Νέα ΔΙΑΚΟΠΗ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ ΜΟΝΑΧΟΥ

ΔΙΑΚΟΠΗ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ

.

ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ ΜΟΝΑΧΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΥ

.

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗ ΑΡΧΙ - ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗ

.

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟ

Στην Ιερά διδασκαλία του Πανόσιου και Ομολογητού, Θεοδώρου Στουδίτη, όπως προσφωνείται ο Άγιος στο συνοδικό της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου αναφέρονται τα εξής:
"Η κατάργησις των Ευαγγελικών Εντολών και η διαλυσις του Ευαγγελιου δεν γίνεται συνήθως δια της ακυρώσεως Συνοδικώς των Εντολών, αλλά δια της αχρηστεύσεως των στην πράξι, καθ' όσον θεσπίζομε ως γραμμή της Εκκλησίας κάτι αντίθετο στο Ευαγγέλιο".
Μία από τις αντίχριστες διδασκαλίες της Αιρέσεως του Οικουμενισμού, που διακήρυξε επισήμως η Σύνοδος της Κρήτης, αντίθετη προς την Χριστιανική διδασκαλία, την οποία ασπαστηκαν
είτε εν γνώση τους είτε εν άγνοια τους, η πλειοψηφία των Κληρικων και λιγότερο των λαϊκών, είναι το να μην Ομολογουμε την Πίστη μας φανερά αλλά κρυφά.
Δηλαδή δεν έχουνε Δογμα την Εντολη του Κυριου που λέγει:
"Σας βεβαιώνω πως οποίος με ομολογησει έμπροσθεν των ανθρώπων ότι ανήκει σε εμένα, το ίδιο θα κάνει γι αυτόν και ο Υιός του Ανθρώπου έμπροσθεν των Αγγέλων Του Θεου", αλλά μάλλον έχουνε το:
"Σας βεβαιώνω πως όποιος με ομολογήσει κρυφά στους ανθρώπους ότι ανήκει σε εμένα, το ίδιο θα κάνει γι αυτόν και ο Υιός του Ανθρώπου κρυφά στους Αγγέλους Του Θεού".
"Το να εφησυχάζη κανείς" μας παραγγέλλει ο Μέγας Βασίλειος, "όταν το κινδυνευόμενον είναι η Πίστης, τούτο είναι ίδιον της αρνήσεως, το δε να ελέγχη είναι ομολογία ειλικρινής... της σιωπής το κρίμα φοβερόν εστι".

Συγχωρέστε με 

Εύχεστε και για εμένα 

Μοναχος Μακαριος

ΠΗΓΗ

Επιστολή Μητροπολίτου Γόρτυνος Ιερεμία περί Αποτειχίσεως

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ

ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ-ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΙΣ

Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, 1η Ἰανουαρίου 2017

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 4η

ΠΕΡΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΩΣ

(Μέ ἀφορμή τό κατ᾽ ἐμοῦ κείμενο τοῦ Πρωτ. Νικολάου Μανώλη)

Ἀγαπητοί μου συλλειτουργοί Ἀδελφοί

καί εὐσεβεῖς χριστιανοί

τῆς Ἱερᾶς μας Μητροπόλεως Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως

Σᾶς εὔχομαι εὐλογημένο ἀπό τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό τό νέο ἔτος 2017.

Σᾶς παρακαλῶ, ἀδελφοί, νά διαβάσετε τήν παροῦσα μου ἐπιστολή, τήν ὁποία ἔγραψα μέ πόνο καί ἀγάπη πρός Σᾶς. Καί παρακαλῶ νά τήν διαβάσετε, γιατί πρόκειται γιά τήν σωστή πνευματική μας πορεία, τήν ἐκκλησιολογική μας πορεία, δηλαδή, πρόκειται γιά τήν σωτηρία μας.

1. Μέ ἀφορμή τά φιλοπαπικά καί φιλοοικουμενιστικά κινήματα πού παρατηροῦνται στίς ἡμέρες μας, ὅπως συνέβαιναν καί παλαιότερα καί τά ὁποῖα ἀσφαλῶς καταδικάζουμε, γιατί ὁ παπισμός εἶναι αἵρεση, ὁ δέ οἰκουμενισμός παναίρεση, μερικοί, κληρικοί καί λαϊκοί, δείχνουν ἕναν ὑπέρμετρο ἄκριτο καί ἄτακτο ζῆλο καί ἐπιτίθενται ἐναντίον τῶν Ἀρχιερέων κυρίως, τούς ὁποίους ἀποκαλοῦν μέ προσβλητικές ἐκφράσεις καί τούς παρουσιάζουν ὡς προδότες τῆς πίστης μας καί ἀνάξιους, λοιπόν, γιά τήν διαποίμανση τῆς ποίμνης τους.

 Μία φράση ἄν πεῖ κάποιος Ἀρχιερεύς στήν ροή τοῦ λόγου του, θά ἁρπαχθοῦν αὐτοί ἀπ᾽ αὐτήν καί θά παρουσιάσουν στά διαδίκτυά τους τόν Ἀρχιερέα αὐτόν καί ὡς αἱρετικό ἀκόμη.
Ἔτσι καί ἐγώ σέ μία πρόσφατη ὁμιλία μου στήν πόλη τῆς Κορίνθου, καλεσμένος σ᾽ αὐτήν ἀπό τόν καλό της Ποιμένα, τόν ἀγαπητό συλλειτουργό ἀδελφό κ. ΔΙΟΝΥΣΙΟ, εἶπα κάπου στήν πρόχειρή μου ἐκείνη ὁμιλία: «Ἄντε στό καλό του ἀπ᾽ ἐκεῖ μ᾽ αὐτόν τόν Πάπα καί τούς δογματισμούς. Ὅλο μ᾽ αὐτά θά ἀσχολούμαστε; 

Ἄς κοιτάξουμε καί λίγο τήν ψυχή μας». Αὐτήν τήν φράση μου, λοιπόν, τήν πῆρε ἕνας ἱερεύς τῆς Ἱ. Μ. Θεσσαλονίκης, ὁ πρωτοπρ. π. Νικόλαος Μανώλης, τήν ἀνέβασε στήν ἱστοσελίδα Κατάνυξη καί τήν ἔκριναν καί τήν κατέκριναν αὐτός καί οἱ ἀναγνῶστες μέ σκληρά σχόλια, δυσφημίζοντάς με βέβαια στόν λαό τοῦ Θεοῦ καί σέ σᾶς τό ποίμνιό μου ἰδιαίτερα.

2. Τήν φράση πού εἶπα, ἀγαπητοί μου, δέν τήν ἀνακαλῶ, ἀλλά τήν ἐπαναλαμβάνω καί τώρα. Ναί! Δέν θά ἀσχολούμαστε μονομερῶς μέ τήν αἵρεση, ἀλλά θά φροντίζουμε γιά τόν καθαρμό τῆς ψυχῆς μας πρῶτα, γιά νά ἔχουμε τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, ὥστε νά εἶναι εὐλογημένοι οἱ λόγοι μας καί οἱ ἀγῶνες μας γιά τήν πίστη.

Τήν φράση μου αὐτή, γιά τήν ὁποία ὁ π. Νικόλαος Μανώλης «αἰσθάνεται πίκρα καί ἀγανάκτηση», τήν ἐμπνεύστηκα ἀπό ἕνα σύντομο λόγο τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, πού μοῦ ἔκανε φοβερή ἐντύπωση. Τόν παραθέτω:«Ποθήσωμεν τήν εἰρήνην... Τό ζυγοστατεῖν καί σταθμίζειν τάς λέξεις τοῦ δόγματος καταλείπωμεν. Παυσώμεθα τοῦ θέλειν εἶναι διδασκάλων διδάσκαλοι.

 Μισήσωμεν τό λογομαχεῖν ἐπί καταστροφήν τῶν ἀκουόντων. Οὐκ ἐσμέν τῶν ποιμένων ποιμένες, ἀλλά πρόβατα» (MPG 64,38). Στόν λόγο του αὐτόν ὁ ἱερός πατήρ, πού πρέπει νά τόν ἐξεφώνησε ὅταν ἦταν ἀκόμη πρεσβύτερος, μᾶς λέγει αὐτό πού εἶπα καί ἐγώ κατ᾽ ἔμπνευσή του: Νά μήν ἀσχολούμαστε μέ λογομαχίες μέ τά δογματικά θέματα, ἀλλά νά ἐπιδιώκουμε τήν μεταξύ μας εἰρήνη καί ἀγάπη. Ἀλλά καί ἄλλοι ἅγιοι Πατέρες δέν ἔνοιωθαν εὐχάριστα ὅταν ἦταν ἀναγκασμένοι ἀπό τά πράγματα νά ἀσχοληθοῦν ἐξονυχιστικά μέ δογματισμούς.

Ὁ Μ. Βασίλειος, γιά παράδειγμα, λέγει ὅτι ἀρκεῖ ἡ παράδοση τῶν Ἀποστόλων καί ἡ ἁπλότητα τῆς πίστης, ἀλλά ἐπειδή ὁ Εὐνόμιος ἀσχολήθηκε μέ ὑψηλά θέματα, σπέρνοντας ζιζάνια, θά ἀσχοληθεῖ ἀναγκαστικά καί ὁ ἴδιος μέ αὐτόν (βλ. MPG 29,500ΑΒ. 32,949ΒC). Ὁ ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος πάλι μᾶς λέγει νά ἀποφεύγουμε τόν δογματισμό σάν νά εἶναι ἕνα ἐξαγριωμένο λιοντάρι. Μακρυά – λέγει – ἀπό τέτοιες συζητήσεις εἴτε μέ μέλη τῆς Ἐκκλησίας εἴτε καί μέ ἀνθρώπους ἔξω ἀπ᾽ αὐτήν. Λέγει ἐπί λέξει ὁ ἅγιος πατέρας: «Φεῦγε τοῦ δογματῖσαι, ὡς ἀπό λέοντος ἀτάκτου· μήτε μήν μετά τῶν τροφίμων τῆς Ἐκκλησίας εἰς τοῦτο συνεισέλθῃς, μήτε μετά τῶν ἀλλοτρίων» (Ἰσαάκ τοῦ Σύρου, Τά εὑρεθέντα ἀσκητικά, ἐν Ἀθήναις 1895, σ. 35).

