Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

Οικουμενισμός και Αντιαιρετικός αγώνας,με τον Λοΐζο Λοΐζο !

Αποτέλεσμα εικόνας για ΛΟΙΖΟς ΛΟΙΖΟς ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟς

Για Οικουμενισμό και Αντιαιρετικό αγώνα !

Ολόκληρη η συνέντευξη είναι πάρα πολύ εποικοδομητική και σας προτείνουμε να την ακούσετε.


Παρουσιαστές :με Λοΐζος Λοΐζος και Γιάννης Ζερβός(Δικηγόρος) 
Ομιλητής :Κωνσταντίνος Στέφος (Πρ. Αντιαιρετικού Αγώνα Ελβετίας) 

ΒΙΝΤΕΟ


Τι είναι αίρεση

Αποτέλεσμα εικόνας για εκκλησια του χριστου

π. Ιωάννη Ρωμανίδη 

Από την αρχή της ιδρύσεως της Εκκλησίας εμφανίσθηκαν διάφορες αιρέσεις, τις οποίες αντιμετώπισε η Εκκλησία συνοδικώς. Η αίρεση διατυπώνεται από
κάποιον ή από κάποιους ανθρώπους. Οι οποίοι διδάσκουν μια ετεροδιδασκαλία και σχηματίζουν διάφορες αιρετικές ομάδες, οι οποίες κατ’ αρχάς δρουν μέσα στην Εκκλησία και στην συνέχεια εξέρχονται από αυτήν και δραστηριοποιούνται εκτός της Εκκλησίας, πολεμούν όμως ποικιλοτρόπως την αποκεκαλυμμένη πίστη.
***

Η λέξη «αίρεση» δηλώνει μια άποψη που αποκλίνει από την επιστήμη διδασκαλία μιας θρησκείας και της Εκκλησίας, πρόκειται, δηλαδή, για μια ετεροδιδασκαλία. Ο Απόστολος Παύλος, στην ομιλία του προς τους Πρεσβυτέρους της Εφέσου, αναφέρθηκε στους αιρετικούς, που θα προέλθουν από τους κόλπους της ίδιας της Εκκλησίας. «Εγώ γαρ οίδα τούτο, ότι εισελεύσονται μετά την άφιξίν μου λύκοι βαρείς εις υμάς μη φειδόμενοι του ποιμνίου· και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών» (Πράξεις Κ', 29-30).

Σε μια επιστολή του ο Απόστολος Παύλος αναφέρεται στις αιρέσεις που αναπτύχθηκαν ακόμη και στην πρώτη Εκκλησία: «δει γαρ και αιρέσεις εν υμίν είναι, ίνα οι δόκιμοι φανεροί γένωνται εν υμίν» (Α Κορινθίους ια', 19). Η εμφάνιση των αιρέσεων αποδεικνύει δοκίμους τους Χριστιανούς, γιατί φανερώνει την σταθερότητά τους. Σε άλλη επιστολή του κάνει λόγο για το πώς πρέπει να αντίμετωπίζουν τον αιρετικό: «αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού, ειδώς ότι εξέστραπται ο τοιούτος και αμαρτάνει ων αυτοκατάκριτος» (Τίτ. Γ΄ 10-11).

Η πρώτη Εκκλησία αντιμετώπιζε τις αιρέσεις και προσωπικώς και συνοδικώς. Ο Απόστολος Παύλος στις επιστολές του αντιμετωπίζει πολλές τέτοιες ετεροδιδασκαλίες, άλλα και η Εκκλησία συνεκάλεσε την Αποστολική Σύνοδο στα Ιεροσόλυμα, για να αντιμετωπίσει τον τρόπο εισελεύσεως στην Εκκλησία των Ιουδαίων που ήθελαν να βαπτισθούν (Πράξεις ιε΄, 6-29). Η πρώτη αυτή Αποστολική Σύνοδος έγινε πρότυπο όλων των άλλων Συνόδων που συνεκλήθησαν μεταγενέστερα στην Εκκλησία. Στην συνέχεια, θα δούμε τα περί αιρέσεων και Συνόδων.

Συνήθως η αίρεση σε σχέση με την δογματική διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι μια ετεροδιδασκαλία, που διαρθρώνεται και διατυπώνεται με έτερα δόγματα. Αλλά επειδή τα δόγματα, οι θεωρητικές διδασκαλίες, συνδέονται με την πρακτική ζωή, γι' αυτό και η αίρεση έχει σχέση με τον τρόπο ζωής αυτών που την κηρύττουν. Για παράδειγμα, η άποψη ότι ο Λόγος είναι κτίσμα του Θεού Πατρός, δείχνει ότι αυτός που την κηρύσσει δεν έχει αληθινή πνευματική γνώση του Θεού, γιατί, αν ήταν πραγματικός θεολόγος-θεόπτης, θα ήξερε ότι ο Χριστός ως Θεός είναι άκτιστος, η δόξα της θείας φύσεως είναι άκτιστη. Οπότε είναι φιλόσοφος-στοχαστής και όχι θεόπτης.

Συνήθως, η αίρεση περιορίζεται στην θεωρητική διδασκαλία και θεωρείται αιρετικός αυτός που αποκλίνει από τα θεσπισθέντα δόγματα της Εκκλησίας.
Θα πρέπει, όμως, να δούμε την αίρεση ως προς την εσωτερική της διάσταση. Γιατί, όπως τα δόγματα είναι έκφραση της αποκαλύψεως, και η εφαρμογή των δογμάτων οδηγεί στην εμπειρία, έτσι και η αίρεση είναι απόκλιση από την αποκάλυψη, αλλά συγχρόνως καταστρέφει τον δρόμο προς την θέωση. Είναι σαν να υπάρχει ένα νοσοκομείο που δεν μπορεί να θεραπεύσει τον άνθρωπο.

«Όταν η Εκκλησία αντιμετωπίζει μία αίρεση, το κριτήριο ότι είναι αίρεση, είναι ότι ανατρέπει την εμπειρία της Πεντηκοστής που απεκαλύφθη η πάσα αλήθεια και ανακόπτει την πορεία των ανθρώπων προς την θέωση. Γι' αυτό είναι η αίρεση επικίνδυνη».

Η ανατροπή της εμπειρίας της Πεντηκοστής γίνεται γιατί οι αιρετικοί αρνούνται την διδασκαλία των θεουμένων Πατέρων της Εκκλησίας, εγκαταλείποντας, δηλαδή, την αποκαλυπτική αλήθεια στηρίζονται, κυρίως, στην λογική τους, τον στοχασμό τους.

«Αλλάζουν την παράδοση εξ αιτίας λογικών σχημάτων που κάνουν, έχουν πιο πολλή εμπιστοσύνη στην λογική τους, παρά στην εμπειρία των θεουμένων, γι' αυτό συλλαμβάνουν κάτι με την λογική τους και ταυτίζουν αυτό με την πραγματικότητα περί Θεού. Όλες οι αιρέσεις προέρχονται από τέτοια εσφαλμένη βάση»

Αυτό σημαίνει ότι οι αιρετικοί στηρίζονται περισσότερο στην φιλοσοφία που είναι γεμάτη από λογισμούς, στοχασμούς και φαντασίες και δεν στηρίζονται στις αποκαλύψεις του Θεού. Επειδή στηρίζονται σε φιλοσοφικές αρχές, στην πραγματικότητα αρνούνται και την διδασκαλία που οδηγεί στην θεοπτία.

«Ο αρειανισμός δεν είναι αίρεση εξ επόψεως θεωρητικής επιστήμης και κακών στοχασμών απλώς. Ο αρειανισμός είναι αίρεση, διότι καταστρέφει την διδασκαλία της Θεώσεως. Δεν καταλαβαίνει το θέμα της Θεώσεως, τις σχέσεις μεταξύ κτιστού και ακτίστου κλπ. Και δεν μπορεί ποτέ μια αίρεση να μεταβάλλει το δόγμα σε βίωμα, διότι πάντοτε το δόγμα της παραμένει ένα κακό βίωμα και δεν θα είναι το βίωμα της Θεώσεως. Και αν δείτε όλες τις αιρέσεις, θα δείτε πάντοτε ότι τα κριτήρια των αιρέσεων είναι πνευματικά. Οι αιρέσεις είναι αιρέσεις, γιατί δεν οδηγούν εκεί που πρέπει να οδηγήσουν. Και δεν μπορεί η αίρεση να οδηγήσει στην σωστή πνευματική ζωή».

«Η αίρεση προέρχεται από έλλειψη καθάρσεως και φωτισμού. Όταν κανείς δεν έχει φωτισμό, διατρέχει τον κίνδυνο να πέσει σε αιρέσεις, διότι συγχέει την σκέψη του περί του Θεού με τον Θεό».

Ο αιρετικός δεν μπορεί να γνωρίσει τον Θεό, γιατί δεν γνωρίζει την μέθοδο θεογνωσίας. Κάθε επιστήμη έχει την θεωρία και αυτή επιβεβαιώνεται με πείραμα και κάθε επαλήθευση του πειράματος οδηγεί στην ίδια θεωρία.

«Ο αιρετικός δεν κατέχει την μέθοδο καθάρσεως, φωτισμού και Θεώσεως, γι' αυτό και είναι αδύνατον να μάθει κανείς από αυτόν την μέθοδο της Θεώσεως».

