Νέος Αρχιεπίσκοπος Αμερικής ο Μητροπολίτης Προύσης Ελπιδοφόρος!(Αρχιοικουμενιστής, τσιράκι του ΒΟΘΡΟ λομαίου!)

Νέος Αρχιεπίσκοπος Αμερικής ο Μητροπολίτης Προύσης Ελπιδοφόρος!

Δικό μας σχόλιο!

Νέος Αρχιεπίσκοπος Αμερικής ο Μητροπολίτης Προύσης Ελπιδοφόρος!

Ότι χειρότερο υπάρχει, τον έκαναν επίσκοπο σήμερα. Πραγματικά το Φανάρι έχει γίνει αντίχριστο.
Αρχιοικουμενιστής, τσιράκι του ΒΟΘΡΟ λομαίου!

Ιω. 10,12 ὁ μισθωτὸς δὲ καὶ οὐκ ὢν ποιμήν, οὗ οὐκ εἰσὶ τὰ πρόβατα ἴδια, θεωρεῖ τὸν λύκον ἐρχόμενον καὶ ἀφίησι τὰ πρόβατα καὶ φεύγει· καὶ ὁ λύκος ἁρπάζει αὐτὰ καὶ σκορπίζει τὰ πρόβατα.

Ιω. 10,12 Ο μισθωτός δε βοσκός, που δεν είναι ιδικά του τα πρόβατα και τα βόσκει μόνον και μόνον δια τον μισθόν του, βλέπει τον λύκον να έρχεται και αφίνει τα πρόβατα και φεύγει. Και τότε ανενόχλητος ο λύκος αρπάζει, κατασπαράσσει και διασκορπίζει τα πρόβατα. (Οι ανάξιοι πνευματικοί ποιμένες, που έχουν το έργον των μόνον και μόνον ως προσδοφόρον επάγγελμα, δεν ενδιαφέρονται να προφυλάξουν τα λογικά πρόβατα από τον διάβολον και τα όργανά του).

-------

Σύμφωνα με πληροφορίες που δεν έχουμε επιβεβαιώσει ακόμα, η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, εξέλεξε προ ολίγου στη θέση του νέου Αρχιεπισκόπου Αμερικής τον Μητροπολίτη Προύσης Ελπιδοφόρο.

Μόλις στα 52 του χρόνια ο Μητροπολίτης Προύσης Ελπιδοφόρος είναι ο νέος Αρχιεπίσκοπος Αμερικής. Πηγές από την ομογένεια, μάλιστα, ανέφεραν εδώ και καιρό ότι η επιλογή του ήταν η ιδανική λύση.

Ο Μητροπολίτης Προύσης Ελπιδοφόρος θεωρείται ένας από τους έμπιστους ανθρώπους του Οικουμενικού Πατριάρχη.

Οι Ιεράρχες αποφάσισαν στη συνεδρίαση της Πέμπτης 09 Μαΐου ,η παραίτηση του Αρχιεπισκόπου κ. Δημητρίου να ισχύει από το ερχόμενο Σάββατο 11 Μαΐου, «παραβλέποντας» την επιθυμία του να ισχύει η παραίτησή του από την 1η Ιουνίου, αναφέρει το dogma.

Ποιος είναι ο Μητροπολίτης Προύσης Ελπιδοφόρος:

Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Προύσης, ὑπέρτιμος καὶ ἔξαρχος Βιθυνίας, κ. Ἐλπιδοφόρος (Λαμπρυνιάδης) ἐγεννήθη τό ἔτος 1967 ἐν Μακροχωρίῳ Κωνσταντινουπόλεως.

Τό ἔτος 1993 ὡλοκλήρωσε τάς μεταπτυχιακάς αὐτοῦ σπουδάς εἰς τήν Φιλοσοφικήν Σχολήν τοῦ Πανεπιστημίου Βόννης ὑποβαλών ἐπί τούτῳ διατριβήν ὑπό τόν τίτλον «Οἱ ἀδελφοί Νικόλαος καί Ἰωάννης Μεσαρίτης». Εἰς διάκονον ἐχειροτονήθη τό ἔτος 1994 ἐν τῷ Π. Πατριαρχικῷ Ναῷ, διορισθείς, ἐν συνεχείᾳ, Κωδικογράφος τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου.

Τό ἑπόμενον ἔτος 1995 διωρίσθη Ὑπογραμματεύς τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου. Μεταξύ τῶν ἐτῶν 1996-1997 ἐφοίτησεν εἰς τήν Θεολογικήν Σχολήν τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ ἐν Μπαλαμάντ Λιβάνου, ἔνθα ἐβελτίωσε τήν γνῶσιν τῆς ἀραβικῆς γλώσσης.