Μέ τόν λόγο μου, λοιπόν, «ἄντε στό καλό του μέ τόν Πάπα καί τούς δογματισμούς, ἄς κοιτάξουμε τήν ψυχή μας», ἐξέφρασα, νομίζω, τό πατερικό πνεῦμα, ὅπως ἀποδείχθηκε ἀπό τούς παραπάνω λόγους.
3. Ἀγαπητοί μου, ἡ ἀγωνιστικότητα εἶναι ἕνα χάρισμα στήν Ἐκκλησία, ἀλλά δέν δίνεται σέ ὅλους τό χάρισμα αὐτό. Τά χαρίσματα τά λαμβάνουν οἱ καθαροί στήν ψυχή. Ντροπή μας, νά θέλουμε νά κάνουμε τόν ἀγωνιστή, ἐνῶ βαρυνόμαστε μέ ποικίλλα πάθη. Ἰδιαίτερα οἱ ἀγῶνες γιά τήν πίστη πρέπει νά γίνονται μέ ταπείνωση, μέ ἀγάπη καί μέ πλουτισμό θεολογίας. Ἀφοῦ, ἐσύ πάτερ καί ἐσύ λαϊκέ ἀδελφέ, πού θέλετε νά κάνετε τόν ἀγωνιστή, ἀφοῦ, ὅπως σᾶς γνωρίζουμε, εἶστε θυμώδεις καί ὀργίλοι στήν ψυχή καί ἀφοῦ δέν γνωρίζετε τήν ἑρμηνεία τῆς Ἁγίας Γραφῆς οὔτε ἔχετε μελετήσει τήν πατερική θεολογία, ποῦ πᾶτε χωρίς ἅρματα γιά ἀντιαιρετικό ἀγώνα; Μπορεῖ δηλαδή ὁ καθένας νά κάνει τόν χειροῦργο ἰατρό;

Τά λέγω αὐτά, ἀδελφοί μου, πατέρες καί χριστιανοί μου, γιά νά μήν ἐμπιστεύεστε σ᾽ ὅλες τίς ἀκουόμενες φωνές καί νά μήν ἀκολουθεῖτε τό κάθε κίνημα τοῦ κάθε τάχα ἀγωνιστοῦ. Νά εἶστε σεσοφισμένοι καί νά ἔχετε φωτισμένο νοῦ, γιά νά δοκιμάζετε τά πνεύματα, ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος καί Εὐαγγελιστής Ἰωάννης, ποιά εἶναι τοῦ Θεοῦ καί ποιά τοῦ πονηροῦ (Α´ Ἰωάν. 4,1 ἑξ.).

 Προσέχετε τούς «σοῦπερ ὀρθοδόξους», τούς «λίαν φιλοθέους καί φιλοχρίστους», ὅπως τούς λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ θεολόγος (Α´ Εἰρηνικός, ΣΤ´ 3), οἱ ὁποῖοι τοῦ ἦταν τό μεγαλύτερο ἐμπόδιο στόν ἀγώνα του ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν. Γιατί αὐτός σάν ἅγιος ἔκανε τόν ἀγώνα αὐτόν μέ προσευχή, μέ ἀγάπη καί μέ τούς θεολογικούς του λόγους, ἀντίθετα ἀπό ὅ,τι ἤθελαν καί ἔλεγαν οἱ «σοῦπερ ὀρθόδοξοι».

Ἴσως, πατέρες μου καί ἀδελφοί μου χριστιανοί, νά σᾶς ἔκανα καί ἐγώ ζημιά στό θέμα πού σᾶς μιλῶ, ἐκφράζοντας θέσεις, οἱ ὁποῖες θεωροῦνταν ἀκραῖες καί λέγοντας μάλιστα ἐνίοτε μέ ἔνταση τίς θέσεις αὐτές. Σᾶς ζητῶ συγγνώμη, ἄν σᾶς ἔκανα ζημιά. Σᾶς δηλῶ ὅμως ὅτι ἡ προσευχή μου καί ἡ ἐπιθυμία μου εἶναι νά εἶμαι ὁμολογητής τῆς Ὀρθόδοξης πίστης, ἀλλά μέ ταπείνωση καί μέ εὐγένεια καί στούς λόγους μου νά φαίνεται ἡ ἀγάπη πρός τούς αἱρετικούς καί ὄχι μῖσος καί ἐχθρότητα πρός αὐτούς· καί κυρίως ὁ ἀγώνας μου αὐτός ὑπέρ τῆς πίστεως νά γίνεται μέ θεολογία, τήν ὁποία ὁμολογῶ ὅτι δέν γνωρίζω. 

Γιατί θέλει εἰδική θεολογική γνώση ὁ ἀντιαιρετικός ἀγώνας. Ἔχω περιπλακεῖ, πατέρες, μέ τήν ἑρμηνεία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, εἶναι καί τά ποιμαντικά τῆς Μητροπόλεως καί δέν ἀπομένει χρόνος γιά τήν μελέτη τῆς ἀντιαιρετικῆς θεολογίας. Ἀλλά προσπαθῶ νά τόν ἐξευρίσκω. Ἐκεῖνο ὅμως πού σᾶς παρακαλῶ, πατέρες καί ἀδελφοί, εἶναι νά μοῦ δίνετε ἐμπιστοσύνη. Ὅσο καί ἄν εἶμαι ἁμαρτωλός καί ἀδύναμος στήν θεολογία, ὅμως προσεύχομαι στήν Παναγία καί τό πιστεύω ὅτι δέν θά μέ ἀφήσει ἡ Κυρία Θεοτόκος νά πλανηθῶ καί νά ὁδηγήσω καί ἐσᾶς, τό ποίμνιο, σέ λάθος δρόμο. Καί δέν θά πλανηθῶ γιατί ὡς βάση μου ἔχω τό, «ὅ,τι λέγει ἡ Ἐκκλησία»!

Προσέχετε τούς ἄλλους, τούς «σοῦπερ Ὀρθοδόξους», ὅπως τούς εἶπα. Μήν τούς ἀκοῦτε, γιατί θά σᾶς κάνουν τήν μεγάλη ζημιά, τό νά σᾶς βγάλουν ἀπό τά τείχη τῆς Ἐκκλησίας. Ναί! Τό πᾶνε γιά τήν «ἀποτείχιση». Δέν ὑπάρχει μεγαλύτερη ζημιά καί μεγαλύτερο κακό ἀπ᾽ αὐτό. Ἐμεῖς εἴμαστε σφόδρα ἐναντίον τῆς Ἀποτειχίσεως. Θά παραμείνουμε ἐντός τῆς Ἐκκλησίας μας. Καί ὅταν βλέπουμε λάθη τῶν Ἀνωτέρων μας, θά διαμαρτυρόμαστε πονετικά, θά κλαῖμε, ἀλλά μέσα στήν Ἐκκλησία.

4. Αὐτοί πού λέγουν καί γράφουν καί κινοῦν τά πράγματα πρός τήν Ἀποτείχιση, τό κάνουν αὐτό, γιατί, ὅπως τά κρίνουν, βλέπουν παραπλάνηση καί αἵρεση σέ ᾽μᾶς, πού εἴμαστε ἐντός τῶν τειχῶν. Ἀλλά, τούς λέγουμε: Ἐξετᾶστε, κύριοι, καλύτερα τά πράγματα. Ἀφῆστε τά ὅπλα καί τίς ἀπειλές καί δέστε μας μέ θεολογικό καί εὔσπλαγχνο μάτι καί θά δεῖτε ὅτι εἴμαστε ἀδελφοί καί ὄχι ἐχθροί. Θά τελειώσω, πατέρες καί χριστιανοί μου, μέ μία σχετική περικοπή ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη, πού παρακαλῶ νά τήν προσέξετε:

Οἱ φυλές τοῦ Ἰσραήλ Ρουβήμ, Γάδ καί ἡ μισή φυλή τοῦ Μανασσῆ, πού κατοικοῦσαν ἀνατολικά τοῦ Ἰορδάνου, χωρισμένοι, δηλαδή, ἀπό τίς ὑπόλοιπες φυλές τοῦ Ἰσραήλ, πού κατοικοῦσαν στήν δυτική πλευρά τοῦ ποταμοῦ, αὐτοί, λοιπόν, γιά νά μή φαίνονται κομμένες ἀπό τίς ἄλλες, τίς πολλές φυλές, καί τά παιδιά τους λησμονήσουν ὅτι ἔχουν τόν ἴδιο Θεό μέ αὐτές, ἔκτισαν ἕνα πελώριο βωμό, γιά νά τούς θυμίζει ἁπλᾶ τόν Θεό τους. 

Ὄχι βωμό γιά νά προσφέρουν θυσία, γιατί ὅλος ὁ Ἰσραήλ ἕνα βωμό καί ἕνα ναό ἔπρεπε νά ἔχει, τήν Σκηνή τοῦ Μαρυτίου. Ἀλλά ἔκτισαν βωμό ὡς ἀναμνηστικό μόνο τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ τους. Εἶδαν ὅμως οἱ δυτικά τοῦ Ἰορδάνου Ἰσραηλῖτες αὐτόν τόν νέο βωμό τῶν Ἰσραηλιτῶν τῆς ἄλλης πλευρᾶς τοῦ Ἰορδάνου καί, μή γνωρίζοντες τόν εὐσεβῆ σκοπό τους, τούς θεώρησαν προδότες, ὅτι δηλαδή ἀνακηρύττουν ἄλλο θεό, καί πῆραν τά ὅπλα γιά πόλεμο ἐναντίον τους. Ἔμαθαν ὅμως ἀπό τούς ἰδίους τά κίνητρά τους γιά τήν ἀνέγερση τοῦ βωμοῦ καί χαιρετήθηκαν ἔπειτα ὡς ἀδελφοί. 