«Η αίρεση συνίσταται στην αδυναμία να διακρίνει κανείς μεταξύ κτιστών και ακτίστων ενεργειών και ότι η αίρεση προέρχεται από το ότι είναι σκοτισμένος ο νους. Και επειδή είναι σκοτισμένος ο νους, ο άνθρωπος θεολογεί κατά φαντασία και στοχαστικά. Ενώ η πατερική θεολογία δεν είναι στοχαστική. Οι Πνευματικοί Πατέρες δεν στοχάζονται, διότι, εάν εστοχάζοντο, δεν θα υπήρχε αιτία κανένας να ξεφύγει από τον διάβολο. Και μπορεί κανείς να ξεφύγει από τα τεχνάσματα του διαβόλου».
Η αίρεση δεν αναφέρεται μόνον σε δογματικά θέματα, αλλά και στην πνευματική ζωή. Για παράδειγμα ο χωρισμός της Χριστιανικής ζωής σε θεωρητική (δόγμα) και πρακτική (ασκητική) είναι πλάνη. Μερικοί δέχονται τα δόγματα και αρνούνται τις προϋποθέσεις των δογμάτων.

Συμπερασματικά:
Αίρεση είναι η θρησκευτική διδασκαλία που παρεκκλίνει από τη γνήσια και αυθεντική Χριστιανική Πίστη και επομένως πλανεμένη, αντορθόδοξη και αντιχριστιανική.

Οι 9 Οικουμενικές Σύνοδοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας



Τι χαρακτηριστικά έχει μία σύνοδος για να είναι Οικουμενική;

Οι Χριστιανοί έχουμε διαφόρων ειδών Συνόδους. Έχουμε τις Αποστολικές, τις Οικουμενικές, τις Τοπικές και τις Πανορθόδοξες. Όλες αυτές έχουν την ίδια εγκυρότητα, αρκεί να τις αναγνωρίσει το Σώμα της Εκκλησίας ως έγκυρες. Στο άρθρο αυτό, θα κάνουμε μια γνωριμία με τις Οικουμενικές Συνόδους της Εκκλησίας.
Η Εκκλησία του Χριστού εκφράζεται Συνοδικά. Από την αρχή ως σήμερα. Αλλά από τη στιγμή που το Ρωμαϊκό κράτος αγκάλιασε την Εκκλησία, και οι Συνοδικοί της όροι έγιναν νόμοι του κράτους, απέκτησε νόημα η έννοια: "Οικουμενική Σύνοδος".
Οικουμενική Σύνοδος, είναι εκείνη που:
1. Συγκλήθηκε από Αυτοκράτορα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με οικουμενική (παν-Ρωμαϊκή) εμβέλεια, αλλά φυσικά και πανχριστιανική.
2. Οι αποφάσεις της έγιναν αποδεκτές από ολόκληρη την ανά τον κόσμο Ορθόδοξη Εκκλησία, διαχρονικά.
3. Αποφάσεις της διατυπώθηκαν από Θεούμενο.
4. Οι αποφάσεις της υπεγράφησαν από τα Ρωμαϊκά Πατριαρχεία.
5. Ασχολήθηκε με σημαντικά Θεολογικά ζητήματα.
Στη συνέχεια, θα κάνουμε μια περιληπτική γνωριμία με τις Οικουμενικές Συνόδους της Εκκλησίας, αφήνοντας αναλυτικότερες περιγραφές για άλλα ειδικότερα άρθρα.

1η Οικουμενική Σύνοδος: 325 μ.Χ. Νίκαια της Βιθυνίας. Συνεκλήθη από τον Μέγα Κωνσταντίνο. Έλαβαν μέρος 318 επίσκοποι. Ασχολήθηκε με τη βλασφημία του Αρείου ότι ο Υιός και Λόγος του Θεού είναι κτίσμα και όχι ομοούσιος του Πατρός. Κανόνισε και την ημερομηνία του εορτασμού του Πάσχα. Τότε άρχισε να γράφεται το Σύμβολο της Πίστης.

2η Οικουμενική Σύνοδος:
381 μ.Χ. Κωνσταντινούπολη. Συνεκλήθη από τον Μέγα Θεοδόσιο. Έλαβαν μέρος 150 Ορθόδοξοι επίσκοποι και 36 Μακεδονιανοί. Προήδρευσε ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως. Καταδίκασε και πάλι τον Άρειο, και την αίρεση του Μακεδονίου, ο οποίος δίδασκε ότι το Άγιο Πνεύμα είναι κτίσμα του Θεού, γι’ αυτό και ονομάστηκε “πνευματομάχος”.

3η Οικουμενική Συνόδος: 431 μ.Χ. Έφεσος. Συνεκλήθη από τον Θεοδόσιο τον Β΄. Δογμάτισε κατά του Νεστοριανισμού, στο Ναό της βασιλικής της Παναγίας με 200 επισκόπους. Καταδίκασε τον Νεστόριο επίσκοπο Κωνστ/πολης, και δογμάτισε ότι μπορεί η Παναγία να ονομάζεται και Θεοτόκος.

4η Οικουμενική Σύνοδος: 451 μ.Χ. Χαλκηδόνα της Μ. Ασίας με 630 επισκόπους. Συνεκλήθη από τον αυτοκράτορα Μαρκιανό και την αυτοκράτειρα Πουλχερία. Εκεί καταδικάστηκε ο Μονοφυσιτισμός.

5η Οικουμενική Σύνοδος: 5 Μαϊου ως 21 Ιουνίου του 553 μ.Χ., με 165 πατέρες. Συγκλήθηκε από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό και την αυτοκράτειρα Θεοδώρα. Καταδίκασε τον Ωριγενισμό, τον Νεστοριανισμό, κλπ αιρέσεις.

6η Οικουμενική Σύνοδος: 680 μ.Χ. Κωνσταντινούπολη. Συνεκλήθη από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Πωγωνάτο. Παραβρέθηκαν από 150 – 289 επίσκοποι. Καταδίκασε την αίρεση του Μονοθελητισμού. Η Σύνοδος αυτή διατύπωσε ότι ο Χριστός έχει και Θεία και ανθρώπινη θέληση, η οποία υποτάσσεται στη Θεία.
Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος: 691 μ.Χ. Κωνσταντινούπολις. Συνεκλήθη από τον Ιουστινιανό τον Β΄ και έγινε «εν Τρούλλω του Παλατίου», οπότε ονομάσθηκε: «Εν Τρούλλω». Δεν ήταν ανεξάρτητη Σύνοδος, αλλά συστηματοποίησε και ολοκλήρωσε το έργο των δύο προηγουμένων Συνόδων, της 5ης και της 6ης, γι’ αυτό, αν και Οικουμενική, ονομάσθηκε: «Πενθέκτη», ως τμήμα εκείνων των Συνόδων, και δεν αριθμήθηκε ως ξεχωριστή Οικουμενική Σύνοδος.

7η Οικουμενική Σύνοδος: 787 μ.Χ. Νίκαια της Βιθυνίας, στο ναό της Αγίας Σοφίας. Συνεκλήθη από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο και τη μητέρα του Ειρήνη την Αθηναία. Παρεβρέθηκαν 367 πατέρες.Στερέωσε και προφύλαξε τις εικόνες αναθεματίζοντας την εικονομαχία και καταδικάζοντας την ιδέα της σχηματοποίησης της αόρατης και άυλης Τριάδος. Εκεί εκφράσθηκε η θεολογία περί της εικονογράφησης του Χριστού και των Αγίων ως κάτι που είδαμε.

8η Οικουμενική 
Σύνοδος: 879-880 μ.Χ. Κωνσταντινούπολις. Συγκλήθηκε από τον αυτοκράτορα Βασίλειο τον Μακεδόνα. Ηγήθηκαν ο Ορθόδοξος τότε Πάπας της Ρώμης Ιωάννης Η΄ (872-882) και ο Πατριάρχης της Κων/πόλεως Νέας Ρώμης Μεγάλος Φωτιος (858-867, 877-886). Επεκύρωσε τις αποφάσεις της 7ης Οικουμενικής Συνόδου, και καταδίκασε το Φιλιόκβε, που μόλις τότε είχε αρχίσει να επιβάλλεται. [Kαταδίκασε τις αιρετικές Συνόδους του Καρλομάγνου στη Φραγκφούρτη (794) και το Άαχεν (809)].

9η Οικουμενική Σύνοδος: 1341 μ.Χ. Δογμάτισε για την άκτιστη Ουσία και την άκτιστη Ενέργεια του Θεού, καθώς επίσης και για τον Ησυχασμό, καταδικάζοντας τον αιρετικό Βαρλαάμ τον Καλαβρό. Έτσι η Σύνοδος αυτή ασχολήθηκε με θεολογικά ζητήματα, συγκλήθηκε από αυτοκράτορα, (Συνοδικός Τόμος του 1341) και συμμετείχε Θεούμενος (Άγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς), και οι αποφάσεις της έγιναν δεκτές από ολόκληρη την Εκκλησία. Συνεπώς και η Σύνοδος αυτή έχει αξία Οικουμενικής Συνόδου.

