Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2018

ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ Πρὸς ἐνημέρωση τοῦ Χριστεπωνύμου πληρώματος



Στὸ ψήφισμα τῆς μεγάλης κληρικολαϊκῆς συνάξεως τοῦ Ὡραιοκάστρου ὅπου πραγματοποιήθηκε στίς 4 Ἀπριλίου τὸ 2017(ΕΔΩ), μεταξὺ τῶν ἄλλων ἐδηλώσαμεν τὰ ἑξῆς: 

«Διακόπτουμε τὴν κοινωνία μὲ τὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖο, ὡς τὸν κύριο ἐμπνευστὴ τῆς Συνόδου, ἐκφραστὴ καὶ κήρυκα τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ μὲ τοὺς ἐπισκόπους ποὺ ἀποδέχονται τὴν σύνοδο τῆς Κρήτης ὡς Ὀρθόδοξη. Κάνουμε χρήση τοῦ 10ου καὶ 31ου ἐκ τῶν Ἀποστολικῶν Κανόνων, τοῦ 2ου τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου, τοῦ 33ου τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδου, καθὼς καὶ τοῦ 15ου τῆς πρωτοδευτέρας Συνόδου ἐπὶ Ἁγίου Φωτίου τοῦ Μεγάλου, ἀκολουθώντας κατὰ πάντα τοὺς Ἁγίους Πατέρες στὴν διάγνωση, ἀντιμετώπιση καὶ θεραπεία τῶν ἀναφυομένων αἱρέσεων. Εἴμαστε συνοδοιπόροι καὶ συναγωνιστές μὲ ὅλους τοὺς ἱερεῖς, μοναχοὺς καὶ λαϊκοὺς ποὺ ἔκοψαν τὸ μνημόσυνο τῶν πατριαρχῶν καὶ ἐπισκόπων τους ποὺ ὑποστηρίζουν τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ δὲν καταδικάζουν τὴν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης, καὶ περιμένουμε καὶ τοὺς ἄλλους ἀδελφοὺς μας μὲ ὀρθόδοξο φρόνημα, ἀφοῦ ὡριμάσει μέσα τους ὁ καρπὸς τῆς ὁμολογίας καὶ τῆς ἀντίστασης, νὰ ἀκολουθήσουν, διακόπτοντας καὶ αὐτοὶ τὸ μνημόσυνο τῶν αἱρετικῶν οἰκουμενιστῶν.

Ὡς ἐκ τούτων, ζητᾶμε ἀπὸ τοὺς ἀπανταχοῦ Ἐπισκόπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας:

Νά συγκροτηθεῖ Ὀρθόδοξη Σύνοδος καταδίκης τῶν ἀνωτέρω ἐκτεθέντων, πρὸς ἀποφυγὴ σχισμάτων καὶ διαιρέσεων τῶν πιστῶν.

Διευκρινίζεται δὲ πρὸς πάντας, ὅτι ὁ διεξαγόμενος ἐκκλησιαστικὸς ἀγῶνας ἔχει σωτηριολογικὸ χαρακτῆρα, μὲ τὸν ὁποῖον ἐμμένουμε πιστοὶ στὴν ἐκκλησιολογία τῆς ὀρθοδόξου πατερικῆς παραδόσεως καὶ ἕνεκα τούτου, ἐντὸς τοῦ Σώματος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Δὲν μνημονεύουμε ἕτερον ἐπίσκοπον, δὲν προβαίνουμε εἰς σύστασιν ἑτέρας “ἐκκλησίας”, ἄπαγε τῆς βλασφημίας, οὔτε προσχωροῦμε σὲ καμμία παράταξη. Μένουμε ἁπλὰ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ. Μένουμε πιστοὶ εἰς τό Σύμβολον τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καὶ ὁμολογοῦμε ὅ,τι παραλάβαμε, τὴν διαχρονικὴ ἁγιοπατερικὴ σωτήριο ἀλήθεια. Ὅ,τι ἄλλο κυκλοφορήσει εἰς βάρος μας θὰ ἀποτελεῖ μία, δαιμονικῆς ἔμπνευσης, συκοφαντία.»

Ὡς ἐκ τούτου, βρισκόμαστε στὴν δυσάρεστη θέση, νὰ διαχωρίσουμε τὴν θέσιν μας περὶ προσαρτήσεως τοῦ ἀγῶνος τῆς ἀποτειχίσεως στὶς παρατάξεις τῶν Γ.Ο.Χ., ἐπαναλαμβάνοντας πὼς τὸ φλέγον θέμα τῆς ἀλλαγῆς τοῦ ἠμερολογίου, τῆς δημιουργίας τῶν παλαιοημερολογιτικῶν παρατάξεων, καθὼς καὶ τὴν ἐπίλυση ὄλων αὐτῶν, θὰ ἐπιληφθεῖ μία Ὀρθόδοξη Σύνοδος, καὶ ὄχι ἐμεῖς. Παραμένουμε στοιχούμενοι τῶν ἁγίων Πατέρων, ἀκολουθώντας κατὰ γράμμα τό ψήφισμα τοῦ Ὡραιοκάστρου, καὶ δηλώνουμε γιὰ μία ἀκόμη φορὰ, ὅτι οἱ κατηγορίες ποὺ κυκλοφοροῦν εἰς βάρος μας, τὸ ὅτι ὁδηγοῦμε τόν ἀγῶνα πρὸς τὶς παρατάξεις τῶν Γ.Ο.Χ., κυρίως ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ ἰστολογίου «Πατερικὴ Παράδοση», εἶναι ὅπως εἴπαμε παραπάνω, μία δαιμονικῆς ἐμπνεύσεως συκοφαντία, γιὰ νὰ σπιλώσουν τὸν ἁγνὸ ἀγῶνα τῶν ἁγιορειτῶν.

Εἴθε ὁ Θεὸς διὰ πρεσβειῶν τῆς πανυπερευλογημένης Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἁειπαρθένου Μαρίας καὶ τῶν ὁσίων καὶ θεοφόρων ἁγιορειτῶν πατέρων ἡμῶν, νὰ δώσει δύναμη νὰ ἀκολουθήσωμε τὸν σταυρικὸ βίο τους, νὰ κρατήσωμεν τὴν πίστην ὅπου ἐλάβομεν ἀκεραίαν καὶ ἀκαινοτόμητον, ἔστω καὶ ἄν χρειασθεῖ νὰ διωχθοῦμε μέχρι θανάτου, καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο νὰ δώσουμε τὴν καλὴ ἀπολογία ἐπὶ τοῦ φοβεροῦ βήματος τοῦ Χριστοῦ (τὸ ὁποῖο εὐχόμαστε γιὰ κάθε Ὀρθόδοξο) εἰς τὸν ὁποῖον ἀνήκει πάσα δόξα τιμὴ καὶ προσκύνησις, σύν τῷ ἀνάρχῳ αὐτοῦ Πατρὶ καὶ τῷ παναγίῳ καὶ ἀγαθῷ καὶ ζωοποιῷ αὐτοῦ Πνεύματι νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Ἐκ μέρους τῶν ἁγιορειτῶν πατέρων 

ποὺ ἔχουν διακόψει τὴν κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς

 οἰκουμενιστές. 

Γέρων Σάββας Λαυριώτης. 



ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

Τετάρτη, 15 Αυγούστου 2018

ΠΑΤΗΡ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ 14-8-2001 ''5'η ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ ''



ΠΑΤΗΡ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ 14-8-2001 ''5'η ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ ''

ΟΛΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΓΙΝΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ καὶ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

.

Ἅγ. Νικόδημος Ἁγιορείτης

Μὲ κάθε δίκαιον ἔχαιρε καὶ ὑπερέχαιρε πρὸ τοῦ αἰῶνος ἡ Ἁγία Τριάς, προγινώσκουσα κατὰ τὴν θεαρχικήν της ἰδέαν, τὴν ἀειπάρθενον Μαριάμ. Διότι, εἶναι γνώμη τινῶν Θεολόγων, ὅτι ἂν καθ’ ὑπόθεσιν ὅλα τὰ ἐννέα τάγματα τῶν Ἀγγέλων ἤθελαν κρημνισθοῦν ἀπὸ τοὺς οὐρανοὺς καὶ νὰ γίνουν δαίμονες· ἂν ὅλοι οἱ ἀπὸ τοῦ αἰῶνος ἄνθρωποι ἤθελαν γένουν κακοὶ καὶ ὅλοι νὰ ὑπάγουν εἰς τὴν κόλασιν χωρὶς νὰ γλυτώσῃ τινάς· ἂν ὅλα τὰ κτίσματα, οὐρανός, φωστῆρες, ἄστρα, στοιχεῖα, φυτά, ζῶα, ἤθελαν ἀποστατήσουν κατὰ τοῦ Θεοῦ, νὰ εὔγουν ἀπὸ τὴν τάξιν τῶν καὶ νὰ ὑπάγουν εἰς τὸ μὴ ὄν· μ’ ὅλον τοῦτο, ὅλες αὐτὲς οἱ κακίες τῶν κτισμάτων, συγκρινόμεναι μὲ τὸ πλήρωμα τῆς ἁγιότητος τῆς Θεοτόκου, δὲν ἠδύναντο νὰ λυπήσουν τὸν Θεόν, διατί, μόνη ἡ Κυρία Θεοτόκος ἦτον ἱκανὴ νὰ Τὸν εὐχαριστήσῃ κατὰ πάντα καὶ διὰ πάντα καὶ νὰ μὴ Τὸν ἀφήσῃ τόσον νὰ λυπηθῃ διὰ τὸν χαϊμὸν καὶ τὴν ἀπώλειαν τῶν τόσων καὶ τόσων κτισμάτων Του, ὅσον ἤθελε Τὸν κάμῃ νὰ χαίρῃ ὑπερβαλλόντως διὰ λόγου Της μόνον.

Ἤγουν, διότι Αὐτὴ μόνη ἀσυγκρίτως Τὸν ἠγάπησεν ὑπὲρ πάντα· διότι Αὐτὴ μόνη ὑπὲρ πάντα ὑπήκουσεν εἰς τὸ θέλημά Του καὶ διότι Αὐτὴ μόνη ἐστάθη χωρητικὴ καὶ δεκτικὴ ὅλων ἐκείνων τῶν φυσικῶν, τῶν προαιρετικῶν καὶ τῶν ὑπερφυσικῶν χαρισμάτων, ὁποὺ ὁ Θεὸς διεμοίρασεν εἰς ὅλην τὴν κτίσιν.

Ἐν συντομίᾳ, διότι Αὐτὴ ἔγινεν ἕνας ἄλλος δεύτερος κόσμος,
ἀσυγκρίτως καλύτερος ἀπὸ ὅλον τὸν νοητὸν καὶ αἰσθητὸν κόσμον καὶ ἀρκετὸς μόνος νὰ δοξάζῃ αἰωνίως τὸν Ποιητὴν ἐκ τῆς καλλονῆς καὶ ποικιλίας τῶν χαρισμάτων του περισσότερον ἀπὸ ὅλην τοῦ παντὸς τὴν δημιουργίαν.

. Συνάγεται λοιπὸν ἐκ τῶν εἰρημένων, ὅτι, ἐπειδὴ καὶ ὁ Θεὸς προώρισε τὴν Θεοτόκον κατὰ τὴν προαιώνιον Αὐτοῦ εὐδοκίαν, ἤτις εἶναι, οὐχὶ τὸ ἑπόμενον καὶ κατ’ ἐπακολούθησιν θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ τὸ προηγούμενον καὶ κύριον Αὐτοῦ θέλημα, ὡς τὸ ἑρμηνεύει ὁ μέγας τῆς Θεσσαλονίκης Γρηγόριος [λόγῳ α´ εἰς τὰ Φῶτα καὶ λόγῳ εἰς τὴν Χριστοῦ Γέννησιν]· συνάγεται, λέγω, ἐκ τούτων, ὅτι, καθὼς τὸ περιβόλι γίνεται διὰ νὰ φυτευθῇ τὸ δένδρον καὶ πάλιν τὸ δένδρον φυτεύεται διὰ τὸν καρπόν, τοιουτοτρόπως ὅλος ὁ νοητὸς καὶ αἰσθητὸς κόσμος ἔγινε διὰ τὸ τέλος τοῦτο, ἤτοι διὰ τὴν Κυρίαν Θεοτόκον· καὶ πάλιν ἡ Κυρία Θεοτόκος, ἔγινε διὰ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν· καὶ οὕτως ἐτελειώθη ἡ ἀρχαία βουλὴ καὶ ὁ σκοπὸς ὁ πρῶτος τοῦ Θεοῦ· μὲ τὸ νὰ ἀνακεφαλαιώθησαν τὰ πάντα ἐν τῷ Χριστῷ, καὶ ἡνώθη ἡ κτίσις μὲ τὸν Κτίστην, οὐχὶ φυσικῶς, οὐχὶ προαιρετικῶς καὶ κατὰ χάριν, ἀλλὰ κατ’ αὐτὴν τὴν ὑπόστασιν· ὅστις εἶναι ὁ ἀνώτατος βαθμὸς τῆς ἑνώσεως, ὕστερα ἀπὸ τὸν ὁποῖον, ἄλλος ἀνώτερος, οὔτε εὑρέθη, οὔτε εὑρεθήσεται.

Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, «Ἀόρατος Πόλεμος»
Μέρος πρῶτον, Κεφάλαιον ΜΘ´, ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι ἄ.χ., σελ. 164.
ΠΗΓΗ

Συναξάρι της 15ης Αυγούστου – Εορτή Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Η κοίμηση της Θεοτόκου. Τοιχογραφία των Μιχαήλ Αστραπά και Ευτύχιου στον Άγιο Κλήμεντα της Αχρίδας.

Συναξάρια είναι τα εκκλησιαστικά βιβλία, που περιέχουν διηγήσεις για πολλούς αγίους και εορτές. Είναι συλλογές που σχηματίσθηκαν από περιλήψεις Μαρτυρίων και Βίων αγίων από διάφορους μεταγενέστερους συγγραφείς. Το Συναξάρι διαβάζεται στις λατρευτικές συνάξεις, συνήθως μετά την έκτη ωδή των Κανόνων του Όρθρου, και αναφέρεται με συντομία στη ζωή του εορταζόμενου άγιου ή στο περιεχόμενο της εορτής. Το πιο γνωστό Συναξάρι είναι το περίφημο Συναξάριον της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, που διαμορφώθηκε τον 10ο αιώνα. Τα Συναξάρια ουσιαστικά ταυτίζονται με τα Μηνολόγια, τα οποία επίσης κατά ημερολογιακή σειρά παραθέτουν κείμενα σχετικά με τους άγιους και τις εορτές.

ΣΥΝΑΞΑΡΙ 15ης ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Σήμερα γιορτάζουμε τη μνήμη της άγιας και σεβάσμιας Μετάστασης της άχραντης δέσποινας μας, Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, όταν ευδόκησε ο Θεός μας Χριστός να παραλάβει κοντά του τη Μητέρα του, γνωστοποιώντας τη Μετάσταση της από τη γη με άγγελο πριν από τρεις μέρες. Λέει· «Είναι καιρός εσένα τη Μητέρα μου να σε πάρω κοντά μου. Να μη θορυβηθείς λοιπόν καθόλου γι’ αυτό, αλλά χαρούμενη να δεχτείς την είδηση, γιατί μεταβαίνεις στην αθάνατη ζωή».

Όταν το έμαθε αυτό η Θεομήτωρ, χάρηκε πάρα πολύ. Εξαιτίας λοιπόν του πόθου της να πάει προς τον Υιό της, ανεβαίνει στο Όρος των Ελαιών με ζήλο για να προσευχηθεί —συνήθιζε συνέχεια να ανεβαίνει εκεί και να προσεύχεται—, γι’ αυτό και τότε κάτι παράξενο της συμβαίνει. Γέρνουν από μόνα τους τα φυτά του βουνού προς τη γη και σαν να είναι ζωντανοί δούλοι εκπληρώνουν τον οφειλόμενο σεβασμό προς τη Δέσποινα. Μετά την προσευχή της επιστρέφει σπίτι της κι αμέσως ολόκληρο αυτό ταρακουνιέται. Αφού φωταγώγησε ολόκληρο το σπίτι και ευχαρίστησε τον Θεό, συγκεντρώνει τους συγγενείς και τους γείτονες της, καθαρίζει το σπίτι, ετοιμάζει το κρεβάτι της και ό,τι άλλο χρειάζεται για την ταφή της, αποκαλύπτει τα λόγια που της είπε ο άγγελος για τη Μετάσταση της στον ουρανό, και για να πιστέψουν αυτά που τους είπε, τούς δείχνει το βραβείο που της έδωσε. Αυτό ήταν ένα κλαδί φοινικιάς.

Οι γυναίκες που είχαν προσκληθεί, όταν τα άκουσαν αυτά λούστηκαν στους θρήνους και οδύρονταν γοερά. Όταν όμως σταμάτησαν το κλάμα, την παρακαλούσαν να μην τις αφήσει ορφανές. Η Πανάμωμη διαβεβαίωνε όχι μόνον αυτές, αλλά και όλον τον κόσμο, ότι μετά τη Μετάσταση της θα τούς περιφρουρεί και θα τους επιβλέπει, αλλά η μεγάλη λύπη που αισθάνονταν όλοι, εξουδετέρωνε τα παρηγορητικά λόγια της που τους απηύθυνε. Έπειτα καθορίζει το τι θα γίνουν οι δύο χιτώνες της, ορίζει να τούς πάρουν δύο φτωχές χήρες, που ήταν φίλες της και γνωστές, και έπαιρναν τα απαραίτητα εφόδια για τη ζωή τους απ’ αυτήν.

Ενώ αυτά έτσι τα ανέπτυξε και τα τακτοποίησε, ξαφνικά ακούγεται ο ήχος μιας δυνατής βροντής και με τη βοήθεια πολλών νεφών από τα πέρατα του κόσμου αφού αρπάχτηκαν οι μαθητές του Χριστού, φθάνουν όλοι μαζί στο σπίτι της Θεομήτορος. Ανάμεσα σ’ αυτούς βρίσκονται ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, ο Ιερόθεος και μαζί του ο Τιμόθεος, οι έχοντες θεία σοφία ιεράρχες, που με τα νέφη μεταφέρθηκαν κι αυτοί. Όλοι, όταν έμαθαν την αιτία της συγκεντρώσεως τους, της έλεγαν τα έξης· «Εσένα, Δέσποινα, όταν παρέμενες στον κόσμο σε βλέπαμε σαν να βλέπαμε τον ίδιο τον Δεσπότη και Δάσκαλο μας και γι’ αυτό παρηγοριόμασταν, τώρα όμως όπως βλέπεις γεμίσαμε από λύπη και δάκρυα, εξαιτίας της μεταστάσεώς σου. Επειδή όμως με απόφαση του Υιού και Θεού σου πηγαίνεις στα υπερκόσμια, χαιρόμαστε που έτσι αποφάσισε ο Θεός για σένα». Ενώ τάλεγαν αυτά, μούσκευαν στα δάκρυα. Αύτη όμως απαντούσε· «Μη, φίλοι και μαθητές του Υιού και Θεού μου, μη μετατρέπετε τη χαρά μου σε πένθος, αλλά το σώμα μου να το κηδεύσετε, όπως θα το τακτοποιήσω εγώ πάνω στην κλίνη μου».

Αφού έγιναν αυτά έτσι, φθάνει και ο θεσπέσιος Παύλος, ο οποίος πέφτει στα πόδια της Θεοτόκου, την προσκυνά και αρχίζει να της λέει πολλά εγκώμια, όπως παραδείγματος χάριν· «Σε χαιρετώ, Μητέρα της ζωής και θεμέλιο του κηρύγματος μου. Αν και δεν είδα με τον Χριστό, βλέποντας εσένα νόμιζα ότι έβλεπα Εκείνον». Έπειτα τους αποχαιρετά όλους η Παρθένος, ξαπλώνει στο κρεβάτι της, τακτοποιεί το άχραντο σώμα της όπως ήθελε, δέεται για την κατάσταση του κόσμου και για ειρηνική συμπεριφορά των ανθρώπων, με τις ευχές της τους γεμίζει όλους με ευλογίες και έτσι τέλος παραδίδει το πνεύμα της στα χέρια του Υιού και Θεού της.
Μετά απ’ αυτά ο Πέτρος αρχίζει να ψάλλει νεκρικά τροπάρια. Οι υπόλοιποι Απόστολοι άλλοι σηκώνουν το νεκρικό φορείο κι άλλοι με λαμπάδες και ύμνους προχωρούν και συνοδεύουν το θεοδόχο σώμα στο μνήμα. Τότε λοιπόν, ακριβώς τότε, ακούγονταν άγγελοι να υμνολογούν και φωνές από τις υπερκόσμιες τάξεις των αγγέλων να γεμίζουν τον αέρα.
 
Εκείνη τη στιγμή οι άρχοντες των Ιουδαίων παρακίνησαν μερικούς από τον όχλο και τους πείθουν να δοκιμάσουν να ανατρέψουν το φορείο, όπου είχε τοποθετηθεί το ζωαρχικό σώμα, και να το ρίξουν κάτω. Όμως η δικαιοσύνη προφταίνει και τιμωρεί με τύφλωση όλους τους αυθάδεις. Ενός απ’ αυτούς του στερεί και τα δύο χέρια, επειδή με μεγαλύτερη μανία όρμησε και άγγιξε το ιερό εκείνο φορείο. Αυτός δίπλα στο φορείο με κομμένα τα αυδάθη χέρια του από το ξίφος της δικαιοσύνης και κρεμασμένα στο κενό, έμεινε εκεί ελεεινό θέαμα, μέχρις ότου πίστεψε μ’ όλη του τη ψυχή και θεραπεύτηκε και έγινε πάλι υγιής όπως ήταν και προηγουμένως. Αυτός, επειδή προσπαθούσε με κάθε τρόπο να σώσει τους τυφλούς, αφού πήρε ένα κομμάτι κλαδί φοινικιάς από το φορείο και το τοποθέτησε στους παθόντες, αμέσως τους γιάτρεψε, επειδή πίστεψαν κι αυτοί.

Οι Απόστολοι, όταν έφτασαν στο σημείο που λεγόταν Γεθσημανή και απόθεσαν στον τάφο το σώμα που υπήρξε πηγή ζωής, μένουν εκεί τρεις μέρες ακούγοντας μόνον αυτοί τις αγγελικές φωνές, οι οποίες δεν σταμάτησαν καθόλου. Επειδή όμως, όπως λέει η παράδοση, σύμφωνα με τη θεία οικονομία ένας από τους Αποστόλους, ο Θωμάς, έχασε την κηδεία του σώματος, που ήταν η πηγή της ζωής, γιατί έφτασε την τρίτη μέρα. Επειδή το έφερε αυτό βαρέως και στενοχωριόταν, γιατί δεν αξιώθηκε κι αυτός να πάρει μέρος στην τελετή όπως όλοι οι άλλοι συναπόστολοι, αποφάσισαν όλοι μαζί, για χάρη του Αποστόλου που δεν πρόφτασε, να ανοίξουν τον τάφο για να προσκυνήσει κι αυτός, αλλά αυτό που είδαν τους άφησε άναυδους. Βρήκαν τον τάφο άδειο από το άγιο σώμα, τί θαύμα!, και μόνον το σάβανο ήταν εκεί, παρηγοριά για όλους όσοι στο μέλλον θα λυπόταν, αλλά και αδιάψευστη απόδειξη για τη μετάσταση της. Μέχρι σήμερα βέβαια φαίνεται ο λαξεμένος στην πέτρα τάφος και προσκυνείται, ενώ είναι κενός από το σώμα της Θεοτόκου.
Γιορτάζεται η γιορτή της στον σεβαστό ναό της που βρίσκεται στις Βλαχέρνες και στις άγιες εκκλησίες που φέρνουν το όνομα στους διάφορους τόπους.

( Δημητρίου Τσάμη, Θεομητορικόν, τ. Δ΄ σ.379-387)

ΠΗΓΗ

Λόγος στην Κοίμηση της Θεοτόκου (Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτη).

koimissis

Τώρα λοιπόν, ενώ έκλεισε τους αισθητούς οφθαλμούς η Θεοτόκος, υψώνει για χάρη μας τους νοητούς, σαν λαμπρούς και μεγάλους φωστήρες που ποτέ ως τώρα δεν βασίλεψαν, για να αγρυπνούν και να εξιλεώνουν τον Θεό υπέρ της σωτηρίας του κόσμου. Τώρα, ενώ στα θεοκίνητα χείλη της σίγησε ο έναρθρος λόγος, αείλαλο ανοίγει το πρεσβευτικό της στόμα υπέρ όλου του γένους. Τώρα, ενώ συνέστειλε τις σωματικές και θεοφόρες της παλάμες, τις υψώνει άφθαρτες προς το Δεσπότη υπέρ ολόκληρης της οικουμένης. Τώρα, ενώ μας απέκρυψε τα ηλιοειδή και φυσικά χαρακτηριστικά της, ακτινοβολεί διά μέσου της σκιαγραφίας της εικόνας της και την παρέχει στο λαό προς ασπασμό ευεργετικό και σχετική προσκύνηση, είτε το θέλουν οι αιρετικοί είτε όχι. Ενώ λοιπόν πέταξε επάνω η πάναγνη περιστερά, δεν παύει να φυλάττει τα κάτω. Ενώ εξήλθε του σώματος, με το πνεύμα της είναι μαζί μας. Ενώ οδηγήθηκε στους ουρανούς, εξοστρακίζει από ανάμεσα μας τους δαίμονες μεσιτεύοντας προς τον Κύριο.

Κάποτε, μέσω της προμήτορος Εύας ο θάνατος εισήλθε και κυρίευσε τον κόσμο· τώρα όμως συναντώντας την μακάρια θυγατέρα εκείνης αποκρούστηκε και κατανικήθηκε από το ίδιο εκείνο μέρος απ’ όπου του είχε δοθεί η εξουσία. Ας χαρεί λοιπόν το γυναικείο φύλο, που αντί ντροπής αποκομίζει δόξα. Ας χαρεί και η Εύα, διότι δεν είναι πια καταραμένη, αλλά έχει να επιδείξει απόγονο της ευλογημένο την Μαρία. Ας σκιρτήσει η κτίση ολόκληρη, καθώς αντλεί μυστικά τα νάματα της αφθαρσίας από την παρθενική πηγή και απαλλάσσεται έτσι από την θανατηφόρα δίψα.

Τέτοια είναι η εορτή που έχουμε σήμερα. Τόσο μεγάλα είναι τα γεγονότα που υμνολογούμε. Αυτά μας χαρίζει η χριστοανθής ρίζα του Ιεσσαί, η ιερόβλαστη ράβδος του Ααρών, ο νοητός παράδεισος του ξύλου της ζωής, ο έμψυχος λειμώνας των παρθενικών αρωμάτων, το ανθισμένο θεογεώργητο αμπέλι του ώριμου και ζωογόνου σταφυλιού, ο υψηλός και επηρμένος χερουβικός θρόνος του Παμβασιλέα, ο οίκος ο γεμάτος από τη δόξα Κυρίου, το άγιο καταπέτασμα του Χριστού, ο φωτεινότατος τόπος της ανατολής, αυτά μας χαρίζει, καθώς κοιμήθηκε σήμερα ειρηνικά και δίκαια. Λέω κοιμήθηκε, όχι όμως και πέθανε. Πέρασε από την γη στον ουρανό, όμως δεν εγκατέλειψε την υπεράσπιση του ανθρώπινου γένους.

Με ποια λόγια λοιπόν να παραστήσουμε το μυστήριο σου; Αδυνατούμε να το σκεφθούμε· είμαστε ασθενείς για να το εκφράσουμε· μας πιάνει ίλιγγος να το περιγράψουμε. Διότι είναι παράξενο και υψηλό και ανώτερο για κάθε διάνοια. Δεν σχετίζεται και δεν ταιριάζει με κάτι άλλο, όπως συμβαίνει με τα υπόλοιπα πράγματα, έτσι ώστε να είμαστε σε θέση να δώσουμε πρόχειρα τις αποδείξεις από τα γύρω μας πράγματα. Αντίθετα, από τα υπερβατικά και ανώτερα μας κατανοούμε με ευλάβεια όσα αναφέρονται σε σένα, και σε σένα μόνη παραδίδουμε τα υπέρ άνθρωπο. Διότι άλλαξες τη φύση κατά την άρρητη γέννηση. Που άλλου άκουσε κανείς παρθένο να συλλαμβάνει ασπόρως! Ω θαύμα! Τη μητέρα και λεχώνα τη βλέπουμε άφθορη παρθένο, επειδή Θεός ήταν αυτό που γέννησε. Το ίδιο λοιπόν και στη ζωηφόρο κοίμησή σου: με το να είσαι διαφορετική από τους υπολοίπους, μόνη εσύ κατέχεις δικαιολογημένα την αφθαρσία και των δύο (ψυχής δηλ. και σώματος).

Ας μας αφηγηθεί όμως η Σιών τα παράδοξα εκείνης της ημέρας. Είχε λοιπόν συμπληρωθεί το όριο της ζωής. Είχε φθάσει η ώρα του θανάτου. Προγνώρισε σαν μητέρα Θεού η Παναγία τον καιρό της μεταστάσεως. Όταν λοιπόν τα αισθάνθηκε αυτά και τα κατάλαβε, τι μας λέει η παράδοση πως προσευχόταν και παρακαλούσε;

«Έφθασε η ήμερα της εξόδου μου· έφθασε ο χρόνος της εκδημίας μου προς εσένα. Ας παρευρεθούν εδώ αυτοί που θα υπηρετήσουν στον ενταφιασμό μου, Δέσποτα· είθε να σταθούν στο προσκέφαλό μου οι λειτουργοί που θα τελέσουν την κηδεία μου. Και στα μεν χέρια σου να αφήσω το πνεύμα μου, στα δε χέρια των μαθητών σου, για να το ενταφιάσουν, το άψαυστο και θεοδόχο σώμα μου, από όπου ανέτειλες εσύ η αθανασία. Ας παρασταθούν κοντά μου να μου δώσουν χαρά αυτοί που βρίσκονται διεσπαρμένοι στα πέρατα της γης, οι κήρυκες και υπηρέτες του ευαγγελίου σου. Κι αν εσύ ευδόκησες να μετατεθεί ζωντανός ακόμη ο δίκαιος Ενώχ στον ουρανό, γιατί έτσι έπρεπε, και ο Θεσβίτης Ηλίας φανερά να ανυψωθεί με πύρινο άρμα προς άγνωστες χώρες, για να αναμένουν και οι δύο το χρόνο της φρικτής και παμφώτεινης δευτέρας παρουσίας σου, και αν πάλι για μια ανάγκη του Δανιήλ θαυματούργησες, ώστε μέσα σε μια στιγμή ο προφήτης Αββακούμ να μεταφερθεί από την Ιερουσαλήμ στη Βαβυλώνα και πάλι να επιστρέψει, τότε τι σου είναι αδύνατο και μόνο αν το θέλησεις;»

Αυτά μόλις είπε η πανύμνητος, να που κατέφθασε και η δωδεκάδα των αποστόλων, από διαφορετική κατεύθυνση ο καθένας, σαν σύννεφα σπρωγμένα από τις πτέρυγες του Πνεύματος, που ήλθαν και στάθηκαν κοντά στη νεφέλη του φωτός. Τί λέγει λοιπόν εκείνη που έχει τα θεϊκά, τα πολλά, τα μεγάλα ονόματα, φέρνοντας, καθώς ήταν ξαπλωμένη, ένα γύρο το βλέμμα της και αντικρίζοντας αυτούς που ζητούσε;

«Ας αγαλλιάσει η ψυχή μου για τον Κύριο και αυτό θα γίνει για μένα ευφροσύνη και αίνεση και μεγαλείο εκ μέρους όλων των εθνών της γης. Διότι μου συγκέντρωσε τα θεμέλια της Εκκλησίας, μου συνάθροισε τους άρχοντες της οικουμένης, τους θαυμαστούς υπηρέτες της κηδείας μου. (Ω μεγαλοφυές θαύμα! Ω έργο μητρικής αφοσιώσεως προς τον υιό! Ω δώρο υιικής σχέσεως προς τη μητέρα!). Σαν άλλος ουρανός μου φάνηκε το δωμάτιο, με το να περικλείει μέσα του τους φωστήρες του κόσμου. Ναός Κυρίου φάνηκε η οροφή, που έφερε κοντά μου τους θείους μύστες και Ιερουργούς. Δεν θα μελετήσει πια η συμμορία των Ιουδαίων να πραγματοποιήσει τον εναντίον μου παραλογισμό. Δεν θα οπλίσει πια εναντίον μου το θρασύ του χέρι, για να με φονεύσει το συνέδριο των ιερέων. (Διότι κάποτε το είχαν σχεδιάσει και , μαζί με τον Υιό, θα φόνευαν οι αιμοχαρείς και τη Μητέρα, αλλά απέτυχαν στο σκοπό τους, γιατί τους εμπόδισε άνωθεν η θεία πρόνοια). Μεταβιβάζομαι σε τόπους κατοικίας απαραβίαστους, όπου δεν μπορεί ο εχθρός να εισαγάγει τις παγίδες της κακίας· όπου θα μπορώ να αντικρύσω την τερπνότητα του Κυρίου και να επισκεφθώ το Ναό, εγώ ο παμφώτεινος ναός Του». Και τί είπαν τότε προς αυτήν οι μακάριοι απόστολοι με λόγια είτε δικά τους είτε διαλεγμένα από τα στόματα των προφητών;

«Χαίρε κλίμαξ, που στηρίζεσαι στη γη και φτάνεις στον ουρανό, μέσω της οποίας έγινε η κάθοδος σε μας και η άνοδος προς τους ουρανούς του Κυρίου, κατά το μεγάλο πατριάρχη Ιακώβ».

Χαίρε βάτε με την τόσο παράδοξη μορφή, από την οποία εμφανίστηκε άγγελος Κυρίου σε μορφή πύρινης φλόγας και την οποία ενώ η φωτιά έκαιγε, δεν την κατέκαιε, κατά το μεγάλο θεόπτη Μωϋσή.