Παρ᾽ ὀλίγον, δηλαδή, ἐμφύλιος πόλεμος μεταξύ ἀδελφῶν (βλ. Ἰησ. Ν. 22,1-34).
Τό περιστατικό αὐτό τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἀγαπητοί πατέρες καί ἀδελφοί, εἶναι ἕνα ὡραῖο δίδαγμα γιά τούς ἀγωνιστές τῶν πατρώων παραδόσεων. Πολλές φορές συμβαίνει νά λέγουμε, νά γράφουμε καί νά ἐνεργοῦμε ἐναντίον ἄλλων, γιατί τούς νομίζουμε γιά προδότες καί ἀρνητές τῶν ἱερῶν παραδόσεων. Ἀλλά ἡ παραπάνω ἁγιογραφική περικοπή μᾶς λέει νά ἐξετάζουμε καλά τά κίνητρα τῶν ἄλλων. Μήπως οἱ ἄλλοι δέν εἶναι προδότες; Μήπως τούς παρεξηγήσαμε; Μήπως εἶναι ἀδελφοί μας καί ὄχι ἐχθροί μας;

5. Καί συγκεκριμένα: Πολύς λόγος ἔγινε γιά τήν Σύνοδο τῆς Κρήτης ὅτι ὀνόμασε «Ἐκκλησίες» τίς αἱρέσεις. Καί ἐγώ γραπτῶς ἐξεδήλωσα τήν διαφωνία μου γι᾽ αὐτό καί ἐμμένω στήν ἀντίθεσή μου αὐτή, γιατί, ὁμοῦ μέ πολλούς ἄλλους, δέν θά ἤθελα σέ ἐπίσημο κείμενο Συνόδου νά ὑπάρχει ἡ ἔκφραση αὐτή. Ἀλλά δέν μπορῶ ἀπό τήν ἔκφραση αὐτή νά πῶ, οὔτε καί συμφέρει γιά τήν λατρευτή Ἑλλαδική Ἐκκλησία τήν Ὁποία διακονῶ νά πῶ αὐτά τά ἀποτροπιαστικά πού λέγονται ἀπό φανατικούς, ὅτι ὅλοι οἱ ἀντιπρόσωποι τῆς Ἐκκλησίας μας μέ τόν Ἀρχιεπίσκοπο μαζί πρόδωσαν τήν πίστη καί φράγκεψαν καί ἀναγνώρισαν τίς αἱρέσεις ὡς Ἐκκλησίες, μέ τήν ἔννοια τῆς Μιᾶς, τῆς σώζουσας Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ὅπως πολλοί Ἀρχιερεῖς στήν Ἱεραρχία τοῦ παρελθόντος Νοεμβρίου μᾶς ἐξήγησαν καί διαβεβαίωσαν, ἡ ἔκφραση «Ἐκκλησίες» γιά τά ξένα δόγματα στήν Σύνοδο τῆς Κρήτης ἐλέχθη καταχρηστικῶς μέ τήν ἔννοια τῶν συγκεντρώσεων καί δέν εἶχε καθόλου τήν ἔννοια τοῦ σώζοντος καθιδρύματος πού ἵδρυσε ὁ σαρκωθείς Υἱός τοῦ Θεοῦ, τό Ὁποῖο εἶναι ἡ ΜΙΑ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία. Αὐτό μᾶς τό εἶπαν καθαρά ὅλοι οἱ Ἱεράρχες. 

Δέν ἐπιτρέπεται, λοιπόν, γράφω τώρα ὅτι ἀπό τήν ὀνομασία τῶν ξένων δογμάτων ὡς «Ἐκκλησίες», μέ αὐτή τήν παραπάνω ἑρμηνεία καί ἐξήγηση τῶν ἁγίων Ἱεραρχῶν, νά τούς χαρακτηρίσουμε «προδότες», ὅπως ἔχει γραφεῖ. Ἐπαναλαμβάνω ὅμως ὅτι καί ἐγώ θά ἤθελα νά ἀπεφεύγετο ἡ ἔκφραση αὐτή, γιατί διευκολύνει τόν Οἰκουμενισμό.
Μέ τήν εὐκαιρία τοῦ λόγου ἄς ἐρωτήσω: Ἐπανειλημμένως ὁ μακαριστός Γέροντας Φλωρίνης π. Αὐγουστῖνος καί σέ κηρύγματά του καί σέ γραπτά του ἔλεγε τήν ἔκφραση «Ρωμαϊκή Ἐκκλησία».

 Τό ἴδιο καί ὁ πολύς Τρεμπέλας. Τό ἴδιο καί ὁ ἅγιος Νεκτάριος. Θά τολμήσουμε, λοιπόν, νά χαρακτηρίσουμε ὡς ἀθεολογήτους (!....) καί, τό χειρότερο, ὡς προδότες (!.....), τούς ἁγίους αὐτούς πατέρες καί διδασκάλους, γιατί ὀνομάζουν τούς Παπικούς «Ἐκκλησία»;
6. Σᾶς ἐκούρασα, ἀγαπητοί μου πατέρες καί ἀδελφοί χριστιανοί. Σᾶς ζητῶ συγγνώμην. Καί ἐγώ κουράστηκα. Τά ἔγραψα αὐτά ἐξ αἰτίας τῆς ἀποτόμου καί ἀσπλάγχνου κατ᾽ ἐμοῦ ἐπιθέσεως τοῦ πρωτ. π. Νικολάου Μανώλη. Μαζί μέ ἐμέ ὁ εἰρημένος αὐτός κληρικός ἐπιτίθεται καί κατά τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κορίνθου κ. ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ. Μέ τά ὅσα εἶπε ὁ λόγιος καί δραστήριος Ἱεράρχης κ. ΔΙΟΝΣΙΟΣ στό περιεκτικό του λογίδιο, ἀνέπτυξε τό ἄλλο δεύτερο ἥμισυ τοῦ χρυσοστομικοῦ χωρίου, πού ἀνέφερα, τό «παυσώμεθα τοῦ θέλειν εἶναι τῶν διδασκάλων διδάσκαλοι... Οὐκ ἐσμέν τῶν ποιμένων ποιμένες, ἀλλά πρόβατα».

Γιά τήν συμβουλή ὅμως αὐτή τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου θά σᾶς μιλήσω στήν ἑπόμενή μου ἐπιστολή.
– Σᾶς ἀνακοινώνω ὅτι τό κήρυγμα τῆς Κυριακῆς στό ἑξῆς θά εἶναι ἁπλούστερο καί πνευματικώτερο καί θά κυκλοφορεῖ σέ ἰδιαίτερο φυλλάδιο μέ τόν τίτλο ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΚΗΡΥΓΜΑ. Παρακαλῶ τούς ἁγίους ἱερεῖς νά φροντίζουν νά τό παίρνουν οἱ Χριστιανοί μας. Νά τό διανέμετε μαζί μέ τό Ἀντίδωρο.

Καλή χρονιά καί εὐλογημένη,

Μέ πολλές εὐχές

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

ΠΗΓΗ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΥΠΟΣΚΑΠΤΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΝ ΑΓΩΝΑ

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΥΠΟΣΚΑΠΤΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΝ ΑΓΩΝΑ

Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη

Δεῖτε τό κείμενό μας ἐδῶ, ἐδῶ καί ἐδῶ σέ μορφῆ PDF, Docs καί Google Drive.

Ὡς γνωστόν τό Ἱστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ» τά τελευταία σχεδόν τρία μέ τέσσερα χρόνια συνεργάζεται,διαδικτυακῶς, μέ διάφορες ἱερές Μητροπόλεις. Μία μητρόπολη ἐξ αὐτῶν ἦτο μέχρι τήν σήμερον καί ἡ Ἱερά Μητρόπολις Γόρτυνος καί Μεγαλοπούλεως. Λαμβάνουμε δηλαδή, συστηματικῶς, καί κάθε ἐβδομάδα μέσῷ τοῦ ἠλεκτρονικοῦ μας ταχυδρομείου τά διάφορα Ἐπισκοπικά καί Ἐγκύκλια Γράμματα, τίς γραπτές Κατηχήσεις, τά Κηρύγματα, τίς ἀκαδημαϊκές Βιβλικές μελέτες, τά ἀντιΟἰκουμενιστικά κείμενα κ.ο.κ. τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γόρτυνος κ. Ἰερεμία.

Τόν σεβασμιώτατον τόν θεωροῦμε προσωπικά, ὡς τινά ἀξιόλογον διδάσκαλον καί καθηγητήν μας, ἄν καί δέν ἔτυχεν νά τόν γνωρίσουμε ποτέ προσωπικά. Ἔτσι καί ἐμεῖς ὡς διαδικτυακοί μαθητές του, τοῦ τά ἐδημοσιεύαμεν ἀνελλειπῶς. Ὅπως ἀνελλειπῶς, ἀκούγαμε και παρακολουθούσαμε τίς περίφημες ἀκαδημαϊκές ὁμιλίες του σέ συνέδρια καί τά μαθήματά του ἐκ ῥαδιοφώνου.

Σήμερα ὅμως, μέ τόν νέο χρόνον τοῦ 2017, θά πρέπει μᾶλλον νά ἀναθεωρήσουμεν σοβαρά τίς σωρηδόν ἐκκλησιαστικές καί διαδικτυακές συνεργασίες μας. Νά ἀναμετρηθοῦμε πρώτιστα καί κυρίως μέ τόν παλιάνθρωπον ἑαυτόν μας ἀλλά καί κατά φυσιολογικήν ἐξέλιξη μέ τούς δῆθεν φίλους μας. Θά πρέπει προφανῶς, νά προβληματίσομεν και να ξεκαθαρίσομεν κυρίως, τίς σχέσεις μας, καί μέ τούς κάθε λογῆς καί εἶδους «ἀντιΟἰκουμενιστές». Διότι χειρώτερος ἐχθρός, δέν ὑφίστατο, κυρίως ἀπό τόν ἀριστοτεχνικά κεκρυμένον ἐχθρόν.

Δηλαδή, ἐξάπαντος ὑφίστατο καί ἕνας κακόδοξος, ὕπουλος καί πανούργος ἀντιΟἰκουμενισμός (π.χ. οἱ «ἀντιοἰκουμενιστές» σχισματικοαιρετικοί ἀποτυχημένοι ψευδοἈποτειχισμένοι κ.ἄ.) καί τοῦτο τό ἀποδεικνύουμεν, ὅταν συγγράφουμεν καί κατά συγκεκριμένων ἀντιΟἰκουμενιστῶν Κληρικῶν ἤ καί Λαϊκῶν θεολόγων.

Ὅπου θεωροῦμε, ὅτι τινές ἀντιΟἰκουμενιστές ἀδελφοί καί πατέρες μας σφάλλωσι, δηλ. σφάλλωσι θεολογικά, θά προσπαθοῦμε με τά ἐλάχιστα δεδομένα μας, νά τό καταγράφουμεν ἀποδεικτικά καί κριτικά ὥστε νά συνεχίσουμε νά συμπροβληματιζώμεθα ἐντός καί ἐκτός τοῦ Κυβερνοχώρου.

