Ὁ Σταυρός: τὸ ἁγιότερο σύμβολο τῆς πίστεώς μας.

Στὶς 14 Σεπτεμβρίου ἑορτάζουμε μὲ λαμπρότητα τὴ μεγάλη Ἑορτὴ τῆς Παγκοσμίου Ὑψώσεως τοῦ τιμίου καὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ. Ὅλος ὁ μήνας Σεπτέμβριος εἶναι ὁ μήνας τοῦ Σταυροῦ. Ἡ ἱερὴ Ὑμνολογία τοῦ Σταυροῦ, τὰ ἱερὰ Ἀναγνώσματα καὶ οἱ Κυριακὲς Πρὸ τῆς Ὑψώσεως καὶ Μετὰ τὴν Ὕψωσιν, ποὺ δορυφοροῦν τὴν Ἑορτή, ὑπογραμμίζουν τὴν ἐπισημότητά της.

Ὁ Σταυρὸς μέχρι τὴ σταυρικὴ θυσία τοῦ Κυρίου μας ἦταν ὄργανο τοῦ πιὸ ἀτιμωτικοῦ θανάτου. Ἦταν «τὸ ξύλον τῆς αἰσχύνης». Ἀλλὰ ἀπὸ τότε ποὺ ἔγινε θυσιαστήριο ἐπάνω στὸ ὁποῖο ὁ Χριστὸς προσέφερε τὸν Ἑαυτό Του θυσία γιὰ ὅλο τὸν κόσμο, ἁγιάσθηκε καὶ ὀνομάζεται «τρισμακάριστον ξύλον»! «Ὢ ξύλον τοῦ Σταυροῦ, σὺ τῇ ἀληθείᾳ εἶσαι πολλῶν μακαρισμῶν ἄξιον· διότι ἐπάνω εἰς ἐσὲ ἐτανύσθη κατὰ τὰς χεῖρας καὶ (τούς) πόδας καὶ καθ᾿ ὅλον τὸ σῶμα ὁ γλυκὺς Ἰησοῦς Χριστός, ὁ τῶν αἰώνων ὑπάρχων Βασιλεύς, καὶ πάντων τῶν ὄντων Κύριος, καὶ διὰ μέσου σου ἔπεσε πτῶμα ἐλεεινὸν καὶ ἀξιο­δάκρυτον ὁ διάβολος», ἀναφωνεῖ ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης (Ἑορτοδρόμιον, Ἑρμηνεία εἰς τὸν κανόνα τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ᾠδὴ Ε΄).

Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ «ἔγινε θεμέλιο μεγάλης εὐλογίας γιὰ τὴν ἀνθρωπό­τητα, κτύπημα θανατηφόρο κατὰ τοῦ διαβόλου, χαλινάρι τῶν δαιμόνων, φί­μωτρο τῆς δυνάμεως τῶν ἐχθρῶν… Κατήργησε τὸν θάνατο, συνέτριψε τὶς χάλκινες πύλες τοῦ Ἅδη, τσάκισε τὶς σιδερένιες ἀμπάρες του, ἔκοψε τὰ νεῦρα τῆς ἁμαρτίας, κατέπαυσε τὴ μάστιγα ποὺ βασάνιζε τὴν ἀνθρώπινη φύση, ἄ­νοιξε τὶς πύλες τοῦ Οὐρανοῦ, «τοὺς μισουμένους φίλους ἐποίησεν, εἰς τὸν Οὐ­ρανὸν ἐπανήγαγεν, ἐν δεξιᾷ τοῦ θρόνου ἐκάθισε τὴν ἡμετέραν φύσιν», κηρύττει ὁ μεγαλύτερος ἱεροκήρυκας τοῦ Χριστιανισμοῦ, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος (Κατὰ Ἰουδαίων Ὁμ. Γ΄, δ΄, PG 48, 867).

Ὁ Σταυρὸς εἶναι τὸ ἁγιότερο σύμβολο τῆς πίστεώς μας, τὸ σύμβολο τῆς σωτηρίας μας. Ὅλα τὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας ὁλοκληρώνονται μὲ τὴν ἐπίκληση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὴ σφραγίδα τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Ὅλες οἱ ἱερατικὲς εὐλογίες εἶναι σταυρικές. Ὅλοι οἱ ἱεροὶ ναοί, τὰ ἱερὰ σκεύη, τὰ ἱερὰ ἄμφια ἁγιάζονται μὲ τὸν Τίμιο Σταυρό. Δὲν νοεῖται λειτουργικὴ πράξη ἢ σύναξη τῶν πιστῶν χωρὶς τὴ σφραγίδα τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.

Οἱ πιστοὶ Χριστιανοὶ τὸν Σταυρὸ ἔχουμε χαραγμένο ἐπάνω μας καὶ τὸν περιφέρουμε σὰν ἄλλη στήλη θριάμβου, σημειώνει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος (PG 48, 826). Μὲ τὸν Σταυρὸ ὁμολογοῦμε τὴν πίστη μας στὸν Χριστό, ἐκδηλώνουμε τὴν εὐγνωμοσύνη μας γιὰ τὴ σωτηρία ποὺ μᾶς χάρισε καὶ ζητοῦμε τὴν εὐλογία του καὶ τὴ δύναμή του γιὰ τὴν καθημερινὴ καὶ τὴν αἰώνια πορεία μας.

Μὲ τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ σφραγίζουμε τὸ σῶμα μας, τὰ σπίτια μας, τὰ πρά­γματά μας, τοὺς χώρους τῆς ἐργασίας μας, τὰ πάντα. Εἶναι τόσο εὐρύτατη ἡ χρήση τοῦ Σταυροῦ, τόσο στὴ λειτουργικὴ ὅσο καὶ στὴν καθημερινή μας ζωή, ποὺ δὲν ὑπερβάλλουμε ἐὰν ποῦμε ὅτι, ὅπου κι ἂν στρέψει κανεὶς τὰ βλέμματά του, βλέπει Σταυρό: στοὺς τρούλους τῶν ἐκκλησιῶν, στοὺς τάφους τῶν κοιμητηρίων, στοὺς δρόμους, στὶς ἀγορές, στὶς βραχονησίδες, στὶς βουνοκορφές, στὰ πλοῖα καὶ στὰ αὐτοκίνητα ποὺ ταξιδεύουν, παντοῦ δεσπόζει ὁ Σταυρός. «Παν­ταχοῦ τῆς οἰκουμένης ὁ Σταυρὸς ὑπὲρ τὸν ἥλιον διαλάμπει»!

Ὁ Σταυρὸς εἶναι τὸ ἀνίκητο ὅπλο τῶν Χριστιανῶν. «Κύριε, ὅπλον κατὰ τοῦ διαβόλου τὸν Σταυρόν σου ἡμῖν δέδωκας. Φρίττει γὰρ καὶ τρέμει, μὴ φέρων καθορᾶν αὐτοῦ τὴν δύναμιν» (Στιχηρὸν ἀναστάσιμον Αἴνων πλ. δ΄ ἤχου)! Ὁ διάβολος φρίττει καὶ τρέμει μπροστὰ στὴ δύναμη τοῦ Σταυροῦ.

Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ συντρίβει τοὺς δαίμονες, σώζει τοὺς ἀνθρώπους, κατέστησε ἀμετακίνητους στὸ ἀγαθὸ τοὺς ἀγγέλους, ἀνακαινίζει ὅλη τὴν κτίση. «Ὁ Σταυρὸς εἶναι ἡ δόξα τοῦ Μονογενοῦς Υἱοῦ, ἡ ἀγαλλίαση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ στολίδι τῶν ἀγγέλων, ἡ ἀσφάλεια τῆς Ἐκκλησίας… τὸ φῶς ὁλόκληρης τῆς οἰκουμένης» (PG 49, 396-97). «Σταυρός, ὁ φύλαξ πάσης τῆς οἰκουμένης· Σταυρός, ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησίας…» (Ἐξαποστειλάριον Ἑορτῆς).

Ἡ σωτηρία διὰ τοῦ Σταυροῦ. Τί ἄλλο εὐφροσυνότερο! Καὶ ἡ ἀνύψωση διὰ τοῦ Σταυροῦ. Τί ἄλλο θαυμασιότερο! Καὶ ἡ θέωση διὰ Σταυροῦ. Τί ἄλλο ἐρασμιότερο! «Ἡ ζωηφόρος Σου πλευρά… τὴν Ἐκκλησίαν Σου, Χριστέ, ὡς λογι­κὸν ποτίζει Παράδεισον… τὸν κόσμον ἀρδεύουσα, τὴν κτίσιν εὐφραίνουσα…» (Τροπάριον Μακαρισμῶν Μ. Πέμπτης).

Νά γιατί πανηγυρίζουμε οἱ πιστοὶ στὴ γιορτὴ τοῦ Σταυροῦ: διότι ὅλες οἱ εὐλογίες ποὺ ἀπολαμβάνουμε ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας πηγάζουν ἀπὸ τὸν πανσεβάσμιο Σταυρὸ τοῦ Κυρίου μας. «Ἀπὸ θανάτου γεγόναμεν ἀθάνατοι… Ταῦτα τοῦ Σταυροῦ τὰ κατορθώματα» (PG 49, 396). Τί νὰ ἀνταποδώσουμε στὸν Κύριό μας γιὰ ὅλα ὅσα μᾶς χάρισε; «Τί ἀνταποδώσωμεν τῷ Κυρίῳ περὶ πάντων, ὧν ἀνταπέδωκεν ἡμῖν;».

Ορθόδοξο Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”

ΠΗΓΗ

Το Σημείο του Τιμίου Σταυρού, η Σημασία και η Δύναμίς του (Αγίου Κοσμά Αιτωλού)

Το Σημείο του Τιμίου Σταυρού, η Σημασία και η Δύναμίς του (Αγίου Κοσμά Αιτωλού)

Ακούσατε αδελφοί μου, πως πρέπει να γίνεται ο Σταυρός και τι σημαίνει.
Πρώτον· όπως η Αγία Τριάς δοξάζεται εις τον ουρανόν από τους Αγγέλους, ούτω και συ να σμίγης τα τρία σου δάκτυλα της δεξιάς

χειρός· και μη δυνάμενος να αναβής εις τον ουρανόν να προσκυνήσης, βάνεις την χείραν σου εις την κεφαλήν σου (διότι η κεφαλή σημαίνει τον ουρανόν) και λέγεις:

Καθώς οι Άγγελοι δοξάζουσι την Αγία Τριάδα εις τον ουρανόν, έτσι και εγώ ως δούλος δοξάζω και προσκυνώ την Αγίαν Τριάδα· και καθώς τα δάκτυλα είνε τρία, είνε ξεχωριστά, είνε και μαζί, έτσι και η Αγία Τριάς είνε τρία πρόσωπα, αλλ’ εἷς Θεός.
Κατεβάζων το χέρι σου εις την κοιλίαν σου να λέγης: Σε προσκυνώ και Σε λατρεύω, Κύριέ μου, ότι κατεδέχθης και εσαρκώθης εις την κοιλίαν της Θεοτόκου δια τας αμαρτίας μας. Το βάζεις λοιπόν εις τον δεξιόν σου ώμον και λέγεις: Σε παρακαλώ, Θεέ μου, να με συγχωρήσης και να με βάλης εις τα δεξιά σου με τούς δικαίους. Βάνοντας το πάλιν εις τον αριστερόν ώμον λέγεις: Σε παρακαλώ, Κύριέ μου, μη με βάλης εις τα αριστερά με τους αμαρτωλούς. Έπειτα κύπτοντας κάτω εις την γην: Σε δοξάζω, Θεέ μου, Σε προσκυνώ και Σε λατρεύω, ότι καθώς εβάλθηκες εις τον τάφον, έτσι θα βαλθώ και εγώ. Και όταν σηκώνεσαι ορθός, φανερώνει την ανάστασιν και λέγεις: Σε δοξάζω και Σε προσκυνώ, Κύριέ μου, ότι ανέστης εκ νεκρών δια να μας χαρίσης ζωήν αιώνιον. Αυτό σημαίνει ο Σταυρός!


Τώρα σας συμβουλεύω να κάμετε από ένα κομβολόγι μικροί και μεγάλοι και να το κρατήτε με το αριστερό χέρι, και με το δεξιό να κάμνετε τον σταυρόν σας και να λέγετε:
Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ και Λόγε του Θεού του ζώντος, διά της Θεοτόκου και πάντων των Αγίων ελέησόν με τον αμαρτωλόν και ανάξιον δούλον σου. Ο πανάγαθος Θεός μάς εχάρισε τον Τίμιον Σταυρόν με τον οποίον να ευλογώμεν, και τα Άχραντα Μυστήρια. Με τον Σταυρόν να ανοίγωμεν τον παράδεισον, με τον Σταυρόν να διώκωμεν τούς δαίμονας· αλλά πρέπει να έχωμεν το χέρι μας καθαρόν από αμαρτίας, και τότε κατακαίεται ο διάβολος και φεύγει.
Όθεν, αδελφοί μου, ή τρώγετε ή πίνετε ή δουλεύετε, να μη σας λείπη αυτός ο λόγος και ο Σταυρός· και καλόν και άγιον είνε να προσεύχεσθε πάντοτε την αυγήν, το βράδυ και τα μεσάνυκτα.