Χαίρε ο θεοδέγμων πόκος, από τον όποιο στράγγισε η ουράνια δρόσος, μία λεκάνη γεμάτη νερό, κατά τον θαυμασιώτατο Γεδεών.

Χαίρε πόλις του βασιλέως του μεγάλου, την οποία θαυμάζουν και μεγαλύνουν οι βασιλείς μαζί με τον ασματογράφο Δαυίδ.

Χαίρε η νοητή Βηθλεέμ, ο οίκος του Εφραθά, απ’ όπου εξήλθε ο βασιλιάς της δόξας, για να καταστεί άρχοντας στο λαό του Ισραήλ, του οποίου «αι έξοδοι απ’ αρχής εξ ήμερων αιώνος», όπως λέει ο Μιχαίας ο θειότατος.

Χαίρε το κατάσκιο παρθενικό όρος, από το οποίο εμφανίστηκε ο άγιος του Ισραήλ, κατά τον θεόφωνο Αββακούμ.

Χαίρε λυχνία ολόχρυση και φωτοφόρε, από την οποία έλαμψε στους «εν σκότει και σκιά θανάτου καθήμενους» το απρόσιτο φως της Θεότητος, κατά τη ρήση του θεσπέσιου Ζαχαρία.

Χαίρε το παγκόσμιο ιλαστήριο των ανθρώπων , διά του οποίου σε ανατολή και δύση δοξάζεται στα έθνη το όνομα του Κυρίου και παντού προσφέρεται θυμίαμα στο όνομά Του κατά τον αγιότατο Μαλαχία.

Χαίρε νεφέλη ανάλαφρη, πάνω στην οποία κάθισε ο Κύριος κατά τον ιεροφωνότατο Ησαΐα.

Χαῖρε η ιερά βίβλος των προσταγμάτων του Κυρίου και ο νεοχάρακτος νόμος της Χάριτος, χάριν της οποίας μας έγιναν γνωστά όσα αρέσουν στον Θεό, κατά τον πολυθρήνητο Ιερεμία.

Χαίρε η κλεισμένη πύλη, διά της οποίας ο Κύριος και Θεός του Ισραήλ εισήλθε και εξήλθε κατά τον μεγάλο θεόπτη Ιεζεκιήλ .

Χαίρε το αλατόμητο από χέρι ανθρώπου και υψηλότατο όρος, από το οποίο αποκόπηκε ο ακρογωνιαίος λίθος, κατά τον θεολογικότατο Δανιήλ.

Και ποιος νους να χωρέσει ή ποιος λόγος να αφηγηθεί όσα εκεί έψαλλαν, όσα είπαν, όσα μακάρισαν οι θεολόγοι; Όταν λοιπόν ιερούργησαν ιερώς όσα ταίριαζε και επιτέλεσαν τα άγια αγίως, να που έφθασε και ο Κύριος με τη δόξα της δυνάμεως του και όλη τη στρατιά του ουρανού. Και αόρατα μεν λειτουργούσαν οι ασώματοι, σωματικά δε γίνονταν υμνωδοί της θείας μεγαλειότητας οι απόστολοι. Σύμμεικτη ήταν, αδελφοί μου, η πανήγυρις και ο χορός ουράνιος μαζί και επίγειος — κι ας μη ξενίσει ο λόγος μου καθώς σκιαγραφεί τα θεοπρεπή γεγονότα —αποτελούμενος από Αγγέλους, Αρχαγγέλους, Κυριότητες, Θρόνους, Αρχές, Εξουσίες, Δυνάμεις, τις Χερουβικές και Σεραφικές, αποστόλους, μάρτυρες, δικαίους, άλλους να προτρέχουν, άλλους να προϋπαντούν, άλλους να ηγούνται, άλλους να προηγούνται, άλλους να ακολουθούν και άλλους να παρακολουθούν, και όλους να φωνάζουν χαρμόσυνα με ένα στόμα: «Άσατε τω Κυρίω», «αινέσατε τον Κύριον», «ευλογημένος Κύριος επί δίκαιον όρος το άγιον αυτού» και «ανυψωθήτω ο ουρανός εις το μετέωρον». Ποιος λοιπόν άκουσε ποτέ στον αιώνα τέτοιο εξόδιο, φιλόχριστοι αδελφοί; Ποιος γνώρισε την προπομπή μιας τέτοιας κηδείας; Ποιος κατάλαβε ποτέ μέχρι τώρα τέτοια μετάβαση, σαν κι αυτή που αξιώθηκε η Μητέρα του Κυρίου μου; Και δεν είναι παράξενο. Γιατί ακριβώς και κανένας δεν φάνηκε ποτέ υπέρτερος από αυτήν, που είναι μεγαλύτερη από όλους τους ανθρώπους.
Φρίττει το πνεύμα μου, ω Παρθένε, καθώς βάζω στο μυαλό μου το μεγαλείο της μεταστάσεώς σου. Μένει έκπληκτος ο νους μου, καθώς αναλογίζομαι το θαύμα της κοιμήσεως σου. Δένεται η γλώσσα μου, καθώς πάει να διηγηθεί το μυστήριο της παλινζωΐας σου. Διότι ποιος είναι εκείνος που θα μπορούσε επάξια «να κάνει γνωστούς όλους τους ύμνους σου» ή «να εξιστορήσει όλα τα θαυμάσια σου»; Ποιος νους υψηγόρος θα ρητορεύσει, ποιά γλώσσα μεγαλόστομη θα μιλήσει, θα έξαγγείλει και θα παραστήσει τα κατά σε, θα αποδώσει τα λόγια σου ή θα σταθεί αντάξια των δικών σου θαυμάσιων, τελετών, πανηγύρεων, εορτών, διηγήσεων, εγκωμίων; Γι’ αυτό και επί του παρόντος μυστηρίου η γλώσσα μας αποδεικνύεται αδύνατη, άτονη, αποτυχημένη, αποδοκιμασμένη. Διότι πράγματι υπερέχεις, υπερβάλλεις, υπερτερείς ασυγκρίτως, σε ύψος και μέγεθος από τον ανώτατο ουρανό· σε λαμπρότητα αγνείας, από το ηλιακό φως- σε απόκτηση παρρησίας, από το αγγελικό αξίωμα κάθε άυλης και λογικής υπάρξεως των νοητών και νοερών δυνάμεων.

Αλλά τί επίσημη και λαμπρή— με αγαλλίαση το λέω—η πανήγυρίς σου! Πόσο σημειοφόρος και θαυματουργική η μετάστασή σου! Πόσο ζωοπάροχος και αφθαρτοδώρητος ο ενταφιασμός σου, μητέρα του φωτός! Τώρα όμως που πέρασες τα σύννεφα και ανέβηκες στον ουρανό και μπήκες στα άγια των αγίων «εν φωνή αγαλλιάσεως και εξομολογήσεως», αξίωσε, Θεοτόκε, να ευλογήσεις πλούσια τα πέρατα της οικουμένης. Με τις πρεσβείες σου κάνε εύκρατους τους καιρούς- χάριζε τη βροχή στην ώρα της· κατεύθυνε σωστά τους ανέμους· κάνε τη γη να καρποφορεί· δώρισε την ειρήνη στην Εκκλησία· κράτυνε την Ορθοδοξία· φύλαγε την βασιλεία· απόκρουε τις επιθέσεις των βαρβάρων σκέπαζε ολόκληρο το γένος των Χριστιανών τέλος δε συγχώρησε και τη δική μου τόλμη. Διότι δικός σου είναι αυτός ο λόγος, Μητέρα του Θεού, και συ προφήτευσες μελωδικά εκείνο που θα γινόταν: «Διότι να που από τώρα, είπες, θα με μακαρίζουν όλες οι γενεές» (Λουκ. α’ 48). Επειδή λοιπόν δεν είναι δυνατόν να αποδειχθεί ψευδής ο θειος σου λόγος, δέξου κι από μένα τον ανάξιο δούλο σου, αυτή την κατά δύναμη προσφώνηση και «δος μου πάλι την αγαλλίαση που μου χαρίζει, η σωστική σου βοήθεια» (Ψαλμ. 50,14). Με τη δύναμη των πρεσβειών σου στήριξε με μαζί με το συγγενή μου και πνευματικό πατέρα μου και με το ποίμνιο που μου έχουν εμπιστευθεί- εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών, στον οποίον ανήκει η δόξα και η τιμή και το κράτος μαζί με τον παντοκράτορα Πατέρα και το ζωοποιό Πνεύμα, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Πηγή: www. imkby.gr (απόσπασμα)

Ἡ Κοίμησις Τοῦ Ἁγίου Μάξιμου τοῦ Ὁμολογητοῦ .


Τώρα μὲ τὴν Χάριν της θὰ μιλήσωμε περὶ τῆς ἐξόδου καὶ τῆς Μεταστάσεως αὐτῆς ἀπὸ τὸν παρόντα κόσμον εἰς τὴν αἰώνιον Βασιλείαν τοῦ Υἱοῦ της. Εἶναι ὄντως φαιδρὰ καὶ χαρμόσυνος γιὰ τὴν ἀκοὴν τῶν φιλοθέων ἡ τοιαύτη διήγησις.
Ὅταν, λοιπόν, ὁ Χριστός, ὁ Θεός μας, εὐδόκησε νὰ μεταθέση τὴν παναγίαν καὶ πανάμωμον μητέρα του ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτὸν εἰς τὴν Βασιλείαν του, προκειμένου νὰ λάβη τὸν ἄφθαρτον στέφανον τῶν ὑπερφυῶν ἀγώνων καὶ ἀρετῶν της, νὰ τὴν τοποθετήση θεομητροπρεπῶς «ἐκ δεξιῶν του, περιβεβλημένην μὲ πορφύραν καὶ πεποικιλμένην ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ» (Ψαλμ. μδ ́, 12) καὶ νὰ τὴν ἀνακηρύξη Βασίλισσαν πάντων τῶν κτισμάτων, ὁδηγῶν αὐτὴν εἰς τὸ ἐσώτερον τοῦ καταπετάσματος καὶ ἐγκαθιστῶν εἰς τὰ ἐπουράνια Ἅγια τῶν Ἁγίων, τῆς ἐγνωστοποίησε ἐκ τῶν προτέρων τὴν ἔνδοξον αὐτῆς μετάστασιν. Ἀπέστειλε πάλιν εἰς αὐτὴν τὸν ἀρχάγγελον Γαβριὴλ γιὰ νὰ τῆς ἀναγγείλη τὴν ἔνδοξον ἐκδημίαν της, καθὼς ἄλλοτε τὴν θαυμαστὴν αὐτῆς σύλληψιν. Τὴν
ἐπεσκέφθη λοιπὸν ὁ ἀρχάγγελος καὶ τῆς ἐπέδωσε ἕνα κλάδον φοίνικος, σύμβολον τῆς νίκης, τὸ ὁποῖον εἶχε ἄλλοτε χρησιμοποιήσει ὁ λαὸς ὑποδεχόμενος εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ τὸν Υἱόν της, τὸν νικητὴν τοῦ θανάτου καὶ ἐξολοθρευτὴν τοῦ Ἅδου.


Ὁμοίως καὶ τώρα ὁ Γαβριὴλ δίδει αὐτὸν τὸν κλάδον εἰς τὴν Παρθένον, ὡς σύμβολον τῆς νίκης κατὰ πάντων τῶν δεινῶν καὶ τῆς καταλύσεως τοῦ θανάτου, λέγοντας· «Ὁ Κύριος καὶ Υἱός σου σὲ προσκαλεῖ: Ἔφθασε ἡ ὥρα νὰ ἔλθης πλησίον μου, ὦ καλὴ μῆτερ μου (Ἆσμ. ἀσμ. β ́, 10 καὶ 13). Γιὰ τοῦτο μὲ ἀπέστειλε πάλι νὰ σοῦ ἀνακοινώσω, ὦ «εὐλογημένη ἐν γυναιξί», ὅτι σήμερα θὰ εὐφράνης, ὦ Κεχαριτωμένη, τὶς οὐράνιες στρατιὲς μὲ τὴν ἄνοδόν σου καὶ θὰ λαμπρύνης περισσότερον τὶς ψυχὲς τῶν ἁγίων, καθὼς ἔπλησες εὐφροσύνης τοὺς εὑρισκομένους εἰς τὴν γῆν. Ἀγάλλου καὶ σὺ μαζί τους καθὼς ἄλλοτε τὸ εἶχες φανερώσει, διότι ἀπὸ τώρα θὰ σὲ μακαρίζουν εἰς τοὺς αἰῶνας ὅλα τὰ λογικὰ κτίσματα, «πᾶσαι αἱ γενεαί». «Χαῖρε, κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ». Οἱ προσευχὲς καὶ οἱ ἱκεσίες σου ἀνέβησαν εἰς τὸν οὐρανόν, πρὸς τὸν Υἱόν σου, ὅθεν κατὰ τὸ αἴτημά σου σὲ προστάζει νὰ ἀφήσης τὸν κόσμον αὐτὸν καὶ νὰ ἀνέλθης εἰς τὰ οὐράνια σκηνώματα γιὰ νὰ εἶσαι αἰωνίως μαζί του, εἰς τὴν ἀληθινὴν καὶ αἰωνίαν ζωήν».
Καθὼς ἤκουσε ἡ ἁγία Θεοτόκος τοὺς λόγους τούτους ἐπλήσθη χαρᾶς καὶ ἔδωσε εἰς τὸν ἄγγελον τὴν ἰδίαν, ὅπως καὶ παλαιά, ἀπόκρισιν: «Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι —καὶ τώρα— κατὰ τὸ ρῆμα σου· καὶ ἀπῆλθεν ἀπ’ αὐτῆς ὁ ἄγγελος» (Λουκ. α ́, 38).
Τότε ἡ ὑπερευλογημένη καὶ ἔνδοξος Θεοτόκος Μαρία ἠγέρθη καὶ ἀγαλλομένη ἐπορεύθη εἰς τὸ ὄρος τῶν Ἐλαιῶν γιὰ νὰ ἀπευθύνη πρὸς τὸν Κύριον ἐν ἡσυχίᾳ τὶς εὐχαριστίες καὶ τὰ αἰτήματά της γι’ αὐτὴν τὴν ἰδίαν καὶ γιὰ τὸν κόσμον ὅλον. Ὅταν ἀνέβη εἰς τὸ ὄρος, ὕψωσε τὰ χέρια καὶ προσέφερε τὴν λογικὴν λατρείαν εἰς τὸν Υἱόν της, τὶς δεήσεις καὶ τὶς εὐχαριστίες της.


Συνέβη τότε ἕνα μέγα θαῦμα, τὸ ὁποῖον γνωρίζουν ἐκεῖνοι ποὺ ἠξιώθησαν τῆς τοιαύτης ἐμπειρίας καὶ δι’ αὐτῶν ἔφθασε ἕως ἐμᾶς. Ἐνῷ, δηλαδή, προσηύχετο καὶ παρακαλοῦσε τὸν Κύριον μέσα εἰς μίαν πραγματικὴν μυσταγωγίαν, ὅλα τὰ ἐκεῖ εὑρισκόμενα δένδρα ἔκλιναν πρὸς τὴν γῆν καὶ τὴν προσεκύνησαν. Ὅταν ἐτελείωσε τὴν ἱκεσίαν καὶ τὴν εὐχαριστίαν της, πλημμυρισμένη ὅλη ἀπὸ Θεὸν ἐπέστρεψε εἰς τὴν Σιών.

Εὐθὺς ἀμέσως ὁ Κύριος ἀπέστειλε ἐπὶ νεφέλης τὸν εὐαγγελιστὴν καὶ Θεολόγον Ἰωάννην, καθ’ ὅτι ἡ ἁγία Παρθένος εἶχε μεγάλην ἐπιθυμίαν νὰ τὸν ἰδῆ, δεδομένου ὅτι ὁ Κύριος τοὺς εἶχε συνδέσει δι’ υἱοθεσίας. Ἡ ἐξ ὅλων τῶν γυναικῶν ὑπερευλογημένη καθὼς τὸν εἶδε ἐχάρη ἀκόμη περισσότερον καὶ ἐζήτησε νὰ προσευχηθοῦν. Μετὰ τὴν εὐχὴν ἡ ἁγία καὶ ἀειπάρθενος Βασίλισσα ἀνεκοίνωσε εἰς τὸν Ἰωάννην καὶ εἰς τὶς ἐκεῖ παρευρισκόμενες παρθένους τὸ νέον μήνυμα τοῦ ἀρχαγγέλου ποὺ ἀφοροῦσε τὴν μετάθεσίν της καὶ τοὺς ἔδειξε τὸν κλάδον τοῦ φοίνικος τὸν ὁποῖον παρέλαβε ἀπὸ αὐτόν.

Παρήγγειλε νὰ ἑτοιμάσουν τὸν οἶκον της, νὰ ἀνάψουν λαμπάδες καὶ νὰ θυμιάσουν, διότι τὸν εἶχε ἤδη διακοσμήσει ὡς ἄλλον νυμφικὸν θάλαμον εἰς τὸν ὁποῖον θὰ ὑπεδέχετο τὸν ἀθάνατον Νυμφίον, τὸν παντευλόγητον Υἱόν της, τὸν ὁποῖον προσδοκοῦσε μὲ μίαν ἀκατάσχετον ἐλπίδα. Ὅταν ὅλα ἐτακτοποιήθησαν, ἐγνωστοποίησε εἰς τοὺς συνοδοὺς καὶ τοὺς γνωστούς της τὸ ἐπικείμενον μυστήριον τῆς Μεταστάσεώς της καὶ ἐκεῖνοι ἀμέσως τὴν περιεκύκλωσαν κλαίοντας καὶ θρηνώντας γιὰ τὸν ἀποχωρισμόν τους, καθ’ ὅτι μετὰ Θεὸν αὐτὴν εἶχαν ἐλπίδα καὶ βοήθειαν.

Ἡ ἀδελφή τους ὅμως, ἡ Θεομήτωρ καὶ Βασίλισσα, τοὺς παρηγοροῦσε ἕναν ἕναν χωριστὰ καὶ ὅλους μαζὶ καὶ τοὺς ἀπηύθηνε ἕνα συγκινητικὸν χαιρετισμὸν λέγουσα: «Χαίρετε, τέκνα μου εὐλογημένα καὶ μὴ κάμετε τὴν μετάστασίν μου ἀφορμὴν θρήνου, ἀλλὰ πλησθῆτε ἀγαλλιάσεως, διότι ἔρχεται ἡ αἰώνιος εὐφροσύνη, ὁ Κύριός μου καὶ Υἱός μου καὶ ἡ Χάρις καὶ τὸ ἔλεός του θὰ εἶναι πάντοτε μαζί σας».
Ἐκοίταξε ἔπειτα τὸν εὐαγγελιστὴν Ἰωάννην καὶ τοῦ εἶπε νὰ δώση τὴν ἐσθῆτα καὶ τὸ μαφόριόν της εἰς τὶς δύο χῆρες οἱ ὁποῖες τὴν ὑπηρετοῦσαν. Ἐν συνεχείᾳ τοὺς ἐφανέρωσε τὰ μυστήρια τῆς ἐκδημίας της καὶ τῆς ἐπ’ εὐκαιρίᾳ αὐτῆς θείας ἐπισκέψεως, καθὼς καὶ τὴν σημασίαν τοῦ κάθε γεγονότος. Ἔπειτα ἐκανόνισε τὰ τῆς κηδείας καὶ τοὺς παρήγγειλε πὼς νὰ τὴν μυρώσουν καθὼς καὶ ποῦ νὰ θάψουν τὸ πανάσπιλον σῶμα της.

Μετὰ ταῦτα ἡ ἔνδοξος Θεομήτωρ ἀνεκλίθη εἰς ἕνα κράββατον, τὴν κλίνην ἐκείνην τὴν ὁποίαν καθ’ ἑκάστην νύκτα ἔλουζε μὲ τὰ δάκρυα τῶν ὀφθαλμῶν της ἀπὸ ἀγάπην πρὸς τὸν Υἱόν της Ἰησοῦν Χριστὸν καὶ τὴν ἐλάμπρυνε μὲ τὶς προσευχὲς καὶ τὶς δεήσεις αὐτῆς. Κατόπιν ἐζήτησε καὶ πάλιν νὰ ἀνάψουν τὶς λαμπάδες. Οἱ δὲ ἐκεῖ συγκεντρωμένοι πιστοί, αἰσθανόμενοι ὅτι ἐγγίζει ἡ ὥρα τῆς ἐκδημίας τῆς μητρὸς αὐτῶν Παναγίας Παρθένου, ἐξέσπασαν εἰς λυγμούς. Ἔπεσαν εἰς τὸ ἔδαφος καὶ τὴν ἱκέτευαν νὰ μὴ τοὺς ἀφήση ὀρφανούς. Ἐὰν ὅμως ἦταν ἀναπόφευκτος ἡ ἀναχώρησίς της ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτόν, νὰ τοὺς συνοδεύη εἰς τὸ ἑξῆς μὲ τὴν Χάριν καὶ τὶς πρεσβεῖες της.

Ἡ ἁγία Θεοτόκος ἤνοιξε τότε τὸ ἀμόλυντον καὶ καθαρώτατον στόμα της καὶ τοὺς εἶπε: «Ἡ εὐδοκία τοῦ Υἱοῦ καὶ Θεοῦ μου ἐπ’ ἐμέ· “οὗτός μου Θεὸς καὶ δοξάσω αὐτόν· Θεὸς τοῦ Πατρός μου καὶ ὑψώσω αὐτόν”» (Ἐξοδ. ιε ́, 2). Αὐτὸς εἶναι ὁ Υἱός μου, ὁ ὁποῖος κατὰ σάρκα ἐγεννήθη ἀπὸ ἐμέ, ὅμως πατὴρ αὐτοῦ εἶναι ὁ Θεός, ὁ καὶ τῆς μητρὸς αὐτοῦ δημιουργός. Γιὰ τοῦτο ποθῶ νὰ πορευθῶ πρὸς αὐτόν, ὁ ὁποῖος χορηγεῖ εἰς πάντας τὸ εἶναι καὶ τὴν ζωήν. Παρ’ ὅλον δὲ ποὺ θὰ ὑπάγω ἐκεῖ πλησίον του, δὲν θὰ παύσω νὰ παρακαλῶ καὶ νὰ πρεσβεύω ὑπὲρ ὑμῶν καὶ ὑπὲρ πάντων τῶν χριστιανῶν καὶ τοῦ κόσμου παντός, οὕτως ὥστε ὁ φιλάνθρωπος Κτίστης, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός του, νὰ εὐσπλαγχνίζεται ὅλους τοὺς πιστούς, νὰ τοὺς ἐνισχύη καὶ νὰ τοὺς καθοδηγῆ εἰς τὸν δρόμον τῆς ἀληθινῆς ζωῆς· νὰ μεταστρέφη τοὺς ἀπίστους καὶ νὰ τοὺς συμπεριλάβη ὅλους εἰς μίαν ποίμνην (Ἰωάν., ι ́ 16), καθ’ ὅτι ὡς καλὸς Ποιμὴν ἔδωσε τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ὑπὲρ τῶν προβάτων του, γνωρίζει δὲ τὰ ἰδικά του καὶ ἀναγνωρίζεται ἀπὸ αὐτά».

Καὶ καθὼς ἡ ὑπερευλογημένη μήτηρ τοῦ Χριστοῦ τοιουτοτρόπως ὡμιλοῦσε καὶ συγχρόνως τοὺς εὐλογοῦσε, ἠκούσθη αἴφνης δυνατὴ βροντὴ καὶ ἐνεφανίσθη μία νεφέλη φερομένη ἀπὸ γαλήνιαν αὔρα. Ἀπὸ τὴν μεγαλειώδη αὐτὴν νεφέλην, ἤρχισαν νὰ πίπτουν εἰς τὴν γῆν ὡς σταγόνες μυριπνόου δρόσου οἱ ἅγιοι ἔνδοξοι μαθηταὶ καὶ Ἀπόστολοι τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, συνερχόμενοι «ἐπὶ τὸ αὐτό» ἀπὸ τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης εἰς τὴν αὐλὴν τῆς Παναγίας Παρθένου καὶ Θεοτόκου Μαρίας.

Ἀμέσως ὁ εὐαγγελιστὴς καὶ Θεολόγος Ἰωάννης, ἀφοῦ τοὺς ὑπεδέχθη καὶ ἤρεμα τοὺς ἐχαιρέτισε, τοὺς ὡδήγησε ἐνώπιον τῆς ὑπεραγίας καὶ μακαρίας Παρθένου. Δὲν ἦλθαν μόνον οἱ δώδεκα, ἀλλὰ καὶ ἀρκετοὶ ἀπὸ τοὺς πολυάριθμους μαθητάς των οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἐπιλεγῆ καὶ ἀξιωθῆ τῆς ἀποστολικῆς διαδοχῆς, ὅπως μᾶς τὸ δηλώνει ὁ μέγας Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης εἰς τὴν πρὸς Τιμόθεον ἐπιστολήν του. Λέγει, δηλαδή, ὅτι αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Διονύσιος μαζὶ μὲ τὸν Τιμόθεον, τὸν Ἱερόθεον καὶ ἄλλους ὁμοψύχους των ἔφθασαν ἐκεῖ μὲ τοὺς Ἀποστόλους γιὰ τὴν ἐκδημίαν τῆς Βασιλίσσης. Εἰσῆλθαν, λοιπόν, καὶ παρέστησαν ἐνώπιόν της καὶ τὴν προσεκύνησαν μετὰ δέους καὶ ἄκρας εὐλαβείας.
Ἡ δὲ μακαρία καὶ Παναγία Παρθένος τοὺς εὐλόγησε καὶ τοὺς ἀνήγγειλε τὴν ἀναχώρησίν της ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτόν. Τοὺς διηγήθη ἐπίσης περὶ τοῦ εὐαγγελισμοῦ τῆς κοιμήσεώς της ἐκ μέρους τοῦ ἀρχαγγέλου, καὶ ἀφοῦ τοὺς ἔδειξε τὸ ἐπινίκιον σύμβολον τῆς Μεταστάσεώς της, τὸν κλάδον δηλαδὴ τοῦ φοίνικος τὸν ὁποῖον τῆς ἔδωσε ὁ ἀρχηγὸς τῶν ἀγγέλων, τοὺς ἐπαρηγόρησε καὶ πάλι τοὺς εὐλόγησε, ἐνισχύουσα καὶ στηρίζουσα αὐτοὺς εἰς τὴν ὁλοκλήρωσιν τοῦ εὐαγγελικοῦ κηρύγματος.

Ἀπεχαιρέτισε τὸν Πέτρον καὶ τὸν Παῦλον καθὼς καὶ ὅλους τοὺς λοιπούς, λέγοντας πρὸς αὐτούς: «Χαίρετε τέκνα, φίλοι καὶ μαθηταὶ τοῦ υἱοῦ καὶ Θεοῦ μου. Εἶσθε μακάριοι, ποὺ ἔχετε κριθῆ ἄξιοι νὰ γίνετε μαθηταὶ τοῦ εὐλογητοῦ καὶ ἐνδόξου Κυρίου καὶ Δεσπότου, ὁ ὁποῖος σᾶς ἐνεπιστεύθη τὴν διακονίαν τοιούτων μεγίστων μυστηρίων καὶ σᾶς ἐξέλεξε συμμετόχους τῶν διωγμῶν καὶ τῶν Παθῶν αὐτοῦ, γιὰ νὰ σᾶς ἀξιώση νὰ γίνετε κοινωνοὶ καὶ τῆς δόξης καὶ Βασιλείας του ὅπως σᾶς τὸ ὑπεσχέθη καὶ τὸ οἰκονόμησε ὁ ἴδιος, ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξης». Τοὺς ἐξέθεσε δὲ μίαν τοιαύτην εὐλογημένην διδασκαλίαν ἀνάλογον τοῦ ὕψους τῆς δόξης της καὶ ἀφοῦ ὥρισε τὶς τελευταῖες λεπτομέρειες σχετικῶς μὲ τὴν κηδείαν καὶ τὴν ταφήν της, ὕψωσε τὰ χέρια εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἤρχισε νὰ εὐχαριστῆ τὸν Κύριον ὡς ἑξῆς:

»Εὐλογῶ σε, τὸν Βασιλέα τοῦ παντὸς καὶ μονογενῆ Υἱὸν τοῦ ἀνάρχου Πατρός, τὸν ἀληθινὸν Θεὸν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, διότι εὐδόκησες, εὐαρεστῶν τὸν Πατέρα δι’ ἄφατον φιλανθρωπίαν νὰ σαρκωθῆς ἀπὸ ἐμὲ τὴν δούλην σου μὲ τὴν συνδρομὴν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
»Εὐλογῶ σε, τὸν χορηγὸν κάθε εὐλογίας καὶ φωτοπάροχον, τὸν αἴτιον παντὸς ἀγαθοῦ καὶ εἰρηνάρχην, ποὺ μᾶς ἐχάρισες τὴν ἐπίγνωσίν σου καὶ τοῦ ἀνάρχου Πατρὸς καὶ τοῦ συναϊδίου καὶ ζωοποιοῦ Πνεύματος.
»Εὐλογῶ σε, γιὰ τὸ ὅτι εὐηρεστήθης νὰ κατοικήσης εἰς τὴν κοιλίαν μου ἀνεκλαλήτως.
»Εὐλογῶ σε, διότι ἠγάπησες τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν, μέχρι τοῦ σημείου νὰ ὑπομείνης πρὸς χάριν μας τὸν Σταυρὸν καὶ τὸν θάνατον, καὶ μὲ τὴν Ἀνάστασίν σου νὰ ἀναστήσης τὴν φύσιν μας ἀπὸ τὰ ἔγκατα τοῦ Ἅδου, νὰ τὴν ἀναβιβάσης εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ νὰ τὴν δοξάσης μὲ δόξαν ἀσύλληπτον.
»Εὐλογῶ σε καὶ μεγαλύνω τοὺς λόγους σου, τοὺς ὁποίους μᾶς παρέδωσες ἐν πάσῃ ἀληθείᾳ καὶ πιστεύω εἰς τὴν ἐκπλήρωσιν ὅλων τῶν πρὸς ἐμὲ ἐπαγγελιῶν σου».

Ὅταν ἡ ἁγία καὶ ὑπερευλογημένη Θεοτόκος ἐτελείωσε τὸν αἶνον* καὶ τὴν προσευχήν της, οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι, κινούμενοι ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἤρχισαν νὰ ὁμιλοῦν, νὰ ἀνυμνοῦν καὶ νὰ δοξολογοῦν, ὁ καθεὶς ἀναλόγως τῆς ἱκανότητός του καὶ τοῦ θείου φωτισμοῦ. Ἐγκωμίασαν καὶ ἀνύμνησαν τὴν ἀπροσμέτρητον γενναιοδωρίαν τῆς θείας κυριαρχίας καὶ μὲ τὴν θαυμαστὴν θεολογίαν τους εὔφραναν τὴν καρδίαν τῆς ὑπερενδόξου Θεομήτορος, καθώς μᾶς παρέδωσε ὁ προαναφερθεὶς ἅγιος Διονύσιος εἰς τὸ κεφάλαιον ὅπου καταδεικνύει τὴν δύναμιν τῶν εὐχῶν καὶ τῆς θεολογίας ποὺ ἐξέφρασε πανευλαβῶς ὁ μακάριος Ἱερόθεος. [Εἰς τὸ Περὶ θείων ὀνομάτων: «Τίς ἡ τῆς εὐχῆς δύναμις καὶ περὶ τοῦ μακαρίου Ἱεροθέου καὶ περὶ εὐλαβείας καὶ συγγραφῆς θεολογικῆς», Ρ.G. 3, 681D].


Συγκεκριμένα, εἰς τὸ οἰκεῖον κεφάλαιον τοῦ λόγου του πρὸς τὸν Τιμόθεον, ἀναφέρει περὶ τῆς συναθροίσεως τῶν ἁγίων Ἀποστόλων κατὰ τὴν ἐκδημίαν τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου, καθὼς καὶ περὶ τοῦ τρόπου μὲ τὸν ὁποῖον ὁ καθείς, ἐμπνεόμενος ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, διετράνωσε διὰ λόγων αἰνέσεως τὴν δόξαν τῆς ἀπειροδυνάμου θείας ἐξουσίας καὶ τὴν φιλανθρωπίαν τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος εὐδόκησε νὰ κατέλθη εἰς τὴν γῆν χωρὶς νὰ χωρισθῆ ἀπὸ τοὺς πατρικοὺς κόλπους καὶ νὰ σαρκωθῆ ἀπὸ τὴν πανάμωμον Παρθένον. Ἔκλινε τοὺς οὐρανοὺς καὶ κατέβη, ἐπειδὴ ηὗρε τὴν Παναγίαν καὶ ὑπερένδοξον Μαριὰμ ὑπήκοον καὶ ὑψηλοτέραν πάσης τῆς κτίσεως· εὐδόκησε νὰ κατοικήση ἐντός της, ἐνεδύθη ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν καὶ τοιουτοτρόπως ἠλέησε καὶ ἔσωσε τὸ ἀνθρώπινον γένος μὲ τὴν μεγαλειώδη καὶ ἀνέκφραστον Οἰκονομίαν του καὶ τὸ ἐδόξασε, πλουτίζων αὐτὸ μὲ τὴν Χάριν του ἕνεκα τῆς ἀνυπερβλήτου εὐσπλαγχνίας καὶ μακροθυμίας του.
Μετὰ ταῦτα ἡ ἁγία Παρθένος τοὺς εὐλόγησε γιὰ μίαν ἀκόμη φορὰν καὶ ἡ καρδία της ἐπλήσθη θείας παρηγορίας. Καὶ ἰδού, ἔλαβε χώραν ἡ μεγαλειώδης καὶ θαυμαστὴ ἄφιξις Χριστοῦ τοῦ υἱοῦ καὶ Θεοῦ αὐτῆς, συνοδευομένου ἀπὸ ἀναρίθμητες στρατιὲς ἀγγέλων καὶ ἀρχαγγέλων, καθὼς καὶ ἀπὸ ἄλλα τάγματα, Σεραφίμ, Χερουβὶμ καὶ Θρόνους· ὅλοι οἱ ἄγγελοι παρίσταντο ἐνώπιον τοῦ Κυρίου μετὰ φόβου, καθ’ ὅσον «ὅπου βασιλέως παρουσία, καὶ ἡ τάξις παραγίγνεται». Ἡ ὑπεραγία Θεοτόκος ἐγνώριζε ὅλα αὐτὰ ἐκ τῶν προτέρων, τὰ προσδοκοῦσε μὲ ἀκράδαντον ἐλπίδα· γιὰ τοῦτο ἔλεγε: «πιστεύω ὅτι ὅλες οἱ πρὸς ἐμὲ ὑποσχέσεις σου θὰ πραγματοποιηθοῦν». Ἀκολούθως εἶδαν καὶ οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι ἐμφανῶς, εἶδαν ἔκπληκτοι τὴν θεϊκήν του δόξαν, ὁ καθεὶς βέβαια ἀναλόγως τῆς δυνατότητος αὐτοῦ. Ἡ παροῦσα ἔλευσις τοῦ Κυρίου ἦταν μεγαλοπρεπεστέρα καὶ φοβερωτέρα τῆς πρώτης, καθ’ ὅτι τώρα ἐνεφανίσθη λαμπρότερος τῆς ἀστραπῆς, ἀλλὰ καὶ τῆς ἐπὶ τοῦ Θαβὼρ Μεταμορφώσεώς του, εἰς τὴν ὁποίαν δὲν ἔδειξε παρὰ τὴν φυσικήν του δόξαν, διότι μετὰ τὴν Ἀνάληψιν ὁ Χριστὸς εἶναι ἀπρόσιτος καὶ ἀόρατος.

