων καὶ ἡ Ἐκ­κλη­σί­α τῆς Ἑλ­λά­δος (καὶ τὸ Ἅγιον Ὄρος, ἀφοῦ εἶχε στείλει ἐπίσημο ἀντιπρόσωπο, ποὺ ἀποδέχθηκε πλήρως τὴν ὀρθοδοξότητα τῶν κειμένων τῆς Συνόδου,) ἀ­πο­δέ­χθη­καν ἀ­θε­ο­λό­γη­τα τὴν «Βαπτισματικὴ Θε­ο­λο­γί­α» καὶ ἔμ­με­σα τὴν «Θε­ω­ρί­α τῶν Κλά­δων», ἀ­να­γνω­ρί­ζον­τας ὡς Ἐκ­κλη­σί­ες τοὺς Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κούς, τοὺς Μα­ρω­νῖ­τες, τοὺς Νε­στο­ρια­νούς, τοὺς Μονοφυσῖ­τες Ἀν­τι­χαλ­κη­δο­νί­ους, τοὺς Μο­νο­θε­λῆ­τες, οἱ ὁ­ποῖ­οι κα­τα­δι­κά­στη­καν γιὰ τὴν χριστολο­γι­κή τους αἵ­ρε­ση ἀ­πὸ σει­ρὰ Οἰ­κου­με­νι­κῶν Συ­νό­δων (ἀ­πὸ τὴν Τρί­τη ἕ­ως καὶ τὴν Ἑβδόμη), ἀλ­λὰ καὶ τὴν παν­σπερ­μί­α τῶν Προ­τε­σταν­τῶν, ποὺ ἀν­τι­προ­σω­πεύ­ον­ται στὸ Παγ­κό­σμιο Συμ­βού­λιο τῶν λε­γο­μέ­νων Ἐκ­κλη­σι­ῶν. Ἡ Συ­νο­δι­κὴ ἀ­πό­φα­ση λοιπὸν ἀναγνωρίσεως ὡς Ἐκ­κλη­σι­ῶν τῶν κα­τα­δι­κα­σθέν­των αἱ­ρε­τι­κῶν ἀ­πὸ Οἰ­κου­με­νι­κὲς Συνόδους στὸ Κο­λυμ­πάρι, εἰσάγει τὸν συγ­κρη­τι­σμὸ καὶ τὸν Οἰ­κου­με­νι­σμό, ὡς τὴν κυρίως θεολογικὴ γραμμὴ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ποὺ ἀπὸ τώρα καὶ στὸ ἑξῆς θὰ ἀκολουθήσουν αὐτοὶ ποὺ θὰ παραμείνουν σὲ κοινωνία μὲ τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ. Ἄλλωστε ἀμέσως μετὰ τὴν Σύνοδο, τὸ αὐτὸ δηλώθηκε καὶ ἐπίσημα ἀπὸ τὸν ἴδιο λέγοντας: Μπήκαμε στὴν μεταπατερικὴ περίοδο τῆς Ἐκκλησίας.

Καί ὅλα αὐτὰ μὲ τελικὸ σκοπὸ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία νὰ ἑνωθεῖ συγκρητιστικὰ μὲ τὸν Παπισμό, ὁ ὁποῖος ἔχει ἤδη ἀποδεχθεῖ τὸν θρησκευτικὸ συγκρητισμὸ μὲ τὴν Β΄ Βατικάνεια Σύνοδο (1962-1965) καὶ μέσω τοῦ Παπισμοῦ, νὰ ἑνωθεῖ, ἐπίσης συγκρητιστικά, δηλαδὴ αὐτονόητα χωρὶς καμμία ταυτότητα ὀρθόδοξης πίστης, μὲ τὰ λοιπὰ θρησκεύματα σὲ μὶα παγκόσμια θρησκεία, ἡ ὁποία θὰ προσκυνήσει τὸν ἀντίχριστο.

Μετὰ τιμῆς,



Γέρων Σάββας Λαυριώτης

Δείτε και:



ΚΡΙΤΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΠΕΜΠΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΤΗΣ (ΨΕΥΔΟ)ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ «ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΚΟΣΜΟΝ»(Α΄ Μέρος)

ΚΡΙΤΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΠΕΜΠΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΤΗΣ (ΨΕΥΔΟ)ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ «ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΚΟΣΜΟΝ»(Β΄ Μέρος)

ΚΡΙΤΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΠΕΜΠΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΤΗΣ (ΨΕΥΔΟ)ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ «ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΚΟΣΜΟΝ»(Γ΄ Μέρος)


ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2018

ΚΡΙΤΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΠΕΜΠΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΤΗΣ (ΨΕΥΔΟ)ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ «ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΚΟΣΜΟΝ»(Γ΄ Μέρος)

Σχετική εικόνα

(Γ΄ Μέρος)

Ἐνῶ κατὰ τὴν ὀντολογικὴ φύση τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ἑνότητα ἤδη ὑπάρχει καὶ γι’ αὐτὸ εἶναι ἀδύνατο νὰ διαταραχθεῖ, ἐν τούτοις ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀποσκοπεῖ ἀντικειμενικὰ στὴν προλείανση, δηλ. τὴν ἐξομάλυνση, τῆς ὁδοῦ ποὺ ὁδηγεῖ σὲ μία ἄλλη ἑνότητα, διαφορετικὴ τῆς ὀντολογικῆς, δηλ. στὴν συγκρητιστικὴ ἑνότητα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μὲ τὶς αἱρετικὲς ὁμάδες καὶ ὄχι ἐπὶ τῆς πραγματικῆς ταυτότητας πίστης. Ἡ ἐξομάλυνση αὐτὴ ἐπιδιώκεται νὰ ἐπιτευχθεῖ μὲ τοὺς διμερεῖς καὶ πολυμερεῖς θεολογικοὺς διαλόγους μὲ τοὺς αἱρετικοὺς (ποὺ στὸ ἑξῆς θά καλοῦνται λοιποὶ Χριστιανοὶ ὅπως καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι) στὰ πλαίσια τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. 
Συγ­κε­κρι­μέ­να στὴν πα­ρά­γρα­φο 16 τοῦ κειμένου ση­μει­ώ­νον­ται τὰ ἑ­ξῆς:
16. Ἕν ἐκ τῶν κυρίων ὀργάνων ἐν τῇ ἱστορίᾳ τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως εἶναι τὸ Παγκόσμιον Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν (Π.Σ.Ε.). Ὡρισμέναι Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι ὑπῆρξαν ἱδρυτικὰ μέλη καὶ ἐν συνεχείᾳ ἅπασαι ἀπέβησαν μέλη αὐτοῦ. Τὸ Π.Σ.Ε. εἶναι ἓν συγκεκροτημένον διαχριστιανικὸν σῶμα, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι τοῦτο δὲν συμπεριλαμβάνει ἁπάσας τὰς ἑτεροδόξους Χριστιανικὰς Ἐκκλησίας καὶ Ὁμολογίας. Παραλλήλως, ὑφίστανται καὶ ἄλλοι διαχριστιανικοὶ ὀργανισμοὶ καὶ περιφερειακὰ ὄργανα, ὡς ἡ Διάσκεψις τῶν Εὐρωπαϊκῶν Ἐκκλησιῶν (Κ.Ε.Κ.), τὸ Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν Μέσης Ἀνατολῆς (Σ.Ε.Μ.A.) καὶ τὸ Παναφρικανικὸν Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν. Ταῦτα μετὰ τοῦ Π.Σ.Ε. τηροῦν σημαντικὴν ἀποστολὴν διὰ τὴν προώθησιν τῆς ἑνότητος τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου. Αἱ Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι Γεωργίας καὶ Βουλγαρίας ἀπεχώρησαν ἐκ τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν, ἡ μὲν πρώτη ἐν ἔτει 1997, ἡ δὲ δευτέρα ἐν ἔτει 1998, ὡς ἔχουσαι αὐτῶν ἰδίαν γνώμην περὶ τοῦ ἔργου τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν καὶ οὕτω δὲν συμμετέχουν εἰς τὰς ὑπ᾽ αὐτοῦ καὶ τῶν ἄλλων διαχριστιανικῶν ὀργανισμῶν δραστηριότητας.

Ἐδῶ θὰ κάνουμε μία μικρή, ἀλλὰ σημαντική, παρένθεση γιὰ νὰ καταδείξουμε πὼς οἱ δηλώσεις τοῦ Οικουμενικοῦ Πατριάρχου ἔχουν ἄμεση σχέση μὲ τὴν Σύνοδο καὶ τὶς ἀποφάσεις ποὺ ἐλήφθησαν. Θὰ παραθέσουμε μόνον μία, ἀντιπροσωπευτικὴ ὅμως, τοῦ συνόλου τῶν δηλώσεων αὐτοῦ. Κατὰ τὴν πρόσφατη συνάντησή του στὰ Ἱεροσόλυμα, τὸν Μάϊο τοῦ 2014, μὲ τὸν αἱρεσιάρχη πάπα Φραγκῖσκο εἶπε: «Ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία... λόγῳ τῆς ὑπερισχύσεως τῆς ἀνθρωπίνης ἀδυναμίας καὶ τοῦ πεπερασμένου θελήματος τοῦ ἀνθρωπίνου νοὸς διεσπάσθη ἐν χρόνῳ. Οὕτω διεμορφώθησαν καταστάσεις καὶ ὁμάδες ποικίλαι... αἱ κατὰ τόπους ἐκκλησίαι ὡδηγήθησαν εἰς διάσπασιν τῆς ἑνότητος τῆς πίστεως, εἰς ἀπομόνωσιν... Ἐρχόμεθα ὁ πάπας καί ἡμεῖς διὰ νὰ τάμωμεν ὁδούς... διὰ νὰ συνεχισθῇ ἡ πορεία τῆς ἐκπληρώσεως τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, ἤτοι τῆς καταντήσεως εἰς τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας». Τότε εἴχαμε γράψει στὴν Ἱερὰ Κοινότητα καὶ στὴν Ἱερὰ Μονὴ Μεγίστης Λαύρας, ὡς διαμαρτυρία γιὰ τὸ συμβάν, τὰ ἑξῆς: «Ἀλήθεια πατέρες, ποιὸς ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους καὶ τοὺς Ἁγίους Πατέρες ἐδίδαξε ὅτι ἡ ἀποκοπὴ τῶν αἱρετικῶν διαιρεῖ καὶ διασπᾶ τὴν Ἐκκλησία, ὅτι, ἐπειδὴ ὑπάρχουν αἱρετικοί, ἡ Ἐκκλησία δὲν ἔχει ἑνότητα καὶ εἶναι διασπασμένη; Ἡ Ἐκκλησία καὶ μετὰ τὴν ἀποκοπὴ τῶν αἱρετικῶν παραμένει πάντοτε Μία, ἀκεραία καὶ ἀλώβητη, δὲν διασπᾶται σὲ πολλὲς Ἐκκλησίες, ὅπως θέλει ὁ Πατριάρχης, ἐξισώνοντας τὴν Ὀρθοδοξία μὲ τὴν αἵρεση, τὴν Μία Ἐκκλησία μὲ τὶς ὁμάδες τῶν κακοδόξων (τώρα καὶ μὲ συνοδικὴ πράξη). Ἐπὶ τόσους αἰῶνες λοιπόν, ἡ Ἐκκλησία ἦταν διηρημένη καὶ διεσπασμένη, μὴ ἐπιτελοῦσα τὸ σωτηριῶδες καὶ ἁγιαστικό της ἔργο καὶ περίμενε νὰ ἔλθουν ὁ πάπας Φραγκῖσκος καὶ ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, γιὰ νὰ τὴν ἑνώσουν καὶ νὰ τὴν σώσουν; Καὶ οἱ Ἅγιοι τόσων αἰώνων τί ἔκαναν; Προσδοκοῦσαν τοὺς παρουσιαζομένους σήμερον «θεόσταλτους» σωτῆρες τῆς ἑνότητος; Ἢ μᾶλλον, κατὰ τὴν πατριαρχικὴ θέση, ἔπεσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες καὶ οἱ μετὰ τὸ Σχίσμα Ὀρθόδοξοι Πατριάρχες καὶ Ἀρχιερεῖς «θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως» καὶ διήρεσαν τὴν Ἐκκλησία»; (Οἱ κληροδοτήσαντες εἰς ἡμᾶς τὴν διάσπασιν (τὸ Σχίσμα) προπάτορες ἡμῶν ὑπῆρξαν ἀτυχῆ θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως καὶ εὑρίσκονται ἤδη εἰς χεῖρας τοῦ δικαιοκρίτου Θεοῦ!!!)1

17. Αἱ Ὀρθόδοξοι κατὰ τόπους Ἐκκλησίαι–μέλη τοῦ Π.Σ.Ε., μετέχουν πλήρως καὶ ἰσοτίμως ἐν τῷ ὀργανισμῷ τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν καὶ συμβάλλουν δι’ ὅλων τῶν εἰς τὴν διάθεσιν αὐτῶν μέσων διὰ τὴν προώθησιν τῆς εἰρηνικῆς συνυπάρξεως καί τῆς συνεργασίας ἐπὶ τῶν μειζόνων κοινωνικοπολιτικῶν προκλήσεων. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀπεδέχθη προθύμως τὴν ἀπόφασιν τοῦ Π.Σ.Ε. νὰ ἀνταποκριθῇ εἰς τὸ αἴτημά της περὶ συστάσεως Εἰδικῆς Ἐπιτροπῆς διὰ τὴν Ὀρθόδοξον συμμετοχὴν εἰς τὸ Π.Σ.Ε., συμφώνως πρὸς τὴν ἐντολὴν τῆς Διορθοδόξου Συναντήσεως τῆς Θεσσαλονίκης (1998). Τὰ ὑπὸ τῆς Εἰδικῆς Ἐπιτροπῆς καθιερωθέντα κριτήρια, τὰ ὁποῖα προετάθησαν ὑπὸ τῶν Ὀρθοδόξων καὶ ἐγένοντο δεκτὰ ὑπὸ τοῦ Π.Σ.Ε., ὡδήγησαν εἰς τὴν σύστασιν τῆς Μονίμου Ἐπιτροπῆς Συνεργασίας καὶ Συναινέσεως, ἐπεκυρώθησαν δε καὶ ἐνετάχθησαν εἰς τὸ Καταστατικὸν καὶ εἰς τὸν Κανονισμὸν λειτουργίας τοῦ Π.Σ.Ε.

Συνεχίζεται ἡ ἀπὸ μέρους τῶν ὀρθοδόξων προσβολὴ τῆς ἐκκλησίας μας, ἐξισώνοντας αὐτὴν μὲ τὴν κάθε λογῆς αἱρετικῆς προτεσταντικῆς παραφυάδος, μὲ τὴν διατύπωση πὼς μετέχουν πλήρως καὶ ἰσοτίμως ἐν τῷ ὀργανισμῷ τοῦ Π.Σ.Ε....... Πλήρης ἀναγνώριση καὶ ἀποδοχὴ τῶν αἱρετικῶν ὡς κανονικὲς ἐκκλησίες, ἔχοντας χάρη ἱερωσύνης καὶ ἀγιαστικὴ πληρότητα μυστηρίων.

18. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία πιστὴ εἰς τὴν ἐκκλησιολογίαν αὐτῆς, εἰς τὴν ταυτότητα τῆς ἐσωτερικῆς αὐτῆς δομῆς καὶ εἰς τὴν διδασκαλίαν τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας τῶν ἑπτὰ Οἰκουμενικῶν Συνόδων, συμμετέχουσα ἐν τῷ ὀργανισμῷ τοῦ Π.Σ.Ε., οὐδόλως ἀποδέχεται τὴν ἰδέαν τῆς «ἰσότητος τῶν Ὁμολογιῶν» καὶ οὐδόλως δύναται νὰ δεχθῇ τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας ὣς τινα διομολογιακὴν προσαρμογήν. Ἐν τῷ πνεύματι τούτῳ, ἡ ἑνότης ἡ ὁποία ἀναζητεῖται ἐν τῷ Π.Σ.Ε. δὲν δύναται νὰ εἶναι προϊὸν μόνον θεολογικῶν συμφωνιῶν, ἀλλὰ καὶ τῆς ἐν τοῖς μυστηρίοις τηρουμένης καὶ βιουμένης ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ ἑνότητος τῆς πίστεως.

Στὸ 18ο ἄρθρο, διαφαίνεται πλέον ξεκάθαρα ὁ ἐμπαιγμὸς ποὺ μεθοδεύεται οἰκουμενιστικῷ τῷ τρόπῳ. Καὶ ἐξηγούμαστε. Εἶναι γνωστὸς πλέον ὁ τρόπος ποὺ θεολογοῦν οἱ οἰκουμενιστές. Ἐν πρώτοις ἐκθέτουν τὴν ὀρθόδοξη γραμμὴ τῶν Πατέρων, (Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία πιστὴ........... τινα διομολογιακὴν προσαρμογὴν) καὶ κατόπιν ἀναιρώντας αὐτήν, εἰσάγει τὴν αἱρετικὴ-οἰκουμενιστικὴ τοιαύτη ὡς συνέχεια αὐτῆς (Ἐν τῷ πνεύματι τούτῳ.............τινα διομολογιακήν προσαρμογήν). Καὶ ναὶ μὲν προτάσσει ὅτι ἡ Ἐκκλησία δὲν μπορεῖ νὰ δεχθεῖ ὅτι ἡ πανσπερμία τῶν προτεσταντικῶν ὁμολογιῶν εἶναι ἰσότιμες μὲ αὐτήν, ὅμως στὴν παράγραφο 16 καὶ 17, γίνεται πλήρης ἀναγνώριση καὶ ἀποδοχὴ τῶν αἱρετικῶν ὡς κανονικὲς Ἐκκλησίες, ἔχοντας χάρη ἱερωσύνης καὶ ἁγιαστικὴ πληρότητα Μυστηρίων.

19. Αἱ Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι–μέλη θεωροῦν ὡς ἀπαραίτητον ὅρον τῆς συμμετοχῆς εἰς τὸ Π.Σ.Ε τὸ ἄρθρον-βάσιν τοῦ Καταστατικοῦ αὐτοῦ, συμφώνως τῷ ὁποίῳ, μέλη αὐτοῦ δύνανται νὰ εἶναι ὅσοι πιστεύουν εἰς τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστὸν ὡς Θεὸν καὶ Σωτῆρα κατὰ τὰς Γραφὰς καὶ ὁμολογοῦν κατὰ τὸ Σύμβολον Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως τὸν ἐν Τριάδι Θεόν, Πατέρα, Υἱὸν καὶ Ἅγιον Πνεῦμα. Ἔχουν δὲ βαθεῖαν τὴν πεποίθησιν ὅτι αἱ ἐκκλησιολογικαὶ προϋποθέσεις τῆς Δηλώσεως τοῦ Toronto (1950), τιτλοφορουμένης «Ἡ Ἐκκλησία, αἱ Ἐκκλησίαι καὶ τὸ Παγκόσμιον Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν», εἶναι κεφαλαιώδους σημασίας διὰ τὴν Ὀρθόδοξον συμμετοχὴν εἰς τὸ Συμβούλιον. Ὅθεν, αὐτονόητον, ὅτι τὸ Π.Σ.Ε. δὲν εἶναι καὶ ἐν οὐδεμιᾷ περιπτώσει ἐπιτρέπεται νὰ καταστῇ ὑπέρ-Ἐκκλησία. «Σκοπὸς τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν δὲν εἶναι νὰ διαπραγματεύεται ἑνώσεις μεταξὺ τῶν Ἐκκλησιῶν, ὅπερ δύναται νὰ γίνῃ μόνον ὑπὸ τῶν Ἐκκλησιῶν, ἐνεργουσῶν ἐξ ἰδίας πρωτοβουλίας, ἀλλὰ νὰ φέρῃ τὰς Ἐκκλησίας εἰς ζῶσαν ἐπαφὴν πρὸς ἀλλήλας καὶ νὰ προαγάγῃ τὴν μελέτην καὶ συζήτησιν τῶν ζητημάτων τῆς χριστιανικῆς ἑνότητος. Οὐδεμία Ἐκκλησία ὑποχρεοῦται νὰ ἀλλάξῃ τὴν ἐκκλησιολογίαν αὐτῆς κατὰ τὴν εἴσοδόν της εἰς τὸ Συμβούλιον […] Ἐν τούτοις, τὸ γεγονὸς τῆς ἐντάξεως αὐτῆς εἰς τὸ Συμβούλιον δὲν συνεπάγεται ὅτι ἑκάστη Ἐκκλησία ὀφείλει νὰ θεωρῇ τὰς ἄλλας ὡς Ἐκκλησίας ὑπὸ τὴν ἀληθῆ καὶ πλήρη ἔννοιαν τοῦ ὅρου» (Δήλωσις τοῦ Toronto, § 2, 3.3, 4.4).

Σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο ἀκολουθεῖται ὁ συνήθης τρόπος τῶν οἰκουμενιστῶν. Μία ἀλήθεια καὶ κατόπιν ἡ ἀναίρεσις αὐτῆς καὶ ἡ αἱρετικὴ ἐκκλησιολογία τοῦ Π.Σ.Ε βαπτισμένη ὀρθόδοξη. Ἀφοῦ ἀναφέρεται ὁ ἀπαραίτητος ὅρος συμμετοχῆς στὸ Π.Σ.Ε. τὸ ἄρθρο-βάση τοῦ Καταστατικοῦ αὐτοῦ, «συμφώνως τῷ ὁποίῳ, μέλη αὐτοῦ δύνανται νὰ εἶναι ὅσοι πιστεύουν εἰς τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστὸν ὡς Θεὸν καὶ Σωτῆρα κατὰ τὰς Γραφὰς καὶ ὁμολογοῦν κατὰ τὸ Σύμβολον Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως τὸν ἐν Τριάδι Θεόν, Πατέρα, Υἱὸν καὶ Ἅγιον Πνεῦμα», γίνεται πλήρης ἀποδοχὴ τῶν ἐκκλησιολογικῶν προϋποθέσεων τῆς Δηλώσεως τοῦ Toronto (1950), ὅπου ὁ σκοπὸς τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν εἶναι νὰ φέρῃ «τὰς Ἐκκλησίας», ἀποδοχὴ τῶν αἱρέσεων ὡς Ἐκκλησίες, εἰς ζῶσαν ἐπαφὴ μὲ τὶς «ἄλλες Ἐκκλησίες», οὐδεμία ἀναφορὰ γιὰ καταδικασμένες αἱρέσεις καὶ κακοδοξίες, «γιὰ νὰ προάγουν τὴν χριστιανικὴ ἑνότητα». Δηλαδή, ὅπως ἔχουμε πεῖ παραπάνω, ποιός ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους καὶ τοὺς Ἁγίους Πατέρες ἐδίδαξε ὅτι ἡ ἀποκοπὴ τῶν αἱρετικῶν διαιρεῖ καὶ διασπᾶ τὴν Ἐκκλησία, ὅτι, ἐπειδὴ ὑπάρχουν αἱρετικοί, ἡ Ἐκκλησία δὲν ἔχει ἑνότητα καὶ εἶναι διασπασμένη; Ἡ Ἐκκλησία καὶ μετὰ τὴν ἀποκοπὴ τῶν αἱρετικῶν παραμένει πάντοτε Μία, ἀκεραία καὶ ἀλώβητη, δὲν διασπᾶται σὲ πολλὲς Ἐκκλησίες, ὅπως θέλει ὁ Πατριάρχης, ἐξισώνοντας τὴν Ὀρθοδοξία μὲ τὴν αἵρεση, τὴν Μία Ἐκκλησία μὲ τὶς ὁμάδες τῶν κακοδόξων (τώρα καὶ μὲ συνοδικὴ πράξη). Ἐπὶ τόσους αἰῶνες λοιπόν, ἡ Ἐκκλησία ἦταν διηρημένη καὶ διεσπασμένη, μὴ ἐπιτελοῦσα τὸ σωτηριῶδες καὶ ἁγιαστικό της ἔργο καί περίμενε τὸ Π.Σ.Ε. γιὰ νὰ τὴν ἑνώσουν καὶ νὰ τὴν σώσουν. Παραθέτουμε ἐδῶ μέρος τοῦ κειμένου τοῦ Τορόντο, τὸ ὁποῖο ἔχει τὸν τίτλο Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΙ ΚΑΙ ΤΟ Π.Σ.Ε.

«Τὸ Παγκόσμιον Συμβούλιον τῶν Ἐκκλησιῶν ἀπαρτίζεται ἐξ Ἐκκλησιῶν αἵτινες ἀναγνωρίζουν τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν ὡς Θεὸν καὶ Σωτήρα. Εὑρίσκουν τὴν ἑνότητα αὐτῶν ἐν Αὐτῷ. (Ὅπως εἴπαμε καὶ ἀνωτέρω ἡ ἑνότητα ὄχι ἐν τῇ πίστει, ἀλλὰ ἐν τῇ ἀγάπῃ καὶ τῇ κατανοήσει ἀλλήλων!!!) .............. Ὁ σκοπὸς τοῦ Συμβουλίου εἶναι νὰ ἐκδηλώσῃ τὴν ἑνότητά του κατ' ἄλλον τρόπον. Ἡ ἑνότης πηγάζει ἐκ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, ἥτις συνδέουσα τὰς ἀπαρτιζούσας Ἐκκλησίας πρὸς Αὐτὸν συνδέει αὐτὰς πρὸς ἀλλήλας. Σοβαρὰ ἐπιθυμία τοῦ Συμβουλίου εἶναι, ὅπως ὅλαι αἱ Ἐκκλησίαι συνδεθοῦν στενώτερον μετὰ τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐντεῦθεν στενώτερον πρὸς ἀλλήλας. Ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς ἀγάπης Του θὰ ἐπιθυμοῦν συνεχῶς νὰ προσεύχονται ὑπὲρ ἀλλήλων καὶ νὰ ἐνισχύουν ἀλλήλας ἐν τῇ λατρείᾳ καὶ τῇ μαρτυρίᾳ «ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζουσαι καὶ οὕτως ἀναπληροῦσαι τὸν νόμον τοῦ Χριστοῦ».2
Ὅπως εἴπαμε παραπάνω, ἀπροϋπόθετα ἡ ἕνωση, χωρὶς δόγματα χωρὶς Συνόδους, οἰκουμενιστικῷ τῷ τρόπῳ.

Μετὰ τιμῆς,



Γέρων Σάββας Λαυριώτης


ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

«…Εάν δε ένας τυφλός οδηγή άλλον τυφλόν, θα πέσουν και οι δύο εις βαθύν λάκκον.


ΑΦΗΣΑΤΕ ΤΟΥΣ, («άφετε αυτούς») είναι οδηγοί τυφλοί που οδηγούν τυφλούς. 

Κάθε άνθρωπος δηλαδή, που λόγω της αναξιότητός του δεν τον προώρισεν ο Πατήρ μου δια την Βασιλείαν του, θα αποβληθή και θα ξεριζωθή από αυτήν.» (Ματθ.ΙΕ’13-14.)

Αφήσατέ τους μας λέει, δεν μας λέει «συγχωρέστε τους», ούτε να πάμε κοντά τους.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Ευλογείτε! Με απέραντο σεβασμό και αγάπη προς τους αδελφούς, που έχουν χάσει την όρασή τους. Η ωραία απεικόνιση που δανείστηκα και το κείμενο της αναξιότητάς μου έχουν πνευματικό σκοπό και μόνο.

Παρεμπιπτόντως, επειδή αναφέρθηκε το «άφετε αυτούς» που ερμηνεύεται «αφήσατέ τους» το κρατάμε στη μνήμη μας, διότι αλλού το ερμηνεύουν διαφορετικά «Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γάρ…(…)» για το οποίο θα μιλήσουμε άλλη φορά.

{Στο θέμα μας τώρα.}


Το θράσος και η τάση αρχηγίας που χαρακτηρίζει τα όργανα του διαβόλου, σε συνδυασμό με την έλλειψη γνώσεως, ανδρείου φρονήματος, θάρρους, τόλμης και θείου ζήλου του «πιστού», είναι οι λόγοι που καθηλώνουν την ψυχή και την υποτάσσουν, μη δυνάμενη να ενδιαφερθεί ακόμα και για τη σωτηρία της.

Ενώ εξωτερικά, φαίνεται να κινείται από ευσέβεια, η πραγματική αιτία είναι άλλη. Μας την αναδεικνύει ο Κύριος παρακάτω:

«…Ο λύχνος, που δίδει φως εις το σώμα ,είναι το μάτι. Όπως ο λύχνος, που φωτίζει την ψυχή, είναι ο νους. Εάν λοιπόν το μάτι είναι υγιές, όλον το σώμα σου θα είναι γεμάτον φως, σαν να ήτο ολόκληρον το σώμα σου μάτι. Έτσι θα φωτίζεται και η ψυχή σου, εάν ο νους σου και η καρδιά σου δεν έχουν τυφλωθή από την φιλαργυρίαν και την προσκόλλησιν εις τα μάταια.» (Ματθ.ΣΤ’22.)

Ιδού πως το αποδεικνύει:

«…διότι εκεί όπου θα είναι ο θησαυρός σας, θα είναι και η καρδιά σας.» (Ματθ.ΣΤ’21.)

Αυτός είναι ο κύριος λόγος που ενώπιον του σεβαστού ράσου, το στόμα φράζει, μη δυνάμενο να ελέγξει το «περιεχόμενο» (του ράσου) όταν αυτό βλασφημεί.

Εν ολίγοις, όλα είναι θέμα Πίστης.

Ας μη λέμε επομένως, απερίσκεπτα πως πιστεύουμε αφού και ο διάβολος πιστεύει.

Το όλο θέμα είναι τι κάνουμε, τι πράττουμε από αυτά που πιστεύουμε. Από αυτό φαίνεται η Ορθή Πίστη και η αγάπη προς τον Ιησού Χριστό μας!!

Η Ελλάς ήταν, είναι και θα είναι δάσκαλος πνεύματος και αξιών. Αργά ή γρήγορα θα κατανοήσει τα βρώμικα παιχνίδια που παίζονται εις βάρος της.

Τους πολιτικούς τους γνωρίζουμε πολύ καλά!

Οι ρασοφόροι μας λυπούν για την προδοσία τους, αλλά και αυτό ακόμα είναι …προφητευμένο.

Αν θες να λέγεσαι ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ, πρέπει να έχεις θάρρος, δύναμη ψυχής, ΟΧΙ θράσος!

Ρώτα λοιπόν, με αγάπη και σεβασμό τον πνευματικό σου, όποιος και αν είναι….

Είναι ΥΠΕΡ του Π.Σ.Ε. ;

Είναι ΥΠΕΡ της ΨΕΥΔΟ-συνόδου Κρήτης;

Είναι ΥΠΕΡ της ένωσης των αιρέσεων και του κοινού ποτηρίου με αυτούς;


Αν σου πει «ναι» ή διάφορα διπλωματικά-ακαταλαβίστικα ή ότι «θα κάνουμε ότι μας πει η «εκκλησία» …τότε ΦΥΓΕ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ όσο είναι νωρίς.

Η Εκκλησία του Χριστού τα έχει προείπει και καταγράψει όλα, για την εκκλησιαστική ευταξία και τη δογματική ακρίβεια.( βλ. Πηδάλιο)

Συνεπώς, δεν είναι δυνατόν η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ να μας πει να ενωθούμε και να κοινωνήσουμε με τους εχθρούς Της, τους αιρετικούς.

Επομένως, όταν μας πουν «θα κάνουμε ό,τι μας πει ..η «εκκλησία»», να είμαστε σίγουροι ότι μιλάνε για μία άλλη «εκκλησία» που ονομάζεται .. «παράταξη» η οποία ανήκει και εξουσιάζεται από τον εχθρό του Χριστού, τον διάβολο και όσοι την υπηρετούν είναι όργανά του!!

Αν σου πει ότι καταδικάζει τα προαναφερθέντα, αλλά συνεχίζει να είναι με τους ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ μέσα στους ναούς, τότε στη θεωρία λέει άλλα και στην πράξη κάνει τα αντίθετα… αφού μνημονεύει τους ΠΑΝΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ!!

Τι θα πιστέψεις τώρα αυτά που λέει ή αυτά που κάνει;

Πώς θα αποδείξει ότι δεν είναι κρυφός ουνίτης, αρχι-αιρετικός ,οικουμενιστής «ερχόμενος εκ δεξιών;»

Πες του λοιπόν-ευλογημένε-να καταδικάσει δημοσίως επί του άμβωνα, αυτά που λέει εν κρυπτώ. Έτσι θα καταλάβεις «ποιόν Θεό… λατρεύει!!»

Έχεις ιερή υποχρέωση να τον «ξεσκεπάσεις», να «τον σημαδέψεις δηλαδή και μετά να φύγεις μακράν από αυτόν.»(Ρωμ.ΙΣΤ’17) αν είναι οικουμενιστής .

Πρώτα όμως ας εγκολπωθούμε τι θέλει ο θεός από εμάς και πώς μας συμβουλεύει:

«Εάν δε, θέλετε να εύρετε τον δρόμον αυτόν της αιωνίου σωτηρίας, προσέχετε να μη παρασυρθείτε από ΚΑΚΟΥΣ ΟΔΗΓΟΥΣ… που έρχονται εις σας με το εξωτερικόν φαινόμενον της αθωότητος και ημερότητος του προβάτου, από μέσα των δε, είναι άγριοι και αισχροκερδείς, σαν ΛΥΚΟΙ που ΑΡΠΑΖΟΥΝ.» (Ματθ.Ζ’15.)

Τα ίδια μας λένε και οι Άγιοι:

«…μην παραδώσεις τον εαυτό σου σε άπειρο ή εμπαθή δάσκαλο, για να μη διδαχθείς αντί Ευαγγελική τη διαβολική ζωή.» (Αγ.Συμεών ο νέος Θεολ., Φιλοκ.Δ’κεφ.32.σελ.18)

Επίσης, να μην λέμε πως την ψυχή μας την έχουμε εναποθέσει στον πνευματικό μας και πως αυτός θα έχει την ευθύνη..

Γιατί …αν αυτός πλανηθεί τότε πάει «περίπατο» και η δική μας ψυχή.

Αυτό μας προανέφεραν ο Ιησούς Χριστός, οι Απόστολοι και οι Άγιοί μας!

Μην λέμε πως πιστεύουμε όταν άλλα μας συμβουλεύει ο Κύριος για τη σωτηρία μας και άλλα κάνουμε εμείς, υπακούοντας στο δικό μας θέλημα που υποκινείται από «άλλον».

Μετά, δεν υπάρχει «γιατί;».

Διότι μας λέει πως:

«Δεν ευθύνεται το Ευαγγέλιό Μου , αλλά η κακία των ανθρώπων.»

Δεν πείθουμε όμως πως είμαστε τόσο αφελείς. Ας ψάξουμε μέσα μας, μήπως μας βολεύει η εναπόθεση των ευθυνών στον πνευματικό μας μιας και δεν θέλουμε να σβήσουμε τις ανομίες μετανοιωμένοι και εξομολογούμενοι ειλικρινώς, αφού έτσι εξασφαλίζουμε συγχωροχάρτι…!

«Αυτό είναι πλάνη και ανήκει στην πρώτη κατηγορία ψεύδους στην σκέψη.» (κατά τον Άγιο Δωρόθεο) που πολυκαιρίζοντας διαστρέφει την ψυχή κατά τον Απ. Παύλο και δεν την αφήνει να ερευνά τις γραφές, με τη δικαιολογία πως αυτά θα μας τα πει ο πνευματικός μας.

Αυτός τα έχει αναλάβει, αφού βεβαίως εμείς του τα αναθέσαμε εν λευκώ.

Αυτό σημαίνει ότι ο πνευματικός θα μας οδηγήσει στα «λιβάδια» (όπως από τους ίδιους έχει ειπωθεί) που αυτός …ξέρει.

Αν αυτός τώρα, μας καταστρέψει την ψυχή, μετά από εκεί που θα μας έχει «στείλει» ας του ζητήσουμε ..τα ρέστα!

Εξέταζε λοιπόν αν οι λόγοι που ακούς είναι από του Θεού και «όσα είναι ξένα και νόθα, απόβαλλέ τα για να μη διδαχθείς αντί την Ευαγγελική, την διαβολική ζωή. Διότι, να ξέρεις ότι πολλοί ΨΕΥΔΟ-διδάσκαλοι υπάρχουν σήμερα…» (Άγ.Συμεών ο νέος Θεολόγος). Γράφτηκε το 1000μ.Χ.

Φανταστείτε σήμερα που μιλάμε πόσοι είναι οι ΨΕΥΔΟ-διδάσκαλοι και πόσοι οι Ευλογημένοι Άξιοι δούλοι Κυρίου!

Να γιατί κατά τον Ιερό Χρυσόστομο δικαιολογείται το: «Δεν βλέπω πολλούς ιερείς να σώζονται ,αλλά μάλλον να κολάζονται.»

Και αλλού αιτιολογεί: «Διότι το θέμα της ιεροσύνης είναι μεγάλο πράγμα.»

«Ο ΤΥΦΛΟΣ ΘΑ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΤΟΝ ΤΥΦΛΟ ΣΤΟ ΛΑΚΚΟ,ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΘΑ ΠΕΣΟΥΝ ΣΤΟ ΛΑΚΚΟ.»

Μετά ο ένας θα λέει στον άλλο:

-Με έριξες στον λάκκο, γιατί δεν πρόσεχες; Στηρίχτηκα σε εσένα.

Θα του απαντάει ο άλλος..

-Μα δεν είδες ότι είμαι τυφλός; Τι περίμενες από εμένα;

Και θα του λέει πάλι...

-Και εγώ τυφλός είμαι… αλλά στηρίχτηκα σε εσένα γιατί εσύ ήσουν ο … «διδάσκαλος»!

Ο πονηρότερος ,δε, θα απαντά:

-Ναι, κατάλαβα ότι είσαι τυφλός αλλά έκανες ότι έβλεπες, έκανες τον έξυπνο και με ακολουθούσες εμπνευσμένος και ενθουσιασμένος ,μάλιστα!

Δεν πρόβαλλες ποτέ καμιά αντίρρηση σε όσα σου έλεγα. «Πετάει ο γάιδαρος; Πετάει… έλεγες!»

Είμαστε το ίδιο τυφλοί και οι δύο. Έχουμε κοινά χαρακτηριστικά. Θέλαμε να κάνουμε το δικό μας θέλημα. Ακολουθήσαμε δικό μας δρόμο, αγνοήσαμε το φως και τον δρόμο της Αλήθειας. Τώρα ο χρόνος δε γυρίζει πίσω. Μη μου επιρρίπτεις επομένως, ευθύνες, διότι έπρεπε τουλάχιστον να γνώριζες ότι τον εωσφόρο δεν τον παραπλάνησε κανείς. Μόνος ,έχοντας αυτεξούσιο, επέλεξε τον δρόμο της απώλειας.

ΕΣΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕΣ ΑΥΤΕΞΟΥΣΙΟ;

ΓΙΑΤΙ,ΕΠΟΜΕΝΩΣ, ΔΕΝ ΔΙΑΒΑΖΕΣ ΤΙΣ ΓΡΑΦΕΣ,ΑΛΛΑ ΑΚΟΥΓΕΣ ΟΣΑ ΣΟΥ ΕΛΕΓΑ;

ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΜΕΝΩ ΠΩΣ ΔΕΝ ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ,ΕΣΥ ΦΤΑΙΣ ΠΟΥ ΜΕ ΑΚΟΥΓΕΣ.

ΑΝ ΕΣΥ ΗΣΟΥΝ ΚΑΤΗΧΗΜΕΝΟΣ,ΩΣ ΟΦΕΙΛΕΣ ΚΑΙ ΥΠΑΚΟΥΟΣ ΣΤΟ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ,ΤΟΤΕ ΙΣΩΣ ΝΑ ΒΟΗΘΟΥΣΕΣ ΚΑΙ ΕΜΕΝΑ.ΓΙ’ΑΥΤΟ ΕΠΙΜΕΝΩ ΠΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΥΦΛΟΙ. ΕΣΥ ΛΟΙΠΟΝ,ΦΤΑΙΣ ΠΟΥ ΔΕ ΜΕ ΒΟΗΘΗΣΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΓΩ.


Αδελφοί μου, μετά το πέρας της προσωρινής ζωής μας δεν θα μπορούμε τίποτα να διορθώσουμε. Τώρα έχουμε δυνατότητα να σώσουμε την ψυχή μας, ομολογώντας την Ορθή Πίστη, αγωνιζόμενοι μέσα στην Εκκλησία του Χριστού, τον καλόν αγώνα.