Στην παρούσα φάση, ἡ Ἱερά Μητρόπολις Γόρτυνος, ὁ μητροπολίτης κ. Ἰερεμίας σφάλλει θεολογικῶς καί εὐελπιστῶ ἵνα μή γίνεται ἐξ ἰδιοτέλειας καί τινῶν σκοπιμοτήτων. Εἶναι τοῖς πάσιν φανερόν, ὅτι ἐνίοτε τό συνἘπισκοπικόν «Φιλάδελφον» καταντάει καί στυγνῆ κακοδοξία καί ὑποκρισία (ὅταν μάλλιστα ὑφίσταντο καί φοβερά ἀποδεικτικά ντοκουμέντα) ἐνώποιον Θεοῦ καί ἀνθρώπου.

Συνεπῶς, μία δεινή κακοδοξία πού λαγκοδέρνει, τούς νεοΚαλαμαράδες καί νεοΚύπριους, ἤ και νεοΦαναριώτες Ἰεράρχες μας, ἦτο και εἶναι, ἡ «αἵρεσις τοῦ Φιλαδελφισμοῦ». Ἰδικῆς μας ἐπινοήσεως ἡ ἀντιαιρετική ὁρολογία καί ὁ νεολογισμός.

Συναφῶς: μιᾶς καί οἱ διαδικτυακοί συνεργάτες μας, στοχοποιῶσι, πλήττωσιν καί λοιδωροῦσι ἀδίκως τήν σημαίνουσα ἀξιοπιστία καί προσωπικότητα τινῶν νόρμαλ παραδοσιακῶν και ὀρθοδόξων ἀντιΟἰκουμενιστῶν Κληρικῶν, χρησιμοποιῶντας μάλιστα, τά συγκεκριμένα ἔωλα, σαθρά, ψευδο-ἐπιχειρήματα καί ἀντιχριστιανικά ληρήματα τῶν Οἰκουμενιστῶν, θά πρέπει νά ἀνασυνταχθοῦμεν. Διότι εἶναι τραγικώτατον, τινές περίφημοι ἀντιΟἰκουμενιστές Ἱεράρχες, νά ἐξευτελίζωσι, ἐν ὥρᾳ ἀνελέητου διωγμοῦ ὑφισταμένους των καί γνησίους Ὁμολογητάς Κληρικούς, ἵνα ἄρον-ἄρον συνηγορήσωσι, ὑπέρ τινῶν κατεγνωσμένων λυκοΠοιμένων καί δή Οἰκουμενιστῶν.

Μίαν (καί ὄχι πολλές) ἀμείλικτον ἐρώτηση νά θέσουμεν πρός τόν σεβ. Γόρτυνος κ. Ἰερεμίαν: Ὁ Σεβασμιώτατος Κορίνθου κ. Διονύσιος ἔχει ποτέ του διακηρύξει ὡς καλός Ποιμένας ΕΝΑ κήρυγμα (ὄχι πολλά σάν καί τοῦ λόγου σας), ἀλλά ΕΝΑ ἀντιΟἰκουμενιστικόν ἤ ἀντιΠαπικόν ἤ ἀντιΣυγκρητιστικόν Ἐπισκοπικόν Κήρυγμα στήν ἐπαρχίαν του; Ἐπιτρέπει ἤ ἀπαγορεύει, τό ἀντιΟἰκουμενιστικόν κήρυγμα καί κατήχηση εἰς τήν ἐπαρχίαν του; Καί ἄν τυχόν δέν δύναται ἤ δέν ἐπιθυμεῖ νά μᾶς ἀπαντήσει ὁ σεβ. κ. Ἰερεμίας ἄς μᾶς ἐνημερώσει τουλάχιστον τότε ΕΝΑΣ καλός Κληρικός τῆς Κορίνθου διά τήν σημαντικήν ἀπορίαν μας.

Ἐπίσης: μόλις πρό ὁλίγου ἐλάβαμε ἕνα λείαν ἐπιεικῶς κατάπτυστον καί ἀπαράδεκτον κείμενον, πρός δημοσίευση, ὑπογραφθέν τοῦ Μητροπολίτου Γόρτυνος κ. Ἰερεμία. Σκοπεύομεν σαφῶς, μίαν ἀκόμη καί γιά τελευταία φορά, νά δημοσιεύσομεν κείμενά του μέχρι νά συνέλθει ἀπό τίς παράδοξες «Ὁμολογιακές» κολοτοῦμπες του. Δηλαδή, διενεργοῦμεν πρακτικῶς καί διαδικτυακῶς τινά «διακοπήν τοῦ μνημοσύνου» τοῦ, διότι, τόν συλαμβάνουμε, γιά πρῶτη φορά, νά ἀλλοιώνει τήν Πατερική Θεολογία μας.

Γι΄ αὐτόν το λόγον, ἀπό ἐτοῦτην τήν θλιβερή στιγμήν, σήμερον καί μέ τό νέο ἕτος, ΔΙΑΚΟΠΤΟΥΜΕΝ κάθε διαδικτυακή-θεολογική συνεργασία καί ἐπικοινωνία μέ τήν Ἱερά Μητρόπολην Γόρτυνος καί Μεγαλουπόλεως, διότι ΑΛΛΟΙΩΝΕΙ εἴτε ἔν γνώσει εἴτε ὄντως ἐξ ἀγνοίας τήν Πατερική Θεολογία περί τῆς Ἱερᾶς Ἀποτειχίσεως ἤ τῆς Ἱεροκανονικῆς Διακοπῆς Μνημοσύνου κατά τινῶν κακοδόξων Ἱεραρχῶν.

Δέν τό πιστεύαμε, ὅτι θά ἐπαναλάμβανε ἐκείνην τήν τραγελαφικήν καί γνωστήν κολοτούμπα, ὅταν ὑπέγραψεν τό 2009 τήν «ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ» καί εἰς τήν συνέχεια ἀνακάλεσε τήν ὑπογραφήν του. Τέτοια «ἄρσις τῆς Ὑπογραφῆς» ἦτο σημαίνον ἱστορικόν φαινόμενον. Συνεχίζει δυστυχῶς, στό ἴδιον ἀναξιόπιστον τραγικόν (γιά Ἐπίσκοπον) μοτίβον τῆς κολοτούμπας.

Ὑπερβαίνει ὅμως ἐτοῦτην τήν φορά καί τά ἐπισκοπικά ὅριά του καί ἐλέγχει, ἀντιΚανονικῶς καίἀντιἘκκλησιολογικῶς, Κληρικούς ἑτέρων Ἐκκλησιαστικῶν ἐπαρχιῶν.

Γιά ποῖον λόγον ὁ μητροπολίτης κ. Ἰερεμίας, δέν καταγγέλει Ἱεραρχικά καί Ἐκκλησιολογικά τόν Πρωτοπρεσβύτερον τῆς Θεσσαλονίκης π. Νικόλαον Μανώλην, ἀφοῦ εἶναι τόσον μεγάλος λάτρης τῆς «Ἐκκλησιολογίας τοῦ Ἰγνατίου»; Μήπως διαισθανώμεθα μία μεροληπτική «θεολογική» στάση στά πράγματα;

Δέν βρίσκεται ὑπό τινά Ἐκκλησιαστικήν Ἀρχήν, ὁ παπαΝικόλαος Μανώλης, ὥστε ὁ κ. Ἰερεμίας νά ἀπευθυνθεῖ κανονικά σ΄ ἐκείνην;

Ἤ μᾶλλον, ἄν θέλετε, ἀφοῦ εἶναι ὁ «παντεπόπτης ὁφθαλμός» καί δή σοῦπερἘπίσκοπος, γιατί δέν μᾶς καταγράφει ὀνομαστικῶς ὅλους ὅσους θεωρεῖ «ὑπερ-ὀρθόδοξους» ἤ καί «φανατικούς», γιά νά εἴμεθα ἄκρως προσεκτικοί ἐξ αὐτῶν μή τυχόν καί παρασυρθῶμεν εἰς τά διαβολικά δίκτυά τους;

Ποῖος εἶναι ὁ λύκος καί ποῖα ἡ κοσκινοσκουφίτσα, στό ὅλον Ἐκκλησιαστικόν παίγνιον δέν δυνάμεθα νά τό ποῦμε μετά ἀπόλυτης βεβαιότητος, ἀλλά ἄς ἀκολουθήσουμεν τουλάχιστον τά ἀντικειμενικά στοιχεία.

Παρά μόνο (ὁ σεβ. κ. Ἰερεμίας) κακῶς ἐνεργεῖ καί στοχοποιεῖ ὡς τέτοιον (φανατικόν, σχισματικοαιρετικόν, κ.λπ.), καί δή ὀνομαστικῶς, τόν διωκόμενον λεοντόκαρδον ἀντιΟἰκουμενιστήν παπά Νικόλαο Μανῶλη, ἐνῷ φαίνεται, ὅτι ἐξὑπονοεῖ φωτογραφικῶς καί συμπεριλαμβάνει «ἀνώνυμα», στό ἐν λόγῳ ἄλογον καί θρησκευτικόν παραλήρημά του, καί κατά τινῶν ἄλλων σημαντικῶν παραδοσιακῶν καί ἀντιΟἰκουμενιστῶν Πρωτοπρεσβυτέρων!...

Ἀπό τήν στιγμήν ὅμως, πού κάποιος Κληρικός κατηγορεῖ ΔΗΜΟΣΙΑ καί ΕΠΙΣΗΜΑ τόν παπαΝικόλαον Μανώλη, ἰδιαίτερα ἐτοῦτες τίς δύσκολες στιγμές πού περνάει, ἐπί τῆς φοβερᾶς ἀπειλῆς πού ἐδέχθην ὑπό τοῦ ἀρχιΟἰκουμενιστοῦ Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης Ἄνθιμου τοῦ Τρισμοιχεπιβάτου, ταυτόχρονα σημαίνει, ὅτι ἔμμέσως πλήν σαφῶς κατηγορεῖ καί τόν μέντορα αὐτοῦ παπαΘόδωρον Ζήσην!