Ἐνώπιον τοιούτου μυστηρίου «οἱ μαθηταὶ ἔπεσον ἐπὶ πρόσωπον αὐτῶν καὶ ἐφοβήθησαν σφόδρα, γενόμενοι ὡσεὶ νεκροί» (Ματθ. ιε ́, 6).
Τότε ὁ Κύριος τοὺς εἶπε: «Εἰρήνη ὑμῖν», ὅπως παλαιά, ὅταν «εἰσῆλθε τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταὶ συνηγμένοι διὰ τὸν φόβον τῶν
Ἰουδαίων» ( Ἰωάν. κ ́, 21, 19) εἰς τὸν ἴδιον αὐτὸν οἶκον τοῦ Ἰωάννου. Κάτι παρόμοιον συνέβη καὶ τώρα, εἰς τὴν Κοίμησιν τῆς μητρὸς τοῦ Ἀναστάντος. Ὅταν οἱ Ἀπόστολοι ἤκουσαν τὴν γλυκυτάτην καὶ παμπόθητον φωνὴν αὐτοῦ, ἀνεζωογονήθησαν καὶ ἐνισχύθησαν ψυχικῶς καὶ σωματικῶς καὶ ἔμειναν νὰ θεωροῦν μὲ δέος τὸ ὑπέρλαμπρον κάλλος καὶ τὴν Θείαν αἴγλην τοῦ Προσώπου του. Ὡς ἐκ τούτου, ἡ παναγία καὶ ἄμωμος καὶ εὐλογημένη Θεοτόκος ἐπλήσθη χαρᾶς καὶ τὸ πρόσωπον αὐτῆς κατηυγάσθη μὲ θείαν φωτοφάνειαν. Ἀλλὰ καὶ ἐκείνη, βλέπουσα μετ’ εὐλάβειας καὶ φόβου τὴν δόξαν καὶ τὴν λαμπρότητα ποὺ ἀκτινοβολοῦσε ὁ υἱὸς καὶ Βασιλεύς της Ἰησοῦς Χριστός, ἐμεγάλυνε ἀκόμη περισσότερον τὴν θεότητά του καὶ προσηύχετο ὑπὲρ τῶν Ἀποστόλων καὶ πάντων τῶν παρόντων. Τὶς ὕστατες αὐτὲς στιγμὲς ἐμεσίτευσε ὑπὲρ τῶν ἁπανταχοῦ εὑρισκομένων πιστῶν, παρεκάλεσε ὑπὲρ τοῦ κόσμου παντὸς καὶ ὑπὲρ πάσης ψυχῆς ἐπικαλουμένης τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου καὶ τῆς μητρὸς αὐτοῦ, ἐζήτησε δὲ ὅπου μνημονεύονται τὰ δύο αὐτὰ ὀνόματα νὰ ἐκχέεται πλούσια ἡ θεία εὐλογία.

Τότε ἡ ἁγία Παρθένος Μαρία κοιτάζοντας καὶ πάλιν πρὸς τὸν Υἱόν της τὸν ἀντίκρυσε μὲ δόξαν τοιαύτην ὥστε οὐδεμία γλώσσα ἀνθρωπίνη νὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ τὴν ἐκφράση.Καὶ εἶπεν: «Εὐλόγησόν με, Κύριε, μὲ τὴν δεξιάν σου καὶ εὐλόγησον ὅλους ὅσους σὲ δοξάζουν καὶ μνημονεύουν τὸ ὄνομά μου κάθε φορὰν ποὺ προσφέρουν εἰς σὲ τὴν προσευχὴν καὶ δέησίν των».

Ὁ Κύριος τότε ἐξέτεινε τὴν δεξιάν του, εὐλόγησε τὴν μητέρα του καὶ τῆς εἶπε: «Μακαρία σύ, ἀγαλλιάσθω ἡ καρδία σου Μαρία, εὐλογημένη ἐν γυναιξί, διότι τὸ πλήρωμα τῆς Χάριτος καὶ ὅλες οἱ δωρεὲς σοῦ ἐδόθησαν ἀπὸ τὸν Πατέρα μου τὸν οὐράνιον· καὶ κάθε ψυχὴ ἡ ὁποία θὰ ἐπικαλεῖται τὸ ὄνομά μου μετ’ εὐλαβείας δὲν θὰ παραβλεφθῆ ἀλλὰ θὰ εὕρη ἔλεος καὶ παρηγορίαν εἰς τὴν παροῦσαν ζωὴν καὶ εἰς τὸν μέλλοντα αἰῶνα. Σὺ δέ, πορεύου ἐν εἰρήνῃ καὶ χαρᾷ εἰς τὰ αἰώνια σκηνώματα, εἰς τοὺς ἀπέραντους θησαυροὺς τοῦ Πατρός μου, γιὰ νὰ θεωρῆς τὴν δόξαν μου καὶ νὰ εὐφραίνεσαι μὲ τὴν Χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».

Ἀμέσως δέ, δι’ ἐντολῆς τοῦ Κυρίου οἱ ἄγγελοι ἤρχισαν νὰ ψάλλουν ἕνα γλυκύτατον ὕμνον μὲ φωνὴν ζωηρὰν καὶ θελκτικωτάτην, ἐνῷ οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι ἔκλιναν εὐλαβῶς τὶς κεφαλές των ἐνώπιον τῆς ἁγιοπνευματικῆς μυσταγωγίας καὶ ἀφιέρωσαν μὲ τὴν σειράν τους εἰς τὴν Παρθένον μίαν ὑμνωδίαν ἀγγελομίμητον. Καὶ εἰς αὐτὸ τὸ κλίμα ἡ Παναγία μήτηρ τοῦ Κυρίου παρέδωσε τὴν μακαρίαν καὶ ἀμόλυντον ψυχὴν αὐτῆς εἰς τὸν Βασιλέα καὶ υἱόν της καὶ ἐκοιμήθη ὕπνον γλυκὺν καὶ ἐράσμιον. Ὅπως εἰς τὸν ἀπόρρητον τοκετόν της ἐγέννησε ἀνωδύνως τὸν Κύριον Ἰησοῦν, τοιουτοτρόπως ἔμεινε ἀνέπαφος ἀπὸ τοὺς ἐπιθανάτιους πόνους καὶ κατὰ τὴν κοίμησίν της, καθ’ ὅτι ὁ Βασιλεὺς καὶ Δημιουργὸς κάθε κτιστῆς φύσεως, αὐτὸς ὁ ἴδιος εἶναι ποὺ τότε καὶ τώρα μετέτρεψε τοὺς φυσικοὺς νόμους.

Οἱ στρατιὲς τῶν ἀγγέλων ὕψωσαν μὲ θαυμασμὸν τὰ ἀόρατα χέρια τους καθὼς διήρχετο ἡ παναγία αὐτῆς ψυχή. Ὁ οἶκος τῆς Σιών, καθὼς καὶ ὅλη ἡ περιοχή, ἐπλήσθη ἀπὸ μίαν ἄρρητον εὐωδίαν. Ἐπάνω δὲ ἀπὸ τὸ πανάχραντον σῶμα της ἐπλανᾶτο μία φωτεινὴ ὕπαρξις ἀόρατος ἀπὸ τοὺς αἰσθητοὺς ὀφθαλμούς.

Τοιουτοτρόπως ὁ Διδάσκαλος καὶ οἱ μαθηταί, τὰ οὐράνια καὶ τὰ ἐπίγεια, συνώδευσαν ἀπὸ κοινοῦ τὴν ἁγίαν Παρθένον. Καὶ ὁ μὲν εὐλογητὸς Κύριος καὶ ἔνδοξος Δεσπότης τοῦ παντὸς εἰσήγαγε τὴν ἁγίαν ψυχὴν τῆς παναχράντου αὐτοῦ μητρὸς εἰς τοὺς οὐρανούς, οἱ δὲ μαθηταὶ ἀπέθεσαν τὸ πανάσπιλον σῶμα της εἰς τὴν γῆν, γιὰ νὰ τὸ ἀλείψουν μὲ ἀρώματα καὶ κατόπιν νὰ τὸ μεταφέρουν ὅπου θὰ ἐπιθυμοῦσε ἐκείνη· ἀπὸ ἐκεῖ ἔμελλε μετ’ ὀλίγον νὰ μεταστῆ εἰς τὸν Παράδεισον ἢ ὁπουδήποτε ἠθέλησε ὁ υἱὸς καὶ Θεός της.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο Ὁ βίος τῆς Ὑπερευλογημένης Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας, ἐκδ. Ἱεροῦ Κελλίου Ἁγ. Νικολάου «Μπουραζέρη», Ἅγιον Ὄρος.

ΠΗΓΗ

«Λόγος εἰς τὴν Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου» Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ .

(νεοελληνικὴ ἀπόδοση)
ἀπόσπασμα ἀπὸ τὶς Πατερικὲς ἐκδόσεις 
«Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς», τόμος 10ος.

... Ἂν ὁ θάνατος τῶν ὁσίων εἶναι τίμιος καὶ ἡ μνήμη δικαίου συνοδεύεται ἀπὸ ἐγκώμια, πόσο μᾶλλον τὴν μνήμη τῆς ἁγίας τῶν ἁγίων, διὰ τῆς ὁποίας ἐπέρχεται ὅλη ἡ ἁγιότης στοὺς ἁγίους, δηλαδὴ τὴ μνήμη τῆς ἀειπάρθενης καὶ Θεομήτορος, πρέπει νὰ τὴν ἐπιτελοῦμε μὲ τὶς μεγαλύτερες εὐφημίες.
Αὐτὸ πράττουμε ἑορτάζοντας τὴν ἐπέτειο τῆς ἁγίας κοιμήσεως ἢ μεταστάσεώς της, ποὺ ἂν καὶ μὲ αὐτὴ εἶναι λίγο κατώτερη ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους, ὅμως ξεπέρασε σὲ ἀσύγκριτο βαθμὸ καὶ τοὺς ἀγγέλους καὶ τοὺς ἀρχαγγέλους καὶ ὅλες τὶς ὑπερκόσμιες δυνάμεις διὰ τῆς ἐγγύτητός της πρὸς τὸν Θεὸ καὶ διὰ τῶν ἀπὸ παλαιὰ γραμμένων καὶ πραγματοποιημένων σ᾿ αὐτὴ θαυμασίων.

Ὁ θάνατός της εἶναι ζωηφόρος, μεταβαίνοντας σὲ οὐράνια καὶ ἀθάνατο ζωή, καὶ ἡ μνήμη τούτου εἶναι χαρμόσυνη ἑορτὴ καὶ παγκόσμια πανήγυρις, ποὺ ὄχι μόνο ἀνανεώνει τὴ μνήμη τῶν θαυμασίων τῆς Θεομήτορος, ἀλλὰ καὶ προσθέτει τὴ κοινὴ καὶ παράδοξη συνάθροιση τῶν ἱερῶν Ἀποστόλων ἀπὸ κάθε μέρος τῆς γῆς γιὰ τὴν πανίερη κηδεία της, μὲ θεολήπτους ὕμνους, μὲ τὶς ἀγγελικὲς ἐπιστασίες καὶ χοροστασίες καὶ λειτουργίες γι᾿ αὐτήν.

Οἱ Ἀπόστολοι προπέμπουν, ἀκολουθοῦν, συμπράττουν, ἀποκρούουν, ἀμύνονται καὶ συνεργοῦν μὲ ὅλη τη δύναμη μαζὶ μὲ ἐκείνους ποὺ ἐγκωμιάζουν τὸ ζωαρχικὸ καὶ θεοδόχο ἐκεῖνο σῶμα, τὸ σωστικὸ φάρμακο τοῦ γένους μας, τὸ σεμνολόγημα ὅλης τῆς κτίσεως.

Ἐνῷ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος Σαβαὼθ καὶ Υἱὸς αὐτῆς τῆς ἀειπάρθενης, εἶναι ἀοράτως παρὼν καὶ ἀποδίδει στὴ μητέρα τὴν ἐξόδιο τιμή. Σὲ αὐτοῦ τὰ χέρια ἐναπέθεσε καὶ τὸ θεοφόρο πνεῦμα, διὰ τοῦ ὁποίου ἔπειτα ἀπὸ λίγο μεταθέτει καὶ τὸ συζυγικὸ πρὸς ἐκεῖνο σῶμα σὲ χῶρο ἀείζωο καὶ οὐράνιο.
Διότι μόνο αὐτή, εὑρισκομένη ἀνάμεσα στὸ Θεὸ καὶ σ᾿ ὁλόκληρο τὸ ἀνθρώπινο γένος, τὸν μὲν Θεὸ κατέστησε υἱὸν ἀνθρώπου, τοὺς δὲ ἀνθρώπους ἔκανε υἱοὺς Θεοῦ, οὐρανώσασα τὴ γῆ καὶ θεώσασα τὸ γένος. Καὶ μόνο αὐτὴ ἀπὸ ὅλες τὶς γυναῖκες ἀναδείχθηκε μητέρα τοῦ Θεοῦ ἐκ φύσεως πάνω ἀπὸ κάθε φύση. Ὑπῆρξε βασίλισσα κάθε ἐγκοσμίου καὶ ὑπερκοσμίου κτίσματος.

Τώρα ἔχοντας καὶ τὸν οὐρανὸ κατάλληλο κατοικητήριο, ὡς ταιριαστό της βασίλειο, στὸν ὁποῖο μετατέθηκε σήμερα ἀπὸ τὴ γῆ, στάθηκε καὶ στὰ δεξιὰ τοῦ παμβασιλέως μὲ διάχρυσο ἱματισμὸ ντυμένη καὶ στολισμένη, ὅπως λέγει ὁ προφήτης. (Ψαλμ. 44,11). Διάχρυσο ἱματισμό, ποὺ σημαίνει στολισμένη μὲ τὶς παντοειδεῖς ἀρετές. Διότι μόνο αὐτὴ κατέχει τώρα μαζὶ μὲ τὸ θεοδόξαστο σῶμα καὶ μὲ τὸν Υἱό, τὸν οὐράνιο χῶρο. Δὲν μποροῦσε πραγματικὰ γῆ καὶ τάφος καὶ θάνατος νὰ κρατεῖ ἕως τὸ τέλος τὸ ζωαρχικὸ καὶ θεοδόχο σῶμα της καὶ ἀγαπητὸ ἐνδιαίτημα οὐρανοῦ καὶ τοῦ οὐρανοῦ τῶν οὐρανῶν.
Ἀποδεικτικὸ γιὰ τοὺς μαθητὲς στοιχεῖο περὶ τῆς ἀναστάσεώς της ἀπὸ τοὺς νεκροὺς γίνονται τὰ σινδόνια καὶ τὰ ἐντάφια, ποὺ μόνα ἀπέμειναν στὸ τάφο καὶ βρέθηκαν ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἦλθαν νὰ τὴν ζητήσουν, ὅπως συνέβηκε προηγούμενα μὲ τὸν Υἱὸ καὶ Δεσπότη. Δὲν χρειάσθηκε νὰ μείνει καὶ αὐτὴ ἐπίσης γιὰ λίγο πάνω στὴ γῆ, ὅπως ὁ Υἱός της καὶ Θεός, γι᾿ αὐτὸ ἀναλήφθηκε ἀμέσως πρὸς τὸν ὑπερουράνιο χῶρο ἀπὸ τὸν τάφο.

Μὲ τὴν ἀνάληψή της ἡ Θεομῆτορ συνῆψε τὰ κάτω μὲ τὰ ἄνω καὶ περιέλαβε τὸ πᾶν μὲ τὰ γύρω της θαυμάσια, ὥστε καὶ τὸ ὅτι εἶναι ἐλαττωμένη πολὺ λίγο ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους, γευόμενη τὸ θάνατο, αὐξάνει τὴ ὑπεροχή της σὲ ὅλα . Καὶ ἔτσι εἶναι ἡ μόνη ἀπὸ ὅλους τοὺς αἰῶνες καὶ ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀρίστους ποὺ διαιτᾶται μὲ τὸ σῶμα στὸν οὐρανὸ μαζὶ μὲ τὸν Υἱὸ καὶ Θεό.

Ἡ Θεομήτωρ εἶναι ὁ τόπος ὅλων τῶν χαρίτων καὶ πλήρωμα κάθε καλοκαγαθίας καὶ εἰκόνα κάθε ἀγαθοῦ καὶ κάθε χρηστότητος, ἀφοῦ εἶναι ἡ μόνη ποὺ ἀξιώθηκε ὅλα μαζὶ τὰ χαρίσματα τοῦ Πνεύματος καὶ μάλιστα ἡ μόνη ποὺ ἔλαβε παράδοξα στὰ σπλάχνα της ἐκεῖνον στὸν ὁποῖο βρίσκονται οἱ θησαυροὶ ὅλων τῶν χαρισμάτων. Τώρα δὲ μὲ τὸ θάνατό της προχώρησε ἀπὸ ἐδῶ πρὸς τὴν ἀθανασία καὶ δίκαια μετέστη καὶ εἶναι συγκάτοικος μὲ τὸν Υἱὸ στὰ ὑπερουράνια σκηνώματα καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἐπιστατεῖ μὲ τὶς ἀκοίμητες πρὸς αὐτὸν πρεσβεῖες ἐξιλεώνοντας αὐτὸν πρὸς ὅλους μας.
Εἶναι τόσο πολὺ πλησιέστερη ἀπὸ τοὺς πλησιάζοντας τὸ Θεό, ὄχι μόνο ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἀγγελικὲς ἱεραρχίες. «Τὰ Σεραφὶμ στέκονταν γύρω τοῦ» (Ἡσαΐας 6,2) καὶ ὁ Δαυῒδ λέγει: «παρέστη ἡ βασίλισσα στὰ δεξιά σου».

Βλέπετε τὴ διαφορὰ τῆς στάσεως; Ἀπὸ αὐτὴ μπορεῖτε νὰ καταλάβετε καὶ τὴ διαφορά της, κατὰ τὴν ἀξία τῆς τάξεως. Διότι τὰ Σεραφεὶμ ἦταν γύρω ἀπὸ τὸ Θεό, πλησίον δὲ στὸν ἴδιο μόνο ἡ βασίλισσα καὶ μάλιστα στὰ δεξιά του. Ὅπου κάθισε ὁ Χριστὸς στὸν οὐρανό, δηλαδὴ στὰ δεξιά της μεγαλωσύνης, ἐκεῖ στέκεται καὶ αὐτὴ τώρα ποὺ ἀνέβηκε ἀπὸ τὴ γῆ στὸν οὐρανό.

Ποιὸς δὲν γνωρίζει ὅτι ἡ Παρθενομήτωρ εἶναι ἐκείνη ἡ βάτος ποὺ ἦταν ἀναμμένη ἀλλὰ δὲν καταφλεγόταν. (Ψαλμ. 44,19). Καὶ αὐτὴ ἡ λαβίδα, ποὺ πῆρε τὸ Σεραφίμ, τὸν ἄνθρακα ἀπὸ τὸ θυσιαστήριο, ποὺ συνέλαβε δηλαδὴ ἀπυρπολήτως τὸ θεῖο πῦρ καὶ κανεὶς ἄλλος δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἔλθει πρὸς τὸ Θεό. Ἑπομένως μόνη αὐτὴ εἶναι μεθόριο τῆς κτιστῆς καὶ τῆς ἄκτιστης φύσεως.

Ποιὸς θὰ ἀγαποῦσε τὸ Υἱὸ καὶ Θεὸ περισσότερο ἀπὸ τὴ μητέρα, ἡ ὁποία ὄχι μόνο μονογενῆ τὸν γέννησε, ἀλλὰ καὶ μόνη της αὐτὴ χωρὶς ἀνδρικὴ ἕνωση, ὥστε νὰ εἶναι τὸ φίλτρο διπλάσιο.

Ὅπως λοιπόν, ἀφοῦ μόνο δι᾿ αὐτῆς ἐπεδήμησε πρὸς ἐμᾶς, φανερώθηκε καὶ συναναστράφηκε μὲ τοὺς ἀνθρώπους, ἐνῷ πρὶν ἦταν ἀθέατος, ἔτσι καὶ στὸν μελλοντικὸ ἀτελεύτητο αἰώνα κάθε πρόοδος καὶ ἀποκάλυψη μυστηρίων χωρὶς αὐτὴν θὰ εἶναι ἀδύνατος.

Διὰ μέσου τῆς Θεομήτορος θὰ ὑμνοῦν τὸ Θεὸ γιατὶ αὐτὴ εἶναι ἡ αἰτία, ἡ προστάτης καὶ πρόξενος τῶν αἰωνίων. Αὐτὴ εἶναι θέμα τῶν προφητῶν, ἀρχὴ τῶν Ἀποστόλων, ἑδραίωμα τῶν μαρτύρων, κρηπὶς τῶν διδασκάλων, ἡ ρίζα τῶν ἀπορρήτων ἀγαθῶν, ἡ κορυφὴ καὶ τελείωση κάθε ἁγίου.
Ὦ Παρθένε θεία καὶ τώρα οὐρανία, πῶς νὰ περιγράψω ὅλα σου τὰ προσόντα; Πῶς νὰ σὲ δοξάσω, τὸ θησαυρὸ τῆς δόξας; Ἐσένα καὶ ἡ μνήμη μόνο ἁγιάζει αὐτὸν ποὺ τὴν χρησιμοποιεῖ.

Μετάδωσε πλούσια λοιπὸν τὰ χαρίσματά σου στὸ λαό σου, Δέσποινα, δῶσε τὴ λύση τῶν δεινῶν μας, μετάτρεψε ὅλα πρὸς τὸ καλύτερο μὲ τὴ δύναμή σου, δίδοντας τὴ χάρη σου γιὰ νὰ δοξάζουμε τὸ προαιώνιο Λόγο ποὺ σαρκώθηκε ἀπὸ σένα γιὰ μᾶς μαζὶ με τὸν ἄναρχο Πατέρα καὶ τὸ ζωοποιὸ Πνεῦμα, τώρα καὶ πάντοτε καὶ στοὺς ἀτελευτήτους αἰῶνες. Γένοιτο....

ΠΗΓΗ

"Οἱ ἐχθροί ἐμοῦ τε καί τοῦ Υἱοῦ μου ἐπλησίασαν." Θαυμαστές παρεμβάσεις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Πως άραγε βλέπει η Παναγία τους σημερινούς αιρετικούς (Οικουμενιστές;)


Οἱ ἐχθροί ἐμοῦ τε καί τοῦ Υἱοῦ μου ἐπλησίασαν. 


Θαυμαστές παρεμβάσεις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου σέ περιπτώσεις ἀπόπειρας αἱρετικῶν νά μολύνουν τήν Πίστη τῶν Ὀρθοδόξων. 

Στό συνημμένο κείμενο γίνεται μιά μικρή ἀπόπειρα νά γνωστοποιηθεῖ ἡ στάση τῆς Κυρίας Θεοτόκου ἀπέναντι στούς αἱρετικούς. Σταχυολογοῦνται δύο διηγήσεις καί ἕνα ἱστορικό γεγονός, ὅπου φανερώνεται ξεκάθαρα ἡ στάση τῆς Παναγιᾶς μας ἀπέναντι στούς αἱρετικούς καί τήν αἵρεση.
Ἡ Κυρία Θεοτόκος ἀγαπᾶ ὅλον τόν κόσμο, ἀλλά, ἀγαπᾶ ἐν ἀληθείᾳ. Τούς αἱρετικούς τούς ὀνομάζει ''ἐχθρούς τῆς ἰδίας καί τοῦ Υἱοῦ Της''.

Καλή Παναγιά.
Μέ σεβασμό καί τιμή
Φώτης Μιχαήλ
ἰατρός


Στίς ἡμέρες μας
, ὁ ἀντίχριστος κάνει τήν δουλειά του μέ πρωτοφανή δόλο καί μάλιστα ἐντελῶς ἀνεπαίσθητα. Μᾶς ξεγελάει πανεύκολα μέ διάφορες προφάσεις καί ψευτοδικαιολογίες καί χωρίς νά τό καταλάβουμε, μᾶς ὁδηγεῖ στήν ἄρνηση καί τήν περιφρόνηση τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας.

Μᾶς λένε, ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι ὁδοί σωτηρίας. Μᾶς λένε, ὅτι οἱ αἱρετικοί εἶναι ''ἐκκλησίες''. Μᾶς λένε, ὅτι οἱ παπικοί καί οἱ προτεστάντες ἔχουν ἱερωσύνη καί μυστήρια ἔγκυρα. Μᾶς λένε, νά κρατήσουμε καθαρή μονάχα τήν ἀγάπη καί τήν Ἀλήθεια νά τήν στρογγυλέψουμε. Μᾶς λένε, ὅτι μποροῦμε νά συμπροσευχόμαστε δημοσίως μέ τόν ὁποιοδήποτε αἱρετικό, ἀκόμη καί μέ ἀλλόθρησκο.

Δέν μᾶς λένε, ὅμως, γιά ὅλα τά παραπάνω, πρῶτον, τί λέει τό Εἀγγέλιο. Δεύτερον, τί μᾶς διδάσκουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Τρίτον, τί προβλέπεται, γιά ὅλες τίς παραπάνω δογματικές καί ἐκκλησιολογικές παρεκτροπές, τόσον ἀπό τούς Ἱερούς Κανόνες, ὅσον καί ἀπό τίς Ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν μας Συνόδων.

Ὁ ἐχθρός, γιά ὅσους προσέχουν καί ἐνδιαφέρονται γιά τήν σωτηρία τους, εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι δέν βρίσκεται ἁπλά ἐντός τῶν τειχῶν, ἀλλά ἔχει πλέον θρονιαστεῖ στό κέντρο τῆς Ἐκκλησίας: στίς καρδιές τῶν περισσοτέρων ἀξιωματούχων της. Γι' αὐτό καί δέν τόν ὑποψιαζόμαστε, γι' αὐτό καί παρασυρόμαστε χωρίς τήν παραμικρή ἀντίσταση. Ἔλεγε ὁ ἀγαπημένος μας Ἅγιος Γέροντας Παΐσιος: Ζοῦμε στά χρόνια τοῦ ἀντιχρίστου καί κοιμόμαστε μέ τά τσαρούχια.

Ἡ ἀνθρωποκτόνος παναίρεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ (Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς) ἔχει διεισδύσει γιά τά καλά στίς περισσότερες ἐνορίες μας καί ἐμεῖς συνεχίζουμε νά ζοῦμε, σάν νά μή συμβαίνει ἁπολύτως τίποτε! Κλῆρος καί λαός ἔχουμε πέσει σέ ὕπνο βαθύ, ὕπνο θανατηφόρο. Τό δηλητήριο τῆς παναιρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ ἔχει δηλητηριάσει καί νοῦν καί καρδίαν. Μᾶς ἔχει ὑπνωτίσει καί μᾶς σπρώχνει κατευθεῖαν πρός τήν ὀλέθρια ἀθεΐα, τοὐτέστιν πρός τήν ἀπώλεια.

Ἐμεῖς, σήμερα, ἐν ὀνόματι μιᾶς νοθευμένης καί ψεύτικης ἀγάπης, ὀνομάζουμε τούς αἱρετικούς ''ἀδελφές ἐκκλησίες''. Τούς προκαθημένους τους, τούς προσφωνοῦμε ''ἁγιώτατους'' καί τούς πολυχρονίζουμε ψαλμωδικῶς ἐντός τῶν Ἱερῶν μας Ναῶν. Τούς καλοῦμε καί συμπροσευχόμαστε μαζί τους μέσα στίς ἐκκλησιές μας, λειτουργούμαστε παρέα μαζί τους κ.α.π.

Ρωτήσαμε τήν Παναγιά μας, πού λέμε ὅτι θά τήν τιμήσουμε στίς δεκαπέντε τοῦ μηνός, ἐάν συμφωνεῖ μέ ὅλα αὐτά τά ὑβριστικά καί ἐπαίσχυντα ’’κατορθώματά μας’’; Διότι ἡ Παναγιά μας ἔχει φανερώσει τήν στάση Της ἀπέναντι στούς αἱρετικούς καί ἡ στάση Της εἶναι ἐντελῶς διαφορετική ἀπό τήν δική μας: Ὑπάρχουν θαυμαστές ἱστορικές μαρτυρίες, πού βεβαιώνουν, ὅτι ἡ Δέσποινά μας, ἡ Κυρία Θεοτόκος, ὅλους τούς αἱρετικούς, ἀλλά καί τούς ’’ἡμέτερους’’ λατινόφρονες, τούς ἀποκαλεῖ ''ἐχθρούς δικούς Της καί τοῦ Κυρίου, ὑποκριτές καί ἀσεβέστατους’’.
Στίς 15 Αὐγούστου ἑορτάζομε τήν πάνσεπτο Κοίμησή Της.

Πόσοι ἀπό ἐμᾶς, τούς βαπτισμένους στήν κολυμβήθρα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, θά βροντοφωνάξουμε τήν ἡμέρα αὐτή ὁμολογιακῶς, ὅπως καί Ἐκείνη τό ἔπραξε, τό ὄχι στήν παρουσία αἱρετικῶν καί λατινοφρόνων μέσα στούς ἱερούς μας ναούς; (Γερμανία, Σμύρνη, Φανάρι κ.α.)

Πόσοι ἀπό ἐμᾶς, τούς βαπτισμένους στό ὄνομα τοῦ Πατρός, τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τήν ἡμέρα τῆς Παναγίας, θά μιμηθοῦμε τήν Κυρία μας Θεοτόκο καί, ἀγαπῶντες ἐν ἀληθείᾳ, θά διαμηνύσουμε φωναχτά στούς σύγχρονους Χριστομάχους καί Πνευματομάχους (ὀπαδούς τοῦ Κολυμπαρίου), ὅτι εἶναι ἐχθροί τοῦ Κυρίου Ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγιᾶς μας, ἀσεβέστατοι καί ὑποκριτές;

Γιά τοῦ λόγου τό ἀληθές καί γιά ὅσους ἔχουν λίγο παραπάνω ὑπομονή στό διάβασμα, παρατίθενται στήν συνέχεια καί οἱ προαναφερθεῖσες σχετικές μαρτυρίες.

Ἡ θαυματουργή εἰκόνα τοῦ ’’ΧΑΙΡΟΒΟ’’

Βρισκόμαστε στά 1274. Αὐτοκράτορας στήν Πόλη εἶναι ὁ Μιχαήλ Παλαιολόγος καί πατριάρχης ὁ ἀμείλικτος διώκτης τῶν Ὀρθοδόξων Ἁγιορειτῶν πατέρων, ὁ λατινόφρων Ἰωάννης Βέκκος. Μόλις ἔχει ὑπογραφεῖ στήν Λυών ἡ ψευδοένωση Ὀρθοδόξων καί παπικῶν, καί ἀπεσταλμένοι τοῦ πάπα μαζί μέ ’’δικούς μας’’ ἑνωτικούς καταφθάνουν στό Ἅγιον Ὄρος, γιά νά ἐπιβάλλουν τήν ἐφαρμογή τῆς προδοτικῆς συμφωνίας.

Σέ ἔνα κελλί, πού βρίσκεται σέ ἀπόσταση ἀπό τήν Ἱερά Μονή Ζωγράφου, ἀσκήτευε τότε ἕνας γέροντας πολύ μεγάλης ἀρετῆς. Ὁ ἐνάρετος αὐτός γέροντας εὐλαβεῖτο βαθύτατα τήν Κυρία Θεοτόκο καί εἶχε καθημερινό κανόνα τήν ἐπαναλαμβανόμενη ἀνάγνωση τῶν Χαιρετισμῶν τῆς Παναγίας, σέ ὄρθια μάλιστα στάση μπροστά στήν Εἰκόνα της.

Κάποια ἡμέρα καί ἐνῷ βίωνε ὑψηλές πνευματικές καταστάσεις λέγοντας μέ λαχτάρα τό ’’Χαῖρε Νύμφη ἀνύμφευτε’’, ἄκουσε τήν Παναγία ἀπό τήν ἱερή Της εἰκόνα νά τοῦ λέει: ’’Χαῖρε καί σύ, Γέρων τοῦ Θεοῦ. Μή φοβοῦ, ἀλλά ἀπελθών ταχέως εἰς τήν Μονήν, ἀνάγγειλον τοῖς ἀδελφοῖς καί τῷ Καθηγουμένῳ, ὅτι οἱ ἐχθροί ἐμοῦ τε καί τοῦ Υἱοῦ μου ἐπλησίασαν . Ὅστις οὖν ὑπάρχει ἀσθενής τῷ πνεύματι, ἐν ὑπομονῇ κ ρ υ β ή τ ω , ἕ ω ς π α ρ ε λ θ εῖν τ ό ν π ειρ α σ μ ό ν . Οἱ δ έ σ τ ε φ ά ν ω ν μ α ρ τ υ ρικ ῶ ν ἐ φι έμενοι, παραμενέτωσαν ἐν τῇ Μονῇ. Ἄπελθε οὖν ταχέως...’’.