Η δύναμις του Σταυρού
Να είπωμεν και ένα παράδειγμα, να ιδήτε την δύναμιν του Σταυρού.
Εις την Αίγυπτον ήτον ένας βασιλεύς ασεβής· είχε και ένα Εβραίο βεζύρην, όστις έπειτα έγινε Τούρκος. Εις την Αλεξάνδρειαν ήτον ένας Πατριάρχης, το όνομα Ιωακείμ, άγιος άνθρωπος και σοφός. Ακούων ο βασιλεύς ότι ήτο άγιος άνθρωπος ο Πατριάρχης, τον ηγάπα πολύ. Λέγει ο Εβραίος του βασιλέως: Κάτι πολλήν αγάπην έχεις εις τον Πατριάρχην. Του λέγει ο βασιλεύς: Ο Πατριάρχης είνε καλός άνθρωπος. Του λέγει ο Εβραίος: Κράξε, βασιλεύ, τον Πατριάρχην να έλθη να διαλεχθώμεν μαζί, και να ιδής όπού θα μείνη αναπολόγητος. Έκραξεν ο βασιλεύς του Πατριάρχη να έλθη. Λέγει του ο Εβραίος: Εγώ θέλω, Πατριάρχη, να διαλεχθώμεν μερικά περί πίστεως. -Με τον ορισμόν σου. Έτοιμος είμαι δια την πίστιν μου να χύσω και το αίμά μου. Και κάμνων αρχήν ο Πατριάρχης να φιλονική με τον Εβραίον, με έναν τρόπον επειδέξιον πάντοτε τον ενίκα τον Εβραίον. Λέγει του ο Εβραίος του Πατριάρχη:

Διατί να φιλονεικώμεν; Ακούω οπού λέγει ο Χριστός εις το Ευαγγέλιον ότι, όστις έχει πίστιν ως κόκκον σινάπεως, μεταφέρει ένα βουνό από ένα μέρος εις άλλο. -Μαλιστα, του λέγει ο Πατριάρχης. Λέγει του ο Εβραίος: Λοιπόν, αν είσαι άξιος, πρόσταξε και συ να γίνη, και τότε να πιστεύσω. Τότε εζήτησεν ο Πατριάρχης τρεις ημέρας διορίαν, και λέγει του βασιλέως: Έτοιμος είμαι δια το πρόσταγμα οπού είπομεν. Ήτο εκεί ένα βουνό τρεις ώρας μακράν. Λέγει ο Εβραίος του Πατριάρχη να σηκώση εκείνο το βουνό. Τότε πιάνει ο Πατριάρχης και θυμιάζει εκείνο το βουνό, και κάμνει τον σταυρόν του τρεις φοράς λέγων και το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Είτα λέγει: Σε προστάζω, εσέ, βουνό, να σηκωθής να έλθης εις την Αίγυπτον. Και ω του θαύματος! Ευθύς ασηκώθη το βουνό και έγινεν εις τρία, εις τύπον της Αγίας Τριάδος, και εκίνησε και ήρχετο. Φωνάζει ο βασιλεύς: Πατριάρχη, βοήθησέ μας, διότι εχαθήκαμεν. Και κάμνων δέησιν πάλιν ο Πατριάρχης, εστάθη το βουνό εις εξ μίλια μακράν από την πόλιν. 

Αλλ’ ο Εβραίος δεν επίστευσε και λέγει του βασιλέως: Ο Χριστός, λέγει και άλλο· ότι όποιος έχει πίστιν, αν πίη θανάσιμον φαρμάκι, δεν αποθνήσει. Λοιπόν, ειπέ του Πατριάρχη να του κάμω ένα φαρμάκι να το πίη, και αν δεν αποθάνη, να πιστεύσωμεν και ημείς. Να ηξεύρης και τούτο, βασιλεύ, ότι οι χριστιανοί έχουν τον σταυρόν· κάμνοντές τον τα διαλύουν όλα· και το πικρό το κάμνουν γλυκό. Κάμνει λοιπόν ο Εβραίος το φαρμάκι ίνα άμα το εγγίξη εις το στόμα του ο Πατριάρχης αποθάνη. Το πηγαίνει εις τον βασιλεα και του λέγει; Πρόσταξε τον Πατριάρχην να το πίη και να μη κάμη τον σταυρόν του. Κράζει ο βασιλεύς τον Πατριάρχην και τον προστάζει να πίη το φαρμάκι ως ήθελεβν ο Εβραίος. Καλά, λέγει ο Πατριάρχης· μου έδωσες, βασιλεύ, τούτο το ποτήρι, μα δεν μου είπες πόθεν να το πίω, και κάμνων το δεξιόν του χέρι ως να ευλογή εις τύπον, ερωτά πόθεν να το πίη, εδώθεν ή εκείθεν, και το σταυρώνει. Αμή εκείνος δεν το εκατάλαβε. Λέγει του ο Εβραίος: Πίετο όθεν θέλεις. Και πίνοντάς το ο Πατριάρχης έμεινεν υγιής. Λέγει τότε του βασιλέως: Εγώ έπια όλο το φαρμάκι, ο δε Εβραίος να ξεπλύνη το ποτήρι με ολίγο νερό και να το πίη. Και αν δεν πάθη τίποτε, να πιστεύσωμεν και ημείς εις την πίστιν του. Δεν ήθελεν ο Εβραίος να το πίη, τον εβίασεν όμως ο βασιλεύς και το έπιε, και ω του θαύματος! έσκασεν ευθύς και απέθανεν.
Εκαταλάβατε, αδελφοί μου; Όστις έχει πίστιν εις τον Χριστόν μας και είνε καθαρός δεν παθαίνει κανέν κακόν.

Με καθαράς χείρας το Σημείον του Σταυρού
Θέλετε ν’ ακούσετε και άλλο δια τον Σταυρόν, πως δεν ενεργεί, όταν είνε μολυσμένο τα χέρι από αμαρτίας;
Ήτον ένας άνθρωπος οναμαζόμενος Ιουλιανός αναγνώστης, όστις εσπούδασε γράμματα με τον Μέγαν Βασίλειον, ο οποίος ηθέλησε να γίνη βασιλεύς. Πηγαίνει λοιπόν και ευρίσκει ένα μάγον Εβραίον και του λέγει: Είσαι καλός να με κάμης βασιλέα και να σε κάμω βεζύρη; Του λέγει ο μάγος: Αρνήσου τον Χριστόν, και εγώ σε κάμω. Λέγει του ο Ιουλιανός: Τον αρνούμαι. Τότε κάμνει ένα γράμμα ο μάγος και του λέγει: Πάρε τούτο το χαρτί και πήγαινε εις ένα μνήμα ελληνικό και ρίψε το υψηλά και θα έλθουν δαίμονες· και ό,τι σου κάμνουν μη φοβηθής και να μη κάμης τον σταυρόν σου, διότι θα φύγουν. Επήγεν ο Ιουλιανός εις το μνήμα και ρίχνοντας το χαρτί ήλθαν οι δαίμονες. Αυτός φοβηθείς και κάμνοντας τον σταυρόν του έφυγον οι δαίμονες. Πηγαίνει ευθύς εις τον μάγον και του λέγει τα γενόμενα. Τότε του λέγει ο μάγος: Πήγαινε να σφάξης ένα παιδί και να μου φέρης την καρδιά του. Επήγε και έσφαξε το παιδί και του έφερε την καρδία. Τότε κράζει πάλιν τούς δαίμονας ο μάγος. Αυτός πάλιν από τον φόβον του έκαμε τον σταυρόν· αλλ’ οι δαίμονες δεν εφοβήθησαν, διότι ήτο μολυσμένος από τον φόνον. Έτσι έκαμε το θέλημά του και εβασίλευσε δύο χρόνους και επήγεν εις την κόλασιν να καίεται πάντοτε. Πρέπει και ημείς να είμεθα καθαροί από αμαρτίας, και τότε φεύγει ο διάβολος.

Η Δύναμις της Νοεράς Προσευχής
Τώρα σας λέγω να κάμητε τούτο· να πάρετε όλοι από ένα κομπολόγιον, και το κομπολόγιόν σας να έχη τριαντατρία σπυριά, και να προσεύχεσθε και να λέγητε το: "Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ και Λόγε του Θεού του ζώντος, διά της Θεοτόκου και πάντων σου των Αγίων ελέησόν με τον αμαρτωλόν και ανάξιον δούλον σου".

Μέσα εις το "Κύριε Ιησού Χριστέ", αδελφοί μου, τι θεωρεί;
Θεωρεί η Αγία Τριάς, ο Θεός μας, η ένσαρκος οικονομία του Χριστού μας.
Και πάντες οι Άγιοι με τον Σταυρόν και με το "Κύριε Ιησού Χριστέ"επήγαν εις τον παράδεισον.
Και όποιος λέγει αυτόν τον λόγον και κάμνει και τον σταυρόν του, καν άνδρας, καν γυναίκα ευλογεί τον ουρανόν, την γην, την θάλασσαν. Με τον Σταυρόν και με το "Κύριε Ιησού Χριστέ" ιατρεύονται κάθε αρρωστείες.
Με τον Σταυρόν και με το "Κύριε Ιησού Χριστέ" οι Απόστολοι αναστούσαν νεκρούς και ιάτρευαν πάσαν ασθένειαν.
Με τον Σταυρόν και με το "Κύριε Ιησού Χριστέ" αποστομώνει ο άνθρωπος κάθε αιρετικόν.
Με τον Σταυρόν και με το "Κύριε Ιησού Χριστέ" αγιάζει ο άνθρωπος και πηγαίνει εις τον παράδεισον, να χαίρεται και να ευφραίνεται ωσάν οι Άγγελοι.

Το Σημείον του Σταυρού και η Σημασία Του

Βλέπετε, αδελφοί μου, ο Τίμιος και άγιος Σταυρός πόσον βοηθά τον άνθρωπον.
Και όποιος τον κάμνει τον Σταυρόν, ποτέ δεν έχει ζημίαν, αλλά τον φυλάγει από κάθε λογής φαρμακερόν πράγμα και από κάθε δαιμονικήν πείραξιν.
Και ο άνθρωπος τον έχει σημαδεμένον απάνω του.
Να ανταμώση τα τρία δάκτυλα της δεξιάς χειρός του και να τα βάλη πρώτον εις το μέτωπον, είτα εις τον ομφαλόν, έπειτα εις το δεξιόν βυζίον, ύστερα εις το ζερβί βυζίον, ύστερα και να σκύπτη έως χαμηλά και πάλιν να σηκώνεται.

Και ο Σταυρός, αδελφοί μου, πως είναι, μάθετε:
Όταν βάνωμεν το χέρι μας εις το κεφάλι, φανερώνει ο Θεός, οπού ήτον εις τον ουρανόν· και όταν το βάλωμεν εις τον ομφαλόν, φανερώνει πως εκατέβη εις την γην και εσαρκώθη· και όταν το βάνωμεν εις το δεξιόν μέρος. άνωθεν του βυζίου, φανερώνει πως είναι δίκαιος και αθάνατος και πως θέλει βάλει τούς δικαίους εις τα δεξιά του μέρη· και όταν το βάλωμεν εις το ζερβόν μέρος, φανερώνει πώς θέλει κρίνει όλα τα έθνη και θέλουν στέκονται εις το ζερβόν του μέρος και να τούς βάλη εις την κόλασιν.

Παντού ο Τίμιος Σταυρός

Ο Τίμιος Σταυρός, αδελφοί μου, είνε φύλαξ όλης της γης.
Ο Τίμιος Σταυρός αγιάζει όλα τα πέρατα, όλα τα θεία και άγια των εκκλησιών.
Ο Σταυρός αγιάζει την θείαν Λειτουργίαν και κάθε Ακολουθίαν.
Ο Σταυρός αγιάζει τούς Αγίους.
Ο Σταυρός αγιάζει και στερεώνει την Βάπτισιν.
Ο Σταυρός ευλογεί τα ανδρόγυνα.
Ο Σταυρός κυνηγά τους δαίμονας και φεύγουσιν ωσάν από την αστραπήν.
Ο Σταυρός είναι όπλον φωτεινόν και όποιος τον κάμνει, τον φωτίζει και τον αγιάζει εκείνον τον άνθρωπον, και είναι ωσάν δίστομον σπαθίον, και δεν ζυγώνουν σιμά οι δαίμονες να παρακινούν τούς ανθρώπους διά να κάμωσιν αμαρτήματα.
Και όπου κινήση να πηγαίνη ο άνθρωπος πρώτον να κάμη τον σταυρόν και να λέγη το "Κύριε Ιησού Χριστέ".
Ή εις το παζάρι κινάς ή εις το χωράφι ή εις το αμπέλι ή όταν φάγης ψωμί ή όταν πίνης κρασί ή νερόν ή οπωρικόν ή όταν κοιμηθής, να προσκυνήσης τον Θεόν, να σταυρώνης και το σώμα σου, και ύστερα να πλαγιάσης.
Να κοιμηθής, και θέλεις σηκωθή το πρωϊ γερός και χαρούμενος.