Άλλη Εκκλησία ΔΕΝ υπάρχει!!

Αν και τώρα ,δεν βλέπουμε ,ότι το Π.Σ.Ε. είναι ένας εκ των πολλών αντίχριστων, μασονικών οργανισμών που κατάφερε μετά από περίπου 70 χρόνια (κατόπιν αναβολών γιατί υπήρχαν πύρινες φωνές αντίστασης) να αλλοιώσει τους «ορθόδοξους αρχιερείς» πείθοντάς τους να περάσουν κάτω από το σύμβολο της παν-θρησκείας και να υπογράψουν αντίχριστα κείμενα στην ΨΕΥΔΟ-σύνοδο, ε!!... τότε όχι μόνο τυφλοί είμαστε, αλλά ούτε κόγχες οφθαλμών δεν έχουμε.

Όποιος θέλει να λέγεται Ορθόδοξος Χριστιανός οφείλει, έχει ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ να ρωτήσει, να διαβάσει, να μάθει περί του Π.Σ.Ε. και τότε θα αντιληφθεί τι σκάρωσαν στην πλάτη του, εν αγνοία του οι «ΥΠΕΡ-ΠΑΝ-ΑΓΙΟ-ΜΑΚΑΡΙΟΤΑΤΟΙ ΑΡΧ-ιερείς και ιερείς.»

(Βλέπε: https://www.triklopodia.gr/%CE%BF%CF%85%CE%B1%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B7-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B3%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%BB%CE%B7%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%B7%CF%83-%CF%88%CE%B5/ )

Μα κι αν «αυτό (το Π.Σ.Ε.)… είναι χιλιάδες χρόνια τώρα» που δεν είναι χιλιάδες αλλά 70, αυτό σημαίνει ,πατέρα μου, ότι εμείς πρέπει να το διαιωνίσουμε ή όταν το αντιληφθούμε να φύγουμε μακριά από αυτό;

Πόσοι από τους χριστιανούς γνώριζαν τα κρυφά έργα των αντιχρίστων-προδοτών ,τόσα χρόνια;

Τώρα τα αναδεικνύουν οι ίδιοι, για να φέρουν τον «αρχηγό» .Γι’ αυτό φρόντισαν να κρατήσουν το ποίμνιο …σε άγνοια.

Τώρα όμως είναι μια ευκαιρία να τους συντρίψεις και να αποδείξεις ότι αυτά που δίδασκες τα πίστευες.

Μέσα στον καλό αγώνα κάθαρσης συγκαταλέγεται και η προσοχή μας από τον κόσμο της αμαρτίας και από τον ίδιο μας τον εαυτό, διότι μας λένε οι Άγιοι ότι «τρεις είναι οι μεγαλύτεροι εχθροί κατά του ανθρώπου».

Ο πρώτος είναι ο εαυτός μας, το σώμα μας, ο δεύτερος είναι ο κόσμος εκ του κόσμου της αμαρτίας που άρχεται εκ του διαβόλου και τρίτος, ο ίδιος ο διάβολος που ασχολείται προσωπικά με τους «προχωρημένους».

Ο λόγος του Θεού μας το αναφέρει ως εξής:

«Προσέχετε ακόμη, μήπως παραπλανηθείτε και από τον εαυτόν σας»(Ματθ.Ζ’21.)

«Επειδή πρέπει κανείς να αντισταθή και να αντιδράση όχι μόνον εις τας κακάς παρακινήσεις των ανθρώπων, αλλά και εις τας κακάς συνηθείας και κλίσεις του εαυτού του. Δι’ αυτό ολίγοι είναι εκείνοι που ευρίσκουν τον δρόμον αυτόν, που φέρει εις την αιώνιον ζωήν.»(Ματθ.Ζ’14.)

Εμείς έχουμε να αντιμετωπίσουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο. Ο διάβολος, μόνο εισηγείται ,διαβάλλοντας. Από εμάς εξαρτάται αν τον ακούσουμε ή όχι.

Συνεπώς οι αιρέσεις εκ του κόσμου είναι μέρος των εισηγήσεων (προσβολών) του διαβόλου και δεν είναι μόνο αυτές ,αλλά πλήθος εκκοσμικευμένων τακτικών, με απώτερο σκοπό την παραπλάνησή μας.

Αν μας ενδιαφέρει η σωτηρία της ψυχής, ακολουθώντας τον Ευαγγελικό τρόπο ζωής, ας έχουμε πεντακόσιους οφθαλμούς γιατί τους « μύριους οφθαλμούς πρέπει να τους έχουν οι ρασοφόροι» (Ιωαν. Χρυς.)

Εύχομαι να σωθούμε όλοι, αν και οι Γραφές αναφέρουν το αντίθετο, ότι δηλ. θα σωθούν… ολίγοι!!

Ας συντριβούμε και ας κοιτάξει ο καθένας τις αμαρτίες του.. και πρώτος εγώ μήπως και ο φιλεύσπλαχνος Θεός μας λυπηθεί. Επιβάλλεται όμως να είμαστε μαζί Του και όχι με τους εχθρούς Του.

Ας προσέξουμε, επίσης, να μη μας ρίξει εκ δεξιών ο πονηρός και χωρίς να το θέλουμε βρεθούμε ανάμεσα σε αυτούς που αναφέρει η προφητεία:

«Κατά τους έσχατους χρόνους ο ένας θα καταγίνεται εναντίον του άλλου».

Να είμαστε σίγουροι πως αυτά που θα προκύψουν στο μέλλον… ο Κύριός μας και Θεός μας, ο γλυκύτατος Πατέρας μας εκ του οποίου απολαμβάνουμε την ιδιαίτερη φροντίδα και προστασία, ….θα μας τα διευκρινίσει ξεκάθαρα!!

Πρέπει όμως και εμείς να αποκτήσουμε πνευματικούς οφθαλμούς-τουλάχιστον μερικώς- προς διάκριση των όσων μας επιτρέπει προς κατανόηση ο Πατέρας μας.

Δεν θα κατανοηθεί κάτι παραπάνω, αν πρώτα δεν κατανοηθεί πόσο σοβαρός και επιβεβλημένος είναι ο λόγος της αποτείχισης από τους διεστραμμένους αιρετικούς, οι οποίοι μετά την ΨΕΥΔΟ-σύνοδο αυτο-προσδιορίστηκαν και αυτο-καταδικάστηκαν «όντες αυτο-κατάκριτοι» (Απ.Παύλου.)

Δεύτερο όροφο δεν μπορείς να οικοδομήσεις, αν δεν στερεωθείς στον πρώτο.

Μετά θα εξηγηθούν όλα όσα συμβαίνουν από τις αντίχριστες δυνάμεις. Μέχρι τότε, με νηφαλιότητα, τάξη και σειρά έχουμε άπαντες ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ να συμβάλλουμε στην ενημέρωση των αδελφών, στηριζόμενοι μόνο σε θεολογικά επιχειρήματα.

Επιβάλλεται λοιπόν, όλοι μας να καταδικάσουμε το Π.Σ.Ε. και όσους είναι μέσα σε αυτό. Να καταδικάσουμε την ΨΕΥΔΟ-σύνοδο Κρήτης, όσους την ψήφισαν και αυτούς που την ακολουθούν, ως ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ-ΕΧΘΡΟΥΣ του Χριστού μας, προ συνοδικής αποφάσεως, διότι είναι ΨΕΥΤΙΚΟΙ ΡΑΣΟΦΟΡΟΙ αφού κηρύττουν αίρεση, αντίθετα του Ευαγγελίου κατά τους Ιερούς και Απαρασάλευτους κανόνες του ΠΗΔΑΛΙΟΥ.

Έτσι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα (πνευματική και υλική) θα είναι καθαρή, για τη συνέχεια του καλού αγώνα (κάθαρση).

Άλλοι «έσπειραν» με πολύ κόπο ως και μαρτύριο.

Άλλοι «θέρισαν και σύναξαν τους καρπούς της σποράς», επίσης με κόπο, διωγμούς και μαρτύρια, απολαμβάνοντας ταυτόχρονα την γλυκύτητα αυτών των καρπών. Αυτοί όλοι το έκαναν εκουσίως και με χαρά.

Εμείς ,τώρα, καλούμαστε με παρακλήσεις και συμβουλές να απολαύσουμε μόνο, τρώγοντας τους καρπούς που κληρονομήσαμε και να τους διαφυλάξουμε. Αυτό δε, για τη σωτηρία της ψυχής μας. Παρόλ’ αυτά ούτε τους καρπούς αυτούς τρώμε ούτε τους διαφυλάσσουμε!

Μετά φταίει ο Θεός αν εμείς «επενδύουμε» λάθος και περιφρονούμε τον «Μαργαρίτη»;

Ας διαφυλάξουμε ό,τι παραλάβαμε στο ακέραιο, ακολουθώντας την πεπατημένη οδό των Αγίων μας ,την ασφαλή οδό, διότι «ήγγικεν η ώρα»!

ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ…ΔΟΞΑΣΑΤΕ!!

ΚΑΛΑ και ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

ΚΑΛΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑ,ΦΩΤΙΣΗ και ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ !

Με εν Χριστώ αγάπη και ενδιαφέρον

Γεώργιος Φλώρος

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2018

ΚΡΙΤΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΠΕΜΠΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΤΗΣ (ΨΕΥΔΟ)ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ «ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΚΟΣΜΟΝ»(Β΄ Μέρος)

Σχετική εικόνα

(Β΄ Μέρος)


7. Ὑπὸ τὸ ἀνωτέρω πνεῦμα, ἃπασαι αἱ κατὰ τόπους Ἁγιώταται Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι συμμετέχουν σήμερον ἐνεργῶς εἰς ἐπισήμους θεολογικοὺς διαλόγους, ἡ δὲ πλειονότης ἐξ αὐτῶν καὶ εἰς διαφόρους ἐθνικούς, περιφερειακοὺς καὶ διεθνεῖς διαχριστιανικοὺς ὀργανισμούς, παρὰ τὴν προκύψασαν βαθεῖαν κρίσιν εἰς τὴν Οἰκουμενικὴν Kίνησιν. Ἡ πολυσχιδὴς αὕτη δραστηριότης τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πηγάζει ἐκ τοῦ αἰσθήματος ὑπευθυνότητος καὶ ἐκ τῆς πεποιθήσεως ὅτι ἡ ἀμοιβαία κατανόησις καὶ ἡ συνεργασία τυγχάνουν οὐσιώδεις, «ἵνα μὴ ἐγκοπήν τινα δῶμεν τῷ Εὐαγγελίῳ τοῦ Χριστοῦ» (Α’ Κορ. 9, 12).

Στὸ 7ο ἄρθρο τοῦ κειμένου, προσπαθοῦν νὰ δικαιολογήσουν τὰ ἀδικαιολόγητα. Θεωροῦν ὡς ἄκραν ἀπαραίτητη τὴν ἐνεργὴ συμμετοχὴ τῶν Ὀρθοδόξων στοὺς διαλόγους καὶ στὸ Π.Σ.Ε. διὰ ἱεραποστολικοὺς λόγους καὶ προβολὴ τῆς ἀληθείας τῆς πίστεως καὶ αὐτὸ διατυπώνεται ὡς ἀνωτέρω μὲ τὰ ἑξῆς λόγια:« Ἡ πολυσχιδὴς αὕτη δραστηριότης τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πηγάζει ἐκ τοῦ αἰσθήματος ὑπευθυνότητος καὶ ἐκ τῆς πεποιθήσεως ὅτι ἡ ἀμοιβαία κατανόησις καὶ ἡ συνεργασία τυγχάνουν οὐσιώδεις, «ἵνα μὴ ἐγκοπήν τινα δῶμεν τῷ Εὐαγγελίῳ τοῦ Χριστοῦ.»

8. Βεβαίως, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, διαλεγομένη μετὰ τῶν λοιπῶν Χριστιανῶν, δὲν παραγνωρίζει τὰς δυσκολίας τοῦ τοιούτου ἐγχειρήματος, κατανοεῖ ὅμως ταύτας ἐν τῇ πορείᾳ πρὸς τὴν κοινὴν κατανόησιν τῆς παραδόσεως τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας καὶ ἐπὶ τῇ ἐλπίδι ὅτι τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ὅπερ «ὅλον συγκροτεῖ τὸν θεσμὸν τῆς Ἐκκλησίας» (στιχηρὸν ἑσπερινοῦ πεντηκοστῆς), θὰ «ἀναπληρώσῃ τὰ ἐλλείποντα» (εὐχὴ χειροτονίας). Ἐν τῇ ἐννοίᾳ ταύτῃ, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἰς τὰς σχέσεις αὐτῆς πρὸς τὸν λοιπὸν χριστιανικὸν κόσμον δὲν στηρίζεται μόνον εἰς τὰς ἀνθρωπίνους δυνάμεις τῶν διεξαγόντων τοὺς διαλόγους, ἀλλ’ ἀπεκδέχεται πρωτίστως τὴν ἐπιστασίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐν τῇ χάριτι τοῦ Κυρίου, εὐχηθέντος «ἵνα πάντες ἓν ὦσιν» (Ἰω. 17, 21).


Ἄν πράγματι τὸ ἐγχείρημα τοῦ διαλόγου γινόταν πρὸς κατήχηση καὶ ἐπιστροφὴ τῶν πλανεμένων αἱρετικῶν θὰ εἶχε ἡμερομηνία λήξεως τὴν δεύτερη καὶ ἀποτυχημένη ἀπόπειρα νουθεσίας ἀπὸ τοὺς ὀρθοδόξους. Σὲ αὐτὸ τὸ ἄρθρο βλέπουμε καὶ τὴν παρουσία τοῦ βιβλικοῦ «ἵνα πάντες ἓν ὦσιν». Αὐτὸ γίνεται ἀπροϋπόθετα ὅπως τὸ θέτει ἡ ψευδοσύνοδος, στηριζόμενη μόνον στὴν στείρα ἀγαπολογία ποὺ συνέχει τὰ οἰκουμενιστικὰ κείμενα τῶν αἱρετικῶν καὶ ὄχι στὴν ἀποδοχὴ τῶν αἱρέσεων ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ἐν τέλει στὴν ἐν μετανοίᾳ ἐπιστροφή τους εἰς τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι καὶ τὸ ζητούμενο.

9. Οἱ σύγχρονοι διμερεῖς θεολογικοὶ διάλογοι, κηρυχθέντες ὑπὸ Πανορθοδόξων Διασκέψεων, ἐκφράζουν τὴν ὁμόθυμον ἀπόφασιν πασῶν τῶν κατὰ τόπους ἁγιωτάτων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, αἱ ὁποῖαι καλοῦνται νὰ συμμετέχουν ἐνεργῶς καὶ συνεχῶς εἰς τὴν διεξαγωγὴν αὐτῶν, ἵνα μὴ παρακωλύηται ἡ ὁμόφωνος μαρτυρία τῆς Ὀρθοδοξίας πρὸς δόξαν τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ. Ἐν ᾗ περιπτώσει τοπική τις Ἐκκλησία ἤθελεν ἀποφασίσει νὰ μὴ ὁρίσῃ ἐκπροσώπους αὐτῆς εἴς τινα διάλογον ἢ συνέλευσιν διαλόγου, ἐὰν ἡ ἀπόφασις αὕτη δὲν εἶναι πανορθόδοξος, ὁ διάλογος συνεχίζεται.

Οἱ πανορθόδοξες διασκέψεις ποὺ ἔχουν ἐγκρίνει τοὺς διμερεῖς θεολογικοὺς διαλόγους δὲν εἶναι ἐγκεκριμένες ἀπὸ τὸ σύνολο τῶν ὀρθοδόξων, ἀλλὰ ἀποτελοῦν ἄλλη μία παραφωνία στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως καὶ αὐτὴ τῆς ψευδοσυνόδου, ὅπου δὲν ψήφισαν ὅλοι οἱ ἀρχιερεῖς, ἀλλὰ οἱ ἀντιπρόσωποι τῶν κατὰ τόπους ἐκκλησιῶν. Βάναυση, δηλαδή, καὶ κατάφωρη παραβίαση τῆς γνώμης καὶ τελικῆς ἐγκρίσεως τοῦ Χριστεπωνύμου πληρώματος, ποὺ ἀνέκαθεν αὐτὸ ὥριζε τὶς ἀποφάσεις Συνόδων ἂν θὰ γίνονταν ἀποδεκτές.

Πρὸ τῆς ἐνάρξεως τοῦ διαλόγου ἢ τῆς συνελεύσεως ἀντιστοίχως, ἡ ἀπουσία τοπικῆς Ἐκκλησίας τινός δέον ὅπως συζητηθῇ ὁπωσδήποτε ὑπὸ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐπιτροπῆς τοῦ διαλόγου πρὸς ἔκφρασιν τῆς ἀλληλεγγύης καὶ τῆς ἑνότητος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Οἱ διμερεῖς καὶ πολυμερεῖς θεολογικοὶ διάλογοι δέον ὅπως ὑπόκεινται εἰς πανορθοδόξους περιοδικάς ἀξιολογήσεις.

Ὅπως εἴπαμε καὶ ἀνωτέρω, οἱ θεολογικοὶ διάλογοι διεξάγονται χωρὶς τὴν ἔγκριση κλήρου καὶ λαοῦ, ἀλλὰ ἀπὸ αὐθαίρετες ἀποφάσεις ἐπισκόπων ὅπου ἐξυπηρετοῦν τὸν οἰκουμενισμὸ καὶ ὁδηγοῦν τὴν Ἐκκλησία πρὸς τὴν παναίρεση καὶ αὐτὸ γίνεται φανερὸ στὸ παρὸν κείμενο ποὺ ἀναλύουμε.

10. Τὰ προβλήματα, τὰ ὁποῖα ἀνακύπτουν κατὰ τὰς θεολογικὰς συζητήσεις τῶν Μεικτῶν Θεολογικῶν Ἐπιτροπῶν δὲν συνιστοῦν πάντοτε ἐπαρκῆ αἰτιολόγησιν μονομεροῦς ἀνακλήσεως τῶν ἀντιπροσώπων αὐτῆς ἢ καὶ ὁριστικῆς διακοπῆς τῆς συμμετοχῆς αὐτῆς ὑπό τινος κατὰ τόπον Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἡ ἀποχώρησις ἐκ τοῦ διαλόγου Ἐκκλησίας τινός δέον ὅπως κατὰ κανόνα ἀποφεύγηται, καταβαλλομένων τῶν δεουσῶν διορθοδόξων προσπαθειῶν διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῆς ἀντιπροσωπευτικῆς ὁλοκληρίας τῆς ἐν τῷ διαλόγῳ τούτῳ ὀρθοδόξου Θεολογικῆς Ἐπιτροπῆς. Ἐὰν τοπική τις Ἐκκλησία ἢ καὶ ἄλλαι τινές Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι ἀρνῶνται νὰ συμμετάσχουν εἰς τὰς συνελεύσεις τῆς Μεικτῆς Θεολογικῆς Ἐπιτροπῆς ὡρισμένου διαλόγου, ἐπικαλούμεναι σοβαροὺς ἐκκλησιολογικούς, κανονικούς, ποιμαντικούς, ἢ ἠθικῆς φύσεως λόγους, ἡ Ἐκκλησία ἢ αἱ Ἐκκλησίαι αὗται κοινοποιοῦν ἐγγράφως τὴν ἄρνησιν αὐτῶν εἰς τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην καὶ εἰς πάσας τὰς Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας κατὰ τὰ πανορθοδόξως ἰσχύοντα. Κατὰ τὴν πανορθόδοξον διαβούλευσιν ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἀναζητεῖ τὴν ὁμόφωνον συναίνεσιν τῶν λοιπῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν διὰ τὰ ἐφεξῆς δέοντα γενέσθαι, συμπεριλαμβανομένης καὶ τῆς ἐπαναξιολογήσεως τῆς πορείας τοῦ συγκεκριμένου θεολογικοῦ διαλόγου, ἐφ’ ὅσον τοῦτο κριθῇ ὁμοφώνως ἀναγκαῖον.