Ὁ γέροντας, μετά ἀπό αὐτό, δέν στάθηκε οὔτε λεπτό. Ἀμέσως ξεκίνησε γιά τό μοναστήρι, τήν ἱερά Μονή Ζωγράφου, γιά νά ἐνημερώσει τούς πατέρες καί νά τούς μεταφέρει τίς ὁδηγίες τῆς Παναγίας. Φτάνοντας στήν Ἱερά Μονή, ὁ εὐλαβής καί ἐνάρετος γέροντας ζεῖ τό θαῦμα γιά δεύτερη φορά: Μπροστά στήν πύλη τοῦ Μοναστηριοῦ βλέπει ὄρθια τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας τοῦ κελλιοῦ του, ἀπό τήν ὁποία καί ἄκουσε τήν φωνή τῆς Θεοτόκου!

Κρατῶντας, τώρα, στήν ἀγκαλιά του τήν θαυματουργή εἰκόνα τῆς Παναγίας, παρουσιάζεται ἐνώπιον τοῦ Ἡγουμένου καί τῶν πατέρων καί τούς λέει: Σεβαστοί μου πατέρες, ἡ Κυρία Θεοτόκος μοῦ ἀποκάλυψε, ὅτι οἱ ἐχθροί Της καί ἐχθροί τοῦ Υἱοῦ Της σέ λίγο καταφθάνουν στό Μοναστήρι. Ὅποι οι ἀπό τούς πατέρες καταλαβαίνουν, ὅτι δέν θά ἀντέξουν στό μαρτύριο, μέχρι νά ἡσυχάσουν τά πράγματα, ἄς κρυφτοῦν κάπου μακριά. Ὅσοι, ὅμως, πατέρες εἶναι ἕτοιμοι νά μιμηθοῦν τούς Μάρτυρες καί νά στεφανωθοῦν, ἄς παραμείνουν στό Μοναστήρι.

Οἱ πατέρες ἔπραξαν, ὅπως άκριβῶς ὥρισε ἡ Παναγία. Οἱ ἀσθενέστεροι κρύφθηκαν μέσα στό δάσος. Οἱ πιό δυνατοί, ὁ ἡγούμενος καί ἄλλοι 25 μοναχοί, παίρνοντας μαζί τους τήν θαυματουργό εἰκόνα τῆς Παναγίας κλείστηκαν στόν πύργο τῆς Μονῆς, περιμένοντας τούς ἐχθρούς Της.

Πράγματι, σέ λίγο κατέφθασαν οἱ ἀπεσταλμένοι τοῦ ἑνωτικοῦ αὐτοκράτορα καί τοῦ λατινόφρονα πατριάρχη Βέκκου, συνοδευόμενοι καί ἀπό ὁμάδα ἀπεσταλμένων τοῦ πάπα. Οἱ 26 ὁμολογητές τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως πατέρες δέν κάμφθηκαν οὔτε στιγμή ἀπό τίς ὑποσχέσεις καί τά καλοπιάσματα τῶν αἱρετικῶν. Ἀρνήθηκαν ἐξ ἀρχῆς νά συλλειτουργήσουν μέ τούς παπικούς καί τούς λατινόφρονες ’’δικούς μας’’. Ἐπέκριναν ἐντονώτατα τίς ἑνωτικές ἀπόπειρες καί κατεδίκασαν εὐθέως τίς πλάνες τῶν παπικῶν.

Σέ λίγο, ὁ πύργος τῆς Μονῆς παραδόθηκε στήν πυρά. Ἡ ὀργή τῶν ἑνωτικῶν καί τῶν παπικῶν ἀπεσταλμένων, διά τῆς πυρᾶς, ὁδήγησε τούς Ὁμολογητές πατέρες κατευθεῖαν στήν ἀγκαλιά τοῦ Τριαδικοῦ μας Θεοῦ. Ἀπό τόν πύργο τόν κατακαμένο σώθηκε μονάχα ἡ θαυματουργός εἰκόνα τῆς Παναγίας, πού ἀπό τότε τήν ἀποκαλοῦν ’’Χαίροβο’’ (στά Βουλγαρικά σημαίνει τό Χαῖρε τό Ἀρχαγγελικό). Αυτά συνέβησαν στίς 10 Ὀκτωβρίου 1274.

Ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τούς Ὁμολογητές Ἱερομάρτυρες κάθε χρόνο στίς 10 Ὀκτωβρίου, τήν ἡμέρα, δηλαδή, τοῦ μαρτυρίου τους.

Ἡ θαυματουργός εἰκόνα τῆς Παναγίας μας, ἡ Παναγία τοῦ Χαίροβο, φυλάσσεται στήν Ι.Μ. Ζωγράφου, γιά νά μᾶς θυμίζει τήν στάση Της ἀπέναντι στούς αἱρετικούς καί τούς ’’δικούς μας’’ λατινόφρονες.


***
Θαυμαστή διήγηση γιά τόν μοναχό, 
πού εἶχε στό κελλί του αἱρετικά κείμενα τοῦ Νεστορίου
Στήν Λαύρα τοῦ Καλαμῶνος κοντά στόν Ἰορδάνη, ὁ
ἀβᾶς Κυριακός ὁ πρεσβύτερος διηγήθηκε στούς προσκυνητές τό παρακάτω συμβάν: ’’Ἕνα βράδυ εἶδα σάν ζωντανό ὄραμα στόν ὕπνο μου μιά γυναῖκα πολύ σεμνή, ντυμένη στά πορφυρά, ἔχοντας κοντά Της δύο τίμιους καί ἱεροπρεπεῖς ἄνδρες. Στέκονταν καί οἱ τρεῖς ἔξω ἀπό τό κελλί μου. Καθώς ἔβλεπα τήν σεμνοπρεπή γυναῖκα, τήν πῆρα γιά τήν Δέσποινά μας, τήν Κυρία Θεοτόκο. Καί τούς δυό ἄνδρες πού ἦταν μαζί της, γιά τόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Πρόδρομο καί τόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Θεολόγο.

Βγῆκα ἔξω καί παρακαλοῦσα τήν Παναγία νά μπεῖ στό κελλί μου καί νά μοῦ δώσει τήν εὐχή καί τήν εὐλογία Της, μά Ἐκείνη δέν ἤθελε νά περάσει μέσα. Ἐγώ ἐπέμενα καί κάποια στιγμή ἀκούω τήν Θεοτόκο νά μοῦ λέει:

Μέσα στό κελλί σου ἔχεις τόν ἐχθρό μου καί ἔρχε σαι νά μέ καλέσεις νά μπῶ καί ἐγώ ἐκεῖ; Καί λέγοντας αὐτά στράφηκε ἀλλοῦ καί ἔφυγε.

Ξύπνησα τρομαγμένος καί προβληματισμένος, προσπαθῶντας νά βρῶ τί ἔδιωξε τήν Παναγία ἀπό τό κελλί μου. Πέρασε πολλή ὥρα ἐρευνῶντας τόν ἑαυτό μου, τίς πράξεις, τίς σκέψεις μου, ἀλλά, δέν ἔβρισκα νά ἔχω κάνει κάτι, νά ἔχω πεῖ κάτι βλάσφημο γιά τήν Παναγία ἤ πού νά εἶναι φταίξιμο καί προσβολή γιά Ἐκείνην.

Προκειμένου νά διώξω τήν λύπη καί τούς στενάχωρους λογισμούς, πού μέ κατέλαβαν, πῆρα στά χέρια μου ἕνα βιβλίο τοῦ μακαρίου Ἡσυχίου τοῦ πρεσβυτέρου νά διαβάσω. Ἀνοίγοντας, ὅμως, τό βιβλίο ἐκεῖνο, βρίσκω, μέ πολλή μεγάλη μου ἔκπληξη, στίς τελευταῖες σελίδες, δύο λόγους τοῦ ὑβριστοῦ τῆς Θεοτόκου, τοῦ αἱρετικοῦ πατριάρχη Νεστορίου. Τότε κατάλαβα, ὅτι ὁ ἐχθρός τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου ἦταν αὐτοί οἱ λόγοι.

Σηκώθηκα καί τό ἐπέστρεψα τό βιβλίο σέ ἐκεῖνον, πού μοῦ τό εἶχε δανείσει. Τοῦ ἐξήγησα τό τί συνέβη καί ἐκεῖνος ὁ εὐλογημένος ἀδελφός, χωρίς νά χάσει καιρό, ἔκοψε ἀπό τό βιβλίο τά φύλλα μέ τούς λόγους τοῦ αἱρετικοῦ Νεστορίου, τά ἔριξε στήν φωτιά καί εἶπε: Δέν θά ἀφήσω νά παραμείνει οὔτε μιά στιγμή μέσα στό κελλί μου ὁ ἑχθρός τῆς Ὑπεραγίας ἡμῶν Θεοτόκου.

***
Παναγία τοῦ Πόπσκαγια
(Παναγία παπαδική -Ἱερά Μονή Χιλανδαρίου)

Στό Ἅγιον Ὄρος, στήν Ἱερά Μονή Χιλανδαρίου, ὑπάρχει ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας μέ τήν ὀνομασία ’’Πόπσκαγια’’, πού σημαίνει ’’Παναγία τῶν παπάδων’’.

Κάποτε, παρουσιάστηκε στήν Μονή ἕνας ἄγνωστος παπάς, ὁ ὁποῖος αὐτοσυστήθηκε μέ τό ὄνομα Ἱερώνυμος. Ἦταν, ὅμως, αἰρετικός καί στόχος του ἦταν νά παρασύρει τούς πατέρες τοῦ μοναστηριοῦ στήν κακοδοξία του.

Σέ μιά λιτανεία, ἐνῷ κρατοῦσε ὁ ἴδιος στά χέρια του τήν εἰκόνα τῆς Θεοτόκου, ἀκούστηκε φωνή ἀπό τό Θεῖο Βρέφος νά τόν ἀποκαλεῖ ὑποκριτή, ἀσεβέστατο καί αἱρετικό. Ἀμέσως ὁ αἱρετικός ἱερέας ἔπεσε κάτω νεκρός. Ἔτσι ἡ εἰκόνα ἔλαβε τήν ὀνομασία ’’Παναγία τῶν παπάδων’’ καί οἱ πατέρες τῆς Μονῆς τήν τιμοῦν ἀπό τότε μέχρι καί σήμερα, διότι τούς προστάτεψε ἀπό τόν παπά τόν αἱρετικό.

ΠΗΓΕΣ:
Τά κείμενα μέ τά θαυμαστά γεγονότα ἁλιεύθηκαν ἀπό τήν ἠλ. δ/νση: http://alavastron.blogspot.com/2016/08/Panagia-Theotokos-1.html 
Ἔγινε μετατροπή τῶν κειμένων στό πολυτονικό καί παρουσιάστηκαν τό μέν πρῶτο διασκευασμένο, ἐνῷ τά ἄλλα δύο αὐτούσια.

Η Κοίμηση της Παναγίας Μητέρας μας .


Η Παναγία ήταν πενήντα εννέα χρονών, όταν ήρθε η ώρα της να πεθάνει· το πώς τώρα έγινε αυτό, θαν το μάθουμε σ' αυτή τη διήγηση. Η Παναγία όταν επήγε στο Ιερό τριών χρονώνε ήτανε και έζησε στο Ιερό δώδεκα χρόνια, κι ωσότου να γεννήσει το Χριστό κυλίστηκε ακόμη ένας χρόνος· έκανε και με το Χριστό τριάντα δύο χρόνια και ύστερα απ' το γυιο της έζησε άλλα ένδεκα, οπού όλα μαζί είναι χρόνια πενήντα εννέα. Όταν έφτασε στα χρόνια τούτα η Παναγία, τρεις ημέρες εμπροστά απ' τη θεία της Κοίμηση, της επαρουσιάστη ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, κρατώντας ένα φοινικόκλαδο στο χέρι, και της λέει· «μάθε, Κυρία Θεοτόκε, πως μετά τρεις ημέρες από σήμερα σε μεταθέτει ο Κύριος από τούτη τη γη στους ουρανούς του· γι' αυτό θα πρέπει να ταχτοποιήσεις τον εαυτό σου, να έχεις έτοιμα και όλα τα νεκρικά σου, και να αναμένεις την ώρα που θε νάρθει ο Γυιος σου για να παραλάβει την αγιασμένη σου ψυχή». Κι όταν τ' άκουσε αυτά η Παναγία, σηκώθηκε αμέσως και επήγε κι ανέβηκε στο όρος των Ελαιών, εκεί οπού ο Γυιος της αναλήφτηκε, και -θαύμα παράδοξο- οπού όλα τα δέντρα εκείνου του βουνού εγείραν εμπροστά της και την προσκύνησαν. Και εκείνη, στον ουρανό υψώνοντας τα χέρια της, αρχίνησε να προσεύχεται μ' αυτά τα λόγια· «Γυιε μου, μοναχοπαίδι μου πολυτίμητο, εσύ οπού καταδέχτηκες τη γαιώδη σου φανέρωση, με σάρκα και κόκκαλα βγαίνοντας απ' τα δικά μου αίματα, εσύ παράλαβέ με τώρα και στη Βασιλεία σου· φτάνει σε μένα ο χωρισμός οπού κυλίστηκε ανάμεσά μας, μου φτάνει Γυιε μου η στέρησή σου· πράξε υπέρτερος όντας κατά το άγιο θέλημά σου. Όπου βρίσκομαι εγώ, εκεί και ο δικός μου διάκονος βρίσκεται· τα λόγια σου ετούτα και εγώ τα λέω Γυιε μου, και όπου βρίσκεσαι εσύ, αγαπημένε μου, εκεί και μένα αξίωσέ με να έρθω, εμένα οπού η καρδιά μου είναι γιομάτη από θλίψη για την αγάπη σου». Με τέτοια λόγια προσευχήθηκε η Παναγία και κατέβηκε απ' το όρος εκείνο και πισωγύρισε στο σπιτικό της οπού βρισκότανε στο χωριό Γεθσημανή· είχε μάλιστα όλα κι όλα δυο φορέματα, οπού το ένα το εφόρηγε και το άλλο τόκανε χάρισμα σε μια φτωχούλα γειτόνισσά της, όπου έμενε εκεί κοντά της. Και ήτανε εκεί κοντά και ο απόστολος Πέτρος μαζί με τον Ιωάννη το Θεολόγο, οπού ακόμη δεν είχαν από εκείθε ξεμακρύνει. Και τούτο γιατί ο μεν Πέτρος είχε μεγάλη πίστη στην Κυρία Θεοτόκο, ο δε Ιωάννης ήτανε ωσάν υιοθετημένος της υιός, και δεν έφευγαν από κει πέρα μακρύτερα, μόνο και μόνο για να υπηρετούν την Παναγία. Την τρίτη ημέρα, λοιπόν, εκεί οπού δίδασκαν αυτοί το λόγο της αλήθειας, τους άρπαξε ολάξαφνα και τους δυο τους ένα σύγνεφο και τους έφερε στη Γεθσημανή, στο σπίτι της Παναγίας· αυτό έγινε και με όλους τους άλλους αποστόλους. Τότε ήτανε και ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, και ο διδάσκαλός του ο Ιερόθεος, και ο Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, και τους αρπάζει και αυτούς μια νεφέλη και τους συνάζει όλους μαζί στη Γεθσημανή. Και η Παναγία εκείνη τη στιγμή οπού τους αντίκρυσε καταχάρηκε παρευθύς απ' τα φυλλοκάρδια της και τους λέει· «καθήστε, παιδιά μου, να σας αποχαιρετήσω, γιατί σήμερα φεύγω και ανέρχομαι στον υιό μου τον αγαπημένο· γιατί ο άγγελος ο Γαβριήλ, οπού σε μένα ευαγγελίστηκε κάποτε τη σύλληψη του γυιου μου και την άσπιλή μου μητρότητα, ήρθε και πάλι τώρα και μούδωσε ετούτο το φοινικόκλαδο λέγοντας· "χαίρε και μάθε, ω Θεοτόκε, πως μετά τρεις ημέρες σε μεταθέτει ο Κύριος από τούτη τη γη στους ουρανούς του". Γι αυτό, παιδιά μου, ευχαριστώ το Γυιο μου και Θεό οπού σας έφερε, συνάζοντάς σας όλους εδώ πέρα, για να σας ιδώ πριν απ' το τέλος». Κι όπως τα άκουσαν ετούτα οι απόστολοι εκλαίγαν όλοι τους ακατάπαυστα.
.....................................
Και τους λέει η Κυρία Θεοτόκος:
Εσάς σας έστειλε στον κόσμο το αγαπημένο μου παιδί για να πάτε σ' αυτόν ωσάν έμποροι και τις ψυχές να κερδίσετε των πλανημένων ανθρώπων, οπού έφτασε στ' αυτιά τους το δοξασμένο του τ' όνομα. Όποιος από εσάς, ω φίλοι μου και τέκνα μου, του διδασκάλου του και γυιου μου δείξει φίλος, αυτόν ο γυιός μου στη Βασιλεία του θέλει τον τιμήσει, μα όποιος τις εντολές του διδασκάλου του τις αφήσει έρημες κι ανεχτέλεστες, αυτός το ξέρει από μόνος του τι θα πάθει. Γι' αυτό το λόγο, αγαπημένα μου παιδιά, πορευθείτε στον κόσμο για να κηρύξετε, να φωτίσετε, να χειραγωγήσετε τον κόσμο οπού ζει μέσα στην πλάνη, για να μπορέσετε έτσι να τον κερδίσετε και ναν του δείξετε το δρόμο οπού φέρνει στου Γυιου μου τη Βασιλεία. Να μη σας παρασύρει κανένας φόβος απ' του κόσμου τούτου τους βασιλιάδες, οπού μονάχα το κορμί σας ημπορούν αυτοί να βλάψουν, αλλ' όχι όμως και την ψυχή σας· φόβο πραγματικό μονάχα ο Θεός να σας τον φέρνει, οπού και το κορμί σας ημπορεί και την ψυχή σας ναν την βλάψει, καθώς ο Γυιος μου σας το έλεγε ενόσω ήτανε μαζί σας. Έχετε την αγάπη και την ειρήνη συναμετάξυ σας, κι ακόμη νάχετε πληρότητα χαράς και ευφροσύνης, οπού πολύς θε νάναι στη Βασιλεία των ουρανών ο μισθός σας. με όλο που φεύγω, φίλοι μου, και πάω για του Υιού μου και Θεού τη Βασιλεία, ωστόσο πάντοτε θα βρίσκομαι μαζί σας και θα σας είμαι πάντοτε η ενισχύτρια και η παρηγορήτρια σε όλες σας τις θλίψεις. Αυτά τους είπε των αποστόλων η Θεοτόκος, κι άλλα ακόμη περισσότερα, και παρευθύς τα μάτια της τα άγια τα έκλεισε φωνάζοντας με φωνή μεγάλη· «στα χέρια σου, Γυιόκα μου, αποθέτω το πνεύμα μου»· και κοιμήθηκε. Κι ο Γυιος της τηνέ δέχθηκε στα χέρια του την αγιασμένη της ψυχή. Και τότε γύρεψε η Παναγία απ' το Γυιο της να την κατεβάσει κάτω στον Άδη, για να ιδεί τους τόπους οπού επήγε εκείνος για να απολυτρώσει τους Προπάτορες, και εκείνος την εισάκουσε. Και επήραν την ψυχή της την αγιασμένη στα χέρια τους ηλιόλουστοι άγγελοι και την οδήγησαν όπου ήθελε εκείνη, καθώς ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός μαρτυρεί τούτο στο Τροπάριο της τέταρτης ωδής σήμερα κι οπού λέει· «θαύμα και έκπληξη που ήτανε να βλέπεις της Παναγίας την ψυχή πώς περπατούσε στου Άδη μέσα τα κατώγια τα θεοσκότεινα». Και η μεν ψυχή της επήγε στον Άδη, όπως η ίδια το βουλήθηκε, το δε κορμί της το άγιο και θεοδόχο το επήραν οι Μαθητές και σηκώνοντάς το απάνω στους ώμους τους το επήγαν ως τον τάφο· κι απ' τη μια μεριά το κρατούσε ο θεολόγος Ιωάννης, ενώ απ' την άλλη το κρατούσε ο Πέτρος, απ' την τρίτη μεριά το κρατούσε ο Ιάκωβος ο αδελφός του Ιωάννη, κι απ' την τέταρτη μεριά ο Παύλος, καθώς οι υπόλοιποι απόστολοι και αρχιερείς πορεύονταν ψάλλοντας και άδοντας ύμνους.
...................................................
Κι όταν έφτασαν στον τάφο, το ακούμπησαν κάτω το άγιο λείψανο, για ναν το αποχαιρετήσουν όλοι εκείνοι που παρευρίσκονταν εκεί πέρα κι ο καθένας αρχίνησε ν' αποχαιρετά την Παναγία λέγοντας προς αυτήν εγκώμια κι όλοι τους έπλεξαν διάφορα εγκώμια.
.......................................................
Το σώμα εκείνο, ευλογημένοι χριστιανοί, γίνηκεν άφθαρτο κι αθάνατο, όπως κ' η αγιασμένη σάρκα του Κυρίου, κι όπως όλοι οι άνθρωποι μέλλουμε να απογίνουμε άφθαρτοι κατά τη Δεύτερη Παρουσία· πέθανε βέβαια και θαύμα δεν είναι, γιατί ωσάν άνθρωπος πέθανε και ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός· ωστόσο γίνηκεν άφθαρτο, όπως και ο Γυιος της, το σώμα εκείνο, κι ό,τι μέλλεται να λάβουν οι δίκαιοι όταν θάρθει η μέρα για την καθολική ανάσταση, αυτό είναι που έλαβε η Παναγία νωρίτερα απ' αυτή τη μέρα.
...................................................
Τις ημέρες λοιπόν εκείνες της Κοιμήσεως της Θεοτόκου καθήσαν οι απόστολοι να φάνε όπως γίνεται για παρηγοριά κατά τη συνήθεια και τη στιγμή που κόβοντας τον άρτο επήγασι να προφέρουν το «Κύριε Ιησού Χριστέ, να είσαι πάντοτε βοηθός μας» ολάξαφνα τους φανερώθηκε αποπάνω τους η Παναγία λαμπροφορώντας ωσάν ήλιος και τους είπε· «Χαίρετε σεις, οπού μαζί σας είμαι όλες τις ημέρες»· κι όπως την είδαν έτσι ολοζώντανη βοώντας ακούστηκαν οι απόστολοι· «Παναγία Θεοτόκε, να είσαι πάντοτε βοηθός μας»· και την ώρα εκείνη αντιλήφτηκαν πως η Παναγία βρίσκεται στους ουρανούς μαζί με το Γυιο της ζωντανή και ολόσωμη.
Αυτή τη γιορτή γιορτάζουμε, ευλογημένη χριστιανοί, αυτή τη γιορτή πανηγυρίζουμε. Γι' αυτό ας είμαστε, όπως αρμόζει στους πανηγυριστές, χαρούμενοι και καθαροκάρδιοι.
από τον Μέγα Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας όπως μετεγράφη από τον Νίκο Καρούζο στο Fragmenta για την Μάνα του Χριστού.

ΠΗΓΗ

Η ΕΛΕΝΑ ΜΑΤΣΟΥΚΑ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ ΠΑΤΕΡΑ ΣΑΒΒΑ ΛΑΥΡΙΩΤΗ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ [ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ] ΣΕ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ 14-8-18


Η ΕΛΕΝΑ ΜΑΤΣΟΥΚΑ στο RADIO SYMBAN ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ ΠΑΤΕΡΑ ΣΑΒΒΑ ΛΑΥΡΙΩΤΗ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ [ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ] ΣΕ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ 14/8/18 .

Η ορθοδοξία σήμερα στην σύγχρονη κονωνία και τα πνευματικά προβλήματα της εποχής μας.

ΒΙΝΤΕΟ





ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

Τρίτη, 14 Αυγούστου 2018

Διδαχή του Γέροντος Γαβριήλ του διά Χριστόν σαλού από τή Γεωργία περί των εσχάτων και του Αντιχρίστου .

Αποτέλεσμα εικόνας για Όσιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν σαλός

Ο Γέροντας Γαβριήλ ο δια Χριστόν σαλός (1929-1995), πλήρης Χάριτος και αγιοπνευματικών χαρισμάτων, απολάμβανε μεγάλου σεβασμού στη Γεωργία. Μαρτυρίες για την αγιότητα του δίνουν σε ένα μικρό βιβλίο Μητροπολίτες, ηγούμενοι, ηγουμένισσες, μοναχοί, ιερείς και λαικοί. Ο Γέροντας ήταν ασυμβίβαστος με κάθε αντίχριστη πολιτική και πρακτική.

Την πρωτομαγιά του 1965 έκαψε ένα 12μετρο πορτραίτο του Λένιν πού κρεμόταν στο κτίριο του ανωτάτου Σοβιέτ στην Τυφλίδα, πρωτεύουσα της Γεωργίας. Συνελήφθη από την Κα-Γκε-Μπε. Στην ερώτηση του ανακριτού γιατί το έκανε απάντησε: «Το έκανα γιατί δεν είναι δυνατόν να λατρεύουμε ένα άνθρωπο. Εκεί, στην θέση του πορτραίτου του Λένιν, πρέπει να κρεμάσετε την εικόνα της Σταυρώσεως του Χριστού. Γιατί γράφετε ‘Δόξα στον Λένιν’; Πρέπει να γράψετε: Δόξα στον Κύριο Ιησού Χριστό». Μετά από αυτό τον έκλεισαν σε ψυχιατρική κλινική, όπου διέγνωσαν σχιζοφρένεια!!!

Δίδασκε ο Γέροντας: στους εσχάτους καιρούς τους ανθρώπους θα τους σώσουν η αγάπη, η ταπείνωση και η καλωσύνη. Η καλωσύνη ανοίγει τις πύλες του Παραδείσου, η ταπείνωση οδηγεί μέσα σ’ αυτόν, αλλά η αγάπη εμφανίζει τον Θεό.

Όλους, όσοι πήγαιναν σ’ αυτόν για ευλογία, τους παρακαλούσε κλαίγοντας: να κάνετε το καλό για να σας σώσει η καλωσύνη σας. Η γή κατά το ήμισυ έγινε Άδης. Ο Αντίχριστος στέκεται στην πόρτα και δεν τη χτυπά απλώς, αλλά ορμά μέσα. Εσείς θα τον δείτε τον Αντίχριστο. Θα προσπαθήσει να βασιλεύσει σε όλον τον πλανήτη. Παντού θα γίνονται διωγμοί… μη μένετε χώρια. Κρατηθείτε μαζί, δέκα-δεκαπέντε μαζί. Βοηθείτε ο ένας τον άλλον.

Στους εσχάτους χρόνους να μην κοιτάτε τον ουρανό. Μπορεί να πλανηθείτε από τα ψευδοσημεία που θα παρουσιάζονται εκεί. Θα εξαπατηθείτε και θα απολεσθείτε…

Θα βάλουν το χάραγμα του Αντιχρίστου στο χέρι και στο μέτωπο. Τα διάφορα προιόντα δεν μπορούν να σας προκαλέσουν βλάβη. Έστω κι’ αν βάζουν σ’ αυτά τον αριθμό του Αντιχρίστου, αυτό δεν είναι ακόμη το χάραγμα. Πρέπει να λέτε το ‘Πάτερ ημών’, να κάνετε τον Σταυρό σας και η τροφή σας θα αγιάζεται. Στα xρόνια του Αντιχρίστου οι άνθρωποι θα περιμένουν τη σωτηρία από το Διάστημα. Αυτό θα είναι το μεγαλύτερο τέχνασμα του διαβόλου. Η ανθρωπότητα θα ζητεί βοήθεια από τους εξωγήινους, χωρίς να γνωρίζει ότι αυτοί στην πραγματικότητα είναι δαίμονες.

Ρώτησαν τον Στάρετς αν μπορεί κανείς να κλέψει τροφή, όταν δε θα μπορεί να την αγοράσει. Απάντησε έτσι: «Αν κλέψεις, θα παραβείς μία από τις δέκα εντολές. Όποιος ενεργεί έτσι, ακόμη και έτσι δέχεται τον Αντίχριστο. Ο πιστός άνθρωπος πρέπει να ελπίζει στο Θεό. Ο Κύριος στους έσχατους χρόνους θα ενεργεί τέτοια θαύματα, ώστε ένα φυλλαράκι από το δένδρο θα φθάνει για τροφή ενός μηνός. Στ’ αλήθεια. Ο πιστός άνθρωπος θα σταυρώνει τη γή, και εκείνη θα του δίνει ψωμί. Αν βιάσουν ένα κορίτσι, το διακορεύσουν χωρίς τη θέληση του, αυτό ενώπιον του Θεού θα παραμείνει παρθένος. Έτσι θα γίνει και με το χάραγμα του Αντιχρίστου. Αν δώσουν το χάραγμα ενάντια στη θέληση του ανθρώπου, αυτό δεν θα ενεργεί επάνω του. Στο Ευαγγέλιο είναι γραμμένο ότι παντού θα γίνονται διωγμοί αλλά και θλίψη σε όποιον προδίδει το Ευαγγέλιο. Θα έρθει καιρός που θα είναι απαραίτητο να φύγετε στα βουνά, μόνο να μην το κάνετε ένας-ένας.

Ομαδικά να φεύγετε στα βουνά και στα δάση. Για τους πιστούς χριστιανούς η μεγαλύτερη θλίψη θα είναι ότι αυτοί θα φεύγουν στο δάσος, αλλά οι κοντινοί τους άνθρωποι θα δέχονται το χάραγμα του Αντιχρίστου. Στους εσχάτους καιρούς οι οπαδοί του Αντιχρίστου θα πηγαίνουν στην εκκλησία, θα βαπτίζονται, θα κηρύττουν για τις ευαγγελικές εντολές. Όμως μην τους πιστεύετε. Αυτοί δεν θα έχουν τα καλά έργα. Μόνο με τα καλά έργα μπορεί κάποιος να αναγνωρίσει τον αληθινό Χριστιανό».

Όσα γράφει ο Γέροντας δεν πρέπει να μας δημιουργούν άγχος και υπερβολική ανησυχία αλλά να μας οπλίζουν με πίστη και υπομονή να μας ενθαρύνουν σέ περισσότερη προσευχή και προσοχή στη ζωή μας. Και, εννοείται, δεν πρέπει να παραιτηθούμε, όσο ακόμη μας παίρνει, από τα δικαιώματά μας, την εργασία μας και τη φροντίδα των παιδιών μας.

ΒΙΝΤΕΟ 7/8/2018:Η ΕΛΕΝΑ ΚΟΡΔΑΤΟΥ ΜΕ ΚΑΛΕΣΜΕΝΟ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΣΑΒΒΑ ΤΟΝ ΛΑΥΡΙΩΤΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ Μ.Μ.ΛΑΥΡΑΣ .



Η ΕΛΕΝΑ ΚΟΡΔΑΤΟΥ ΜΕ ΚΑΛΕΣΜΕΝΟ ΤΟΝ
ΓΕΡΟΝΤΑ ΣΑΒΒΑ ΤΟΝ ΛΑΥΡΙΩΤΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ Μ.Μ.ΛΑΥΡΑΣ .

Η ορθοδοξία σήμερα στην σύγχρονη κονωνία και τα πνευματικά προβλήματα της εποχής μας.

ΒΙΝΤΕΟ




ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

«ΠΛΗΝ Ο ΕΧΕΤΕ ΚΡΑΤΗΣΑΤΕ ΑΧΡΙΣ ΟΥ ΑΝ ΗΞΩ»


«ΠΛΗΝ Ο ΕΧΕΤΕ ΚΡΑΤΗΣΑΤΕ 

ΑΧΡΙΣ ΟΥ ΑΝ ΗΞΩ» (Αποκ.Β’25) 
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ 

1) *Ταύτα είπεν ο Κύριος.Τα αντίθετα λένε οι μισούντες Αυτόν. ………….σελ.5

2) *Πηδάλιο «απευθυνόμενον τοις απανταχού γης εντευξομένοις Ορθοδόξοις». ………….σελ.9

3) *Το κύρος και η ισχύς των Κανόνων είναι διαχρονικά,απ’αρχής μέχρι του νυν και εις τους αιώνας. (άχρις ου αν ήξω). …………σελ.13

4) Απαρασάλευτοι οί Κανόνες του Πηδαλίου. …………σελ.13

5) *ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ .Ασυγχώρητη η τόλμη σύνθεσης άλλου Συμβόλου Πίστεως. …………..σελ.14

6) * ΠΕΡΙ ΑΠΟΔΟΧΗΣ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ. Προστάζουν οι Απόστολοι: ΚΑΘΑΙΡΕΣΗ σε όσους αποδέχονται τα ανύπαρκτα μυστήρια των αιρετικών. ………..σελ.17

7) * ΣΤΟΥΣ ΚΟΛΑΟΥΖΟΥΣ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΜΝΗΜΟΝΕΥΟΥΝ ΑΜΦΟΤΕΡΟΥΣ,ΜΙΜΟΥΜΕΝΟΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΤΩΝ (Εβρ.ΙΓ’7),ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΛΕΓΟΥΝ: ΚΑΘΑΙΡΕΣΗ ΚΑΙ ΑΦΟΡΙΣΜΟ. ………….σελ.18

8) *Διπλή τιμωρία για τους εισερχόμενους αυθαίρετα στην ιεροσύνη,πόσο μάλλον σ’αυτούς που κηρύττουν ΠΑΝθρησκεία (αντί-χριστο). ………..σελ.21

9) *Ουδεμίαν δύναμιν και δικαιοδοσία,δεν έχει ο αιρετικός «ιεράρχης»προς τους υφισταμένους του…..σελ.24

10) *Επρόσταξε και καθολικώς είπε ο κανών ότι «κατ’ουδένα τρόπο να είναι υποκείμενοι» οι Ορθόδοξοι εις τους αποστατήσαντες επισκόπους …….σελ.25

11) *Αντιμήνσιο - ΚΑΝΩΝ ΛΑ’ της ΣΤ’ ΟΙΚ/ΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ.(σελ.246) ……………..σελ27

12) *Οι κακώς απομακρυνόμενοι από τον Επίσκοπό τους χρειάζονται την άδειά του για να λειτουργούν σε χώρους ή οσπίτια ή ναούς.(κανών λα’ και συμφωνία αυτού καθώς και ο 12ος της Α & Β’ που συμπληρώνει τον λα’.) Όχι όμως και οι απομακρυνόμενοι από ψευδεπίσκοπο που κηρύττει αίρεση και που ουδεμία υποχρέωση έχουν να αναφέρονται οι αποτειχιζόμενοι από αυτόν για το που θα τελούν τα εκκλησιαστικά τους καθήκοντα. …….σελ30

13) *Υποχρεωτικός ο λα’ κανών των Αγ.Αποστόλ. και ο 15ος της Α’& Β’ Συν. για τους Ορθοδόξους Χριστιανούς. …………σελ.35

14) *Δικαιούται κάποιος να θέτει ερωτήματα; >σελ46

15) *Άλλοι μεν λέγονται αιρετικοί,άλλοι δε σχισματικοί και άλλοι παρασυνάγωγοι…………..σελ.48

16) *«EΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΑΜΠΕΛΟΣ» (Χρυσοστ.ομιλία ΟΣΤ’ 14.31-15,10 ΕΠΕ σελ.457) {αποσπάσματα} …………σελ.54

17) *ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΓΝΩΜΗ,την τρίτη αίσθηση της ψυχής; ………………….σελ.63

18) *Η μάχη μέσα στην Εκκλησία του Χριστού (θεραπευτήριο) ……………………σελ.67

19) *Αποδόμηση της Ορθοδόξου Πίστεως με την κατάλυση των απαρασάλλευτων κανόνων και εντολών. ……………….σελ.68

20) *Να προσέχουμε τους «θησαυρούς» μας. Αλλάζουν την Καινή διαθήκη με αιρετικές……………..σελ.70

21) *Το καθήκον των Ορθοδόξων Χριστιανών …………..σελ.71

Αντί προλόγου

Αγαπητοί αδελφοί,το πόνημα αυτό είναι εργασία αγάπης,ως επανάληψη-των γνωστών μεν-Θείων Γραφών,επίκαιρων δε όσο ποτέ άλλοτε με απώτερο σκοπό να προσφέρει ένα ελάχιστο ΣΤΟΝ ΕΞΑΓΟΡΑΣΑΝΤΑ ΜΑΣ ΚΥΡΙΟΝ ΜΑΣ ΚΑΙ ΘΕΟ ΜΑΣ,ώστε να μη παραδοθεί ο Λόγος στη λήθη.