Οι ανωτέρω εννέα Οικουμενικές Σύνοδοι, δημοσιεύτηκαν ως ρωμαϊκοί νόμοι υπογεγραμμένοι από τον Αυτοκράτορα αφού προηγουμένως τα πρακτικά τους υπογράφτηκαν από τους πέντε ρωμαίους Πατριάρχες, τους Μητροπολίτες και επισκόπους τους. Ο Αυτοκράτορας συγκαλούσε αυτές τις Οικουμενικές Συνόδους σε συνεργασία με τα Πέντε Ρωμαϊκά Πατριαρχεία της α) Πρεσβυτέρας Ρώμης, β) Κωνσταντινουπόλεως και Νέας Ρώμης, γ) Αλεξανδρείας, δ) Αντιοχείας, στα οποία προστέθηκε το 451 ε) των Ιεροσολύμων. Εξαιρείται η Ένατη Οικουμενική Σύνοδος του 1341 που τα πρακτικά της προσυπέγραψαν μόνο τέσσερις ρωμαίοι Πατριάρχες και επικύρωσε ο ρωμαίος αυτοκράτορας. Απουσίαζε τώρα το Πατριαρχείο της Πρεσβυτέρας Ρώμης που εν τω μεταξύ είχε καταληφθεί βίαια από τους Φράγκους, Λογγοβάρδους, και Γερμανούς με τη βοήθεια των Νορμανδών. Μία σφοδρή επίθεση που ξεκίνησε το 983 και ολοκληρώθηκε το 1009 - 1046. Μετά το 1045 οι Πάπες της Ρώμης εκτός του Βενέδικτου του 10ου (1058-9), δεν ήσαν πλέον Ρωμαίοι αλλά μέλη της φραγκολατινικής αριστοκρατίας που είχε υποδουλώσει τον ρωμαϊκό πληθυσμό.

Μετά τη πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και του αυτοκράτορα, το 1453 τα τέσσερα ρωμαϊκά Πατριαρχεία της Κωνσταντινουπόλεως και Νέας Ρώμης, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων συνέχισαν να συγκαλούν Συνόδους με τις οποίες συνέχισαν τη παράδοση των Οικουμενικών Συνόδων. Ο μόνος λόγος που αυτές οι Σύνοδοι δεν ονομάστηκαν "Οικουμενικές" είναι απλά γιατί ο τίτλος αυτός σημαίνει "Αυτοκρατορικές" επειδή οι αποφάσεις αυτών των Συνόδων γίνονταν τμήμα του Ρωμαϊκού Δικαίου. Με άλλα λόγια οι αποφάσεις των ρωμαϊκών Συνόδων μετά το 1453 είναι τμήματα του Εκκλησιαστικού Δικαίου, αλλά όχι πλέον του αυτοκρατορικού Δικαίου. Δεν υπήρχε πλέον Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και ρωμαίος αυτοκράτορας να εκδίδει ρωμαϊκούς Νόμους. Έτσι αυτές οι Εννέα Οικουμενικές Σύνοδοι ήταν ταυτόχρονα και εκκλησιαστικοί Νόμοι και ρωμαϊκοί Νόμοι. Οι Σύνοδοι που συνήλθαν μετά το 1453 είναι τμήματα του Εκκλησιαστικού Δικαίου με όχι μικρότερο κύρος από τις Οικουμενικές Συνόδους, εκτός από τη φαντασία των συγχρόνων Ορθοδόξων που έχουν εξαπατηθεί από την ρωσική Ορθοδοξία του Μέγα Πέτρου.

Έτσι υπάρχουν σήμερα Ορθόδοξοι που αυτοαποκαλούνται Εκκλησία των Επτά Οικουμενικών Συνόδων. Πολλοί (αδιάβαστοι) Ορθόδοξοι αγνοούν την Όγδοη και την Ένατη Οικουμενική Σύνοδο. Η Όγδοη Οικουμενική Σύνοδος το 879 απλά καταδίκασε αυτούς που "προσθέτουν" ή "αφαιρούν" από το Σύμβολο του 381 καθώς και όσους δεν αποδέχονται τη διδασκαλία περί Εικόνων της Έβδομης Οικουμενικής Συνόδου. Οι Φράγκοι που καταδικάζονται, προς το παρόν δεν αναφέρονται καθαρά, με σκοπό να τους δοθεί η ευκαιρία να αναθεωρήσουν.
Η Ένατη Οικουμενική Σύνοδος το 1341 καταδίκασε το πλατωνικό μυστικισμό του Βαρλαάμ του Καλαβρού, ο οποίος είχε έρθει από τη Δύση ως προσήλυτος στην Ορθοδοξία. Φυσικά η απόρριψη του πλατωνικού τύπου μυστικισμού ήταν παραδοσιακή πρακτική των Πατέρων.

Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

Ζωντανοί νεκροί ... Σήκω από τον καναπέ -φέρετρο- σου.


Αν περνάς όλη τη ζωή σου καθισμένος στον καναπέ,

ενώ κάποιοι ελάχιστοι παλεύουν
με νύχια και με δόντια να διώξουν τα τρωκτικά από την πατρίδα και από την εκκλησία μας
(πχ)

.οι πατριώτες που αντιδρούν στο Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης ενάντια στην Ισλαμοποίηση, κάποιοι άλλοι που αντιδρούν στο Βοτανικό,
.οι Έλληνες της Κύπρου που αντιστέκονται στο ξεπούλημα της Διζωνικής Δικοινωτικής Ομοσπονδίας
.οι αγιορείτες μοναχοί που αρνούνται να μνημονεύσουν τον αιρετικό οικουμενιστή Βαρθολομαίο και πετιούνται σαν σκυλιά έξω από τα κελιά και τα μοναστήρια τους, που τους κατάσχουν τα οχήματα τους και τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς και καταδικάζονται από τα δικαστήρια με πολυετή ποινές,
.ιερωμένοι που επίσης διέκοψαν την μνημόνευση των οικουμενιστών δεσποτάδων τους και τέθηκαν σε αργία ..)

τότε λογικό είναι κάπως έτσι να είναι και το φέρετρο σου (δείτε το βίντεο):

Στον καναπέ.

Η ζωή μερικών νεοελλήνων περιορίζεται σε 3 λέξεις: "μαμ, κακά και νάνι".

Ξεπούλημα της πατρίδος
:










και Οικουμενισμός
(ξεπούλημα της εκκλησίας μας και Ένωσης της με τους αιρετικούς) :












Σήκω από τον καναπέ -φέρετρο- σου


Ένωσε την φωνή σου με όσους ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ





Ομάδα Εκπαιδευτικών "Ο Παιδαγωγός"

Οι Οικουμενισμός «αιχμαλωτίζει» το Άγιο Όρος. Η μεταπατερική θεολογία εξαπλώνεται παντού



Μεταπατερική θεολογία στό Άγιον Όρος

Δυστυχώς παρατηρείται μία εξάπλωση τού Οικουμενισμού καί μέσα στό Άγιον Όρος πού αιχμαλωτίζει τίς ψυχές πολλών πατέρων πού συναναστρέφονται μέ πρόσωπα πού έχουν πιαστεί στά δίχτυα τής παναιρέσεως πού προβάλλεται από πολλά οικουμενιστικά κέντρα όπως τό Πατριαρχείο Κων/λεως καί πολλές Μητροπόλεις.

Ένα τοιούτο παράδειγμα είναι η συνομιλία μέ έναν κελλιώτη Γέροντα ο οποίος συχνάζει σέ Μητροπόλεις όπου καλείται ώς ιεροκήρυκας.

Σέ συνάντηση μέ άλλους αγιορείτες πατέρες είπε: «Οι αντιδρώντες πατέρες στόν Πατριάρχη αντί νά κοιτάζουν τήν μετάνοιά τους, υποδεικνύουν στόν Θεό ποιούς θά σώσει, όπως στά Καυσοκαλύβια πού οι πατέρες έκαναν «σύνοδο» γιά έναν ιερομόναχο πού έφτιαξε μία εικόνα τής Παναγίας πού έχει από τήν μία τήν αγιά Σοφιά καί από τήν άλλη τό Βατικανό καί κατηγορούν τήν Σύνοδο τής Κρήτης ότι ονόμασε εκκλησίες τούς καθολικούς καί τούς προτεστάντες». 

Καί συμπλήρωσε: «Δέν είναι εκκλησίες οι καθολικοί καί οι προτεστάντες; Είναι χριστιανικές εκκλησίες, αλλά ετερόδοξες. Εκκλησία είναι, όπως η εκκλησία τού δήμου. Καί οι μωαμεθανοί εκκλησία είναι.
Διαμαρτύρονται γιά τίς συμπροσευχές. Καί ο Προφήτης Ηλίας συμπροσευχή έκανε μέ τούς ιερείς τού Βάαλ. Συμπροσευχή θά ήταν άν έκαναν στόν ίδιο Θεό. Τώρα κάνει ο μωαμεθανός στόν Αλλάχ, ο βουδιστής στόν Βούδα, ο ινδουϊστής στόν Κρίσνα καί ο Βαρθολομαίος στόν Χριστό. Αυτό δέν είναι συμπροσευχή.

Άς είναι μερικοί νά γαυγίζουν, αλλά όχι καί διακοπή μνημοσύνου».