11. Ἡ κατὰ τὴν διεξαγωγὴν τῶν θεολογικῶν διαλόγων ἀκολουθουμένη μεθοδολογία ἀποσκοπεῖ εἴς τε τὴν λύσιν τῶν παραδεδομένων θεολογικῶν διαφορῶν ἢ τῶν τυχὸν νέων διαφοροποιήσεων καὶ εἰς τὴν ἀναζήτησιν τῶν κοινῶν στοιχείων τῆς χριστιανικῆς πίστεως, προϋποθέτει δὲ τὴν σχετικὴν πληροφόρησιν τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας ἐπὶ τῶν διαφόρων ἐξελίξεων τῶν διαλόγων. Ἐν περιπτώσει ἀδυναμίας ὑπερβάσεως συγκεκριμένης τινός θεολογικῆς διαφορᾶς ὁ θεολογικὸς διάλογος δύναται νὰ συνεχίζηται, καταγραφομένης τῆς διαπιστωθείσης ἐπὶ τοῦ συγκεκριμένου θέματος θεολογικῆς διαφωνίας καὶ ἀνακοινουμένης τῆς διαφωνίας ταύτης πρὸς πάσας τὰς κατὰ τόπους Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας διὰ τὰ ἐφεξῆς δέοντα γενέσθαι.

Ὅπως ἀναφέραμε παραπάνω, συνεχίζεται νὰ γίνεται ἀπροϋπόθετος λόγος γιὰ διάλογο καὶ ὄχι γιὰ ἐπανευαγγελισμὸ καὶ ἔκθεση τῆς ἀληθείας ἐν ἀγάπῃ στοὺς πλανεμένους καὶ ἀποκοπέντας ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία αἱρετικούς.

12. Εἶναι εὐνόητον ὅτι κατὰ τὴν διεξαγωγὴν τῶν θεολογικῶν διαλόγων κοινὸς πάντων σκοπὸς εἶναι ἡ τελικὴ ἀποκατάστασις τῆς ἐν τῇ ὀρθῇ πίστει καὶ τῇ ἀγάπῃ ἑνότητος. Ὁπωσδήποτε ὅμως αἱ ὑφιστάμεναι θεολογικαὶ καὶ ἐκκλησιολογικαὶ διαφοραὶ ἐπιτρέπουν ποιάν τινα ἱεράρχησιν ὡς πρὸς τὰς ὑφισταμένας δυσχερείας διὰ τὴν πραγμάτωσιν τοῦ πανορθοδόξως διαπιστουμένου σκοποῦ. Ἡ ἑτερότης τῶν προβλημάτων ἑκάστου διμεροῦς διαλόγου προϋποθέτει διαφοροποίησιν μὲν τῆς τηρηθησομένης ἐν αὐτῷ μεθοδολογίας, ἀλλ’ οὐχὶ καὶ διαφοροποίησιν σκοποῦ, διότι ὁ σκοπὸς εἶναι ἑνιαῖος εἰς πάντας τοὺς διαλόγους.

Τὸ ἀναφερόμενο στὸ σημεῖο «κατὰ τὴν διεξαγωγὴ τῶν θεολογικῶν διαλόγων κοινὸς στόχος ὅλων εἶναι ἡ ὁριστικὴ ἀποκατάσταση τῆς ἑνότητος ἐν τῇ ἀληθινῇ πίστει καὶ ἀγάπῃ», εἶναι ἐντελῶς ἐσφαλμένο καὶ ἀπαράδεκτο, διότι πρέπει νὰ διευκρινισθεῖ καὶ νὰ ὑπογραμμιστεῖ ὅτι ἡ ἐπιστροφὴ στὴν ἀληθινὴ πίστη ἀφορᾶ αἱρετικοὺς καὶ σχισματικοὺς καὶ δὲν σχετίζεται καθ’ οἱονδήποτε τρόπο μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Σχετικὰ πάντα μὲ τὸ σημεῖο 12, οἱ ἱεροὶ Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, μὲ οἰκουμενικὸ κῦρος, ποὺ ἀναφέρονται στὴν ἀπαγόρευση συμπροσευχῆς μὲ αἱρετικοὺς εἶναι:

1. Κανὼν Ι’ τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων: «Εἴ τις ἀκοινωνήτῳ, κἂν ἐν οἴκῳ συνεύξηται, οὗτος ἀφοριζέσθω».

2. Κανὼν ΙΑ΄ τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων: «Εἴ τις καθηρημένῳ, κληρικὸς ὤν, κληρικῷ συνεύξηται, καθαιρείσθω καὶ αὐτός».

3. Κανὼν ΜΕ’ τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων: «Ἐπίσκοπος, ἢ Πρεσβύτερος, ἢ Διάκονος, αἱρετικοῖς συνευξάμενος μόνον, ἀφοριζέσθω∙ εἰ δὲ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς, ὡς κληρικοῖς ἐνεργῆσαί τι, καθαιρείσθω».

4. Κανὼν ΞΔ’ τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων: «Εἴ τις κληρικός, ἢ λαϊκὸς εἰσέλθῃ εἰς συναγωγὴν Ἰουδαίων, ἢ αἱρετικῶν προσεύξασθαι, καὶ καθαιρείσθω καὶ ἀφοριζέσθω».

5. Κανὼν ΟΑ’ τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων: «Εἴ τις Χριστιανὸς ἔλαιον ἀπενέγκοι εἰς ἱερὸν ἐθνῶν, ἢ εἰς συναγωγὴν Ἰουδαίων, ἐν ταῖς ἑορταῖς αὐτῶν, ἢ λύχνους ἅπτοι, ἀφοριζέσθω».

6. Κανὼν ΣΤ’ τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Τοπικῆς Συνόδου: «Περὶ τοῦ μὴ συγχωρεῖν τοῖς αἱρετικοῖς εἰσιέναι εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ, ἐπιμένοντας τῇ αἱρέσει».

7. Κανὼν Θ’ τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Τοπικῆς Συνόδου: «Περὶ τοῦ μὴ συγχωρεῖν εἰς τὰ κοιμητήρια, ἢ εἰς τὰ λεγόμενα μαρτύρια πάντων τῶν αἱρετικῶν ἀπιέναι τοὺς τῆς Ἐκκλησίας, εὐχῆς ἢ θεραπείας ἕνεκα∙ ἀλλὰ τοὺς τοιούτους, ἐὰν ὦσι πιστοί, ἀκοινωνήτους γίνεσθαι μέχρι τινός. Μετανοοῦντας δέ, καὶ ἐξομολογουμένους ἐσφάλθαι, παραδέχεσθαι».

8. Κανὼν ΛΒ’ τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Τοπικῆς Συνόδου: «Ὅτι οὐ δεῖ αἱρετικῶν εὐλογίας λαμβάνειν, αἵτινές εἰσιν ἀλογίαι μᾶλλον, ἢ εὐλογίαι».

9. Κανὼν ΛΓ’ τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Τοπικῆς Συνόδου: «Ὅτι οὐ δεῖ αἱρετικοῖς, ἢ σχισματικοῖς συνεύχεσθαι».

10. Κανὼν ΛΔ’ τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδου: «Ὅτι οὐ δεῖ πάντα Χριστιανὸν ἐγκαταλείπειν μάρτυρας Χριστοῦ καὶ ἀπιέναι πρὸς τοὺς ψευδομάρτυρας, τουτέστιν αἱρετικῶν, ἢ αὐτοὺς πρὸς τοὺς προειρημένους αἱρετικοὺς γενομένους· οὗτοι γὰρ ἀλλότριοι τοῦ Θεοῦ τυγχάνουσιν. Ἔστωσαν οὖν ἀνάθεμα οἱ ἀπερχόμενοι πρὸς αὐτούς».

11. Κανὼν ΛΖ’ τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Τοπικῆς Συνόδου: «Ὅτι οὐ δεῖ παρὰ τῶν Ἰουδαίων, ἢ αἱρετικῶν, τὰ πεμπόμενα ἑορταστικὰ λαμβάνειν, μηδὲ συνεορτάζειν αὐτοῖς».

12. Κανὼν Θ’ τοῦ Τιμοθέου Ἀλεξανδρείας: «Ἐρώτησις. Εἰ ὀφείλει Κληρικὸς εὔχεσθαι, παρόντων Ἀρειανῶν, ἢ ἄλλων αἱρετικῶν; ἢ οὐδὲν αὐτὸν βλάπτει, ὁπόταν αὐτὸς ποιῇ τὴν εὐχήν, ἤγουν τὴν προσφοράν; Ἀπόκρισις. Ἐν τῇ θείᾳ ἀναφορᾷ ὁ Διάκονος προσφωνεῖ πρὸ τοῦ ἀσπασμοῦ. «Οἱ ἀκοινώνητοι περιπατήσατε». Οὐκ ὀφείλουσιν οὖν παρεῖναι, εἰ μὴ ἂν ἐπαγγέλλωνται μετανοεῖν καὶ ἐκφεύγειν τὴν αἵρεσιν».

Στοὺς πιὸ πάνω Κανόνες θὰ πρέπει νὰ προστεθοῦν καὶ οἱ:

13. Κανὼν β’ τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου: «Πάντας τοὺς εἰσιόντας εἰς τὴν Ἐκκλησίαν καὶ τῶν ἱερῶν Γραφῶν ἀκούοντας, μὴ κοινωνοῦντας δὲ εὐχῆς ἅμα τῷ λαῷ ἢ ἀποστρεφομένους τὴν ἁγίαν μετάληψιν τῆς εὐχαριστίας κατά τινα ἀταξίαν, τούτους ἀποβλήτους γίνεσθαι τῆς Ἐκκλησίας, ἕως ἂν ἐξομολογησάμενοι καὶ δείξαντες καρποὺς μετανοίας καὶ παρακαλέσαντες τυχεῖν δυνηθῶσι συγγνώμης, μὴ ἐξεῖναι δὲ κοινωνεῖν τοῖς ἀκοινωνήτοις, μηδὲ κατ’ οἴκους συνελθόντας συνεύχεσθαι τοῖς μὴ τῇ ἐκκλησίᾳ συνευχομένοις, μηδὲ μὴ συναγομένοις. Εἰ δὲ φανείῃ τις τῶν ἐπισκόπων, ἢ πρεσβυτέρων, ἢ διακόνων, ἤ τις τοῦ κανόνος τοῖς ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν, καὶ τοῦτον ἀκοινώνητον εἶναι, ὡς ἂν συγχέοντα τὸν κανόνα τῆς Ἐκκλησίας».

14. Κανὼν Α’ τῆς Δ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, (ἐπικυρώνει τοὺς Κανόνες τῶν ἐν Λαοδικείᾳ καὶ Ἀντιοχείᾳ Τοπικῶν Συνόδων καὶ τοῦ Ἁγ. Τιμοθέου Ἀλεξανδρείας).

15. Κανὼν Β’ τῆς ΣΤ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, (ἐπικυρώνει τοὺς Ἀποστολικοὺς Κανόνες, τοὺς Κανόνες τῶν ἐν Λαοδικείᾳ καὶ Αντιοχείᾳ Τοπικῶν Συνόδων καὶ τοῦ Ἁγ. Τιμοθέου Ἀλεξανδρείας).

16. Κανὼν Α’ τῆς Ζ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (ἐπικυρώνει τοὺς Ἀποστολικοὺς Κανόνες, τοὺς Κανόνες τῶν ἐν Λαοδικείᾳ καὶ Αντιοχεία Τοπικῶν Συνόδων καὶ τοῦ Ἁγ. Τιμοθέου Ἀλεξανδρείας).

Ἀπὸ τὴν ἁπλῆ παράθεση τῶν Κανόνων γίνονται σαφῆ τὰ ἑξῆς:

1. Γιὰ τοὺς Πατέρες εἶναι ἰδιαίτερα κρίσιμο ἀπὸ πνευματικῆς ἀπόψεως τὸ θέμα τῆς ἐπικοινωνίας μὲ αἱρετικοὺς στὰ πλαίσια τῆς προσευχῆς καὶ τῆς Θ. Λατρείας. Αὐτὸ εἶναι ἐμφανὲς ἀπὸ τὸ μεγάλο ἀριθμό τῶν Κανόνων ποὺ διαπραγματεύονται τὸ θέμα αὐτό.

2. Τὸ θέμα τῆς συμπροσευχῆς μὲ αἱρετικοὺς ἀπασχολεῖ διαχρονικὰ τὴν Ἐκκλησία. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ σχετικοὶ ἀπαγορευτικοὶ Κανόνες καλύπτουν χρονικὰ ὁλόκληρη τὴν περίοδο ποὺ συντασσόταν τὸ Κανονικὸ Δίκαιό της.

3. Προφανῶς οἱ παραβάσεις τῶν κανονικῶν αὐτῶν διατάξεων ἦταν συχνές. Ἡ Ἐκκλησία ὅμως ἐμμένει, ἐπανέρχεται καὶ ἐπαναδιατυπώνει τὶς ἴδιες ἀπαγορεύσεις.

4. Οἱ κανονικὲς διατάξεις εἶναι σαφεῖς, ἀπόλυτες καὶ κατηγορηματικὲς στὴν ἀπαγόρευση συμμετοχῆς σὲ κοινὴ προσευχὴ καὶ λατρεία μὲ αἱρετικοὺς ἢ σχισματικούς.


Μετὰ τιμῆς,

Γέρων Σάββας Λαυριώτης

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

Δείτε και:

ΚΡΙΤΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΝΑΛΥΣΗ  ΤΟΥ ΠΕΜΠΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΤΗΣ (ΨΕΥΔΟ)ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ  «ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΚΟΣΜΟΝ»(Α΄ Μέρος)

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2018

BINTEO (11-12-2018) :RADIO SYMBAN ΜΕ ΚΑΛΕΣΜΕΝΟ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΣΑΒΒΑ ΤΟΝ ΛΑΥΡΙΩΤΗ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΙΣΤΕΩΣ.


Η ΕΛΕΝΑ ΚΟΡΔΑΤΟΥ ΜΕ ΚΑΛΕΣΜΕΝΟ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΣΑΒΒΑ ΤΟΝ ΛΑΥΡΙΩΤΗ .
ΒΙΝΤΕΟ:(11-12-2018) Με τον Γέροντα Σάββα τον Λαυριώτη στο RADIO SYMBAN Η ΕΚΠΟΜΠΗ *Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ*

Με θέμα:
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ.

Η ορθοδοξία σήμερα στην σύγχρονη κονωνία και τα πνευματικά προβλήματα της εποχής μας.

Ολόκληρη η συνέντευξη είναι πάρα πολύ εποικοδομητική και σας προτείνουμε να την ακούσετε.

ΒΙΝΤΕΟ

Καλή σας ακρόαση.

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

Σήμερα εορτάζει ο Άγιος Σπυρίδων: Από βοσκός έγινε άγιος και προστάτης της Κέρκυρας.


Ο Άγιος Σπυρίδων γεννήθηκε το 270 μ.Χ. στο τώρα κατεχόμενο χωριό Άσσια (Άσκια) της Κύπρου (και όχι στην Τριμυθούντα – σημερινή Τρεμετουσιά – όπως γράφουν πολλοί) από οικογένεια βοσκών, που ήταν κάπως εύπορη. Αν και μορφώθηκε αρκετά δεν άλλαξε επάγγελμα. Συνέχισε και αυτός να είναι βοσκός.

Σαν χαρακτήρας, ο Άγιος Σπυρίδων, ήταν απλός, αγαθός, γεμάτος αγάπη για τον πλησίον του. Τις Κυριακές και τις γιορτές, συχνά έπαιρνε τους βοσκούς και τους οδηγούσε στους ιερούς ναούς, και κατόπιν τους εξηγούσε την ευαγγελική ή την αποστολική περικοπή. Ο Θεός τον ευλόγησε να γίνεται συχνά προστάτης χήρων και ορφανών.

Νυμφεύθηκε ευσεβή σύζυγο και απέκτησε μια κόρη, την Ειρήνη. Γρήγορα, όμως, η σύζυγός του πέθανε. Για να επουλώσει το τραύμα του ο Σπυρίδων αφοσιώθηκε ακόμα περισσότερο στη διδαχή του θείου λόγου.

Μετά από πολλές πιέσεις, χειροτονήθηκε ιερέας. Και πράγματι, υπήρξε αληθινός ιερέας του Ευαγγελίου, έτσι όπως τον θέλει ο θείος Παύλος: «Ἀνεπίληπτον, νηφάλιον, σώφρονα, κόσμιον, φιλόξενον, διδακτικόν, τέκνα ἔχοντα ἐν ὑποταγῇ μετὰ πάσης σεμνότητας» (Α’ προς Τιμόθεον γ’ 2-7). Δηλαδή ακατηγόρητο, προσεκτικό, εγκρατή, σεμνό, φιλόξενο, διδακτικό, και να έχει παιδιά που να υποτάσσονται με κάθε σεμνότητα. Έτσι και ο Σπυρίδων, τόσο σωστός υπήρξε σαν ιερέας, ώστε όταν χήρεψε η επισκοπή Τριμυθούντος στην Κύπρο, δια βοής λαός και κλήρος τον εξέλεξαν επίσκοπο.

Από τη θέση αυτή ο Σπυρίδων προχώρησε τόσο πού στην αρετή, ώστε τον αξίωσε ο Θεός να κάνει πολλά θαύματα.

Να σημειώσουμε εδώ ότι ο Άγιος Σπυρίδων με το κύρος της αγίας και ηθικής ζωής του στην Α’ Οικουμενική σύνοδο, που έγινε στη Νίκαια της Βιθυνίας (Μικρά Ασία) και στην οποία συμμετείχε, κατατρόπωσε τους Αρειανούς και αναδείχτηκε από τους λαμπρούς υπερασπιστές της Ορθόδοξης πίστης. Μάλιστα, όπως αναφέρει η παράδοση, αφού μίλησε για λίγο, κατόπιν έκανε το σημείο του Σταυρού και με το αριστερό χέρι, που κρατούσε ένα κεραμίδι, εις τύπον της Αγίας Τριάδος είπε: «Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρός» και έκανε να φανεί προς τα επάνω απ’ το κεραμίδι φωτιά, δια της οποίας είχε ψηθεί αυτό. Όταν δε είπε: «Καὶ τοῦ Υἱοῦ», έρρευσε κάτω νερό, δια του οποίου ζυμώθηκε το χώμα του κεραμιδιού. Και όταν πρόσθεσε: «Καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» έδειξε μέσα στη χούφτα του μόνο το χώμα που απέμεινε.

Ο Άγιος Σπυρίδων κοιμήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου του 350 μ.Χ.

Τα 648 μ.χ. η Κύπρος αντιμετώπιζε μεγάλες επιδρομές από τους Σαρακηνούς και το λείψανο μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό. Τοποθετήθηκε στον Ναό των Αγίων Αποστόλων μαζί με το λείψανο της Αυγούστας Θεοδώρας (βλέπε 11 Φεβρουαρίου). Παρέμεινε στην βασιλίδα των πόλεων μέχρις ότου ο ιερέας Γρηγόριος Πολύευκτος λίγες μέρες πριν την πτώση πήρε τα δύο λείψανα και τα μετέφερε μέσω Σερβίας, Θράκης και Μακεδονίας στη Παραμυθιά της Ηπείρου. Τρία χρόνια περιπλανήθηκε από τόπο σε τόπο μέχρις ότου φτάσει στην Κέρκυρα. Όλο αυτό το διάστημα είχε τοποθετήσει τα λείψανα σε σακιά με άχυρα και όποιος τον ρωτούσε τους έλεγε πως είναι τροφή για το υποζύγιό του. Το 1456 μ.Χ. έφτασε στην Κέρκυρα γιατί πίστευε πως τα λείψανα θα ήταν ασφαλισμένα. Τα Επτάνησα εκείνη την εποχή βρίσκονταν κάτω από την εξουσία των Ενετών. Ο ιερέας Γρηγόριος Πολύευκτος βρήκε ένα συμπολίτη του πρόσφυγα τον ιερέα Γεώργιο Καλοχαιρέτη και του κληροδότησε το λείψανο του Αγίου.