Συγχωρέστε τη σκληρότητα που σκοπό έχει να προλάβει την σύνθλιψη που θα υποστούν όσοι χτυπήσουν στον λίθο που οικοδομήθηκε η Εκκλησία πάνω στην Ορθή Πίστη και Αλήθεια του Αποστόλου Πέτρου,οι οποίοι απερίσκεπτα προσπαθούν να αποδομήσουν ηθελημένα ή μη.

Παράλληλα,απαντά σε εύλογες απορίες και ερωτήσεις που προκύπτουν αναπόφευκτα.


ΤΑΥΤΑ ΕΙΠΕΝ Ο ΚΥΡΙΟΣ 

Με ανείπωτη αγάπη και ενδιαφέρον για τη σωτηρία της ψυχής μας,οικοδομώντας την Εκκλησία Του,της οποίας ίσταται κεφαλή.

«ΠΛΗΝ Ο ΕΧΕΤΕ ΚΡΑΤΗΣΑΤΕ ΑΧΡΙΣ ΟΥ ΑΝ ΗΞΩ» (Αποκ.Β’25)

«Σεις όμως προσέχετε,ιδού σας τα έχω προείπει όλα,ώστε να μη χωρή δικαιολογία δια την τυχόν αποπλάνησίν σας.»(Μαρκ.ιγ’23)

«Εως αν παρέλθη ο ουρανός και η γη ιώτα εν ή μία κεραία ου μη παρέλθη από του Νόμου έως αν πάντα γένηται.»(Ματθ.ε’18)

«Ος εάν ουν λύση μίαν των εντολών τούτων των ελαχίστων και διδάξη ούτω τους ανθρώπους,ελάχιστος κληθήσεται εν τη Βασιλεία των ουρανών.»(Ματθ.ε’19)

«Εστω δε ο Λόγος υμών ναί,ου ου,το δε περισσόν τούτων εκ του πονηρού εστίν.»(Ματθ.ε’37)

«….Σας επαναλαμβάνω ότι αυτός,που ενεκολπώθη τας εντολάς Μου και φυλάττει αυτάς,εκείνος και μόνον με αγαπά…»(Ιων.ιδ’21)

9. «Καθένας που βγαίνει έξω και δεν μένει μέσα ΕΙΣ ΤΗΝ ΔΙΔΑΧΗΝ του ΧΡΙΣΤΟΥ δια της ΑΚΡΙΒΟΥΣ ΤΗΡΗΣΕΩΣ αυτής, αυτός δεν έχει τον Θεόν..» (Β’Ιωάν.9)


ΤΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΛΕΝΕ ΟΙ ΜΙΣΟΥΝΤΕΣ ΑΥΤΟΝ, 

προσπαθώντας να αποδομήσουν τα απαρασάλευτα υποκρινόμενοι ότι Τον αγαπούν.

Ψεύδονται ότι Τον αγαπούν και το αποδεικνύει ο ίδιος ο Κύριος: «Εάν δε με αγαπάτε τηρήσατε τας εντολάς Μου και δείξατε ούτως,ότι η προς εμέ αγάπη σας είναι αληθής και ειλικρινής».(Ιωάν.ιδ’15.)

«Σας επαναλαμβάνω ότι αυτός, που ενεκολπώθη τας εντολάς μου και φυλάττει αυτάς,εκείνος και μόνον με αγαπά,..» (Ιωάν.ιδ’21).

Αντί,λοιπόν,να υπάρχει φόβος Θεού για την ακριβή τήρηση της διδαχής,τολμούν κάποιοι να βλασφημούν λέγοντας

ότι κάποιες εντολές του Θεού είναι προσωρινές ,

ότι οι Άγιοι Θεόπτες Πατέρες ήταν θύματα του αρχεκάκου όφεως,συμπεριλαμβανομένων και των Αγ.Αποστόλων που πρώτοι συνέταξαν τους αποστολικούς κανόνες, τους οποίους οι αισχροί,ονομάζουν «τοίχους του αίσχους»,

ότι τα μυστήρια των αιρετικών είναι έγκυρα,

ότι οι Εκκλησίες είναι 348-μεταξύ των οποίων και η Ορθόδοξη Αγιασμένη Εκκλησία του Ιησού Χριστού μας και όλες μαζί μέλη του Π.Σ.Ε. (αντιχρίστου οργανισμού) που δεν είναι μόνο αυτός αλλά ένας εκ των πολλών (οργανισμών),που αποσκοπούν στον διαμελισμό και στην εξόντωση της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Αυτό μόνο;’Η που επιμένουν με αναίδεια και θράσσος να τους ακολουθήσουν και οι Πιστοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί!!

Η προδοσία από τους ιεράρχες της Ορθοδόξου Εκκλησίας(όχι από όλους) έγινε επισήμως -με υπογραφές-τον Ιούνιο του 2016 στο Κολυμπάρι Κρήτης,αφού πρώτα υποκλίθηκαν στο σύμβολο της Πανθρησκείας, στην είσοδο του κτιρίου.

Την ονόμασαν οι θρασύτατοι προδότες-υποκριτές «αγία και μεγάλη , πανορθόδοξη σύνοδο».Ούτε αγία ήταν ,ούτε μεγάλη,ούτε πανορθόδοξη.

ΣΑΤΑΝΙΚΗ ήταν,ΜΙΚΡΗ ήταν και συμμετείχε μία ΦΑΤΡΙΑ –ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΩΝ και ΘΡΑΣΥΤΑΤΩΝ ΠΡΟΔΟΤΩΝ,που αμέσως μετά τα ανιστόρητα ψηφίσματα ξεκίνησαν την εφαρμογή τους με το να διώκουν τους Ορθοδόξους Χριστιανούς που δικαίως αντέδρασαν.

Και ενώ ο Κύριός μας και Θεός μας υπέγραψε με το αίμα Του τις απαρασάλευτες εντολές που πρέπει να τηρούμε για να σωθούμε,κάποιοι τολμούν να εκστομίζουν χωρίς ντροπή πως σωζόμαστε και μέσω άλλων θρησκειών.Φρίξον ήλιε με την απύθμενη διαστροφή των.Θέλουν να αποκαλούνται και αρχιερείς!! Οι τοιούτοι εργάζονται τα εντελώς αντίθετα καθ’υπόδειξη του υποβολέα τους –του διαβόλου.


3. «Και τώρα πλέον είναι ο ΑΝΤΙχριστος εν τω κόσμω δια των ΑΙΡΕΣΕΩΝ και των ΨΕΥΔΟ-διδασκαλιών, που προπαρασκεύαζουν το έδαφος δια την προσωπικήν έλευσίν του.» (Α’Ιωάν.δ’3)

Γράφτηκε το 85-95 μ.Χ.,δηλ.πριν 1923 έως 1933 χρόνια από σήμερα.Τόσα χρόνια προπαρασκεύαζαν το έδαφος ,τώρα πια ,μένει να παρουσιάσουν τον ΑΝΤΙ-Χριστο οι οπαδοί και τα όργανά του. Δυστυχώς ,όμως δεν γίνεται αντιληπτό από όλους,λόγω ΑΓΝΟΙΑΣ,ΛΗΘΗΣ και ΡΑΘΥΜΙΑΣ εκ μέρους των ανθρώπων που καθίστανται άμεσα υπεύθυνοι όπως και για τον λόγο της κακής και ελλειπούς ποίμανσης εκ μέρους των κληρικών εκ των οποίων το αίμα των σφαγιασθέντων υπό των αιρέσεων ψυχών θα ζητηθεί κατά την ώρα της Κρίσεως!

Ο δε Ιερός Χρυσόστομος ερμηνεύει :


«Αφού λοιπόν είπε τα γνωρίσματα του ποιμένος ανέφερε ΔΥΟ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΙΣ,ένα τον κλέπτην,που σφάζει και αρπάζει τα πρόβατα,άλλον δε εκείνον που δεν κάμνει μεν τίποτα από αυτά,βλέπων όμως να γίνωνται αυτά δεν στρέφεται εναντίον του καταστροφέως,ούτε τον εμποδίζει.» (Ομιλία Ξ’ Ιω.10.14-21σελ.117,ΕΠΕ)

Και δε θα φέρει αποκλειστικά την ευθύνη των δικών μας αποφάσεων και πράξεων «ο τάδε ή ο δείνα» που μας παρέσυρε αλλά και εμείς ως απρόσεκτοι θα ευθυνόμαστε!

Ο καθένας έχει το μερίδιο της ευθύνης που του αναλογεί.

Γι’ αυτό μας λέει:

Σας τα έχω πει από πριν όλα, ώστε να μη χωράει καμία δικαιολογία για την τυχόν αποπλάνησή σας.

«Προσέχετε ,να μη σας πλανήσει κανείς.» (Μαρκ. ιγ’5)

Αυτά πρέπει να έχουμε στο νου μας ώστε να μη παραδοθεί ο Λόγος στη λήθη.Παράλληλα να διδαχθούμε βάσει των Κανόνων της Εκκλησίας μας τι ακριβώς είναι και σε ποιες τιμωρίες υπόκεινται οι ακολουθούντες και διδάσκοντες τα αντίθετα της διδασκαλίας του Κυρίου,παρακούοντας Κανόνες και Εντολές.

Ταυτόχρονα υποδεικνύεται η πρέπουσα στάση των Ορθοδόξων που ανάλογα με τα πνευματικά αντανακλαστικά της Πίστης τους καλούνται να πράξουν.Βεβαίως για όσους θέλουν αμόλυντη την Πίστη τους όπως την παρέλαβαν από τους Θεόπτες Αγίους Πατέρες.Ας μην συγχέουμε την αγωνιστική προσπάθεια κάθαρσης δια της ακριβούς τήρησης των Εντολών,σεβόμενοι και αποδεχόμενοι τους Κανόνες, με την απαξίωση και ακύρωση των Εντολών και των Κανόνων.

Στην 2η περίπτωση όχι μόνο οδηγηθήκαμε σε αίρεση αλλά παντελώς ξένοι της Ορθοδοξίας αποκαλούμεθα,αφού προηγουμένως προδόσαμε την Πίστη μας.

Ας αφήσουμε λοιπόν τους Αγίους να μας μιλήσουν με την Σοφία και την Ακρίβεια που τους χαριτώνει και ας δείξουμε την δέουσα προσοχή να εγκωλπωθούμε τους Λόγους τους.

Γι’αυτούς που έπεσαν τόσο χαμηλά ενώ είχαν δεχθεί χάρη γράφει ο Απόστ.Πέτρος ,το σύμβολο της Πίστεως:


21. «..ήτο καλύτερον δι’αυτούς να μη είχαν γνωρίσει τον δρόμον της δικαιοσύνης και τον Χριστιανισμόν,παρά,αφού τον εγνώρισαν,να γυρίσουν πάλιν εις την παλαιάν αμαρτωλήν ζωήν τους και να απομακρυνθούν από την παραδοθήσαν εις αυτούς Αγίαν Εντολήν..»( Β’Πέτρ.β’21)

ΠΗΔΑΛΙΟ

«απευθυνόμενον τοις απανταχού γης εντευξομένοις Ορθοδόξοις».

Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης λέει για το Πηδάλιο που εμπεριέχει τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας μας:

«Απευθυνόμενον «τοις απανταχού γης εντευξομένoις Ορθοδόξοις», ο Άγιος Νικόδημος,χαίρων δια την ολοκλήρωσιν της προσπαθείας γράφει μετ’ενθουσιασμού:

«Αύτη η Βίβλος είναι η μετά τας Αγίας Γραφάς ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ,η μετά την Παλαιάν και Καινήν Διαθήκην,ΔΙΑΘΗΚΗ.Τα μετά τα πρώτα και Θεόπνευστα Λόγια,δεύτερα και Θεόπνευστα Λόγια».

(Πηδάλιον εισαγωγική σελ.ιδ’)


ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Υπενθυμίζει ο Άγιος σε όσους λησμόνησαν και λένε αδιάκριτα ότι το Πηδάλιο,η Φιλοκαλία,ακόμα και η Καινή Διαθήκη δεν μπορούν να ερμηνευτούν από τους πιστούς,αλλά μόνο από τους κληρικούς, κατατάσσοντας τους απανταχού Ορθοδόξους μη ικανούς και αναρμόδιους ανάγνωσης και έρευνας των Θείων Γραφών.

Έρχονται ως συνήθως σε πλήρη αντίθεση με τις Εντολές του ιδίου του Θεού «Ερευνάτε τας γραφάς».

Νομίζουν ορισμένοι ότι αυτό που δεν κατανοούν οι ίδιοι δεν μπορούν να το κατανοήσουν και οι αδελφοί τους!!

Νομίζουν πως ό,τι δεν κατανοούν σημαίνει πως δεν υπάρχει!!

Ισχύει όμως και η περίπτωση του να κατανοούν, αλλά θέλουν την σφαγή των προβάτων,ως « δεύτεροι καταστροφείς»! (Ιερ.Χρυσοστ.)

Για όλους αυτούς έχει λεχθεί από τον Απόστολο:


«Είναι άλογα ζώα…θα καταστραφούν ασφαλώς, επειδή βλασφημούν εις εκείνα που δεν γνωρίζουν.» (Β’Πέτρ.β’12.)

Και αλλού:

«..διότι με εξογκωμένους λόγους γεμάτους ματαιότητα και πλάνη δελεάζουν αστηρίκτους πιστούς.»(Β’Πέτρ.β’18.)

Και δια του Προφήτη ακούνε το :

«Ινα τι συ εκδιηγή τα δικαιώματά μου και αναλαμβάνεις την διαθήκην μου δια στόματός σου;» (Ψαλ.μθ’(ν’)49,στιχ.16.)

Την ψυχή του ο καθένας ας την κάμει ό,τι θέλει αφού «Κανενός η θέλησις και η ελευθερία δεν βιάζεται…»(Απόκ.ΚΒ’11.)

Την ψυχή του αδελφού μου,όμως που θέλει στήριγμα μη την οδηγήσω στην αίρεση όντας τυφλός (μη γένοιτο),γιατί την ώρα αυτήν την συγκλονιστική θα ζητηθεί από εμένα.

Στο Πηδάλιο ο Άγιος διευκρινίζει:

«Ότι εκείνο ,οπού οι κανόνες φανερώς ου γράφουσι,τούτο εκ των ομοίων των εν τοις κανόσι γεγραμμένων,πρέπει να κρίνεται και να συμπεραίνεται,και όρα την ερμηνεία του ΙΕ’ της ς’.

Ή και εκ των συγραμμάτων των κατά μέρος Πατέρων, ή και εκ της διακρίσεως του Ορθού Λόγου.»(Προλεγόμενα σελ. λθ’ (39) Πηδάλ.)

26.Αυτόθι,σελ. λς’. «Εννοείται βεβαίως ότι δεν αρκεί η γνώσις των Ιερών Κανόνων,αλλά χρειάζεται η εφαρμογή των: «Μη γίνεσθε μόνον των θείων Νόμων τούτων αναγνώσται και ακροαταί,αλλά και ποιηταί…ίνα μη οι εις ζωήν κανόνες ούτοι υπάρχοντες,φυλαττόμενοι,ευρεθώσιν εις θάνατον , αθετούμενοι.»(Αυτόθι, σελ. λζ’. σελ.ιε’.εισαγωγή Πηδάλ.)

«Ότι παρά πάντων πρέπει να φυλάττωνται οι Θείοι Κανόνες απαρασάλευτα.Οι γαρ μη φυλάττοντες,εις φρικτά επιτίμια υποβάλλονται.» (Προλεγόμενα,σελ. λθ’.)

«Εκείνος βεβαίως,ο οποίος δεν ενδιαφέρεται δια τη διόρθωσιν του εαυτού του,αλλά δια τον έλεγχον μόνον των άλλων,δύναται, εάν θέλη να αναζητή και να ανευρίσκη εντός του Πηδαλίου Ιερούς Κανόνας,επί τη βάσει των οποίων θα καταδικάζη τους αδελφούς του δια κανονικά παραπτώματα.Όποιος όμως με ειλικρινή διάθεσιν μελετήση ολόκληρον το Πηδάλιον,θα ανακαλύψη πλήθος ιδικών του παραπτωμάτων,θα οδηγηθή εις βαθείαν ταπείνωσιν,δια της οποίας μόνης δύναται να διαφύγη τας παγίδας του εχθρού (28), θα δυσκολεύεται πλέον να κατακρίνη τον αδελφόν του (29) και θα επικαλήται το έλεος του Θεού και την βοήθειάν Του δια να λυτρωθή εκ των αμαρτιών του.

Τούτο επεδίωκεν ο Άγιος Νικόδημος δια της εκδόσεως του Πηδαλίου: να έλθουν οι Χριστιανοί εις γνώσιν του Ορθού και να επιζητήσουν οι ίδιοι την διόρθωσίν των….» (Εισαγωγή Πηδάλ. σελ. ιε’.)

ΤΟ ΚΥΡΟΣ ΚΑΙ Η ΙΣΧΥΣ ΤΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ,ΑΠ’ΑΡΧΗΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟΥ ΝΥΝ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΑΣ.

Ενδεικτικά 

Το 451 έτος από Χριστού,εν Χαλκηδόνι,της Βιθυνίας.

Οι Λ’ Κανόνες της Αγίας και Οικουμενικής Δ’Συνόδου,

Ερμηνευόμενοι (σελ.185)

ΚΑΝΩΝ Α’ 

Ερμηνεία 

«Ο παρών κανών δίκαιον κρίνει να κρατούσιν,ήτοι να έχουσι το κύρος,και την ισχύν όλοι οι κανόνες οπού απ’αρχής μέχρι του νυν εξεδόθησαν παρά των Αγίων Πατέρων, είτε προς δογμάτων ακρίβειαν,είτε και προς εκκλησιαστικήν ευταξίαν χρησιμεύοντας καθ’εκάστην σύνοδον Οικουμενικήν τε και τοπικήν.»



ΑΠΑΡΑΣΑΛΕΥΤΟΙ ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ 

ΤΟΥ ΠΗΔΑΛΙΟΥ 

Της Γ’ Οικουμενικής Συνόδου/ ΚΑΝΩΝ ΣΤ’ (σελ.173) 

Ερμηνεία 

«Οι μεν ανωτέρω κανόνες μερικώτεροι εισίν,ούτος δε κοινώς διορίζεται,ότι, όσοι ήθελαν τολμήσουν να παρασαλεύσουν με οιονδήτινα τρόπον τα περί εκάστου ζητήματος πραχθέντα εν τη εν Εφέσω Συνόδω ούτοι εις μεν Επίσκοποι είναι,ή κληρικοί,να καθαιρούνται,ει δε λαϊκοί να αφορίζονται.»

(2) «Λέγει δε ο θείος Χρυσόστομος(εις την ΙΑ’ομιλ.προς Εφεσίους,ότι είπεν ένας Άγιος άνθρωπος,πως,ουδέ αίμα μαρτυρίου ημπορεί να εξαλείψη την αμαρτίαν του χωρισμού της Εκκλησίας και της διαιρέσεως,..»(των Αγ.Αποτόλ.σελ.33 Πηδάλ.)

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Ας δούμε λοιπόν κατάματα την Αλήθεια,ερευνώντας ψύχραιμα και διακριτικά,κατά δύναμην, ποιοι έκαναν και συνεχίζουν να κάνουν σχίσματα και διαιρέσεις στην Εκκλησία του Χριστού «μετακινώντας»τα επί 2000 έτη απαρασάλευτα,κηρύττοντας αλλότρια κατ’εντολή των σκοτεινών δυνάμεων του αντιχρίστου,εναγκαλίζοντας μάλιστα τους παν-αιρετικούς παπικούς, και ποιοι τελικά προσπαθούν να ελευθερώσουν την Εκκλησία από σχίσματα και αιρέσεις.


ΣΥΜΒΟΛΟ ΠΙΣΤΕΩΣ 

ΑΣΥΓΧΩΡΗΤΗ Η ΤΟΛΜΗ ΣΥΝΘΕΣΗΣ ΑΛΛΟΥ ΣΥΜΒΟΛΟΥ 

ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ ΤΗΣ Γ’ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ (σελ.170)

«…Διορίσασα δε,ότι άλλο σύμβολον έξω από εκείνο οπού εξέδωκεν η πρώτη,και η Δευτέρα αι οικουμενικαί (εις Μίαν , Αγίαν,Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν ομολογώ εν βάπτισμα…) ,να μη τολμήση να συγγράψη τινάς,ή όλως να προσθέση τι,ή να αφαιρέση από αυτό,τους παραβαίνοντας ΤΟ ΤΟΙΟΥΤΟΝ ΠΡΟΣΤΑΓΜΑ,ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΕΝ…».


ΤΗΣ Γ’ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ 

ΚΑΝΩΝ Ζ’ (7ος,σελ.174) 

«…Τούτον τον κανόνα η Αγία αύτη Σύνοδος εξέδωκεν,ορίσασα,ότι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΚΕΧΩΡΗΜΕΝΟΝ ΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑ να συνθέτη και να συγγράφη ή να προσφέρη εις τους προς την Ορθοδοξίαν επιστρέφοντας άλλην Πίστιν,ήγουν άλλο Σύμβολον Πίστεως,(1)έξω από το Σύμβολον της Πίστεως το ορισθέν από τους Αγίους Πατέρας τους συναχθέντας εν τη πόλει Νικαέων,δια φωτισμού του Αγίου Πνεύματος.

ΕΚΕΙΝΟΙ ΔΕ ΟΠΟΥ ΤΟΛΜΗΣΟΥΝ,Ή ΝΑ ΣΥΝΘΕΣΟΥΝ ΑΛΛΟ ΣΥΜΒΟΛΟΝ ΠΙΣΤΕΩΣ,Ή ΝΑ ΠΡΟΒΑΛΛΟΥΣΙΝ ΑΥΤΟ ΕΙΣ ΤΟ ΦΑΝΕΡΟΝ,…ΕΙ ΜΕΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΩΣΙ,ΚΑΙ ΚΛΗΡΙΚΟΙ,ΝΑ ΗΝΑΙ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΛΗΡΟΥ ΑΠΟΒΛΗΤΟΙ,ΕΙ ΔΕ ΛΑΙΚΟΙ ΝΑ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΝΤΑΙ.»

Χρήζει διευκρίνισης:

Όταν κάποιοι αναφέρουν δημοσίως και υπογράφοντας μάλιστα,και όταν άλλοι αποδέχονται σιωπηλά ότι η Μία,Αγία,Καθολική και Αποστολική Εκκλησία είναι μία μεταξύ των 348 «εκκλησιών» ,μέλη του Π.Σ.Ε. ενός εκ των πολλών εβριομασονικών οργανισμών,είναι βλασφημία και τόλμη σύνθεσης άλλου συμβόλου Πίστεως ή όχι;

Με το να προστάζουν οι κανόνες των Αγίων :

«οι τοιούτοι να είναι αναθεματισμένοι και απόβλητοι του κλήρου και της επισκοπής» είναι τελεσίδικη ,διαχρονική,αποφαντική προσταγή και απόφαση ή πρέπει να επαναληφθεί η Ζ’ σύνοδος ή κάποια άλλη για να τους ΞΑΝΑ-δικάσει;

Τελικά πως ονομάζονται αυτοί για τους οποίους αναμένεται σύνοδος για να τους δικάσει; Υπόδικοι;

Μιλάμε όχι για τη διεξαγωγή της δίκης προς εκτέλεση της απόφασης,αλλά για την ίδια την απόφαση η οποία έχει ήδη παρθεί από τους Αγίους μέσω των κανόνων για την δογματική ακρίβεια,ανάλογα με την εκάστοτε κακοδοξία ή αίρεση.

Τελικά ποιος δικάζει,οι Απόστολοι που προστάζουν ή η Σύνοδος που εκτελεί τις προσταγές;

Διότι,οι προηγούμενοι κανόνες ΣΤ’ της Γ’(σελ.173) και Ζ’ της Γ’ (σελ.174) μας είπαν:


«όσοι τολμήσουν να παρασαλεύσουν με οιονδήτινα τρόπον τα περί εκάστου ζητήματος πραχθέντα ,των οικουμενικών Συνόδων επρόσταξαν να είναι ασυγχώρητοι και να καθαιρούνται οι επίσκοποι και κληρικοί,οι δε λαϊκοί να αφορίζονται.»

Υπενθυμίζουμε ότι ο (Α’ της Δ’ σελ.185) μας λέει ότι «οι κανόνες έχουν διαχρονική ισχύ και κύρος» και ο (ΜΣΤ’ των Αγ.Αποστ.σελ.51) «Προστάζει να καθαιρούνται όσοι δέχονται τα παρά των αιρετικών μυστήρια και ό,τι άλλο.»


ΠΕΡΙ ΑΠΟΔΟΧΗΣ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ

ΠΡΟΣΤΑΖΟΥΝ ΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ - ΚΑΘΑΙΡΕΣΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΑΠΟΔΕΧΟΝΤΑΙ ΤΑ ΑΝΥΠΑΡΚΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ

ΚΑΝΩΝ ΜΣΤ’ ΤΩΝ ΑΓ.ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
(σελ.51,Πηδάλ.)

«Όποιος επίσκοπος ή πρεσβύτερος ήθελεν αποδεχθεί ως ορθόν και αληθινόν το βάπτισμα των αιρετικών (1) ή την παρ’αυτών προσαγομένην θυσίαν,ο τοιούτος,ΠΡΟΣΤΑΖΟΜΕΝ ΝΑ ΚΑΘΑΙΡΕΘΗ.

Επειδή ποίαν συμφωνίαν έχει ο Χριστός με τον διάβολον;Ή ποίαν μερίδα έχει ο πιστός με τον άπιστον;Διότι εκείνοι οπού δέχονται τα παρά των αιρετικών (μυστήρια ή ο,τιδήποτε άλλο),ή τα όμοια φρονήματα εκείνων έχουσι και αυτοί, ή το ολιγότερον δεν έχουσι προθυμίαν να ελευθερώνουν αυτούς από την κακοδοξίαν των.

Οι γαρ συνευδοκούντες εις τας εκείνων τελετάς,πως δύνανται να ελέγξουσιν αυτούς δια να παραιτήσουν την κακόδοξον και πεπλανημένην των αίρεσιν;»

Προκύπτει η εύλογη ερώτηση:

ΠΡΟΣΤΑΖΟΥΝ ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, Άγιοι Απόστολοι των Εθνών να καθαιρείται όποιος αποδέχεται τα μυστήρια των αιρετικών.Αυτοί που οδεύουν το ποίμνιο στο κοινό ποτήριον με τους αιρετικούς αποδεχόμενοι ως ορθά τα μυστήρια αυτών,αφού πρώτα ονόμασαν «εκκλησίες» όλες τις αιρέσεις, είναι ήδη καταδικασμένοι,καθηρημμένοι από τους Αποστόλους ή πρέπει να γίνει σύνοδος για να τους καταδικάσει;

Η τυχόν μελλοντική συσταθείσα σύνοδος θα έχει μεγαλύτερη ισχύ από τη σύνοδο και προσταγή των Αποστόλων;

Ή είναι αποφαντική-διαχρονική έχοντας ισχύ η προσταγή των Αποστόλων για όσους αποδεχθούν τα μυστήρια των αιρετικών ως ορθά;

Βεβαίως ,είναι θέμα Εκκλησιαστικών κανόνων(Πηδαλίου),ωστόσο το βέβαιο είναι ότι τα εγκλήματα ούτως ή άλλως έχουν διαπραχθεί,έχουν υπογραφεί και εφαρμόζονται.Μετάνοια δε,δεν υπάρχει!!


ΣΤΟΥΣ ΚΟΛΑΟΥΖΟΥΣ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΜΝΗΜΟΝΕΥΟΥΝ ΑΜΦΟΤΕΡΟΥΣ,ΜΙΜΟΥΜΕΝΟΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΤΩΝ (Εβρ.ΙΓ’7),ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΛΕΓΟΥΝ:ΚΑΘΑΙΡΕΣΗ ΚΑΙ ΑΦΟΡΙΣΜΟ.

ΚΑΝΩΝ ΜΕ’των ΑΓ.ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ. (σελ.50,ΠΗΔ.) 

«Πρέπει γαρ τους αιρετικούς να μισούμεν και να αποστρεφώμεθα,αλλ’ όχι ποτέ και να συμπροσευχώμεθα με αυτούς ή να συγχωρούμεν εις αυτούς να ενεργήσουν τι Εκκλησιαστικόν λειτούργημα, ή ως κληρικοί ή ως ιερείς.Όποιος Επίσκοπος,ή Πρεσβύτερος,ή Διάκονος ήθελε ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗΘΗ ΜΟΝΑΧΑ, αλλ’όχι και να συλλειτουργήση με αιρετικούς ας ΑΦΟΡΙΖΗΤΑΙ.Επειδή όποιος με τους αφωρισμένους συμπροσεύχηται (καθώς τοιούτοι είναι οι αιρετικοί),πρέπει να συναφορίζεται και αυτός, κατά τον Ι’. των αυτών Αποστόλων.Ει δε και εσυγχώρησεν εις τους αιρετικούς αυτούς να ενεργήσουν κανένα λειτούργημα,ωσάν Κληρικοί ,ας ΚΑΘΑΙΡΗΤΑΙ,επειδή όποιος Κληρικός συλλειτουργήσει με καθηρημένους (καθώς τοιούτοι είναι και οι αιρετικοί,κατά τον β’.και δ.’της Γ’.) (σελ.172) συγκαθαιρείται και αυτός,κατά τον ια’.των Αποστόλων.(σελ.14)

ΚΑΝΩΝ ΞΕ’ των ΑΓ.ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ.(σελ.84) 

Μέγα αμάρτημα λογιάζει ο παρών Κανών το να έμβη τινάς Χριστιανός μέσα εις συναγωγήν Ιουδαίων,ή αιρετικών,δια να προσευχηθή.Τις γαρ μερίς πιστώ μετά απίστου,κατά τον θείον Απόστολον;(…)

Και ο Χρυσόστομος λόγω β’,κατά Ιουδαίων,)πόσω μάλλον παρανομεί ο Χριστιανός εκείνος οπού συμπροσεύχεται με τους σταυρωτάς του Χριστού; Αλλά και η των αιρετικών εκκλησία και σύναξις,ως εναντία φρονούσα εις τους Ορθοδόξους,δεν πρέπει να τιμάται,αλλά μάλλον να αποβάλληται.¨οθεν και ο παρών κανών διορίζεται,ότι,οποίος κληρικός ή λαϊκός,ήθελεν έμβη μέσα εις την συναγωγήν των Ιουδαίων, και αιρετικών χάριν προσευχής,ο μεν κληρικός,ως μεγάλα αμαρτήσας,ας καθαίρηται εν ταυτώ,και ας αφορίζηται,ο δε λαϊκός ας αφορίζηται μόνον.Επειδή καθό λαϊκός,ολιγότερον ημάρτησεν από τον κληρικόν,(…) (βλέπε όλον τον κανόνα).

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Δεν μας λένε οι Απόστολοι τους αιρετικούς να αγαπάμε και τις αιρέσεις να μισούμε.

Δεν μας λένε να τους συναναστρεφόμαστε .Τα εντελώς αντίθετα μας λένε οι μαθητές του Ιησού Χριστού μας.

Σε τελείως διαφορετική περίπτωση μας λέει ο Απόστολος Παύλος την αμαρτία να μισούμε και τον αμαρτάνοντα να αγαπάμε και να σκεπάζουμε,βαστάζοντας μάλιστα οι δυνατοί τα ασθενήματα των αδυνάτων,που και αυτό θέλει προσοχή, αναφερόμενος στα περί βίου αμαρτήματα!!

