Το "λιοντάρι", ο μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, μία ακόμη φορά συλλειτούργησε στα ονομαστήρια του οικουμενιστή Μεσσηνίας!

Κάποτε σχολιάζαμε τους καραγκιόζηδες της πολιτικής. Που άλλα έλεγαν στον κόσμο και άλλα ψήφιζαν. Εκπληκτικοί ως θεατρίνοι. Όταν τους βλέπεις από κοντά, κοντεύεις να τους πιστέψεις ότι είναι αγνοί και με καλές προθέσεις! Τόσο πειστικό ύφος έχουν!

Οι μάσκες σιγά σιγά πέφτουν και στον χώρο της εκκλησίας. Τη μια κάποιοι δεσποτάδες παριστάνουν τους "νταήδες" και τους αντιοικουμενιστές, και την άλλη σπεύδουν να επιβεβαιώσουν την προσήλωση τους στους ηγήτορες του οικουμενισμού.

Τη μια γράφουν άρθρα (ως πρόσωπο!), και την άλλη λένε ότι ως επίσκοποι αναγνωρίζουν τις αιρέσεις ως εκκλησίες (δείτε πχ εδώ).

Και μετά "κάνουν σαν "λυσσασμένοι" όταν τους κόβουν την μνημόνευση...

Για το "λιοντάρι" τον Πειραιώς, γράψαμε και ξαναγράψαμε.
Μία ακόμη φορά επιβεβαιωνόμαστε. ΚΑΙ ΦΕΤΟΣ συλλειτούργησε στα ονομαστήρια του μητροπολίτη Μεσσηνίας..

Μας δουλεύουν.

Ομάδα Εκπαιδευτικών "Ο Παιδαγωγός"

Κάθε χρόνο εκεί. Συλλειτουργεί με τον στυλοβάτη της Παναιρέσεως στην Ελλάδα!

Αρχιερατικό συλλείτουργο για τα ονομαστήρια του Μεσσηνίας

Με κάθε λαμπρότητα τελέστηκε σήμερα η πανηγυρική Θ. Λειτουργία για την εορτή της μνήμης του Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου, καθώς και για τα ονομαστήρια του Σεβ. Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσοστόμου, στον Μητροπολιτικό Ι. Ναό της Υπαπαντής του Χριστού στην Καλαμάτα.

Τη Θ. Λειτουργία τέλεσε ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος, συλλειτουργούντων των Μητροπολιτών Διδυμοτείχου κ. Δαμασκηνού, Πειραιώς κ. Σεραφείμ, Ιλίου κ. Αθηναγόρα, Κηφισίας κ. Κυρίλλου, Μεγάρων κ. Κωνσταντίνου και Σταγών κ. Θεοκλήτου. Συμπροσευχόμενοι παρέστησαν οι Σεβ. Μητροπολίτες Λεοντοπόλεως κ. Γαβριήλ, Φιλαδελφείας κ. Βενέδικτος και ο Θεοφιλ. Επίσκοπος Αμορίου κ. Νικηφόρος.
Τον Θείο Λόγο κήρυξε Μητροπολίτης Σταγών, ο οποίος αναφέρθηκε στην προσωπικότητα του Άγίου και στον εορτάζοντα Μητροπολίτη.
Στη συνέχεια ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας, απευθυνόμενος στο εκκλησίασμα, τόνισε ότι η παρουσία των αδελφών Επισκόπων σήμερα, σε καιρούς κρίσης και αμφισβήτησης, δείχνει την ενότητα του εκκλησιαστικού σώματος, του οποίου επικεφαλής είναι ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος. (...)

Πηγή
το είδαμε εδώ.

ΠΗΓΗ

Άλλο ένα ωραίο" χαρτοπολεμικό άρθρο! Αλλά ο Πειραιώς και οι άνθρωποί του, ας μας εξηγήσουν τι σημαίνει: υποκριτής και ξεδιάντροπος!

Είναι τραγικό

η Εκκλησία

να μην έχει καταδικάσει

όλες αυτές τις

αιρετίζουσες

και βλάσφημες

διακηρύξεις

του Οικουμενικού

Πατριάρχη

ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΟΥΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΟΥ ΟΡΑΜΑΤΟΣ

Έχουμε ήδη και άλλες φορές στο παρελθόν ασχοληθεί με τους Διαθρησκειακούς Διαλόγους και Συνέδρια σε άρθρα και μελέτες μας, όπου τονίσαμε ότι η διοργάνωση των εν λόγω Συνεδρίων και Διαλόγων, εντάσσονται στο ευρύτερο πλαίσιο του Διαθρησκειακού Οικουμενισμού.

Επισημάναμε ακόμη ότι ο Διαχριστιανικός και Διαθρησκειακός Οικουμενισμός αποτελεί το ένα από τα τρία σκέλη ενός γενικότερου παγκοσμίου κινήματος, που έχει σαν μοναδικό σκοπότην δημιουργία μιας Νέας Τάξεως Πραγμάτων, δηλαδή την πολιτική, οικονομική, πολιτισμική και θρησκευτική ενοποίηση όλων των λαών της γης με τελικό στόχο την απόλυτη κυριαρχία του πάνω σ’ όλο τον πλανήτη, σ’ όλη την οικουμένη. Η όλη διαδικασία αυτής της σταδιακής μεταβολής λέγεται και παγκοσμιοποίηση. Στην επίτευξη των στόχων που αφορούν την θρησκευτική ενοποίηση της ανθρωπότητας εντάσσονται, παράλληλα με τα Συνέδρια και τις Συναντήσεις, και η ίδρυση και λειτουργία ενός πλήθους άλλων θρησκευτικών ομοσπονδιών και φόρουμ, όπως το «Παγκόσμιο Κοινοβούλιο Θρησκειών του κόσμου», το «Παγκόσμιο Βήμα Θρησκειών και Πολιτισμών», κ.α.

Τα εν λόγω Συνέδρια προωθούνται από πολιτικούς και θρησκευτικούς ηγέτες, διότι θεωρούνται ως δήθεν αναγκαιότητα για την αντιμετώπιση όχι μόνον του θρησκευτικού και ιδιαίτερα του ισλαμικού φανατισμού, αλλά και άλλων ποικίλων κοινωνικών προβλημάτων που μαστίζουν την ανθρωπότητα, για την προώθηση της παγκόσμιας ειρήνης, της δικαιοσύνης, της ελευθερίας και της αδελφοσύνης μεταξύ των λαών. Στην πραγματικότητα όμως εξυπηρετούν και προωθούν τα σκοτεινά σχέδια της «Νέας Εποχής», την ομογενοποίηση όλων των θρησκειών και την διαμόρφωση μιας νέας παγκόσμιας θρησκευτικής συνειδήσεως, η οποία οφείλει να γίνει κτήμα όλων των λαών της γης, προκειμένου έτσι να οικοδομηθεί ένα νέο θρησκευτικό μόρφωμα: Η πανθρησκεία του Αντιχρίστου. Αυτή δε η Πανθρησκεία παρουσιάζει δύο βασικά χαρακτηριστικά που αποτελούν και την ουσία της: α) Πλήρης αμφισβήτηση της μοναδικότητας και αποκλειστικότητας του Ιησού Χριστού στη σωτηρία μας, και β) Οραματισμό ενός νέου «Μεσσία», που θα φέρει καινούργια παγκόσμια γνώση και ευτυχία, καταργώντας κάθε αποκλειστικότητα πίστεως.

Στα συνέδρια αυτά καλλιεργείται επίσης η αντίληψη, ότι όλες οι θρησκείες πιστεύουν στον ίδιο Θεό, με διαφορετικά ονόματα. Παράλληλα, για να γίνει ακόμη πιο αισθητή και χειροπιαστή, σε λαϊκό επίπεδο, η κυοφορούμενη νέα παγκόσμια θρησκευτική συνείδηση, άρχισαν να ανοικοδομούνται σε διάφορες χώρες της γης διαθρησκειακοί ναοί, όπως αυτός του Βερολίνου, ο οποίος διαθέτει «διαμερίσματα» για προσευχή, Χριστιανών, Μουσουλμάνων και Ιουδαίων!

Το τραγικό σ’ όλη αυτή την ιστορία είναι το γεγονός, ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία μας θεωρείται ως θρησκευτικό και πολιτιστικό μέγεθος, ως μια από τις πολλές θρησκείες του κόσμου. Θεωρείται συνυπεύθυνη για το φαινόμενο της θρησκευτικής βίας και επιστρατεύεται μαζί με τις άλλες θρησκείες για να συμμετάσχει σε Διαθρησκειακούς Διαλόγους και Συνέδρια, με σκοπό να υπηρετήσει εγκόσμιους ρόλους, να συμβάλλει και αυτή στην καταστολή του θρησκευτικού φανατισμού, στην ειρηνική συνύπαρξη των λαών και εν τέλει, ουσιαστικά, στην πραγματοποίηση του πανθρησκειακού οράματος.

Παράλληλα οι πρωτοπόροι των Διαλόγων προωθούν την διοργάνωση Συνδιασκέψεων, στις οποίες προσπαθούν να διερευνήσουν τη φύση και την ιστορία των Διαθρησκειακών Συναντήσεων. Μια τέτοια διεθνής Συνδιάσκεψη πραγματοποιήθηκε στην «Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου» στις 15-16 Σεπτεμβρίου 2017. Σύμφωνα με την ειδησεογραφία:«Η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου σε συνεργασία με το Τμήμα Θεολογίας και Θρησκευτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Exeter (Ηνωμένο Βασίλειο) διοργανώνουν στις 15-16 Σεπτεμβρίου 2017 διεθνή συνδιάσκεψη με θέμα ‘Ορθοδοξία και διαθρησκειακός διάλογος στην εποχή της εκκοσμίκευσης’. Η συνδιάσκεψη θα διερευνήσει τη φύση και την ιστορία των διαθρησκειακών συναντήσεων από ορθόδοξη χριστιανική προοπτική. Επίσης, θα εξετάσει τις ποικίλες χριστιανικές θεολογίες για τις θρησκείες, (συμπεριλαμβανομένου και του σχετικά νέου κλάδου της ‘συγκριτικής θεολογίας’), καθώς και τις επί μέρους πρακτικές του διαθρησκειακού διαλόγου, με ιδιαίτερη έμφαση στη θέση του τελευταίου στη δημόσια σφαίρα κατά την περίοδο μετά την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, (Κρήτη, Ιούνιος 2016)» (Ιστ. ἐδῶ).

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η συνέχεια της ανακοίνωσης: «Ένα κλασικό ερώτημα που απασχολεί τους χριστιανούς όλων των παραδόσεων είναι, εάν οι πιστοί των άλλων θρησκειών δύνανται να ‘σωθούν’ ή, γενικότερα, αν υπάρχουν άλλες θρησκευτικές παραδόσεις που θα μπορούσαν να προσφέρουν απολύτρωση πέρα από την πίστη στον Ιησού Χριστό. Η συνδιάσκεψη έχει σκοπό να προσπελάσει με κριτικό πνεύμα και από μια ορθόδοξη σκοπιά, με έμφαση στην πατερική διδασκαλία, όλα τα κυρίαρχα ‘μοντέλα’ θεολογίας των θρησκειών, τα οποία συζητούν τη λύτρωση στο πλαίσιο των άλλων θρησκειών, όπως λ.χ. το μοντέλο του αποκλεισμού, το περιληπτικό, του πλουραλισμού, κ.ά., τις μεταφιλελεύθερες κριτικές των μοντέλων αυτών, όπως και τη σύγχρονη στροφή προς τη ‘συγκριτική θεολογία’, μακριά από τα αφηρημένα θέματα της σωτηριολογίας, προς μια προσεκτική μελέτη, από την πλευρά των χριστιανών θεολόγων, των κειμένων και των τελετουργιών των άλλων θρησκευτικών παραδόσεων».