Μετά τον θάνατο του ο Γεώργιος Καλοχαιρέτης άφησε κληρονομιά στους γιούς του στο Λουκά και Φίλιππο το λείψανο του Άγιου Σπυρίδωνα Οι δύο αδελφοί θέλησαν να μεταφέρουν το λείψανο στην Βενετία. Η υπόθεση μάλιστα εκδικάστηκε από την Ενετική Γερουσία. Το ανώτατο δικαστικό όργανο του κράτους αποφάσισε ότι το λείψανο αποτελεί ιδιοκτησία των αδελφών, άρα διατηρούν το αναφαίρετο δικαίωμα να το μεταφέρουν όπου εκείνοι επιθυμούν. Τελικά όμως η μεταφορά δεν πραγματοποιήθηκε διότι υπήρξαν έντονες αντιδράσεις από τον Κερκυραϊκό λαό και το ανώτατο δικαστικό όργανο δεν επέμεινε και επικράτησε η σκέψη ότι δεν έπρεπε να δημιουργούνται δυσαρέσκειες στους λαούς οι οποίοι βρίσκονται κάτω από τη Βενετική σημαία. Το 1512 μ.Χ. συντάχθηκε στην Άρτα δωρητήριο συμβόλαιο στο όνομα της Ασημίνας Καλοχαιρέτη, κόρη του Φιλίππου, η οποία παντρεύτηκε τον Σταμάτιο Βούλγαρη και η οποία με τη σειρά της άφησε διαθήκη που χρονολογείται από τις 25 Νοεμβρίου 1571 μ.Χ. και ορίζει πως το Ιερό Λείψανο του Αγίου παραμένει ως κληρονομιά στους γιούς της και στους απογόνους τους.


Ο ναός ο οποίος στεγάζει σήμερα το σκήνωμα του σγίου, κτίστηκε στα 1589 μ.Χ. και ανήκει στο ρυθμό της μονόκλιτης βασιλικής. Το ψηλό και πυργωτό καμπαναριό, ως συμπλήρωμα του ναού, κτίστηκε το 1620 μ.Χ. Το σημερινό τέμπλο του ναού, κατασκευασνμένο από μάρμαρο της Πάρου, κατασκευάστηκε το 1864 μ.Χ. και είναι έργο του αυστριακού αρχιτέκτονα Μάουερς. Η ουρανία είναι ζωγραφισμένη από τον Κερκυραίο ζωγράφο Νικόλαο Ασπιώτη το 1852 μ.Χ., ενώ οι εικόνες του τέμπλου είναι φτιαγμένες από τον επίσης Κερκυραίο ζωγράφο, Σπύρο Προσαλένδη. Η σημερινή λάρνακα φτιάχτηκε στη Βιέννη το 1867 μ.Χ. Είναι από σκληρό, πολυτελές ξύλο με εξωτερική ασημένια επένδυση. Βρίσκεται τοποθετημένη μέσα στην κρύπτη, η οποία δημιουργήθηκε ειδικά για να δεχθεί το λείψανο του Αγίου Σπυρίδωνα, το οποίο επισκέπτονται χιλιάδες ξένοι και ντόπιοι επισκέπτες. Είναι ένα από τα τρία άφθορα λείψανα στο Ιόνιο, του Άγιου Σπυρίδωνα, του Άγιου Γεράσιμου και του Αγίου Διονυσίου.

Στην Κέρκυρα το σκήνωμα του Αγίου Σπυρίδωνος λιτανεύεται τέσσερις φορές το χρόνο. Την Κυριακή των Βαΐων για την απαλλαγή του νησιού από επιδημία πανώλης το 1629 μ.Χ. Το Μεγάλο Σάββατο γιατί το έτος 1533 μ.Χ. το νησί επλήγη από μεγάλη καταστροφή της σοδιάς των σιτηρών. Την 11η Αυγούστου για την διάσωση του νησιού από σφοδρή επιδρομή των Τούρκων το 1716 μ.Χ. και την πρώτη Κυριακή του μηνός Νοεμβρίου για δεύτερη επιδημία πανώλης το 1673 μ.Χ.

Το Λείψανο του Αγίου βρίσκεται αδιάφθορο στον ομώνυμο Ναό Κερκύρας. Απότμημα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρίσκονται στη Λαύρα Αγίου Αλεξάνδρου Νέβσκι Αγίας Πετρουπόλεως και στο Ναό του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων Βενετίας.

ΠΗΓΗ

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2018

ΚΡΙΤΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΠΕΜΠΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΤΗΣ (ΨΕΥΔΟ)ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ «ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΚΟΣΜΟΝ»(Α΄ Μέρος)

Σχετική εικόνα

(Α΄ Μέρος)

«Πόσοι ἐπολέμησαν τὴν Ἐκκλησίαν, καὶ οἱ πολεμήσαντες ἀπώλοντο. Αὕτη δὲ ὑπὲρ τῶν οὐρανῶν ἀναβέβηκεν. Τοιοῦτον ἔχει μέγεθος ἡ Ἐκκλησία· πολεμουμένη νικᾶ· ἐπιβουλευομένη περιγίνεται· ὑβριζομένη, λαμπροτέρα καθίσταται· δέχεται τραύματα, καὶ οὐ καταπίπτει ὑπὸ τῶν ἐλκῶν· κλυδωνίζεται, ἀλλ’ οὐ καταποντίζεται· χειμάζεται, ἀλλὰ ναυάγιον οὒχ ὑπομένει· παλαίει, ἀλλ’ οὒχ ἡττᾶται· πυκτεύει, ἀλλ’ οὐ νικᾶται. Διὰ τί οὖν συνεχώρησε τὸν πόλεμον; Ἵνα δείξη λαμπρότερον τὸ τρόπαιον»
1



Κατόπιν παρακλήσεως ἀπὸ ἀγαπητοὺς συναγωνιστὲς πατέρες νὰ ἀναλύσουμε τὸ 5ο κείμενο τῆς ψευδοσυνόδου τοῦ Κολυμπαρίου, μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ μας καὶ τὶς πρεσβεῖες τῆς Κυρίας Θεοτόκου, τῆς Ἐφόρου τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ Μητέρας μας, καθὼς καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων μας καὶ ἰδιαιτέρως τῶν ἀντιπαπικῶν Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ καὶ Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, προχωρήσαμε σὲ αὐτὸ τὸ ἐγχείρημα, γιὰ νὰ καταδείξουμε τὶς πλάνες καὶ τὶς αἱρέσεις ποὺ πλέον κατοχυρώνονται ὡς ὀρθόδοξη διδασκαλία καὶ ποὺ εἰσέβαλαν εἰς τὴν ζωήν τῆς Ἐκκλησίας.

Ἔχει ἤδη ἀποδειχθεῖ πὼς ἡ λεγομένη «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος», ποὺ ἐσυγκλήθη εἰς τὸ Κολυμπάρι Χανίων, εἶναι μία ψευδοσύνοδος ἀντορθόδοξη καὶ οἰκουμενιστική, κατὰ τὰ πρότυπα τῆς Β΄ Βατικανείας Συνόδου καὶ ὄχι Ὀρθόδοξη, καθὼς πολλοὶ ἐπίσκοποι, κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ ὑποστηρίζουν, χωρὶς ὅμως νὰ τὸ ἀποδεικνύουν, ἰσχυριζόμενοι πὼς σὲ ὅ,τι θεσπίζει ἡ «Ἐκκλησία» (ἐννοώντας τοὺς ἐπισκόπους, βλέπε ἐπισκοποκεντρισμὸ) πρέπει νὰ κάνουμε ὑπακοή. Αὐτὴν τὴν ὑπακοὴ ποὺ ἰσχυρίζονται πὼς πρέπει νὰ κάνουμε, εἶναι παπικοῦ τύπου, δαιμονικὴ καὶ ὄχι κατὰ Θεόν. Γνωρίζουμε ὅτι σὲ θέματα πίστεως δὲν ἀκολουθοῦμε νεωτερισμούς, ἀλλὰ ὑπακούομε στὴν διαχρονικὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, σὲ αὐτὰ δηλαδὴ ποὺ δογμάτισαν οἱ Ἅγιοί μας, οἱ Ἀπόστολοι καὶ οἱ Οἰκουμενικὲς καὶ Τοπικὲς Ὀρθόδοξοι Σύνοδοι καὶ ὄχι στὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο καὶ τοὺς λοιποὺς Οἰκουμενιστές, ποὺ ἀποδομοῦν ὁλόκληρη τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση.

Τὰ συμπεράσματα ποὺ ἀβίαστα ἐξάγονται ἀπὸ τὴν μελέτη τῶν τελικῶν κειμένων εἶναι ὅτι:

1. Ἀκολούθησε καινοφανεῖς μεθοδεύσεις στὴν θεματολογία καὶ τὶς πρακτικές της.

2. Ἀπέκλεισε τοὺς Ἐπισκόπους καὶ κατέλυσε τὴν Ὀρθόδοξη συνοδικότητα καὶ ἐν γένει χρησιμοποιήθηκαν ἀντορθόδοξοι μέθοδοι στὸν τρόπο λειτουργίας της.

3. Δὲν ὑπῆρξε ἐπαρκὴς ἐνημέρωση τοῦ ὀρθοδόξου πληρώματος· ἀντίθετα ὑπῆρξε ἀπόκρυψη τῶν ἀποφασιζομένων κατὰ τὴν προσυνοδικὴ διαδικασία.

4. Καθιέρωσε τὴν μεταπατερικὴ καὶ βαπτισματικὴ θεολογία.

5. Νομιμοποίησε ἐπίσημα καὶ συνοδικὰ τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

6. Ἐπετεύχθη τελικὰ ὁ στόχος τῆς ἐκκλησιαστικοποιήσεως τῶν αἱρέσεων, δηλαδὴ ἔγινε δεκτὸ ὅτι ὁ Παπισμὸς καθὼς καὶ λοιποὶ αἱρετικοὶ εἶναι Ἐκκλησίες καὶ ὄχι αἱρέσεις.

7. Ὑποβίβασε τὸν χριστιανισμὸ στὸ ἐπίπεδο τοῦ κοινωνισμοῦ («κοινωνικὸ εὐαγγέλιο»).

8. Δὲν ἐξέφρασε τὴν Ἁγιοπνευματικὴ ἐμπειρία τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος.

9. Δέν ἀκολούθησε τὴν Ἁγιοπατερικὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, μιᾶς καὶ δὲν ἔγινε ἐξ’ ἀρχῆς ἀναγνώριση ὅλων τῶν προηγουμένων Συνόδων καὶ κυρίως ἀναγνώριση ὡς Οἰκουμενικῶν Συνόδων τῆς 8ης καὶ τῆς 9ης.

10. Κατέλυσε ἀποφάσεις Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ συνεπῶς δὲν ἀκολούθησε τὸν Ἁγιοπνευματικὸ τρὸπο συγκλήσεως Ὀρθοδόξων Συνόδων, ὅπου ἐν πρώτοις ἐπικύρωναν καὶ δέχονταν τὶς ἀποφάσεις ὅλων τῶν προηγουμένων Ὀρθοδόξων Συνόδων καὶ κατόπιν συνέχιζαν τὸ ἔργο αὐτῶν, δηλαδὴ τὴν καταδίκη τῶν ἀναφυομένων αἱρέσεων ἐντὸς τῶν κόλπων τῆς Ἐκκλησίας.

11. Ἀναγνώρισε στὰ μέλη τοῦ Προτεσταντικοῦ λεγομένου Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν κανονικὴ ἱερωσύνη, μυστήρια καὶ ἀποστολικὴ διαδοχή, καθὼς καὶ τὰ αἱρετικὰ καὶ ἀντορθόδοξα κείμενά του.

12. Παραγκωνίσθηκε καὶ ἀγνοήθηκε ὁ ρόλος τοῦ Μοναχισμοῦ καὶ ἰδιαίτερα ἡ στάση τῶν Ἁγιορειτῶν ἔναντι τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Τὸ κύριο ἔργο μιᾶς Ὀρθοδόξου Συνόδου εἶναι, ὡς γνωστόν, ἡ ἀντιμετώπισις τῶν ἀναφυομένων αἱρέσεων ἐντὸς τῶν κόλπων τῆς Ἐκκλησίας. Σὲ αὐτὴν τὴν Σύνοδο ἔγινε ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο. Διότι, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὰ δημοσιευμένα πλέον ψηφισθέντα κείμενα - καὶ ἰδίως ἀπὸ τὸ κείμενο ποὺ θὰ ἀναλύσουμε «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν χριστιανικὸ κόσμο»2 - υἱοθετεῖ, θεσμοθετεῖ, νομιμοποιεῖ καὶ ἐπισημοποιεῖ μὲ «πανορθόδοξο συνοδικὴ ἀπόφαση» τὴν παναίρεση τοῦ συγκρητιστικοῦ διαχριστιανικοῦ καὶ διαθρησκειακοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὡς ἐπίσημη καὶ νόμιμη γραμμὴ καὶ διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀναγνωρίζοντας ἐκκλησιαστικότητα, ἀποστολικὴ διαδοχή, ἱερωσύνη, Χάρη καὶ μυστήρια στοὺς αἱρετικοὺς παπικούς, Προτεστάντες καὶ Μονοφυσίτες καὶ υἱοθετώντας τὶς κακόδοξες, πλανεμένες, αἱρετικὲς καὶ οἰκουμενιστικὲς θεωρίες περὶ «βαπτισματικῆς θεολογίας», «εὐχαριστιακῆς ἐκκλησιολογίας» καὶ «Διηρημένης Ἐκκλησίας», ἐνῶ παράλληλα ἐπικυρώνει τὴν παραμονὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στοὺς ἀτέρμονους, ἀντιπατερικοὺς καὶ ἀτελέσφορους σύγχρονους θεολογικοὺς διαλόγους καὶ στὸ πανπροτεσταντικὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο «Ἐκκλησιῶν» ἢ καλύτερα αἱρέσεων καὶ πλανῶν. Τὸ ἐξόχως προβληματικὸ κείμενο τῆς Συνόδου, ποὺ κατοχυρώνει τὰ ἀνωτέρω, εἶναι τὸ 5ο ἔχοντας τὴν ὀνομασία «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν Χριστιανικὸν κόσμον», πρᾶγμα ποὺ ἀπὸ μόνη τὴν ὀνομασία του ἀποτελεῖ διαστροφὴ τῆς ἀληθείας. Καὶ αὐτὸ γιατὶ δὲν μποροῦμε νὰ ὀνομάζουμε πλέον «Χριστιανικὸ κόσμο» τοὺς κάθε λογῆς αἱρετικούς, συμφώνως μὲ τὰ λεχθέντα τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, πὼς τὸ δεύτερο εἶδος ἀθεΐας εἶναι ἡ αἵρεση. Καὶ πολύ σωστὰ, διότι ὁ «Χριστὸς» ποὺ λατρεύουν δὲν σώζει καὶ δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ Τὸν δικό μας, ὁ ὁποῖος μᾶς λύτρωσε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ μὲ τὴν σταυρική Του θυσία μᾶς ἄνοιξε τὶς πύλες τοῦ παραδείσου.

Αὐτὰ μᾶς διδάσκουν οἱ Άγιοι Πατέρες μας. Ἀπὸ τοὺς παλαιότερους μεγάλους φωστῆρες τῆς Ἐκκλησίας παρέλαβαν καὶ οἱ νεώτεροι Άγιοι, Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς καὶ Μᾶρκος Ἐφέσου ὁ Εὐγενικός. Ὁ πλοῦτος τῆς Θεολογίας τους εἶναι ὁ πλοῦτος τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς τους, ποὺ εἶναι ὁ πλοῦτος τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς, Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ. Ζωὴ καὶ θάνατος, ἀλήθεια καὶ ψεῦδος, δὲν μποροῦν νὰ συνυπάρξουν.

Μέτοχοι τῆς ἀκηράτου ζωῆς, ὁ Άγιος Γρηγόριος, ὁ ἀσκητὴς τοῦ Ἄθω καὶ Ἀρχιερεὺς τῆς Θεσσαλονίκης καὶ ὁ Άγιος Μᾶρκος, ὁ μοναχὸς πρῶτα καὶ Πρόεδρος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἐφέσου ἔπειτα, δὲν μποροῦν νὰ συνυπάρξουν μὲ τὸν θάνατο τῆς αἱρετικῆς πλάνης. Ζοῦν ὀρθόδοξα, δηλαδὴ ἐν χάριτι καὶ θεανθρώπινα καὶ κηρύττουν ὀρθόδοξα, δηλαδὴ ἄκτιστο τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν Θεάνθρωπο Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, κέντρο μοναδικὸ τῆς σωτηρίας καὶ τῆς Ἐκκλησίας. Ὅταν οἱ ἄλλοι δὲν ἀνησυχοῦν, ἢ συμμαχοῦν μὲ τὶς λατινικὲς κακοδοξίες, αὐτοὶ ἀγρυπνοῦν καὶ μάχονται νὰ μὴ παύση ὁ λόγος τοῦ Σταυροῦ νὰ εἶναι σκάνδαλο καὶ μωρία: «ἐπειδὴ καὶ Ἰουδαῖοι σημεῖον αἰτοῦσι καὶ Ἕλληνες σοφίαν ζητοῦσιν, ἡμεῖς δὲ κηρύσσομεν Χριστὸν ἐσταυρωμένον, Ἰουδαίοις μὲν σκάνδαλον, Ἕλλησι δὲ μωρίαν, αὐτοῖς δὲ τοῖς κλητοῖς, Ἰουδαίοις τε καὶ Ἕλλησι, Χριστὸν Θεοῦ δύναμιν καὶ Θεοῦ σοφίαν.......3»

Οἱ ἀγῶνες τῶν Ἁγίων Πατέρων μας κατὰ τοῦ παπισμοῦ καὶ ἐν γένει τῶν αἱρέσεων, δὲν εἶναι ἀγῶνες μιᾶς ἰδεολογίας ἐναντίον ἄλλης ἰδεολογίας, ἤ μιᾶς ἑρμηνείας τοῦ Χριστιανισμοῦ ἐναντίον ἄλλης ἑρμηνείας τοῦ Χριστιανισμοῦ. Εἶναι ἀγῶνες τῆς πίστεως «τῆς ἅπαξ παραδοθείσης τοῖς ἁγίοις4» πρὸς τὴν συγκεκαλυμμένη ἀθεΐα τοῦ λατινικοῦ ὀρθολογισμοῦ. Στὸν ἀγῶνα αὐτὸ οἱ Άγιοι Πατέρες μας, ἔδωσαν τὴν ζωήν τους γιατὶ ἐγνώριζαν ὅτι ὅλη ἡ εὐαγγελικὴ πίστις καὶ μαζὶ μ’ αὐτὴν ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου διακυβεύεται. Ὁ ἀγῶνας τους γινόταν χάριν τοῦ Θεοῦ (τῆς ἀληθείας περὶ Θεοῦ) καὶ συγχρόνως χάριν τοῦ ἀνθρώπου (τῆς δυνατότητος τῆς σωτηρίας καὶ τῆς θεώσεώς του)»5. Ἐπανέλαβαν μὲ τὴν ἰδική τους γλῶσσα τὸν τολμηρὸ λόγο τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου πρὸς τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ὅταν οἱ πνευματομάχοι ἠρνοῦντο τὴν θεότητά Του: «εἰ μὴ Θεὸς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, θεωθήτω πρῶτον καὶ οὕτω θεούτω μὲ τὸν ὁμότιμον.6»

Τὸ 5ο κείμενο τῆς ψευδοσυνόδου τοῦ Κολυμπαρίου ἐξόχως ἀπηχεῖ εἰς βάθος τὴν οἰκουμενιστικὴ - αἱρετικὴ θεολογία καὶ ἐκκλησιολογία, ποὺ χάριτι θείᾳ θά προσπαθήσουμε ἐν συντομίᾳ νὰ καταδείξουμε, ἔτσι ὥστε καὶ ὁ κάθε ὀρθόδοξος νά μπορεῖ νὰ καταλάβει τὸ μέγεθος τῆς βλασφημίας ποὺ ἔφθασαν οἱ ἀρχιερεῖς νὰ δέχονται αὐτὴν ὡς Ὀρθόδοξη.

Τὸ κείμενο λοιπὸν ἔχει ὡς ἑξῆς:

1. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, οὖσα ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἐν τῇ βαθείᾳ ἐκκλησιαστικῇ αὐτοσυνειδησίᾳ αὐτῆς πιστεύει ἀκραδάντως ὅτι κατέχει κυρίαν θέσιν εἰς τὴν ὑπόθεσιν τῆς προωθήσεως τῆς χριστιανικῆς ἑνότητος ἐντὸς τοῦ συγχρόνου κόσμου.