Στό κέλλι τού Γέροντα ήταν καί προσκυνητές οι οποίοι είπαν ότι είχαμε διαβάσει γιά τής συμπροσευχές καί προβληματιστήκαμε ενώ τώρα ηρεμήσαμε.

Αυτές οι ιδέες προέρχονται από τίς αγίες Γραφές, τούς κανόνες τής ορθοδόξου Εκκλησίας καί τών οικουμενικών Συνόδον η είναι αποκυήματα νεωτεριστικής καινοτομίας ιδιορυθμών θεολόγων, οι οποίοι οικοδομούν τήν δική τους θεολογία λαμβάνοντας υλικά, όχι από τά ορθόδοξα πιστεύω τών αγίων Πατέρων μας, αλλά από τά διεστραμμένα μεταπατερικά τους φρονήματα;

Ιδού ανοίγονται δύο δρόμοι. Ο ένας είναι: «επόμενοι τοίς αγίοις Πατράσι» καί ο άλλος, ότι τού κατέβει τού καθ΄ενός στό κεφάλι. Ειδικά στό Άγιον Όρος υπάρχει από τό 1275 η άτιμη οδός τών τυμπανιαίων τής Λαύρας καί η ένδοξη τού αγίου Κοσμά τού Πρώτου.

Ο Χριστός κανέναν δέν εξαναγκάζει: «Ει τίς θέλει οπίσω μου ελθείν (Ματθ. 16,24), εγώ είμι η οδός, η αλήθεια καί η ζωή (Ιω. 14,6)».

Σκανδαλισμένος Αγιορείτης Μοναχός

Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

ΤΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ!!!«Ουαί όταν καλώς υμάς είπωσι πάντες οι άνθρωποι»

Αποτέλεσμα εικόνας για Μάρκος ο Ευγενικός

Αυγουστίνος Καντιώτης: Δεν ξέρω τι διωγμούς θα υποστώμεν οι Επίσκοποι που επαύσαμε το μνημόσυνο του Πατριάρχη!

"Οι σύγχρονοι Επίσκοποι και Ποιμένες, όμως, ΞΕΡΟΥΝ και γι' αυτό …σιωπούν!"
Τα γνωρίσματα του Ορθόδοξου κληρικού:
Αγαπητοί, πρέπει να ομολογήσουμε μία πικρά αλήθεια. Οι πιστοί, που αγωνίζονται για να κρατήσουν την Ορθοδοξία, είναι ολίγοι.
Το ρεύμα το μεγάλο και το απέραντο είναι εκείνο που σιγά – σιγά έχουν απομακρυνθεί από την ορθόδοξο πίστη.

Θα πω ένα λόγο, που ποτέ δεν τον είπα. Θα τον πείτε εγωιστικό, αλλά σας δίνω μια ζυγαριά, για να ζυγίσετε παπάδες, δεσποτάδες και όλο τον κλήρο και όλους τους θεολόγους.

Η ζυγαριά αυτή ποια είναι; Ποιο είναι το γνώρισμα του παπά;
Να μαζεύει πρόσφορα;
Να κάνει ωραίες ακολουθίες;
Να κηρύττει χαριτωμένα και να χρηστολογεί από του άμβωνος και να δακρύζουν τα μάτια μερικών δεσποιναρίων για τους στοχαστικούς του λογισμούς;
Ποιο είναι το γνώρισμα του παπά και του δεσπότη σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια;


Το γνώρισμα του δεσπότη και του παπά είναι η μαχητικότης, η παρρησία.

Είναι εκείνο που είπε ο απόστολος Παύλος, ότι «Οι θέλοντες ευσεβώς ζην εν Χριστώ Ιησού διωχθήσονται».

Αν δείτε παπά, αν δείτε θεολόγο, αν δείτε μητροπολίτη και αρχιεπίσκοπο, που δεν διώκεται, αλλά απολαύει της αγάπης και της εκτιμήσεως όλων, τότε έχει εφαρμογή ο λόγος του Χριστού
«Ουαί όταν καλώς υμάς είπωσι πάντες οι άνθρωποι», να ξέρετε πολύ καλά ότι αυτός δεν βαδίζει καλώς.Ή αν λέγεται ορθόδοξος και δεν θέλει να αντιμετωπίσει το ρεύμα, την χιονοστιβάδα αυτή που κατέρχεται για να διαλύσει τον κόσμο.

Ο παπάς ο ορθόδοξος πάει κόντρα με τα ρεύματα.
Ο Μέγας Αθανάσιος ένας ήτο, αλλά κράτησε στους ώμους του ως Άτλας ολόκληρη της Ορθοδοξία.
Ο Μάρκος ο Ευγενικός ένας ήτο, αλλά κράτησε στα χέρια του ολόκληρη της Ορθοδοξία.
Ο ιερός Φώτιος τα ίδια.
Ολίγοι είναι, αλλά δεν νικάει με τα νούμερα, νικάει με την πίστη.
Γιατί όσο αξίζει ένας πιστός παπάς, όσο αξίζει ένας πιστός επίσκοπος, όσο αξίζει ένας πιστός αρχιεπίσκοπος, όσο αξίζει ένας λαϊκός και μία γυναίκα δεν αξίζει ολόκληρος ο ντουνιάς.

Λοιπόν να μη πτοούμεθα διότι γίνεται αυτή η προδοσία της πίστεως μας δεξιά και αριστερά.
Ένα σας συνιστώ. Μη μου λέτε, ότι Αυτός είναι καλός, αυτός είναι θεολόγος σπουδαίος, αυτός κάνει διαλεκτική, αυτός άνοιξε ακαδημία του Πλάτωνος και άμα τον ακούσεις είναι θαύμα!…

Μέτρησε τον αν έχει μία σπίθα από το Μάρκο τον Ευγενικό, αν έχει μία σπίθα από τον ιερό Φώτιο, αν έχει μία σπίθα από τον Κηρουλάριο, αν έχει μία σπίθα από τον Παπουλάκο (ο αγράμματος αυτός στάθηκε απέναντι ολόκληρου του κόσμου).

Τα λέγω αυτά έχων επίγνωση της θέσεως μου ως Έλληνος και ως επισκόπου έχοντος τεράστια ευθύνας.
Είμεθα έτοιμοι τα πάντα να θυσιάσωμεν. Τολμώ, ίσως για τελευταία φορά από του βήματος αυτού, να πω:
Όσοι αγαπάτε το Χριστό, όσοι αγαπάτε την Εκκλησία, έχουμε την Παναγία μαζί μας, έχουμε μαζί με όλους εκείνους που αγωνίστηκαν και αγωνίζονται για την ορθόδοξο πίστη μας.

Όσοι είναι με το διάβολο, να κάτσουν κάτω, να κλείσουν τα στόματα τους. Διότι διάβολος είναι η δειλία των, διάβολος είναι η δελεαστικότης των, διάβολος τα επιχειρήματα των, που ζητούν να ψυχράνουν μια χούφτα ανθρώπων οι οποίοι βασανίζονται και τυραννιούνται και διώκονται για την πίστη του Χριστού μας.

Εμείς έχομεν ανέκαθεν ως σύνθημα τον όρκο των εφήβων των Αθηνών. Τα παλικάρια της αρχαίας Ελλάδος επάνω από την Ακρόπολη ορκίζονταν και λέγανε, «Ή μόνος ή μετ’ άλλων τα όσια και ιερά υπερασπιώ». Και εγώ, μικρός στρατιώτης, το δηλώνω παρρησία. Ή μόνος ή μετ’ άλλων τα όσια και ιερά της πίστεως θα τα υπερασπίσω μέχρι τελευταίας ρανίδος του αίματος μου.
Και εσείς αντί χειροκροτημάτων ματαίων, τα οποία ουδέν λέγουν, αντί επαίνων, να προσευχηθείτε πολύ.
Γιατί οι ορθόδοξοι έμειναν ολίγοι και η μάχη επεκτείνεται και θα βρεθούμε προ νέων γεγονότων.
Όχι μόνο στην μικρά μας Ελλάδα, αλλά και εις όλα τα πλάτη και τα μήκη της γης ο εωσφόρος έχει εκστρατεύσει και λυσσάει για να ξεριζώσει μέσα από τα στήθη των ανθρώπων την ορθόδοξο πίστη.
Δεν ξέρω τι θα γίνει. Δεν ξέρω τι διωγμούς θα υποστώμεν οι επίσκοποι που επαύσαμε το μνημόσυνο του Αθηναγόρου και οι άλλοι κληρικοί οι οποίοι είναι γύρω μας.
Δεν ξέρω σε ποιο Άγιον Όρος θα καταφύγωμεν.

Ένα γνωρίζω πως ότι και αν γίνει, ότι και αν συμβεί και τα άστρα να πέσουν και οι ποταμοί να ξηραθούν και άνω κάτω να γίνει ο κόσμος, ένα γνωρίζω – το πιστεύω ακραδάντως, ότι στο τέλος θα νικήσει η Ορθοδοξία.