Από τη μελέτη της ιστορίας των μέχρι σήμερα Διαθρησκειακών Συναντήσεων και Διαλόγων, διαπιστώνουμε πως η Ορθόδοξη Εκκλησία δέχθηκε δυστυχώς να συμμετάσχει σ’ αυτούς, ωσάν και αυτή να αποτελεί μια θρησκεία όπως όλες οι άλλες θρησκείες του κόσμου. Δεν γνωρίζουμε, αν η επισήμανσή μας αυτή, την οποία θεωρούμε πολύ ουσιαστική,ειπώθηκε στη συνδιάσκεψη, διότι δεν έχουν δημοσιευθεί οι σχετικές εισηγήσεις και τα πορίσματα. Πιστεύουμε ακράδαντα, ότι η Εκκλησία μας είναι ανεπίτρεπτο και απαράδεκτο να συμφύρεται και να εξομοιώνεται με τις άλλες θρησκείες και να επιστρατεύεται, για να υπηρετήσει εγκόσμιες σκοπιμότητες, διότι δεν είναι καν θρησκεία αλλά καινή κτίσις: «Ει τις εν Χριστώ καινή κτίσις» (Β΄Κορ.5,17). Είναι το Σώμα του Χριστού, όπως τονίζει ο Απόστολος Παύλος: «Υμείς δε εστε Σώμα Χριστού και μέλη εκ μέρους» (Α΄Κορ.12,27) και όχι θρησκεία, ανάλογη με εκείνες του κόσμου.

Πέραν τούτου, προκύπτει επίσης και ένα άλλο μεγάλο και ουσιαστικό ζήτημα: Επιτρέπεται ορθόδοξοι ακαδημαϊκοί διδάσκαλοι και καθηγητές Θεολογικών Σχολών, να προβληματίζονται ως προς το ερώτημα: «εάν οι πιστοί των άλλων θρησκειών δύνανται να ‘σωθούν’ ή, γενικότερα, αν υπάρχουν άλλες θρησκευτικές παραδόσεις που θα μπορούσαν να προσφέρουν απολύτρωση πέρα από την πίστη στον Ιησού Χριστό»; Είναι δυνατόν να τίθεται προς συζήτηση το παρά πάνω ερώτημα σε ορθόδοξο επιστημονικό συνέδριο, του οποίου η απάντηση έχει δοθεί άπαξ διά παντός μέσα από τον θεόπνευστο λόγο της αγίας Γραφής; Δε διάβασαν ποτέ τον λόγο του Κυρίου: «εγώ ειμι η θύρα· δι εμού εάν τις εισέλθῃ, σωθήσεται» (Ιω.10,9); Δεν είπε ο Χριστός: «εγώ ειμί η οδὸς καὶ η αλήθεια καὶ η ζωή· ουδεὶς έρχεται πρὸς τὸν πατέρα ειμή δι᾿εμού» (Ιω. 14,6); Δε διάβασαν ποτέ τον θεόπνευστο λόγο του αποστόλου Πέτρου, απολογουμένου ενώπιον των Ιουδαίων, ότι:«ουκ έστιν εν άλλω ουδενί η σωτηρία ούτε γαρ όνομα εστίν έτερον υπό τον ουρανόν το δεδομένον εν ανθρώποις εν ω δει σωθήναι ημάς» (Πραξ.4,12); Μπορούμε να συζητούμε θέματα, στα οποία δεν χωράει συζήτηση; Αν οι θρησκείες του κόσμου προσφέρουν σωτηρία, τότε δεν θα ήταν περιττή η ενανθρώπηση του Θεού Λόγου; Πως είναι δυνατόν να σωθεί ένας οπαδός οποιασδήποτε θρησκείας, χωρίς να αναγεννηθεί «δι’ ύδατος και πνεύματος» (Ιωάν.3,7) και χωρίς την ένωσή του με το Χριστό; Πως είναι δυνατόν να σωθεί κάποιος, που δεν κοινωνεί το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου, αφού, κατά την διαβεβαίωσή Του: «αμήν, αμήν λέγω υμίν, εάν μη φάγητε την σάρκα του υιού του ανθρώπου και πίητε αυτού το αίμα, ουκ έχετε ζωήν εν εαυτοίς. Ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα έχει ζωήν αιώνιον, και εγώ αναστήσω αυτόν εν τη εσχάτη ημέρα» (Ιωάν.6,53-54); Αφήνει ο Χριστός κανένα περιθώριο σωτηρίας έξω από τα όρια της Εκκλησίας Του και χωρίς την ένωση μαζί Του, μέσω του παναγίου Σώματος και Αίματός Του; Ασφαλώς όχι!

Βέβαια στο σημείο αυτό πρέπει να υπογραμμίσουμε, ότι δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός, ότι πολλοί σύγχρονοι θεολόγοι και ακαδημαϊκοί διδάσκαλοι κάθονται και προβληματίζονται πάνω σε ερωτήματα, στα οποία η Εκκλησία μας έχει δώσει οριστική και τελεσίδικη απάντηση εδώ και 20 αιώνες. Δεν χρειάζεται να προβληματίζονται τα μέλη της Συνδιασκέψεως του Βόλου να δώσουν απάντηση, διότι την απάντηση την έχουν δώσει ήδη σήμερα κορυφαίοι εκκλησιαστικοί Ηγέτες και Πατριάρχες. Και ξέρετε ποια είναι η απάντησή τους; Δεν είναι η απάντηση, που μας δίνει η Εκκλησία με τον θεόπνευστο λόγο της, αλλά η ακριβώς αντίθετη. Σήμερα υπάρχουν δυστυχώς Προκαθήμενοι Εκκλησιών και Πατριάρχες, οι οποίοι έφθασαν στο σημείο να διακηρύσσουν δημοσίως, ότι υπάρχει σωτηρία και στις άλλες θρησκείες και αυτό ακριβώς είναι το όντως εκπληκτικό, αλλά συγχρόνως και το εξόχως τραγικό. Τρανταχτό παράδειγμα ο Παν. Οικουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαίος, ο οποίος για λόγους πολιτικής, διεκήρυξε ότι «Όλες οι θρησκείες είναι οδοί σωτηρίας»1 και ότι «Το Κοράνιο, [που αντιγράφει τον Άρειο κηρύσσοντα, ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός έγινε από λάσπη, (!!!), όπως; Ο Αδάμ, (Σούρα 18, στ.65)], (και οι Γραφές των άλλων θρησκειών) είναι ‘ίσο με την Αγία Γραφή και ιερό όπως αυτή’»;2 Το δε ακόμη τραγικότερο ξέρετε ποιο είναι; Το γεγονός ότι σήμερα έχει, σε τέτοιο βαθμό, αδρανήσει και παραλύσει το Συνοδικό Σύστημα της Εκκλησίας μας, σε παγκόσμιο επίπεδο, ώστε να μην υπάρχει η δυνατότητα να συγκροτηθεί ούτε μία Τοπική, έστω, Σύνοδος, η οποία να καταδικάσει όλες αυτές τις αιρετίζουσες και βλάσφημες διακηρύξεις!

Ορισμένοι θεολόγοι, προκειμένου να στηρίξουν τον ισχυρισμό τους, ότι υπάρχει σωτηρία και εκτός της Εκκλησίας, στους αιρετικούς και στους αλλοθρήσκους, έπλασαν μια καινοφανή θεωρία, εντελώς αμάρτυρη και αστήρικτη στην Εκκλησία, την λεγομένη «Οικονομία του Αγίου Πνεύματος». Σύμφωνα μ’ αυτήν το άγιο Πνεύμα δεν δεσμεύεται να σώσει τον άνθρωπο και εκτός της Εκκλησίας. Δικαιολογούν αυτό τον ισχυρισμό τους επικαλούμενοι τον λόγο του Κυρίου «το πνεύμα όπου θέλει πνει», (Ιω.3,8), τον οποίο όμως διαστρέφουν, διότι εδώ ο Κύριος σαφέστατα δεν ομιλεί περί του Αγίου Πνεύματος, αλλά περί του ανέμου! Το Άγιο Πνεύμα ενεργεί στους εκτός της Εκκλησίας όχι ερήμην του απολυτρωτικού έργου του Χριστού, αλλά με σκοπό να τους οδηγήσει στην πίστη στο Χριστό και να τους καταστήσει μέλη της Εκκλησίας, αφού όπως μας βεβαιώνει ο Κύριος, ομιλώντας περί του Παρακλήτου: «εκείνος, [ο Παράκλητος] εμὲ δοξάσει, ότι εκ τού εμού λήψεται και αναγγελεί υμίν» (Ιω.16,14). Κλασικό παράδειγμα η περίπτωση του εθνικούΚορνηλίου, (βλ. Πράξεις κεφ. 10), ο οποίος κατηχούμενος από τον απόστολο Πέτρο, λαμβάνει το Πνεύμα το άγιο και στη συνέχεια βαπτίζεται και γίνεται μέλος της Εκκλησίας.

Οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας θεολογούν επί τη βάσει της θείας Αποκαλύψεως και μας βεβαιώνουν, ότι μόνον εν Χριστώ και διά της Εκκλησίας υπάρχει σωτηρία. Τώρα, το τι θα κάνει ο Θεός με όσους δεν μπόρεσαν, για αντικειμενικούς λόγους και παρά την θέλησή τους, να γίνουν μέλη της Εκκλησίας, διά του αγίου Βαπτίσματος, αυτό είναι ένα μυστήριο, το οποίο δεν μας αποκάλυψε ο Θεός. Μεγάλοι δογματολόγοι της Εκκλησίας μας, όπως, ο μακαριστός Π. Τρεμπέλας, ο αείμνηστος π. Ι. Ρωμανίδης κ.α. αναφέρουν, ότι η σωτηρία των εκτός της Εκκλησίας είναι ένα ερώτημα, στο οποίο δεν μας απαντά ο θεόπνευστος λόγος της αγίας Γραφής. Οι άγιοι Πατέρες τρομάζουν ακόμα και μπροστά στο θάνατο των αβαπτίστων νηπίων, τέκνα πιστών γονέων της Εκκλησίας, για την μετά θάνατον τύχη τους, πόσο μάλλον για τους οπαδούς των διαφόρων θρησκειών! Δεν θα πρέπει επομένως να πολυπραγμονούμε και να επιχειρούμε να δώσουμε δικές μας απαντήσεις πάνω σε θέματα, στα οποία ο λόγος του Θεού σιωπά.

Περαίνοντας, εκφράζουμε την πικρία και την ανησυχία μας για την εισβολή στο χώρο της σύγχρονης ορθόδοξης διανόησης των πλέον ακραίων σχολαστικών σχημάτων της δυτικής «χριστιανοσύνης». Οι ενασχολήσεις και το χειρότερο η διατύπωση νεοφανών «θεολογικών» δοξασιών, όπως η «σωτηρία των εκτός της Εκκλησίας», αποτελούν μια λίαν επικίνδυνη κατάσταση στο χώρο της Ορθοδόξου πίστεώς μας. Στόχος των δοξασιών αυτών είναι να «απαλύνουν» τις κραυγαλέες πλάνες των αιρετικών και αλλοθρήσκων και να«γεφυρώσουν» το απύθμενο χάσμα που υπάρχει μεταξύ της Εκκλησίας του Χριστού και των θρησκειών του κόσμου, με απώτερο στόχο την συνένωση των θρησκειών και τη δημιουργία της Πανθρησκείας. Να αμβλύνουν το Ορθόδοξο αισθητήριο, το οποίο βάζει στεγανά πλαίσια στη σχέση μας με τους αιρετικούς και τους αλλοθρήσκους. Καλούμε λοιπόν τους πιστούς μας, να μην δίνουν προσοχή στα μηνύματα που θέλουν να «περάσουν» σ’ αυτούς οι Διαθρησκειακές Συναντήσεις, με τα ωραιοποιημένα συνθήματα της ειρήνης, της συναδέλφωσης των ανθρώπων και της αλληλεγγύης. Την πραγματική και μόνιμη ειρήνη και συναδέλφωση των ανθρώπων και των λαών τη δίνει μόνον ο Χριστός, η ένσαρκη ειρήνη και αγάπη και όχι τα ετερόκλητα θρησκευτικά σχήματα του πτωτικού κόσμου!