Ἀπὸ τὶς πρῶτες γραμμὲς τοῦ κειμένου βλέπουμε τὴν αἱρετικὴ πλέον γραμμὴ τοῦ αἱρεσιάρχου Πατριάρχου Βαρθολομαίου νὰ ἐπικρατεῖ καὶ νὰ δεσπόζει. Ἐνῶ ὁμολογεῖται ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, οὖσα ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολική Ἐκκλησία, παρ’ὅλα αὐτὰ μὲ τὸ νὰ συνεχίζει λέγοντας πὼς κατέχει κυρίαν θέσιν εἰς τὴν ὑπόθεσιν τῆς προωθήσεως τῆς χριστιανικῆς ἑνότητος ἐντὸς τοῦ συγχρόνου κόσμου, ἐννοεῖ ἀπροκάλυπτα πλέον πὼς ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας ἔχει ἀπολεσθεῖ, πρᾶγμα ἀπαράδεκτον καὶ κακόδοξον διότι ἡ ἑνότης δὲν χάνεται, ἀλλὰ οἱ αἱρετικοὶ ἀποκόβονται ἀπὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡ Ἐκκλησία τοὺς καλεῖ στὴν ἐπανένταξη αὐτῶν στὸ ἅγιον σῶμα της. Βλέπουμε ἐδῶ νὰ κυριαρχοῦν τὰ κακόδοξα κείμενα τοῦ Π.Σ.Ε. ὅπου θέλουν ὅλες τὶς αἱρέσεις νὰ θεωροῦνται ἐνεργὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, μὲ ἔγκυρα καὶ ἁγιαστικὰ μυστήρια, συμπεριλαμβανομένης καὶ τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας μας καὶ τὸ μόνο ποὺ νὰ ἀπομένει, νὰ εἶναι ἡ ἑνότης ἐν τῇ πράξει, δηλαδὴ κατ’ αὐτοὺς τὸ κοινὸ ποτήριον. Πρᾶγμα αἱρετικό, ἀντιπατερικὸ καὶ ἀβάσιμο, διότι κατὰ τοὺς Ἁγίους Πατέρες καὶ μόνον ἡ συμπροσευχὴ ἀρκεῖ γιὰ νὰ δηλώσει τὴν ταύτιση τῆς πίστεώς μας μὲ αὐτοὺς ποὺ συμπροσευχόμαστε. Γι’ αὐτὸ ἐξ’ ἄλλου ΟΛΟΙ οἱ Κανόνες ὁμιλοῦν γιὰ διακοπὴ κοινωνίας ὅταν ὑπάρχει συμπροσευχὴ μὲ αἱρετικούς, διότι αὐτὸ σημαίνει apriori κοινὴ πίστη μεταξὺ τῶν συμπροσευχομένων. Συμπέρασμα λοιπὸν εἶναι πὼς τὸ κείμενο εἶναι ἀντορθόδοξο ἀπὸ τὶς πρῶτες του γραμμές, διότι ἀποδέχεται τὴν αἱρετικὴ βαπτισματικὴ θεωρία καὶ θεωρία τῶν κλάδων. Γιὰ νὰ ἦταν τὸ κείμενο Ὀρθόδοξο θὰ ἔπρεπε νὰ ζητᾶ τὴν ἐπανένταξη τὼν αἱρετικῶν στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὄχι τὴν προώθηση μιᾶς Χριστιανικῆς ἑνότητος ποὺ ἤδη ὑπάρχει ἐντὸς τῆς ἀληθινῆς Ἐκκλησίας, δηλαδὴ τῆς Ὀρθοδόξου.

2. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία θεμελιοῖ τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας ἐπὶ τοῦ γεγονότος τῆς ἱδρύσεως αὐτῆς ὑπὸ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἐπὶ τῆς κοινωνίας ἐν τῇ Ἁγίᾳ Τριάδι καὶ τοῖς μυστηρίοις. Ἡ ἑνότης αὕτη ἐκφράζεται διὰ τῆς ἀποστολικῆς διαδοχῆς καὶ τῆς πατερικῆς παραδόσεως καὶ βιοῦται μέχρι σήμερον ἐν αὐτῇ.

Ὅπως εἴπαμε καὶ παραπάνω, τὰ κείμενα τῆς Συνόδου ἀπηχοῦν τὴν αἱρετικὴ ἐκκλησιολογία τοῦ λεγομένου «Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν» ἡ ὁποία εἶναι ἡ ἑνότης, ὄχι ἐν τῇ πίστει ποὺ διδάσκουν οἱ Άγιοι Πατέρες, ἀλλὰ ἐν τῇ Θείᾳ Εὐχαριστία, ποὺ φυσικὰ προϊστάμενος αὐτῆς καὶ προεξάρχων εἶναι ὁ Ἐπίσκοπος ὁ ὁποῖος, κατὰ τὴν ἐκκλησιολογία τῶν οἰκουμενιστῶν, εἶναι αὐτὸς ποὺ ἐκφράζει τὴν ἑνότητα διὰ τῆς ἀποστολικῆς διαδοχῆς του καὶ ὄχι διὰ τῆς πίστεώς του. Μὲ αὐτὴν φυσικὰ τὴν ἔννοια τῆς ἑνότητος, μέσω τῆς ἀποστολικῆς διαδοχῆς, μποροῦν οἱ οἰκουμενιστὲς νὰ ἰσχυρίζονται πὼς καὶ οἱ παπικοὶ ἔχουν κανονικὴ ἱερωσύνη, διότι οὐδέποτε «ἀπεκόπηκαν» ἀπὸ τὴν διαδοχὴ τῶν χειροτονιῶν ἀπὸ τὸν πάπα. Καὶ τοὺς ἀνταπαντᾶμε πὼς ὁ πάπας ἀπεκόπηκε ἀπὸ τὴν πίστη, καὶ διὰ αὐτὸν τὸν λόγο καὶ φυσικὰ ἀπὸ τὶς καταδικαστικὲς ἀποφάσεις δεκάδων ὀρθοδόξων Συνόδων, δὲν ἔχουν πλέον ἀποστολικὴ διαδοχή, λόγω τῆς πίστεως καὶ ὄχι λόγω τῶν χειροτονιῶν. Ἐξάλλου, ἐμεῖς γνωρίζουμε πὼς ἡ Ἐκκλησία τῶν σωζομένων ἀποτελεῖται μόνο ἀπό: «τὸ ἄθροισμα τῶν Ἁγίων τὸ ἐξ ὀρθῆς πίστεως καὶ πολιτείας ἀρίστης συγκεκροτημένον»7 κατὰ τὸν Άγιο Ἰσίδωρο Πηλουσιώτη.

Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ βρίσκεται μόνο ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει ἡ Ἀλήθεια.«Δὲν ἀνήκουν στὴν ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ὅσοι δὲν βρίσκονται στὴν ἀλήθεια» κατὰ τὸν ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ.8

Ἔχουμε ἀνάγκη, ὅμως, περαιτέρω πατερικῶν ἀναφορῶν, γιὰ νὰ δοῦμε τί λένε οἱ Άγιοι Θεοφόροι Πατέρες ὅτι εἶναι ἡ Ἐκκλησία καὶ πόσο φανερὴ εἶναι ἡ ἀντίθεσή τους μὲ ὅσα αἱρετικὰ δογματίζει ἡ ψευδοσύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου.

Ὁ Μ. Βασίλειος ἀκολουθεῖ τὴν περιγραφικὴ εἰκόνα ποὺ ἔδωσε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γιὰ τὴν Ἐκκλησία ὡς «σῶμα Χριστοῦ». «Ἐκκλησία σῶμα ἐστι τοῦ Κυρίου καὶ Αὐτὸς κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας……μέλη δὲ τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ οἱ καθεῖς τῶν πεπιστευκότων ἐσμὲν».9

Τὸ σῶμα τοῦ ζῶντος Χριστοῦ εἶναι ἡ Ἐκκλησία «πάντες οἱ ἐν μιᾷ ἐλπίδι τῆς κλήσεως προσληφθέντες, ἓν σῶμα ἐσμεν, κεφαλὴν ἔχοντες τὸν Χριστὸν ὁ δὲ καθεὶς ἀλλήλων μέλη».

«Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, σῶμα ἑαυτοῦ κατεδεξάμενος ὀνομάσαι τὴν πᾶσαν τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίαν καὶ τοὺς καθ᾽ἕνα ἡμῶν ἀλλήλων ἀποδείξας μέλη, ἔδωκε καὶ ἡμῖν πᾶσι πρὸς πάντας ἔχειν οἰκείως, κατὰ τὴν τῶν μελῶν συμφωνίαν».10

Τονίζει τὴν ἑνότητα τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας καὶ καταδικάζει τὶς αἱρέσεις καὶ τὰ σχίσματα καὶ ἀναγνωρίζει τὴν αὐθεντία καὶ τὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας: «τοὺς τὴν ἀποστολικὴν ὁμολογοῦντες πίστιν, ἃ παρεπενόησαν σχίσματα διαλύσαντας, ὑποταγῆναι τοῦ λοιποῦ τῇ αὐθεντίᾳ τῆς Ἐκκλησίας· ἵνα ἄρτιον γένηται τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ, πᾶσιν τοῖς μέλεσιν εἰς ὁλοκληρίαν ἐπανελθόν». 11

Συνιστᾶ τὴν ἀπομάκρυνση τῶν ἀποδεδειγμένων ἀναξίων ἐπισκόπων: «ἐπικαθαρίσατε τὴν Ἐκκλησίαν,τοὺς ἀναξίους αὐτῆς ἀπελάσαντες· καὶ τοῦ λοιποῦ ἐξετάζετε τοὺς ἀξίους καὶ παραδέχεσθε».12

Ἡ ἑνότητα αὐτὴ ἐκφράζεται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, μέσω τῆς εὐχῆς τῆς ἀναφορᾶς τῆς Θείας Λειτουργίας τοῦ Μεγάλου Βασιλείου: «Ἡμᾶς δὲ πάντας, τούς ἐκ τοῦ ἑνὸς ἄρτου καὶ τοῦ ποτηρίου μετέχοντας, ἑνώσαις ἀλλήλοις εἰς ἑνὸς Πνεύματος Ἁγίου κοινωνίαν καὶ μηδένα ἡμῶν εἰς κρίμα ἢ εἰς κατάκριμα ποιήσαις μετασχεῖν τοῦ Ἁγίου Σώματος καὶ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ σου· ἀλλ՚ ἵνα εὕρωμεν ἔλεον καὶ χάριν μετὰ πάντων τῶν Ἁγίων, τῶν ἀπ՚ αἰῶνος σοι εὐαρεστησάντων, προπατόρων, πατέρων, πατριαρχῶν, προφητῶν, ἀποστόλων, κηρύκων, εὐαγγελιστῶν, μαρτύρων, ὁμολογητῶν, διδασκάλων καὶ παντὸς πνεύματος δικαίου ἐν πίστει τετελειωμένου».13

Ἡ Ἐκκλησία ὡς σῶμα Χριστοῦ ὑφίσταται καὶ συντηρεῖται ἀπὸ τὴ θεία κεφαλή της, «ὅτι γὰρ ὁ Χριστὸς κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας»14 καὶ μεταδίδεται ἡ θεία χάρη καὶ ἡ δωρεὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος σὲ ὅλα τὰ μέλη της15, μόνο οἱ εὐσεβεῖς πιστοὶ θὰ ἀξιωθοῦν νὰ μετάσχουν τοῦ οὐράνιου τμήματός της ὡς ἅγιοι καὶ ἄγγελοι: «οὐ γὰρ ἐγγράφεται ἀσεβοῦς ὄνομα ἐν βίβλῳ ζώντων, οὐδὲ ἀριθμεῖται μετὰ τῆς Ἐκκλησίας τῶν πρωτοτόκων τῶν ἀριθμουμένων ἐν οὐρανοῖς, ἀλλὰ τῇ γῇ αὐτῶν ἐναπομενεῖ τὰ ὀνόματα». 16

Καταδικάζει τὸ διαχωρισμό κλήρου καὶ λαοῦ, δηλαδὴ τὴ δυτικὴ κληρικοκρατία, ἢ λαϊκοκρατία.

Ὑποστηρίζει τὴν ἑνότητα καὶ τὴν ἀγάπη μεταξὺ τῶν κληρικῶν καὶ τῶν λαϊκῶν ὡς μέλη ἑνὸς σώματος, μὲ τὸ «ἀντέχεσθαι ἀλλήλων»17 καὶ τὴν ὑποταγὴ τοῦ κλήρου καὶ τοῦ λαοῦ στὶς εντολὲς τοῦ Θεοῦ, μὲ ζητούμενο τὴν ἀκριβὴ τήρηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων μὲ σκοπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ εὐταξία, ποὺ κλονίζεται μὲ τὴν ἐμφάνιση τῶν αἱρέσεων, «οὐ μὴν πρὸ γε τῆς ἀληθείας τιμητέα ἡμῖν ἡ ἀσφάλεια»(Σαφὴς ἀναφορὰ στὸ πνευματικὸ ἔργο τοῦ Ἐπισκόπου).

Ἀποστολικὴ διαδοχὴ καὶ ἡ Ἀποστολικὴ Παράδοση εἶναι ἄρρηκτα δεμένες ἀφοῦ ἡ ἀποστολικὴ διδασκαλία εἶναι ὁ θεμέλιος λίθος τῆς ἀποστολικῆς διαδοχῆς «ἡ Ἐκκλησία ᾠκοδόμηται ἐπὶ τῷ θεμελίῳ τῶν Ἀποστόλων καὶ προφητῶν».18

Ὁ Άγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος μᾶς λέγει: Ἡ ὀρθότητα στὴν πίστη εἶναι ἀδιάρρηκτα συνδεμένη μὲ τὴν ἑνότητα στὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ σχίσμα ἀναπόφευκτη συνέπεια τῆς αἱρέσεως, εἶναι παραφθορὰ τῆς πίστεως. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ ὄχι μόνο οἱ αἱρέσεις, ἀλλὰ «τραύματά ἐστι καὶ τὰ ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ σχίσματα», γεγονὸς ποὺ σημαίνει ὅτι ἡ ἐκκλησιαστικὴ διάσπαση ὡς συνέπεια τοῦ σχίσματος «οὐκ ἔλαττόν ἐστι κακόν» «τοῦ εἰς αἵρεσιν ἐμπεσεῖν τὸ τὴν Ἐκκλησίαν σχίσαι οὐκ ἔλαττόν ἐστι κακόν».19

Ὅλα τὰ παραπάνω ἔρχονται σὲ πλήρη ἀντίθεση ὡς πρὸς τὸ τί ἐδογμάτισαν εἰς τὴν ψευδοσύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου, πρᾶγμα που μᾶς παραπέμπει εἰς τὴν αἱρετικὴ διδασκαλία τοῦ Ἰωάννου Ζηζιούλα, ὅπου ἀναφέρει τὰ ἑξῆς: «Ὅποιος δὲν μνημονεύει τὸν Ἐπίσκοπό του τὴν ὥρα τῆς Εὐχαριστίας ἀποκόπτει τὸν ἑαυτό του ἀπὸ τὸν κατάλογο τῶν ζώντων. Γι᾽αὐτὸ καὶ Εὐχαριστία ποὺ δὲν τελεῖται στὸ ὄνομα τοῦ οἰκείου Ἐπισκόπου ἢ τοῦ κατὰ παραχώρησή του, προεξάρχοντος Ἐπισκόπου εἶναι χωρὶς σωστικὴ σημασία γι᾽αὐτοὺς ποὺ τὴν τελοῦν». Ἐγγύηση, ἑπομένως, δὲν εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ ἡ πίστη τοῦ λειτουργοῦ ἱερέως, τοῦ πιστοῦ λαοῦ καὶ φυσικὰ τοῦ Ἐπισκόπου, ἀλλὰ τὸ μνημόσυνο τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἐπισκόπου.

Τελικῶς, ἡ Ζηζιούλεια κακοδοξία μᾶς διδάσκει ὅτι: «δὲν μποροῦμε νὰ προσευχόμεθα ἀπευθείας στὸν Χριστό, ἀλλὰ πρέπει νὰ παρεμβάλλεται ἡ εἰκόνα Του, ὁ Ἐπίσκοπος 20 (!)»

Πέραν τοῦ ἀθεολογήτου καὶ ἀντορθοδόξου, ὅτι δῆθεν προσευχόμαστε διὰ τοῦ Ἐπισκόπου, ὁδηγούμαστε στὴν ἐπὶ πλέον διατύπωση θέσεων ὅπως: «στὴν εἰκόνα ὑπάρχει προσωπικὰ τὸ πρωτότυπο γι᾽αὐτὸ καὶ ἡ προσκύνησίς της «ἐπὶ τὸ πρωτότυπον διαβαίνει» κατὰ τὴν γνωστὴν φράσιν τοῦ Μ. Βασιλείου.21

Ἰδοὺ τὸ μέγεθος τοῦ δαιμονικοῦ παροξυσμοῦ τοῦ Ζηζιούλα: ὅπως ὁ Πάπας εἶναι ἀντιπρόσωπος τοῦ Χριστοῦ ἐπὶ τῆς γῆς καὶ τελικῶς Θεὸς ἐπὶ τῆς γῆς, ἔτσι πλέον καὶ γιὰ ἐμᾶς τοὺς ὀρθοδόξους ἀπαιτεῖται πλέον ἡ λατρευτικὴ προσκύνησις τοῦ Ἐπισκόπου, ἀνεξαρτήτως τοῦ τί πιστεύει ἢ τί κάνει, ἀφοῦ εἶναι «εἰκὼν Χριστοῦ», ἕνεκα τῆς χειροτονίας του καὶ ὄχι τῆς πίστεώς του.

Τί λένε ὅμως οἱ Ἅγιοι Πατέρες γιὰ τὸ θέμα τῆς πίστεως;

Ἅγιος Μάρκος: «Ἅπαντες οἱ τῆς Ἐκκλησίας διδάσκαλοι, πᾶσαι Σύνοδοι, πᾶσαι θεῖαι Γραφαί, φεύγειν τοὺς ἑτερόφρονας παραινοῦσι καὶ τῆς αὐτῶν κοινωνίας διίστασθαι».22

Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας: «ἀπομακρύνσου ἀπὸ αὐτὸν (τὸν αἱρετικὸ καὶ ἐν γένει τοὺς αἱρετικοὺς) καὶ βάλτον μαζὶ μὲ τὸν διάβολο, ἢ καλύτερα καὶ ἀπὸ τὸν διάβολο πιὸ κάτω».23

Ἅγιος Μάξιμος Ὁμολογητής: «ὁ τοὺς ψευδαποστόλους, καὶ ψευδοπροφήτας καὶ ψευδοδιδασκάλους δεχόμενος, τὸν διάβολον δέχεται»24.