Τό ἔτος 2001 ὑπέβαλε διδακτορικήν διατριβήν εἰς τήν Θεολογικήν Σχολήν τοῦ Α. Π. Θεσσαλονίκης ὑπό τόν τίτλον:

«Ἡ ἔναντι τῆς Συνόδου τῆς Χαλκηδόνος στάσις τοῦ Σεβήρου Ἀντιοχείας» καί ἀνηγορεύθη διδάκτωρ τῆς Θεολογίας μέ τόν βαθμόν «ἄριστα». Τό ἔτος 2004 προσεκλήθη ὡς ἐπισκέπτης καθηγητής εἰς τήν Θεολογικήν Σχολήν τοῦ Τιμίου Σταυροῦ Βοστώνης, ἔνθα ἐδίδαξεν ἐπί ἕν ἑξάμηνον.

Τόν Μάρτιον τοῦ ἔτους 2005, προτάσει τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, προήχθη ὑπό τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου εἰς Ἀρχιγραμματέα αὐτῆς, χειροτονηθείς εἰς Πρεσβύτερον ὑπό τοῦ Πατριάρχου ἐν τῷ Π. Πατριαρχικῷ Ναῷ.

Τό ἔτος 2009 ἡ Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης ἐξέλεξεν αὐτόν ὁμοφώνως ὡς Ἀναπληρωτήν Καθηγητήν τῆς Συμβολικῆς καί τῶν Διορθοδόξων καί Διαχριστιανικῶν Σχέσεων, ὑποβαλόντα, μεταξύ ἄλλων, δύο ὑφηγεσίας ὑπό τούς τίτλους: «Ὁ θεσμός τῆς Συνάξεως Ἱεραρχῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου (1951-2004)» καί «Οἱ ἐνενήντα πέντε Θέσεις τοῦ Λουθήρου. Ἱστορικοθεολογική θεώρηση – Κείμενο – Μετάφραση – Σχόλια».

Τόν Μάρτιον τοῦ ἔτους 2011 ἐξελέγη ἐν ἐνεργείᾳ Μητροπολίτης Προύσης, ἐνῷ τόν Αὔγουστον τοῦ αὐτοῦ ἔτους διωρίσθη Ἡγούμενος τῆς ἐν Χάλκῃ Ἱερᾶς Πατριαρχικῆς καί Σταυροπηγιακῆς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος. Διετέλεσεν ὀρθόδοξος γενικός γραμματεύς τῆς Διεθνοῦς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς ἐπί τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μετά τῆς Παγκοσμίου Λουθηρανικῆς Ὁμοσπονδίας καί μέλος Πατριαρχικῶν Ἀντιπροσωπειῶν κατά τάς Γενικάς Συνελεύσεις τοῦ Συμβουλίου Εὐρωπαϊκῶν Ἐκκλησιῶν καί τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν, γραμματεύς τῆς ἐν Σόφιᾳ συνελθούσης Μείζονος καί Ὑπερτελοῦς Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ ἔτους 1998, τῆς ἐν Κων/πόλει συνελθούσης Μείζονος καί Ὑπερτελοῦς Συνόδου τοῦ ἔτους 2005, τῆς ἐν Γενεύῃ συνελθούσης Διηυρυμένης Συνόδου τό ἔτος 2006 καί τῆς ἐν Κων/πόλει συνελθούσης Συνάξεως τῶν Προκαθημένων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν τοῦ ἔτους 2008.

Εἶναι μέλος τῆς Ἐπιτροπῆς Πίστεως καί Τάξεως τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν.


ΠΗΓΗ

Συνοδικό τῆς Ζ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου.

Οἱ Προφῆται ὡς εἶδον, οἱ Ἀπόστολοι ὡς ἐδίδαξαν, ἡ Ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν, οἱ Διδάσκαλοι ὡς ἐδογμάτισαν, ἡ Οἰκουμένη ὡς συμπεφώνηκεν, ἡ χάρις ὡς ἔλαμψεν, ἡ ἀλήθεια ὡς ἀποδέδεικται, τὸ ψεῦδος ὡς ἀπελήλαται, ἡ σοφία ὡς ἐπαρρησιάσατο, ὁ Χριστὸς ὡς ἑβράβευσεν,

Οὕτω φρονοῦμεν, οὕτω λαλοῦμεν, οὕτω κηρύσσομεν Χριστόν τὸν ἀληθινὸν Θεὸν ἡμῶν, καὶ τοὺς Αὐτοῦ Ἁγίους ἐν λόγοις τιμῶντες, ἐν συγγραφαῖς, ἐν νοήμασιν, ἐν θυσίαις, ἐν Ναοῖς, ἐν Εἰκονίσμασι, τὸν μὲν ὡς Θεὸν καὶ Δεσπότην προσκυνοῦντες καὶ σέβοντες, τοὺς δὲ διὸ τὸν κοινὸν Δεσπότην ὡς Αὐτοῦ γνησίους θεράποντας τιμῶντες καὶ τὴν κατὰ σχέσιν προσκύνησιν ἀπονέμονες.

Αὕτη ἡ πίστις τῶν Ἀποστόλων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Πατέρων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων, αὕτη ἡ πίστις τὴν Οἰκουμένην ἐστήριξεν.