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

1Ἐπίσκεψις 603, 15 καί 523 (Γενεύη 1995) 12 και 511 (30-11-1994) και 494 (Γενεύη 1994) 23, Ὀρθόδοξος Τύπος 11-9-2009, Ἀδέσμευτος Τύπος (Μήτση) 21-9-2004
2Ἀντιφώνηση πρὸς τὸν πρόεδρο τοῦ Ἰρὰν Mohamend Khatami στὶς 13-1-2002. Ἐπισκεψις 606, 2, Ὀρθόδοξος Τύπος 15-3-2002.

Πηγή

ΠΗΓΗ

ΠΕΡΙ ΑΓΑΘΩΝ ΠΡΟΘΕΣΕΩΝ! --Τις "αγαθές" προθέσεις του αιρετικού Πάπα, π. Παύλε, τις ξέρουμε. Για τις "αγαθές" προθέσεις του αιρετικού Βαρθολομαίου, πότε θα μας μιλήσετε;

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 17η Ιουλίου 2017 

ΠΟΣΟ ΑΓΑΘΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ»;

(Σχόλιο σε πρόσφατη επιστολή του «πάπα» Φραγκίσκου)

Είναι απορίας άξιο, πως δεν μπορούν να κατανοήσουν κάποιοι ορθόδοξοι, υψηλά ιστάμενοι, τις πραγματικές προθέσεις του αιρετικού παπισμού, όταν εκείνος τις εκφράζει με πλήρη σαφήνεια, μη αφήνοντας κανένα περιθώριο υποχωρήσεων, από τις συσσωρευμένες εδώ και δέκα αιώνες κακοδοξίες του; Αυτό που μπορεί να διακρίνει ο απλός πιστός ορθόδοξος χριστιανός, δε μπορούν, ή το χειρότερο, δε θέλουν να δουν οι θιασώτες της «ενώσεως των εκκλησιών», ορθόδοξοι Πατριάρχες, Αρχιερείς, Καθηγητές κλπ. 

Ο παπισμός παραμένει απόλυτα «γαντζωμένος» στις δεκάδες πλάνες του, τις οποίες εισήγαγε στην «εκκλησία» του, αφότου αποκόπηκε από την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Τις εφεύρε και τις εισήγαγε, και τις θεσμοθέτησε ως δόγματα πίστεως, κατά καταφανή παρερμηνεία των Ιερών Γραφών, κατά προκλητική παράβαση των Ιερών Κανόνων, κατά ασεβή καταφρόνηση της Ιεράς Παραδόσεως της Εκκλησίας, της πρώτης χιλιετίας, τα οποία «βάπτισε» ως «περαιτέρω θεολογική ανάπτυξη»!

Για το παρόν σχόλιό μας πήραμε αφορμή από πρόσφατη ευχαριστήρια επιστολή του «πάπα» Φραγκίσκου προς τον Παναγιώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο, «για τη συνέχιση της παραδόσεως ανταλλαγής αντιπροσωπειών μεταξύ Παλαιάς και Νέας Ρώμης κατά τας θρονικάς εορτάς των δύο Εκκλησιών». Η επιστολή δημοσιεύτηκε στην γαλλική εφημερίδα «CHRETIENS EN MARCHE» και αναδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα των εν Ελλάδι Ρωμαιοκαθολικών «ΚΑΘΟΛΙΚΗ» (30-4-2017).

Κατ’ αρχήν θέλουμε να δηλώσουμε την αντίθεσή μας στην καθιέρωση αυτού του είδους τις εορτές στην Εκκλησία μας. Κι’ αυτό διότι είναι αμάρτυρες στην δισχιλιόχρονη ιστορία της Εκκλησίας μας και καθιερώθηκαν, τα τελευταία χρόνια, κατά μίμηση του εορτασμού θρονικής εορτής στο Βατικανό. Οι άγιοι Πατέρες δεν εόρταζαν θρονικές εορτές, διότι η επισκοπική διακονία τους δεν ήταν μέσο προσωπικής καταξίωσης, αλλά θεσμός μαρτυρίας του Εσταυρωμένου Λυτρωτή μας Χριστού και τόπος προσωπικού μαρτυρίου. Οι «θρόνοι» τους δεν είχαν καμιά αντιστοιχία με τους θρόνους των εγκοσμίων αρχόντων, οι οποίοι εόρταζαν την αναρρίχησή τους σ’ αυτούς, αλλά σταυρική διακονία του λαού του Θεού.

Στην επιστολή του ο «πάπας» Φραγκίσκος τόνισε πως «Η ανταλλαγή αντιπροσωπιών μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινουπόλεως, με την ευκαιρία των αντιστοίχων εορτών τους, προς τιμήν των Αποστόλων Αδελφών Πέτρου και Ανδρέα, αποτελεί ορατό σημείο των βαθιών δεσμών, οι οποίοι ήδη μας ενώνουν». Λυπούμαστε, που θα διαφωνήσουμε με τον «άγιο πατέρα», διότι οι όποιες εορταστικές φιέστες δε μπορούν να δηλώσουν κανένα «σημείο ορατών βαθιών δεσμών» μεταξύ της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας και του αποκοπέντος από Αυτή παπισμού, όπως και όλων των αιρέσεων. Ορατό και πραγματικό σημείο ενότητας αποτελεί η κοινή πίστη, όπως την θεσμοθέτησε η εν Αγίω Πνεύματι οδηγούμενη Εκκλησία (Ιωάν. 16,13), απαλλαγμένη από την λεγομένη «περαιτέρω θεολογική ανάπτυξη» του παπισμού τα τελευταία χίλια χρόνια. Δεν υπάρχουν δύο Εκκλησίες, Ρώμης και Κωνσταντινουπόλεως, αλλά μία Εκκλησία, η Ορθόδοξη, η οποία αποτελεί την φυσική και ιστορική συνέχεια της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού.

Στη συνέχεια ο κ. Φραγκίσκος αναφέρει: «Αποτελεί ταυτόχρονα μια έκφραση ολόθερμης επιθυμίας μας για μια βαθύτερη εκκλησιαστική κοινωνία, μέχρι την ημέρα, κατά την οποία, αν ο Θεός το θέλει, θα μπορούμε να μαρτυρούμε την αμοιβαία μας αγάπη, συμμετέχοντας στην ίδια ευχαριστιακή τράπεζα». Ο Θεός, κ. Φραγκίσκε, το θέλει και δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία περί αυτού, παρ’ όλο που χρησιμοποιείτε το δυνητικό «αν», εσείς το θέλετε πραγματικά; Μήπως για σας η «ένωση» σημαίνει υποταγή στην «θέοθεν» παντοκρατορία σας; Αν θέλετε όντως την «ένωση» δεν έχετε παρά να απομακρύνετε τις δεκάδες πλάνες από την «εκκλησία» σας και να επιστρέψετε στην Μία Εκκλησία, από εκεί που αποσκιρτήσατε. Το πράγμα είναι απλό, εσείς το κάνετε δύσκολο και ακατόρθωτο με την εμμονή σας στις πλάνες και τις κακοδοξίες σας! Όσο για την «μαρτυρία της αμοιβαίας αγάπης», ψάξτε στο διάβα της ιστορίας της «εκκλησίας» σας να δείτε από πού λείπει!

Εν συνεχεία ο κ. Φραγκίσκος έγραψε: «Για τους Καθολικούς αποτελεί πηγή μιας πραγματικής ενθαρρύνσεως το γεγονός ότι η δέσμευση υπέρ αποκαταστάσεως της ενότητας των χριστιανών επικυρώθηκε κατά την Αγίαν και Μεγάλη Σύνοδο των Ορθοδόξων Εκκλησιών, κατά τον περασμένο Ιούνιο, στην Κρήτη». Στα λόγια του «πάπα» φανερώνεται περίτρανα το γεγονός, ότι τα κείμενα της «Συνόδου» της Κρήτης, έχουν τη δυνατότητα να ερμηνεύονται κατά το δοκούν από όλους, από τους ορθοδόξους ως ορθόδοξα και τους αιρετικούς ως οικουμενιστικά.

[σ.σ.: Γιατί, π. Παῦλε Δημητρακόπουλε, ταυτίζετε τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο καὶ τοὺς ἄλλους Οἰκουμενιστὲς μὲ τοὺς Ὀρθοδόξους; Μήπως εἶναι π.χ. μὲ τοὺς Ὀρθοδόξους ὁ Μεσσηνίας καὶ τόσοι ἄλλοι, ποὺ τελευταίως ὑπερασπίστηκε(αν) τὶς ἀποφάσεις τῆς Συνόδου, ὡς "ὀρθόδοξες"; Εἶναι ὅλοι αὐτοὶ Ὀρθόδοξοι ἢ Παναιρετικοὶ Οἰκουμενιστές; Ἢ μήπως θεωρεῖτε τὸν Πατριάρχη Παναιρετικὸ Οἰκουμενιστή; Ἂν ναί, γιατί δὲν τὸ ὁμολογεῖτε; Μήπως γιατὶ ὁ Μητροπολίτης σας κ. Σεραφείμ, φτιάχνει καὶ στέλνει δῶρο τὸ ποτρταῖτο τοῦ Πατριάρχη, καλεῖ στὴν Πειραιᾶ ἢ λαμβάνει μέρος σὲ συλλείτουργα ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα μὲ ὅλους τοὺς φανερὰ Οἰκουμενιστὲς Μητροπολίτες;]. 

 Αλλά ας μην αισιοδοξούν οι «καθολικοί», για την «δέσμευση» της «Σύνοδο» της Κρήτης, «υπέρ αποκαταστάσεως της ενότητας των χριστιανών». Όσες «δεσμεύσεις» και αν πάρουν «Σύνοδοι», αν δεν
υπάρξει μετάνοια και επιστροφή των αιρετικών στην Εκκλησία, «ένωση» δε θα υπάρξει. Να είναι σίγουρος γι’ αυτό, διότι η Ορθοδοξία δεν είναι παπισμός, να εφαρμόζονται αποφάσεις άνωθεν. Εδώ θα πρέπει να αποφασίσει σύμπαν το ορθόδοξο πλήρωμα, κλήρος και λαός, ο φύλακας της Ορθοδόξίας, αφού διαπιστώσει ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις, και κύρια η κοινή απαραχάρακτη πίστη.

Ακολούθως ο κ. Φραγκίσκος γράφει τα εξής: «Ωστόσο, η ιστορία των σχέσεων μεταξύ των χριστιανών σημαδεύτηκε επώδυνα από συγκρούσεις, οι οποίες άφησαν βαθιά αποτυπώματα στη μνήμη των πιστών. Για το λόγο αυτό ορισμένοι από τους πιστούς παραμένουν προσηλωμένοι στις νοοτροπίες του παρελθόντος». Να υποθέσουμε ότι τα λόγια του αυτά είναι μια «κρίση ενοχών» για την εδώ και δέκα αιώνων εγκληματικής τακτικής του παπισμού κατά της Εκκλησίας; Μακάρι να ήταν έτσι! Αλλά, ο κ. Φραγκίσκος «τσουβαλιάζει» στις «επώδυνες συγκρούσεις»και την Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία όμως υπήρξε το διαχρονικό θύμα του παπισμού. Ξεφυλλίζοντας την ιστορία, μπορούμε να δούμε τις θηριωδίες των παπικών κατά των «αιρετικών» Ορθοδόξων, είτε αυτές είναιοι Σταυροφορίες, είτε η εγκληματική δράση της Ουνίας στην Ανατολική Ευρώπη, είτε η γενοκτονία των 850.000 Ορθοδόξων Σέρβων, κατά το Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, είτε η πρόσφατη συμμετοχή του Βατικανού στον πόλεμο των δυτικών κατά των Σέρβων, κ.α. Ρωτάμε τον κ. Φραγκίσκο: πότε υπήρξε «επώδυνη σύγκρουση» από μέρους της Ορθοδοξίας κατά του παπισμού; Ποτέ! Αλλά υπάρχει κρυμμένη στα λόγια του και δολιότητα: βλέπει στην αντίδραση των Ορθοδόξων για την «ένωση των εκκλησιών»εμπάθεια για τους παπικούς και όχι την εμμονή μας στην αλήθεια! Όμως, ένα είναι σίγουρο: αν κάποτε ο παπισμός αποβάλει τις πλάνες του και επιστρέψει στην Εκκλησία, όλοι μας θα ξεχάσουμε το παρελθόν και θα αγκαλιάσουμε τους παπικούς ως αγαπητούς αδελφούς μας. Αλλά μόνο έτσι!