Μὲ βάση τὰ ἀνωτέρω, ποία λογικὴ ἔχει ἡ συμμετοχὴ τῆς Ὀρθόδοξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ σ’ ἕνα Σῶμα ποὺ ἀπαρτίζεται ἀπὸ τοὺς Μονοφυσίτες Ἀντιχαλκηδονίους καὶ τὴν πανσπερμία τῶν προτεσταντικῶν Παραφυάδων; Δὲν εἶναι ἡ πίστις ὅλων αὐτῶν κατεγνωσμένη ὡς αἵρεσις ἀπὸ τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους; Ἑπομένως οἱ Ἀντιχαλκηδόνιοι εἶναι κατεγνωσμένοι ἀπὸ τὶς Δ΄, Ε΄ καὶ ΣΤ΄ Ἅγιες Οἰκουμενικὲς Συνόδους, ὡς Μονοφυσίτες, Μονοθελῆτες καὶ Μονοενεργῆτες. Ὅσον ἀφορᾶ στὶς Προτεσταντικὲς παραφυάδες τοῦ Π.Σ.Ε. δὲν εἶναι Εἰκονομάχοι; Δὲν ἀρνοῦνται τὸ ἀειπάρθενον τῆς Θεοτόκου; Δὲν ἀρνοῦνται τὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν οὐσιαστικὴ μεταβολὴ τοῦ ἄρτου καὶ τοῦ οἴνου σὲ Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ; Μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς δὲν ἀρνοῦνται καὶ αὐτὴν τὴν ἀνάσταση τοῦ Κυρίου; Ἑπομένως, αὐτὲς οἱ κακοδοξίες τους δὲν εἶναι κατεγνωσμένες ἀπὸ τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους καὶ εἰδικώτερα ἀπὸ τὴν Γ΄ καὶ τὴν Ζ΄; Συνεπῶς, πῶς σὲ ἕνα Πανορθόδοξο κείμενο παρεισφρύουν σχέσεις μὲ κατεγνωσμένους ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία αἱρετικούς;

Bασικὴ ἰδέα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς γενικὰ καὶ ἡ Ὀρθοδοξία εἰδικά, εἶναι «λειψὴ ἀλήθεια» γιὰ νὰ φθάσουμε στὸ βλάσφημο ὅτι «ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι ὁδοὶ σωτηρίας».25

Ἴσως ἐδῶ πρέπει νὰ ἐπαναλάβουμε ὅ,τι οἱ Πατέρες ἐθέσπισαν, «ὅλοις τοῖς αἱρετικοῖς ἀνάθεμα»26 καὶ ὅτι «αὐτὸς ποὺ δὲν πείθεται εἰς τὸν Χριστὸν δὲν θὰ δεῖ Ζωὴ ἀλλὰ τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ». (Ἰω. γ΄36)

Πρέπει νὰ γνωρίζουμε πώς, «ὡς ξένους Θεοῦ καὶ ἐχθροὺς νοήσομεν ὅσους ἢ ἀβάπτιστους, ἢ κακόπιστους ὁρῶμεν ὑπάρχοντας» διευκρίνιζε αἰῶνες πρὶν ὁ Ἁγ.Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης.27

Ἐξάλλου, ὁ

γιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος μᾶς ἔλεγε πώς, «Ὁ τοῖς ἐχθροῖς τοῦ βασιλέως Χριστοῦ συμφιλιάζων (αὐτὸς ποὺ γίνεται φίλος μὲ τοὺς ἐχθροὺς τοῦ βασιλιᾶ Χριστοῦ), οὐ δύναται τοῦ βασιλέως Χριστοῦ φίλος εἶναι, ἀλλὰ οὐδὲ ζωῆς ἀξιοῦται, ἀλλὰ σὺν τοῖς ἐχθροῖς ἀπολεῖται».28

Καὶ ὁ Ἅγ. Νικόδημος συμπληρώνει: «Μιμηταὶ τοῦ Ἰούδα εἶναι ὅσοι διὰ φόβου τῶν ἀνθρώπων ἀρνοῦνται τὰ δόγματα τῆς Πίστεως, τοὺς Ἀποστολικούς, Συνοδικοὺς Κανόνας καὶ τὶς Παραδόσεις τῆς Ἐκκλησίας».29

Κατὰ τὸν ἱερὸ Χρυσόστομο: «Λαὸς τοῦ Θεοῦ εἶναι ὅλοι ὅσοι δέχονται τὴν διδασκαλία Του»30 καί «Ὅποιος θέλει νὰ σωθεῖ, πρῶτα ἀπὸ ὅλα πρέπει νὰ κρατήσει τὴν καθολικὴ (Ἀποστολικὴ) πίστη.

Ἂν κάποιος δὲν τὴν κρατήσει καθαρὴ καὶ ὁλόκληρη, χωρὶς ἀμφιβολία θὰ κολασθεῖ» λέει ὁ Μ. Ἀθανάσιος.31

Τὰ ἀνωτέρω ἔρχονται σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὸ ψηφισθὲν κείμενο ὅπου ἀναλύουμε καὶ ἔχει γίνει πλέον δόγμα στὴν Ἐκκλησία.

Καὶ συνεχίζει τὸ κείμενο:

Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἔχει τὴν ἀποστολὴν καὶ ὑποχρέωσιν ἵνα μεταδίδῃ καὶ κηρύττῃ πᾶσαν τὴν ἐν τῇ Ἁγίᾳ Γραφῇ καὶ τῇ Ἱερᾷ Παραδόσει ἀλήθειαν, ἥτις καὶ προσδίδει τῇ Ἐκκλησίᾳ τὸν καθολικὸν αὐτῆς χαρακτῆρα. Τὸ παρὸν ἔρχεται σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὸ 4ον ἄρθρο τοῦ κειμένου ὅπου μᾶς λέγει πώς:

4. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἀδιαλείπτως προσευχομένη «ὑπὲρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως», ἐκαλλιέργει πάντοτε διάλογον μετὰ τῶν ἐξ αὐτῆς διεστώτων, τῶν ἐγγὺς καὶ τῶν μακράν, ἐπρωτοστάτησε μάλιστα εἰς τὴν σύγχρονον ἀναζήτησιν ὁδῶν καὶ τρόπων τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς ἑνότητος τῶν εἰς Χριστὸν πιστευόντων, μετέσχε τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως ἀπό τῆς ἐμφανίσεως αὐτῆς καὶ συνετέλεσεν εἰς τὴν διαμόρφωσιν καὶ περαιτέρω ἐξέλιξιν αὐτῆς.

Ἐδῶ βλέπουμε τὴν ἰσοπέδωση καὶ τὴν πλήρη διαστροφὴ τοῦ χωρίου πρὸς Τίτον ἐπιστολὴν κεφ. 3, 10-11, «αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος.» Ὁ διάλογος δὲν ὑφίσταται στὴν ἁγιοπατερική μας σύνολη παράδοση, ἀλλὰ ἡ νουθεσία καὶ ἡ ἐπιστροφὴ τῶν πλανεμένων αἱρετικῶν στὴν μίαν Ἁγίαν Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησία.

Τὸ αὐτὸ μᾶς τὸ ἐπιβεβαιώνει καὶ ὁ μέγας ἐν ὁμολογηταῖς Ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, εἰς τὴν ΟΔ ἐπιστολὴν του πρὸς τὸν βασιλέα Μιχαὴλ ἐξ ὀνόματος ὅλων τῶν ἡγουμένων, ὅπου συγκεκριμένα λέγει: «Καὶ τὸ νὰ κάνουμε συζήτηση ἀντιρρητικὴ μὲ τοὺς ἑτεροδόξους, ποὺ εἶναι ἀντίθετη μὲ τὴν ἀποστολικὴ ἐντολὴ, δὲν ἐπιτρέπεται, ἐκτὸς καὶ ἂν πρόκειται γιὰ νουθεσία μόνο».32

Ὅμως καὶ κανένας ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες μας δὲν χρησιμοποίησε τὸν διάλογο, ἀλλὰ τὴν νουθεσία ὡς μέσο γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ τῶν πλανεμένων χριστιανῶν ἀπὸ τὴν αἵρεση. Ἔχουν αὐτοὶ οἱ νεοπατέρες περισσότερη ἀγάπη ἀπὸ τοὺς Ἁγίους μας; Ἂν αὐτὸ ὑποστηρίζουν τότε ὄχι μόνον βρίσκονται στὴν ἔσχατη πλάνη, ἀλλὰ καὶ ἔχουν καταληφθεῖ ἀπὸ ἑωσφορικὸ ἐγωϊσμό, θεωρώντας τοὺς Ἁγίους κατώτερους ἀπὸ αὐτοὺς τόσο θεολογικά, ὅσο καὶ πνευματικά.

Καὶ συνεχίζει:

Ἄλλωστε, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία χάρις εἰς τὸ διακρῖνον αὐτὴν οἰκουμενικὸν καὶ φιλάνθρωπον πνεῦμα, θεοκελεύστως αἰτούμενον «πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» (Α’ Τιμ. 2, 4), ἀείποτε ἠγωνίσθη ὑπὲρ ἀποκαταστάσεως τῆς χριστιανικῆς ἑνότητος.
Ἐδῶ καὶ πάλιν ἀναφέρεται περὶ τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς χριστιανικῆς ἑνότητος ὅπου εἴδαμε παραπάνω. Ἐπ’ αὐτοῦ, ὁ Κα­θη­γη­τὴς κ. Δη­μή­τριος Τσε­λεγ­γί­δης σημειώνει ὅτι: «Ἐφόσον ἡ ἑ­νό­τη­τα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας εἶ­ναι δε­δο­μέ­νη, τό­τε τί εἴ­δους ἑ­νό­τη­τα Ἐκ­κλη­σι­ῶν ἀναζητεῖ­ται στὸ πλαί­σιο τῆς Οἰ­κου­με­νι­κῆς Κι­νή­σε­ως; .­.. δί­νε­ται ἡ ἐν­τύ­πω­ση, ὅ­τι ὑ­πάρ­χει δεδομέ­νη δι­αί­ρε­ση στὴν Ἐκ­κλη­σί­α καὶ οἱ προ­ο­πτι­κὲς τῶν δι­α­λε­γο­μέ­νων ἀ­πο­βλέ­πουν στὴν δια­σπα­σθεῖ­σα ἑ­νό­τη­τα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας».
Καὶ συνεχίζει λέγοντας: «Ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ὡς θεμελιώδης ἰδιότητά της, εἶναι δεδομένη ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν φύση τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἐκφράζει τὴν αὐτοσυνειδησία της, ἡ ὁποία διατυπώθηκε ἱστορικὰ στὸν Ὅρο - Ἀπόφαση τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (381), ὁ ὁποῖος ἀπετέλεσε καὶ τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως τῆς Ἐκκλησίας.

Στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, ὁμολογοῦμε ὅτι πιστεύουμε «εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν». Ἂν, ὅμως, ἡ Ἐκκλησία εἶναι «Μία» –κατὰ τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεώς μας- τότε, δὲν μποροῦν, κατὰ κυριολεξία, νὰ ὑπάρχουν ἑτερόδοξες-αἱρετικὲς Ἐκκλησίες.

Ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ὡς ἰδιότητα τοῦ ἑνὸς σώματος τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ἀπολύτως καὶ ἀμετακλήτως διασφαλισμένη ἀπὸ τὴν Κεφαλή της, τὸν Χριστό, διὰ τῆς συνεχοῦς παρουσίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος σ’ αὐτὴν ἤδη ἀπὸ τὴν Πεντηκοστή.

Κατ’ ἀρχήν, πρέπει νὰ ποῦμε, ὅτι ἡ ἑνότητα τῶν ἀνθρώπων μὲ τὸν Τριαδικὸ Θεὸ καὶ μεταξὺ τους –ποὺ συνιστᾶ καὶ τὸν ὑπέρτατο βαθμὸ ἑνότητας τῶν ἀνθρώπων- εἶναι ὁ κύριος καὶ οὐσιαστικὸς σκοπὸς τῆς ὅλης Θείας Οἰκονομίας, ἡ ὁποία ἐκφράστηκε διὰ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ εἰδικότερα διὰ τῆς ἐγκαθιδρύσεως τῆς Ἐκκλησίας Του.

Ἡ Ἐκκλησία, ὡς μυστηριακὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ὁ χαρισματικὸς χῶρος, ὅπου συγκροτεῖται, βιώνεται καὶ φανερώνεται ἡ ἑνότητα τῶν πιστῶν, ὡς εἰκόνα τῆς ἑνότητας τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Κατὰ συνέπεια, οἱ θεολογικὲς καὶ ὀντολογικὲς προϋποθέσεις γιὰ τὴν ἀναφορὰ τῶν πιστῶν στὴν Τριαδικὴ ἑνότητα βρίσκονται στὴν ἵδρυση καὶ σύσταση τῆς Ἐκκλησίας, ὡς θεανθρωπίνου σώματος τοῦ Χριστοῦ, στὸ ὁποῖο ἁρμόζονται οἱ πιστοί, ὡς ὀργανικὰ μέλη Του. Τὴν ἀδιάπτωτη ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας ἐγγυᾶται ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ὡς θεανθρώπινη Κεφαλή της.

Ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, καθεαυτήν, εἶναι ἀδιάσπαστη ὀντολογικῶς καὶ φανερώνεται θεσμικῶς στὴν πίστη, τὴν λατρεία καὶ τὴν διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ τριπλῆ αὐτὴ ἑνότητα θεμελιώνεται στὸ τρισσὸ ἀξίωμα τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀντλεῖται ἀπὸ αὐτό: δηλαδή, τὸ προφητικό, τὸ ἀρχιερατικὸ καὶ τὸ βασιλικό. Κατὰ συνέπεια, οἱ τρεῖς αὐτὲς φανερώσεις τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας θὰ πρέπει νὰ θεωροῦνται ὡς ὀργανικὰ ἀλληλοεξαρτώμενες, ἀλληλοπεριχωρού-μενες καὶ ἀδιάσπαστες συντεταγμένες τῆς μιᾶς καὶ πλήρους ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ὡς συνόλου, παρέχεται μυστηριακῶς, συντηρεῖται ὅμως καὶ καλλιεργεῖται μὲ τὴν ἄσκηση τῶν θείων ἐντολῶν καὶ φανερώνεται, κατεξοχήν, εὐχαριστιακῶς. Ἑπομένως, ἡ ἑνότητα αὐτὴ δὲν ὀφείλεται σὲ προςὸν τῆς φύσεώς μας, οὔτε πολὺ περισσότερο εἶναι ἀποτέλεσμα μιᾶς αὐτονομημένης δραστηριότητας τῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ ἀποτελεῖ καρπὸ καὶ δωρεὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ προκύπτει ἀπὸ τὴν ἐκ μέρους τους οἰκείωση τῆς χαρισματικῆς παρουσίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μόνο μέσα στὸ πλαίσιο τοῦ μυστηριακοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, δηλαδὴ τῆς μίας καὶ μόνης Ἐκκλησίας Του. Καὶ τοῦτο, γιατὶ ἡ ἑνότητα αὐτὴ προϋποθέτει τὴν ἄνωθεν, ἄκτιστη καὶ χαρισματικὴ γέννηση καὶ θεραπεία τῆς ἀνθρώπινης φύσεως ἀπὸ τὶς ὑπαρξιακὲς συνέπειες τῆς ἁμαρτίας, διὰ τοῦ μυστηρίου τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος, ἀλλὰ καὶ τὴν δωρεὰ τῆς ἀκτίστου θείας Χάριτος καὶ ἐνεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διὰ τοῦ μυστηρίου τοῦ Ἁγίου Χρίσματος.

Ἔτσι, ἐγκαθίσταται ἀμετακλήτως ἡ ἐντὸς τῶν πιστῶν ἄκτιστη Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ὅμως παραμένει ἐνεργὸς μόνον ὑπὸ τὴν προϋπόθεση τῆς ἀγαπητικῆς τηρήσεως τῶν θείων ἐντολῶν, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀκατακρίτου μετοχῆς στὰ θεουργὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτή, ἀκριβῶς, ἡ ἐντὸς τῶν πιστῶν ἐνεργὸς Βασιλεία τοῦ Θεοῦ συνιστᾶ καὶ τὴν κατεξοχὴν ὀντολογικὴ ἑνότητα τῶν πιστῶν κατ’ ἀρχὴν μὲ τὸν Τριαδικὸ Θεὸ καὶ στὴ συνέχεια μεταξύ τους, ἐπειδὴ τότε φανερώνεται ἡ χαρισματικὴ–μυστηριακὴ οἰκείωση τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος–καὶ τότε γίνονται πρακτικῶς ἕνα Πνεῦμα μὲ τὸν Τριαδικὸ Θεὸ καὶ μεταξύ τους. Τότε, τὸ ἑνοῦν αὐτοὺς -ἡ ἑνοποιός, δηλαδή, δύναμη- εἶναι ἡ δωρηθεῖσα καὶ ἐνεργοῦσα χαρισματικῶς σ’ αὐτοὺς ἄκτιστη θεία ἀγάπη, ἡ θεία Δόξα καὶ Βασιλεία, ὅπως τὴν ἔζησαν ἱστορικὰ οἱ πρόκριτοι τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ, κατὰ τὴν θεία Μεταμόρφωσή Του καὶ ὅλοι μαζὶ μετὰ καὶ μόνιμα, κατὰ τήν Ἁγία Πεντηκοστή.

Ὁ τρόπος, λοιπόν, πραγματώσεως αὐτῆς τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας δὲν εἶναι κτιστός, ἀλλὰ ἄκτιστος. Καὶ αὐτὸ μᾶς τὸ διαβεβαιώνει ἡ σαρκωμένη Ὑποστατικὴ Ἀλήθεια, στὴν Ἀρχιερατικὴ Προσευχή. Ὁ πυρήνας τῆς Ἀρχιερατικῆς Προσευχῆς τοῦ Χριστοῦ ἀφορᾶ τὴν ἑνότητα, τόσο ὡς πρὸς τὸν ὀντολογικὸ χαρακτῆρα της, ὅσο καὶ ὡς πρὸς τὸν τρόπο οἰκειώσεώς της: «κἀγὼ τὴν δόξαν, ἢν δέδωκάς μοι, δέδωκα αὐτοῖς», λέγει ὁ Χριστὸς στὸν Θεὸ Πατέρα, «ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς ἕν‧ ἐγὼ ἐν αὐτοῖς καὶ αὐτοὶ ἐν ἐμοί, ἵνα ὦσιν τετελειωμένοι εἰς ἕν, ἵνα γινώσκει ὁ κόσμος ὅτι σὺ μὲ ἀπέστειλας καὶ ἠγάπησας αὐτοὺς καθὼς ἐμὲ ἠγάπησας» (Ἰω. 17,22-23).

Μὲ ἄλλα λόγια, ἡ ἄκτιστη Δόξα καὶ Βασιλεία τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ εἶναι ὄχι μόνον ὁ τρόπος πραγματώσεως αὐτῆς τῆς Θεανθρώπινης ἑνότητας, ἀλλὰ καὶ τὸ μοναδικὸ πνευματικὸ «κλειδὶ» τῆς «ἄρρητης» βιώσεως καὶ τῆς «ἀπερινόητης» κατανοήσεώς της, ὡς φανερώσεως τῆς ἀκτίστου ἀγάπης τοῦ Θεοῦ Πατέρα, ποὺ παρέχεται διὰ τοῦ Χριστοῦ καὶ οἰκειώνεται βιωματικῶς ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι. Ὁ βαθμὸς τῆς χαρισματικῆς ἑνότητας τῶν πιστῶν, ὡς κτιστῶν ὄντων, παραλληλίζεται -πάντοτε τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν- μὲ τὸν βαθμὸ τῆς κατὰ φύση ἀκτίστου ἑνότητας ποὺ ἔχει ὁ Θεὸς Πατέρας μὲ τὸν Υἱό Του ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι.

Ἀπὸ τὸ παραπάνω Βιβλικὸ χωρίο προκύπτει, ὅτι ὁ σκοπὸς τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ γιὰ τοὺς πιστοὺς - κληρικούς, μοναχοὺς καὶ λαϊκούς, ἀγάμους καὶ ἐγγάμους - εἶναι ὁ ἴδιος ἀκριβῶς γιὰ ὅλους ἀνεξαιρέτως καὶ στὸν ἴδιο βαθμό. Εἶναι νὰ γίνουν ἕνα Πνεῦμα μὲ τὸν Τριαδικὸ Θεὸ καὶ μεταξύ τους, προκειμένου νὰ φθάσουν «ἀφθάστως» τὴν ἄκτιστη τελειότητα καὶ νὰ τὴν γεύονται καὶ στὴν παροῦσα ζωή, γιατὶ μόνον ἔτσι μποροῦν νὰ δίνουν ἐμπειρικὰ-βιωματικὰ τὴν μαρτυρία τους γιὰ τὴν τέλεια καὶ ἄκτιστη ἀγάπη Του καὶ νὰ παρέχουν θεοπειθῶς τὴν ἱεραποστολή τους πρὸς τὸν ἀλλοτριωμένο ἀπὸ τὸν Θεὸ κόσμο.

Κατὰ συνέπεια, μόνο ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, δηλαδὴ μόνον ἀκτίστως, μποροῦμε νὰ γίνουμε ἕνα στὴν Ἐκκλησία, γιατὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ποὺ παίρνουμε χαρισματικῶς δι’ αὐτῆς, εἶναι ἄκτιστη πραγματικότητα. Διὰ τῆς ἀκτίστου αὐτῆς ἑνότητας καταξιώνεται στὸν ὑπέρτατο βαθμὸ τόσο ἡ παροῦσα ὅσο καὶ ἡ μέλλουσα αἰώνια ζωὴ τῶν πιστῶν, ὡς σκοπὸς τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ μέσα στὴν μία καὶ μόνη Ἐκκλησία Του. Στὸ πλαίσιο αὐτὸ τῆς χαρισματικῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας, δὲν ἔχουν καμμία ὑπαρξιακὴ θέση οἱ ραφιναρισμένες εἰδωλοποιήσεις οὔτε τῶν ἐγγάμων (συζύγων καὶ παιδιῶν) οὔτε τῶν ἀγάμων –κληρικῶν ἢ μοναχῶν– σὲ ὁποιαδήποτε πρόσωπα ἢ θεσμούς. Γι’ αὐτό, ἂν κάποια μορφὴ ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας συμβαίνει νὰ εἰδωλοποιεῖται καὶ νὰ ἐμφανίζονται ὡς λάτρεις της κληρικοὶ ὅλων τῶν βαθμῶν καὶ λαϊκοί, τοῦτο σημαίνει, ὅτι αὐτὴ ἡ μορφὴ ἑνότητας εἶναι κτιστὴ καὶ αὐτονομημένη ἀπὸ τήν Ἐκκλησία, καθεαυτήν, γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι, σαφῶς, ἀπόβλητη, ὡς ξένη πρὸς τὸν χαρακτῆρα της.