Ἐπὶ τούτοις τοὺς τῆς εὐσεβείας Κήρυκας ἀδελφικῶς τε καὶ πατροποθήτως εἰς δόξαν καὶ τιμὴν τῆς εὐσεβείας, ὑπὲρ ἧς ἀγωνίσαντο, ἀνευφημοῦμεν καὶ λέγομεν: Τῶν τῆς Ὀρθοδοξίας προμάχων εὐσεβῶν Βασιλέων, ἁγιωτάτων Πατριαρχῶν, Ἀρχιερέων, Διδασκάλων, Μαρτύρων, Ὁμολογητῶν, Αἰωνία ἡ μνήμη.

Τούτων τοῖς ὑπὲρ εὐσεβείας μέχρι θανάτου ἄθλοις τε καὶ ἀγωνίσμασι καί διδασκαλίαις παιδαγωγεῖσθαί τε καὶ κρατύνεσθαι Θεὸν ἐκλιπαροῦντες, καὶ μιμητός τῆς ἐνθέου αὐτῶν πολιτείας μέχρι τέλους ἀναδεικνύσθαι ἐκδυσωποῦντες, ἀξιωθείημεν τῶν ἐξαιτουμένων, οἰκτιρμοῖς καὶ χάριτι τοῦ Μεγάλου καὶ Πρώτου Ἀρχιερέως Χριστοῦ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ ἡμῶν, πρεσβείαις τῆς ὑπερενδόξου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας, τῶν θεοειδῶν Ἀγγέλων καὶ πάντων τῶν Ἁγίων.

ΠΗΓΗ

Οι Ορθόδοξες προϋποθέσεις των Συνόδων

Σε τι είδους Επισκόπους δίνει φωτισμό το Άγιο Πνεύμα;

π. Ιωάννη Ρωμανίδη

Η ιστορική αυτή τοποθέτηση για τις Οικουμενικές Συνόδους, που είδαμε πιο πάνω, δεν αλλοιώνει την μεγάλη άξια και σημασία τους, αφού απέκτησαν μεγάλη αξία στην ζωή της Εκκλησίας. Δεν έχει σημασία ποια ήταν η αιτία της συγκροτήσεώς τους ούτε ποιος τις συγκαλούσε, αλλά έχουν αξία οι θεολογικές και εκκλησιαστικές προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες συνεκαλούντο.


«Η βασική προϋπόθεση όχι μόνον Οικουμενικών Συνόδων, αλλά και Τοπικών Συνόδων είναι ότι, εκείνοι που συνεδριάζουν σε Τοπική Σύνοδο ή σε Οικουμενική Σύνοδο, είναι άνθρωποι οι οποίοι τουλάχιστον βρίσκονται στην κατάσταση του φωτισμού. Αλλά η κατάσταση του φωτισμού δεν αρχίζει όταν πουν την εναρκτήριο προσευχή μιας Οικουμενικής Συνόδου. Δεν αρχίζει τότε ο φωτισμός.

Οπότε ορισμένοι φονταμελίστ Ορθόδοξοι, δεν ξέρω πώς να το περιγράψω, φαντάζονται τους ιστορικούς Επισκόπους σαν τους σημερινούς Επισκόπους, οι οποίοι ιδέα δεν έχουν από δόγματα, αλλά έχουν δογματικούς δίπλα τους, δηλαδή συμβούλους οι οποίοι αυτοί τους συμβουλεύουν επάνω στα δόγματα.Ο Δεσπότης είναι καλός άνθρωπος, ο οποίος ασχολείται με ορφανοτροφεία, με γηροκομεία, νοσοκομεία, με καλά έργα, να κτίσει Εκκλησίες και δεν ξέρω τι άλλο, δηλαδή, μαζεύει χρήματα σε εράνους για να βοηθάει τους φτωχούς σεισμοπλήκτους· αυτός είναι ο Δεσπότης, είναι ο άνθρωπος της δράσης, δηλαδή, ή της βράσης δεν ξέρω ποιο από τα δύο. Διότι λέει ένας φίλος κοινός. Μητροπολίτης, έλεγε ο Πνευματικός του: "Δράσις, δράσις, δράσις, μετά βράσις, βράσις και ατμός", δηλαδή στο τέλος δεν υπάρχει τίποτα.

Φαντάζονται μερικοί ότι συνήλθαν όλοι αυτοί οι Επίσκοποι, οι οποίοι ως φοιτητές της θεολογίας πήραν πέντε στις εξετάσεις, δεν καταλαβαίνουν τίποτα και, αφού συνεδριάζουν, έρχεται το Άγιον Πνεύμα σαν τσεκούρι, δηλαδή, τους δίνει μια στο κεφάλι, ανοίγει το κεφάλι και μπαίνει μέσα το Άγιον Πνεύμα και μετά βγαίνουν από το στόμα τους, ας πούμε, λόγοι σοφίας, επεμβαίνει στην Οικουμενική Σύνοδο ή σε μία Τοπική Σύνοδο, φωτίζει με αυτόν τον τρόπο τους Επισκόπους να βγάζουν σωστές αποφάσεις».