Δύσκολο είναι αυτό να κατανοηθεί; Ποιο το όφελος της ακριβούς ερμηνείας του Αγίου Ισαάκ του Σύρου,όταν τίποτα από αυτά που μας λέει…δεν τηρούμε;

Έχουν συμπροσευχηθεί και συλλειτουργήσει οι «ιερείς»και «αρχιερείς»μετά τους πάσης φύσεως αιρετικούς υπό την καθοδήγηση και εποπτεία (ως παρατηρητή) του αρχιαιρετικού,ενός εκ των δύο αντι-χρίστων πάπα;

Εάν το έχουν κάνει να μας πουν ποιοι κανόνες της Εκκλησίας του ΧΡΙΣΤΟΥ το επιτρέπουν!

Ας έρθουν σε επίγνωση ,διότι ως «νέοι ιερείς»,όπως λένε οι ίδιοι,τολμούν και επιχειρούν να αλλάξουν τα επί 2000 έτη απαρασάλευτα των Αγίων Αποστόλων και να βλασφημούν τις εντολές του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού. Φρίξον ήλιε με το απύθμενο θράσσος τους!
ΔΙΠΛΗ Η ΤΙΜΩΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΙΣΕΡΧΟΜΕΝΟΥΣ ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ ΣΤΗΝ ΙΕΡΟΣΥΝΗ

Πόσο μάλλον μεγαλύτερη (η τιμωρία) σε όσους εντάσσονται στο Π.Σ.Ε. (αντι-Χριστο οργανισμό),κηρύττοντας πανθρησκεία.

ΚΑΝΩΝ ΚΕ’ τωνΑΓ.ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ (σελ.24-25) 

«…Όποιος επίσκοπος,ή πρεσβύτερος,ή διάκονος ήθελε πιασθή,ήγουν ήθελεν αποδειχθή,πως έκαμε πορνείαν,ή παράβασιν όρκου(1)ή κλεψίαν,ή ιεροσυλίαν,ή μοιχείαν και εις άλλα όμοια τούτων…ΑΣ ΚΑΘΑΙΡΗΤΑΙ ΜΕΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΟΣΥΝΗΝ,ας μη αφορίζηται δε και από την εκκλησίαν,και προσευχήν των Χριστιανών.Διότι λέγει η θεία γραφή.Δεν θέλεις παιδεύσει δύο φοραίς,ένα και το αυτό αμάρτημα…είναι και άλλα αμαρτήματα,εις τα οποία όσοι ιερωμένοι,και κληρικοί πιασθούν,ΚΑΙ ΚΑΘΑΙΡΟΥΝΤΑΙ ΟΜΟΥ ΚΑΙ ΑΦΟΡΙΖΟΝΤΑΙ.ΚΑΘΩΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΧΕΙΡΟΤΟΝΗΘΕΝΤΕΣ ΜΕ ΑΣΠΡΑ, Ή ΜΕ ΕΞΟΥΣΙΑΝ ΤΩΝ ΑΡΧΟΝΤΩΝ,κατά τον ΚΘ’και Λ’ κανόνα των Αποστόλων…»(βλέπε όλον τον κανόνα,σελ.24-25).

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:

Αναδεικνύεται εκ του ανωτέρω κανόνα ότι αν ο πόρνος,ο κλέφτης,ο ιερόσυλος,ο μοιχός και εις άλλα όμοια τούτων περί βίου αμαρτήματα και εγκλήματα τιμωρείται με μία τιμωρία,με καθαίρεση μόνο και αν ο χειροτονηθείς με «άσπρα» (χρηματοδωροδοκία) ή με υποστήριξη αρχόντων τιμωρείται δύο φορές και με καθαίρεση και με αφορισμό,ως μη κληθής αλλά αυθαιρέτως εισελθών στην ιεροσύνη,πόσο μάλλον μεγαλύτερη τιμωρία πρέπει να υποστεί αυτός που κηρύττει πανθρησκεία,ακολουθεί όλες τις αιρέσεις και προσπαθεί να αποδομήσει ό,τι μέχρι σήμερα έχει διαφυλαχθεί απαρασάλευτα, με αίμα μαρτύρων;

Τέλος,αφού ο ίδιος ο Θεός είπε να μείνουμε ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥ,για να μείνει και Αυτός μαζί μας,και ότι μόνον εάν τις εισέλθει δια εμού θα σωθεί,πόσο μακράν της ρίζας και της αμπέλου ευρίσκονται ως αποκομένοι και ξηραμένοι, οι λέγοντες ότι σωζώμαστε και μέσω άλλων θρησκειών;

Μαζί και όσοι μιμούνται την πίστη των πρώτων, μνημονεύοντας τους παρασύροντας το ποίμνιο στην καταστροφή, ως δεύτεροι καταστροφείς;

Πόσο απατούνται όσοι νομίζουν ότι οι συμμετέχοντες στο Π.Σ.Ε.είναι εκ παραδρομής τους και περιμένουν χωρίς να αντιδρούν τη μετάνοιά τους;

Μήπως τελικά δεν είναι απλά αιρετικοί,αλλά εν δυνάμει ξένοι της ιεροσύνης,αφορισμένοι και απόβλητοι κάθε εκκλησιαστικής κοινωνίας και ιεροπραξίας καθώς και του βαθμού της επισκοπής κατά τον Α’και Β’ της Γ’ Οικ/κής.Συνόδ.(σελ.171.),αφού μόνο η απόφαση συνόδου εκκρεμεί και σε όλους είναι γνωστά τα διαπραχθέντα εγκλήματα;

Eν δυνάμει πάντα,ας μην μας διαφεύγει αυτό!

Στην εκκλησιαστική ιστορία,οι εκάστοτε αιρετικοί προσπάθησαν να αλλάξουν κάτι δογματικό,έχοντας πέσει σε πλάνη.Τώρα προσπαθούν να αποδομήσουν τελείως την Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη.

Ας μας πουν τελικά,ποιοι είναι αυτοί που τόλμησαν και άλλαξαν την διαθήκη του Θεού…!

Βλέπετε αδελφοί μου,πως αποκαλύπτονται οι προθέσεις τους;

Στην ΔΙΣ αποφάσισαν να μην λάβουν υπόψιν τους τον 15ο της Α’και Β’ Συνόδου,όταν τελικά καθυστερημένα αποφάσισαν να κρίνουν τα αποτελέσματα της ΨΕΥΔΟ-συνόδου(μέσω του «προς τον λαό»κείμενο),αλλά εκτός του 15ου και οι υπόλοιποι κανόνες είναι «χείμαροι» αποδείξεων της ΠΡΟΔΟΤΙΚΗΣ τους ΣΤΑΣΗΣ.

«ΟΥΔΕΜΙΑΝ ΔΥΝΑΜΙΝ» ΚΑΙ ΟΥΔΕΜΙΑΝ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙ Ο ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ «ΙΕΡΑΡΧΗΣ»ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΥΦΙΣΤΑΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥ, αποτειχιζόμενους ΟΡΘΟτομούντας τον Λόγο της Αλήθειας ακόμα και ΠΡΟσυνοδικής απόφασης,διότι κατά τον ΛΑ’ (σελ.32 Αποστ.) και κατά τον 15ο Α’και Β’ Συνόδ.(σελ.358),είναι ούτος ΨΕΥΤΙΚΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ, «απόβλητος από κάθε εκκλησιαστική κοινωνία και ιεροπραξία.»(Καν. α’ της Γ’ σελ. 171)

ΤΗΣ Γ’. ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΕΝ ΕΦΕΣΩ.

ΚΑΝΩΝ Α’ (σελ.171) 

Ερμηνεία. 

«…δηλοποιούμεν εις την ημετέραν αγάπην,ότι όποιος Μητροπολίτης εχωρίσθη μεν από την αγίαν και οικουμενικήν ταύτην Σύνοδον, ηνώθη δε με το συνέδριον της αποστασίας,του Νεστορίου δηλαδή,και Ιωάννου και των συν αυτώ, ή θέλει ενωθή μετά ταύτα, ή εφρόνησε τα του Κελεστίου(1)αιρετικά δόγματα,ούτος ουδεμίαν δύναμιν έχει να πράξη τι κακόν κατά των Επισκόπων,ή και κατά των λαϊκών,των Ορθοδόξων δηλαδή με το να έγινεν απόβλητος από την Σύνοδον ταύτην κάθε εκκλησιαστικής κοινωνίας και ιεροπραξίας, και με το να έχη να γίνεται πάντη απόβλητος εις το εξής του της επισκοπής βαθμού,και από αυτούς ακόμη τους ορθοδόξους Επισκόπους,και τους πέριξ όντας Μητροπολίτας.» {όρα και τον β’της Γ’ –σελ.171,που λέγει ότι οι τοιούτοι είναι ξένοι της ιεροσύνης και απόβλητοι του βαθμού της επισκοπής.}

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Ως εκ τούτου, ουδεμία αρμοδιότητα ως εν δυνάμει ξένος και απόβλητος κάθε εκκλησιαστικής κοινωνίας και ιεροπραξίας και μάλιστα προ συνοδικής αποφάσεως,διότι είναι ψευδεπίσκοπος και ψευδοδιδάσκαλος ο κηρύττων αίρεση,έχει να καθορίζει και να ελέγχει το που και το πότε θα ιερουργούν και θα εκκλησιάζονται οι αποτειχισμένοι από αυτόν Ορθόδοξοι Χριστιανοί,κληρικοί και λαϊκοί.

****************** 

ΕΠΡΟΣΤΑΞΕ ΚΑΙ ΚΑΘΟΛΙΚΩΣ ΕΙΠΕ Ο ΚΑΝΩΝ Γ’ ΤΗΣ Γ’ ΟΙΚΟΥΜ. ΣΥΝ.ΟΤΙ «ΚΑΤ’ΟΥΔΕΝΑ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΙ»ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟΣΤΑΤΗΣΑΝΤΕΣ «ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ»ΚΑΙ ΩΣ ΜΗ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΙ ΕΝΕΡΓΟΥΝ ΑΥΤΟΒΟΥΛΩΣ ΒΑΣΕΙ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ.

ΚΑΝΩΝ Γ’ ΤΗΣ Γ’.ΟΙΚ/ΗΣ ΣΥΝ.(σελ.172) 

Ερμηνεία. 

«Επειδή,Πατριάρχης Κωνστ/ως ώ ο Νεστόριος,αφώρισε,και εκάθηρε τους κληρικούς εκείνους οπού δεν ήσαν σύμφρονες με αυτόν,αλλά και οι ομόδοξοι τούτω Επίσκοποι εν άλλαις χώραις το αυτό έκαμαν,διά τούτο ο παρών Κανών έκρινε δίκαιον να απολάβωσιν οι καθαιρεθαίντες ούτοι των εδικών τους βαθμόν.Και καθολικώς ειπείν,επρόσταξε κατ’ουδένα τρόπον να ήναι υποκείμενοι εις τους αποστατήσαντας επισκόπους οι κληρικοί εκείνοι,όπου είναι ομόφρονες με την Ορθόδοξον και Οικουμενικήν Σύνοδον ταύτην.»

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Αφού καθολικώς και με προσταγή έχει γραφεί ότι κατ’ουδένα τρόπο δεν υπόκεινται εις τους αποστατήσαντες επισκόπους,οι κληρικοί οι ομόφρονες με την Ορθόδοξον και κάθε Ορθόδοξον Σύνοδον,ουδεμία αμφιβολία περί εκκλησιαστικής νομιμότητος (κανονικότητος) δεν προκύπτει όταν συλλειτουργούνται σε ναούς ή χώρους οι Πιστοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί,μακριά από τους αιρετικούς ψευδεπισκόπους (15ος της Α’και Β’ ,και λα’(31ος) Αγ.Αποστ.),από τους οποίους δεν θα ζητήσω άδεια για το που θα ασκώ τα εκκλησιαστικά μου καθήκοντα –μη γένοιτο-.

Ως υπόδικοι και εν δυνάμει ξένοι κάθε ιεροπραξίας μέγα χάσμα τους χωρίζει από τους Ορθοδόξους.Είμαι αναπαυμένος με το τείχος που σήκωσα ,ενισχύοντας το μέγα χάσμα που με χωρίζει από τους αιρετικούς,οι οποίοι είναι : «χωρισμένοι από τους Ορθοδόξους και παντελώς απομεμακρυσμένοι.(3)»(κανών Α’Μεγ.Βασιλείου.Ερμηνεία.Σελ.588)

Δοξάζω τον Θεό που με βοήθησε και κατέγνωσα τους λυκοποιμένες .Θλίβομαι για την πτώση τους,σώζω την ψυχή μου,ακολουθώ τους Ιερούς κανόνες της Ορθοδόξου-Αγιασμένης Εκκλησίας μου,αγωνίζομαι για την κάθαρση των παθών μου και την απόκτηση αρετών σε περιρρέουσα Ορθόδοξη ατμόσφαιρα,ακολουθώντας την πεπατημένη οδό των Αγίων Θεοφόρων Πατέρων.


AΝΤΙΜΙΝΣΙΟ-ΚΑΝΩΝ ΛΑ’ της ΣΤ’ ΟΙΚ/ΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ.(σελ.246)

Συμφωνία

Ο δε Βαλσαμών λέγει,ότι τα αντιμίνσια καθιερώνονται από τον αρχιερέα δια τούτο το τέλος,δια να τίθενται εις τας Αγίας Τραπέζας των ευκτηρίων οίκων,και να λογίζωνται κατά την ονομασία των αντί καθιερωμένης Αγίας Τραπέζης (μένσα γαρ λατινιστί θέλει να ειπή Τράπεζα,καθ’ό και μενσάλια λέγονται τα εν Τραπέζαις απλούμενα οθόνια) και οι λαμβάνοντες αυτά από τους αρχιερείς ιερείς ,φαίνεται ότι κατά το σιωπώμενον λαμβάνουσιν εν ταυτώ και την άδειαν από αυτούς να λειτουργούσιν εις τα τοιάυτα ευκτήρια με αυτά.Λέγει δε και ο Κίτρους Ιωάννης αποκρίσ. ιγ’. ότι ούχ αμαρτάνει ο λειτουργήσας ιερεύς ή βαπτίσας με αντιμίνσιον εις ίδιον τόπον οίκου,ή καϊκίου ξεχωρισμένου με Αγίας Εικόνας,καθώς και οι Βασιλέων Ιερείς,εις οικίσκον βαβίκιον ιερουργούσιν έξω εις πεδιάδας ερήμους.Τούτο το ίδιον λέγει και ο Βαλσαμών αποκρίσ. ιδ’.ο δε χωρίς αντιμινσίου λειτουργών εις τοιούτους τόπους,καθαίρεται.Τα δε αντιμίνσια ταύτα πρέπει να έχουν ραμμένας μερίδας μαρτυρικών λειψάνων, ίνα αληθώς πληρούσι τον τόπον της καθιερωμένης Τραπέζης,καθώς και η περί καθιερώσεως αντιμινσίων διάταξης του Ευχολογίου διατάσσει.Διό και εν τη Μοσχοβία χωρίς Αγίων λειψάνων αντιμίνσια ποτέ δεν μεταχειρίζονται.Ορα την υποσημείωσιν του η’. της ζ’ .

(Εκ της συμφωνίας του λα’)

ΚΑΝΩΝ ΛΑ’ 

Συμφωνία

«Εκείνοι οπού έχουν να λειτουργούν μέσα εις τα ευκτήρια των οσπητίων Ιερείς,πρέπει να ήναι διορισμένοι από τον Αρχιερέα. Όποιος δε μη ώντας διορισμένος και συγκεχωρημένος από αυτόν,τολμήσοι να λειτουργήση εις αυτά,να καθαίρεται,οι δε συγκοινωνήσαντες με αυτόν λαϊκοί να αφορίζονται.Ο δε νη’.της εν Λαοδικεία,λέγων,ότι δεν πρέπει να γίνεται λειτουργία από αρχιερείς,ή ιερείς εις τους οίκους,δεν εναντιόνεται εις τον παρόντα κανόνα,επειδή δεν λέγει εκείνος να μη γίνεται λειτουργία εις τα ευκτήρια των οίκων,ώσπερ λέγει ούτος,αλλά εις τους οίκους απλώς,δηλ.εις τους κοινούς,το οποίον είναι εμποδισμένον, αν γένη χωρίς μεγάλην ανάγκην ( 1). (….)

(1)Είπα χωρίς μεγάλην ανάγκη,διά τί κατά τον Μέγα Βασίλειον (κατ’επιτόμ.όρω τι .)μήτε το κοινόν δείπνον πρέπει να εσθίη τινάς εις εκκλησίαν,μήτε το Κυριακόν δείπνον εις οικίαν κοινήν,έξω μόνον αν εις ανάγκης καιρόν διαλέξη τινάς καθαρώτερον τόπον και οίκον. Δι’ό και εις τον καιρόν του διωγμού οι Απόστολοι προστάζουσι τον Επίσκοπον να κάμνη Σύναξη εις τους οίκους,δια να μη πηγαίνη κανένας ευσεβής εις Εκκλησίαν και Σύναξιν ασεβών.Φαίνονται δε εις την εκκλησιαστικήν ιστορίαν πολλά σημειώσεως άξια υπό της ανάγκης γενόμενα. Αναγινώσκομεν γαρ ότι ο Ιερομάρτυς Λουκιανός ο της Αντιοχείας Πρεσβύτερος,εν τη φυλακή ευρισκόμενος,επάνω εις το στήθός του ιερούργησε,στήσας κύκλω ως εν τάξει ναού,τους εκεί ευρεθέντας Κληρικούς και πιστούς.Αλλά και θεοδώρητος ο Κύρου Επίσκοπος,εις την ερημίαν ευρισκόμενος εις τόπον αστέγαστον,μεταχειρισθείς τας χείρας του Ιεροδιακόνου αντί Αγίας Τραπέζης,επάνω εις αυτάς την Θείαν Μυσταγωγίαν ετέλεσεν,επειδή τα στήθη,και αι χείρες του Ιερέως είναι τιμιώτεραι και Ιερώτεραι,κατά τον Χρυσόστομον,από την πέτρινην Τράπεζαν,και τα επ’αυτής άψυχα σκεύη.Αλλά ταύτα μεν είναι παντάπασι σπάνια. Δια τα ευκτήρια όμως,ή και διά κάθε άλλον τόπον,όπου η ανάγκη το φέρει διά να γίνεται λειτουργία,τα καλούμενα αντιμίνσια είναι απαραίτητα.

(βλέπε όλον τον κανόνα και τη συμφωνία του ΛΑ΄ της Στ’.)

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:


Ο ΛΑ’ της ΣΤ’ που προαναφέρθηκε όμοια λέγει με τον ΛΑ’των Αγίων Αποστόλων, ο οποίος συντάχθηκε 620 περίπου χρόνια νωρίτερα,από τους μαθητές του Χριστού μας.Αναφέρεται δε,σε αυτούς που τολμούν να ιερουργούν και να τελούν μυστήρια σε χώρους χωρίς την άδεια του Επισκόπου τους και τους οποίους,πριν καταδικαστούν και ονομαστούν παρασυνάγωγοι,τους παρακινεί με γλυκάδα και ημερότητα ο προϊστάμενός τους.Δεν αφορά βεβαίως,όσους χωρίζονται από τον Επίσκοπό τους όταν αυτός κηρρύτει καμίαν κακοδοξίαν και αίρεσιν.Μάλιστα οι απομακρυνόμενοι(αποτειχιζόμενοι)από τον αιρετικόν Επίσκοπον πρεπούσης τιμής αξιώνονται ως γνήσιοι Ορθόδοξοι.(Όρα και τον 15ο της ΑΒ’).Αναγράφεται βεβαίως αυτό στη συμφωνία του εν λόγω κανόνος ΛΑ’ Αποστόλων. (σελ.34)


ΟΙ ΚΑΚΩΣ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟ ΤΟΥΣ, ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΣΕ ΧΩΡΟΥΣ Ή ΣΠΙΤΙΑ Ή ΝΑΟΥΣ

(ΛΑ’ ΑΠΟΣΤ.ΚΑΝΩΝ και ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΑΥΤΟΥ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ Ο 12ος ΚΑΝΩΝ ΤΗΣ Α’& Β’ ΠΟΥ ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΟΝ ΛΑ’),

ΟΧΙ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΨΕΥΔΕΠΙΣΚΟΠΟ ΠΟΥ ΚΗΡΥΤΤΕΙ ΑΙΡΕΣΗ ΚΑΙ ΠΟΥ ΟΥΔΕΜΙΑ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΤΟΝ ΕΝΗΜΕΡΩΝΟΥΝ, ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΤΕΛΟΥΝ ΤΑ ΕΚΚΛ ΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΤΟΥΣ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ.

ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΚΑΝΩΝ ΛΑ’ (σελ.32)

«Τάξις συνέχει και τα ουράνια, και τα επίγεια, κατά τον Θεολόγον Γρηγόριον. Πρέπει λοιπόν η ευταξία, και πανταχού μεν να φυλάττηται ως συνεκτική και συστική, μάλιστα δε εις τους Εκκλησιαστικούς, οι οποίοι έχουν χρέος να γνωρίζωσιν ο καθείς τα ιδικά των μέτρα,και τα όρια της οικίας τάξεως να μη υπερβαίνουσιν.Αλλ’ οι μεν Πρεσβύτεροι, και Διάκονοι και Κληρικοί πάντες, να υποτάσσονται εις τον ιδικόν τους Επίσκοπον. Οι δε Επίσκοποι,εις τον ιδικόν τους Μητροπολίτην,οι δε Μητροπολίται ,εις τον ιδικόν τους Πατριάχην.Δια τούτο και ο παρών Αποστολικός Κανών διορίζεται ούτως: Όποιος Πρεσβύτερος ήθελε καταφρονίσει τον ιδικόν του Επίσκοπον, και χωρίς να γνωρίσει αυτόν πως σφάλλει φανερά ή εις την ευσέβειαν ή εις την δικαιοσύνην: ταυτόν ειπείν ,χωρίς να γνωρίση αυτόν πως είναι φανερά,ή αιρετικός ,ή άδικος ,ήθελε συμμαζώνη κατ’ιδίαν τους Χριστιανούς,και κτίσας άλλην Εκκλησίαν (1)ήθελε λειτουργή εις αυτήν ξεχωριστά,χωρίς την άδειαν και γνώμην του Επισκόπου του (2).»

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Ο παρών κανών συμπληρώνεται από τον 12ο (ΙΒ’) της Α’ και Β’ Συνόδου (σελ.356),ο οποίος μόνο τούτο λέει: ότι για να λειτουργήσει κάποιος σε σπίτια ή χώρους πρέπει να έχει την άδεια του δικού του επισκόπου. Αυτό γράφτηκε αποκλειστικά για όσους παρά κανόνων, παρατύπως, τόλμησαν επί προφάσεων,περί βίου ζητημάτων, να απομακρυνθούν από τον Προϊστάμενό τους, εμμένοντας στο πείσμα τους παρά τις τρεις παρακινήσεις που τους έκανε ο Επίσκοπός τους με γλυκάδα και ημερότητα.

Αποδεικνύεται δε, τούτο και καταγράφεται από την συμφωνία του εν λόγω κανόνα (ΛΑ’) που λέει στη σελ.34 :

«Ταύτα μεν ερρέθησαν δια εκείνους όπου χωρίζονται από τον Επίσκοπό τους δια πρόφασιν εγκλημάτων τινών..» (Συμφωνία ΛΑ’Αποστόλων.)


{Βλέπε όλον τον ΙΒ’(12ο) της Α’ και Β’ Συνόδου στη σελ.356.}

……………………….. 

(Συνεχίζει ο ΛΑ’)

«Ο τοιούτος ως φίλαρχος ας καθαίρηται,επειδή ως τύραννος με βίαν και τυραννίαν, ζητεί να σφετερίση την ανήκουσαν εξουσίαν τω Επισκόπω του. Αλλά και όσοι μεν άλλοι κληρικοί συμφωνήσουν με αυτόν εις την τοιαύτην αποστασίαν,ας καθαίρονται παρομοίως και αυτοί. Όσοι δε λαϊκοί, ας αφορίζονται. Ταύτα όμως να γίνωνται, αφού ο Επίσκοπος παρακινήσει με γλυκάδα και ημερότητα τρεις φοραίς τους απ’αυτού χωρισθέντας, να λείψουν από τοιούτον κίνημα, και αυτοί σταθούν εις το πείσμά των.

Όσοι δε χωρίζονται από τον Επίσκοπόν τους προ συνοδικής εξετάσεως, διατί αυτός κηρύττει δημόσια καμμίαν κακοδοξίαν και αίρεσιν, οι τοιούτοι, όχι μόνον εις τα ανωτέρω επιτίμια δεν υπόκεινται αλλά και την πρέπουσαν εις τους Ορθοδόξους τιμήν αξιώνονται.»

Επαναλαμβάνεται το αυτό και στον 15ο της Α‘και Β’ Συνόδου (σελ.358)


ΣΗ
ΜΕΙΩΣΗ:
Μας μιλάει για «καμμίαν κακοδοξίαν και αίρεσιν», δηλαδή έστω και για μία κακοδοξία, και δεν θεωρείται αυστηρός και άδικος διότι γνώριζαν οι Άγιοι Απόστολοι, οι μαθητές του Θεού ότι όλα ξεκινούν από την κακοδοξίαν, μεταπηδούν στην πλάνη και πολυκαιρίζοντας καταλήγουν σε αίρεση.

Φανταστείτε λοιπόν τι θα «κρίνετο και συμπερένετο, εκ των ομοίων των εν τοις κανόσι γεγραμμένων, και εκ της διακρίσεως του ορθού λόγου», (προλεγόμενα. «Πρέπει να φυλάττωνται οι θείοι κανόνες απαρασάλευτα…» (σελ. λθ’),

όταν επρόκειτο για πλήθος αιρέσεων, κακοδοξιών και πλήρους αλλαγής της ορθόδοξης εκκλησιολογίας που κηρρύτονται όχι μόνο δημοσίως, αλλά, υπογράφτηκαν κιόλας επισήμως από την διοικούσα εκκλησία στη συναγωγή της ληστρικής ψευδοσυνόδου Κρήτης.

Άξιον έρευνας, ότι ο 15ος της Α’ και Β’ Συνόδου δεν περιλαμβάνει το «Καμμίαν κακοδοξίαν» του ΛΑ’ των Αποστόλων. Να λάβουμε υπόψιν μας ότι οι κανόνες του μεγάλου Βασιλείου (περίπου το 370μ.Χ.)προηγήθηκαν των κανόνων της Α’ και Β’ επί Μεγ.Φωτίου(861μ.Χ.)

Βλέπε:

Κανόνες του εν Αγίοις Πατρός ημών Βασιλείου του Μεγάλου ερμηνευόμενοι. (κανών Α’ Ερμηνεία, Πηδαλίον σελ.588,589).

«Άλλοι μεν λέγονται αιρετικοί, άλλοι δε σχισματικοί και άλλοι παρασυνάγωγοι.»

ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΣ Ο ΛΑ’ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ και ο 15ος της Α’ & Β’ ΣΥΝΟΔΟΥ … για τους ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ .

Αδιάφορος είναι όμως, για τους αλλόθρησκους και ειδωλολάτρες

και ….κάρβουνο αναμμένο για τους αιρετικούς, τους προδρόμους του Αντι- χρίστου «που προπαρασκευάζουν το έδαφος δια την προσωπικήν έλευσίν του» (Α’ Ιωάν.δ’3) και που οι ανωτέρω κανόνες τους εμποδίζουν!

Ο ΛΑ’ Αποστολικός Κανών (σελ.32-34 Πηδαλ.), καθώς και ο όμοιος αυτού 15ος της Α’ & Β’ Συνόδου, επί Μ.Φωτίου,(σελ.358 Πηδαλ.) προστατεύει τους Επισκόπους και γενικά τους Προϊσταμένους από τους συκοφάντες-επίδοξους και όλους όσους με δική τους πρωτοβουλία αποφασίζουν να διακόψουν την μνημόνευση άδικα και αυθαίρετα απομακρυσμένοι αντικανονικά προ Συνοδικής αποφάσεως, επικαλούμενοι διάφορα ανύπαρκτα ή υπαρκτά περί βίου αμαρτήματα.

Θεωρεί μάλιστα υποχρεωτική την τιμωρία των αποστατούντων, τους μεν ιερείς καθαιρώντας τους, τους δε λαϊκούς που τους ακολουθούν,αφορίζοντάς τους.

Πως λοιπόν είναι δυνατόν, μέρος αυτών των κανόνων να είναι υποχρεωτικός, σε ζητήματα περί βίου και να μην είναι υποχρεωτικός σε ζητήματα ΔΟΓΜΑΤΙΚΑ τόσο σοβαρά που αφορούν σε κήρυγμα και σε διάδοση αίρεσης από ΨΕΥΔ-επισκόπους όπως φαίνεται στο τέλος των κανόνων τούτων;

Μάλιστα ο ΛΑ’ είναι τόσο αυστηρός και ακριβής που συμπεριλαμβάνει και την «κακοδοξία» που τυχόν κηρύττεται και όχι μόνο την αίρεση!

Βλέπουμε εδώ, πως η σοφία των Αποστόλων έχει σκοπό να προλάβει την εκτροπή διότι αν κάποιος προσέχει την κακοδοξία, πολύ περισσότερο θα προσέχει να μην πέσει σε αίρεση!

Διότι, πρώτα πέφτει κάποιος σε πλάνη και κακοδοξία, (όταν «κακώς δοκεί» κάτι δογματικό), και στη συνέχεια πολυκαιρίζοντας ως απρόσεκτος και ανυπάκουος σε συμβουλές, καταλήγει να γίνει αιρετικός.

«Γνώριζε, ότι ένας τέτοιος άνθρωπος, έχει διαστραφεί και αμαρτάνει… ων αυτοκατάκριτος..»(Τίτ.γ’11.)


«Αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού ,που επιμένει να δημιουργή σκάνδαλα και διαιρέσεις εις την Εκκλησίαν, μολονότι τον συνεβούλευσες δια πρώτην και δευτέραν φοράν, ΠΑΡΑΤΗΣΕ ΤΟΝ ΚΑΙ ΑΠΟΦΕΥΓΕ ΤΟΝ» ( Τίτ.γ’10.)

Με άλλα λόγια, δηλαδή, αποτειχίσου απ’αυτόν!

«Διότι οι τέτοιοι άνθρωποι δεν δουλεύουν εις τον Κύριό μας Ιησού Χριστό,… και με καλούς λόγους και επαίνους εξαπατούν τας καρδίας των απονηρεύτων ακάκων.»(Ρωμ.ιστ’18.)

Αν οι Άγιοι ήταν θύματα του αρχεκάκου όφεως, (όπως ισχυρίζονται οι ΑΘΕΟΦΟΒΟΙ),επειδή συνέταξαν τους κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων που οι ΒΛΑΣΦΗΜΟΙ τους ονομάζουν «τείχη του αίσχους» θα ερωτηθούν:

και οι Απόστολοι ,οι ίδιοι οι μαθητές του Θεού ήταν και αυτοί θύματα; Μα πρώτοι αυτοί δημιούργησαν τους αποστολικούς κανόνες, ούτε τους Αποστόλους δεν αποδέχονται;

«Και δια τούτο θα παραχωρήσει ο Θεός να τους έλθει ενέργεια πονηρά που θα τους σπρώχνει εις την πλάνην, δια να πιστεύσουν ούτοι εις το ψεύδος.»(Β’Θεσσαλ.β’11.)

Και ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος όμοια λέει:

«Τετύφλωκεν αυτών τους οφθαλμούς και πεπώρωκεν αυτών την καρδίαν, ίνα μη ίδωσι τοις οφθαλμοίς και νοήσωσι τη καρδία…. και επιστραφώσι, και ιάσομαι αυτούς.»(Ιωάν.ιβ’40.)

Συνεπώς η ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ από τους ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ!!

ΔΕΝ είναι ΔΥΝΗΤΙΚΗ ,ΑΛΛΑ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ για αυτόν που θέλει να ΞΕΦΥΓΕΙ από τον ΚΙΝΔΥΝΟ της ΑΙΡΕΣΗΣ, διαφυλάσσοντας την ΠΙΣΤΗ του ΑΜΟΛΥΝΤΗ!

ΟΙ Απόστολοι και οι Άγιοι έγραψαν τους κανόνες φωτισμένοι από το Άγιο Πνεύμα που αρχικώς δια του Λόγου του Ιησού Χριστού, Θεού και ποιητή του σύμπαντος κόσμου ελέχθη ως ΑΥΤΟΝΟΗΤΗ η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ με το :

«Φεύξονται των αλλοτρίων την φωνήν» και δεν αφήνει περιθώρια οικονομίας, αλλά θεωρεί αυτονόητη την άμεση απομάκρυνση.

Φύγετε μακριά από τους αλλότριους (ξένους), και όσον αφορά στο που θα πάτε, θα τακτοποιηθεί από τη θεία πρόνοια του Πατρός. Τώρα κινδυνεύουμε και πρέπει να απομακρυνθούμε.

Αν θελήσουμε πρώτα να εξασφαλίσουμε το που θα πάμε και μετά να φύγουμε (να αποτειχιστούμε) κινδυνεύουμε να εφαρπαστούμε από τους απατεώνες-λυκοποιμένες «Που προσπαθούν να αποσπάσουν τα πρόβατα από τον καλόν ποιμένα!»

Και να μην ξεχνάμε… ο χρόνος εγγύς και άγνωστος, κατά τον θάνατο του καθενός και κατά την δευτέρα παρουσία,που εννοεί «σε όποια κατάσταση μας βρει».


Γι’αυτό ο Κύριος μας λέει:

«Τα δικά Του πρόβατα που ακούνε και αναγνωρίζουν το σφύριγμά Του και τη φωνή Του, που κατά καιρούς τα φωνάζει δεν θα ακολουθήσουν τους αλλότριους (ξένους- απατεώνες), δεν αναγνωρίζουν τη φωνή των ξένων και θα φύγουν μακριά από αυτούς.»

Δεν λέει απλώς ότι θα φύγουν ,αλλά ότι θα φύγουν μακριά.Αλλά και τα άλλα πρόβατα ,δικά Του είναι και τα πάντα δικά Του είναι ,με τη διαφορά ότι κάποια πρόβατα υπ-ακούν στη φωνή των ξένων! Αφού λοιπόν αποκόπτονται από Αυτόν επόμενο είναι –όπως μας λέει-και ο Θεός να μη μένει μαζί τους.