Όταν θα έρθει η στιγμή του διωγμού των ορθοδόξων, τότε έχομε και ημείς το σχέδιο μας, όπως και πάς πιστός. Και εσείς όλοι – είστε εδώ 3.000;- αυτά που σας είπα να τα σκορπίσετε παντού. Ο ένας να γίνει δύο. Οι δύο τέσσερις, οι τέσσερις οκτώ... Να γίνει μεγάλο κύμα θαλάσσης, να ξεπλύνομε την πατρίδα μας εις τρόπον ώστε η Ελλάς να γίνει άστρον του ουρανού, ορθόδοξος τόπος, παράδεισος της Ορθοδοξίας. Αμήν.

Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου, «Οι Χριστιανοί στους έσχατους καιρούς»

Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Έρχεται «Διωγμός!» Και Οι Εκκλησίες Και Οι Ιερείς Και Οι Επίσκοποι Θα Εξαλείψουν Το Ευαγγέλιο, Για Να Κηρυχθεί Νέον «Ευαγγέλιο».

Αυγουστίνος Καντιώτης

Εγώ δεν θα ζω πλέον, θα βρίσκομαι υπό τον τάφο, θα βρίσκομαι στην άλλη ζωή. Εσείς θ” ακούσετε να φωνάζουν, απ’ άκρου εις άκρου, «διωγμός».

Γέρος πλέον επίσκοπος, που βρίσκομαι στο τέλος της επιγείου ζωής μου ύστερα από πολύπλαγκτον και περιπετειώδη δράσιν σαράντα ετών στην πατρίδα μας, σας συνιστώ, παιδιά μου.

Αν έρθει εποχή που θα ακούσουμε και εμείς όχι στο θέατρο αλλά στην πραγματικότητα, «διωγμός!» και ακουστεί η λέξη «διωγμός» εναντίον των πιστών Χριστιανών· μη φοβηθείτε, μη δειλιάσετε.
Εγώ δεν θα ζω πλέον, θα βρίσκομαι υπό τον τάφο, θα βρίσκομαι στην άλλη ζωή.
Εσείς θ” ακούσετε να φωνάζουν, απ’ άκρου εις άκρου, «διωγμός».

Και οι εκκλησίες και οι ιερείς και οι επίσκοποι θα εξαλείψουν το Ευαγγέλιο, για να κηρυχθεί νέον «ευαγγέλιο».
Και ότι γίνεται στην Αλβανία και ότι γίνεται σε χώρες μακριά, θα γίνει και στην Ελλάδα – προφητεύω.

Αλλά ένα πράγμα να ξέρετε πολύ καλά ότι δε θα νικήσουν οι άθεοι, αλλά οι πιστοί. Προσευχή λοιπόν. Στα όπλα και στα γόνατα. Γιατί θα έρθει η ώρα που θα γίνει ερείπωσις. Τότε εσείς, που θα μαζεύεστε για να ακούτε λόγον χριστιανικόν; Είναι και αυτό ένα χάρισμα. 

Ερώτηση: Τι πρέπει να κάνουμε γέροντα, για να μη μας πιάσει ο φόβος και πανικός, εκείνες τις δύσκολες ημέρες;

Όχι , όχι, δεν θα μας πιάσει πανικός. Να έχουμε θάρρος, όμως να μην το επιδεικνύουμε, αλλά να περιμένουμε την κατάλληλη στιγμή για να το δείξουμε. Γιατί όταν εκδηλώνει κανείς το θάρρος του την κατάλληλη στιγμή, έχει μεγάλη σημασία. Αγωνίζεσθε λοιπόν τον καλόν αγώνα και μια μέρα θα συναντηθούμε στους ουρανούς. Εκεί θα γίνει η συνάντηση όλων των πιστών. Πάτε στο καλό και να προσεύχεστε.

ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΤΕ Η Εκκλησία ζει και θα ζήσει εις τους αιώνας των αιώνων.


Διότι ιδρυτής της είναι ο Χριστός, παιδιά. Είθε να κρατήσετε μέσα σας αναμμένη την λαμπάδα της πίστεως. Φως να είστε εν τω κόσμω τούτω. Μέσα στο σκοτάδι που υπάρχει (άλλοι είναι προτεστάνται, άλλοι καθολικοί, άλλοι διαφόρων άλλων ονομάτων και καταστάσεων άλλοι βλάσφημοι κ.τ.λ.), εσείς παιδιά μου, όσο λίγοι και αν μείνετε με το Χριστό μη φοβηθείτε, θα νικήσετε. Και αν ακόμα, παιδί μου, παιδί του κατηχητικού σχολείου, παιδί της Ελλάδος, της Μικρά Ασίας, του Πόντου και της Μακεδονίας και αν σε αρνηθεί η μάνα σου και ο πατέρας σου και μείνεις ένας μέσα στην πόλη σου ή στο χωριό σου, να μη δειλιάσεις.

Και αν όλη η κοινωνία γονατίσει μπροστά στο διάβολο, εσύ μη γονατίσεις και εσύ ο ένας θα νικήσεις.
Το λέω και το τονίζω. Μπορεί να γονατίσουν άλλες πολιτείες· αλλά η πόλη αυτή, που είναι βαμμένη με το αίμα των μαρτύρων και των ηρώων, δεν θα γονατίσει ποτέ.
Στις φλέβες μικρών και μεγάλων ρέει αίμα μαρτύρων της Νικομήδειας, της Μικρά Ασίας και του Πόντου.

Θα μείνουμε κάστρο του Χριστού και θα αποδείξουμε για μία ακόμη φορά προς πείσμα των δαιμόνων, ότι ο Χριστός δεν απέθανε αλλά ζει εις αιώνας αιώνων.


π. Αυγουστίνου Καντιώτη

Άγιοι προϊστάμενοι της Λαύρας λίγη ντροπή, μην γίνεστε Θεομάχοι !


Η νέα "εκκλησία" του νέου Βέκκου είναι εδώ!
O παπά Παμβώ με τον μοναχό Αμβρόσιο από τα Κατουνάκια αγίου όρους είναι Ρώσοι και τον τελευταίο καιρό προσπαθούν να τους απελάσουν γιατί δεν μνημονεύουν τον Πατριάρχη 
λόγω της ψευτοσυνόδου της Κρήτης ...

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

«Η Πατερική Θεολογία» και οι «ερμηνευτικές (μεταπατερικές) σχολές», που δεν βλέπουν τον Οικουμενισμό στις Μητροπόλεις τους. Το σχόλιο μας.

Αποτέλεσμα εικόνας για «Η Πατερική Θεολογία»


Διαβάσαμε ένα κείμενο του συναδέλφου κ.Σακαλάκη (το παραθέτουμε ολόκληρο ακολου΄θως). 

Στο τέλος προτείνει:
"Είναι ανάγκη, οι «Ανώνυμοι» των ιστολογίων, να εμφανίσουν ένα νέο, επώνυμο πρόσωπο, Ορθόδοξης αντίστασης στην παναίρεση του Οικουμενισμού."

Η απάντηση μας:
Σε τι ακριβώς θα εξυπηρετήσει αυτό;
Θα χρειαστεί πχ να είναι υποψήφιοι με κάποιο κόμμα και χρειάζεται ο κόσμος να τους μάθει; Μάλλον όχι.

Υπάρχουν "μπροστάρηδες" του αντι-οικουμενιστικού αγώνα;
Σίγουρα υπάρχουν, Κάποιοι από αυτούς παίρνουν το ρίσκο να γράψουν επώνυμα. Ειδικά όταν είναι ρασοφόροι, τότε ο εχθρός λυσσά, αφρίζει το στόμα του .. από το μένος..
Υπάρχουν κάποιοι ιερείς που απέδειξαν στην πράξη την ομολογία τους.
Για να μην κρυβόμαστε, ΟΛΟΙ οι υπόλοιποι απέδειξαν μέχρι τώρα την δειλία τους. 



Κάποιοι άλλοι, άμαθοι στον πόλεμο, και έχοντας "άμαθα" και τα "παιδιά" τους, προσπαθούν να τα "συμβιβάσουν":
Εγώ "διέκοψα" την μνημόνευση αλλά εσείς να πηγαίνετε "σε ευλαβείς ιερωμένους"
(ΣΧΟΛΙΟ: νέα "πατερική" γραμμή είναι αυτή; 2000 χρόνια στην Ορθοδοξία, έτσι σύστηναν οι πατέρες; Αυτοί δεν είχαν λόγους να επικαλεστούν την "οικονομία"; Αυτοί δεν είχαν επιπτώσεις όταν διέκοπταν την μνημόνευση του επισκόπου τους λόγω αίρεσης; Αυτούς δεν τους έπαιρναν τους ναούς; Για θυμηθείτε, σε τι ναό λειτουργούσε ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος; Αυτός γιατί δεν προέτρεπε τους πιστούς να πηγαίνουν "να λειτουργηθούν" αλλού;)

Να πηγαίνουν λοιπόν μας λένε, σε "ευλαβείς ιερωμένους" (που μνημονεύουν τους αιρετικούς) "να εξομολογείστε .."
Ε, κι όταν τους καθαιρέσουν (γιατί θα τους καθαιρέσουν, εδώ καθαίρεσαν τον Σωτηρόπουλο που ήταν λαϊκός), τότε γιατί να επιστρέψουν στον "καθηρρημένο" ιερέα που δεν θα έχει εκκλησία, που "δεν" θα έχει και "μητρόπολη" (όπως είπε ειρωνικά για παλαιότερους αποτειχισθέντες) και να μην μείνουν στους ευλαβείς;
Που "έχουν έγκυρα μυστήρια";
Τα "έγκυρα μυστήρια" πατέρες, είναι για όσους έχουν άγνοια της αίρεσης. Για τους γέροντες που δεν άκουσαν τίποτε και για τα μωρά. Όχι για τους δειλούς που εν γνώση τους συνκοινωνούν με την αίρεση.