Εκείνο που προσδιορίζει μια Σύνοδο, Τοπική ή Οικουμενική, ως Ορθόδοξη, είναι κατά πόσον η πλειοψηφία των Επισκόπων που συμμετέχουν σε αυτήν βρίσκονται στην κατάσταση του φωτισμού του νοός. Η μελέτη των Ορθοδόξων Τοπικών και Οικουμενικών Συνόδων αποδεικνύει ότι οι αποφάσεις τους είναι Ορθόδοξες, γιατί στηρίχθηκαν σε Πατέρες, οι οποίοι όχι μόνον γνώριζαν θεωρητικά την θεολογία της Εκκλησίας, αλλά ήταν και φορείς της αποκαλύψεως. Οπότε οι θεούμενοι Πατέρες έδωσαν κύρος στην Σύνοδο και όχι η Σύνοδος στους Πατέρες.

«Και υποτίθεται ότι, όταν συγκαλούνται οι εκπρόσωποι των Ορθοδόξων Εκκλησιών στην Οικουμενική Σύνοδο ή σε μια Τοπική Σύνοδο, τουλάχιστον η πλειοψηφία από τους Επισκόπους εκείνα τα χρόνια ήταν τουλάχιστον σε κατάσταση φωτισμού και ίσως είχαν περάσει προς την θέωση κάποτε-κάποτε μερικοί. Αλλά ήταν άνθρωποι που αυτά τα θέματα που συζητούμε τα ξέρανε πολύ καλά.

Γι' αυτό δεν μιλάνε για την πίστη της Αγίας Γραφής ποτέ. Εγώ δεν το 'χω βρει ποτέ, η πίστη της Παλαιάς Διαθήκης ή Καινής Διαθήκης, Σήμερα, επειδή καταργήσαμε την εμπειρία των Προφητών και των Αποστόλων, έχουμε καταργήσει με άλλα λόγια τον φωτισμό και την θέωση και μιλάμε για την διδασκαλία της Παλαιάς Διαθήκης και της Καινής Διαθήκης, ενώ οι Πατέρες της Εκκλησίας μιλάνε για την πίστη των Προφητών και των Αποστόλων και των Αγίων. Δεν μιλάνε ποτέ για την πίστη ενός βιβλίου».

«Λέμε τώρα στην μοντέρνα Ορθόδοξη θεολογία: "οι αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων, είναι αλάθητες. Ότι κατά την διάρκεια τών Οικουμενικών Συνόδων οι Πατέρες υπήρξαν θεόπνευστοι και απεφάσισαν θεοπνεύστως περί των δογμάτων της Εκκλησίας. Εντάξει. Αυτό κληρονομήθηκε από την παράδοση. Πώς όμως εξηγείται; Όταν οι Επίσκοποι που συνέρχονται σε μια Σύνοδο ασχολούνται με δογματικά θέματα, ποιμαντικά θέματα κ.ο.κ. Έχουν ορισμένα κριτήρια.

Πρώτο κριτήριο είναι η Αγία Γραφή, Παλαιά και Καινή Διαθήκη. Δεν μπορούν να διδάξουν τίποτα που αντιβαίνει στην Αγία Γραφή, Μετά είναι η συνεχής παράδοση της Εκκλησίας, των Πατέρων, των Αγίων, η εκκλησιαστική παράδοση. Μετά έχουμε τις αποφάσεις των Τοπικών Συνόδων. Μετά, όμως, έχουμε και την πνευματική κατάσταση τών Επισκόπων που συνέρχονται. Διότι, σ’ εκείνα τα χρόνια υπήρχε ακόμη η παράδοση που οι Επίσκοποι τουλάχιστον έπρεπε να επιλέγονται από αυτούς οι οποίοι έχουν φθάσει στον δοξασμό. Είναι οι "Προφήτες" του Αποστόλου Παύλου, δηλαδή.

Εάν κανείς θέλει να εξετάσει τις απόψεις αυτές, τις βρίσκει ολοκάθαρα στο "περί εκκλησιαστικής Ιεραρχίας" του Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτη. Τα εκθέτει εκεί μια χαρά. Ότι ο Επίσκοπος είναι εκείνος ο οποίος έχει φθάσει στην ένωση με τον Θεό. Ένωση σημαίνει, εδώ, θέωση, θεοπτία κ.ο.κ. Είναι ο Προφήτης του Αποστόλου Παύλου, διότι στην αρχαία Εκκλησία ο Επίσκοπος ελέγετο "Προφήτης". Στον δεύτερο βαθμό έχουμε τους Πρεσβυτέρους και όλους τους άλλους Κληρικούς, οι οποίοι είναι τουλάχιστον στην κατάσταση φωτισμού. Οπότε, συνερχόμενοι οι Πατέρες με τέτοια πνευματικότητα εν Συνόδω, τότε βέβαια, το Πνεύμα το Άγιον ομιλεί δια μέσου των Επισκόπων.