Όθεν, αδελφοί μου, εκαταλάβατε και το ηξεύρετε όλοι σας.

(Από την Γ΄και Η΄Διδαχή του Αγίου Κοσμά Βιβλ. «Ο ΠΑΤΡΟΚΟΣΜΑΣ» σελ. 94-99 και 200-203 αντίστοιχα)

ΠΗΓΗ

SOS ΠΡΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ! ΟΥΤΕ ΑΓΙΑ ΟΥΤΕ ΜΕΓΑΛΗ ΟΥΤΕ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΣΥΝΟΔΟΣ ΑΥΤΗ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ!!!

Το θέμα μπορεί, να μη θεωρείται επίκαιρο αλλά είτε το θέλουμε είτε όχι είναι και θα είναι επίκαιρο αφού έχει ανοίξει μια βαθιά και χαίνουσα πληγή στο Σώμα της Ορθοδόξου (;;;) Εκκλησίας της Ελλάδας.ΜΙΑ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΗ ΕΛΛΗΝΙΔΑ :Στο άρθρο μου

ΤΟ ΜΠΑΧΑΛΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ!

έκανα την πρώτη νύξη για τα χρόνια προβλήματα, που ταλανίζουν την Ελληνική Εκκλησία μεταξύ των οποίων το ημερολογιακό και τα συμπαρομαρτούντα αυτού, οι πολλές παρατάξεις του Πάτριου

Εορτολογίου και η έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ τους αλλά και το ασύστολο φλερτ της Εκκλησίας του Νέου Ημερολογίου με τον Οικουμενισμό και την Πανθρησκεία. ΄Εγραφα συγκεκριμένα:

» Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΦΛΕΡΤΑΡΕΙ ΑΣΥΣΤΟΛΑ ΜΕ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑ. ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΜΑΖΙ ΜΕ ΠΑΠΙΚΟΥΣ, ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥΣ, ΕΒΡΑΙΟΥΣ, ΒΟΥΔΙΣΤΕΣ, ΣΑΤΑΝΙΣΤΕΣ ΚΛΠ. ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΝΕΙ ΧΩΡΙΟ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ «ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ».
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΥ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΧΙΛΙΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ (13 ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ ;), ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΟΥΝ ΟΥΤΕ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ. ΑΙΤΙΑ; ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΄Η ΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΕΙΨΗ ΔΙΑΛΛΑΚΤΙΚΟΤΗΤΑΣ;»

Και δυστυχώς, για μια ακόμη φορά επιβεβαιώνομαι! Επειδή όμως επικρατεί μια παραφιλολογία σχετικά με τη Σύνοδο του Κολυμπαρίου και μια σύγχυση στον πιστό λαό, θεωρώ, ότι καλά είναι, να αναφερθούμε εκτενώς στο θέμα:

1) Οι Οικουμενικές Σύνοδοι στο παρελθόν συγκαλούνταν με σκοπό την καταδίκη μιας αίρεσης. Η «Πανορθόδοξος» της Κρήτης συνεκλήθη, για να νομιμοποιήσει μια αίρεση και συγκεκριμένα αυτήν του Οικουμενισμού!

2) Από πού κι ως πού «Πανορθόδοξος» αφού τέσσερα Πατριαρχεία δε συμμετείχαν στη Σύνοδο: της Ρωσίας, της Αντιόχειας, της Βουλγαρίας και της Γεωργίας, στα οποία ανήκουν τα 2/3 των ορθοδόξων παγκοσμίως! Αντίθετα, το παρόν, ως παρατηρητές έδωσαν πλείστοι μη Ορθόδοξοι!

3) Για ποια Σύνοδο μιλάμε αφού δεν προσκλήθηκαν όλοι οι επίσκοποι αλλά αντιπροσωπείες αυτών!

4) Αλλά και αυτοί που προσκλήθηκαν (156) δεν είχαν δικαίωμα ψήφου, αλλά μάλλον διακοσμητικό ρόλο!

5) Οι μόνοι, που επετράπη, να ψηφίσουν ήταν οι 10 προκαθήμενοι των Εκκλησιών, οι οποίοι μάλιστα ψήφισαν κατά το δοκούν και όχι αντιπροσωπεύοντας τους υπολοίπους!

Και βέβαια, η Σύνοδος της Κρήτης πήρε αποφάσεις, που κάθε άλλο παρά ορθόδοξες μπορούμε, να τις χαρακτηρίσουμε:

1) Αναγνώρισε τις αιρέσεις ως Εκκλησίες και ουσιαστικά τις εξίσωσε με την Ορθοδοξία. Πρόσχημα η ενότητα όλων των Χριστιανών! Οπότε, καταργείται και «το Σύμβολο της Πίστεως», που κάνει λόγο για «Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία» και γινόμαστε όλοι οι κατ’ όνομα Χριστιανοί ένας αχταρμάς! Γιατί άραγε μου θυμίζει τη Σύνοδο της Φερράρας Φλωρεντίας; Μήπως οι συμμετέχοντες στη Σύνοδο της Κρήτης θεωρούν, ότι είναι ανώτεροι από τον ΄Αγιο Μάρκο τον Ευγενικό, που αρνήθηκε, να υπογράψει για την ένωση της Ανατολικής και της Δυτικής Εκκλησίας;

2) Αποδέχτηκε τα «θεολογικά» κείμενα του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών, για το οποίο ο ΄Αγιος Ιουστίνος Πόποβιτς είχε πει, ότι πρόκειται για «σατανικό μόρφωμα» και ότι η συμμετοχή της Ορθόδοξης Εκκλησίας σε αυτό συνιστά «ανήκουστη προδοσία»! Πώς είναι δυνατόν η Ορθοδοξία, να αναγνωρίσει την ιερωσύνη και τα μυστήρια κάθε λογής αίρεσης;

3) Αναγνώρισε τους «θεολογικούς διαλόγους» του Πατριαρχείου με αιρετικούς. Τέτοιες συμφωνίες, που έχουν υπογράψει «Ορθόδοξοι» είναι:

α) Αναγνώριση ως Εκκλησίας των αιρετικών Μονοφυσιτών (Chambezy Ελβετίας 1990). Η αίρεση αυτή είχε καταδικαστεί από την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο!

β) Αναγνώριση Παπικών (και Ουνίας) και συγκεκριμένα, ότι έχουν Χάρη, μυστήρια και Αποστολική διαδοχή (Λίβανος 1993)! Μάλλον και ο Πατροκοσμάς δεν τα ήξερε καλά, όταν έλεγε: «Τον Πάπα να καταράσθε!»
Υπάρχουν και πολλές άλλες, αλλά δεν είναι της παρούσης, να αναφερθούν!

4) Αποδέχτηκε τη Θεωρία των κλάδων, σύμφωνα με την οποία στον κορμό της Εκκλησίας υπάρχουν πολλά κλαδιά. Κάθε κλαδί αντιπροσωπεύει ένα τμήμα της Εκκλησίας νόμιμο, ισότιμο και ισόκυρο με τα άλλα, χωρίς όμως να ενσαρκώνει μονάχο του ολόκληρη την Εκκλησία, την οποία για να βρούμε πρέπει να τη δούμε στο σύνολό της, αθροίζοντας τα επί μέρους κομμάτια της. Το ίδιο συμβαίνει και με την αλήθεια την οποία φανέρωσε ο Χριστός στον κόσμο. Καμιά επί μέρους Εκκλησία, κανένα από τα ιστορικά τμήματά της, δεν μπορεί να ισχυρισθεί ότι κατέχει ολόκληρη τη θεία αλήθεια όπως τη δίδαξε ο Χριστός. Επομένως καμία από τις «Εκκλησίες» (Ορθόδοξη, Ρωμαιοκαθολική ή οι Προτεσταντικές) δεν μπορεί να ισχυρισθεί για τον εαυτό της ότι είναι η Εκκλησία του Χριστού ή ότι κατέχει καθαρό και ακέραιο το θησαυρό της αποκαλυφθείσας θείας αλήθειας. (Πάλι βλέπουμε εξίσωση της Ορθοδοξίας με τις αιρέσεις και προφανές στρώσιμο χαλιού για τον Οικουμενισμό!)

ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ: Το Μάιο του 2016 είχε συγκληθεί η 80μελής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος και είχε αποφασίσει, να μη δεχτεί επ’ ουδενί τα οικουμενιστικά άρθρα της επικείμενης Συνόδου του Κολυμπαρίου. Παρόλα αυτά δυο μήνες αργότερα η 25μελής επιτροπή που τελικά συμμετείχε, υπέκυψε και τα αποδέχτηκε όλα! Εννοείται, ότι το μεγαλύτερο ρόλο σε αυτήν τη μεταστροφή τον διαδραμάτισε ο αρχιοικουμενιστής Αρχιεπίσκοπος Βαρθολομαίος, που χειραγώγησε την ιεραρχία και είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα για τους πάτρωνές του!

ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ: Το έγκλημα ήταν προμελετημένο. Η σύνοδος της Κρήτης δεν κατέπεσε ως κεραυνός εν αιθρία αλλά προετοιμαζόταν για 60 ολόκληρα χρόνια, ως η επερχόμενη «Η΄Οικουμενική Σύνοδος»! Για το λόγο αυτό διενεργούνταν «Πανορθόδοξες προσυνοδικές διασκέψεις», των οποίων τα θέματα διέρρεαν. Ακούγοντας ο ΄Αγ. Παϊσιος για κάποια από αυτά αναφώνησε: «Αυτοί πάνε, να καταργήσουν την παράδοση και να αφήσουν την παράβαση! Καταλαβαίνετε πόσο σοβαρό είναι αυτό;» Από ό,τι φαίνεται δεν πολυκαταλαβαίνουμε και θα εξηγήσω παρακάτω το γιατί! Επίσης, ο ΄Αγιος Παίσιος έλεγε, ότι «ο Παπισμός είναι ο μεγάλος εχθρός της Ορθοδοξίας»!

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΨΕΥΤΟΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ: Από τους επισκόπους και ιερείς της κρατούσας Εκκλησίας:

1) Κάποιοι αποδέχθηκαν τα πάντα συντασσόμενοι σαφώς με τους οικουμενιστές.

2) Κάποιοι ψέλισσαν κάποιες αντιρρήσεις ποιούμενοι τελικά την νήσσαν.

3) Κάποιοι αποτειχίστηκαν.

Ορισμένοι από αυτούς μάλιστα αρθρογραφούν στην Τρικλοποδιά κάνοντας σαφείς τις θέσεις τους (π.χ. Αρχιμανδρίτης Παίσιος Παπαδόπουλος) και οι οποίοι βέβαια συντάχτηκαν με το πάτριο εορτολόγιο, του οποίου τις παρατάξεις δεν έχει αγγίξει ο Οικουμενισμός. Επειδή όμως πολλοί δεν αντιλαμβάνονται, ποια είναι η έννοια της αποτείχισης, ας δώσουμε τον ορισμό:

Αποτείχιση είναι η επιβαλλόμενη από την Αγία Γραφή και τους Πατέρες της Εκκλησίας στάση των πιστών στην περίπτωση, που ο επίσκοπός τους είναι αιρετικός. Οι πιστοί έχουν κοινωνία με τον Επίσκοπο μόνον εφόσον αυτός είναι Ορθόδοξος (έχει την Ορθή πίστη και τον Ορθό βίο). Στην αντίθετη περίπτωση είναι υποχρεωμένοι, να μην έχουν επικοινωνία μαζί του, ώστε, να μην ταυτιστούν μαζί του στην κακοδοξία και στην αίρεση. (Εννοείται, ότι παύουν, να μνημονεύουν τον αιρετικό επίσκοπο.)

Οι Πατέρες της Πρωτοδευτέρας Συνόδου λένε, ότι όσοι αποτειχίζονται από τους αιρετικούς επισκόπους, όχι μόνο δεν αποκόπτονται από την Εκκλησία αλλά είναι άξιοι τιμής και επαίνου. Επίσης, ότι δεν υπόκεινται σε καμία ποινή, επειδή απέχουν από την κοινωνία με τον Επίσκοπο πριν από τη Συνοδική απόφαση, αλλά οι Ορθόδοξοι οφείλουν, να τους τιμούν, γιατί δεν καταδίκασαν επισκόπους αλλά ψευδεπισκόπους και ψευδοδιδασκάλους και φρόντισαν, να σώσουν την Εκκλησία από τα σχίσματα και τις αιρέσεις!