Εν συνεχεία ο κ. Φραγκίσκος αναφέρεται στους περιβόητους θεολογικούς διαλόγους, με τους οποίους «οι Καθολικού και οι Ορθόδοξοι άρχισαν να αναγνωρίζονται αμοιβαία ως Αδελφοί και ως Αδελφές, και να εκτιμούν ο καθένας τα δώρα του άλλου». Ας μας επιτρέψει ο κ. Φραγκίσκος να έχουμε τις επιφυλάξεις μας για την πορεία των θεολογικών διαλόγων μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών, οι οποίοι εδώ και τριανταπέντε χρόνια, όχι μόνο δεν τελεσφόρησαν, αλλά κατάντησαν «ανόσιο παίγνιο»(κατά την ρήση του επί χρόνια Συμπροέδρου του Διαλόγου,Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας κ. Στυλιανού). Κι’ αυτό οφείλεται αποκλειστικά στην πεισματική άρνηση των παπικών να αποβάλλουν τις συσσωρευμένες κακοδοξίες τους. Αλλά όμως πραγματικούς αδελφούς και αδελφές δημιουργεί η κοινή πίστη στο Χριστό, που είναι το κοινό μας Σώμα.Οι αιρετικοί είναι εκτός του Σώματος του Χριστού και ως εκ τούτου όχι πραγματικοί αδελφοί, με την εκκλησιαστική έννοια. Πραγματικοί αδελφοί θα γίνουμε, αν γίνουμε κάποτε, όταν θα κοινωνήσουμε ομού από το Άγιο Ποτήριο το πανάγιο Σώμα και το Αίμα του Χριστού μας.

Καταλήγει ο κ. Φραγκίσκος με το εξής αποκαλυπτικό των πραγματικών του προθέσεων για την «ένωση των εκκλησιών»: «Αν και πολλά ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα (σ.σ. στους διαλόγους), η κοινή σκέψη για τη σχέση ανάμεσα σε Συνοδικότητα και Πρωτείο κατά την πρώτη χιλιετία μπορεί να προσφέρει ένα ασφαλές θεμέλιο, για να διακρίνουμε με ποιο τρόπο το Πρωτείο θα μπορεί να ασκείται στην Εκκλησία, όταν οι Χριστιανοί της Ανατολής και της Δύσεως θα φθάσουν επί τέλους στη συμφιλίωσή τους». Δε μπορούμε να φανατιστούμε πιο επίσημη και κατηγορηματική δήλωση του κ. Φραγκίσκου ότι δεν έχει την παραμικρή διάθεση να αποβάλλει το δαιμονικής εμπνεύσεως Πρωτείο! Το πρόβλημα για εκείνον δεν είναι η αποβολή του, αλλά ο τρόπος αποδοχής του από τους «Χριστιανούς της Ανατολής», η προσπάθεια «ορθοδοξοποίησής» του! Απώτερος σκοπός του είναι η πραγματοποίηση του χιλιόχρονου ονείρου του για την υποταγή της Ορθοδοξίας στην εξουσία του, του οποίου η Συνοδικότητα θα είναι«συμβουλευτικό σώμα» για αυτόν!

Κλείνοντας το σχόλιό μας θα θέλαμε να τονίσουμε για πολλοστή φορά πως οι προθέσεις του παπισμού παραμένουν αναλλοίωτες εδώ και δέκα αιώνες. Και θα παραμένουν ωσαύτως, μέχρι να πάψει ο δυτικός Χριστιανισμός να υπάρχει με αυτή τη μορφή, μέχρι να γίνει και πάλι Εκκλησία! Γεγονός που δυστυχώς δεν θέλουν να αντιληφθούν οι δικοί μας ορθόδοξοι θιασώτες της «ενώσεως των εκκλησιών». Θυμούμαστε από τα φοιτητικά μας χρόνια τα λόγια ενός σοφού καθηγητή μας: Ο παπισμός, μπορεί κάποτε να αναιρέσει όλες τις συσσωρευμένες πλάνες και κακοδοξίες του. Το μόνο που δε θα αναιρέσει ποτέ είναι το εξουσιαστικό Πρωτείο, διότι αυτό είναι η ραχοκοκαλιά του παπισμού, είναι η ίδια η ύπαρξή του. Όταν αρνηθεί το Πρωτείο, θα καταρρεύσει ο ίδιος ως χάρτινος πύργος και στη θέση του θα συσταθεί η Εκκλησία. Τότε και μόνον τότε!


Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

ΠΗΓΗ

Φραγγέλιο από την Μητρόπολη Πειραιώς κατά της ένοχης σιωπής των Αγιορειτών: Μην φοβάστε, μην δειλιάζετε, μην σκέφτεστε τα χρήματα, μη συμπορευτείτε με τους σύγχρονους εκκλησιαστικούς ηγέτες, Πατριάρχες και αρχιεπισκόπους, που έχουν διαβρωθεί από την παναίρεση του Οικουμενισμού

Πριν από ενάμισι μήνα περίπου το ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ σε άρθρο του με τίτλο “Χωνευτήρι ζιζανίων της νοθευμένης πίστης το Άγιο Όρος; Τι κάνουν οι «περιβολάρχες» στο «περιβόλι της Παναγιάς»;” είχε κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για την στάση των Αγιορειτών σε σχέση με τα οικουμενιστικά σχέδια του Φαναρίου και την Σύνοδο του Κολυμπαρίου.

Σήμερα, στην ίδια λογική, για φόβο και δειλία απέναντι σε όσα οικουμενιστικά και δυσώδη διαδραματίζονται στους κόλπους της Ορθοδοξίας κατηγορεί τις αγιορείτικες μονές η Μητρόπολη Πειραιώς. Σε ανακοινωσή του το γραφείο αιρέσεων και παραθρησκειών της Μητρόπολης αναφέρεται: “είναι γνωστή η ένοχη σιωπή, δυστυχώς, που ακολουθούν εδώ και αρκετά χρόνια όλες σχεδόν οι αγιορειτικές Μονές, με το πρόσχημα της διακρίσεως, πίσω από το οποίο προφανώς κρύβεται ο φόβος και η δειλία”.

Με αφορμή και την αυριανή ετήσια επέτειο της Συνόδου του Κολυμπαρίου η Μητρόπολη τονίζει : “Είναι εκπληκτικό, άλλα συγχρόνως και τραγικό, το γεγονός ότι το Άγιον Όρος, εδώ και ένα χρόνο περίπου μετά την εν λόγω «Σύνοδο», εξακολουθεί να φοβείται να λάβει επίσημη θέση και να καταγγείλει με θάρρος και ομολογιακό φρόνημα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και σ’ όλο τον Ορθόδοξο κόσμο, όσα απαράδεκτα απεφασίσθησαν στην «Σύνοδο» και να εισηγηθεί την απόρριψη, αν μη τι άλλο, τουλάχιστον του κειμένου με τίτλο: «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον»”.

Απορεί που η προ ενάμισι μήνα Διπλή Σύναξη δεν έλαβε αποφάσεις ενώ ασκεί κριτική για τους συνεχιζόμενους διωγμούς από τις αγιορείτικες Μονές κελλιωτών Πατέρων.

Υπονοεί μάλιστα πως σιωπούν λόγω των κονδυλίων που χρειάζονται για τις ανάγκες των μοναστηριών και τέλος καλέι: “Μην προτιμήσετε τις ανέσεις, τις ευκολίες και την πρόσκαιρη δόξα του ηγουμενικού Σας αξιώματος. Μη συμπορευτείτε με τους σύγχρονους εκκλησιαστικούς ηγέτες, Πατριάρχες και αρχιεπισκόπους, που έχουν διαβρωθεί από την παναίρεση του Οικουμενισμού και εγκωμιάζουν την «Σύνοδο» της Κρήτης”.

Αναλυτικά η ανακοίνωση:

ΕΚΤΑΚΤΗ ΔΙΠΛΗ ΣΥΝΑΞΗ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΡΟΥΤΙΝΑΣ Ή ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΑΣ;

Το αγιώνυμο Όρος υπήρξε ανέκαθεν, στην ιστορική του πορεία, το ισχυρό προπύργιο της Ορθοδοξίας, ο ισχυρός κυματοθραύστης των ποικιλώνυμων αιρέσεων, ο θεματοφύλακας της Ορθοδόξου πίστεως, την οποία μας παρέδωσαν οι άγιοι και θεοκήρυκες απόστολοι και διατήρησαν απαραχάρακτη οι άγιοι και θεοφόροι Πατέρες διά των αγίων Οικουμενικών Συνόδων. Ανέδειξε διά μέσου των αιώνων πλήθος οσιομαρτύρων και νεομαρτύρων, όπως οι άγιοι οσιομάρτυρες οι υπό των λατινοφρόνων, (Πατριάρχου Ιωάννου Βέκκου και αυτοκράτορος Μιχαήλ Η΄ του Παλαιολόγου), μαρτυρήσαντες το 1275, αλλά και πολλούς άλλους οσίους μοναχούς που κατά καιρούς εδιώχθηκαν, φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν, ή μαρτύρησαν για να κρατήσουν απαραχάρακτη την Ορθόδοξη πίστη. Το ρωμαλέο Ορθόδοξο εκκλησιαστικό φρόνημα των αγιορειτών Πατέρων, όπως πάντα ασυμβίβαστο και μαχητικό, εκδηλώθηκε στα νεώτερα χρόνια, στην δεκαετία του 70, μετά την Άρση των Αναθεμάτων μεταξύ Ορθοδοξίας και παπικής αιρέσεως το 1965, επί των ημερών του Οικουμενικού Πατριάρχου κυρού Αθηναγόρου και του Πάπα Παύλου του ΣΤ΄, με την εξέγερση των περισσοτέρων αγιορειτικών Μονών, όλων των Σκήτεων και πολλών κελλιωτών Πατέρων, (μεταξύ αυτών και του αγίου Παϊσίου), και την διακοπή υπ’ αυτών της μνημονεύσεως των ονομάτων του κυρού Αθηναγόρου και του διαδόχου του Δημητρίου. Είναι γνωστήεπίσης η ομολογιακή και αγωνιστική στάση που τήρησε επί δεκαετίες το Άγιον Όρος στην πορεία των Διαχριστιανικών Διαλόγων και ιδιαιτέρως η σημαντικότατη συμβολή του στην ανάδειξη της χρεοκοπίας των Διαλόγων με τους Μονοφυσίτες στην δεκαετία του 90.

Ωστόσο είναι επίσης γνωστή και η ένοχη σιωπή, δυστυχώς, που ακολουθούν εδώ και αρκετά χρόνια όλες σχεδόν οι αγιορειτικές Μονές, με το πρόσχημα της διακρίσεως, πίσω από το οποίο προφανώς κρύβεται ο φόβος και η δειλία. Πρόκειται για την ένοχη σιωπή απέναντι σε μία σωρεία οικουμενιστικών παρεκτροπών από την πλευρά του Οικουμενικού Πατριαρχείου και όχι μόνον. Σιωπή, η οποία συνεχίζεται ακόμη και μέχρι σήμερα, μετά δηλαδή την «Σύνοδο» της Κρήτης. Είναι εκπληκτικό, άλλα συγχρόνως και τραγικό, το γεγονός ότι το Άγιον Όρος, εδώ και ένα χρόνο περίπου μετά την εν λόγω «Σύνοδο», εξακολουθεί να φοβείται να λάβει επίσημη θέση και να καταγγείλει με θάρρος και ομολογιακό φρόνημα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και σ’ όλο τον Ορθόδοξο κόσμο, όσα απαράδεκτα απεφασίσθησαν στην «Σύνοδο» και να εισηγηθεί την απόρριψη, αν μη τι άλλο, τουλάχιστον του κειμένου με τίτλο: «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον». Πονάει και θλίβεται κανείς, όταν αναλογίζεται ότι αι πάλαι ποτέ διαλάμψασαι για τους αντιαιρετικούς των αγώνες Ιερές Μονές του αγίου Όρους,τώρα έχουν φθάσει σε τέτοια πνευματική καθίζηση, ώστε να μην έχουν το θάρρος και την τόλμη, να πράξουν το αυτονόητοκαι να μιμηθούντους προκατόχους των.