Και γι' αυτό, οι Πατέρες λένε: "Έδοξε τω Αγίω Πνεύματι και ημίν". Επικαλούνται το γεγονός, ότι έτσι θέλει το Πνεύμα το Άγιον. Πού το ξέρουν, ότι έτσι θέλει το Πνεύμα το Άγιον; Εάν συνέλθει μια ομάδα εκατό Επισκόπων και οι είκοσι πέντε Επίσκοποι ευρίσκονται σε κατάσταση φωτισμού, οι είκοσι πέντε θα είναι οι καθοδηγητές της Συνόδου. Οι άλλοι θα ακολουθήσουν. Γιατί; Διότι, όχι μόνο ομιλούν εκ πείρας γι' αυτά τα θέματα, αλλά επικαλούνται και την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη και την πατερική παράδοση και κάνουν σωστή ερμηνεία. Οπότε, εκείνοι που παρακολουθούν αυτήν την ερμηνεία που κάνουν αυτοί οι φωτισμένοι Πατέρες της Εκκλησίας, πείθονται από τα επιχειρήματα και δέχονται αυτές τις απόψεις και ας μην είναι οι ίδιοι ακριβώς σε κατάσταση φωτισμού.

Τώρα, αν συνέλθουν από το άλλο μέρος εκατό Επίσκοποι και κανείς δεν ευρίσκεται σε κατάσταση φωτισμού και όχι μόνο δεν ευρίσκονται σε αυτή την κατάσταση, αλλά ούτε και ξεύρουν τι είναι αυτή η κατάσταση, δεν έχουν ακούσει ποτέ για νοερά ευχή και αδιάλειπτη ευχή του Αγίου Πνεύματος μέσα στην καρδιά και δεν έχουν συναντήσει ποτέ έναν Πνευματικό Πατέρα, που έχει πνευματικά τέκνα, που έχουν αυτήν την πνευματική κατάσταση, είναι δυνατόν οι εκατό αυτοί να βγάλουν Ορθόδοξες αποφάσεις; Το θέτω το θέμα».

«Και μάλιστα σε μια Σύνοδο, στην ΣΤ' νομίζω, αναφέρεται στον "έκαστον" ο οποίος έχει την μαρτυρία του νοός του, δηλαδή, ώστε η συμμαρτυρία του νοός ολονών να βγάλει την απόφαση της Συνόδου. Δηλαδή, είναι η συμφωνία όσων έχουν φωτισμένο τον νου, έχουν την ίδια εμπειρία, αυτοί θα βγάλουν την απόφαση εάν ο Χριστός έχει δύο φυσικά θελήματα κάθε ενέργειας ή ένα φυσικό θέλημα και μία ενέργεια».

Οι Τοπικές και Οικουμενικές Σύνοδοι αποτελούνταν «από Επισκόπους που ήταν κάτοχοι της θεραπευτικής μεθόδου της Εκκλησίας, Ο σκοπός δε συγκροτήσεως της Συνόδου ήταν η διαφύλαξη, όχι απλώς του δόγματος και της λατρευτικής τάξεως της Εκκλησίας, όπως συμβαίνει σήμερα, αλλά της θεραπευτικής μεθόδου της Εκκλησίας. Οπότε, ο σωστός Επίσκοπος είναι ο κάτοχος της θεραπευτικής μεθόδου της Εκκλησίας».

Αυτή η θεραπευτική μέθοδος στην πραγματικότητα είναι ο Ορθόδοξος ησυχασμός.
«Αυτή η εμπειρία της Θεώσεως είναι η ραχοκοκαλιά της Ορθοδόξου παραδόσεως, καθώς και το θεμέλιο των Τοπικών και Οικουμενικών Συνόδων, του Κανονικού Δικαίου της Εκκλησίας και της λειτουργικής ζωής της Εκκλησίας μέχρι σήμερα».

«Ο θεσμός των Οικουμενικών Συνόδων είναι χαρισματικός θεσμός, δεν είναι καθιδρυματικός θεσμός. Ενώ για τις Τοπικές Συνόδους υπάρχουν κανόνες που ορίζουν πόσες φορές πρέπει να συνέλθει Τοπική Σύνοδος, δεν υπάρχουν Κανόνες για την σύγκληση Οικουμενικής Συνόδου. Οι Οικουμενικές Σύνοδοι συνεκαλούντο μόνο περιπτωσιακώς, κατά τις ανάγκες της Εκκλησίας.

Η Τοπική Σύνοδος θεωρείται θεόπνευστος κατά τις αποφάσεις της, όταν συμφωνεί με την παράδοση, δηλαδή όταν συμφωνεί με την διαγνωστική και θεραπευτική αγωγή των Πατέρων της Εκκλησίας και έχει την θεολογική εκείνη παράδοση, που συντελεί σε αυτά. Διερωτάται κανείς από αυτής της απόψεως, αν συνέλθει σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία σε Οικουμενική Σύνοδο, τι αποτελέσματα θα βγάλει. Γι' αυτό και υπάρχουν ορισμένοι Ορθόδοξοι θεολόγοι, οι οποίοι έχουν μεγάλες αμφιβολίες και δισταγμούς γι' αυτήν την συγκληθησομένη Οικουμενική ή Μεγάλη Σύνοδο».