Αλλά όταν οι ίδιοι οι "διακόψαντες" (υποτίθεται) την μνημόνευση, ομολογούν ότι συνεχίζουν (έστω κ σπάνια) να "εκκλησιάζονται" εκεί που μνημονεύονται οι αιρετικοί επίσκοποι και πατριάρχες, τότε αντιλαμβανόμαστε όλοι την τραγικότητα του "εγχειρήματος".

Χρέος των ιστολογίων είναι να αναδεικνύουν την αλήθεια. Χωρίς "ανταμοιβές".
Εξ άλλου οι μόνες "ανταμοιβές" σήμερα, θα ήταν διώξεις, οπότε στην παρούσα χρονική συγκυρία η ανωνυμία διασφαλίζει σε κάποιο βαθμό τους συναγωνιστές.

Κατά τα άλλα, πως να μην συμφωνήσουμε με όλο το υπόλοιπο κείμενο του κ.Σακαλάκη, που λίγο πριν το τέλος επισημαίνει :
"Αυτές οι Οργανωσιακές αδελφότητες και οι «ερμηνευτικές σχολές», που αγαπούν τη γραφή και το κήρυγμα, δεν βλέπουν τον Οικουμενισμό στις Μητροπόλεις τους, όπως συμβαίνει για παράδειγμα στην Θεσσαλονίκη με τον επίσκοπο κ. Άνθιμο;"

Ομάδα εκπαιδευτικών "Ο Παιδαγωγός"



Είναι αλήθεια, ότι οι βαθύτερες και καθολικότερες ερμηνείες των Αγιογραφικών αληθειών οφείλονται στους Πατέρες. Η θεολογία τους υπερβαίνει τα όρια των επιστημονικών μεθόδων και βυθίζεται στη μυστική κοινωνία με το Θεό, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αρνήθηκαν τη γνώση – επιστήμη.
Το θεολογικό πνεύμα – συνείδηση των Πατέρων συγκροτείται στην αναζήτησης της Θεϊκής αλήθειας, στηριζόμενο κυρίως στην Πίστη, αφήνοντας κατά μέρος εκείνες τις ανθρώπινες λογικές, που δεν έχουν θέση στην περιοχή – χώρο της Εκκλησίας.

Η κατανόηση των αληθειών της Γραφής εξαρτάται και από την πνευματική κατάσταση του ανθρώπου.
Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος γράφει σχετικά: «Τοις λόγοις των μυστηρίων, των εν τη Θεία Γραφή μη προσεγγίσης, χωρίς ευχής και αιτήσεως της παρά Θεού βοηθείας» (Ευεργετινός, τόμος Δ, Σελ. 311).

Την Κυριακή των Πατέρων η Εκκλησία ψάλλει (στιχηρά των Αίνων): «Εισδεξάμενοι την νοητήν λαμπηδόνα του Αγίου Πνεύματος» απεκάλυψαν το «μυστήριο της θεολογίας» και τούτο «Τρανώς παρέδωκαν τη Εκκλησία» (Δοξαστικό Αίνων).
Η σημερινή Ακαδημαϊκή (πανεπιστημιακή) θεολογία δεν έχει γνώμονα τις σταθερές των Πατερικών παραδόσεων. Δεν αποτελεί μια θεολογική δύναμη αποτροπής του Οικουμενισμού. Τείνει σταδιακά στην Προτεσταντική θέση: Μόνο η Αγία Γραφή (Sola Scriptura) βασικό κριτήριο για την αξιολόγηση κάθε παράδοσης.

Σε διδακτορικές διατριβές βλέπουμε, ο Μ. Αθανάσιος να αποκαλείται «Ακραίος Αλληγοριστής», ενώ ο Γρηγόριος ο Θεολόγος τον αποκαλεί «ο αγιώτατος οφθαλμός της Οικουμένης». Από τη στιγμή που 
η Εκκλησία στα πρώτα της βήματα έπρεπε να οργανωθεί θεολογικά, την ανάγκη πνευματικής – θεολογικής ηγεσίας την κάλυψε η Πατερική Θεολογική λειτουργία, πρακτικά και θεωρητικά.

Με τη χάρη του Τριαδικού Θεού, οι Πατέρες, στα όρια της Εκκλησίας ανέλαβαν τον ανώτατο έλεγχο της θεολογικής οργάνωσης και λειτουργίας της ενώ παράλληλα αντίκρυσαν τα μεγάλα θεολογικά προβλήματα με την καθολική αντίληψή της.

Οι φωτεινότερες πνευματικές συλλήψεις τους (στην άσκησή τους) και η στάση τους απέναντι στην αιρετική αδιαλλαξία, έγιναν ο πνευματικός διευθυντικός άξονας της Εκκλησίας. Η πνευματική ευημερία του Εκκλησιαστικού σώματος έναντι του Θεού, οφείλεται στους Αγίους Πατέρες. Διαχρονικά, όλες οι κοινωνικές τάξεις και όλες οι ηλικίες μέσα στον Ορθόδοξο χώρο, χρησιμοποιούν τις προσευχές τους, τις ακολουθίες τους, την πρακτική τους. Έχουν οριοθετήσει Αγιογραφικά τα σύνορα της Εκκλησίας για αιώνες και έκτοτε, η Εκκλησιαστική ζωή βηματίζει στις γραμμές τους, ως μία διαρκής σύνοδος κλήρου και λαού. Αποτελούν – εκπροσωπούν, οι Πατέρες την θεολογική πλευρά της γενικότερης Εκκλησιαστικής αντίληψης.

Μέσα στην πορεία αυτή, για παράδειγμα, η αλληγορία της ξηρανθείσης Συκής (Συναγωγής), δεν έχει τη διαχρονική έγκριση της Εκκλησίας; Ίσως στις μέρες μας, λόγω της οικουμενιστικής αποστασίας της θεσμικής Εκκλησίας, η Ορθόδοξη υμνολογία της Μ. Εβδομάδος «αναθεωρηθεί»!
Να υπογραμμίσουμε, ότι η «σύγχρονη» ερμηνευτική υφίσταται διάθλαση πνευματική και απορρίπτει την διδασκαλία (αλληγορία) πολλών Πατέρων.

Η δε αρνητική κριτική (φιλοσοφία, υλισμός, ιδεαλισμός), την αλληγορία της Συκής την αντιμετωπίζει ανθρωποκεντρικά, ως μυθολογική ιστορία, χωρίς μεστό νόημα. Αναντίρρητα, με μόνη τη δύναμη της λογικής όρασης έχουν δημιουργηθεί πολλές ερμηνείες και, το χειρότερο, εκατοντάδες «εκκλησίες», είδωλα εκκλησιών κατά τον άγιο Αμφιλόχιο, επίσκοπο Ικονίου.

Απορρίπτει επίσης η «σύγχρονη» ερμηνευτική τη διδασκαλία των Πατέρων για το «Άσμα Ασμάτων».
Το υποβιβάζουν στα επίπεδα του εμπαθούς ανθρώπινου έρωτα. Η Εκκλησία οικειώθηκε το βιβλίο ως ιερό, διότι εκφράζει αλληγορικά τον αμοιβαίο έρωτα Θεού και πιστής ψυχής, Θεού και Εκκλησίας. Χωρίς αυτή την αλληγορία δεν θα ήταν δεκτό στο χώρο της Εκκλησίας. Δεν είναι δυνατόν, τόσοι Πατέρες να σφάλλουν, όπως: Θεοδώρητος Κύρου, Άγιος Αθανάσιος, Άγιος Γρηγόριος Νύσσης, Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, Άγιος Νεκτάριος ο Θαυματουργός, Άγιος Επιφάνιος Κύπρου και η Ε΄ Οικ. Σύνοδος.

Στην σύγχρονη επανέκδοση ερμηνείας της Θ. Λειτουργίας (1651) στο στίχο «Ου φίλημά σοι δώσω, καθάπερ ο Ιούδας» διαβάζουμε: «Το φίλημα, λέγει, οπού εγώ τώρα σου δίδω δια της φρικωδεστάτης σου ταύτης Μεταλήψεως, σου το τάσσω, Υιέ του Θεού και Θεέ μου, όχι δόλιον, όχι μαθητού φίλημα προδότου, αλλά φίλημα καθαρόν, φίλημα γνήσιον, φίλημα τεταπεινωμένον, συντριβής και κατανύξεως· «φίλημα ου στομάτων συνάφειαν, αλλ’ ευσεβούς ψυχής και σου του Θεού Λόγου Κοινωνίαν», εξηγείται ο Θεοδώρητος εις το Άσμα των Ασμάτων».