Ο 31ος Αποστολικός Κανόνας επίσης προβλέπει την διακοπή της «κοινωνίας» με τον επίσκοπο, για λόγους «ευσεβείας και δικαιοσύνης»!

α) Ποιοι είναι οι λόγοι ευσεβείας: Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, διδάσκει, ότι ευσέβεια είναι «η καθαρή πίστη και η σωστή ζωή». Ευσέβεια, λοιπόν, είναι τα ορθά δόγματα και η τήρηση των εντολών του Θεού. Η ορθή πίστη και η ορθή ζωή είναι η ευσέβεια. Αυτό όμως είναι και η Ορθοδοξία. Ορθοδοξία και ευσέβεια , ως έννοιες, ταυτίζονται.

β) Ποιοι είναι οι λόγοι δικαιοσύνης: Ο Χρυσόστομος επίσης λέει, ότι η Γραφή, με τη λέξη «δικαιοσύνη», εννοεί την αρετή γενικά, την ευσέβεια στη ζωή. Η «ευσέβεια» και η «δικαιοσύνη», ως έννοιες, είναι ταυτόσημες. Όμως, η μεν ευσέβεια χρησιμοποιείται περισσότερο για να τονίσει την πίστη, η δε δικαιοσύνη για να τονίσει την απόκτηση της αρετής. Και γι’ αυτό το λόγο, στον Αποστολικό αυτό Κανόνα, χρησιμοποιούνται και οι δύο λέξεις.

Αδιαμφισβήτητα, λόγοι «δικαιοσύνης»,κατά τον 31ο Αποστολικό Κανόνα, υπάρχουν , όταν ένας επίσκοπος, αλλοιώνει τη διδασκαλία της Εκκλησίας, ως προς την τήρηση των εντολών του Θεού. Όταν δηλ. διδάσκει διαφορετικά απ’ την Αγία Γραφή κι’ απ’ ό,τι δίδαξαν οι Πατέρες.
Επομένως, η αποτείχιση δεν είναι προαιρετική αλλά υποχρεωτική για τον Ορθόδοξο πιστό κληρικό ή λαικό. Και είναι υποχρέωση του καθενός από εμάς, αν θέλει, να λέγεται Ορθόδοξος και να έχει ελπίδες, να σώσει την ψυχή του, να πάρει τις αποφάσεις του και να διακόψει κάθε κοινωνία με τους αιρετικούς επισκόπους. Σύμφωνα με τον Πρωτοπρεσβύτερο και Ομότιμο Καθηγητή Α.Π.Θ. Θεόδωρο Ζήση: «Με την ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ φεύγουμε από την ΑΙΡΕΣΗ και ΟΧΙ από την ΕΚΚΛΗΣΙΑ.»

Κατανοώ, ότι μέσα στον κυκεώνα των καθημερινών προβλημάτων, ίσως όλα τα παραπάνω φαντάζουν ψιλά γράμματα, ανούσια και ασήμαντα. Μήπως όμως δεν είναι έτσι;
Μήπως ακολουθώντας τους αρνητές του Χριστού, που λυμαίνονται την κρατούσα Εκκλησία κινδυνεύουμε, να χάσουμε το μόνο πράγμα, που τελικά έχει αξία; Την ψυχή μας την ίδια;

Μήπως θα πρέπει, να υπακούσουμε μάλλον στο μέγιστο Πατροκοσμά (και όχι στο Βαρθολομαίο και τα τσιράκια του), που είχε πει: «Το κορμί σας, ας το καύσουν, ας το τηγανίσουν, τα πράγματά σας, ας τα πάρουν, μη σας μέλλη. Δώσατέ τα δεν είναι ιδικά σας. Ψυχή και Χριστός σας χρειάζονται. Αυτά τα δύο όλος ο κόσμος να πέσει δεν ημπορεί να σας τα πάρη εκτός και τα δώσετε με το θέλημά σας. Αυτά τα δύο να τα φυλάττετε να μην τα χάσετε».

Μήπως, αν μνημονεύουμε το Βαρθολομαίο (και τους οικουμενιστές επισκόπους) αυτό ισοδυναμεί με το να μνημονεύουμε τον αιρεσιάρχη Πάπα, τον οποίο ασπάζονται και εναγκαλίζονται; Τον Πάπα, ο οποίος δε διστάζει, να «προσεύχεται» δημοσίως στον Εωσφόρο* (Λούσιφερ), τον οποίο αποκαλεί μάλιστα «υιό του Θεού»;

Στους χαλεπούς καιρούς, που διανύουμε, έχει ειπωθεί, ότι ακόμα και αν δεν έχουμε χριστιανικά έργα, ακόμα και αν έχουμε πληθώρα αμαρτιών, αν έχουμε τουλάχιστον την ορθή πίστη (Ορθοδοξία) αυτή και μόνο είναι ικανή, να μας σώσει! Ας μεριμνήσουμε επομένως, να μην τη χάσουμε και αυτήν! Αλλά ας βροντοφωνάξουμε: «Ουκ αρνησόμεθα σε φίλη Ορθοδοξία, ου ψευδόμεθα σε πατροπαράδοτον σέβας. Εν σοι εγεννέθημεν, εν σοι ζώμεν, εν σοι κοιμησόμεθα. Ει δε και καλέσει καιρός και μυριάκις υπέρ σου τεθνηξόμεθα». (Ιωσήφ Βρυέννιος) Γένοιτο! Αμήν!

1)

Ασίζη Ιταλίας / 9ος 2016. Οι θρησκευτικοί ηγέτες (και ο Βαρθολομαίος) ανάβουν κεριά στον κοινό Θεό όλων των θρησκειών, δηλ. στο διάβολο, αφού σύμφωνα με την Αγία Γραφή οι θεοί των άλλων θρησκειών είναι δαιμόνια.

2) Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΤΕΛΕΙ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΣΕ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΝΑΟ ΣΤΗ ΣΤΟΥΤΓΑΡΔΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΩΝ!
https://www.pentapostagma.gr/2017/06/%CE%BF-%CE%B2%CE%B1%CF%81%CE%B8%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CE%AF-%CE%BF%CF%81%CE%B8%CF%8C%CE%B4%CE%BF%CE%BE%CE%B7-%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%85.html

3) Ο ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΑΠΟΚΑΛΕΙ ΤΟ ΚΟΡΑΝΙ ΑΓΙΟ.
http://klarineto.blogspot.com/2010/12/blog-post_27.html

4) Ο ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΒΡΑΒΕΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΣΥΝΑΓΩΓΗ.
http://tiresias-press.blogspot.com/2009/11/28.html

5) ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΠΑΠΑ ΣΤΗ ΛΕΣΒΟ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗ ΔΕΗΣΗ.
https://www.newsbeast.gr/greece/arthro/2209580/fotografies-ke-vinteo-apo-tin-istoriki-episkepsi-papa-fragkiskou-vartholomeou-ieronimou-sti-lesvo
*

ΠΡΟΔΟΣΙΕΣ ΩΝ ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ ΑΡΙΘΜΟΣ!!!!

ΠΗΓΗ

ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ «ΒΥΘΙΖΕΙ» ΣΕ ΜΕΓΑΛΟ ΣΧΙΣΜΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΕ… ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ «ΧΡΩΜΑ»!

Η σύγκρουση μεταξύ των Πατριαρχείων Κωνσταντινούπολης και Μόσχας δεν έχει σαν μοναδική αιτία το θέμα της Ουκρανίας των 40 εκατομμυρίων ορθοδόξων, αλλά κυρίως τις αμερικανικές επιδιώξεις να απομονώσει τα Πατριαρχεία Μόσχας, Βελιγραδίου και Αντιοχείας, προκαλώντας το μεγαλύτερο σχίσμα στην Ανατολική Ορθόδοξη εκκλησία, καθώς ο Βαρθολομαίος συντάσσεται με τις αμερικανικές επιδιώξεις και δυστυχώς φέρεται σαν ο Πάπας της Ανατολής

Η χρονίζουσα γεωπολιτική και διπλωματική σύγκρουση Ρωσίας – Δύσης, η οποία μάλιστα κλιμακώθηκε από το 2014 και μετά, με την κρίση στην Κριμαία, αντικατοπτρίζεται και στην «ιερή» σύγκρουση Πατριαρχείου Μόσχας – Οικουμενικού Πατριαρχείου που καταγράφεται το τελευταίο διάστημα με αφορμή την απόφαση του Φαναρίου να παραχωρήσει αυτοκεφαλία στην Εκκλησία της Ουκρανίας.

Η συνάντηση που είχαν ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο την περασμένη Παρασκευή στην Κωνσταντινούπολη – μετά από αίτημα μάλιστα της ρωσικής πλευράς – απλώς επιβεβαίωσε ότι το χάσμα μεταξύ των δύο Εκκλησιών είναι τεράστιο. Υστερα από δυόμισι ώρες κατ» ιδίαν συζήτησης ο Κύριλλος αναχώρησε αυθημερόν για τη Μόσχα «και μάλλον δεν έφυγε καθόλου ικανοποιημένος…», όπως σημείωνε με νόημα εκκλησιαστική πηγή. Το Πατριαρχείο της Ρωσίας δεν θέλει επ» ουδενί να χάσει από την επιρροή του την Εκκλησία της Ουκρανίας και ο Κύριλλος στο τετ α τετ που είχε με τον Οικουμενικό Πατριάρχη άκουσε για ακόμη μία φορά τον Βαρθολομαίο να του ξεκαθαρίζει πως η «απόφαση του Πατριαρχείου είναι ειλημμένη». Δηλαδή το Οικουμενικό Πατριαρχείο θα προχωρήσει στην εφαρμογή των διαδικασιών για την υλοποίηση της παραχώρησης αυτοκεφαλίας στην Ουκρανία. Η παραχώρηση της αυτοκεφαλίας πάντως δεν είναι κάτι που μπορεί να γίνει από τη μία στιγμή στην άλλη, όπως εξήγησε σε δηλώσεις του και ο μητροπολίτης Γαλλίας Εμμανουήλ.

Εντούτοις, πηγές με άριστη γνώση των σχέσεων των δύο Εκκλησιών αλλά και της εκκλησιαστικής διπλωματίας υπογραμμίζουν ότι μετά από τη νέα εξέλιξη οι ήδη τεταμένες σχέσεις των δύο Εκκλησιών επιδεινώνονται κι άλλο και οδηγούνται σε ρήξη, όπως πολλές φορές έχει συμβεί στο παρελθόν.

Η επίσκεψη του Κύριλλου ερμηνεύεται ως μία κίνηση να μεταπείσει τον Βαρθολομαίο αλλά – όπως όλα δείχνουν – δεν το έχει καταφέρει. Αλλωστε, από την περασμένη άνοιξη το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει ξεκινήσει κύκλο επαφών με Εκκλησίες και Πατριαρχεία εξηγώντας τους γιατί προχωράει στην παραχώρηση αυτοκεφαλίας στην Εκκλησία της Ουκρανίας. Και αρκετές φορές ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος σε ομιλίες και δηλώσεις του είχε υποστηρίξει πως στόχος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, καθώς και δικαίωμα και υποχρέωσή του, είναι να υποστηρίξει κάθε προσπάθεια που γίνεται «για να θεραπευτεί η διάσπαση του εκκλησιαστικού σώματος». Μόνο που οι Ρώσοι βλέπουν την αυτοκεφαλία ως μία μεγάλη «πληγή»…

Πάντως, ο Οικουμενικός Πατριάρχης δεν έχει όλες τις Εκκλησίες με το μέρος του. Πριν από λίγες ημέρες ήρθε στη δημοσιότητα επιστολή του Πατριάρχη Σερβίας Ειρηναίου προς τον Βαρθολομαίο, με την οποία διατυπώνει την έντονη διαφωνία του για την παραχώρηση αυτοκεφαλίας στην Ουκρανία. Υποστηρίζει δε ότι η αποκατάσταση των σχισματικών στην Ουκρανία θα είναι «κινδυνώδης» ή και «καταστροφική για την Ορθοδοξία».Επίσης και από το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων διατυπώνονται απόψεις εναντία στην παραχώρηση του αυτοκέφαλου στην Ουκρανία

Πίσω από την εκκλησιαστική σύγκρουση όμως αρκετοί είναι αυτοί που επισημαίνουν ότι κρύβονται βαθύτερα πολιτικά αίτια, που χρονολογούνται το 1991, δηλαδή όταν η Ουκρανία αποχώρησε από το σοβιετικό άρμα και έγινε ανεξάρτητο κράτος. Παρόλο που ο μητροπολίτης Κιέβου εξακολουθεί να υπάγεται στο Πατριαρχείο Μόσχας, μετά την απόσχιση της Ουκρανίας δημιουργήθηκαν άλλες δύο Εκκλησίες, τις οποίες όμως η Μόσχα θεωρεί σχισματικές.