Το Άγιον Πνεύμα ενεργεί στην Εκκλησία ανάλογα με την κατάσταση των μελών της Εκκλησίας. Σε όλα τα θέματα ισχύει η θεολογική έννοια της συνέργειας, αφού ο Θεός είναι ο ενεργών και ο άνθρωπος ο συνεργών. Αυτό συμβαίνει και στις Συνόδους των Επισκόπων. Απαιτείται η συνέργεια των Επισκόπων προκειμένου να ενεργήσει η Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Με άλλα λόγια, το Άγιον Πνεύμα ενεργεί όχι απλώς στην λογική του ανθρώπου, αλλά στην καθαρή καρδιά του, μέσα στην οποία γίνεται η προσευχή.

«Σήμερα, όμως, που σπανίζει η νοερά προσευχή στους Επισκόπους, αν συνέλθει μία Σύνοδος εξ Επισκόπων και σηκωθούν κατά την έναρξη να πουν όλοι μαζί "Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της αληθείας, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών… ", θα έλθει οπωσδήποτε το Πνεύμα το Άγιο να τους φωτίσει; Επειδή, δηλαδή, είναι κανονικοί Επίσκοποι και συνέρχονται σε Σύνοδο και κάνουν προσευχή;
Όμως δεν ενεργεί το Πνεύμα το Άγιο έτσι, μόνο, δηλαδή, κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις. Χρειάζονται και άλλες. Χρειάζεται ο προσευχόμενος να έχει ήδη ενεργουμένη την νοερά προσευχή μέσα του, όταν προσέρχεται στην Σύνοδο, για να τον φώτιση η Χάρη του Θεού. Στις ψευδοσυνόδους οι προσερχόμενοι δεν είχαν αυτήν την προσευχητική κατάσταση.
Οι παλαιοί Επίσκοποι, όμως, είχαν τέτοια πνευματική εμπειρία και όταν προσήρχοντο ως Σώμα, ήξεραν τι το Πνεύμα το Άγιο τους πληροφορούσε μέσα στην καρδιά για ένα συγκεκριμένο θέμα. Και, όταν έβγαζαν αποφάσεις, ήξεραν ότι οι αποφάσεις τους ήταν σωστές. Διότι ευρίσκοντο σε κατάσταση φωτισμού, ενώ ορισμένοι από αυτούς είχαν φθάσει και στον δοξασμό, δηλαδή την θέωση».


Με αυτές τις προϋποθέσεις οι Οικουμενικές Σύνοδοι είναι αλάθητοι, επειδή δηλαδή συμμετείχαν Πατέρες που βρίσκονταν στον φωτισμό και την θέωση.

ΠΗΓΗ

Οι 9 Οικουμενικές Σύνοδοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας

Τι χαρακτηριστικά έχει μία σύνοδος για να είναι Οικουμενική;

Οι Χριστιανοί έχουμε διαφόρων ειδών Συνόδους. Έχουμε τις Αποστολικές, τις Οικουμενικές, τις Τοπικές και τις Πανορθόδοξες. Όλες αυτές έχουν την ίδια εγκυρότητα, αρκεί να τις αναγνωρίσει το Σώμα της Εκκλησίας ως έγκυρες. Στο άρθρο αυτό, θα κάνουμε μια γνωριμία με τις Οικουμενικές Συνόδους της Εκκλησίας.
Η Εκκλησία του Χριστού εκφράζεται Συνοδικά. Από την αρχή ως σήμερα. Αλλά από τη στιγμή που το Ρωμαϊκό κράτος αγκάλιασε την Εκκλησία, και οι Συνοδικοί της όροι έγιναν νόμοι του κράτους, απέκτησε νόημα η έννοια: "Οικουμενική Σύνοδος".
Οικουμενική Σύνοδος, είναι εκείνη που:
1. Συγκλήθηκε από Αυτοκράτορα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με οικουμενική (παν-Ρωμαϊκή) εμβέλεια, αλλά φυσικά και πανχριστιανική.
2. Οι αποφάσεις της έγιναν αποδεκτές από ολόκληρη την ανά τον κόσμο Ορθόδοξη Εκκλησία, διαχρονικά.
3. Αποφάσεις της διατυπώθηκαν από Θεούμενο.
4. Οι αποφάσεις της υπεγράφησαν από τα Ρωμαϊκά Πατριαρχεία.
5. Ασχολήθηκε με σημαντικά Θεολογικά ζητήματα.
Στη συνέχεια, θα κάνουμε μια περιληπτική γνωριμία με τις Οικουμενικές Συνόδους της Εκκλησίας, αφήνοντας αναλυτικότερες περιγραφές για άλλα ειδικότερα άρθρα.

1η Οικουμενική Σύνοδος: 325 μ.Χ. Νίκαια της Βιθυνίας. Συνεκλήθη από τον Μέγα Κωνσταντίνο. Έλαβαν μέρος 318 επίσκοποι. Ασχολήθηκε με τη βλασφημία του Αρείου ότι ο Υιός και Λόγος του Θεού είναι κτίσμα και όχι ομοούσιος του Πατρός. Κανόνισε και την ημερομηνία του εορτασμού του Πάσχα. Τότε άρχισε να γράφεται το Σύμβολο της Πίστης.