Την 1η Μαΐου ε. ε., Δευτέρα των Μυροφόρων, πραγματοποιήθηκε στις Καρυές του Άθωνα, έκτακτη Διπλή Σύναξη των Ιερών Μονών του Αγίου Όρους, προκειμένου να συζητηθούν και να ληφθούν αποφάσεις πάνω σε σημαντικά θέματα που αφορούν την αγιορείτικη Πολιτεία, αλλά και γενικότερα. Με αγωνία περίμενε ο πιστός λαός του Θεού να πληροφορηθεί, αν οι αγιορείτες Πατέρες σ’ αυτή τουλάχιστον τη Σύναξη, συζήτησαν και έλαβαν κάποια επίσημη θέση πάνω στην «Σύνοδο» της Κρήτης και τις αποφάσεις που αυτή έλαβε, αφού όπως είναι γνωστό, η εν λόγω «Σύνοδος» αποτέλεσε, ένα παγκόσμιο, όσο και κατ’ εξοχήν θλιβερό, εκκλησιαστικό γεγονός, που έχει καταγραφεί στην ιστορία της Εκκλησίας μας. Δυστυχώς δεν ανακοινώθηκε τίποτε και ως εκ τούτου δε γνωρίζουμε, αν συζητήθηκαν οι αποφάσεις της «Συνόδου» της Κρήτης, και πως αυτές αξιολογήθηκαν. Το μόνο που είναι γνωστό μέχρι στιγμής είναι οι συνεχιζόμενοι διωγμοί από τις αγιορείτικες Μονές των κελλιωτών Πατέρων. Οι πατέρες αυτοί βρίσκονται σε απόγνωση, μη έχοντες, που να βρουν φιλοξενία και διαμονή.

Προ ημερών διαβάσαμε στο διαδίκτυο, (ιστ. Ακτίνες), ένα επιτυχημένο σχόλιο του Μοναχού Ιλαρίωνα του Αγιορείτη, ο οποίος σχολιάζει με πολύ εύστοχο τρόπο την Διπλή Σύναξη των αγιορειτών. Ο π. Ιλαρίων παραθέτει στοιχεία και καταλήγει στο συμπέρασμα, ότι τελικά οι επίσημοι εκπρόσωποι των 20 Ιερών Μονών έχουν καταστεί πειθήνια όργανα και θεράποντες του Οικουμενισμού. Φοβάται ότι το θέμα τη «Συνόδου» της Κρήτης συζητήθηκε μεν, όχι όμως για να γίνει κριτική στις αποφάσεις της, αλλά για να αποφασισθεί τι θα γίνει με όσους διέκοψαν το μνημόσυνο.

Γράφει: «Σήμερα, Δευτέρα των Μυροφόρων, μπορεί να είναι μία σημαντική ημέρα για την Εκκλησία μας πού χρειάζεται όλοι να προσευχηθούμε να τούς φωτίσουν ο Χριστός και η Παναγία, διότι ακούγεται σ’ όλο το Άγιον Όρος ότι η Διπλή Ιερά Κοινότης θ’ αποφασίσει την δίωξη των πατέρων που δεν μνημονεύουν τον Οικουμενιστή Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Μήπως αυτός ήταν ο λόγος που προ ολίγων ημερών συναντήθηκαν πολλοί Ηγούμενοι και Αντιπρόσωποι στην Ι.Μ. Βατοπαιδίου; Αυτό ίσως φανερώνει ότι ο Γέροντας Εφραίμ ο Βατοπαιδινός προεξάρχει σ’ αυτή την ενέργεια, ίσως μετά την επίσκεψή του στο Φανάρι και αυτό κινεί τον θαυμασμό, πώς μετά την «θαυματουργική» δικαίωσή του από το μεγαλύτερο σκάνδαλο στην ιστορία τού Αγίου Όρους, ν’ αγωνίζεται για την καταπολέμηση τού αντιοικουμενιστικού πανορθοδόξου αγώνα, προβάλλοντας την Σύνοδο της Κρήτης θεμελιώδη ως προς την ορθόδοξη πίστη και τούς αντιδρώντες ως αναρχικούς, αντάρτες και βλαμμένους ευλαβείς. Μήπως και η χθεσινή επίσκεψη τού Σιμωνοπετρίτη Ηγουμένου στο Φανάρι έγινε για να λάβει κατευθυντήριες οδηγίες από τον «Μεγάλο Αδελφό» της Εκκλησίας μας;». Είναι, πιστεύουμε, δικαιολογημένοι οι φόβοι του π. Ιλαρίωνος. Οι ηγούμενοι των αγιορειτικών Ιερών Μονών όχι μόνο δεν προέβαλαν κριτικό και ελεγκτικό λόγο κατά των καταφανώς αντορθοδόξων αποφάσεων της «Συνόδου» της Κρήτης, αλλά έκαναν το αντίθετο.

Παρά κάτω γράφει: «Πάντως είναι άξιον απορίας πώς δεν ανησυχούν οι υπεύθυνοι τού Αγίου Όρους, κι αν ανησυχούν, πώς δεν το εκδηλώνουν για όσα συμβαίνουν, όπως η μεγαλοπρεπής εκδήλωση συμπροσευχής στο Κάιρο στις 28/4 με συμμετοχή 3 οικουμενιστών αρχηγών, Πάπα – Κόπτου – Οικουμενικού και τόσα άλλα, πού συμβαίνουν καθημερινά και τούς ενοχλεί πού κάτι φτωχοί μοναχοί εκδηλώνουν την αντίθεσή τους σ’ όλη αυτή την παναιρετική παρανομία, πού η Ορθόδοξη Εκκλησία την έχει καταδικάσει με αναθέματα, καθαιρέσεις και αφορισμούς (βλέπε Αποστολικούς Κανόνες, Οικουμενικές Συνόδους και Πηδάλιο Ιερών Κανόνων)». Είναι όντως απορίας άξιον πως δεν ευαισθητοποιούνται οι αγιορείτες ηγούμενοι από αυτά, που ανέφερε ο π. Ιλαρίων, για τα οποία αντιδρούν απλοί λαϊκοί, που δεν διαθέτουν θεολογικές γνώσεις, αλλά σωστό και υγιές ορθόδοξο φρόνημα, το οποίο, απ’ ότι φαίνεται λείπει από τους αγιορείτες ηγουμένους.

Παρά κάτω φέρνει παραδείγματα μοναχών, άλλων Ορθοδόξων Εκκλησιών, οι οποίοι δεν συμμερίζονται τις αφωνίες των αγιορειτών ηγουμένων και εκδηλώνουν δυναμικά και σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησίας μας την αντίθεσή τους στον κατεδαφιστικό ρόλο της «Συνόδου» της Κρήτης. Γράφει: «Στην Ρουμανία 150 Ιερείς δεν μνημονεύουν τον Οικουμενιστή Πατριάρχη Δανιήλ και τούς καθαιρούν. Και Μοναχές πού δεν συμμετέχουν στις Λειτουργίες πού μνημονεύετε ο Πατριάρχης τους, αποσχηματίζονται και αποβάλλονται από τα Μοναστήρια τους και το Άγιον Όρος κοιμάται ήσυχα και κτίζει ντουβάρια με τα κονδύλια τού ΕΣΠΑ;»! Δεν έχουμε παρά να συμφωνήσουμε μαζί του. Φαίνεται ότι τα ντουβάρια και οι δρόμοι έχουν μεγαλύτερη αξία από την αμώμητη και σώζουσα ορθόδοξη πίστη!

Και καταλήγει με μια αισιόδοξη πλευρά της τραγικής κατάστασης, την οποία βιώνει η Εκκλησία μας τον τελευταίο καιρό: «Ωστόσο ίσως θα είναι ευεργετικό να διωχθούν οι ομολογητές πατέρες, όπως διώχθηκαν οι άγιοι κολλυβάδες Πατέρες, για να κατηχηθεί το ποίμνιο τού Χριστού και να φουντώσει ο αντιαιρετικός αγώνας μέσα στους κόλπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας τού Χριστού. Αμήν, γένοιτο»! Προφανώς, ο Θεός, ο οποίος περιποιείται την Εκκλησία Του, «δια του ιδίου αίματος» (Πραξ.20,28), χρησιμοποιεί την αμετανοησία ορισμένων ανθρώπων για να επιτελέσει τη σωτηρία των πολλών. Εν προκειμένω, οι διωγμένοι αγιορείτες και όχι μόνον, μοναχοί και κληρικοί, θα γίνουν οι γοερές κραυγές της Ορθοδοξίας μας, οι οποίες θα μπορέσουν να ξυπνήσουν από τον «μακάριο» πνευματικό τους ύπνο πολλούς λαϊκούς πιστούς, οι οποίοιπεριμένουν να δουν στα πρόσωπά τους νέους Γρηγορίους Παλαμάδες και Μάρκους Ευγενικούς.

Περαίνοντας το σχόλιό μας στην έκτακτη διπλή σύναξη των αγιορειτικών Ιερών Μονών, κάνουμε ύστατη έκκληση στους αγιορείτες ηγουμένους και με ειλικρίνεια, ταπείνωση,αγαθήπροαίρεση και τον προσήκοντα σεβασμό τους παρακαλούμε: Άγιοι Καθηγούμενοι. Αγωνιστείτε να φανείτε αντάξιοι των προκατόχων σας και νασταθείτε στο ύψος των τραγικών περιστάσεων, που βιώνει σήμερα η Εκκλησία μας. Οι πολυάριθμοι αγιορείτες μάρτυρες και ομολογητές, οι υπέρ της αληθείας μαρτυρήσαντες, Σας δείχνουν τον δρόμο, που πρέπει να ακολουθήσετε. Ο δρόμος αυτός είναι μεν δύσκολος και ανηφορικός, γεμάτος θλίψεις,διωγμούς και στερήσεις, αλλά οδηγεί στην αιώνια δόξα και χαρά της βασιλείας των ουρανών. Μην προτιμήσετε τις ανέσεις, τις ευκολίες και την πρόσκαιρη δόξα του ηγουμενικού Σας αξιώματος. Μη συμπορευτείτε με τους σύγχρονους εκκλησιαστικούς ηγέτες, Πατριάρχες και αρχιεπισκόπους, που έχουν διαβρωθεί από την παναίρεση του Οικουμενισμού και εγκωμιάζουν την «Σύνοδο» της Κρήτης. Δεν αγνοούμε το καθήκον σας να φροντίσετε για την διατήρηση των προνομίων του αγίου Όρους και των μετοχίων του, καθώς και την προσπάθειά Σας για την εξασφάλιση των αναγκαίων πόρων για την συντήρηση των μοναχών, των φιλοξενουμένων και των κτιριακών συγκροτημάτωνκαι κειμηλίων της Ιεράς Μονής Σας. Όμως πάνω από τα πάσης φύσεως αγιορειτικά προνόμια, πάνω από κάθε άλλη υλική φροντίδα και μέριμνα, έχετε πρώτιστο χρέος και καθήκον, να διαφυλάξετε ως κόρη οφθαλμού και έναντι πάσης θυσίας την ακεραιότητα της Ορθοδόξου πίστεως. Μη διστάσετε λοιπόν να θυσιάσετε τα πάντα, ακόμη και το ηγουμενικό Σας αξίωμα, εάν χρειασθεί, στον αντιαιαρετικό Σας αγώνα κατά του Οικουμενισμού, ο οποίος παρασύρει στην αίρεση χιλιάδες ανυποψίαστους πιστούς, με τα ωραιοποιημένα, (δαιμονικής προελεύσεως), συνθήματα της αγάπης, της ειρήνης, της συναδελφώσεως των ανθρώπων, μέσω της καταλαγής, συνεννοήσεως και εν τέλει ενώσεως των αιρέσεων και των θρησκειών! Υψώστε το ανάστημά Σας και διακηρύξτε με θάρρος και ομολογιακό φρόνημα προς πάσαν κατεύθυνση ότι η «Σύνοδος» της Κρήτης ήταν μια «Σύνοδος», που δεν τήρησε τους αγίους και Ιερούς Κανόνες και δεν βάδισε στα ίχνη των αγίων Θ΄ Οικουμενικών Συνόδων, διότι δεν κατέγνωσε τις υφιστάμενες εν χώρω και χρόνω Αιρέσεις. Τι τραγικότερο από αυτό; Η Ορθόδοξος Καθολική Εκκλησία να μην καταγιγνώσκει τις Αιρέσεις! Ίλεως γενού ημίν Κύριε!!! Έτσι μόνο θα μπορέσετε την ημέρα της Κρίσεως να σταθείτε στεφανωμένοι με αμάραντα στεφάνια δόξης δίπλα στους αγίους οσιομάρτυρες τους επί πατριάρχου Βέκκου μαρτυρήσαντας και όλους τους ομολογητάς της πίστεώς μας. Αμήν.