«Ουδέ γαρ σοφίας ανθρωπίνης δείται η Θεία Γραφή προς την κατανόησιν των γεγραμμένων, αλλά της του πνεύματος αποκαλύψεως» (Ομιλία ΚΑ΄ στη Γένεση), παρατηρεί ο Ιωάννης Χρυσόστομος.
Η Ερμηνευτική παρατήρηση – εξήγηση του Ι. Χρυσοστόμου στο χωρίο «Ατινα εστίν αλληγορούμενα» (Γαλ. Δ΄ 24), επιβεβαιώνει την Αγιοπνευματική υπόσταση της ερμηνείας του.

Αφού ο Ι. Πατήρ διατρέχει την ιστορική εικόνα και τη θεολογική αναφορά του Απ. Παύλου στις προδιατυπώσεις της Π. Διαθήκης (Σάρα - Αγαρ), έρχεται στον Προφήτη Ησαΐα και ερμηνεύει την αλληγορία (όπως την χαρακτηρίζει).
Τονίζει σχετικά: «Τις ουν η στείρα και τις η έρημος προ τούτου; Ουκ εύδηλον (φανερό) ότι η εξ εθνών Εκκλησία της του Θεού γνώσεως απεστειρημένη; Τις δε η του άνδρα έχουσα, ουκ εύδηλον ότι η συναγωγή;».

Αλήθεια, από πού πληροφορήθηκε ο Ι. Πατήρ, ότι πρόκειται για την «εξ Εθνών Εκκλησία» και για την «συναγωγή»;
Αναμφίβολα, το αόρατο χρονολόγιο της Ερμηνείας του είναι καρπός φωτισμού, νήψεως και προσευχής.
Σήμερα, οι «ερμηνευτικές σχολές» και οι Οργανωσιακές εκφράσεις της (Αδελφότητες, Σύλλογοι), γιατί σιωπούν στην Μετα-πατερικότητα της θεσμικής Εκκλησίας, που ψήφισε θετικά – υπέρ της «ψευδο-συνόδου» της Κρήτης;
Γιατί οι «Ερμηνευτικές σχολές», ορισμένων πανεπιστημιακών διδασκάλων, που ερευνούν σε βάθος τη Γραφή (όπως ισχυρίζονται), δεν την υπερασπίζονται έναντι του Οικουμενισμού που την διαστρεβλώνει;

Αυτές οι Οργανωσιακές αδελφότητες και οι «ερμηνευτικές σχολές», που αγαπούν τη γραφή και το κήρυγμα, δεν βλέπουν τον Οικουμενισμό στις Μητροπόλεις τους, όπως συμβαίνει για παράδειγμα στην Θεσσαλονίκη με τον επίσκοπο κ. Άνθιμο;
Η Αγία Γραφή δεν ομιλεί περί φανερής ομολογίας και κολάσεως;


ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Διωγμός στη Σκήτη Ορασένι Νομού Μποτοσάνι Ρουμανίας. 5 Μαΐου 2017.



Διωγμός στη Σκήτη Ορασένι Νομού Μποτοσάνι Ρουμανίας. 5 Μαΐου 2017. 


Το πλήθος των πιστών της ενορίας έφραξε την είσοδο του Ναού, την ώρα που έφτασε η επιτροπή που έστειλε ο Μητροπολίτης Μολδαβίας Θεοφάνης όπου αποτελείτο από τριάντα ιερείς περίπου. Σκοπός τους ήταν να επιβάλουν ένα ιερέα στην ενορία, ο οποίος θα μνημονεύει τον Μητροπολίτη παράλληλα με τον ιερέα της ενορίας (π. Ιωάννη) ο οποίος ἔχει διακόψει το μνημόσυνο του Μητροπολίτου, για λόγους πίστεως μετά την σύνοδο της Κρήτης (16 Ιουν. 2016).



ΒΙΝΤΕΟ




Αγιορείτες Πατέρες

ΓΙΑΤΙ ΔΙΑΚΟΠΤΟΥΜΕ ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ


Γιατί διακόπτουμε τὸ μνημόσυνο τοῦ Πατριάρχη.

Ἐπὶ πολλὰ ἔτη γινόνταν λόγος γιὰ διακοπὴ μνημοσύνου, ἀλλὰ δὲν προχωροῦσε στὴν πράξη, ἐνῶ τώρα στὶς μέρες μας ξεκίνησε συγχρόνως ἀπὸ πολλὰ σημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἡ διακοπὴ μνημοσύνου ἑκάστου Ἐπισκόπου τῆς κάθε περιοχῆς.

Τί σημάδι εἶναι αὐτό; Ἁπλᾶ, μέχρι τώρα γινόνταν παραβάσεις καὶ καταπατήσεις τῶν Ἱερῶν Κανόνων ἀπὸ πολλὰ πρόσωπα τῆς Ἐκκλησίας πλὴν ὅμως μεμονωμένα καὶ γι᾽αὐτὸ ὁ Θεὸς μακροθυμοῦσε καὶ ἀνέμενε τὴν διόρθωση τῶν παρασυρομένων ἀπὸ τὰ ἀνθρώπινα κριτήρια τῆς ἀγαπολογίας καὶ τῶν κοινωνικῶν σχέσεων εἰς βάρος τῆς ὀρθῆς πίστεως εἰς Χριστὸν καὶ τῶν ἀποστολικῶν παραδόσεων καὶ ἐντολῶν ὅπως ἐκφράζονται ἀπὸ τοὺς Πατέρες καὶ τὶς Συνόδους.

Ὅμως μετὰ τὴν Σύνοδο τῆς Κρήτης τὰ πράγματα ἄλλαξαν, διότι πλέον δὲν εἶναι προσωπικὲς ἐνέργειες γιὰ τὶς ὁποῖες θὰ δώσει λόγον ἕκαστος, ἀλλὰ εἶναι Συνοδικὲς ἀποφάσεις τὶς ὁποῖες ἢ τὶς ἀσπάζεσαι καὶ τὶς ἀκολουθεῖς ἢ τὶς θεωρεῖς ἀπαράδεκτες καὶ ἀπομακρύνεσαι γιὰ νὰ μὴ ἀσεβήσεις.

Καὶ πρὶν γινόντουσαν παράνομες καὶ ἀσεβεῖς ἐνέργειες, ὅπως συμπροσευχὲς καὶ βλάσφημες δηλώσεις, στοὺς Διαλόγους, στὸ Π.Σ.Ε., στὶς συναντήσεις καὶ γιορτές, ἀπὸ τοὺς · Μεταξάκη, Ἀθηναγόρα, Δημήτριο, Βαρθολομαῖο κ.π.α. ποὺ εἶναι ἀμέτρητα, οἱ ὁποῖες μᾶς ἐνοχλοῦσαν καὶ ἀντιδρούσαμε, ἀλλὰ ἦταν ἀπὸ ξεχωριστὰ πρόσωπα μὲ προσωπικὴ πρωτοβουλία καὶ ἀραιά, ὅμως τώρα ἔγιναν σύσσωμα ἀπὸ ὅλες σχεδὸν τὶς τοπικὲς Ἐκκλησίες, μὲ Πανορθόδοξη Σύνοδο, μὲ ὁμόφωνη ὑπογραφὴ καὶ δεσμευτικὰ ὅπως λέει ὁ πρόεδρος τῆς Συνόδου κ. Βαρθολομαῖος.

Ἆρα λοιπὸν ὅταν ἀκολουθεῖς μία Οἰκουμενιστικὴ Σύνοδο, δεσμεύεσαι, ὅπως ὅποιος ἀκολουθεῖ τὸν Πάπα εἶναι Παπικός, ὅποιος ἀκολουθεῖ τὸν Λούθηρο εἶναι Προτεστάντης, τὸν Σεβήρο εἶναι Μονοφυσίτης, τὸν Βαρθολομαῖο Οἰκουμενιστής, τὸν Μωάμεθ Μωαμεθανὸς, τὸν Βούδα Βουδιστής, τὸν Σατανᾶ Σατανιστής.

Στὴν Σύνοδο ἔπρεπε ὁπωσδήποτε οἱ ἑτερόδοξοι νὰ ὀνομαστοῦν ἐκκλησίες, ἀλλὰ ἐπειδὴ ὑπῆρχαν ἀντιδράσεις ἀπὸ παραδοσιακοὺς Μητροπολῖτες τὶς ὠνόμασαν ἱστορικὲς ἐκκλησίες, δηλαδὴ ὅπως σ᾽ὅλες τὶς Συνόδους γινόνταν ἀγῶνας μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ καινοτόμων γιὰ τὸ ποῖοι θὰ ἐπικρατήσουν, ἔτσι καὶ σ᾽αὐτὴ τὴν Σύνοδο ἐπεκράτησαν οἱ καινοτόμοι Οἰκουμενιστὲς ποὺ ἦταν συντριπτικὴ πλειοψηφία καὶ ἀναγνώρισαν αἱρετικὲς ὁμολογίες καὶ συναγωγές, αἱρετικοὺς Διαλόγους, αἱρετικὰ Παγκόσμια Συμβούλια, αἱρετικοὺς γάμους, αἱρετικὲς βαπτίσεις, ἐνῶ ἂν ἦταν Ὀρθοδοξη Σύνοδος θὰ ἔπρεπε νὰ καταδικασει τὸ αἱρετικὸ ἡμερολόγιο ποὺ ἔσχισε τὴν Ἐκκλησία καὶ αὐτὸν ποὺ τὸ ἔκανε, τὸν Μεταξάκη, τὴν ἄρση τῶν ἀναθεμάτων τῶν αἱρετικῶν καὶ τὴν ἀναγνώριση τῶν αἱρετικῶν βαπτίσεων καὶ αὐτὸν ποὺ τὴν ἔκανε, τὸν Ἀθηναγόρα, τὶς ἀμέτρητες καὶ ἀτελείωτες συμπροσευχὲς καὶ αὐτοὺς ποὺ τὶς κάνουν, π.χ. Βαρθολομαῖο κ.α.π.