2η Οικουμενική Σύνοδος: 381 μ.Χ. Κωνσταντινούπολη. Συνεκλήθη από τον Μέγα Θεοδόσιο. Έλαβαν μέρος 150 Ορθόδοξοι επίσκοποι και 36 Μακεδονιανοί. Προήδρευσε ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως. Καταδίκασε και πάλι τον Άρειο, και την αίρεση του Μακεδονίου, ο οποίος δίδασκε ότι το Άγιο Πνεύμα είναι κτίσμα του Θεού, γι’ αυτό και ονομάστηκε “πνευματομάχος”.

3η Οικουμενική Συνόδος: 431 μ.Χ. Έφεσος. Συνεκλήθη από τον Θεοδόσιο τον Β΄. Δογμάτισε κατά του Νεστοριανισμού, στο Ναό της βασιλικής της Παναγίας με 200 επισκόπους. Καταδίκασε τον Νεστόριο επίσκοπο Κωνστ/πολης, και δογμάτισε ότι μπορεί η Παναγία να ονομάζεται και Θεοτόκος.

4η Οικουμενική Σύνοδος: 451 μ.Χ. Χαλκηδόνα της Μ. Ασίας με 630 επισκόπους. Συνεκλήθη από τον αυτοκράτορα Μαρκιανό και την αυτοκράτειρα Πουλχερία. Εκεί καταδικάστηκε ο Μονοφυσιτισμός.

5η Οικουμενική Σύνοδος: 5 Μαϊου ως 21 Ιουνίου του 553 μ.Χ., με 165 πατέρες. Συγκλήθηκε από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό και την αυτοκράτειρα Θεοδώρα. Καταδίκασε τον Ωριγενισμό, τον Νεστοριανισμό, κλπ αιρέσεις.

6η Οικουμενική Σύνοδος: 680 μ.Χ. Κωνσταντινούπολη. Συνεκλήθη από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Πωγωνάτο. Παραβρέθηκαν από 150 – 289 επίσκοποι. Καταδίκασε την αίρεση του Μονοθελητισμού. Η Σύνοδος αυτή διατύπωσε ότι ο Χριστός έχει και Θεία και ανθρώπινη θέληση, η οποία υποτάσσεται στη Θεία.
Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος: 691 μ.Χ. Κωνσταντινούπολις. Συνεκλήθη από τον Ιουστινιανό τον Β΄ και έγινε «εν Τρούλλω του Παλατίου», οπότε ονομάσθηκε: «Εν Τρούλλω». Δεν ήταν ανεξάρτητη Σύνοδος, αλλά συστηματοποίησε και ολοκλήρωσε το έργο των δύο προηγουμένων Συνόδων, της 5ης και της 6ης, γι’ αυτό, αν και Οικουμενική, ονομάσθηκε: «Πενθέκτη», ως τμήμα εκείνων των Συνόδων, και δεν αριθμήθηκε ως ξεχωριστή Οικουμενική Σύνοδος.

7η Οικουμενική Σύνοδος: 787 μ.Χ. Νίκαια της Βιθυνίας, στο ναό της Αγίας Σοφίας. Συνεκλήθη από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο και τη μητέρα του Ειρήνη την Αθηναία. Παρεβρέθηκαν 367 πατέρες.Στερέωσε και προφύλαξε τις εικόνες αναθεματίζοντας την εικονομαχία και καταδικάζοντας την ιδέα της σχηματοποίησης της αόρατης και άυλης Τριάδος. Εκεί εκφράσθηκε η θεολογία περί της εικονογράφησης του Χριστού και των Αγίων ως κάτι που είδαμε.

8η Οικουμενική Σύνοδος: 879-880 μ.Χ. Κωνσταντινούπολις. Συγκλήθηκε από τον αυτοκράτορα Βασίλειο τον Μακεδόνα. Ηγήθηκαν ο Ορθόδοξος τότε Πάπας της Ρώμης Ιωάννης Η΄ (872-882) και ο Πατριάρχης της Κων/πόλεως Νέας Ρώμης Μεγάλος Φωτιος (858-867, 877-886). Επεκύρωσε τις αποφάσεις της 7ης Οικουμενικής Συνόδου, και καταδίκασε το Φιλιόκβε, που μόλις τότε είχε αρχίσει να επιβάλλεται. [Kαταδίκασε τις αιρετικές Συνόδους του Καρλομάγνου στη Φραγκφούρτη (794) και το Άαχεν (809)].

9η Οικουμενική Σύνοδος: 1341 μ.Χ. Δογμάτισε για την άκτιστη Ουσία και την άκτιστη Ενέργεια του Θεού, καθώς επίσης και για τον Ησυχασμό, καταδικάζοντας τον αιρετικό Βαρλαάμ τον Καλαβρό. Έτσι η Σύνοδος αυτή ασχολήθηκε με θεολογικά ζητήματα, συγκλήθηκε από αυτοκράτορα, (Συνοδικός Τόμος του 1341) και συμμετείχε Θεούμενος (Άγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς), και οι αποφάσεις της έγιναν δεκτές από ολόκληρη την Εκκλησία. Συνεπώς και η Σύνοδος αυτή έχει αξία Οικουμενικής Συνόδου.