Ἔχωσι ἔτσι τά πράγματα ἤ δεν ἔχουσι ἔτσι;

ΕΡΩΤΗΣΗ ΚΡΙΣΕΩΣ: Σεβασμιώτατε κ. Ἰερεμία, ἄραγε θεωρεῖτε τόν Νέον Ὁμολογητήν καί διδάσκαλον τῆς Ἐκκλησίας μας, τόν Μεγάλο Πρωτοπρεσβύτερο τῶν Θεσσαλονικέων π. Θεόδωρον Ζήσην καί τούς συν αὐτῷ ὡς φανατικούς καί λαοπλάνους Κληρικούς; Πεῖτε καί πληροφορῆστε μας μέ κάθε ἀκρίβεια, σᾶς παρακαλῶ πολύ υϊικῶς, μέ κάθε λεπτομέρεια ὅμως ἀποδεικτικήν, ὥστε νά φροντίσουμεν νά διακόψουμεν ἄμεσα τινές ἐπαφές κατά τούτων τῶν «κακόδοξων ἀντιΟἰκουμενιστῶν» καί σοῦπερ-ὀρθοδόξων. Ἐμεῖς μᾶλλον, συμφωνοῦμε ἀκροθιγῶς, μέ τό ἰδικόν σας πνεῦμα… ἐκείνο τό κακόδοξον πνεῦμα τῆς κολοτούμπας.

Μᾶς ἔχετε δώσει προδεδικασμένα καί παρελθοντικά πικρά δείγματα γραφῆς, διότι ἐκατασκανδαλίσατε ὁλόκληρον τήν ὑφήλιον, τότε, μέ τήν παράδοξη ἐνέργειά σας, ἐνῷ τώρα ἤρθεν τό πλήρωμα τοῦ χρόνου γιά νά μᾶς ἐπαναλάβετε τήν ἴδια καί ἀπαράλακτον σκανδαλιστικήν στάση.

Ἐτοῦτη ἡ φορά, πετροβολεῖτε, ἄμεσα καί ἐμμέσως πλήν σαφῶς δυναμικές ὀρθόδοξες καί παραδοσιακές προσωπικότητες, συνεπῶς καί ὑποσκάπτετε τόν ἀντιΟἰκουμενιστικόν ἀγώνα καί λοιδωρεῖτε στά ὅρια τῆς συκοφαντίας καί ἱεροκατάκρισις σημαντικώτατους Κληρικούς τοῦ ἀγῶνος κατά τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Δέν φοβεῖστε τόν Θεόν σεβασμιώτατε; Ποῖον ἀκριβῶς φοβεῖσθε; Τόν Πατριάρχην ἤ τόν Ἀρχιεπίσκοπον;

Βέβαια τά χειρώτερα σέ τοῦτην τήν περίπτωση δέν εἶναι τά προειρημένα ἀλλά τό ἀμέσως ἀκόλουθον, ὅπερ καί θά ἀποδείξουμεν τήν στυγνώτατη κακοδοξία τοῦ ἀντιΟἰκουμενιστοῦ Μητροπολίτου κ. Ἰερεμία.

Ἡ Ἐπισκοπική Ἐπιστολή πού μᾶς ἀποστάλλην πρός δημοσίευση ἔχει τίτλον της τά «περί Ἀποτειχίσεως». Καί ὑπότιτλον «(Μέ ἀφορμή τό κατ᾽ ἐμοῦ κείμενο τοῦ Πρωτ. Νικολάου Μανώλη)».

Θά κάνουμε μία τελευταίαν φορά Ἐκκλησιαστικήν ὑπακοήν πρός την Ἱερά Μητρόπολη Γόρτυνος καί θά τήν δημοσιεύσουμε ἀμέσως μετά, γιά χάριν κυρίως, τῆς ἀποδεικτικῆς ἀντικειμενικότητος. Ἐξάπαντος παρακαλοῦμεν θερμά, τον σεβασμιώτατο Μητροπολίτην κ. Ἰερεμία μετά τῶν σύν αὐτῷ συνεργατῶν του, νά μή διανοηθῶσι νά μᾶς ξανανενοχλήσουσι μέ τά γραπτά του Κείμενα.

Διότι προτειθέμεθα ἀπό τοῦδε καί εἰς τό ἑξῆς, νά ἐφαρμόσουμεν, κατ΄ ἀκρίβειαν καί ἐξ ἀρχῆς ἐναντίον τους τινά Ἐκκλησιολογικήν διαμαρτυρίαν, καί Ἐκκλησιαστικήν ἀνυπακοήν, διότι τό ζήτημα εἶναι βαθειά Θεολογικόν καί ἄρα Πίστεως.

Μόλις χθές, παραμονῆς Πρωτοχρονιᾶς δημοσιεύσαμεν μία ἀντιρρητική κριτική κατά τῶν Μητροπολιτῶν Κορίνθου καί Γόρτυνος. Ὁ τίτλος τοῦ θεολογικοῦ δοκιμίου μας εἶναι: Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΓΟΡΤΥΝΟΣ κ. ΙΕΡΕΜΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΕΙ ΚΑΘΟΤΙ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ κ. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΔΙΑΚΗΡΥΤΤΕΙ ΕΜΠΡΟΣΘΕΝ ΤΟΥ ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ ΟΛΚΗΣ.

Δυστυχῶς ὁ σεβ. κ. Ἰερεμίας μᾶς ἐδιέψευσεν, διότι φαίνεται νά συμφωνεῖ μέ τήν κακόδοξον καί ληστρικήν στάσιν τοῦ Κορίνθου. Ὁ κ. Ἰερεμίας εἶναι δηλαδή ἕνας «θεωρητικός τοῦ ἀντιΟἰκουμενισμοῦ». Δυστυχῶς ὅμως με την ἐπιστολήν του περιπίπτει σε τινά σημαντικήν κακοδοξία, διότι διαστρέφει καί ἀλλοιώνει τήν σύμπασα διδασκαλία τῶν Θεοφόρων Πατέρων περί τῆς Ἱερᾶς Ἀποτειχίσεως. Και τοῦτο ἀποδεικνύεται, στό ὅλον γραπτόν καί πνεῦμα του ὅπου δέν ἀσκεῖ τινά ἱεροκανονική διάκριση καλής καί ἱεροκανονικῆς Ἀποτειχίσεως ἀπό τήν σχισματικοαιρετικήν καί κακήν Ἀποτείχισην.

Ἀποκρύβει ἀπό το ποίμνιόν του μίαν οὐσιωδέστερην Κανονική παράμετρον πού προνοεῖται βάσει τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Κανόνων.

Ἐξηγεῖται δηλ. μέ αὐτόν τον τρόπο, τελικῶς, καί ὁ οὐσιαστικώτερος λόγος τῆς «παθητικῆς στάσις» του καί τῆς μή διαμαρτυρίας του κατά τῶν ληστρικῶν διακηρύξεων τοῦ σεβ. Κορίνθου. Ἀρκετοί φίλοι και φίλες, μᾶς τό ἔγραφαν, ὅτι λ.χ. ὁ κ. Ἰερεμίας γέγονε πᾶλιν «ὁ κ. Κολοτούμπας» καί δέν θέλαμε οἱ ἀφελεῖς καί ἀνόητοι νά τό πιστέψουμεν διότι τόν μελετοῦμεν συστηματικῶς.

Εἶναι ἕνα πράγμα, νά εἶσαι ἁπλῶς, ἕνας «θεωρητικός τοῦ ἀντιΟἰκουμενισμοῦ», διό ἀποδεικνύεται τοῦτη ἡ μεγίστη διάστασις θεωρίας-πράξεως, ὅταν διαφωνεῖ, καλῶς ἤ κακῶς, κανεῖς μέ τήν μονόδρομον Εὐαγγελικήν πρακτικήν ἐνέργεια τῆς Κανονικῆς Διακοπῆς τοῦ Μνημοσύνου τινᾶς αἱρετίζουσας Ἐκκλησιαστικῆς Ἀρχῆς. Τοῦτο ὅμως, δύναται νά γίνει ἀπόλυτα σεβαστόν καί κατανοητόν.

Καί εἶναι ἕνα ἄλλον μέγα καί παράδοξον πράγμα, δηλαδή ἄκρως προβληματικόν καί κακόδοξον, νά λοιδωρεῖται, νά κακοποιεῖται, καί νά παρερμηνεύεται τό Εὐαγγελικόν καί Κανονικόν ΔΙΚΑΙΩΜΑ τοῦ Κλήρου καί τοῦ Λαοῦ πού ἐκπηγάζει βάσει τῶν Ἱερῶν Κανόνων τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, καί νά βαπτίζεται (ὄχι μόνον ἀπό Οἰκουμενιστάς ἀλλά ΚΑΙ ἀπό ἀντιΟἰκουμενιστᾶς!), ὅτι ἡ Ἱερά Ἀποτείχισις εἶναι Σχίσμα καί Αἵρεσις!
Τοῦτη εἶναι, κατά την προσωπικήν ἄποψίν μας, ἡ ΜΕΓΙΣΤΗ διαστροφή, ἡ σημαντική παρέκλισις, ἡ Ἐκκλησιολογική αἵρεσις καί ἡ στυγνή κακοδοξία τοῦ Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως κ. Ἰερεμία.

Πρόκειται ὅμως τοῦτο νά ἀποδειχθεῖ, συγκριτικῶς καί ἀντικειμενικῶς, στά ἀμέσως ἐπόμενα ἵνα μή θεωρηθεῖ ὅτι συκοφαντοῦμεν.

Ὅμως, τό χειρώτερον κατάντημα τινός ἀξιοκατάκριτου Κληρικοῦ εἶναι νά πέφτει, δημοσίως, σέ ἱεροκατάκρισηκατά τινός ἄλλου Κληρικοῦ.

Τοῦτη ἡ «θεολογική» κακομοιριά, ὁ Νεογραικισμός, μαζί μέ τίς γνωστές λοιδωρίες-συκοφαντίες, εἶναι κυρίως, ἡ ἄθεολόγητη καί αἱρετίζουσα παραθεολογία τῆς Ζηζιουλέϊκης «Ἐυχαριστιακῆς Ἐκκλησιολογίας» ἤ κατά τον μακαριστόν π. Ἰωάννη Ῥωμανίδην ἡ «Ἐυχαριστιακή Εἰδωλολατρεία» τῶν φαιδρῶν Οἰκουμενιστῶν καί ἀνοήτων (κακοδόξων) ἀντιΟἰκουμενιστῶν. Συνεπῶς ὁ ἀξιότιμος Καθηγητής τῆς Δογματικῆς κ. Γεώργιος Παναγόπουλος ἔχει μᾶλλον ἄδικον ὅτι ὁ Ῥωμανίδης ἦτο δῆθεν ὑπερβολικός μέ τήν πιό πάνω Ἐκκλησιολογικήν ὁρολογίαν του.