Με την πάροδο των ετών η Ουκρανία αποκτούσε στενότερους δεσμούς με τη Δύση. Η πολιτική ηγεσία της Μόσχας όμως έβλεπε ότι σιγά σιγά απομακρυνόταν από την επιρροή της όχι ένα μικρό κράτος, αλλά μία χώρα 40 εκατομμυρίων ορθοδόξων, και μάλιστα σε σημαντικό σημείο για τα ρωσικά συμφέροντα. Ετσι, το Πατριαρχείο Μόσχας – που ανέκαθεν αποτελούσε σημαντικό μοχλό της εξωτερικής πολιτικής της Ρωσίας – άρχισε να πιέζει με κάθε τρόπο την ουκρανική κυβέρνηση ώστε να μη δοθεί αυτοκεφαλία.
Είναι χαρακτηριστικές οι αντιδράσεις που είχαν σημειωθεί ακριβώς πριν από δέκα χρόνια στον εορτασμό στο Κίεβο των 1.020 ετών από τον εκχριστιανισμό των Ρώσων. Ο τότε Πατριάρχης Αλέξιος είχε στείλει επιστολές στους επικεφαλής των ορθόδοξων Εκκλησιών και τους είχε ζητήσει να μην παραστούν – αλλά να στείλουν αντιπροσωπείες – στις εκδηλώσεις. Ο στόχος του ήταν να εμφανιστεί αποδυναμωμένος ο Βαρθολομαίος με ελάχιστους ιεράρχες δίπλα του. Και το είχε καταφέρει σε έναν βαθμό, καθώς στο Κίεβο δεν είχαν μεταβεί ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων και ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου.

Την ίδια ώρα, άνθρωποι που παρακολουθούν στενά τις σχέσεις Ρωσίας – Δύσης δεν αποκλείουν στα όσα συμβαίνουν να έχει παίξει ενεργό ρόλο και η πολύ καλή σχέση που διατηρούν ο Βαρθολομαίος και το Οικουμενικό Πατριαρχείο με τις ΗΠΑ. Αρκετοί είναι πάντως και αυτοί που επισημαίνουν πως ο Οικουμενικός Πατριάρχης ενεργεί κατ» αυτόν τον τρόπο, προχωρώντας δηλαδή τις διαδικασίες για αυτοκεφαλία στην Ουκρανία, και επειδή έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση, καθώς έχει δεχθεί σχετικό αίτημα από την Ουκρανία, αλλά και για έναν πρόσθετο σημαντικό λόγο: εκκλησιαστικές πηγές εξηγούν πως ο Βαρθολομαίος είναι ένας ιεράρχης που βρίσκεται στην Τουρκία, δεν έχει ποίμνιο και ο ρόλος του είναι ακριβώς αυτός – όπως μαρτυρά και ο τίτλος του -, να ενώνει.

Ανεξαρτήτως της πολιτικής διάστασης του θέματος, ωστόσο, ο «ιερός πόλεμος» Μόσχας – Κωνσταντινούπολης ερμηνεύεται και ως μάχη για το πρωτείο του θρόνου. Η Ρωσία και το Πατριαρχείο Μόσχας ανέκαθεν ουδέποτε «χώνεψαν» – μολονότι δεν το παραδέχονται επισήμως – το γεγονός ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως είναι η πρώτη τη τάξει μεταξύ των Ορθόδοξων Εκκλησιών.

In
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
www.nikosxeiladakis.gr

ΠΗΓΗ

Ὅταν ἡ πατρίδα κινδυνεύει ὁ Θεός βγάζει ἥρωες καί ὅταν ἡ Ἐκκλησία διώκεται, ὁ Θεός δίνει τούς ἁγίους Του.

Ὅταν ἡ πατρίδα κινδυνεύει ὁ Θεός βγάζει ἥρωες καί ὅταν ἡ Ἐκκλησία διώκεται, ὁ Θεός δίνει τούς ἁγίους Του

Κωνσταντίνου Γανωτῆ, φιλολόγου-συγγραφέως

Ο Θεὸς ποὺ ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο ἐλεύθερο μὲν ἀλλὰ μὲ τὴν εὐχὴ καὶ τὴ δυνατότητα νὰ γίνει ἅγιος ἔβαλε τὸν ἄνθρωπο μπροστὰ σὲ πειρασμοὺς καὶ προβλήματα ἀπὸ μεσ’ ἀπ’ τὸν Παράδεισο ἀκόμα. Ἔτσι ἔκανε τὴν ἁγιότητα ἀλλὰ καὶ τὴν ἐπιβίωση ἀκόμα προβληματικὴ καὶ ἀντικείμενο ἀγῶνος καὶ θυσιῶν, ἀκόμα καὶ βασάνων καὶ μαρτυρίων.

Φαίνεται καθαρὰ μάλιστα ὅτι θέλει νὰ κάνει τὸν ἄνθρωπο ἄξιον γιὰ τὰ μεγάλα αὐτὰ δῶρα καὶ ἰδιαίτερα γιὰ τὴν ἁγιότητα, ποὺ κάνει τὸν ἄνθρωπο ὅμοιον μὲ τὸν Θεό. Ἡ ἐπιβίωση ἔγινε πρόβλημα στὸν ἄνθρωπο μετὰ τὴν ἔξωση τῶν Πρωτοπλάστων. Γενικὰ ὅμως ὁ ἀνθρώπινος βίος ἀποτελεῖ ἕνα στάδιο ἀθλημάτων, δὲν εἶναι ἀνάπαυση καὶ ἠρεμία. Ἀρκεῖ μία ἀνάγνωση τῆς παγκοσμίου ἱστορίας καὶ τῆς μυθολογίας ἀκόμη ὅλων τῶν λαῶν γιὰ νὰ μᾶς πείσει ὅτι ἡ πολυπόθητη ἀνάπαυση καὶ εὐημερία ἦταν πάντα τόσο σύντομες περίοδοι, ὥστε νὰ μὴν ἐπηρεάζουν τὴν εἰκόνα τῆς ζωῆς.

Αὐτὸ ποὺ λέμε εἰρήνη στὶς σχέσεις μεταξὺ τῶν κρατῶν ἦταν πάντα τόσο εὔθραυστο, ὥστε καὶ ὅταν τὴν ἀπολάμβανε κανεὶς ζοῦσε μὲ τὸ φόβο ὅτι κάθε στιγμὴ διακινδυνευόταν. Γι’ αὐτὸ οἱ Ρωμαῖοι ἔλεγαν “si vis pacem, para bellum”, δηλαδὴ ἂν θέλεις εἰρήνη, παρασκεύαζε πόλεμο. Καταλαβαίνομε βέβαια ὅτΙ μιλοῦσαν γιὰ εἰρήνη στὶς διακρατικὲς σχέσεις, γιατί ὅταν ἑτοιμάζεις πόλεμο, ἡ καρδιά σου εἶναι ἀνήσυχη καὶ ἐκδικητική.

Ἂν ἀκόμα χρησιμοποιήσομε τὸ σοφὸ ρητὸ τῶν Ρωμαίων στὶς μεταξὺ μας διανθρώπινες σχέσεις, τότε ἀκόμα γιὰ λιγότερη εἰρήνη θὰ μιλοῦμε, ἀφοῦ θὰ πρέπει νὰ εἴμαστε σὲ διαρκῆ ὑποψία ἑτοιμοπόλεμοι μὲ τοὺς γείτονές μας. Γι’ αὐτό ὅταν μιλοῦμε γιὰ κίνδυνο τῆς πατρίδας μας, θὰ πρέπει νὰ πάει ὁ νοῦς μας σὲ μία διαρκῆ καὶ ἀδιάκοπη ἀνησυχία καὶ μία συνεχῆ ὀργάνωση ἄμυνας μέσα στὴν καθημερινότητα αὐτῆς τῆς ζωῆς. Ἡ εἰρήνη μέσα στὴν ψυχή μας ἀπειλεῖται τὴν κάθε στιγμὴ ἀπὸ ἐξωτερικοὺς ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἐσωτερικοὺς ἐχθρούς. Οἱ ἐμφύ λιοι πόλεμοι, οἱ δικαστικὲς διαμάχες, οἱ πολιτικὲς συγκρούσεις, οἱ ταξικές, οἱ συνδικαλιστικὲς ἀντιπαραθέσεις, οἱ θορυβώδεις ἐκδηλώσεις μέσα στὶς πόλεις, ὅλα αὐτὰ συμπληρώνουν μία εἰκόνα ἀσταμάτητου πολέμου καὶ ἡ εἰρήνη ἔχει πετάξει ἀπὸ τὴ ζωή μας ἀπὸ τὴν πρώτη ὥρα. Αὐτὴ ἡ ἀνεμοταραγμένη ζωὴ δὲν εἶναι ἡ ζωή, ποὺ ὀνειρεύεται καὶ ἐπιθυμεῖ κάθε βρεφάκι ποὺ ἔρχεται στὸν κόσμο, δὲν εἶναι μὰ ζωὴ ἀντάξια του εὐγενικοῦ καὶ θεαγάπητου πλάσματος τοῦ Θεοῦ.

Ἂν δεχτοῦμε αὐτὴ τὴ ζωὴ σὰν φυσικὴ καὶ λογικὴ κατάσταση, ὅπως ἔλεγαν οἱ ἀρχαῖοι μας πρόγονοι «πόλεμος πάντων πατήρ, πάντων δὲ βασιλεύς…», θὰ ἀδικούσαμε τὸν δημιουργό μας.

Σ’ αὐτὸν τὸν ἀνελέητο πόλεμο ποὺ μαίνεται ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους καὶ τοὺς κρατᾶ ἀναστατωμένους ἀπὸ τὴν ἀπειλὴ τῶν ἐξωτερικῶν ἐχθρῶν ὁ Θεὸς ἀντιπροσωπεύεται ἀπὸ τοὺς ἥρωες. Οἱ ἥρωες προετοιμάζουν τὸν ἑαυτό τους γιὰ νὰ ἐκπληρώσουν τὴν ὑψηλὴ ἀποστολή τους. Ἀντὶ νὰ ταράζονται ἀπὸ τὴν ἀνησυχία καὶ νὰ τροχίζουν μαχαίρια κατὰ τῶν συμπολιτῶν τους, βάζουν τὸν ἑαυτό τους ὁ καθένας στὴ δοκιμασία τῶν ἀρετῶν. Δὲν γίνεται κανένας ἥρωας τὴ στιγμὴ τοῦ κινδύνου πάνω στὴ μάχη. Ὁ ἥρωας τότε ἐκδηλώνεται, ἀλλὰ ἥρωας γίνεται μὲ τὴν παιδεία καὶ τὴν ἄσκηση στὶς ἀρετές.

Μαθαίνει πρῶτα νὰ ἀγαπᾶ τοὺς πλησίον καὶ τοὺς μακράν. Καὶ ἀγαπῶντας ἑτοιμάζεται νὰ ὠφελήσει, νὰ βοηθήσει καὶ νὰ θυσιαστεῖ ἀκόμα γιὰ ὑπεράσπιση τῶν φίλων του. Αὐτὸς εἶναι ὁ πατριώτης. Ὁ πατριώτης δὲν ἐπιτίθεται γιὰ νὰ αὐξήσει τὴν ἔκταση ἢ τὸν πλοῦτο τῆς δικῆς του πατρίδας. Ὁ ἀρχαῖος Περικλῆς στὸν περίφημο Ἐπιτάφιό του καυχιέται γιὰ τοὺς Ἀθηναίους ὅτι πολεμοῦν τοὺς διπλανούς τους («τοὺς πέλας») ὅταν αὐτοὶ οἱ διπλανοί τους πολεμοῦν γιὰ τοὺς δικούς τους («περὶ τῶν οἰκείων») καὶ συνήθως τοὺς νικοῦν. Αὐτὸ δὲν εἶναι πατριωτισμὸς βέβαια ἀλλὰ εἶναι ἡ τέλεια ἔννοια τοῦ ἰμπεριαλισμοῦ. Καὶ οἱ «ἥρωες» τέτοιων πολέμων δὲν εἶναι ἀληθινοί, ὅπως δὲν εἶναι καὶ οἱ ληστές, οἱ τρομοκράτες καὶ λοιποὶ κακοποιοί. Αὐτοὶ ἡ ψευτοήρωες τοῦ τριακονταετοῦς πολέμου, δὲν δίστασαν μετὰ τὴ ἅλωση τῆς Ἀθήνας τὸ 404 π.Χ. νὰ κατασφάξουν καὶ τοὺς συμπολῖτες τους, ὅταν ἐγκαταστάθηκε στὴν Ἀθῆνα ἡ ἀρχὴ τῶν τριάκοντα τυράννων. Ἔτσι ἐλέγχονται οἱ πρὶν ἀπὸ λίγους μῆνες δῆθεν πατριῶτες Ἀθηναῖοι ὅτι δὲν ἄξιζαν τοὺς ἐπαίνους τῶν ρητόρων, ποὺ ἀγόρευαν τοὺς ἐπιτάφιους γι’ αὐτούς. Ὅταν ὅμως τὸ 490 ἀντιμετώπιζαν τοὺς Μήδους στὸ Μαραθῶνα καὶ μάλιστα ἐνίκησαν νίκην λαμπρὰν παρὰ τὸ ἄνισον τῶν δυνάμεών τους ἀπέναντι στὸ ἀσιατικὸ πλῆθος, ἀπέ-σπασαν τὸ θαυμασμὸ τοῦ κόσμου καὶ ἡ δόξα τοὺς παρέμεινε αἰώνια. Τότε ἦταν ἥρωες ἀληθινοὶ ὅπως καὶ οἱ ἀπόγονοί τους ὑπερασπιστὲς τῆς Βασιλεύουσας τὸ 1453, ὅπως οἱ ἥρωες τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821, ὅπως οἱ ἀπελευθερωτὲς τῆς Μακεδονίας, τῆς Ἠπείρου καὶ τῆς Θρᾴκης στὰ 1912 καὶ 13, ὅπως οἱ ἐπαναστάτες τῆς Κρήτης καὶ τὰ παλληκάρια τοῦ 1940-41.