Ἡ τέλεια καὶ χαρισματικὴ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας νοεῖται καὶ φανερώνεται στὴν πράξη, κατὰ τὸν ἱερὸ Χρυσόστομο, ὡς συμφωνία στὸ φρόνημα –τὴν πίστη-, ἀλλὰ καὶ ὡς συμφωνία στὴν ἐσωτερικὴ διάθεση – τὴν ἀγάπη. Πρωτίστως, ὅμως, ἡ ἑνότητα προϋποθέτει τὸ ἴδιο -ἑνιαῖο φρόνημα. Μάλιστα, ἡ ὁμοφροσύνη εἶναι αὐτὴ πού, πρακτικῶς, ἐγγυᾶται τὴν ἑνότητα, ἐνῶ ἡ ἀγάπη –κατὰ τὸν ἴδιο Πατέρα –προκύπτει ἀπὸ τὴν ὀρθὴ πίστη (PG 62, 509). Γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς, ἡ «ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ» δοξολογία τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ στὴ θεία Λατρεία προϋποθέτει ὄχι μόνο τὴν πίστη, ἀλλὰ ἀπαραιτήτως καὶ μία ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ζωή, ἡ ὁποία εἶναι, κατεξοχήν, ζωὴ γνήσιας καὶ ἄκτιστης ἀγάπης. Μὲ αὐτὲς τὶς βιωματικὲς προϋποθέσεις, ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ὡς συνόλου, καὶ ἡ ἑνότητα τῶν πιστῶν, ὡς μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, ἔχουν καὶ τὴν ὁρατὴ φανέρωσή τους στὴν Εὐχαριστιακὴ Σύναξη, στὸ πλαίσιο τῆς Θείας Λατρείας.

Ἀπ’ ὅσα λέχθηκαν παραπάνω, φρονοῦμε, ὅτι γίνεται σαφὲς καὶ ἀπόλυτα κατανοητό, ὅτι εἶναι ἐντελῶς ἀδύνατη -ὀντολογικῶς καὶ πρακτικῶς- ἡ ἑνότητα μὲ τοὺς καταδικασθέντες, ἀπὸ Οἰκουμενικὲς Συνόδους, αἱρετικούς, χωρὶς τὴν ἐν μετανοίᾳ καὶ τὴν κατὰ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες ἔνταξή τους στὴν Μία καὶ μόνη, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, τὴν Ὀρθοδοξία. Γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι προφανές, ὅτι ἡ ἀπροϋπόθετη καὶ αὐθαίρετη «ἐκκλησιαστικοποίηση» τῶν αἱρετικῶν, ἀπὸ τὴ λεγόμενη Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο τῆς Κρήτης, εἶναι ἐκκλησιαστικῶς ἀπαράδεκτη, ἄκυρη καὶ ἀνίσχυρη καὶ συνιστᾶ πνευματικὴ μοιχεία, τὴν ὁποία, κατὰ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, βδελύσσεται ὁ Θεός, ὡς Θεὸς «ζηλωτής». Ἡ ἐν λόγῳ ἀντι-Κανονικὴ «ἐκκλησιαστικοποίηση» δὲν δεσμεύει ἐπ’ οὐδενί, ἐκκλησιαστικῶς, κανέναν Ὀρθόδοξο πιστό, ὁ ὁποῖος θέλει νὰ παραμένει -ὡς κυριολεκτικὰ πιστὸς- στὶς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, «ἑπόμενος» –μὲ τὸ συγκεκριμένο αὐτὸ τρόπο – «τοῖς ἁγίοις Πατρᾶσι»33.

Τὸ ἴδιο ἀντιορθόδοξο καὶ αἱρετικὸ συμπέρασμα περὶ ἀποκαταστάσεως τὴς ἑνότητος συνεχίζει καὶ παρακάτω λέγοντας:

Διό, ἡ Ὀρθόδοξος συμμετοχὴ εἰς τὴν κίνησιν πρὸς ἀποκατάστασιν τῆς ἑνότητος μετὰ τῶν ἄλλων Χριστιανῶν ἐν τῇ Μιᾷ, Ἁγίᾳ, Καθολικῇ καὶ Ἀποστολικῇ Ἐκκλησίᾳ οὐδόλως τυγχάνει ξένη πρὸς τὴν φύσιν καὶ τὴν ἱστορίαν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀλλ’ ἀποτελεῖ συνεπῆ ἔκφρασιν τῆς ἀποστολικῆς πίστεως καὶ παραδόσεως, ἐντὸς νέων ἱστορικῶν συνθηκῶν.

5. Οἱ σύγχρονοι διμερεῖς θεολογικοὶ διάλογοι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὡς καὶ ἡ συμμετοχὴ αὐτῆς εἰς τὴν Οἰκουμενικὴν Κίνησιν ἐρείδονται ἐπὶ τῆς συνειδήσεως ταύτης τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ οἰκουμενικοῦ αὐτῆς πνεύματος ἐπὶ τῷ τέλει τῆς ἀναζητήσεως, βάσει τῆς ἀληθείας τῆς πίστεως καὶ τῆς παραδόσεως τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας τῶν ἑπτὰ Οἰκουμενικῶν Συνόδων, τῆς ἑνότητος ὅλων τῶν Χριστιανῶν. Κατὰ τὴν ὀντολογικὴν φύσιν τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ἑνότης αὐτῆς εἶναι ἀδύνατον νὰ διαταραχθῇ.

Πάλι γίνεται ἀναφορὰ εἰς τοὺς θεολογικοὺς διαλόγους καὶ στὴν συμμετοχὴ αὐτῆς εἰς τὴν Οἰκουμενικὴν Κίνησιν, ποὺ ὅπως εἴδαμε παραπάνω ἀποτελοῦν ἐνυπόγραφη προδοσία τῆς πίστεως. Γιὰ νὰ εἴχαμε ὁμολογία πίστεως καὶ χαρακτήρα ἱεραποστολικὸ θὰ ἔπρεπε νὰ δηλοῦται ἀπὸ τοὺς ἐκπροσώπους τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν πὼς Ἐκκλησία εἶναι μία καὶ μοναδική, ἡ Ὀρθόδοξος, ἀλλὰ στὴν οὐσία ἀρνοῦνται τὴν μοναδικότητά της καὶ μόνον μὲ τὴν ἀποδοχὴ τῆς συμμετοχῆς της εἰς αὐτὴν καὶ ἀναπόφευκτα τὴν ἀποδοχὴ τοῦ ὅρου «Ἐκκλησίας» στὴν πανσπερμία τῶν μελῶν- αἱρέσεων αὐτῆς.

Ἐδῶ θὰ πρέπει νὰ διευκρινισθεῖ ὅτι στὴν ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἡ ὁποία εἶναι μία καὶ ἑνιαία δὲν ἔχει ἀπολεσθεῖ ποτὲ ἡ ἑνότητα ἐν τῇ πίστει καὶ ἡ κοινωνία ἐν τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι μεταξὺ τῶν χριστιανῶν καὶ δεδομένου ὅτι ἡ ἴδια θὰ διαρκέσει μέχρι τὸ τέλος τοῦ κόσμου, ὅπως εἶπε ὁ Κύριος «καὶ πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (Ματθ. 16:8), ἄρα ἡ κοινωνία αὐτῆς θὰ εἶναι ἐπίσης αἰώνια.

Ἀνάγκη ὅμως καὶ πάλι τῆς πατερικῆς ἐρμηνείας περὶ διαλόγων. Κατὰ τὸν ἱερὸ Χρυσόστομο ὁ διάλογος μὲ τοὺς αἱρετικοὺς δὲν προϋποθέτει ὁποιαδήποτε ὑποχώρηση ἀπὸ τὴν πίστη τῆς Ἐκκλησίας, οὔτε διαπραγμάτευση οἱουδήποτε σημείου της, ἀλλὰ ἐμμονὴ σ’ αὐτὴν καὶ προσπάθεια προσελκύσεως καὶ ἐπαναφορᾶς τους στὴν Ὀρθοδοξία μὲ σκοπὸ τὴ σωτηρία τους.

Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ καὶ τονίζει ἰδιαίτερα, ὅτι ἡ καλλιέργεια τῆς ἀγάπης καὶ ἡ ἐπικράτηση τῆς ὁμόνοιας προϋποθέτουν τὴ διαφύλαξη τῆς ἀλήθειας τῆς πίστεως, προτρέποντας ἐπιτακτικὰ ὅσους διαλέγονται μὲ τοὺς ὀπαδοὺς τῶν αἱρέσεων, «μηδὲν νόθον δόγμα τῷ τῆς ἀγάπης προσχήματι παραδέχησθε34», ἀλλὰ «εἰ που τὴν εὐσέβειαν παραβλαπτομένην ἴδοις, μὴ προτίμα τὴν ὁμόνοιαν τῆς ἀληθείας, ἀλλ’ ἵστασο γενναίως ἕως θανάτου (…) τὴν ἀλήθειαν μηδαμοῦ προδιδούς».35

Ἡ παραδοχὴ νόθων δογμάτων καὶ ἡ πλάνη στὴν πίστη, τονίζει ὁ ἱερὸς Πατήρ, οὔτε τὴν ἀληθινὴ ἀγάπη καλλιεργεῖ, οὔτε τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἑνότητα καὶ ὁμόνοια μπορεῖ νὰ ἐξασφαλίσει, ἐφόσον, ὅταν τίθενται σὲ ἕναν τέτοιο διάλογο ὑπὸ διαπραγμάτευση σημεῖα τῆς πίστεως μὲ σκοπὸ τὴν προσθήκη, ἢ τὴν ἀφαίρεση ἐπιμέρους στοιχείων γιὰ τὴν ἐπίτευξη συμφωνίας χάριν τῆς ἀγάπης, τότε ἐλλοχεύει ὁ κίνδυνος ἐκτροπῆς τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας σὲ ἄλλες καὶ μάλιστα ὀδυνηρότερες αἱρέσεις «ἵνα μὴ ἀναγκαζώμεθα μυρίαις ἐπιέναι αἱρέσεσι καὶ πράγματα ἔχειν, ἀλλ’ ὅπερ ἂν ἢ προσθεῖναι, ἢ ἀφελεῖν τις ἐπιχειρήσειεν ἐκείνης, τοῦτο νόθον εἶναι νομίσωμεν».36

Καὶ τοῦτο, διότι, ὅπως ὑπογραμμίζει χαρακτηριστικὰ ἑρμηνεύοντας τὸν ἀπ. Παῦλο, «ὅτι μικρὸν παραποιηθέν, τὸ ὅλον λυμαίνεται, εἶπε τὸ Εὐαγγέλιον ἀνατρέπεσθαι» Γιὰ νὰ τὸ ἐξηγήσει καλύτερα συγκρίνει τὴν προσπάθεια νοθεύσεως τοῦ περιεχομένου τῆς πίστεως μὲ τὴν παραχάραξη ἑνὸς νομίσματος, τονίζοντας ὅτι «καθάπερ γὰρ ἐν τοῖς βασιλικοῖς νομίσμασιν ὁ μικρὸν τοῦ χαρακτῆρος περικόψας, ὅλον τὸ νόμισμα κίβδηλον εἰργάσατο, οὕτω καὶ ὁ τῆς ὑγειοῦς πίστεως καὶ τὸ βραχύτατον ἀνατρέψας, τῷ παντὶ λυμαίνεται».37

Ὁ σκοπὸς τοῦ διαλόγου μὲ τοὺς αἱρετικούς, συνεπῶς, δὲν εἶναι ἡ διαπραγμάτευση τῆς ὀρθοδόξου πίστεως μαζὶ τους, ἀλλὰ ἡ ἐπίτευξη τῆς ἐν μετανοίᾳ ἐπιστροφῆς τους στὴν Ἐκκλησία ὡς σὲ πνευματικὸ ἰατρεῖο «ἰατρεῖον ὁ οἶκος οὗτος ἔστηκε πνευματικόν».38

Καὶ ἐρχόμαστε εἰς τὸ ἐπίμαχον σημεῖον, τὸ ἔκτο ἄρθρο τοῦ κειμένου ὅπου ἀποκαλύπτεται πλέον ὅτι ἡ Σύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου διεξήχθη μόνον καὶ μόνον γιὰ νὰ κατοχυρώσουν τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τὰ κείμενα τοῦ Π.Σ.Ε.

6. Παρὰ ταῦτα, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀποδέχεται τὴν ἱστορικὴν ὀνομασίαν τῶν μὴ εὑρισκομένων ἐν κοινωνίᾳ μετ’ αὐτῆς ἄλλων ἑτεροδόξων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καὶ Ὁμολογιῶν, ἀλλὰ πιστεύει ὅτι αἱ πρὸς ταύτας σχέσεις αὐτῆς πρέπει νὰ στηρίζωνται ἐπὶ τῆς ὑπ’ αὐτῶν ὅσον ἔνεστι ταχυτέρας καὶ ἀντικειμενικωτέρας ἀποσαφηνίσεως τοῦ ὅλου ἐκκλησιολογικοῦ θέματος καὶ ἰδιαιτέρως τῆς γενικωτέρας παρ’ αὐταῖς διδασκαλίας περὶ μυστηρίων, χάριτος, ἱερωσύνης καὶ ἀποστολικῆς διαδοχῆς.

Στὴν σοφιστικὴ καὶ δαιμονικὴ φράση: «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀποδέχεται τὴν ἱστορικὴν ὀνομασίαν τῶν μὴ εὑρισκομένων ἐν κοινωνίᾳ μετ’ αὐτῆς ἄλλων ἑτεροδόξων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καὶ Ὁμολογιῶν» ἔχουμε τὴν πλήρη καὶ ἐπίσημη ἀναγνώριση τῶν αἱρέσεων ὡς Ἐκκλησιῶν, καθὼς ἡ συγκεκριμένη δογματικὴ ἀπόφαση ἀναγνωρίζει ὡς «ὀρθοτομοῦσες Ἐκκλησίες» καὶ ὄχι ὡς αἱρέσεις, ὅπως πράγματι εἶναι, τοὺς Μονοφυσίτες (ἢ Προχαλκηδόνιους), τοὺς Παπικούς, τοὺς Παλαιοκαθολικούς, τοὺς Ἀγγλικανοὺς καὶ λοιποὺς Προτεστάντες.

Στὴν συγκεκριμένη δογματικὴ ἀπόφαση δὲν ἀναφέρεται καθόλου ἡ λέξη «αἵρεση», σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ δογματικὰ μνημεῖα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καὶ τοὺς ἱερούς της Κανόνες, ποὺ κάνουν ἐκτεταμένη χρήση τοῦ ὅρου «αἵρεση».

Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ ἴδια δογματικὴ ἀπόφαση θεωρεῖ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὡς μία ἄλλη χριστιανικὴ ἐκκλησία ἢ ὁμολογία. Τόσο, δηλαδή, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὅσο καὶ οἱ ἄλλες ἑτερόδοξες ὀνομαζόμενες «ἐκκλησίες» καὶ ὁμολογίες ἔχουν τὴν ἴδια πίστη, ἀλλὰ διαφέρουν μόνο στὴ θεολογικὴ διατύπωσή της. Καὶ γι’ αὐτὸ τὸν λόγο, προκειμένου νὰ ὑπάρξει συγκρητιστικὴ - δηλαδὴ ὄχι ἐπὶ τῆς πραγματικῆς ταυτότητας πίστης - ἑνότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μὲ τὶς αἱρετικὲς ὁμάδες, τὸ μόνο ποὺ ἀπομένει εἶναι νὰ ὑπάρξει πρόοδος στὴ σύγκλιση τῶν θεολογικῶν τους διατυπώσεων ὡς πρὸς τὸ θέμα τῆς δῆθεν κοινῆς πίστης. Ἡ ἐν λόγῳ δογματικὴ ἀπόφαση διατυπώνεται ὡς ἑξῆς: «ταχυτέρα καὶ ἀντικειμενικωτέρα ἀποσαφήνιση τοῦ ὅλου ἐκκλησιολογικοῦ θέματος καὶ ἰδιαιτέρως τῆς γενικωτέρας παρ’ αὐτοῖς διδασκαλίας περὶ μυστηρίων, χάριτος, ἱερωσύνης καὶ ἀποστολικῆς διαδοχῆς».

Ἀποδέχεται ἔτσι ἡ Σύνοδος ὅτι ὁ Παπισμὸς εἶναι Ἐκκλησία, συναποδέχεται καὶ τὶς ἀποφάσεις τῶν θεολογικῶν διαλόγων μετὰ τῶν παπικῶν, οἱ ὁποῖοι τώρα λαμβάνουν καὶ συνοδικὴν ἰσχύν. Σὲ αὐτούς, ὅμως, ὅπως γνωρίζετε, γίνεται ἀναγνώρισις ἐκκλησιαστικοῦ χαρακτήρα, ἀποστολικῆς πίστεως, αὐθεντικῶν μυστηρίων καὶ ἀποστολικῆς διαδοχῆς στὴν Παπικὴ Αἵρεση.39 Ἐξ αὐτῆς, λοιπὸν καὶ μόνον, τῆς ἀποφάσεως ἀποδεικνύεται ὅτι ἡ Σύνοδος αὐτὴ ἔχει ἐκπέσει τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καὶ ὁμολογίας.

Καὶ συνεχίζει τὸ 6ο ἄρθρο:

Οὕτω, ἦτο εὔνους καὶ θετικῶς διατεθειμένη τόσον διὰ θεολογικούς, ὅσον καὶ διὰ ποιμαντικοὺς λόγους, πρὸς θεολογικὸν διάλογον μετὰ τῶν λοιπῶν χριστιανῶν εἰς διμερὲς καὶ πολυμερὲς ἐπίπεδον καὶ πρὸς τὴν συμμετοχὴν γενικώτερον εἰς τὴν Οἰκουμενικὴν Κίνησιν τῶν νεωτέρων χρόνων, ἐν τῇ πεποιθήσει ὅτι διὰ τοῦ διαλόγου δίδει δυναμικὴν μαρτυρίαν τοῦ πληρώματος τῆς ἐν Χριστῷ ἀληθείας καὶ τῶν πνευματικῶν αὐτῆς θησαυρῶν πρὸς τοὺς ἐκτὸς αὐτῆς, μὲ ἀντικειμενικὸν σκοπὸν τὴν προλείανσιν τῆς ὁδοῦ τῆς ὁδηγούσης πρὸς τὴν ἑνότητα.

Πάλι γίνεται λόγος γιὰ τὴν ἀπωλεσθεῖσαν ἑνότητα καὶ φυσικὰ γιὰ τὸν διάλογο ποὺ ὅπως εἴπαμε ἀνωτέρω ἀπαγορεύεται ρητῶς ἀπὸ τοὺς ἱεροὺς κανόνες. Ἐδῶ βλέπουμε καὶ τὴν διαστρέβλωση τὴς ἀλήθειας, παρουσιάζοντας τὸν διάλογο ὡς «δυναμικὴ μαρτυρίαν τοῦ πληρώματος τῆς ἐν Χριστῷ ἀληθείας καί τῶν πνευματικῶν αὐτῆς θησαυρῶν πρός τούς ἐκτός αὐτῆς», πράγμα ποὺ γίνεταῖ μόνον μὲ τὴν ἱεραποστολικὴ δράση τῆς Ἐκκλησίας, χωρὶς φυσικὰ ἐκπτώσεις εἰς τὴν πίστη καὶ στὰ δόγματα.

Μετὰ τιμῆς,

Γέρων Σάββας Λαυριώτης

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)


ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