Διότι ὁ «καλόδοξος Ἐντειχισμός» διαφυλάττει μᾶλλον τό κερασάκι τῆς «Ἐυχαριστιακῆς» εἰδωλολατρείας. Ἐνῷ ἡ «κακόδοξη Ἀποτείχισις» πού διενεργεῖτο μέσα στην Ἐκκλησιαστικήν Ἱστορία ἀπό σωρηδόν Ἁγίους Πατέρες, προφανῶς δέν διαφυλάττει τήν «Ζηζιουλέϊκην Ἐκκλησιολογία» ἡ ὁποῖα ἐβαπτίσθην ὑπό τινῶν καί ὡς «Ἐκκλησιολογία τοῦ ἁγίου Ἰγαντίου».

Δέν θά ὑπεισέλθω σέ ἄλλες ἀνασκευαστικές λεπτομέριες, περί τῆς κακοδόξου Ἐπιστολῆς τοῦ κ. Ἰερεμία, διά να δώσω τό προβάδισμα στόν παπαΝικόλαο Μανώλη ἤ σέ ἄλλους Κληρικούς, ὅπως ἀπαντήσωσι σημεῖον-σημεῖον τοῦτο τό κατάπτυστον (κατά τήν γνῶμη μας) ψευδο-ἀντιΟἰκουμενιστικόν Κείμενον τοῦ σεβασμιωτάτου.

Ὅτι ἔγραψα καί δημοσίευσα μόλις χθές, παραμονές Πρωτοχρονιάς, διά τόν κακόδοξον Μητροπολίτην Κορίνθου, ἰσχύωσι τήν σήμερον, μέ κάθε ἀκρίβεια, καί γιά τόν Μητροπολίτην Γόρτυνος.

Γιά ποῖον λόγον;

Διότι ὁ κ. Ἰερεμίας ἔχει μόλις πρόσφατα ὑπογράψει τινά σημαντικόν κείμενο, ὅπου ἀποδεικνύονται οἱ νέοἘκκλησιολογικές αἱρέσεις τοῦ Αἱρετικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου.

Τό Θεολογικό Κείμενο ἔχει τον τίτλον: «Ἡ νέα ἐκκλησιολογία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου».

Τί ἀκριβῶς (συνοπτικά) ἔχει ὑπογράψει;

Ἔχει ὐπογράψει: ὅτι ἡ μόλις παρελθοντική Ἱερά Ἀποτείχισις ἀπό τινά Ἐκκλησιαστική Ἀρχήν (π.χ. ἡ Διακοπή Μνημοσύνου τοῦ Ἀρχιοικουμενιστοῦ πατριάρχου Ἀθηναγόρα, τό 1971, ἀπό ὀρθοδόξους Ἱεράρχες, Κληρικούς, Μοναχούς και Λαϊκούς), ἦτο καί εἶναι, μία ὀρθόδοξη Πατερική Παράδοσις καί «ἐπαινετή στάση…προβλεπόμενη ἐφαρμογή καί νόμιμη Ἐκκλησιαστική ἀντίσταση»!... Ἀνοίξτε νά διαβάσετε ἀκριβῶς τό ὄγδωον σημεῖον τοῦ πιο πάνω ἀντιΟἰκουμενιστικοῦ Κειμένου καί ἔπειτα κατεβεῖτε κάτω χαμηλά καί ἀνοίξτε τίς ὑπογραφές τῶν Κληρικῶν, νά θαυμάσετε τήν ὑπογραφήν τοῦ Μητροπολίτου κ. Ἰερεμία.

Συγκριτικῶς τώρα, μέ τό σημερινόν ψευδόδοξον Κείμενόν του κατά τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Νικολάου Μανώλη, ἀλλά καί κατά πάντων καί πασῶν ὅσων τινῶν «300 Σπαρτιατῶν» ὅπου (προ)ἐτοιμάζονται διά τήν Διακοπήν Μνημοσύνου, εἶναι ἤ δέν εἶναι, ὡσᾶν νά παίρνει πίσω τήν ὑπογραφήν του καί ἀπό τοῦτο τό προειρημένον Ὁμολογιακόν Κείμενον;

Ὅπου ἀδελφοί καί πατέρες, συγκεκριμένα τό ἀντιρρητικό Κείμενο, καταγράφει ὅτι ἡ Διακοπή Μνημοσύνου, εἶναι: ἐπαινετή πρᾶξι, προβλεπόμενη ἐνέργεια, ἱερά Παράδοσις, νόμιμη Ἐκκλησιαστική ἐνέργεια, ἁγία ὑπακοή στους Θεοφόρους Πατέρες, Ἐκκλησιαστική ἀνυπακοή κ.ο.κ.

Κοντολογίς: πότε ἀληθεύει ὁ σεβασμιώτατος κ. Ἰερεμίας, χθές ἤ σήμερον;

Ποίαν ὑπογραφήν του νά ἀσπαθῶμεν; Τήν προχθεσινή, πού θεωρεῖ και προσυπογράφει, ὅτι ἡ Διακοπή Μνημοσύνου ἤ ἱερά Ἀποτείχισις, ἀπό τήν Ληστρική νέοἘκκλησία τῶν Ἀρχιοικουμενιστῶν, εἶναι ὀρθή Εὐαγγελική καί Πατερική Ἐνέργεια; Ἤ μήπως, τήν σημερινήν, πού ἰσχυρίζετε, ὅτι πρόκειται διά τινά σχισμαστικοαἱρετικήν Ἀποτείχιση;

Ἡ Σύναξις Κληρικῶν, Μοναχῶν και Λαϊκῶν εἶναι σύναξις φανατικῶν σοῦπερ-ὀρθοδόξων σεβασμιώτατε;Μά ἀφοῦ καί ἐσεῖς συμμετέχετε σ΄ αὐτήν;

Ὀνοματεῖστε μας λοιπόν, διά τήν τόσον μεγάλη μομφήν πού ἐξαπολύετε ἐναντίον τους, ποιοί καί πόσοι ἀκριβῶς εἶναι οἱ φανατικοί, ὥστε νά τούς ἐξαποστείλωμεν στήν Σπιναλόγγα διά ἐξορίαν. Πέραν τοῦ «φεφανατισμένου» παπαΝικόλα Μανώλη ὑπάρχωσιν ἄλλοι;

Εἰρήσθω ἐν παρόδῳ ὅτι, καταπληκτικές κολοτοῦμπες, διενεργῶσι καί οἱ κερκοπίθηκοι, οἱ πίθηκοι καί οἱ ἀνθρωπόμιμοι πιθακάνθρωποι.

Πότε ἀκριβῶς, ὀρθοτομεῖ, καλοδοξεῖ καί ὀρθοδοξεῖ, ὁ Σεβασμιώτατος;

Πρίν; Χθές; Σήμερον; Αὔριον, ἤ μήπως μεθαύριον;

Σκέτη καί τραγική ἀπογοήτευσις ἡ Ἑλλαδική Ἱεραρχία μας…

Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη

Ὀρθόδοξος Θεολογῶν

· Ἀκουλουθεῖ το κείμενο τοῦ Σεβασμιωτάτου, οἱ ὑπογραμμίσεις με ἔμφαση εἶναι ἰδικές μας.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ

ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ-ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΙΣ

Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, 1η Ἰανουαρίου 2017

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 4η

ΠΕΡΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΩΣ

(Μέ ἀφορμή τό κατ᾽ ἐμοῦ κείμενο τοῦ Πρωτ. Νικολάου Μανώλη)

Ἀγαπητοί μου συλλειτουργοί Ἀδελφοί

καί εὐσεβεῖς χριστιανοί

τῆς Ἱερᾶς μας Μητροπόλεως Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως

Σᾶς εὔχομαι εὐλογημένο ἀπό τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό τό νέο ἔτος 2017.

Σᾶς παρακαλῶ, ἀδελφοί, νά διαβάσετε τήν παροῦσα μου ἐπιστολή, τήν ὁποία ἔγραψα μέ πόνο καί ἀγάπη πρός Σᾶς. Καί παρακαλῶ νά τήν διαβάσετε, γιατί πρόκειται γιά τήν σωστή πνευματική μας πορεία, τήν ἐκκλησιολογική μας πορεία, δηλαδή, πρόκειται γιά τήν σωτηρία μας.

1. Μέ ἀφορμή τά φιλοπαπικά καί φιλοοικουμενιστικά κινήματα πού παρατηροῦνται στίς ἡμέρες μας, ὅπως συνέβαιναν καί παλαιότερα καί τά ὁποῖα ἀσφαλῶς καταδικάζουμε, γιατί ὁ παπισμός εἶναι αἵρεση, ὁ δέ οἰκουμενισμός παναίρεση, μερικοί, κληρικοί καί λαϊκοί, δείχνουν ἕναν ὑπέρμετρο ἄκριτο καί ἄτακτο ζῆλο καί ἐπιτίθενται ἐναντίον τῶν Ἀρχιερέων κυρίως, τούς ὁποίους ἀποκαλοῦν μέ προσβλητικές ἐκφράσεις καί τούς παρουσιάζουν ὡς προδότες τῆς πίστης μας καί ἀνάξιους, λοιπόν, γιά τήν διαποίμανση τῆς ποίμνης τους. Μία φράση ἄν πεῖ κάποιος Ἀρχιερεύς στήν ροή τοῦ λόγου του, θά ἁρπαχθοῦν αὐτοί ἀπ᾽ αὐτήν καί θά παρουσιάσουν στά διαδίκτυά τους τόν Ἀρχιερέα αὐτόν καί ὡς αἱρετικό ἀκόμη.