Σ’ ὅλες αὐτὲς τὶς ἐθνικές μας περιπέτειες καὶ σὲ ἄλλες ποὺ παραλείπομε ἀναδείχτηκαν ἥρωες, ποὺ οἱ περισσότεροι σκοτώθηκαν, ἀλλὰ ὅποιος μελετήσει τὴ ζωὴ τῶν ἡρώων αὐτῶν καὶ τὸ ἦθος ποὺ καλλιέργησαν στὸν ἑαυτό τους, θὰ διαπιστώσει ὅτι ὁ ἡρωισμός τους φύτρωσε καὶ γιγάντωσε πρὶν ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ τοὺς κάλεσε ἡ πατρίδα, καὶ στὴν κρίσιμη ἐκείνη ὥρα ὁ ἡρωισμός τους ἀναδείχτηκε καὶ φάνηκε τὸ μεγαλεῖο του. Ἐπειδὴ ξέρει ὁ Θεὸς ὅτι οἱ πολλοὶ εἶναι καὶ ἀδύνατοι καὶ δειλοὶ καὶ ἀμαθεῖς, καλλιεργεῖ τὶς ψυχὲς τῶν ἡρώων γιὰ νὰ τοὺς ἐμπιστευθεῖ τὴν ἐλευθερία τῆς πατρίδας. Καὶ αὐτοὶ οἱ ἥρωες, ὅταν βρεθοῦν κι ἀναλάβουν νὰ σηκώσουν τὸ χρέος τους, γίνονται θαύματα. Καὶ τὰ θαύματα ὁ Θεὸς δὲν τὰ κάνει μόνος του, τὰ πραγματοποιεῖ μὲ τὴ λεβεντιὰ καὶ τὴ αὐτοθυσία τῶν ἡρώων μας, γιὰ νὰ ἔχουμε καὶ τὰ παραδείγματά τους μαθήματα στὶς ἑπόμενες γενιές. Γι’ αὐτὸ δίνομε τόση σημασία στὴνπαιδεία, ποὺ χρέος ἔχει νὰ καλλιεργεῖ ὑγιεῖς ἠθικοὺς χαρακτῆρες καὶ νὰ μεταδίδει τὴν ἐθνικὴ ἱστορία στὰ νέα βλαστάρια τοῦ ἔθνους, ἔτσι θὰ ξέρουν τὰ παλληκάρια μας γιατί χρωστοῦν νὰ πολεμήσουν, γιὰ ποιά πατρίδα καὶ μὲ ποιά παραδείγματα ἀπ’ τὴ ζωὴ τῶν προγόνων τους.

Ἡ πατρίδα μας ποὺ μᾶς ὑποδέχτηκε στὴ ζωὴ καὶ μᾶς χάρισε τὰ πρῶτα τοπία της καὶ μᾶς ἔθρεψε μὲ τὰ ὑλικὰ καὶ τὰ πνευματικὰ ἀγαθά της εἶναι ὁ πρῶτος στόχος τῶν ἐξωτερικῶν ἐχθρῶν μας, ποὺ χωρὶς νὰ τοὺς προκαλοῦμε ἁπλώνουν βέβηλα χέρια, γιὰ νὰ μᾶς τὴν ἀποσπάσουν. Ἄλλοι ὀρέγονται τὰ νησιά μας, ἄλλοι τὴ Θράκη μας, ἄλλοι τὴ Μακεδονία, τὴν Ἤπειρο. Κι ἀπ’ αὐτὸ ἀκόμα μποροῦμε νὰ ἐκτιμήσομε καλύτερα τὴν ἀξία τῆς πατρίδας μας, ἀπὸ τὸ ὅτι πολλοὶ λαοὶ γύρω μας ζηλεύουν τὰ κάλλη της καὶ θέλουν νὰ τῆς τὰ πάρουν. Ἀλλὰ δὲν ἔχουμε μία μόνο πατρίδα. Ἐπειδὴ ζοῦμε καὶ στὴ γῆ αὐτὴ καὶ στὸν οὐρανὸ συγχρόνως, ἔχουμε καὶ τὴν οὐράνια πατρίδα μας, ποὺ κι αὐτὴ ζητάει τὴν ἀγάπη μας, κι αὐτὴ διώκεται καὶ κινδυνεύει τὴν κάθε στιγμὴ ἀπὸ ἐξω τερικοὺς καὶ ἐσωτερικοὺς ἐχθρούς. Ἡ οὐράνιά μας πατρίδα βέβαια δὲν κινδυνεύει ἡ ἴδια, κινδυνεύουμε ὅμως ἐμεῖς νὰ τὴ χάσουμε καὶ νὰ βρεθοῦμε ἔξω ἀπὸ τὸν Παράδεισο. Ἡ σωτηρία μας ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὸν θάνατο εἶναι τὸ κατ’ ἐξοχὴν ὑπαρξιακό μας πρόβλημα. Καὶ τὰ ἐμπόδιά μας σ’ αὐτὸν τὸν ἀγῶνα μὲ τὰ ἀνυπολόγιστα μεγάλα ἔπαθλα εἶναι πολλὰ καὶ μάλιστα τὰ πιὸ κρίσιμα ἀπ’ὅλα προέρχονται ἀπ’ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό μας.

Ἡ ραθυμία μας, ὁ ἐγωισμός μας, ἡ λιποψυχία μας μπροστὰ στὶς ἀπειλές, ἡ προσκόλλησή μας στὶς ἡδονὲς εἶναι μερικὰ ἀπὸ τὰ ἐμπόδια ποὺ βάζομε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι στὴ σωτηρία μας. Καὶ οἱ Πατέρες μᾶς λένε ὅτι αὐτὰ εἶναι τὰ μεγαλύτερα καὶ τὰ κρισιμότερα ἐμπόδια στὴ σωτηρία μας. Ὁ ἀγῶνας μας γιὰ τὴ σωτηρία μας ἀπαιτεῖ πρῶτα ἀπόφαση καὶ στὴ συνέχεια λεβεντιά. Οἱ πολλοὶ ὅμως εἶναι πάντα ράθυμοι καὶ ὅσο μποροῦν ξένοι ἀπὸ τὸν Θεό. Πῶς λοιπὸν ὁ Θεός, ποὺ δὲν παύει νὰ φροντίζει γιὰ τὴ σωτηρία μας, πῶς θὰ μᾶς φιλοτιμήσει νὰ ἀναθαρρήσομε; Σ’ αὐτὸ χρησιμοποιεῖ ὁ Θεὸς τοὺς ἁγίους, ὁσίους καὶ μάρτυρες, τοὺς «καλῶς ἀθλήσαντας καὶ στεφανωθέντας». Οἱ ἅγιοί μας ἀναδεικνύονται πάντοτε ὑπερασπιστὲς τῶν ἀνθρώπων καὶ οἱἄνθρωποι οἱ πολλοὶ σὰν ἐμᾶς εἶναι διαρκῶς πολιορκούμενοι ἀπὸ πάθη καὶ περιστασιακὲς ἁμαρτίες. Οἱ πολλοὶ δὲν ἔχουν οὔτε πίστη ἀρκετή, οὔτε παρρησία, πῶς νὰ ἀποσπάσουν τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ; Οἱ προσευχὲς ὅμως τῶν ἁγίων εἰσακούονται καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ παρατείνεται. Ἂν ἡ ἐπίγεια πατρίδα μας ἔχει ἐμφανῆ ἐμπόδια καὶ συγκεκριμένους ἐχθρούς, ἡ Ἐκκλησία μας ποὺ μέσα τῆς τελετουργεῖται τὸ μυστήριο τῆς σωτηρίας μᾶς ἔχει ὁρατοὺς καὶ ἀοράτους ἐχθρούς.

Ἔχει ἀσταμάτητο πόλεμο «πρὸς τὰς ἀρχὰς καὶ ἐξουσίας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου». Σ’ ἕνα τέτοιο πόλεμο χρειάζονται πνευματικὲς δυνάμεις, λεβεντιὰ ψυχικὴ καὶ σωματική. Γιὰ τὴ σωτηρία μας ἀγωνιζόμαστε μὲ ὁλόκληρη τὴν ὑπόστασή μας στὴν πίστη μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὴ λατρεία μας στὰ ἔργα μὲ τὴν ἄσκηση καὶ τὴ φιλανθρωπία. Καὶ ὅπως τὰ κοπάδια τῶν προβάτων ἔχουν τὸν ποιμένα ἀλλὰ καὶ τοὺς πιστικοὺς καὶ τὰ μαντρόσκυλα ποὺ παλεύουν τοὺς λύκους ἔτσι κι ἐμεῖς πορευόμαστε μὲ τὸν ποιμένα τὸν καλὸν καὶ μὲ τοὺς ἁγίους μας. Λένε συνήθως πὼς ὅταν ἡ Ἐκκλησία διώκεται, βγάζει ἁγίους. Μὰ πότε δὲν διώκεται ἡ Ἐκκλησία; Κάθε στιγμὴ τὸ σαρκικό μας φρόνημα τὴ διώχνει ἀπὸ πάνω μας καὶ στὴ ζωὴ μέσα ὁ κόσμος, ποὺ ἔχει ἀνοίξει πόλεμο ἀπ’ ἀρχῆς ἐναντίον της, μάχεται τοὺς χριστιανοὺς καὶ ἐκμεταλλεύεται κάθε ἀδύνατο σημεῖο στὴν πανοπλία τους, γιὰ νὰ τοὺς παραπλανήσει. Γι’ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία μᾶς ὀνόμασε τὴν ἁμαρτία ἔτσι,ἐνῷ στὴν ἀρχαιότητα τὴν ἔλεγαν «ὕβριν», γιατί τὴν θεωρεῖ ἀστοχία, λάθος καὶ ὄχι συνειδητὴ ἄρνηση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ φαίνεται ἀκόμα καὶ στὸν πολὺ καὶ ἀμύητο κόσμο εἶναι ἡ μεγάλη ἐποποιία τῶν διωγμῶν τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ εἶναι ν’ ἀπορεῖ κανεὶς γιατί ὅλος, μὰ ὅλος ὁ κόσμος ρίχτηκε δύο χιλιάδες χρόνια ἐπάνω στοὺς χριστιανοὺς μὲ τόση ἀγριότητα, ἐνῷ οἱ χριστιανοὶ δὲν ἐδίωξαν κανένα. Βέβαια εἴχαμε τὴ βιαιότητα τῶν λεγόμενων Σταυροφόρων, ἀλλὰ αὐτοὶ δὲν λογαριάζονται χριστιανοί. Μόνο τὸ ὄνομα εἶχαν, ἀπὸ τὸ χριστιανισμό.

Στοὺς διωγμοὺς τῶν πρώτων αἰώνων ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους, καθὼς καὶ στοὺς διωγμοὺς ποὺ ἔκαναν οἱ Ζωροαστρινοί,οἱ πυρολάτρες κι ἀργότερα οἱ Μουσουλμάνοι στὴν Αἴγυπτο, στὴν Ἀσία καὶ στὸν χῶρο τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου εἴχαμε ἑκατομμύρια μάρτυρες. Κι ἀκόμα στὶς μέρες μας ἔχουμε διωγμοὺς μαρτυρικοὺς στὴ Συρία καὶ σὲ ἄλλα μέρη. Λογικὰ οἱ διῶκτες περίμεναν νὰ σβήσει ἡ Ἐκκλησία τῶν χριστιανῶν κάτω ἀπὸ τὰ ἀνελέητα χτυπήματα τῶν διωγμῶν. Καὶ ὅμως μπορεῖ νὰ πεῖ κανεὶς ὅτι ἡ αὔξηση τῶν χριστιανικῶν πληθυσμῶν καὶ ἡ κατάκτηση τῆς ἐξουσίας τοῦ πανίσχυρου ρωμαϊκοῦ κράτους ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς ὀφείλεται στὴν ἀντιστροφὴ τῆς λογικῆς τῶν διωκτῶν.