Οι ανωτέρω εννέα Οικουμενικές Σύνοδοι, δημοσιεύτηκαν ως ρωμαϊκοί νόμοι υπογεγραμμένοι από τον Αυτοκράτορα αφού προηγουμένως τα πρακτικά τους υπογράφτηκαν από τους πέντε ρωμαίους Πατριάρχες, τους Μητροπολίτες και επισκόπους τους. Ο Αυτοκράτορας συγκαλούσε αυτές τις Οικουμενικές Συνόδους σε συνεργασία με τα Πέντε Ρωμαϊκά Πατριαρχεία της α) Πρεσβυτέρας Ρώμης, β) Κωνσταντινουπόλεως και Νέας Ρώμης, γ) Αλεξανδρείας, δ) Αντιοχείας, στα οποία προστέθηκε το 451 ε) των Ιεροσολύμων. Εξαιρείται η Ένατη Οικουμενική Σύνοδος του 1341 που τα πρακτικά της προσυπέγραψαν μόνο τέσσερις ρωμαίοι Πατριάρχες και επικύρωσε ο ρωμαίος αυτοκράτορας. Απουσίαζε τώρα το Πατριαρχείο της Πρεσβυτέρας Ρώμης που εν τω μεταξύ είχε καταληφθεί βίαια από τους Φράγκους, Λογγοβάρδους, και Γερμανούς με τη βοήθεια των Νορμανδών. Μία σφοδρή επίθεση που ξεκίνησε το 983 και ολοκληρώθηκε το 1009 - 1046. Μετά το 1045 οι Πάπες της Ρώμης εκτός του Βενέδικτου του 10ου (1058-9), δεν ήσαν πλέον Ρωμαίοι αλλά μέλη της φραγκολατινικής αριστοκρατίας που είχε υποδουλώσει τον ρωμαϊκό πληθυσμό.

Μετά τη πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και του αυτοκράτορα, το 1453 τα τέσσερα ρωμαϊκά Πατριαρχεία της Κωνσταντινουπόλεως και Νέας Ρώμης, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων συνέχισαν να συγκαλούν Συνόδους με τις οποίες συνέχισαν τη παράδοση των Οικουμενικών Συνόδων. Ο μόνος λόγος που αυτές οι Σύνοδοι δεν ονομάστηκαν "Οικουμενικές" είναι απλά γιατί ο τίτλος αυτός σημαίνει "Αυτοκρατορικές" επειδή οι αποφάσεις αυτών των Συνόδων γίνονταν τμήμα του Ρωμαϊκού Δικαίου. Με άλλα λόγια οι αποφάσεις των ρωμαϊκών Συνόδων μετά το 1453 είναι τμήματα του Εκκλησιαστικού Δικαίου, αλλά όχι πλέον του αυτοκρατορικού Δικαίου. Δεν υπήρχε πλέον Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και ρωμαίος αυτοκράτορας να εκδίδει ρωμαϊκούς Νόμους. Έτσι αυτές οι Εννέα Οικουμενικές Σύνοδοι ήταν ταυτόχρονα και εκκλησιαστικοί Νόμοι και ρωμαϊκοί Νόμοι. Οι Σύνοδοι που συνήλθαν μετά το 1453 είναι τμήματα του Εκκλησιαστικού Δικαίου με όχι μικρότερο κύρος από τις Οικουμενικές Συνόδους, εκτός από τη φαντασία των συγχρόνων Ορθοδόξων που έχουν εξαπατηθεί από την ρωσική Ορθοδοξία του Μέγα Πέτρου.

Έτσι υπάρχουν σήμερα Ορθόδοξοι που αυτοαποκαλούνται Εκκλησία των Επτά Οικουμενικών Συνόδων. Πολλοί (αδιάβαστοι) Ορθόδοξοι αγνοούν την Όγδοη και την Ένατη Οικουμενική Σύνοδο. Η Όγδοη Οικουμενική Σύνοδος το 879 απλά καταδίκασε αυτούς που "προσθέτουν" ή "αφαιρούν" από το Σύμβολο του 381 καθώς και όσους δεν αποδέχονται τη διδασκαλία περί Εικόνων της Έβδομης Οικουμενικής Συνόδου. Οι Φράγκοι που καταδικάζονται, προς το παρόν δεν αναφέρονται καθαρά, με σκοπό να τους δοθεί η ευκαιρία να αναθεωρήσουν.

Η Ένατη Οικουμενική Σύνοδος το 1341 καταδίκασε το πλατωνικό μυστικισμό του Βαρλαάμ του Καλαβρού, ο οποίος είχε έρθει από τη Δύση ως προσήλυτος στην Ορθοδοξία. Φυσικά η απόρριψη του πλατωνικού τύπου μυστικισμού ήταν παραδοσιακή πρακτική των Πατέρων.

ΠΗΓΗ