Ἔτσι καί ἐγώ σέ μία πρόσφατη ὁμιλία μου στήν πόλη τῆς Κορίνθου, καλεσμένος σ᾽ αὐτήν ἀπό τόν καλό της Ποιμένα, τόν ἀγαπητό συλλειτουργό ἀδελφό κ. ΔΙΟΝΥΣΙΟ, εἶπα κάπου στήν πρόχειρή μου ἐκείνη ὁμιλία: «Ἄντε στό καλό του ἀπ᾽ ἐκεῖ μ᾽ αὐτόν τόν Πάπα καί τούς δογματισμούς. Ὅλο μ᾽ αὐτά θά ἀσχολούμαστε; Ἄς κοιτάξουμε καί λίγο τήν ψυχή μας». Αὐτήν τήν φράση μου, λοιπόν, τήν πῆρε ἕνας ἱερεύς τῆς Ἱ. Μ. Θεσσαλονίκης, ὁ πρωτοπρ. π. Νικόλαος Μανώλης, τήν ἀνέβασε στήν ἱστοσελίδα Κατάνυξη καί τήν ἔκριναν καί τήν κατέκριναν αὐτός καί οἱ ἀναγνῶστες μέ σκληρά σχόλια, δυσφημίζοντάς με βέβαια στόν λαό τοῦ Θεοῦ καί σέ σᾶς τό ποίμνιό μου ἰδιαίτερα.

2. Τήν φράση πού εἶπα, ἀγαπητοί μου, δέν τήν ἀνακαλῶ, ἀλλά τήν ἐπαναλαμβάνω καί τώρα. Ναί! Δέν θά ἀσχολούμαστε μονομερῶς μέ τήν αἵρεση, ἀλλά θά φροντίζουμε γιά τόν καθαρμό τῆς ψυχῆς μας πρῶτα, γιά νά ἔχουμε τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, ὥστε νά εἶναι εὐλογημένοι οἱ λόγοι μας καί οἱ ἀγῶνες μας γιά τήν πίστη.

Τήν φράση μου αὐτή, γιά τήν ὁποία ὁ π. Νικόλαος Μανώλης «αἰσθάνεται πίκρα καί ἀγανάκτηση», τήν ἐμπνεύστηκα ἀπό ἕνα σύντομο λόγο τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, πού μοῦ ἔκανε φοβερή ἐντύπωση. Τόν παραθέτω: «Ποθήσωμεν τήν εἰρήνην... Τό ζυγοστατεῖν καί σταθμίζειν τάς λέξεις τοῦ δόγματος καταλείπωμεν. Παυσώμεθα τοῦ θέλειν εἶναι διδασκάλων διδάσκαλοι.

 Μισήσωμεν τό λογομαχεῖν ἐπί καταστροφήν τῶν ἀκουόντων. Οὐκ ἐσμέν τῶν ποιμένων ποιμένες, ἀλλά πρόβατα»(MPG 64,38). Στόν λόγο του αὐτόν ὁ ἱερός πατήρ, πού πρέπει νά τόν ἐξεφώνησε ὅταν ἦταν ἀκόμη πρεσβύτερος, μᾶς λέγει αὐτό πού εἶπα καί ἐγώ κατ᾽ ἔμπνευσή του: Νά μήν ἀσχολούμαστε μέ λογομαχίες μέ τά δογματικά θέματα, ἀλλά νά ἐπιδιώκουμε τήν μεταξύ μας εἰρήνη καί ἀγάπη. Ἀλλά καί ἄλλοι ἅγιοι Πατέρες δέν ἔνοιωθαν εὐχάριστα ὅταν ἦταν ἀναγκασμένοι ἀπό τά πράγματα νά ἀσχοληθοῦν ἐξονυχιστικά μέ δογματισμούς. 

Ὁ Μ. Βασίλειος, γιά παράδειγμα, λέγει ὅτι ἀρκεῖ ἡ παράδοση τῶν Ἀποστόλων καί ἡ ἁπλότητα τῆς πίστης, ἀλλά ἐπειδή ὁ Εὐνόμιος ἀσχολήθηκε μέ ὑψηλά θέματα, σπέρνοντας ζιζάνια, θά ἀσχοληθεῖ ἀναγκαστικά καί ὁ ἴδιος μέ αὐτόν (βλ. MPG 29,500ΑΒ. 32,949ΒC). Ὁ ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος πάλι μᾶς λέγει νά ἀποφεύγουμε τόν δογματισμό σάν νά εἶναι ἕνα ἐξαγριωμένο λιοντάρι. Μακρυά – λέγει – ἀπό τέτοιες συζητήσεις εἴτε μέ μέλη τῆς Ἐκκλησίας εἴτε καί μέ ἀνθρώπους ἔξω ἀπ᾽ αὐτήν. Λέγει ἐπί λέξει ὁ ἅγιος πατέρας: «Φεῦγε τοῦ δογματῖσαι, ὡς ἀπό λέοντος ἀτάκτου· μήτε μήν μετά τῶν τροφίμων τῆς Ἐκκλησίας εἰς τοῦτο συνεισέλθῃς, μήτε μετά τῶν ἀλλοτρίων» (Ἰσαάκ τοῦ Σύρου, Τά εὑρεθέντα ἀσκητικά, ἐν Ἀθήναις 1895, σ. 35).

Μέ τόν λόγο μου, λοιπόν, «ἄντε στό καλό του μέ τόν Πάπα καί τούς δογματισμούς, ἄς κοιτάξουμε τήν ψυχή μας», ἐξέφρασα, νομίζω, τό πατερικό πνεῦμα, ὅπως ἀποδείχθηκε ἀπό τούς παραπάνω λόγους.

3. Ἀγαπητοί μου, ἡ ἀγωνιστικότητα εἶναι ἕνα χάρισμα στήν Ἐκκλησία, ἀλλά δέν δίνεται σέ ὅλους τό χάρισμα αὐτό. Τά χαρίσματα τά λαμβάνουν οἱ καθαροί στήν ψυχή. Ντροπή μας, νά θέλουμε νά κάνουμε τόν ἀγωνιστή, ἐνῶ βαρυνόμαστε μέ ποικίλλα πάθη. Ἰδιαίτερα οἱ ἀγῶνες γιά τήν πίστη πρέπει νά γίνονται μέ ταπείνωση, μέ ἀγάπη καί μέ πλουτισμό θεολογίας.Ἀφοῦ, ἐσύ πάτερ καί ἐσύ λαϊκέ ἀδελφέ, πού θέλετε νά κάνετε τόν ἀγωνιστή, ἀφοῦ, ὅπως σᾶς γνωρίζουμε, εἶστε θυμώδεις καί ὀργίλοι στήν ψυχή καί ἀφοῦ δέν γνωρίζετε τήν ἑρμηνεία τῆς Ἁγίας Γραφῆς οὔτε ἔχετε μελετήσει τήν πατερική θεολογία, ποῦ πᾶτε χωρίς ἅρματα γιά ἀντιαιρετικό ἀγώνα; Μπορεῖ δηλαδή ὁ καθένας νά κάνει τόν χειροῦργο ἰατρό;

Τά λέγω αὐτά, ἀδελφοί μου, πατέρες καί χριστιανοί μου, γιά νά μήν ἐμπιστεύεστε σ᾽ ὅλες τίς ἀκουόμενες φωνές καί νά μήν ἀκολουθεῖτε τό κάθε κίνημα τοῦ κάθε τάχα ἀγωνιστοῦ. Νά εἶστε σεσοφισμένοι καί νά ἔχετε φωτισμένο νοῦ, γιά νά δοκιμάζετε τά πνεύματα, ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος καί Εὐαγγελιστής Ἰωάννης, ποιά εἶναι τοῦ Θεοῦ καί ποιά τοῦ πονηροῦ (Α´ Ἰωάν. 4,1 ἑξ.). Προσέχετε τούς «σοῦπερ ὀρθοδόξους», τούς «λίαν φιλοθέους καί φιλοχρίστους», ὅπως τούς λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ θεολόγος (Α´ Εἰρηνικός, ΣΤ´ 3), οἱ ὁποῖοι τοῦ ἦταν τό μεγαλύτερο ἐμπόδιο στόν ἀγώνα του ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν. Γιατί αὐτός σάν ἅγιος ἔκανε τόν ἀγώνα αὐτόν μέ προσευχή, μέ ἀγάπη καί μέ τούς θεολογικούς του λόγους, ἀντίθετα ἀπό ὅ,τι ἤθελαν καί ἔλεγαν οἱ «σοῦπερ ὀρθόδοξοι».

Ἴσως, πατέρες μου καί ἀδελφοί μου χριστιανοί, νά σᾶς ἔκανα καί ἐγώ ζημιά στό θέμα πού σᾶς μιλῶ, ἐκφράζοντας θέσεις, οἱ ὁποῖες θεωροῦνταν ἀκραῖες καί λέγοντας μάλιστα ἐνίοτε μέ ἔνταση τίς θέσεις αὐτές. Σᾶς ζητῶ συγγνώμη, ἄν σᾶς ἔκανα ζημιά. Σᾶς δηλῶ ὅμως ὅτι ἡ προσευχή μου καί ἡ ἐπιθυμία μου εἶναι νά εἶμαι ὁμολογητής τῆς Ὀρθόδοξης πίστης, ἀλλά μέ ταπείνωση καί μέ εὐγένεια καί στούς λόγους μου νά φαίνεται ἡ ἀγάπη πρός τούς αἱρετικούς καί ὄχι μῖσος καί ἐχθρότητα πρός αὐτούς· καί κυρίως ὁ ἀγώνας μου αὐτός ὑπέρ τῆς πίστεως νά γίνεται μέ θεολογία, τήν ὁποία ὁμολογῶ ὅτι δέν γνωρίζω. Γιατί θέλει εἰδική θεολογική γνώση ὁ ἀντιαιρετικός ἀγώνας. Ἔχω περιπλακεῖ, πατέρες, μέ τήν ἑρμηνεία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, εἶναι καί τά ποιμαντικά τῆς Μητροπόλεως καί δέν ἀπομένει χρόνος γιά τήν μελέτη τῆς ἀντιαιρετικῆς θεολογίας. Ἀλλά προσπαθῶ νά τόν ἐξευρίσκω. Ἐκεῖνο ὅμως πού σᾶς παρακαλῶ, πατέρες καί ἀδελφοί, εἶναι νά μοῦ δίνετε ἐμπιστοσύνη. Ὅσο καί ἄν εἶμαι ἁμαρτωλός καί ἀδύναμος στήν θεολογία, ὅμως προσεύχομαι στήν Παναγία καί τό πιστεύω ὅτι δέν θά μέ ἀφήσει ἡ Κυρία Θεοτόκος νά πλανηθῶ καί νά ὁδηγήσω καί ἐσᾶς, τό ποίμνιο, σέ λάθος δρόμο. Καί δέν θά πλανηθῶ γιατί ὡς βάση μου ἔχω τό, «ὅ,τι λέγει ἡ Ἐκκλησία»!