Ὁ Θεὸς ποὺ κυβερνᾶ τὸν κόσμο ποὺ ἔπλασε βραβεύει τοὺς μάρτυρές του μὲ τὸ θρίαμβο τοῦ μαρτυρίου, ποὺ ἁγιάζει τὸν κόσμο καὶ ἀντιστρέφει τὰ ἀποτελέσματα τῆς κοσμικῆς πολιτικῆς τῶνἐχθρῶν του. Καὶ αὐτὸ γίνεται μὲ τοὺς ἁγίους καὶ τοὺς μάρτυρες. Θὰ μποροῦσε βέβαια ὁ Θεὸς νὰ ἀναλάβει ὁλόκληρο τὸ θαῦμα καὶ νὰ ἀναδείξει τὴν Ἐκκλησία ἀήττητη. Φαίνεται ὅμως καθαρὰ ὅτι θέλει νὰ νικήσει τοὺς ἐχθρούς του μὲ τὴ συνεργασία τῶν ἁγίων του. Γι’ αὐτὸ καὶ σὲ κάθε διωγμὸ «παράγει» ἁγίους-παλληκάρια. Κι ἔτσι ἡ Ἐκκλησία ὄχι μόνο ἐπιβιώνει ἀλλὰ καὶ θριαμβεύει.

Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ μεγάλο παλληκάρι τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος μπορεῖ νὰ κηρύσσει ἀπὸτὸν ἄμβωνα μ’ αὐτὸ τὸ ἐμβατήριο τὸ μεγαλεῖο της Ἐκκλησίας. «Τοιοῦτον ἔχει μέγεθος ἡ Ἐκκλησία, πολεμουμένη νικᾷ, ἐπιβουλευομένη περιγίνεται, ὑβριζόμενη λαμπροτέρα καθίσταται, δέχεται τραύματα καὶ οὐ καταπίπτει ὑπὸ τῶν ἑλκῶν, κλυδωνίζεται, ἀλλ’ οὐ καταποντίζεται, χειμάζεται, ἀλλὰ ναυάγιον οὐχ ὑπομένει, παλαίει, ἀλλ’ οὐχ ἡττᾶται, πυκτεύει ἀλλ’ οὐ νικᾶται».

Ἀκοῦμε τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Χρυσοστόμου καὶ βλέπομε ὅτι ἀποδεικνύονται ἀκέραια μὲ τὰ συναξάρια καὶ μὲ τὴ ἱστορία καὶ ἀποροῦμε πῶς συμβιβάζονται μὲ τὴ ἀδυναμία μας καὶ μὲ τὴ χαλαρότητά μας. Βλέπομε ὅμως ὅτι, ἐνῷ οἱ πολλοὶ θαυμάζουν μόνο καὶ τιμοῦν μὲ εὐλάβεια τοὺς ἁγίους, οἱ ἅγιοι μπαίνουν μπροστὰ σημαιοφόροι καὶ χαίρονται μὲ τὰ βασανιστήρια τῶν διωγμῶν τους, ἀναφωνοῦν μαζὶ γιὰ τὸν σύγχρονό μας ἅγιο Λουκᾶ τὸν ἐπίσκοπο Συμφεροπόλεως «Ἀγάπησα τὸ μαρτύριό μου». Ἂς δοξάσομε λοιπὸν τὸν Θεὸ γιατί δὲν μᾶς ἀφήνει στὴν ἀνεπάρκειά μας ἀβοήθητους, ἀλλὰ στέλνει στὴν πατρίδα ποὺ κινδυνεύει τοὺς ἥρωες καὶ στὴν Ἐκκλησία ποὺ διώκεται τοὺς ἁγίους της. Ἰδιαίτερα τὴν πατρίδα μας τὴ χριστιανικὴ Ἑλλάδα τὴν ἐπροίκισε μὲ ἥρωες πολεμιστές, μὲ ἥρωες εὐεργέτες, μὲ ἁγίους ὁσίους, μὲ ἁγίους σοφοὺς Πατέρες καὶ μὲ θαυμαστοὺς μάρτυρες καὶ γι’ αὐτὸ κανεὶς νὰ μὴν ἀπελπίζεται γιὰ τὸ μέλλον της.

Διαλύεται η Ορθοδοξία! Ο Ιλαρίων απειλεί με διακοπή κοινωνίας-Η μισή Ορθοδοξία δεν θα αναγνωρίζει τον Βαρθολομαίο-Πυρ ομαδόν από Μόσχα, Κίεβο.

Ισχυρότατες δονήσεις στην παγκόσμια Ορθοδοξία έχει προκαλέσει η αιφνιδιαστική κίνηση του Φαναρίου με τον διορισμό Εξάρχων στο Κίεβο

Αρχικά η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία προειδοποιησε για απάντηση στο διορισμό από τον Οικουμενικό Πατριάρχη των εξάρχων του στην Ουκρανία

«Ο διορισμός από τον Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης των επισκοπικών αντιπροσώπων του στην Ουκρανία, χωρίς συμφωνία με τον Πατριάρχη Μόσχας και πασών των Ρωσιών και τον Μακαριώτατο Μητροπολίτη Κίεβου και πάσης Ουκρανίας, δεν είναι παρά ένα πρωτοφανές χτύπημα στην

κανονική επικράτεια του Πατριαρχείου Μόσχας” ανέφερε χθες ο Βλαντιμίρ Λεγκόγια, επικεφαλής του Συνδέσμου του Τμήματος Εκκλησίας, Κοινωνίας και Σχέσεων με τα ΜΜΕ.

«Αυτές οι ενέργειες δεν μπορούν να μείνουν αναπάντητες», τόνισε.

Θυμίζουμε και τι είπε προ λίγων ημερών ο Πατριάρχης Μόσχας σε κήρυγμά του

Η πλέον δυναμικότερη αντίδραση όμως ήρθε από το Νο2 του Πατριαρχείου Μόσχας Μητροπολιτη Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνα, αλλά και από την Σύνοδο της Ρωσικής Εκκλησίας .
Η Σύνοδος της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας κατηγορεί το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως για «σοβαρή παραβίαση των κανόνων».

«Η Ιερά Σύνοδος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας εξέφρασε την έντονη διαμαρτυρία και τη βαθιά οργή για τη δήλωση της 7ης Σεπτεμβρίου 2018 της Γενικής Γραμματείας της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης, με την οποία ανακοινώθηκε ο διορισμός δύο ιεραρχών αυτής της εκκλησίας, του αρχιεπισκόπου Δανιήλ και του Επισκόπου Ιλαρίων ως «εξάρχους» του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης στο Κίεβο «, δήλωσε η Σύνοδος σε δήλωση που δημοσιεύτηκε στην επίσημη ιστοσελίδα της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Τα μέλη της Συνόδου σημείωσαν ότι η απόφαση αυτή λήφθηκε χωρίς την έγκριση του Πατριάρχη Κυρίλλου και του Μητροπολίτη Ονούφριου και είναι «η μεγαλύτερη παραβίαση των εκκλησιαστικών κανόνων, οι οποίοι απαγορεύουν στους επισκόπους μιας τοπικής εκκλησίας να παρεμβαίνουν στην εσωτερική ζωή και υποθέσεις της τοπικής εκκλησίας. ”

Η απόφαση αυτή «έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την παλαιά στάση του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης και προσωπικά του Πατριάρχη Βαρθολομαίου, ο οποίος επανειλημμένα δήλωσε ότι αναγνωρίζει τον Μητροπολίτη Ονούφριο ως μοναδικό κανονικό επικεφαλής της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Ουκρανία”.

Η Σύνοδος της Μόσχας επεσήμανε ότι η απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης να λάβει υπόψη το ζήτημα της χορήγησης αυτοκέφαλίας στους «Ορθοδόξους Ουκρανούς” έγινε ενάντια στη βούληση των επισκόπων της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, οι οποίοι μονομερώς τάχθηκαν υπέρ της διατήρησης της τρέχουσας κατάστασής. ”

«Ο Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης δικαιολογεί την παρέμβασή του στις υποθέσεις άλλων τοπικών εκκλησιών, αναφέρει ψευδείς ερμηνείες των ιστορικών γεγονότων και των εξαιρετικών δυνάμεων που φέρεται ότι έχει, που κανείς δεν είχε ποτέ και κανείς δεν έχει στην πραγματικότητα”, δήλωσε η Σύνοδος.

«Αυτές οι πράξεις φέρνουν τις σχέσεις μεταξύ της Ρωσικής Εκκλησίας και της Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης σε αδιέξοδο και αποτελούν πραγματική απειλή για την ενότητα ολόκληρου του παγκόσμιου Ορθοδόξου Χριστιανισμού”, ανέφερε.

«Ολόκληρη η ευθύνη αυτών των ακανόνιστων ενεργειών βρίσκεται προσωπικά στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο και σε όλους τους ανθρώπους στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης που τις υποστηρίζουν”, δήλωσε η Ιερά Σύνοδος της Ρωσικής Εκκλησίας, προσθέτοντας ότι «η αντίδραση του Πατριαρχείου Μόσχας θα προκύψει αμέσως».

Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία κατηγορεί ευθέως την Κωνσταντινούπολη για προδοσία και απειλεί με σχίσμα σε περίπτωση αναγνώρισης της ουκρανικής αυτοκεφαλίας.
«Η εκκλησιαστική διπλωματία έχει εξαντληθεί στον διάλογο με την Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης πάνω στο ουκρανικό ζήτημα”, ανέφερε το Πατριαρχείο της Μόσχας.

«Προφανώς, τα μέσα της εκκλησιαστικής διπλωματίας έχουν εξαντληθεί τώρα”, δήλωσε σήμερα Σάββατο στο τηλεοπτικό κανάλι Rossiya-24 ο Μητροπολίτης Ιλαρίων, επικεφαλής του Συνδέσμου Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων.

«Εξωτερικά, ήταν μια πολιτική, ευγενική και μάλιστα αδελφική συνάντηση, αλλά, δυστυχώς, η πλευρά της Κωνσταντινούπολης όχι μόνο απέτυχε να λάβει υπόψη τα επιχειρήματά μας, αλλά μάλιστα ενεργούσε, κατά την άποψή μας, απερίσκεπτα και ύπουλα”, δήλωσε ο Μητροπολίτης Ιλαρίωνας για την συνάντηση της περασμένης εβδομάδας.

Αν οι Ουκρανοί σχισματικοί αποκομίσουν αυτοκεφαλία, οι σχέσεις με το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης θα αποκοπούν, είπε απειλώντας με διακοπή κοινωνίας.

«Αν η Κωνσταντινούπολη εκτελέσει το άπιστο σχέδιο της για να χορηγήσει αυτοκεφαλία σημαίνει ότι μια ομάδα σχισματικών θα αποκτήσει αυτοκεφαλία. Η κανονική εκκλησία δεν θα δεχτεί αυτή την αυτοκεφαλια, εμείς η Ρωσική Εκκλησία δεν θα αναγνωρίσουμε αυτή την αυτοκέφαλια, φυσικά, και δεν θα έχουμε άλλη επιλογή εκτός από την αυστηροποίηση των δεσμών με την Κωνσταντινούπολη «, δήλωσε ο Μητροπολίτης Ιλαρίωνας.

«Ο Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης δεν θα έχει πλέον το δικαίωμα να έχει το στυλ όπως είναι τώρα, σαν ηγέτης του ορθόδοξου πληθυσμού των 300 εκατομμυρίων του πλανήτη”, δήλωσε. «Τουλάχιστον ο μισός πληθυσμός δεν θα τον αναγνωρίσει καθόλου», είπε.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης βρίσκεται σε μια τέτοια βιασύνη: «κατανοεί ότι οι ημέρες της σημερινής κυβέρνησης της Ουκρανίας είναι μετρημένες, καταλαβαίνει ότι θα διεξαχθούν εκλογές την ερχόμενη άνοιξη και είναι πολύ πιθανό ότι θα έρθει μια νέα δύναμη στην εξουσία », η οποία δεν θα προσχωρήσει πλέον με την Κωνσταντινούπολη, είπε. «Προσπαθούν να ολοκληρώσουν το συντριπτικό τους έγκλημα όσο το δυνατόν γρηγορότερα», δήλωσε ο Μητροπολίτης Ιλαρίωνας.