Αυτή είναι η προτροπή της πρώτης αποτείχισης που καταγράφεται στις Άγιες Γραφές και γίνεται από τα δικά Του πρόβατα που τα γνωρίζει με το όνομά τους και αυτά αναγνωρίζουν τη φωνή Του εσωτερικά στο βάθος της ψυχής τους όπου τα καλεί κατά καιρούς και τα πληροφορεί!!

Δεν είπε στα πρόβατά Του που να πάνε γιατί σε κάθε περίπτωση τα επιβλέπει και θα οικονομήσει ΑΥΤΟΣ για το που θα πάνε, είπε απλά, τελεσίδικα ότι όποιο πρόβατο είναι δικό Του αυτεξουσίως θα φύγει από τους ξένους, θεωρώντας το αυτονόητο. Μήπως δεν είναι έτσι; Μήπως στερούνται κάτι τα δικά Του πρόβατα; Απλά δοκιμάζεται η σχέση που διέπει τον Καλό Ποιμένα με τα δικά Του πρόβατα. Δοκιμάζεται δηλαδή η Πίστη.

Ας προσέξουμε τώρα πως ονομάζει και γιατί,ο Ιερός Χρυσόστομος τους «αλλότριους ,ξένους,απατεώνες».


«Αφού λοιπόν είπε τα γνωρίσματα του ποιμένος ανέφερε δύο καταστροφείς, ένα τον κλέπτην,που σφάζει και αρπάζει τα πρόβατα, άλλον δε εκείνον που δεν κάμνει μεν τίποτα από αυτά,βλέπων όμως να γίνωνται αυτά δεν στρέφεται εναντίον του καταστροφέως ,ούτε τον εμποδίζει….»

«Ούτε το πλανηθέν επέστρεφον,ούτε ανεζήτουν να εύρουν το χαμένον πρόβατον,ούτε του πληγωμένου έδενον τας πληγάς ,ούτε τον άρρωστον εθεράπευον»,επειδή έβοσκον τους εαυτούς των και όχι τα πρόβατα.

Αυτό ακριβώς εδήλωνε και ο Παύλος πάλιν με άλλα λόγια λέγων: «Διότι όλοι φροντίζουν δια τα ιδικά τους συμφέροντα,και όχι δια αυτά που αρέσουν εις τον Ιησούν Χριστόν».4 (ομιλία Ξ’,Ιω.10,14-21.σελ.118 ΕΠΕ)

Αδικαιολόγητος θα είναι όποιος πει ότι επειδή δεν ξέρει που να πάει κάθεται αναγκαστικά με τους αιρετικούς ή με εκείνους που μνημονεύουν ,αποδεχόμενοι τους Παν-αιρετικούς, χωρίς αυτοί να κηρύττουν αίρεση. Ακόμα αδικαιολόγητος είναι όποιος μνημονεύει οικουμενιστές μη αποδεχόμενος αυτούς, καθότι οξύμωρη αντίθεση και θείος εμπαιγμός είναι.

Θα του πει τότε ο Προφήτης:


«Και στηρίζων ολόκληρον την πεποίθησιν και ελπίδα σου εις Εμέ, επικαλέσθητί με εν ημέρα θλίψεώς σου και θα σε απαλλάξω από τα δεινά σου και θα με δοξάσης.

Και ταύτα μεν είπεν ο Θεός εις τους περιορίζοντας την ευσέβειάν των μόνον εις τους εξωτερικούς τύπους…» (Ψαλμ.μθ’(ν’).49.στιχ.15,16.)

Άλλωστε δυνητικός είναι ούτως ή άλλως ο Ευαγγελικός τρόπος ζωής και φυσικά η τήρηση των εντολών, δεδομένου ότι :

«Κανενός η θέλησις και η ελευθερία δεν βιάζεται. Ας κάμη ο καθένας ό,τι του αρέσει.»(Αποκ.κβ’11.)

Διαφορετικά δεν θα υπήρχε αυεξούσιο. Είναι όμως ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟ και ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ, για κάποιον που θέλει να ακολουθήσει τον Κύριο επωμιζόμενος τον Σταυρό του, αδιαμαρτύρητα, να τηρεί τις Εντολές ασκούμενος τον καλόν αγώνα της κάθαρσης χωρίς να θέλει να αλλάξει τις Εντολές και τους Κανόνες!

Μόνο έτσι θα θεωρείται ΤΕΚΝΟ ΘΕΟΥ και όχι τέκνο ΔΙΑΒΟΛΟΥ!

Είναι υποχρεωμένος να κάνει ό,τι έκαναν οι μέχρι σήμερα Άγιοι για να θεωρείται συνέχεια Αυτών. Ειδάλλως, είναι απόβλητος και ξένος της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας!
Αλλού ο Απόστολος μας λέει:

«Μνημονεύετε των ηγουμένων υμών, οίτινες ελάλησαν υμίν τον Λόγον του Θεού… και να μιμήσθε την Πίστη Των. Ο Ιησούς Χριστός ήτο χθες, είναι και σήμερον ο Αυτός και θα είναι ο ίδιος και εις τους αιώνας.

Όπως λοιπόν ενίσχυε τους προεστούς σας, έτσι θα ενισχύσει και σας εις την Πίστην. Κρατήσατέ την λοιπόν καλά και εσείς.» (Εβρ.ιγ’7,8.) «Άχρις ου αν ήξω.»(Αποκ.β’25.)

Δεν μας λέει να μνημονεύουμε όσους διδάσκουν αλλότρια, αλλά όσους διδάσκουν ΛΟΓΟ ΘΕΟΥ, αυτούς να μιμούμαστε στην Πίστη και στη συμπεριφορά.

Αλλού μας παρακαλάει κιόλας:

«Σας παρακαλώ δε, αδελφοί, να παρακολουθείτε σαν άγρυπνοι σκοποί εκείνους, που δημιουργούν τας διαιρέσεις και τα σκάνδαλα και πολιτεύονται αντίθετα προς την Αποστολικήν διδασκαλίαν, την οποίαν σεις εμάθατε. Σημαδεύσατέ τους και ΦΥΓΕΤΕ ΜΑΚΡΑΝ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ.»(Ρωμ.ιστ’17)

Μας παρακαλάει, δεν μας υποχρεώνει. Δεν το κάνει για δικό του όφελος αλλά για το δικό μας. Απευθύνεται σε όλους τους Ορθοδόξους που ενδιαφέρονται για την Πίστη τους. Μας καθιστά άγρυπνους σκοπούς και όχι νυσταγμένους. Θέλει να παρακολουθούμε τους αλλότριους και μάλιστα να τους σημαδέψουμε ώστε να αναγνωρίζονται έγκαιρα από τους αδελφούς μας.Δεν λέει «σημαδέψατε την αίρεση» ή τις αιρέσεις που κηρύττουν,αλλά τους ίδιους ως πρόσωπα να σημαδέψετε,

δεδομένου ότι, καμία αίρεση δεν κηρύττεται μόνη της αλλά κάποιοι διεστραμμένοι στην Πίστη επιδιώκουν την εξάπλωσή της.

Αυτούς,λοιπόν κατονομάστε για να φυλαχθούν και οι αδελφοί από τις πολύ καλά στημένες παγίδες τους.Αναφέρεται Ο Απόστολος,σε αυτούς που φέρουν σκάνδαλα και διαιρέσεις στην Εκκλησία.φανταστείτε πόσο επιτακτικός είναι σε περίπτωση που κηρύττεται και εξαπλώνεται ΠΑΝαίρεση.Ας βάλουμε τώρα με το νου μας πόσο αυστηροί είναι οι κανόνες όταν καταργείται εξ’ολοκλήρου η ορθόδοξη διδασκαλία της Εκκλησίας μας , προβάλλεται ΕΠΙΣΗΜΑ η ΠΑΝθρησκεία και έπεται η ανάδειξη του ΑΝΤΙχρίστου.

Κατά τ’άλλα … «πρέπει να ..περιμένουμε!!»

Αντιλαμβάνεστε επομένως αν είναι υποχρεωτική η αποτείχιση και η διακοπή μνημοσύνου από τους παναιρετικούς δόλιους-υποκριτές,που η διαστροφή και το θράσσος τους ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ!

Δεν αναγνωρίζουν οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί τα μυστήρια των αιρετικών που ήδη έχουν καταδικαστεί και που πολύ κακώς η διοικούσα «εκκλησία» τα αναγνωρίζει ΟΔΗΓΩΝΤΑΣ ΤΟ ΠΟΙΜΝΙΟ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ ΠΟΤΗΡΙΟ.

Σε όσους ανυπάκουους αποστατούν της Ορθοδοξίας,

ΠΡΟΣΤΑΖΟΥΝ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ-ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ:


(Κανών ΜΣΤ’ των Αγίων Αποστόλων,σελ.51 Πηδαλίου).

«Όποιος επίσκοπος, ή πρεσβύτερος ήθελεν αποδεχθή ως ορθόν και αληθινόν το βάπτισμα των αιρετικών (1) ή την παρ’αυτών προσαγομένην θυσίαν, ο τοιούτος, ΠΡΟΣΤΑΖΟΜΕΝ ΝΑ ΚΑΘΑΙΡΕΘΗ. Επειδή ποιαν συμφωνίαν έχει ο Χριστός με τον διάβολον; ’Η ποιαν μερίδα έχει ο Πιστός με τον άπιστον; Διότι εκείνοι όπου δέχονται τα παρά των αιρετικών, ή τα όμοια φρονήματα εκείνων έχουσι και αυτοί, ή το ολιγώτερον δεν έχουσι προθυμίαν να ελευθερώνουν αυτούς από την κακοδοξίαν των. Οι γαρ συνευδοκούντες εις τας εκείνων τελετάς, πως δύνανται να ελέγξουσιν αυτούς δια να παραιτήσουν την κακόδοξον και πεπλανημένην των αίρεσιν;»

«Αυτοί που κηρύττουν αιρέσεις έχουν διαστραφεί.» (Τίτ.γ΄11)


ΚΑΝΩΝ (ΜΕ’ των Αγίων Αποστόλων) (σελ.50)

«Πρέπει γαρ τους αιρετικούς να μισούμεν και να αποστρεφόμεθα, αλλ’ όχι ποτέ και να συπροσευχόμεθα με αυτούς ή να συγχωρούμεν εις αυτούς να ενεργήσουν τι εκκλησιαστικόν λειτούργημα, ή ως κληρικοί ή ως ιερείς. Όποιος επίσκοπος, ή πρεσβύτερος, ή διάκονος ήθελε συμπροσευχηθή μονάχα, αλλ’ όχι και να συλλειτουργήση με αιρετικούς ας αφορίζηται. Επειδή όποιος με τους αφορισμένους συμπροσεύχηται (καθώς τοιούτοι είναι οι αιρετικοί), πρέπει να συναφορίζεται και αυτός, κατά τον Ι’ των αυτών Αποστόλων. Ει δε και εσυγχώρησεν εις τους αιρετικούς αυτούς να ενεργήσουν κανένα λειτούργημα, ωσάν κληρικοί, ας καθαίρηται, επειδή όποιος κληρικός συλλειτουργήσει με καθηρημένους (καθώς τοιούτοι είναι και οι αιρετικοί, κατά τον β’ και δ’ της Γ’ .)

(σελ.172.Πηδ.),συγκαθαιρείται και αυτός, κατά τον ια’ των Αποστόλων.(σελ.14.Πηδ.)

Υποχρεωτική επομένως, η εφαρμογή του 15ου και ΛΑ’ Αποστ. ,περί απομάκρυνσης και αποτείχισης για τους ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ από τους διεστραμμένους- αιρετικούς και όσους τους ακολουθούν.


ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΘΕΤΕΙ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ..;

…ως Ορθόδοξος Χριστιανός όταν αυτά είναι για τη σωτηρία της ψυχής του;

Αν δικαιούται να ρωτά ας απαντηθούν οι ερωτήσεις αφού ερευνηθούν οι ανάλογοι κανόνες του Πηδαλίου με προσοχή!


Μας λέει ο ΚΑΝΩΝ ΜΕ’του Μ.Βασιλείου (σελ.616):


«Όποιος πιστεύση εις τον Χριστόν και ονομασθή Χριστιανός (3),πρέπει να πολιτεύεται και κατά τας εντολάς του υπ’αυτού πιστευομένου Χριστού,ίνα δια μέσου του δοξάζετε ο Θεός,κατά το, «Ούτω λαμψάτω το φως ημών έμπροσθεν των ανθρώπων» και τα εξής. Εάν δε τινάς ονομάζεται μεν Χριστιανός,παραβαίνη δε τας εντολάς του Χριστού,ούτος υβρίζει με την παράβασιν ταύτην τον ίδιον Χριστόν,και κανένα όφελος δεν θέλει λάβη από μόνον το να ονομάζεται Χριστιανός,κατά τον Αδελφόθεον Ιάκωβον,λέγοντα: «Τι το όφελος,αδελφοί μου,εάν Πίστιν τις έχη,έργα δε μη έχη; μη δύναται η Πίστις σώσαι αυτόν;»

Αν κάποιος κατ’επανάληψη και συνειδητά κηρύττει στα πέρατα της Οικουμένης,και μάλιστα δημιουργεί σύνοδο για να επισημοποιήσει γραπτώς και υπογράφοντάς το, ό,τι:

-οι αιρέσεις έγιναν εφ’εξής «εκκλησίες»

-ότι πρέπει να πάμε σε κοινό ποτήριο,με τους αιρετικούς,αφού απέδωσαν στα μυστήριά τους, εγκυρότητα

-ότι η Εκκλησία δεν είναι ΜΙΑ,αλλά 348(μέλη του Π.Σ.Ε.),μεταξύ των οποίων και η Ορθόδοξη

-ότι τώρα πια δεν υπάρχουν αιρετικοί

-ότι οι Άγιοί μας υπήρξαν θύματα του αρχεκάκου όφεως,μαζί και οι Απόστολοι,διότι πρώτοι συνέταξαν τους Κανόνες (Πηδάλιο),που-κατ’αυτούς-είναι «τείχη του αίσχους»

-ότι σωζόμαστε και μέσω άλλων θρησκειών,προβάλλοντας και διαφημίζοντας την Πανθρησκεία και μύρια άλλα,άκρως δαιμονικά (όχι μόνο αιρετικά).Όταν κάποιος άλλος συμφωνεί μαζί του σε όλα αυτά μιμούμενος την Πίστη του,αφού τον μνημονεύει,επαναλαμβάνω κηρύττοντας στα πέρατα της οικουμένης,νομιμοποιώντας τα.Αυτοί οι άνθρωποι πως χαρακτηρίζονται;

Παρασυνάγωγοι,σχισματικοί, αιρετικοί ή μήπως κάπως αλλιώς;

Ας ακούσουν αυτοί που θέλουν να λέγονται Ορθόδοξοι Χριστιανοί (και ας μη στρουθοκαμηλίζουν),με τι λεπτομέρεια μας ενημερώνει παρακάτω ο Μέγας Βασίλειος.


ΑΛΛΟΙ ΜΕΝ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ,ΑΛΛΟΙ ΔΕ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΠΑΡΑΣΥΝΑΓΩΓΟΙ

Κανόνες του εν Αγίοις Πατρός ημών Βασιλείου του Μεγάλου

ερμηνευόμενοι.

(ΚΑΝΩΝ Α’ Ερμηνεία Πηδαλίου σελ.588-589) 

ΠΑΡΑΣΥΝΑΓΩΓΟΙ

«Και παρασυνάγωγοι μεν είναι οι ανυπότακτοι Πρεσβύτεροι και Επίσκοποι εκείνοι,οίτινες με το να έπεσαν εις σφάλματα,καθηρέθησαν μεν από την ιεροσύνην κανονικώς.Μη θέλοντες δε να υποταχθούν εις τους Κανόνας αυθεντικώς,αυτοί εαυτούς εξεδίκησαν και ενήργουν τα της Αρχιερωσύνης και Ιερωσύνης κατ’ιδίαν,μαζή δε με αυτούς συνηκολούθησαν και άλλοι,αποστατήσαντες από την καθολικήν εκκλησίαν.»

«Οι παρασυνάγωγοι λοιπόν ενώνονται πάλιν με την Εκκλησίαν με μόνην αξιόλογον μετάνοιαν και επιστροφήν,και οι εξ’αυτών όντες ιερείς και κληρικοί επιστρέφοντες,εις την αυτήν τάξιν και βαθμόν οπού ήσαν πρότερον,δέχονται (4)».

ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΙ


«Σχισματικοί δε ονομάζονται εκείνοι οπού διαφέρονται προς την καθολικήν Εκκλησίαν,όχι δια δόγματα Πίστεως ,αλλ’α δια κάποια ζητήματα εκκλησιαστικά και ευκολοϊάτρευτα».

«…και απλώς όλοι οι Σχισματικοί,ερχόμενοι εις την καθολικήν Εκκλησίαν,να βαπτίζονται,επειδή οι πρώτοι ιερωμένοι των σχισματικών είχον μεν το χάρισμα του να χειροτονούν και του να βαπτίζουν από την Εκκλησίαν.Αφ’ου δε μίαν φοράν εσχίσθησαν από το όλον σώμα της Εκκλησίας (1),έχασαν αυτό και δεν ημπορούν πλέον να βαπτίσουν άλλους ή να χειροτονήσουν και απλώς να δώσουν χάριν,την οποίαν δια του σχίσματος εστερήθησαν.Όθεν και οι παρ’αυτών βαπτιζόμενοι λογίζονται ότι από λαϊκούς εβαπτίσθησαν,διό και χρειάζονται να βαπτισθούν…

Οι σχισματικοί εγκρατείται όμως ιδιαίτερον πρέπει να βαπτίζωνται επιστρέφοντες κατά την ακρίβειαν των Κανόνων,και δια τι ίδιον επενόησαν βάπτισμα,παραχαράξαντες την εν τω βάπτισμα παράδοσιν (2),…

Κοινήν συγκατάβασιν και οικονομίαν,περί πάντων των σχισματικών έκαμαν οι Πατέρες,ας ακολουθούμεν και ημείς εις αυτήν,μήπως δια την αυστηρότητα της προσταγής ταύτης τους κάμνωμεν αμελείς εις το να βαπτίζωνται,αισχυνομένους τάχα,ότι ωσάν άπιστοι τελείως βαπτίζονται,και ακολούθως εμποδίσωμεν την σωτηρίαν τους……

Εξ’άπαντος τρόπου πρέπει να χρίωνται από τους πιστούς με το Άγιον Μύρον,και ούτω να μεταλαμβάνουν …»


(1) Διότι καθώς όταν εν μέλος κοπή από το σώμα νεκρούται παρευθύς με το να μη μεταδίδεται πλέον εις αυτό ζωτική δύναμις.Τοιουτοτρόπως και αυτοί αφού μίαν φοράν εσχίσθησαν από το σώμα της Εκκλησίας,ενεκρώθησαν παρευθύς,και την πνευματικήν χάριν και ενέργειαν του Αγίου Πνεύματος έχασαν,μη μεταδιδομένης ταύτης εις αυτούς δια των αφών και συνδέσμων,ήτοι δια της κατά πνεύμα ενώσεως. 

Σημείωσαι όμως κατά τον Δοσίθεον (σελ.968.της Δωδεκαβίβλ.) ότι και η παρασυναγωγή ειδός εστί σχίσματος,άνευ αιρέσεως,αγκαλά και αυτό κακώς διηρημένον και διαμένον,εις αίρεσιν,μεταγίνεται. Διό και ο ς’. Κανών της β’ με τους αιρετικούς συναριθμεί τους υγιά μεν έχοντας πίστιν,κεχωρισμένους δε όντας,και κατά των Κανονικών Επισκόπων φατρίας κατ’ιδίαν συνάγοντας.Οι δε Σχισματικοί σχισματοαιρετικοί εισί,καθ’ότι ο Αυγουστίνος (επιστολή ρα’.) λέγει, ότι δεν είναι κανέν σχίσμα,ειμή πρότερον αίρεσιν αναπλάση,ίνα ορθώς δόξη της Εκκλησίας χωρισθήναι.Και κεφ.ια’.εις το κατά Ματθ.ο αυτός λέγει : Το σχίσμα κακώς διαμένον,γίνεται αίρεσις,ή καταφέρεται εις αίρεσιν,ει και τους σχισματικούς κυρίως,ουχ η διάφορος πίστις ποιεί,αλλ’η διαρρηχθείσα της κοινωνίας συντροφία(αυτόθι).


(2) Και αν οι σχισματικοί ούτοι δια τι παρεχάραξαν την εν τω βαπτίσματι συνήθειαν,άξιοι εκρίθησαν παρά τω μεγάλω τούτω Πατρί Βασιλείω να βαπτίζωνται,πόσω μάλλον πρέπει να βαπτίζωνται οι παραχαράξαντες,μάλλον δε παντελώς διαφθείραντες την του βαπτίσματος παράδοσιν Λατίνοι,και ου μόνον σχισματικοί,αλλά και αιρετικοί φανεροί υπάρχοντες;…» 

ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ

«Αιρετικοί δε ονομάζονται εκείνοι,των οποίων η διαφορά παρευθύς και αμέσως είναι περί της εις Θεόν Πίστεως,ήτοι οι κατά την Πίστιν και τα δόγματα χωρισμένοι από τους Ορθοδόξους και παντελώς απομεμακρυσμένοι (3.)

Οι δε αιρετικοί,…και όσοι άλλοι,επιστρέφοντες εις την Ορθοδοξίαν,βαπτίζονται ωσάν οι Έλληνες,επειδή οι παλαιοί Πατέρες εκείνο μόνον το βάπτισμα έκριναν να δεχθή το οποίον δεν εκβαίνει τελείως από την Πίστιν,το δε των αιρετικών βάπτισμα,ως έξω της Ορθής Πίστεως όν,έκριναν να αποβάλλουσι παντελώς…

Βλασφημούν εις το πνεύμα το Άγιον,(ήτις βλασφημία είναι ασυγχώρητος)


Επιφημίζοντες το όνομα αυτού του παρακλήτου εις ανθρώπους θνητούς και τους ανθρώπους θεοποιούντες,αιρετικοί φανερά είναι,όθεν και πρέπει, επιστρέφοντες να βαπτίζωνται.Ει δε και Διονύσιος (ο Αλεξανδρείας δηλ.)λέγει να μη βαπτίζωνται,όμως εις τούτο έσφαλε,και ημείς δεν πρέπει κατά τούτο να τον ακολουθώμεν.

------------------------------ 

(3)Διό και Γεώργιος ο Σχολάριος εν τω κατά Σιμωνίας,

αιρετικός είναι,λέγει,κάθε ένας όπου ή κατ’ευθείαν,ή πλαγίως πλανάται περί τι των άρθρων της Πίστεως.

------------------------- 

Και οι πολιτικοί νόμοι φασίν.

Αιρετικός εστί, και τοις των αιρετικών υπόκειται νόμοις ο μικρόν γουν τι της ορθής Πίστεως παρεκκλήνων.

-------------------------------- 

Και ο Ταράσιος εν τη α’. πράξει της ζ’. Συνόδου λέγει.

Το επί δόγμασιν είτε μικροίς είτε μεγάλοις αμαρτάνειν,ταυτόν εστί εξ αμφοτέρων γαρ ο νόμος του Θεού αθετείται.

------------------------------- 

Και ο Φώτιος,γράφων προς τον Ρώμης Νικόλαον,και γαρ εστίν όντως τα κοινά πάσιν άπαντα φυλάττειν επάναγκες,και πρόγε των άλλων τα περί Πίστεως .

Ενθα και το παρεκκλίναι μικρόν,αμαρτείν εστίν αμαρτίαν την προς θάνατον.

---------------------------------- 

Διαφέρουσι δε οι αιρετικοί από τους άπιστους,καθότι οι μεν αιρετικοί δεν φρονούσιν ορθώς τα των Χριστιανών,οι δε άπιστοι τελείως δεν δέχονται την ένσαρκον του Θεού Λόγου οικονομίαν. (Μελέτιος εκκλ.,ις’.ορ.(σελ.71)

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Λέει: «αφού δε μίαν φοράν εσχίσθησαν από το όλον σώμα της Εκκλησίας(1).»

Αυτοί εσχίσθησαν,αποκόπηκαν,δεν λέει κατόπιν συνοδικής αποφάσεως κρίθηκαν σχισματικοί,αποκομμένοι όπωςαναφέρει για τους παρασυνάγωγους ότι : «καθηραίθησαν από την ιεροσύνη κανονικώς»,ούτε λέει αναμένεται σύνοδος για να τους καταδικάσει,αλλά μόνοι τους και αυτοβούλως αποκόπηκαν από το όλο σώμα της Εκκλησίας.Γι’αυτό κατά την επιστροφή τους,αν όχι να βαπτίζονται για τους λόγους που αναφέρει,οπωσδήποτε πρέπει να χρείονται με το Άγιο μύρο.

Το επαναλαμβάνει δίνοντας περαιτέρω εξήγηση ότι παρευθύς ενεκρώθησαν αυτοί,αφού μία φορά εσχίσθησαν από το σώμα της Εκκλησίας.Δεν αναφέρει ότι έγινε η νέκρωση με απόφαση συνόδου!

Την νέκρωση,λόγω αποκοπής από το σώμα της Εκκλησίας δεν την κάνει η εκάστοτε σύνοδος,αλλά γίνεται παρευθύς όταν εκουσίως και συνειδητά κάποιος αποκόπτεται από την άμπελο.Υπάρχει βεβαίως και η αποκοπή εκ της αμπέλου λόγω βίαιου κλαδέματος εκ του Πατρός(Αμπελουργού).

Τούτο εννοεί ο Μέγας Βασίλειος στον πιο πάνω λόγο του.Όσο δε παραμένει ο τοιούτος σχισματικός,κατά την επαναφορά του αρκεί εξ’άπαντος τρόπου να χρείεται με Άγιο μύρο.Με τη διαφορά πως όταν κακώς διαμένει το σχίσμα μετατρέπεται καταλήγοντας σε αίρεση,από την οποία δυσκολότερα κάποιος επιστρέφει.Στην περίπτωση αυτή επαναφοράς πρέπει οπωσδήποτε να βαπτίζεται.Να γιατί η οικονομία χρόνου καταχραζόμενη επιφέρει αντίθετα αποτελέσματα.

Υπάρχει κάποια ένσταση ή κάτι μη κατανοητό στα λεγόμενα του Αγίου Βασιλείου;

Αντιλαμβάνεσθε,Σεβαστοί Πατέρες ποιανών την Πίστη μιμήσθε έστω και άθελά σας ,μνημονεύοντάς τους;



«EΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΑΜΠΕΛΟΣ, ΣΕΙΣ ΔΕ ΤΑ ΚΛΗΜΑΤΑ.Ο ΠΑΤΗΡ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΓΕΩΡΓΟΣ.»(Χρυσοστ.ομιλία ΟΣΤ’ 14.31-15,10 ΕΠΕ σελ.457) {αποσπάσματα}.


«Σηκωθήτε,ας φύγωμεν από εδώ».

(Τους είπε για να διώξει τον φόβο τους αλλάζοντας τόπο καθιστώντας τους περισσότερο προσεκτικούς στην παραβολή,διότι,επρόκειτο να ακούσουν μεγάλα δόγματα.)

«Πρόσεχε λοιπόν, με πόσην ακριβείαν διατυπώνει την παραβολήν,διότι,λέγει,δεν δέχεται την φροντίδα του γεωργού η ρίζα,αλλά τα κλήματα.Η ρίζα δε δια κανέναν άλλον λόγον δεν παραλείπεται εδώ,αλλά δια να μάθουν ότι δεν ημπορούν τίποτε να επιτελέσουν χωρίς την δύναμίν του,και ότι,έτσι πρέπει να είναι ηνωμένοι με την πίστιν,όπως το κλήμα με την άμπελον. «Κάθε κλήμα που ανήκει εις εμένα και δεν παράγει καρπόν το αποκόπτει ο Πατήρ μου».Εδώ υπαινίσσεται την ζωήν των ανθρώπων,δεικνύων ότι δεν είναι δυνατόν κανείς να ανήκει εις αυτόν χωρίς έργα. «Και κάθε κλήμα που κάμνει καρπόν το καθαρίζει»,δηλαδή,επιδεικνύει μεγάλην φροντίδα δια αυτό.

Διότι,το μεν ένα επειδή είναι άκαρπον, δεν ημπορεί ούτε εις την άμπελον να παραμείνη,το δε άλλο,επειδή παράγει καρπόν με την φροντίδα του το κάμνει γονιμότερον.Αυτό δε θα ημπορούσε κάποιος να ειπή, ότι έχει λεχθεί και αναφορικά με τας θλίψεις που τότε θα ακολουθούσαν,διότι το «καθαρίζει αυτό» σημαίνει ‘’περικόπτει’’,πράγμα που κάμνει γονιμότερον το κλήμα.Από αυτό γίνεται φανερόν ότι οι πειρασμοί κάμνουν αυτούς ακόμη περισσότερον ισχυροτέρους.

«Όπως ακριβώς το κλήμα δεν ημπορεί από μόνο του να παράγει καρπόν,έτσι ούτε εκείνος που δεν μένει ενωμένος με εμένα».Διότι η μεν ρίζα μένει,η δε αφαίρεσις και η φροντίς ανήκει εις τα κλήματα.Έπειτα,αφού τους προέτρεψε και με τους δύο τρόπους,και με τα ευχάριστα και με τα δυσάρεστα,ζητεί πρώτα εκείνα που ημπορούν να γίνουν από ημάς. «Εκείνος που μένει ενωμένος μαζί μου,με εκείνον μένω και εγώ». Βλέπεις και τον Υιόν που φροντίζει όχι ολιγότερον από τον πατέρα δια τους μαθητάς του;διότι ο μεν πατήρ καθαρίζει από τα περιττά,ενώ ο Υιός τους κρατεί ενωμένους μαζί του.Η παραμονή εις την ρίζαν είναι εκείνη που κάμνει τα κλήματα να καρποφορούν,διότι,το κλήμα που δεν καθαρίζεται,μένει δε ενωμένον με την ρίζαν,παράγει καρπόν,αν και όχι όσον πρέπει,ενώ εκείνο που δεν μένει δεν παράγει καθόλου καρπόν.Αλλ’όμως εδείχθη ότι και ο καθαρισμός είναι έργον του Υιού,και η παραμονή εις την ρίζαν του πατρός, ο οποίος εγέννησε και την ρίζαν.

2.Είδες πως όλα είναι κοινά,και ο καθαρισμός και η απόλαυσις της δυνάμεως που προέρχεται από την ρίζαν;Δεν σταματά μέχρις εδώ την κόλασιν,αλλά προχωρεί ακόμα πιο πέρα τον λόγον,διότι λέγει, «ερρίφθη έξω» (δεν δέχεται πλέον την φροντίδα της γεωργικής χειρός) «και ξηρείνεται»,δηλαδή εάν είχε κάτι από την ρίζαν,αποβάλλεται,εάν κάποιαν χάριν,την χάνει, και μένει γυμνός από την βοήθειαν και την ζωήν εκείνου.Και ποίο το τέλος; «Ρίπτεται εις το πυρ».Αλλά δεν είναι το ίδιο αποτέλεσμα δι’εκείνον που μένει ενωμένος με αυτόν.Έπειτα δείχνει τι σημαίνει το να μένη κανείς ενωμένος μαζί του και λέγει: «Εάν οι λόγοι μου ριζωθούν μέσα».Βλέπεις ότι και πριν από αυτά είχον δίκαιον που έλεγον ότι ο Κύριος ζητεί την δια των έργων επίδειξιν;Διότι ειπών «Ό,τι κι αν ζητήσετε θα το κάμω»1,επρόσθεσεν: «Εάν με αγαπάτε,τηρήσατε τας εντολάς μου»5 και εδώ, «Εάν μένετε ενωμένοι μαζί μου και τα λόγια μου ριζωθούν μέσα σας, ο,τιδήποτε θελήσετε,ζητήσατέ το και θα σας γίνη».Αυτά δε τα έλεγε δια να δείξη ότι αυτοί που τον επιβουλεύονται θα κατακαούν,ενώ αυτοί θα παράγουν καρπόν.Αφού λοιπόν μετέθεσε τον φόβον των μαθητών του εις εκείνους και έδειξεν ότι αυτοί θα γίνουν ακτατανίκητοι,λέγει: «Δια τούτο εδοξάσθη ο Πατήρ μου,δια να γίνετε μαθηταί μου και να φέρετε πολύν καρπόν».Με αυτά που λέγει κάμνει αξιόπιστον τον λόγον του,διότι, εάν η καρποφορία συντελεί εις δόξαν του Πατρός δεν θ’αδιαφορήσει δια την ιδικήν του δόξαν. «Και δια να γίνετε μαθηταί μου» βλέπεις πως μαθητής του είναι εκείνος που παράγει καρπόν;Τι σημαίνει δε, «Εν τούτο εδοξάσθη ο Πατήρ»;Δηλαδή χαίρεται όταν μένετε ενωμένοι μαζί μου,όταν παράγετε καρπόν.Όπως ακριβώς ο Πατήρ μου με ηγάπησεν,έτσι και εγώ ηγάπησα εσάς». Εδώ πλέον ομιλεί αθρωπινώτερα,διότι τα λόγια αυτά,λεχθέντα προς ανθρώπους,δεικνύουν την φιλικήν δύναμιν,καθόσον εκείνος που εδέχθη να αποθάνη και ηξίωσε με τόσην τιμήν τους δούλους και εχθρούς και πολεμίους του και τους ανεβίβασεν εις τους ουρανούς,πόσον μέγεθος αγάπης έδειξεν;

Εφ’όσον λοιπόν σας αγαπώ,έχετε θάρρος.