ΠΗΓΗ

Η προσκύνηση του αναθεματισμένου και η "πτώση" του αναθεματήσαντος!

Ἂς δοῦνε, ὅσοι ἔσπευσαν νὰ ὑπερασπιστοῦν τὸν Πειραιῶς Σεραφείμ, αὐτὰ τὰ προσκυνήματά του (μετὰ τὸ πορτραῖτο ποὺ πρόσφατα τοῦ χάρισε) πρὸς τὸν αἱρεσιάρχη, κι ἂς καταλάβουν ποιόν ὑπερασπίζονται, ποιόν δικαιολογοῦν και γιὰ ποιόν χαραμίζουν τους ἀγῶνες τους, τάχα, ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας!

Οἱ διάλογοι εἶναι ὑποθετικοί. Οἱ φωτογραφίες ἀπὸ τὸ ΑΜΕΝ.
http://www.amen.gr/article/eikones-apo-tis-synadiseis-tou-oikoumenikou-patriarxi-stin-athina

ΠΗΓΗ

Η θεομπαιξία έχει και όρια Σεβασμιώτατε Πειραιώς. Φωτογραφίες και Σχόλια

Η θεομπαιξία έχει και όρια Σεβασμιώτατοι και πανοσιολογιώτατοι!

Σήμερα (ὅπως μᾶς πληροφόρησε αὐτήκοος μάρτυς) στὸν Πειραιᾶ συλλειτούργησε μὲ τὸν μητροπολίτη Πειραιῶς Σεραφείμ, ὁ μητροπολίτης Βεροίας Παντελεήμων, ποὺ ὡς γνωστὸν ἐκδίωξε ἀπὸ τὴν Μητρόπολή ΤΟΥ(!) δύο ἱερεῖς, ἐπειδὴ εἶχαν ἀντι-Οἰκουμενιστικὴ δράση!

Ἔτσι λοιπόν, ὁ πάλαι ποτὲ ἀντι-Οἰκουμενιστὴς κ. Σεραφείμ (ὁ προοριζόμενος ἀπὸ τοὺς "ἀντιΟἰκουμενιστὲς" καὶ γιὰ ἀρχηγός-στρατηγὸς τοῦ ἀγώνα!)
καὶ ὁ Οἰκουμενιστὴς Βεροίας κ. Παντελεήμων,
ἔψαλαν ἀπὸ κοινοῦ τὸ Πολυχρόνιό του ...μεγάλου Ἀφέντη, Πάπα τῆς Ἀνατολῆς καὶ παναιρετικοῦ Οἰκουμενιστῆ πατριάρχη Βαρθολομαίου!!!

Στὴν συνέχεια ὁ κ. Σεραφεὶμ ἔψαλε μεγαλοπρεπῶς τὸ Πολυχρόνιο τοῦ Οἰκουμενιστῆ Μητροπολίτη Βεροίας Παντελεήμονος,
διώκτη τῶν π. Παύλου Δημητρακόπουλου
καὶ π. Ματθαίου Βουλκανέσκουποὺ μετὰ τὴν δίωξή τους ἀπὸ τὸν κ. Παντελεήμονα, κατέφυγαν στὴν μητρόπολη Πειραιῶς καὶ τιμήθηκαν (ὡς ἀντι-Οἰκουμενιστές;) ἀπὸ τὸν κ. Σεραφείμ!

Δεῖτε λοιπόν, πῶς ὁ κ. Βαρθολομαῖος μαντρώνει ὅλους στὸ μαντρὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!
Καὶ νὰ σκεφθεῖ κανεὶς ὅτι ὁ π. Παῦλος καὶ κυρίως ὁ π. Ματθαῖος Βουλκανέσκου εἶναι τὸ δέξι χέρι καὶ συνοδοιπόροι τῶν διακοψάντων τὸ μνημόσυνο τοῦ μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ἄνθιμου καὶ Λαγκαδᾶ Ἰωάννη, δηλαδή τῶν π. Θεοδώρου Ζήση, Νικολάου Μανώλη, π. Φωτίου Βεζύνια καὶ τοῦ π. Ἄγγελου Ἀγγελακόπουλου, ἐπίσης ἱερέα τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς!

Αὐτοὶ εἶναι οἱ στρατηγοὶ τοῦ Τελεβάντου, στοὺς ὁποίους πρέπει νὰ κάνουμε ὑπακοή, καὶ μὲ τὶς ὁδηγίες τῶν ὁποίων θὰ κάνουμε συντεταγμένη ἐκστρατεία κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!
Αὐτὸς (ὁ Πειραιῶς) εἶναι ὁ «λέων» τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση, τὸν ὁποῖο ἀκόμα ἀποδέχεται, παρὰ τὰ ὅσα ἀλλοπρόσαλλα, δίγλωσσα καὶ προδοτικὰ τῆς Πίστεως ἔχει διαπράξει!

Δὲν τὸν "ἀποχωρίζονται" οὔτε μετὰ τὴ ψηφιδωτὴ εἰκόνα ποὺ ὁ κ. Σεραφεὶμ ὡς δῶρο ἀπέστειλε, τιμώντας ἄλλη μιὰ φορὰ τὸν ἀρχηγέτη τῆς Παναιρέσεως Βαρθολομαῖο, μὲ τὸν διευθυντῆ τοῦ ραδιοφωνικοῦ σταθμοῦ τῆς μητροπόλεως Πειραιῶς κ. Λυκοῦργο Μαρκούδη (ἐδῶ)!

Καὶ ἤδη, μετὰ τὸ ψηφιδωτό, ἀκολούθησε σήμερα καὶ ἡ μνημόνευση τοῦ αἱρετικοῦ Πατριάρχη!
Αὐτὸς εἶναι ὁ λέων κ. Σεραφείμ, ποὺ μᾶς παραμυθίαζε τόσα χρόνια μὲ τοὺς τάχα ὑπὲρ πίστεως ἀγῶνες του!

Ὅταν αὐτὰ τὰ λέγαμε τόσα χρόνια στοὺς πατέρες τῆς Γατζέας, μᾶς λοιδωροῦσαν.
Καὶ δυστυχῶς κάποιοι, ἀκούγεται ὅτι πλησιάζουν Ἱεράρχες τῆς ποιότητος τοῦ κ. Σεραφείμ, γιὰ νὰ τοὺς θέσουν …ἀρχηγοὺς τοῦ ἀντι-Οἰκουμενιστικοῦ ἀγῶνα ἢ νὰ ἀγωνιστοῦν καὶ κατω ἀπὸ τὶς δικές του ..."εὐλογίες"!

Πηγή: Πατερική Παράδοση

Σχόλιο:
Υπάρχει μια σοφή παροιμία: "άπαξ προδότης, πάντα προδότης". Με λύπη μας, την βλέπουμε καθημερινά να επαληθεύεται.

Τον ρόλο του "αρχιστράτηγου" του αντι-οικουμενιστικού αγώνα, του "λιονταριού" της ορθοδοξίας, τον έχουμε "διαπιστώσει" αρκετές φορές. Για μας είναι περιττές νέες "αποδείξεις".

Το μόνο που μας στεναχωρεί είναι τα "πρόβατα" που παραμένουν σιωπηλά, αποσβολωμένα ...
Οι "τσομπάνηδες" θα 'ναι περήφανοι για τέτοια "κοπάδια" ...
Και καρδινάλιο να φέρουν στον ναό, δεν πρόκειται να αντιδράσουν.

Ομάδα εκπαιδευτικών "Ο Παιδαγωγός"

ΥΓ. 176 φωτογραφίες (δείτε τες εδώ, στο κανάλι της Μητρόπολης Βεροίας)
από την φιέστα του μητροπολίτη Βεροίας στον Πειραιά: 

Σχεδόν σε όλες η φάτσα του μητροπολίτη Βεροίας. Αυτό συμβαίνει σχεδόν σε κάθε αντίστοιχη "παράσταση" (εσπερινούς, λειτουργίες, συλλείτουργα κλπ), σε όλες σχεδόν τις μητροπόλεις.

Τόσο μεγάλη ιδέα έχουν οι δεσποτάδες για την ομορφιά τους;
Ή τόσο "ερωτευμένοι" είναι μαζί τους οι
αρχιμανδρίτες τους, για να τους φωτογραφίζουν συνέχεια;

Πάντως το πιο θλιβερό είναι τα 3250 views.
Δεν έχει καμία ελπίδα αυτός ο τόπος.
Για να αναγεννηθεί. πρέπει πρώτα να γίνει "τέφρα".

ΠΗΓΗ

Επίσκεψη με νόημα στελεχών της Ι.Μ. Πειραιώς στον Οικουμενικό Πατριάρχη

Μια ιδιαίτερη επίσκεψη δέχθηκε χθες ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος στο Φανάρι.

Τα στελέχη της Μητρόπολης Πειραιώς, Κωνσταντίνος Δαντίλης (Γενικός Διευθυντής του Ραδιοφώνου της Μητρόπολης) και Λυκούργος Μαρκούδης (Διευθυντής Προγράμματος του Ραδιοφώνου της Μητρόπολης), έγιναν δεκτοί από τον Παναγιώτατο κομίζοντας και ένα δώρο εκ μέρους του Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ για τα 25 έτη Πατριαρχίας του Παναγιωτάτου.

Η συνάντηση αυτή έχει ιδιαίτερη αξία καθώς το τελευταίο διάστημα και με αφορμή την Πανορθόδοξη Σύνοδο .

ΠΗΓΗ

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ «ΘΕΟΛΟΓΟΥΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΘΟΛΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΝΗ ΤΟΥΣ»;

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 25η Ιανουαρίου 2017

Η «Σύνοδος» του Κολυμπαρίου της Κρήτης εξακολουθεί να βρίσκεται μέχρι σήμερα, μετά παρέλευση επτά περίπου μηνών από την σύγκλησή της, στην κορυφή της εκκλησιαστικής επικαιρότητος και να αποτελεί το «αντιλεγόμενο σημείο», όχι μόνον πανελληνίως αλλά και πανορθοδόξως.