Αὐτὸς ποὺ ἀλλάζει τὸ «Πιστεύω» δὲν εἶναι αἱρετικός; Ὁ Ἄρειος ἄλλαξε τὸ «γεννηθέντα οὐ ποιηθέντα» γι᾽αὐτὸ εἶναι αἱρετικός. Οἱ Παπικοὶ πρόσθεσαν τὸ filiogve καὶ ὄχι μόνο γι᾽αὐτὸ εἶναι αἱρετικοί. Καὶ οἱ Οἰκουμενιστὲς προσπάθησαν ν᾽ἀλλάξουν τὸ πιστεύω «εἰς Μίαν Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησία» καὶ ὄχι μόνον γι᾽αὐτὸ εἶναι αἱρετικοί.

Ἐπίσης θέλουν νὰ ἑνωθοῦν μὲ ὅλους τοὺς αἱρετικοὺς γι᾽αὐτὸ ὁ Οἰκουμενισμὸς δὲν εἶναι μόνο αἵρεση ἀλλὰ παναίρεση, δηλαδὴ ἕνωση ὅλων τῶν αἱρέσεων.

Στὴν Ἐκκλησία ὁ Χριστὸς μᾶς ἔβαλε γιὰ νὰ σωθοῦμε καὶ ὄχι νὰ καταποντιστοῦμε. Δὲν εἶναι κρῖμα ἕνας αἱρετικὸς Πατριάρχης νὰ μᾶς ἑνώσει μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ νὰ μᾶς κερδίσει ὁ «βύθιος δράκων» ὅπως κατάπιε ὅλους τοὺς αἱρετικούς;

Οἱ Ἱεροὶ Κανόνες, ἡ Ὀρθόδοξη Παράδοση καὶ ἡ συνείδησή μας δὲν μᾶς ἐπιτρέπουν νὰ μνημονεύουμε αὐτοὺς ποὺ ἀποδέχονται καὶ ἀκολουθοῦν ἕναν αἱρετικὸ Πατριάρχη.

Αὐτὸ δὲν εἶναι σχῖσμα, διότι ποῖος δημιουργεῖ σχῖσμα στὴν Ἐκκλησίας; αὐτὸς ποὺ ἀλλάζει τὰ δόγματα καὶ τὰ πιστεύω, ὅπως οἱ· Ἄρειος, Νεστόριος, Μακεδόνιος, Πύρος, Βέκκος καὶ Σεβῆρος, ἡ αὐτοὶ ποὺ δὲν ἀδιαφοροῦν, ἀλλ᾽ἀγωνίζονται κατὰ τῶν αἱρέσεων, ὅπως οἱ· Μέγας Ἀθανάσιος ὁ ἐξορισθείς, Ἅγιος Νικόλαος ὁ φυλακισθείς, Ἅγιος Παῦλος ὁ στραγγαλισθείς, Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς ὁ ἀποκοπεὶς γλῶσσα καὶ χεῖρα, Θεόδωρος ὁ Στουδίτης ὁ ἀπωλέσας τὴν Μονήν του μὲ χιλίους μοναχούς, Θεοφάνης ὁ Γραπτὸς τὴν ὄψιν μὲ πυρωμένο σίδηρο καὶ τόσοι ἄλλοι ποὺ καθημερινῶς τιμοῦμε καὶ ἑορτάζουμε, ἀπὸ ὡρισμένους μᾶλλον ἐμπαικτικῶς, διότι τὰ ἔργα τους εἶναι ἀκριβῶς τ᾽ἀντίθετα, ἐνῶ ὁ Ἅγιος Χρυσόστομος εἶπε· «τιμὴ μάρτυρος, μίμησις μάρτυρος».


Αὐτὸ ποὺ ζητοῦμε εἶναι νὰ γίνει μία Ὀρθόδοξη Σύνοδος καὶ νὰ δικάσει κατὰ τοὺς κανόνες τῆς Ἐκκλησίας κυρίως τὶς κεφαλὲς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τοὺς Οἰκουμενικοὺς Πατριάρχες ἀπὸ τὴν ἀλλαγὴ τοῦ ἡμερολογίου μέχρι σήμερα.
Μέχρι νὰ γίνει αὐτό, ἐμεῖς θὰ ἀγωνιζόμαστε κατὰ τῆς παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μὲ κάθε τρόπο καὶ πρῶτον μὲ τὴν ἀπομάκρυνσή μας ἀπὸ τὴν ἀσέβεια στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ποὺ ἐπιτελεῖται ὅταν ἀποδέχεσαι τοὺς καταφρονιτές Του καὶ δεύτερον μὲ τὸν ἔλεγχο τῶν προδοτῶν Του, ὅπως ἐπίσης καὶ τὴν ἐνημέρωση τῶν ἀληθινῶν χριστιανῶν ποὺ πονοῦν γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ δὲν ζοῦν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία.
Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ σῶσε τὴν Ἐκκλησία Σου ἀπὸ τοὺς λύκους ποὺ ἔχουν εἰσέλθει ἐντός της καὶ τρῶνε τὰ πρόβατά Σου, δηλαδὴ τὰ κάνουν λυκόπουλα. Γιατί Θεέ μου ἐπιτρέπεις αὐτὴν τὴν ἀπώλεια;

Ἀλλὰ γνωρίζουμε ὅτι στὶς δοκιμασίες καὶ τοὺς πειρασμοὺς ὁ Θεὸς ἀναδεικνύει Μάρτυρες καὶ στεφανώνει τοὺς ἀγωνιστὲς καὶ ἀποκαλύπτονται οἱ προαιρέσεις, οἱ καλὲς καὶ οἱ κακές. Ἆρα ἀδελφοὶ καιρὸς ἀγώνων καὶ στεφάνων. “ Ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν βιάζεται καὶ βιασταὶ ἁρπάζουσιν αὐτήν ” (Ματ. 11,12)

Ὑπεραγία Θεοτόκε σκέπασε καὶ φώτισέ μας τὰ τέκνα σου τοὺς χριστιανούς, γιὰ κανένα λόγο νὰ μὴ διαλέξουμε τὴν ὁδὸ τῆς ἀπωλείας, ἀλλὰ τὴν στενὴ καὶ τεθλιμμένη ὁδὸ τῶν ἁγίων ποὺ γιορτάζουμε,
ποὺ ὅμως γιὰ τοὺς ἀνδρείους πιστοὺς τοῦ Χριστοῦ εἶναι γεμάτη ἀπὸ τὴν παρηγοριὰ τοῦ ἀγωνοθέτη καὶ τῶν ἐπηγγελμένων ἀγαθῶν Του ποὺ ὑποσχέθηκε·
“εὖ, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ, ἐπὶ ὀλίγα ἦς πιστός, ἐπὶ πολλῶν σὲ καταστήσω· εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ κυρίου σου” (Ματ. 25,23)

Μοναχὸς Παΐσιος Ἁγιορείτης

ΣΤΡΩΘΗΚΕ ΤΟ ΧΑΛΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ!!!


Έφτασε η ώρα του Αντίχριστου!!!
"Αποστασία από τον Τριαδικό Θεό"
Η ΕΝΩΣΗ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ
ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΕΛΕΤΕ 
ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΤΕ "ΙΕΡΕΙΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ"

*Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος κοινωνάει αιρετικούς παπικούς και προτεστάντες
*καθολικοί μονοφυσίτες και πάσης φύσεως αιρετικοί έχουν μπεί στο ιερό βήμα
*συμπροσευχές, συλλείτουργα και μνημόνευση του πάπα ως "Αγώτατον και Μακαριώτατον πάπα Ρώμης Φραγκίσκο"!!!!!

ΟΛΟΣ Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΣΕ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ ΕΚΤΕΛΟΥΝ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ


Η ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ--ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΡΙΑΔΙΚΟ ΘΕΟ


Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΟΙΝΩΝΑΕΙ ΚΑΙ ΠΑΠΙΚΟΥΣ


Σοκ! Παπικός και Προτεστάντης μπαίνουν στο Ιερό Βήμα


Ο ΣΥΡΟΥ ΔΩΡΟΘΕΟΣ ΦΩΝΑΖΕΙ ΑΞΙΟΣ!!! ΣΤΟΝ ΝΕΟ ΠΑΠΙΚΟ ΕΠΙΣΚΟΠΟ



Μνημόνευση Πάπα Φραγκίσκου και συλλείτουργο στο «Φανάρι» 30-11-14


Η ΕΝΩΣΗ με τους αιρετικούς ΕΓΙΝΕ: ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ 2016

Ο ΠΑΠΑΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ ΣΤΟΝ ΒΟΥΔΑ - ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑ 2015 !!!