Εφ’όσον η καρποφορία αποτελεί δόξαν του Πατρός, μη σκέπτεσθε τίποτε το πονηρόν. Έπειτα δια να μη τους αφήση να ατονήσουν,πρόσεχε πως και πάλιν τους τονώνει. «Μείνατε εις την αγάπην σας προς εμένα»,διότι αυτό εξαρτάται από εσάς. Πώς δε αυτό θα συμβεί; «Εάν τηρήτε τας εντολάς μου»,λέγει, «καθώς εγώ έχω τηρήσει τας εντολάς του Πατρός μου».Πάλιν ο λόγος προχωρεί ανθρωπίνως,διότι δεν ήτο δυνατόν βέβαια ο νομοθέτης να υποταγή εις εντολάς .Βλέπεις ότι,αυτό που πάντοτε λέγω, αυτό και εδώ δεικνύεται εξαιτίας της πνευματικής αδυναμίας των ακροατών;Διότι οι περισσότεροι λόγοι του είναι προσηρμοσμένοι εις τον τρόπον σκέψεώς των και δι’όλων δεικνύει ότι ευρίσκονται εις ασφάλειαν και ότι οι εχθροί των θα καταστραφούν,και ότι το κάθε τι που έχουν, το έχουν υπό του Υιού,και ότι,εάν επιδείξουν βίον καθαρόν,κανείς ποτέ δεν θα υπερισχύσει αυτών.

Πρόσεχε δε τον αυθεντικόν τρόπον με τον οποίον ομιλεί προς τους μαθητάς του,διότι δεν είπε, μείνατε ριζωμένοι εις την αγάπην του Πατρός μου,αλλά «εις την ιδικήν μου». Έπειτα,δια να μη λέγουν, όταν μας έκαμες πολεμίους με όλους,τότε μας αφήνεις και φεύγεις,δείχνει, ότι δεν τους αφήνει,αλλά έτσι είναι ενωμένος με αυτούς,εάν το θέλουν,όπως το κλήμα με την άμπελον. Και πάλιν,δια να μη γίνουν αδιάφοροι λαβόντες θάρρος, δεν είναι , λέγει, αμετάβλητον το καλόν,εάν δείξουν ραθυμίαν.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Ο Ιε.Χρυσόστομος μας λέει ότι το προσκολλήμένο κλήμα στην άμπελο έχει την ίδια Πίστη, είναι μέλος της αμπέλου.Το αν παράγει καρπόν ή όχι είναι άλλο θέμα,όχι όμως και αδιάφορο διότι ως άκαρπο κλαδεύεται(αφαιρείται) ,ξηραίνεται και εις το πυρ ρίπτεται μαζί με το άλλο που αποκόπηκε μόνο του.Γι’αυτό ο ίδιος μας λέει αλλού ότι δεν σωζόμαστε μόνο αν έχουμε Ορθή Πίστη,αλλά χρειάζονται και τα ανάλογα έργα αρετής,δηλαδή οι καρποί που παράγουν τα γόνιμα κλήματα.Συγχρόνως είναι δεκτικά στο κλάδεμα και την επιμελή φροντίδα του αμπελουργού για επιπλέον καρποφορία αρετών. Μας το βεβαιώνει χαρακτηριστικά με το: «Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν». Δεν πρέπει να ξεχνάμε μας λέει,ότι επειδή «το καλόν δεν είναι αμετάβλητον εάν δείξουμε ραθυμία»ας προσέχουμε να είμαστε ενωμένοι με την άμπελον καρποφορούντες.

Βεβαίως δεν αγνοεί την ρίζα που είναι η τροφοδότος της χάριτος και ζωοποιούς ύπαρξης.Για τα κλήματα δε,που μόνα τους κόπτονται και απομακρύνονται (αυτεξουσίως δηλαδή)παρευθύς ξηραίνονται και αυτά αφού ουδεμίαν επαφή και σχέση έχουν με την τροφοδότο-ζωοδόχο ρίζα και ουδεμίαν επαφή με την άμπελον.Διακρίνουμε ότι δεν γίνεται καμία αναφορά επανένωσης των αποκομμένων εις την άμπελον,διότι για τα μεν αυτεξουσίως αποκομμένα επήλθε ξήρανση παρευθύς,μακράν της ρίζας,εξ’υπαιτιότητας τους.Για τα κλαδεμένα δε και άκαρπα λέει ευθέως ότι έγινε τούτο,όχι από λάθος αλλά όταν έκρινε ότι πια δεν μπορούν να παράγουν καρπό ,ως άχρηστα επομένως τα αφαιρεί από την άμπελο προς ενδυνάμωση των υπολοίπων,υπονοώντας πως δεν πρέπει να συνυπάρχουν με τα καρποφόρα.Ως εκ τούτου καθίστανται δύσκολη έως αδύνατη η επαναπροσκόλλησή τους. Αυτό εννοεί λέγοντας «μείνετε ενωμένοι μαζί μου για να μείνα και εγώ μαζί σας»,καθότι από εμάς εξαρτάται τούτο (η ένωσις) όπως και η διάθεση καρποφορίας και χάρη λαμβάνουμε από την ρίζα.Η καρποφορία δε,εξαρτάται από την ιδιαίτερη φροντίδα(την παίδευση) εκ του Πατρός που είναι και η αιτία της πλούσιας παραγωγής αρετών,πράγμα που όπως μας λέει αλλού πρέπει να το επιδιώκουμε διηνεκώς, καλοπροαίρετα ,χωρίς αναζήτηση ανταλλάγματος.Βλέπουμε ότι τα μη φέροντα καρπό γίνονται εμπόδιο στην μέγιστη παραγωγή των καρποφόρων!Αντιλαμβανόμαστε εκ τούτο ότι τα φέροντα καρπόν δεν έχουν τίποτα να «ζηλέψουν» και να επιζητήσουν από τα άκαρπα.Πόσο μάλλον από τα ξηραμένα,αυτεξουσίως αποκομμένα! Χαίρουν δε και ιδιαίτερης φροντίδας εκ του αμπελουργού.

Ας προσέξουμε και το άλλο του Χρυσοστόμου,ότι τα μη καρποφόρα θα χάσουν και τα ελάχιστα, ακόμα και το προνόμιο της προσκόλλησής τους επί της αμπέλου.

Επίσης τα καρποφόρα μας λέει να είναι προσκολλημένα πάντα στην άμπελον,διότι το καλόν ως μεταβλητό,μπορεί με τη ραθυμία να εκπέσει και τότε,καίτοι καρποφορούν καταλήγουν μακράν της ζωής που μας χαρίζει η ρίζα,ακόμα κι αν βρίσκονται εν ζωή.Είναι όπως μας έχει πει-δυστυχώς- «ζωντανοί –νεκροί», «αφήστε τους νεκρούς να θάψουν τους πεθαμένους»,που ωρισμένως θα πεθάνουν και σωματικά.
Μήπως ο Άγιος Θεόδωρος Στουδίτης λέει κάτι διαφορετικό;

«Το μνημόσυνο του αιρετικού επισκόπου είναι μόλυνση της Πίστεως. Άλλοι έγιναν αιρετικοί και χάθηκαν (αποκόπηκαν μόνοι τους και ξεράθηκαν),άλλοι παρέμειναν Ορθόδοξοι αλλά χάθηκαν γιατί είχαν εκκλησιαστική επι-κοινωνία με αιρετικούς…» ,μη δυνάμενοι να αντιληφθούν ότι μαζί με τους αιρετικούς θεάρεστα έργα αρετής δεν μπορείς να καλλιεργήσεις.Παρόλα ταύτα κάποιοι επιμένουν να μιμούνται την Πίστη (αφού μνημονεύουν)και τις ιδιότητες των ακάρπων κλημάτων και όχι μόνο,αφού ,και με τα ξερά ανακατεύονται αυτά που έχουν αποκοπεί ήδη αυτεξουσίως από την άμπελον.

«Εκείνος που επιμένει εις την αμαρτία κατάγεται από τον διάβολον» (Α’Ιωάν.Γ’8.) και δεν αναμένεται σύνοδος να το επιβεβαιώσει διότι το είπεν και το βεβαιώνει ο ίδιος ο Κύριος,απλά η τυχόν συσταθείσα σύνοδος θα εκτελέσει την απόφαση του Κυρίου,όπως και την προσταγή των Αποστόλων και όλων των Αγίων που συμφωνούν καθ’όλα με τον Κύριο που τα προείπε «Αυτός δε που κηρύττει αίρεση ή είναι ψευδοδιδάσκαλος,είναι ο αντίχριστος εν τω κόσμω που προπαρασκευάζει ή προπαρασκεύασε ήδη την προσωπική του έλευση.»(Α’Ιωαν.Δ’3) και το βεβαιώνει πάλι ο ίδιος ο Κύριος.

Η δε σύνοδος θα αποδώσει τα φρικτά επιτίμια για την τάξη της εκκλησίας και την διγματική ακρίβεια,στα οποία επιτίμια υπόκειται όποιος παραβαίνει τους νόμους και τους κανόνες της δεύτερης διαθήκης (Πηδάλιο)( Αγ.Νικοδ.αγιορ.).
Εως ότου όμως γίνει σύνοδος, οι παραβαίνοντες τον νόμο δεν είναι αθώοι.Υπάρχει τεράστια διαφορά της αμαρτίας περί βίου από την αμαρτία της αίρεσης, που θεωρείται η έστω και μικρή δογματική απόκλιση από την διδασκαλία του Ιησού Χριστού μας.Αλλιώς το «φεύξονται των αλλοτρίων την φωνήν» κανένα νόημα δεν θα είχε. Με μόνη διαφορά ότι πρέπει να αναγνωρίσουμε τη φωνή των αλλοτρίων και για να γίνει τούτο «πρέπει να ερευνούμε τις γραφές και τα συγγράμματα των Αγίων Πατέρων και να τα συγκρίνουμε ως σε καθρέφτη με τη διδασκαλία του Αγίου και απαθή διδασκάλου μας που μας χάρισε ο θεός μετά από επίμονη παράκλησή μας και δάκρυα.» (Αγ.Συμεών ο νέος Θεολόγος,Δ’ Φιλοκ.κεφ.33,σελ.18).

Ο δε Ιερός Χρυσόστομος λέει :

«Δειλήν και άναδρον την κάμνει την ψυχήν η αμάθεια,όπως πάλιν βέβαια μεγάλην και υψηλήν η άσκησις δια των ουρανίων δογμάτων,διότι,εάν δεν τύχει καμιάς φροντίδος,είναι δειλή όχι κατά φύσιν,αλλά κατά προαίρεσιν,όταν δηλαδή ιδώ τον ανδρείον,άλλοτε μεν τολμηρόν άλλοτε δε δειλόν,λέγω τότε ότι το πάθος δεν είναι εκ φύσεως ,διότι τα της φύσεως είναι αμετάβλητα.Πάλιν,όταν ιδώ τους σήμερον δειλούς αμέσως να γίνονται τολμηροί,σχηματίζω πάλιν την ιδίαν γνώμην,αποδίδων το παν εις την προαίρεσιν.Διότι και οι μαθηταί ήσαν πάρα πολύ δειλοί πριν μάθουν εκείνα που έπρεπε και αξιωθούν της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος,ύστερα όμως έγιναν πιο θαρραλέοι και από τα λεοντάρια.»(Ομιλία ΟΣΤ’ ΕΠΕ σελ.457)


.Στον κοσμικό νόμο κάποιος θεωρείται αθώος έως την καταδικαστική απόφαση που ακόμα και αν στο μεταξύ μετανοήσει υποχρεούται να εκτείσει την ποινή,και που απαλλάσσεται αν εκτείσει την ποινή ακόμα και αν δεν μετανοήσει. 

.Στον πνευματικό όμως νόμο συμβαίνουν τα εντελώς αντίθετα.Αμαρτάνουμε και με τη σκέψη και λογίζεται το πράγμα ότι διαπράξαμε το έγκλημα κατά το ήμισυ,οι συνθήκες λείπουν για να ολοκληρωθεί.Για τις οποίες συνθήκες,θα ασχοληθεί ο αντίδικος να μας τις εξασφαλίσει όταν εμείς οι ίδιοι έχουμε ήδη συγκατατεθεί στην αμαρτία. 

Εάν όμως μετανοήσουμε καρδιακά όχι μόνο δεν εκτείνουμε ποινή αλλά και στεφάνι λαμβάνουμε,ένδυμα,υποδήματα και δακτυλίδιον.Αυτά μας λέει ο Κύριος .

Εάν όμως δεν μετανοήσουμε και σύνοδος να μας αθωώσει,η τσιμπήδα του νόμου του Θεού μας έχει ήδη αρπάξει,η δε τιμωρία φρικτή και ασυγκρίτως μεγαλύτερη από την αυστηρότερη ποινή κοσμικής νομοθεσίας,καθότι και το σώμα και την ψυχή αιωνίως κολάζει.


ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΓΝΩΜΗ;

ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ,ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΝ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟ ΤΟΝ ΧΡΥΣΟΡΡΟΑ;(Φιλ.Β’τόμ.σελ.301)

Αγαπητοί μου αδελφοί,είναι βαριές βλασφημίες όταν κάποιοι λένε-μαζί και αυτοί που τους αποδέχονται,μιμούμενοι την Πίστη τους,αφού τους μνημονεύουν -ότι οι «Άγιοι υπήρξαν θύματα του αρχεκάκου όφεως» γιατί συνέταξαν τους Κανόνες που τους ονομάζουν οι άθεοι «τείχη του αίσχους».Δηλαδή και οι Απόστολοι οι ίδιοι οι μαθητές του Θεού που πρώτοι συνέταξαν τους Κανόνες της Εκκλησίας μας ,ήταν και αυτοί θύματα του αρχεκάκου όφεως;

Ντροπή τους !Δεν ξέρουν τι λένε !


«Φίδια,γεννήματα οχιών,γεμάτοι κακίαν και θανατηφόρον δηλητήριον,το οποίον εκληρονομήσατε και από τους προγόνους σας,πως είναι δυνατόν να φύγετε από την καταδίκην ,που θα σας ρίψη εις την γέενναν;

Δι’αυτό ιδού εγώ κάνω την τελευταίαν προσπάθειαν να σας σώσω και σας αποστέλλω προφήτας και σοφούς και γραμματείς,τους αποστόλους μου δηλαδή και τους διαδόχους των που θα είναι φωτισμένοι και σοφισμένοι από το Άγιον Πνεύμα και την διδασκαλίαν μου.» (Ματθ.κγ’33-34)

Πως τολμούν να βλασφημούν όλους αυτούς που μας έστειλε για τη σωτηρία μας θεωρώντας τους θύματα του αρχεκάκου όφεως;Οι ίδιοι αυτοαποκαλύπτονται σε ποια παράταξη ανήκουν και ποιανών τέκνα είναι.

Γι’αυτό ο Κύριος τους ονομάζει τέκνα εχίδνων και ο Απόστολος διεστραμμένους και τέκνα διαβόλου.

Είναι υπόδικοι, «κρατούνται» έως ότου γίνει δίκη.

Έχουν ομολογήσει τα εγκλήματά τους,καταγράφοντάς τα και υπογράφοντάς τα μάλιστα,επιμένοντας στο πείσμα τους αμετανόητοι.Απομένει η προβλεπόμενη δίκη,πότε θα γίνει,αν γίνει.Οι ίδιοι ίσως δεν αντιλαμβάνονται την πλάνη που τους οδήγησε στην παναίρεση,καθώς και τη σκότιση του νου εκ των ΑΝΩ.Ίσως όμως και να αντιλαμβάνονται πλήρως αυτά που πράττουν αφού τα προσπαθούν εδώ και 100 χρόνια.Δεν είναι η περίπτωση του να διίστανται οι απόψεις περί κάποιου εκκλησιαστικού ζητήματος αλλά τα φρονήματά τους αντιβαίνουν ολοφάνερα καθ’όλα έναντι των Αγίων Γραφών.Είναι πέρα για πέρα αδικαιολόγητοι μετά την ΨΕΥΔΟ-σύνοδο Κρήτης. Είναι καταδικασμένοι από τον ΝΟΜΟ.Απομένει(εκκρεμεί) η εκτέλεση της απόφασης.

Από αυτούς θα ζητήσω πνευματική καθοδήγηση ή άδεια για το που θα εκκλησιαστώ;Ή μήπως θα κοινωνήσω από κοινό ποτήριον με ακοινώνητους μη έχοντες μυστήρια,και από χέρια εν δυνάμει αφορισμένα που συμπροσεύχονται με αιρετικούς,(Κανών ΜΕ’Αγ.Αποστ.,σελ.50) και (Κανών Ι’Αγ.Αποστ.,σελ.13),που είναι σαν να κοινωνώ από λαϊκούς (Κανών Α’Μεγ.Βασιλ.,σελ.589),και όχι μόνο αλλά σαν να κοινωνώ από όργανα διαβόλου,αφού τίποτα από αυτά των Κανόνων και της διδαχής του Κυρίου δεν τηρούν στην πράξη.Είναι «κατά την Πίστιν και τα δόγματα χωρισμένοι από τους Ορθοδόξους και παντελώς απομεμακρυσμένοι (3.)(Κανών Α’Μεγ.βασιλ.,σελ.588).

Μα και να δεχθούμε ότι πρέπει κανονικώς να συσταθεί σύνοδος για να τους καταδικάσει οριστικά γιατί ο 15ος κανών τους κατονομάζει ΨΕΥΔεπισκόπους και μάλιστα πριν να γίνει σύνοδος; Γιατί δίνει όπως και ο ΛΑ’(31ος) Αποστολικός ιδιαίτερη τιμή και έπαινο σε όσους κατέγνωσαν αυτούς και διέκοψαν κοινωνία μαζί τους,απομακρυνόμενοι-αποτειχιζόμενοι προ συνοδικής αποφάσεως;

Ακόμα και σε αναμονή σύστασης συνόδου για τελεσίδικη απόφαση και εκτέλεση καταδίκης των αποστατούντων ιεραρχών,θα αναπαυόμουν να κοινωνήσω από ιερείς που μόνο η συνοδική απόφαση απομένει για να χαρακτηριστούν και επισήμως αιρετικοί, αφορισμένοι και απόβλητοι της ιεροσύνης,τη στιγμή μάλιστα που γνωρίζω πολύ καλά τον κολοφόνα της προδοσίας τους μετά την ΨΕΥΔΟσύνοδο της Κρήτης ή θα τους «σημάδευα και θα έφευγα μακράν από αυτούς» (Ρωμ.ΙΣΤ’17)όπως με παρακαλάει ο θείος Παύλος;

Τα δε της ιεροσύνης τους είναι δεδομένο ότι τα έχει αναλάβει ο Κύριος.

«Εκείνος που επιμένει εις την αμαρτίαν κατάγεται από τον διάβολον…»(Ο Μαθητής της Αγάπης, Α’Ιωαν.γ’ 8.),και δεν αναμένεται σύνοδος να το βεβαιώσει αλλά το είπεν ο Κύριος.

Δεν έχουν παρεκκλίνει σε ένα δόγμα, αλλά έχουν καταλύσει όλους τους Νόμους.Διευκολύνουν τον ερχομό του αντιχρίστου,διαφημίζουν κιόλας την πανθρησκεία την οποία ψήφισαν στην ΨΕΥΔΟσύνοδο Κρήτης.Αποδέχθηκαν όλες τις μέχρι σήμερα καταδικασμένες αιρέσεις εκ των Αγίων Οικουμενικών Συνόδων,ονομάζοντάς τες «εκκλησίες».Συγκέντρωσαν τον κολοφόνα όλων των καταδικαστικών προσταγών του Πηδαλίου.Όσοι υπέγραψαν στην ΨΕΥΔΟσύνοδο και όσοι είναι υποστηρικτές αυτής είναι παντελώς ξένοι της Ορθοδόξου,Μίας Αγίας,Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Ιησού Χριστού μας.

«Είναι αυτοκατάκριτοι» (Τιτ.Γ’11),αφού οι ίδιοι σύστησαν «σύνοδο» για να δηλώσουν υπογράφοντας τα παναιρετικά φρονήματά τους.



Η ΜΑΧΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΡΙΟ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

Ακούμε ότι πρέπει να δοθεί η μάχη μέσα στην Εκκλησία και όχι να φεύγουμε.Ναι,σωστό είναι αυτό, αλλά να διευκρινιστεί ποια είναι η Εκκλησία .Διότι μέσα σε έναν χώρο που λέγεται ευλογημένος ναός λατρείας των Ορθοδόξων Χριστιανών δεν μπορεί να συμπροσεύχονται Ορθόδοξοι με άλλους μη έχοντες κοινή Πίστη,όπως και με άτομα που κηρύττουν αλλότρια του Ευαγγελίου,αιρέσεις.Αυτό ακριβώς προστάζουν οι Άγιοι Απόστολοι δια του ΜΕ’κανόνα (σελ.50),ότι δηλ.είναι ασυγχώρητο στους Ορθοδόξους να διαπραγματεύονται την Πίστη τους,να συμπροσεύχονται και να συλλειτουργούν σε χώρο λατρείας του Θεού μαζί με αιρετικούς.

Οι παραβαίνοντες δε,τους Κανόνες του Πηδαλίου φρικτά επιτίμια υπόκεινται.Αφορισμό και καθαίρεση.

Αυτά καταγράφηκαν από Αγίους Θεόπτες Πατέρες και μάλιστα από τους μαθητές του ίδιου του Θεού με την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος για τη Σωτηρία μας και είναι απαρασάλευτα.Δεν μας ενώνει ο ναός-τα ντουβάρια,αλλά η ΚΟΙΝΗ-ΟΡΘΗ ΠΙΣΤΗ!!

Αυτή είναι η Εκκλησία του Χριστού καθώς και τα μέλη που την αποτελούν.Μην απατάσθε!!

Μέσα σ’αυτήν την Εκκλησία να δίνεται ο αγώνας με τον τρόπο που μας συμβουλεύουν οι Άγιοί μας «βαστάζοντας οι δυνατοί τα ασθενήματα των αδυνάτων».Σε αυτό το θεραπευτήριο που λέγεται Ευλογημένη-στρατευομένη Εκκλησία θα σωθούμε,με ταπείνωση.Όποιος δε,επιμένει πως είναι θεραπευμένος,ότι έχει το αλάθητο και τολμάει επιπλέον να αλλάζει τα απαρασάλευτα, αυτός ΝΟΣΕΙ ΒΑΡΙΑ και πρέπει να φεύγεις μακράν αυτού,αφού επιμένει αμετανόητος στο πείσμα του.



ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΑΠΑΡΑΣΑΛΕΥΤΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ ΚΑΙ ΕΝΤΟΛΩΝ ΕΚ ΤΩΝ «ΣΟΦΩΝ» ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ.

Ό,τι ο Θεός οικοδόμησε δια έργου και λόγου και δια του Αγίου Πνεύματος μέσω των Αγίων,ως απαρασάλευτο έως ότου έλθει,ο οιοσδήποτε αντίθετος,όργανο του διαβόλου θέλει να το αποδομήσει.

Ω! του θράσσους των αντιχρίστων-ασεβών!

*Κατέλυσαν την μοναδικότητα της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Παντοκράτορος Θεού,τοποθετώντας την μαζί με 347 αιρέσεις-δήθεν «εκκλησίες».

* Έγιναν μέλη του Π.Σ.Ε. και απαιτούν να τους ακολουθήσει και το χριστεπώνυμο πλήρωμα.
*Απέδωσαν εγκυρότητα στα μυστήρια των αντιχρίστων –αιρετικών με αποφάσεις υπογεγραμμένες,παρά τις προσταγές του Θεού,των Αποστόλων και όλων των Αγίων.

Η διοικούσα εκκλησία κόπτεται για το κοινό ποτήριο μετά των αιρετικών,με την πρόφαση «σχίσματα και φατρίες είναι έργο του πονηρού που μας θέλει μακριά από το κοινό ποτήριο» (Λόγος αρχ.Ιερωνύμου .25 Μαΐου 2016).

*Ακύρωσαν την ευλογημένη μέχρι τώρα συνοδικότητα των Αγίων Αποστόλων και Θεοφόρων Πατέρων αντικαθιστώντας την με «την γνώμη των πλειόνων»,επικαλούμενοι οι αθεόφοβοι «την εν Χριστώ αγάπη»: «Θα σας παρακαλούσα να κινηθούμε μέσα στο πνεύμα της εν Χριστώ αγάπης και του σεβασμού προς κάθε διαφορετική άποψη έχοντας κυρίαρχη θέση την γνώμην των πλειόνων. Έχουμε χρέος να καταλήξουμε σε συγκεκριμένες προτάσεις,έστω και κατά πλειοψηφία» (Λόγος αρχ.Ιερωνύμου, του μοναδικού στην εκκλησιαστική ιστορία,του καταλύοντος όλους τους κανόνες της εκκλησίας μας).

*Για να τα κάνουν όμως όλα αυτά έπρεπε πρωτίστως να καταλύσουν τους απαρασάλευτους κανόνες της αγιασμένης εκκλησίας μας,ονομάζοντάς τους «τείχος του αίσχους».

Οι αναίσχυντοι-αντίχριστοι ονομάζουν αίσχος τους κανόνες των Αποστόλων που τάχα τους τιμούν και τους γιορτάζουν για να εξαπατούν το ποίμνιο.Χάραξαν διαφορετική ρότα από την πεπατημένη οδό των Αγίων που είναι η μοναδική για την σωτηρία της ψυχής.Μόνοι αποκόπηκαν από την άμπελο,κανείς δεν τους εξανάγκασε,απλώς πίστεψαν στη δόξα και τον χρυσό και όχι στον Χριστό.

Ποιος ποίμανε τα 99,ασφαλή εντός της μάνδρας,για τα οποία μικρότερη χαρά εγένετο;

Ποιος έκανε τους 99 δικαίους Θεάρεστους και στάθηκε ιδιαίτερα στον ένα άδικο και πλανεμένο τον οποίον αν επαναφέρεις θα συναροιθμισθείς φίλος Του;

Αν όλοι είμασταν σαν τους 99 δικαίους ή τα 99 εντός της μάνδρας δενα θα χρειαζόμασταν σταλμένους ποιμένες.Για τους αδίκους και απολωλώς χαμένους έχυσε το αίμα Του εκουσίως και άφησε πίσω Του ποιμένες κατ’εικόνα και καθ’ομοίωση ΑΥΤΟΥ.


«Δια αυτό ιδού εγώ κάνω την τελευταίαν προσπάθειαν να σας σώσω …»(Ματθ.ΚΓ’34)

Ο καθένας ας αναλογισθεί την θέση του.
Ο λόγος όχι για τους αμετανόητους που συνηδειτά οδηγούν το ποίμνιο στις αιρέσεις και τελικά στον αντίχριστο,μέσω πανθρησκείας αλλά γι’αυτούς που δεν θέλουν να πιστέψουν ότι οι ιεράρχες τους τους πρόδωσαν ή το πιθανότερο ότι «….δεν ήσαν πράγματι από ημάς,δεν ήσαν ποτέ μέλη γνήσια της εκκλησίας…»(Α’Ιωάν.β’)


ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΟΥΜΕ ΤΟΥΣ «ΘΗΣΑΥΡΟΥΣ» ΜΑΣ.ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΕ ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ.

Προς επιβεβαίωση του πόσο κινδυνεύουμε από τους αιρετικούς καθώς και της απροκάλυπτης «γυμνή τη κεφαλή» βλάσφημης και υποκριτικής τακτικής τους,ως παναιρετικοί -βεβαίως-τώρα μετά την ΨΕΥΔΟσύνοδο,σας παραθέτει η αναξιότητά μου, ελάχιστα ως απόδειξη!

Λίγο πριν τη Μεγ.εβδομάδα του Αγίου Πάσχα 2018 μοίρασαν ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ «καινές διαθήκες»στα γυμνάσια οι οποίες είναι ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΕΣ - άκρως βλάσφημες.

Στη σελ.10

«Η γέννηση του Ιησού Χριστού(ΛΚ’2,1-7)

18.Η γέννηση του Ιησού Χριστού έγινε ως εξής:η μητέρα Του η Μαρία,αρραβωνιάστηκε τον Ιωσήφ. Προτού όμως συνευρεθούν,έμεινε έγκυος με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος.»

Τέλος πια γι’αυτούς η παναμώμητος,η αειπάρθενος,η αμόλυντη,η άσπιλη γλυκιά μας Παναγία.

Αλλού στη σελ.471 «πιο σπουδαία είναι η αγάπη από την Πίστη».

Ενώ γνωρίζουμε ότι «μετά φόβου Θεού,Πίστεως και αγάπης προσέλθετε».Επίσης, «στα μέτρα Πίστης του Πέτρου,της επαναφοράς της ελπίδας του Ιακώβου και της αγάπης του Ιωάννου,μεταμορφώνεται εις όρος υψηλόν ο Κύριος…»(Δ’Φιλ.3η εκατοντ. Όσιος Νικήτας Στηθάτος κεφ.52,σελ.124)

Διότι ο έχων ορθή Πίστη θα έχει και ορθή αγάπη,ενώ δεν συμβαίνει το αντίθετο!

Οι βλασφημίες τους, σταματημό δεν έχουν…στο βιβλιαράκι αυτό που μοιράστηκε με την έγκριση και την ευλογία της αρχιεπισκοπής Αθηνών και Φαναρίου!

Να προσέχουμε τους θησαυρούς μας και να φύγουμε μακράν από τους διεστραμμένους αιρετικούς.



ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

Εάν πέντε ιερείς στο λεκανοπέδιο των Αθηνών έπρατταν τα δέοντα,ειδικά μετά την ΨΕΥΔΟ-σύνοδο της Κρήτης θα είχαν αλλάξει τα πάντα!Ως προς τι θα είχαν αλλάξει;Όχι βεβαίως ως προς την αλλαγή των προφητειών και του Θείου σχεδίου,μη γένοιτο!Αλλά ως προς το υπερβάλλον πλήθος των απολεσθέντων ψυχών των οποίων τα αίτια θα ζητηθούν από τους υπεύθυνους.Την δε αυταπάρνηση και ομολογία ο Κύριος μας τη δίδαξε όχι να την επιδεικνύουμε κατά το δοκούν εκάστου,αλλά παντού και πάντα. Η διοικούσα εκκλησία στερούμενη Ορθόδοξο Πνευματικό φρόνημα θα άλλαζε άποψη,όπως έκανε με το Μακεδονικό επηρεαζόμενη από το κοσμικό φρόνημα που την κατέχει. Μα κι αν δεν άλλαζε, φοβούμενη μιας και έχει υπογράψει και έχει εκτεθεί το ποίμνιο θα αντιλαμβανόταν ευκολότερα την διολήσθη στην οποία έχει πέσει και δεν θα την ακολουθούσε στον όλεθρο.

Ας αναλογισθούν οι έχοντες την ευθύνη.

Οι χριστιανοί δε,εσκεμμένα κρατήθηκαν ακατήχητοι,εξαπατήθηκαν με την εκκοσμίκευση και αδρανούν πνευματικά.


Αδελφοί μου,ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ

Μάθετε τι είναι ο οικουμενισμός, τι είναι το Π.Σ.Ε. που καμιά δουλειά δεν έχει μέσα σ’αυτό η Εκκλησία του Χριστού και που αποτελεί έναν από τους πολλούς εβραιο-μασονικούς,αντίχριστους οργανισμούς.

Μάθετε αυτά που ψήφισαν στη ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΨΕΥΔΟ-σύνοδο Κρήτης και που μέσω των διωγμών ξεκίνησαν ήδη την εφαρμογή τους.

Μάθετε τον τρόπο διεξαγωγής της ΨΕΥΔΟ-συνόδου που δια εκβιασμών και απειλών καταλύθηκε και η συνοδικότητα που δεν επιτρέπεται ακόμα και σε απλή τοπική σύνοδο (μη οικουμενική).

Μάθετε τις βλασφημίες του Βαρθολομαίου και του Ιερώνυμου που προκλητικά εμπαίζει κιόλας τους ευλαβείς ιερείς,οδηγώντας τους τάχα σε διαμαρτυρίες και πορείες για τα θρησκευτικά,ενώ ο ίδιος επιτρέπει να μοιράζονται ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ «ΚΑΙΝΕΣ ΔΙΑΘΗΚΕΣ»,στα γυμνάσια!!Ο ίδιος υποστηρίζει το Π.Σ.Ε. και την ΨΕΥΔΟ-σύνοδο Κρήτης επιμένοντας με εμμονή στο ΚΟΙΝΟ ΠΟΤΗΡΙΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ!!

Μάθετε τους κανόνες της αγιασμένης Ορθοδόξου Εκκλησίας μας και την διδαχή του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού από Ορθόδοξη Καινή Διαθήκη!!

Το θέμα είναι περί ΑΙΩΝΙΟΥ ΖΩΗΣ ή ΑΙΩΝΙΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ!!

Μετά κατεγνωσμένα,με αποδείξεις,καταδικάστε στη συνείδησή σας και στην πράξη την ΨΕΥΔΟ-σύνοδο Κρήτης ως ΠΑΝαιρετική!

Καταδικάστε όλους αυτούς που υπέγραψαν,καθώς και τους υποστηρικτές της ΨΕΥΔΟ-συνόδου ως ΠΡΟΔΟΤΕΣ της Πίστης και ως ΠΑΝαιρετικούς αφού δεν μετανοούν αλλά επιμένουν πεισματικά στην αίρεση. Η καταδίκη που εμείς μπορούμε να αποδώσουμε –ως αρμόδιοι και υπόχρεοι- είναι η εφαρμογή της παράκλησης του Αποστ.Παύλου: «Σας παρακαλώ δε, αδελφοί….σημαδέψατέ τους και φύγετε μακράν από αυτούς» (Ρωμ.ΙΣΤ’ 17),όποιοι και αν είναι.

Όστις θέλει φυσικά ακολουθεί τον Ευαγγελικό τρόπο ζωής εκτελώντας τις Εντολές του Κυρίου.

Εύχομαι από καρδιάς να αντιληφθούν οι Ορθόδοξοι και να απομακρυνθούν από τους «ασεβείς (τους) μη έχοντες Ιερόν και Όσιον» (Β’Τιμόθ.2.)

Αδελφοί μου,ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ,ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ και ΤΗΣ Ν.Τ.Π. που προπαρασκεύαζαν επί έτη και ετοίμασαν πλέον τον ερχομό του ΑΝΤΙχριστου.

Με πόνο και θλίψη για το κατάντημα της Διοικούσας εκκλησίας και με εν Χριστώ αγάπη και ενδιαφέρον για τους ΟΡΘΟΤΟΜΟΥΝΤΑΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ-ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ.


«Δόξα τω Θεώ Πάντων ένεκεν!» (Αγ.Χρυσοστ.)

Γεώργιος Φλώρος


ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