Ένα πλήθος δημοσιευμάτων στο διαδίκτυο και τα Μ.Μ.Ε. κατακλύζουν καθημερινά την επικαιρότητα. Μια ατμόσφαιρα οργής και αναβρασμού, που συνεχώς αυξάνει, κυριαρχεί μεταξύ του πιστού λαού του Θεού, για όσα απεφασίσθησαν στην εν λόγω «Σύνοδο». Ο λαός όλο και περισσότερο αρχίζει και συνειδητοποιεί, ότι η «Σύνοδος» αυτή τελικά δεν ήταν μια αληθινή Ορθόδοξη Σύνοδος, αλλά μια ψευδοσύνοδος.
Εν τω μεταξύ οι θιασώτες της, καθώς βλέπουν την αντίδραση του λαού, καθώς βλέπουν γύρω τους σχίσματα και αποτειχίσεις, με συνεχώς αυξανόμενο ρυθμό, προσπαθούν απεγνωσμένα με νύχια και δόντια να περισώσουν το κύρος της και να την παρουσιάσουν ως γνήσια Ορθόδοξη Σύνοδο. Μη δυνάμενοι όμως να το αποδείξουν με πειστικά θεολογικά επιχειρήματα, καταφεύγουν σε απειλές και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς εναντίον όσων εμμένουν στην γραμμή των Αγίων Πατέρων και αγωνίζονται να παραμείνει η αγία Ορθόδοξη Πίστη ανόθευτη και απαραχάρακτη.

Έχει ήδη τονιστεί από πολλούς και είναι πλέον κοινός τόπος, ότι πολλά σημεία των συνοδικών κειμένων έχουν ασάφειες και αντιφάσεις και δεν εναρμονίζονται με άλλα σημεία των αυτών κειμένων. Το γεγονός αυτό βεβαίως είναι πρωτόγνωρο στη ιστορία των αγίων Οικουμενικών και Τοπικών Συνόδων, οι οποίες διακρίνονται για την σαφήνεια και την ακριβολογία των δογματικών αποφάσεών των. Στις αποφάσεις των δεν αφήνονται περιθώρια για παρερμηνείες. Σ’ αυτές ορίζεται επακριβώς το «ναι ναι και το ου ου» (Ματθ.5,37).

Ωστόσο στα συνοδικά κείμενα δεν έχουμε μόνο ασάφειες και αντιφάσεις, αλλά και κακόδοξες διατυπώσεις. Συγκεκριμένα στο κείμενο με τίτλο: «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον» εισάγεται μια αιρετική εκκλησιολογία, όπως πολύ εύστοχα επεσήμανε ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος σε εκτενέστατη θεολογική παρέμβαση, (33 σελίδων), την οποία κατέθεσε στην Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, (23 και 24 Νοεμβρίου του 2016).

Ο ως άνω ιεράρχης σχολιάζοντας την τελική πρόταση που κατέθεσε η Εκκλησία της Ελλάδος στη «Σύνοδο» της Κρήτης ότι «η Ορθόδοξος Εκκλησία αποδέχεται την ιστορικήν ονομασίαν των μη ευρισκομένων εν κοινωνία μετ’ αυτής άλλων ετεροδόξων χριστιανικών Εκκλησιών και ομολογιών», παρατηρεί τα εξής:
«Όμως η νέα αυτή πρόταση της πλειοψηφίας της αντιπροσωπείας μας, αφ’ ενός μεν απομακρύνεται από την ομόφωνη απόφαση της Ιεραρχίας μας, αφ’ ετέρου δε είναι κακόδοξη και αντορθόδοξη».[1] 

Και αποδεικνύει στη συνέχεια με αδιάσειστα θεολογικά επιχειρήματα ότι: «ή θα υπάρχει εκκλησία χωρίς αιρετικές διδασκαλίες, η οποία σώζει τους ανθρώπους, ή θα είναι αιρετική ομάδα, η οποία δεν μπορεί να αποκαλείται Εκκλησία. Το να ενώνονται οι δύο αυτές λέξεις – ετερόδοξη και Εκκλησία - σε μια ενότητα και η μία είναι κοσμητικό επίθετο της άλλης, είναι γεγονός εσφαλμένο, γιατί τότε εμπαίζονται και οι ετερόδοξοι και οι Ορθόδοξοι».[2] 

Στην θεολογική του ανάλυση παρουσιάζει και αποδεικνύει, ότι η παρά πάνω κακόδοξη διατύπωση προέρχεται από την αιρετική προτεσταντική θεωρία περί αοράτου και ορατής Εκκλησίας:
«Η νέα αυτή πρόταση, [με την οποία γίνεται αποδεκτός ο όρος ‘ετερόδοξη εκκλησία’], εκφράζει την προτεσταντική άποψη περί αοράτου και ορατής Εκκλησίας, που είναι μια ‘νεστοριανική εκκλησιολογία’».[3] 

Ωστόσο τις παρά πάνω κρυστάλλινες και πέρα για πέρα Ορθόδοξες θεολογικές θέσεις, δεν μπορούν να τα δεχθούν οι υποστηρικτές της «Συνόδου». Ισχυρίζονται, «διαρρηγνύοντας τα ιμάτιά τους», ότι η «Σύνοδος» της Κρήτης είναι μια ορθόδοξος Σύνοδος και οι αποφάσεις της σύμφωνες με την ορθόδοξη παράδοση.
Με πολλή λύπη πληροφορηθήκαμε από το διαδίκτυο για όσα διατύπωσε πρόσφατα, (18.1.2017) Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης σε λόγο του κατά την εορτή των Αγίων Αθανασίου και Κυρίλλου, τον οποίον δημοσιοποίησε το ιστολόγιο «orthodoxiaonline».

Ο εν λόγω ιεράρχης επί τη ευκαιρία της ως άνω εορτής εξαπέλυσε δριμύτατη κριτική εναντίον όσων δεν συμμερίζονται τις απόψεις του. Μεταξύ άλλων είπε:
«Ομολογητής αληθινός είναι ο Μέγας Αθανάσιος και δεν μπορεί κανείς να έρθει και να σταθεί δίπλα στην Μεγάλη Αυτή Μορφή, που αποτελεί ένα Πνευματικό Κάτοπτρο, που ορθοτόμησε τον Λόγο της Αληθείας… εν αντιθέσει με κάποιους, που θεολογούν μέσα από το θολό τους το μυαλό και μέσα από την πλάνη τους, υβρίζοντας και κατακρίνοντας συνεχώς Ιερές Συνόδους, Ιεράρχες, Κληρικούς αλλά και λαϊκούς».

Ο Μέγας Αθανάσιος όντως υπήρξε «ένα Πνευματικό Κάτοπτρο, που ορθοτόμησε τον Λόγο της Αληθείας….». Μέχρις εδώ όλα καλά, συμφωνούμε απόλυτα. Στη συνέχεια όμως επιτίθεται με πρωτοφανή μανία και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς, σε όσους αντιτάσσονται στις κακόδοξες αποφάσεις της «Συνόδου» της Κρήτης.
Ρωτάμε: Άραγε Σεβασμιώτατε «Θεολογούν μέσα στο θολό μυαλό τους και μέσα στην πλάνη τους» οι Προκαθήμενοι και οι Επίσκοποι των τεσσάρων Πατριαρχείων, (Αντιοχείας, Ρωσίας, Βουλγαρίας και Γεωργίας), οι οποίοι άσκησαν κριτική και αρνήθηκαν αιτιολογημένα να συμμετάσχουν στη «Σύνοδο» της Κρήτης, επειδή διαπίστωσαν ότι τα προσυνοδικά κείμενα έχουν ανάγκη διορθώσεων;
«Θεολογούν μέσα στο θολό μυαλό τους και μέσα στην πλάνη τους» οι δύο Εκκλησίες της Βουλγαρίας και Γεωργίας, οι οποίες μετά την διεξαγωγή της «Συνόδου» της Κρήτης και αφού μελέτησαν τις συνοδικές αποφάσεις της, κατέληξαν με ιδικές των επίσημες συνοδικές αποφάσεις ότι η «Σύνοδος» της Κρήτης δεν είναι ούτε Μεγάλη, ούτε Αγία, ούτε Σύνοδος;

«Θεολογούν μέσα στο θολό μυαλό τους και μέσα στην πλάνη τους» ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος, δεκαεπτά επίσκοποι της Σερβικής Εκκλησίας και πέντε της Εκκλησίας της Κύπρου, οι οποίοι έλαβαν μέρος στη «Σύνοδο», αλλά δεν υπέγραψαν τις αποφάσεις της;
«Θεολογούν μέσα στο θολό μυαλό τους και μέσα στην πλάνη τους» οι Μητροπολίτες Πειραιώς κ. Σεραφείμ, Κυθήρων κ. Σεραφείμ και Γλυφάδας κ. Παύλος, οι οποίοι απορρίπτουν τις αποφάσεις της «Συνόδου» ως απαράδεκτες και κακόδοξες;

«Θεολογούν μέσα στο θολό μυαλό τους και μέσα στην πλάνη τους», εγνωσμένου κύρους και παγκοσμίου εμβελείας πανεπιστημιακοί Καθηγητές, όπως ο πρωτ. π. Γεώργιος Μεταλληνός, ο πρωτ. π. Θεόδωρος Ζήσης, ο κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης, κ.α., οι οποίοι άσκησαν κριτική και όρθωσαν τεκμηριωμένο θεολογικό λόγο κατά της «Συνόδου» και των αντορθοδόξων αποφάσεών της;

«Θεολογούν μέσα στο θολό μυαλό τους και μέσα στην πλάνη τους» οι Καθηγούμενοι και οι Πατέρες από τις Ιερές Μονές Κωνσταμονίτου αγίου Όρους, αγίας Παρασκευής Μηλοχωρίου, (Φλωρίνης), Αγίου Νικοδήμου Γουμενίσσης, Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου, Μεταμορφώσεως Σοχού, Ιερές Μονές από την Ρουμανία, Μολδαυΐα και Ουκρανία, οι Πατέρες της Ρουμανικής Σκήτης αγίου Όρους και μια πλειάδα ιερομονάχων και μοναχών, εγνωσμένης αρετής και πνευματικής ακτινοβολίας από το Άγιο Όροςκαι όχι μόνον, οι οποίοι απορρίπτουν τις αποφάσεις της «Συνόδου» της Κρήτης;

«Θεολογούν», τέλος «μέσα στο θολό μυαλό τους και μέσα στην πλάνη τους» επιφανείς κληρικοί και θεολόγοι, αλλά και ο πιστός λαός, (χιλιάδες τον αριθμό), οι οποίοι υπέγραψαν το ομολογιακό κείμενο «Ανοικτή επιστολή - Ομολογία» της «Συνάξεως Κληρικών και Μοναχών», για να δηλώσουν έμπρακτα, ότι δεν αποδέχονται τις αποφάσεις της «Συνόδου» της Κρήτης;

Κατηγορεί επίσης ο Σεβασμιώτατος όλους τους παρά πάνω μνημονευθέντας, ότι πέφτουν στο αμάρτημα της κατακρίσεως: «…κατακρίνοντας συνεχώς Ιερές Συνόδους, Ιεράρχες, Κληρικούς αλλά και λαϊκούς». Αγνοεί φαίνεται ότι την ευθύνη για την διαφύλαξη της πίστεως από την αίρεση δεν έχουν μόνον οι επίσκοποι, αλλά όλο το σώμα της Εκκλησίας, κλήρος και λαός. Η Ορθόδοξη πίστη δεν είναι ιδιοκτησία των Επισκόπων, την οποία μπορούν να διαχειρίζονται κατά το δοκούν, αλλά κτήμα όλων.
Αν ρίξουμε μια ματιά στην εκκλησιαστική μας ιστορία, θα διαπιστώσουμε ότι στα θέματα της πίστεως ήταν πάντοτε ενεργός η συμμετοχή του λαού του Θεού.[4]

Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης τονίζει κατηγορηματικά ότι: «Είναι εντολή του Κυρίου να μη σιωπάμε όταν κινδυνεύει η Πίστη... όταν πρόκειται για την πίστη, δεν μπορούμε να πούμε· Εγώ ποιός είμαι; Είμαι ιερέας; Όχι. Άρχοντας; Ούτε. Στρατιώτης; Από που; Γεωργός; Ούτε και αυτό. Είμαι φτωχός, εξασφαλίζοντας μόνο την καθημερινή μου τροφή. Δεν έχω λόγο ούτε ενδιαφέρον για το θέμα αυτό. Αλλοίμονο! Οι πέτρες θα κράξουν, και συ μένεις σιωπηλός και αδιάφορος;... Ώστε ακόμα και ο φτωχός την ημέρα της κρίσεως δεν θα έχει καμιά δικαιολογία, αν τώρα δεν μιλά, γιατί θα κριθεί και μόνο γι’ αυτό».[5] 