Πόσο καιρό θα χρειαστεί η Ρωσική Εκκλησία να αντιδράσει θα εξαρτηθεί από το πόσο σύντομα θα νομιμοποιηθεί το σχίσμα, είπε.
Η κανονική Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας από την πλευρά της στην πρώτη της αντίδραση θεωρεί το διορισμό των εξάρχων της Κωνσταντινούπολης στο Κίεβο ως κατάφωρη παραβίαση της κανονικής επικράτειάς της και η ευθύνη για οποιεσδήποτε ενδεχόμενες αρνητικές συνέπειες θα ανήκει στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης.

«Το Τμήμα Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας εξουσιοδοτείται να πει με την ευλογία του Μακαριότατου Μητροπολίτη Κιέβου και πα΄σης Ουκρανίας Ονούφριου ότι ο διορισμός εξάρχης είναι μια κατάφωρη παραβίαση της κανονικής επικράτειας της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας” δήλωσε το γραφείο τύπου της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας την Παρασκευή το βράδυ.

Σύμφωνα με το έγγραφο, αυτή η απόφαση της Κωνσταντινούπολης αντιφάσκει με τον δεύτερο κανόνα της Δεύτερης Οικουμενικής Συνόδου,η οποία αναφέρει ότι οι επίσκοποι δεν μπορούν να διασχίσουν τα όρια των περιφερειών τους χωρίς να προσκληθούν.

Σύμφωνα με τη δήλωση, ο διορισμός εξάρχης στο Κίεβο πραγματοποιήθηκε χωρίς τη γνώση του Μητροπολίτη Ονούφριου «ως μοναδικού κανονικού επισκοπου της πόλης του Κιέβου”.

Από αυτή την άποψη, η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας δήλωσε ότι «η ευθύνη για οποιεσδήποτε πιθανές αρνητικές συνέπειες αυτής της ενέργειας εναπόκεινται στο Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης».

Την ίδια στιγμή πανηγυρίζουν στο “Πατριαρχείο Κιέβου”. Συγκεκριμένα οι σχισματικοί χαιρετίζουν αυτήν την απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου και δηλώνουν πως αναμένουν την εποικοδομητική συνεργασία με τους νέους Έξαρχους- Αρχιεπίσκοπο Δανιήλ και Επίσκοπο Ιλαρίων – για την προετοιμασία της αυτοκεφαλίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Ουκρανία, όπως είχε συμφωνηθεί προηγουμένως.

«Ο διορισμός των εξάρχων του στο Κίεβο από τον Οικουμενικό Πατριάρχη εξαρτάται από την ανάγκη να διεξαχθεί ενεργή εργασία για την προετοιμασία της προσφοράς της αυτοκεφαλίας στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας και για να πραγματοποιηθούν οι κατάλληλες συναντήσεις και διαβουλεύσεις. Σημαίνει την προσωπική εξουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη να τον εκπροσωπούν και την εκκλησία να εκτελεί ένα συγκεκριμένο έργο – προετοιμασίες για την παροχή αυτοκέφαλίας, «είπε εκρπόσωπος των σχισματικών.

Εξήγησε δε ότι οι λειτουργίες του εξάρχου σε αυτή την περίπτωση είναι συγκρίσιμες με αυτές ενός έκτακτου και πληρεξουσίου πρέσβη.

«Οι Έξαρχοι αυτοί πρέπει να διακρίνονται από μια άλλη μορφή – εδαφικής εξαρχειας που υπήρχε στην Ουκρανία με τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία τον 20ό αιώνα. Ο διορισμός των εξάρχων δεν σημαίνει το σχηματισμό μιας νέας εκκλησιαστικής δικαιοδοσίας υπό μορφή εξάρχου’, είπε.

ΠΗΓΗ

Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης γιά τό 2ο «γάμο» τῶν Κληρικῶν…!

Ὁ μὲν κς΄. (26ος) Κανὼν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων διορίζει, ὅτι μόνον οἱ Ἀναγνῶσται καὶ Ψάλται ἔχουν ἄδειαν νὰ ὑπανδρευτοῦν ὕστερα ἀπὸ τὴν χειροτονίαν.*

Ὅλοι δὲ οἱ ἄλλοι, δηλαδὴ Πρεσβύτεροι, Διάκονοι καὶ Ὑποδιάκονοι, δὲν ἔχουν ἄδειαν νὰ ὑπανδρευθοῦν ὕστερα ἀπὸ τὴν χειροτονίαν. Ὁ δὲ ς΄. (6ος) τῆς Οἰκουμενικῆς ς΄. (6ης) τοῦτον τὸν ἴδιον Κανόνα τῶν Ἀποστόλων ἐπικυρῶν, λέγει πρὸς τούτοις, ὅτι ἀνίσως τινὰς Πρεσβύτερος ἢ Διάκονος ἢ Ὑποδιάκονος τολμήσῃ νὰ ὑπανδρευθῇ μετὰ τὴν χειροτονίαν νὰ καθῄρεται.**

Θεσπίζει δὲ τόσον ἡ β΄. (2η) Διάταξις τοῦ α΄. (1ου) Τίτλ. τῶν Νεαρῶν, ὅσον καὶ ἡ ΄. (90ή) Νεαρὰ τοῦ Λέοντος, ὅτι ὅποιος Ἀρχιερεὺς δώσει ἄδειαν εἰς Ὑποδιάκονον, ἢ Διάκονον (πόσο μάλλον σὲ Ἱερέα), νὰ ὑπανδρευθῇ μετὰ τὴν χειροτονίαν, νὰ καθῄρεται, καὶ νὰ ἐκβάλλεται ἀπὸ τὴν Ἐπισκοπὴν (παρὰ Φωτ. Τίτλ. θ΄. Κεφ. κη΄.) [1]...
...(ὑποσημείωσις)

[1] Δὲν ἠμπορῶ ἐδῶ νὰ σιωπήσω τὴν σοφὴν μέθοδον, ὁποῦ ἐμεταχειρήσθη ἕνας φρόνιμος Ἀρχιερεὺς μιᾶς τῶν Ὀρθόδοξων Νήσων τῶν πρὶν ὑποκειμένων εἰς τὴν Βενετίαν, διὰ νὰ ἐμποδίσῃ ἕνα κοσμικὸν Ἱερέα, ὅστις ἀφοῦ ἐχήρευσεν, ἐζήτει νὰ δευτεροϋπανδρευθῇ, μὲ τὸ νὰ ἦτον πλούσιος, καὶ εἶχεν ὑποστατικὰ πολλά. Οὗτος γὰρ ὁ τῇ ἀληθείᾳ γνωστικὸς Ἀρχιερεύς, ἐνοχλούμενος πολλάκις ἀπὸ τὸν ἄνωθεν Ἱερέα, διὰ νὰ τοῦ δώσῃ ἄδειαν νὰ δευτεροϋπανδρευθῇ, καὶ πολλάκις συμβουλεύων αὐτὸν νὰ λείψῃ ἀπὸ τὸ τοιοῦτον κίνημα, καὶ μὴ εἰσακουόμενος, τέλος πάντων τοῦ λέγει καὶ τοῦτο∙

«Ζητεῖς νὰ δευτεροϋπανδρευθῆς; Ἔστω, ἂς γένῃ τὸ θέλημά σου, πλὴν θέλω καὶ ἐγώ, καθὼς σοῦ ἔδωκα παῤῥησίᾳ καὶ ἐνώπιον πάντων τὴν Ἱερωσύνην, ἔτζι πάλιν παῤῥησία, καὶ ἐνώπιον πάντων νὰ σοῦ τὴν πάρω.»
Καὶ λοιπόν, ποιήσας μονοκλησίαν, καὶ λειτουργήσας μετὰ καὶ ἄλλων Ἱερέων, ἔχων συλλειτουργὸν καὶ τὸν ἄνωθεν Ἱερέα, ὅταν ἦλθον ἐν τῇ ὥρᾳ ἐκείνη, ἐν ᾗ γίνεται ἡ χειροτονία Ἱερέων, προστάζει ὁ Ἀρχιερεὺς τὸν ψάλτην τοῦ δεξιοῦ χοροῦ νὰ ψάλλῃ τὸ τροπάριον ἐκεῖνο, τὸ λέγον∙
«Σήμερον ὁ Ἰούδας καταλιμπάνει τὸν Διδάσκαλον καὶ παραλαμβάνει τὸν διάβολον∙ τυφλοῦται τῷ πάθει τῆς φιλαργυρίας, ἐκπίπτει τοῦ φωτὸς ὁ ἐσκοτισμένος» (Ἀντίφωνον Ὄρθρου Μεγ. Παρασκευῆς) καὶ τὸ ἑξῆς ὅλον τοῦ τροπαρίου.
Eἶτα προστάζει καὶ τὸν ψάλτην τοῦ ἀριστεροῦ χoροῦ νὰ ψάλλῃ ἀκολούθως τὸ τροπάριον τὸ ἄλλο, τὸ λέγον∙
«Σήμερον ὁ Ἰούδας παραποιεῖται θεοσέβειαν, καὶ ἀλλοτριοῦται τοῦ χαρίσματος∙ ὑπάρχων μαθητής, γίνεται προδότης»(Ἀντίφωνον Ὄρθρου Μεγ. Παρασκευῆς) καὶ τὰ ἑξῆς τοῦ τροπαρίου.
Ταῦτα δὲ ἀκούσας ψαλλόμενα ὁ Ἱερεὺς ἐκεῖνος, ἀπὸ τὴν ἐντροπήν του ἦλθεν εἰς αἴσθησιν τοῦ κακοῦ, ὁποῦ ἔμελλε νὰ κάμῃ∙ ὅθεν κατανύγεται τὴν καρδίαν, κλαίει, καὶ χύνει πικρότατα δάκρυα, καὶ ὅταν ὁ Ἀρχιερεὺς ἦλθε διὰ νὰ τοῦ εὐγάλῃ τὰ Ἱερὰ ὁποῦ ἐφόρῃ, καὶ εἰς καθένα νὰ κηρύξῃ τό, Ἀνάξιος, πίπτει ὁ Ἱερεὺς εἰς τοὺς πόδας του, τρέμων ὅλος, καὶ ἀγωνιῶν, καὶ γεμάτους ἔχων τοὺς ὀφθαλμοὺς ἀπὸ δάκρυα, τοῦ λέγει∙
«Μὴ Δέσποτά μου Ἅγιε, μὴ τοῦτο ποιήσῃς, μετανοῶ, καὶ εἰς τὸ ἑξῆς δὲν θέλω, ὄχι νὰ ὑπανδρευθῶ, ἀλλ’ οὔτε στέργω, ἂν ἦτον τρόπος, νὰ μοὶ δοθῇ ὁλόκληρον βασίλειον, καὶ νὰ χάσω τὴν χάριν τῆς Ἱερωσύνης μου»∙
ὅθεν μὲ τοῦτον τὸν τρόπον ἀφέθη, καὶ ἐπέρασε τὴν ζωήν του ἐν σωφροσύνῃ καὶ παρθενίᾳ.

(Πηγή: Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, «Ἐξομολογητάριον», Μέρος Δεύτερον, «Ὑποθέσεις τινὲς ἀναγκαῑαι ἔξω τῶν Κανόνων τοῦ Νηστευτοῦ», κεφ. Η΄, «Περὶ Ἱερωμένων, Μοναχῶν, καὶ Καλογραίων, ἂν υπανδρευθοῦν μετὰ τὴν χειροτονίαν καὶ τὸ σχῆμα τῶν Μοναχῶν»)

Σημειώσεις
* «Τῶν εἰς κλῆρον προελθόντων ἀγάμων κελεύομεν, βουλομένους γαμεῖν, Ἀναγνώστας καὶ Ψάλτας μόνον.» (κς΄ Ἀποστολικός Κανών).
** «Ἐπειδὴ παρὰ τοῖς Ἀποστολικοῖς Κανόσιν εἴρηται τῶν εἰς Κλῆρον προαγομένων ἀγάμων μόνους Άναγνώστας καὶ Ψάλτας γαμεῖν, καὶ ἡμεῖς τούτου παραφυλάττοντες, ὁρίζομεν, ἀπὸ νῦν μηδαμῶς Ὑποδιάκονον, ἢ Διάκονον, ἢ Πρεσβύτερον, μετὰ τὴν ἐπ’ αὐτῷ χειροτονἰαν, ἔχειν ἄδειαν γαμικὸν ἑαυτῷ συνιστᾷν συνοικέσιον∙ εἰ δὲ τοῦτο τολμήσοι ποιῆσαι, καθαιρείσθω…». (ς΄ Κανὼν τῆς ς΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου).

Πηγή: Σύλλογος «Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης» (Ακαδημίας 78Δ, 106 78 ΑΘΗΝΑ - Ισόγειο)

ΠΗΓΗ