Ο πιστός λαός του Θεού είναι ο έσχατος κριτής της ορθότητος και της εγκυρότητος των αποφάσεων οποιασδήποτε Συνόδου· είναι αυτός, που με την γρηγορούσα εκκλησιαστική και δογματική του συνείδηση επικυρώνει, ή απορρίπτει αυτά, που αποφαίνονται οι Σύνοδοι. Όπως τονίζει ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος:
«...και οι λαϊκοί είναι μάρτυρες της αληθείας, είναι ποιμένες (εμμέσως) του λαού του Θεού, είναι συνεργοί των Ποιμένων, ακόμα συμμετέχουν ως σύμβουλοι στις Οικουμενικές Συνόδους και επί πλέον δέχονται η απορρίπτουν τις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων. Ο λαός, (κλήρος και λαϊκοί), δεν δέχθηκαν την ένωση των ‘Εκκλησιών’, που έγινε στην Φερράρα Φλωρεντία».[6] 

Η Εγκύκλιος των πατριαρχών της Ανατολής του 1848 καταλήγει με την διακήρυξη ότι: «Παρ ημίν ούτε Πατριάρχαι ούτε Σύνοδοι εδυνήθησάν ποτε εισαγαγείν νέα, διότι ο υπερασπιστής της θρησκείας εστίν αυτό το σώμα της Εκκλησίας, ήτοι αυτός ο λαός, όστις εθέλει το θρήσκευμα αυτού αιωνίως αμετάβλητον και ομοειδές τω των Πατέρων αυτού».[7] 

Έχουμε πάμπολλες περιπτώσεις στην εκκλησιαστική μας ιστορία, στις οποίες συνέβη να πλανηθούν Πατριάρχες και Επίσκοποι και την Ορθόδοξη πίστη κράτησαν απλοί παπάδες και μοναχοί, (βλέπε άγιος Μάξιμος ο ομολογητής, άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς κ.α.).
Ισχυρίζεται επίσης ο Σεβασμιώτατος ότι: «αυτοί κατακρίνουν τους πάντες, με την δικαιολογία ότι η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος ανεγνώρισε ως Εκκλησίες τους αιρετικούς. Αυτό αποτελεί την μεγαλύτερη ψευδή πλάνη και διαστροφή της αλήθειας που διακηρύσσουν οι κύριοι αυτοί. Ουδεμία εκκλησιαστικότητα δεν αναγνωρίσθη προς τους αιρετικούς, είτε αυτοί λέγονται παπικοί, είτε προτεστάντες, απεναντίας κατεδικάσθη η Ουνία». 

Πως μπορεί όμως να αποδείξει τον παρά πάνω ισχυρισμό του; Τα συνοδικά κείμενα τον διαψεύδουν. Η αναγνώριση εκκλησιαστικότητος στους ετεροδόξους αιρετικούς είναι σαφέστατη, όπως καταδείξαμε παρά πάνω και δεν χρειάζεται να επανέλθουμε.

Παρά κάτω προσθέτει: «Δεν υπάρχει μεγαλύτερο αμάρτημα από το να διασπά κανείς την ενότητα για χάρη της εγωπαθούς αντιλήψεως του, του εγωισμού και της πλάνης του, όπως πράττουν κάποιοι κύκλοι που αποκαλούνται και ομολογητές». Και στο σημείο αυτό δεν ορθοτομεί τον λόγον της αληθείας ο Σεβασμιώτατος. Διότι εκείνοι που στην πραγματικότητα διασπούν την ενότητα της Εκκλησίας δεν είναι «κάποιοι κύκλοι που αποκαλούνται και ομολογητές», αλλά η ίδια η «Σύνοδος» της Κρήτης, η οποία δίχασε τον ορθόδοξο κόσμο με τα αντορθόδοξα δόγματα, τα οποία εθέσπισε και συνοδικώς επεκύρωσε. Η αγιοπνευματική ενότης της Εκκλησίας διασφαλίζεται πρωτίστως και κυρίως, όπως πολύ ωραία διακηρύσσει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, εν τη ενότητι της πίστεως: «Όταν δε πάντες ομοίως πιστεύομεν, τότε ενότης εστίν».[8] 

Δίχασε η «Σύνοδος» τις Ορθόδοξες Εκκλησίες σε εκείνες που την αποδέχονται και σε εκείνες που την απορρίπτουν.
Δίχασε τους ιεράρχες των δέκα εκκλησιών, που συμμετείχαν στη «Σύνοδο», σε εκείνους που την αποδέχονται και σε εκείνους που την απορρίπτουν.
Δίχασε το Άγιον Όρος και πολλά Μοναστήρια από την Ελλάδα και άλλες Ορθόδοξες χώρες. Δίχασε τέλος τον πιστό λαό του Θεού.
Παρά κάτω ισχυρίζεται: «Ιστορικά και μόνο αν το δούμε, πως μπορούμε αλλιώς να τους αποκαλέσουμε αφού αυτό είναι το όνομα τους. Στην Παραβολή του Ασώτου Υιού, ο υιός όταν απομακρύνθηκε εκ της πατρώας οικίας απώλεσε την ιδιότητα του ως Υιός;»! 

Χρέος και αποστολή της «Συνόδου» της Κρήτης δεν ήταν να γράψει εκκλησιαστική ιστορία, αλλά να δογματίσει ορθοδόξως. Τον παρακαλούμε να αναγνώσει το «ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟ» κείμενο της Δ.Ι.Σ., διότι αποκαλεί τους ετεροδόξους αιρέσεις.

Η «Σύνοδος» της Κρήτης εκλήθη να εκφράσει την δογματική της αυτοσυνειδησία, όπως αυτό συνέβαινε ανέκαθεν σε όλες τις οικουμενικές Συνόδους της Εκκλησίας μας. Χρέος της ήταν να οριοθετήσει με σαφή εκκλησιολογικά όρια την Εκκλησία από τις αιρέσεις, την Ορθοδοξία από την ετεροδοξία, η οποία σφετερίζεται την αποστολική αλήθεια.
Κάνετε μεγάλος λάθος, Σεβασμιώτατε, αν νομίζετε ότι το όνομα των ετεροδόξων είναι «Εκκλησία», δηλαδή Σώμα Χριστού, (Εφ.1,22-23). Οι ετερόδοξοι καταδικάσθηκαν από πλήθος Ορθοδόξων Συνόδων από του σχίσματος και εντεύθεν ως αιρετικοί. Αυτό είναι το όνομά τους.

Αν αμφιβάλλετε, κάνετε τον κόπο να διαβάσετε την κορυφαία και περισπούδαστη, δίτομη, Δογματική του αειμνήστου καθηγητού της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Ιωάννου Καρμίρη με τίτλο: «Τα δογματικά και συμβολικά μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας» και εκεί θα πεισθείτε, ότι έχουμε απόλυτο δίκαιο.
Πέρα για πέρα άστοχη, επίσης, θεωρούμε την προσπάθειά του να στηρίξει τον παρά πάνω ισχυρισμό του, στην παραβολή του Ασώτου. Ο άσωτος, καθ’ ο άσωτος, (από το στερητικό α και το ρήμα σώζω), δεν είχε καμία ελπίδα σωτηρίας, εν’ όσω παρέμενε στην κατάσταση της αποστασίας, μακράν της πατρικής οικίας.

Μόνον όταν επέστρεψε, του εδόθη «δακτύλιος εις τη χείρα αυτού», (Λουκ.15,22), που συμβολίζει τον αρραβώνα του αγίου Πνεύματος, την αποκατάστασή του στη θέση του Υιού, την οποία είχε απολέσει λόγω της αποστασίας του.

Όπως διδάσκει ο απόστολος Παύλος: «όσοι γαρ Πνεύματι Θεού άγονται, ούτοίεισιν υιοί Θεού» (Ρωμ. 8,14). Όσοι οδηγούνται και κατευθύνονται από το Πνεύμα του Θεού, αυτοί είναι οι πραγματικοί υιοί του Θεού. Ο άσωτος φυσικά δεν μπορεί να συγκαταριθμηθεί μεταξύ εκείνων που κατευθύνονται από το Πνεύμα του Θεού και άρα δεν μπορεί να ονομασθεί πραγματικός υιός του Θεού, (εν όσω παρέμενε, εννοείται, στην κατάσταση της ασωτίας).

Παρά κάτω συμπληρώνει: «αυτό το Πνεύμα συμμαρτυρεί τω πνεύματι ημών ότι εσμέν τέκνα Θεού. ει δε τέκνα, και κληρονόμοι, κληρονόμοι μεν Θεού, συγκληρονόμοι δε Χριστού» (Ρωμ. 8,16-17). Ο άσωτος αφού δεν ήταν κληρονόμος, ούτε τέκνο μπορεί να ήταν.
Και ας έρθουμε τώρα στους ετεροδόξους. Οι ετερόδοξοι μοιάζουν με τον άσωτο υιό, διότι πλανήθηκαν, έχασαν την αποστολική πίστη και λατρεύουν ένα ψεύτικο, έναν ανύπαρκτο Χριστό. Αποκόπηκαν από την Εκκλησία ως μη μετανοήσαντες και ως «ανιάτως νοσήσαντες», εν όσω δε παραμένουν εκτός της Εκκλησίας, δεν έχουν καμία ελπίδα σωτηρίας και δεν έχουμε το δικαίωμα να τους ονομάσουμε «Εκκλησίες».

Έπαυσαν να καθοδηγούνται και να κατευθύνονται από το Πνεύμα του Θεού και κατά συνέπεια, σύμφωνα με τους παρά πάνω λόγους του αποστόλου έπαυσαν να είναι τέκνα Θεού. Η απάντηση λοιπόν στο ερώτημα του Σεβασμιώτατου: «ο υιός όταν απομακρύνθηκε εκ της πατρώας οικίας απώλεσε την ιδιότητα του ως Υιός;» είναι ότι: “Ναι, πράγματι την απώλεσε”. 

Τελειώνει ο Σεβασμιώτατος με την εξής θέση: «Η Εκκλησία είναι η Φιλόστοργος Μητέρα και αναμένει την επιστροφή, και των πεπλανημένων, και των πεπτωκότων και των αμαρτωλών. Η Εκκλησία είναι Ιατρείο και η αγκαλιά της Αγάπης του Θεού….».
Συμφωνούμε μαζί του. Όμως δεν το έκανε αυτό η «Σύνοδος» της Κρήτης. Δεν κατονόμασε και δεν στηλίτευσε τις αιρέσεις ως οδούς απώλειας. Δεν κάλεσε τους ετεροδόξους- αιρετικούς να αποβάλλουν τις κακόδοξες πλάνες τους και να ενταχθούν στην Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία, την αληθινή Εκκλησία του Χριστού για να σωθούν.
Περαίνοντας το σχόλιό μας στα λεγόμενα του Σεβασμιωτάτου, (τον οποίο, κατά τα άλλα και αγαπούμε και τιμούμε), εκφράζουμε τη λύπη μας, διότι οι παρά πάνω λόγοι του υπήρξαν πέρα για πέρα άστοχοι και παραπλανητικοί για το ορθόδοξο πλήρωμα.

Φθάσαμε δυστυχώς σήμερα στο θλιβερό κατάντημα να θεωρείται η προάσπιση της Ορθοδόξου πίστεως απαξία και ύβρις. Παρακαλούμε λοιπόν τον Σεβασμιώτατο, κατ’ αρχήν να καθίσει και να ξαναδιαβάσει Εκκλησιαστική Ιστορία και Δογματική, (κατά προτίμηση των καθηγητών Ι. Καρμίρη, και Ι. Ρωμανίδη). Και στη συνέχεια τον παρακαλούμε ταπεινά να ανασκευάσει τα λεγόμενά του, για να τον δοξάσει ο Πανάγιος Θεός.

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών

ΠΗΓΗ