Προσέχετε τούς ἄλλους, τούς «σοῦπερ Ὀρθοδόξους», ὅπως τούς εἶπα. Μήν τούς ἀκοῦτε, γιατί θά σᾶς κάνουν τήν μεγάλη ζημιά, τό νά σᾶς βγάλουν ἀπό τά τείχη τῆς Ἐκκλησίας. Ναί! Τό πᾶνε γιά τήν «ἀποτείχιση». Δέν ὑπάρχει μεγαλύτερη ζημιά καί μεγαλύτερο κακό ἀπ᾽ αὐτό. Ἐμεῖς εἴμαστε σφόδρα ἐναντίον τῆς Ἀποτειχίσεως. Θά παραμείνουμε ἐντός τῆς Ἐκκλησίας μας. Καί ὅταν βλέπουμε λάθη τῶν Ἀνωτέρων μας, θά διαμαρτυρόμαστε πονετικά, θά κλαῖμε, ἀλλά μέσα στήν Ἐκκλησία.

4. Αὐτοί πού λέγουν καί γράφουν καί κινοῦν τά πράγματα πρός τήν Ἀποτείχιση, τό κάνουν αὐτό, γιατί, ὅπως τά κρίνουν, βλέπουν παραπλάνηση καί αἵρεση σέ ᾽μᾶς, πού εἴμαστε ἐντός τῶν τειχῶν. Ἀλλά, τούς λέγουμε: Ἐξετᾶστε, κύριοι, καλύτερα τά πράγματα. Ἀφῆστε τά ὅπλα καί τίς ἀπειλές καί δέστε μας μέ θεολογικό καί εὔσπλαγχνο μάτι καί θά δεῖτε ὅτι εἴμαστε ἀδελφοί καί ὄχι ἐχθροί. Θά τελειώσω, πατέρες καί χριστιανοί μου, μέ μία σχετική περικοπή ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη, πού παρακαλῶ νά τήν προσέξετε:

Οἱ φυλές τοῦ Ἰσραήλ Ρουβήμ, Γάδ καί ἡ μισή φυλή τοῦ Μανασσῆ, πού κατοικοῦσαν ἀνατολικά τοῦ Ἰορδάνου, χωρισμένοι, δηλαδή, ἀπό τίς ὑπόλοιπες φυλές τοῦ Ἰσραήλ, πού κατοικοῦσαν στήν δυτική πλευρά τοῦ ποταμοῦ, αὐτοί, λοιπόν, γιά νά μή φαίνονται κομμένες ἀπό τίς ἄλλες, τίς πολλές φυλές, καί τά παιδιά τους λησμονήσουν ὅτι ἔχουν τόν ἴδιο Θεό μέ αὐτές, ἔκτισαν ἕνα πελώριο βωμό, γιά νά τούς θυμίζει ἁπλᾶ τόν Θεό τους. 

Ὄχι βωμό γιά νά προσφέρουν θυσία, γιατί ὅλος ὁ Ἰσραήλ ἕνα βωμό καί ἕνα ναό ἔπρεπε νά ἔχει, τήν Σκηνή τοῦ Μαρυτίου. Ἀλλά ἔκτισαν βωμό ὡς ἀναμνηστικό μόνο τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ τους. Εἶδαν ὅμως οἱ δυτικά τοῦ Ἰορδάνου Ἰσραηλῖτες αὐτόν τόν νέο βωμό τῶν Ἰσραηλιτῶν τῆς ἄλλης πλευρᾶς τοῦ Ἰορδάνου καί, μή γνωρίζοντες τόν εὐσεβῆ σκοπό τους, τούς θεώρησαν προδότες, ὅτι δηλαδή ἀνακηρύττουν ἄλλο θεό, καί πῆραν τά ὅπλα γιά πόλεμο ἐναντίον τους. Ἔμαθαν ὅμως ἀπό τούς ἰδίους τά κίνητρά τους γιά τήν ἀνέγερση τοῦ βωμοῦ καί χαιρετήθηκαν ἔπειτα ὡς ἀδελφοί. Παρ᾽ ὀλίγον, δηλαδή, ἐμφύλιος πόλεμος μεταξύ ἀδελφῶν (βλ. Ἰησ. Ν. 22,1-34).

Τό περιστατικό αὐτό τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἀγαπητοί πατέρες καί ἀδελφοί, εἶναι ἕνα ὡραῖο δίδαγμα γιά τούς ἀγωνιστές τῶν πατρώων παραδόσεων. Πολλές φορές συμβαίνει νά λέγουμε, νά γράφουμε καί νά ἐνεργοῦμε ἐναντίον ἄλλων, γιατί τούς νομίζουμε γιά προδότες καί ἀρνητές τῶν ἱερῶν παραδόσεων. Ἀλλά ἡ παραπάνω ἁγιογραφική περικοπή μᾶς λέει νά ἐξετάζουμε καλά τά κίνητρα τῶν ἄλλων. Μήπως οἱ ἄλλοι δέν εἶναι προδότες; Μήπως τούς παρεξηγήσαμε; Μήπως εἶναι ἀδελφοί μας καί ὄχι ἐχθροί μας;

5. Καί συγκεκριμένα: Πολύς λόγος ἔγινε γιά τήν Σύνοδο τῆς Κρήτης ὅτι ὀνόμασε «Ἐκκλησίες» τίς αἱρέσεις. Καί ἐγώ γραπτῶς ἐξεδήλωσα τήν διαφωνία μου γι᾽ αὐτό καί ἐμμένω στήν ἀντίθεσή μου αὐτή, γιατί, ὁμοῦ μέ πολλούς ἄλλους, δέν θά ἤθελα σέ ἐπίσημο κείμενο Συνόδου νά ὑπάρχει ἡ ἔκφραση αὐτή. Ἀλλά δέν μπορῶ ἀπό τήν ἔκφραση αὐτή νά πῶ, οὔτε καί συμφέρει γιά τήν λατρευτή Ἑλλαδική Ἐκκλησία τήν Ὁποία διακονῶ νά πῶ αὐτά τά ἀποτροπιαστικά πού λέγονται ἀπό φανατικούς, ὅτι ὅλοι οἱ ἀντιπρόσωποι τῆς Ἐκκλησίας μας μέ τόν Ἀρχιεπίσκοπο μαζί πρόδωσαν τήν πίστη καί φράγκεψαν καί ἀναγνώρισαν τίς αἱρέσεις ὡς Ἐκκλησίες, μέ τήν ἔννοια τῆς Μιᾶς, τῆς σώζουσας Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ὅπως πολλοί Ἀρχιερεῖς στήν Ἱεραρχία τοῦ παρελθόντος Νοεμβρίου μᾶς ἐξήγησαν καί διαβεβαίωσαν, ἡ ἔκφραση «Ἐκκλησίες» γιά τά ξένα δόγματα στήν Σύνοδο τῆς Κρήτης ἐλέχθη καταχρηστικῶς μέ τήν ἔννοια τῶν συγκεντρώσεων καί δέν εἶχε καθόλου τήν ἔννοια τοῦ σώζοντος καθιδρύματος πού ἵδρυσε ὁ σαρκωθείς Υἱός τοῦ Θεοῦ, τό Ὁποῖο εἶναι ἡ ΜΙΑ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία. Αὐτό μᾶς τό εἶπαν καθαρά ὅλοι οἱ Ἱεράρχες.

Δέν ἐπιτρέπεται, λοιπόν, γράφω τώρα ὅτι ἀπό τήν ὀνομασία τῶν ξένων δογμάτων ὡς «Ἐκκλησίες», μέ αὐτή τήν παραπάνω ἑρμηνεία καί ἐξήγηση τῶν ἁγίων Ἱεραρχῶν, νά τούς χαρακτηρίσουμε «προδότες», ὅπως ἔχει γραφεῖ. Ἐπαναλαμβάνω ὅμως ὅτι καί ἐγώ θά ἤθελα νά ἀπεφεύγετο ἡ ἔκφραση αὐτή, γιατί διευκολύνει τόν Οἰκουμενισμό.

Μέ τήν εὐκαιρία τοῦ λόγου ἄς ἐρωτήσω: Ἐπανειλημμένως ὁ μακαριστός Γέροντας Φλωρίνης π. Αὐγουστῖνος καί σέ κηρύγματά του καί σέ γραπτά του ἔλεγε τήν ἔκφραση «Ρωμαϊκή Ἐκκλησία». Τό ἴδιο καί ὁ πολύς Τρεμπέλας. Τό ἴδιο καί ὁ ἅγιος Νεκτάριος. Θά τολμήσουμε, λοιπόν, νά χαρακτηρίσουμε ὡς ἀθεολογήτους (!....) καί, τό χειρότερο, ὡς προδότες (!.....), τούς ἁγίους αὐτούς πατέρες καί διδασκάλους, γιατί ὀνομάζουν τούς Παπικούς «Ἐκκλησία»;

6. Σᾶς ἐκούρασα, ἀγαπητοί μου πατέρες καί ἀδελφοί χριστιανοί. Σᾶς ζητῶ συγγνώμην. Καί ἐγώ κουράστηκα. Τά ἔγραψα αὐτά ἐξ αἰτίας τῆς ἀποτόμου καί ἀσπλάγχνου κατ᾽ ἐμοῦ ἐπιθέσεως τοῦ πρωτ. π. Νικολάου Μανώλη. Μαζί μέ ἐμέ ὁ εἰρημένος αὐτός κληρικός ἐπιτίθεται καί κατά τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κορίνθου κ. ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ. Μέ τά ὅσα εἶπε ὁ λόγιος καί δραστήριος Ἱεράρχης κ. ΔΙΟΝΣΙΟΣ στό περιεκτικό του λογίδιο, ἀνέπτυξε τό ἄλλο δεύτερο ἥμισυ τοῦ χρυσοστομικοῦ χωρίου, πού ἀνέφερα, τό «παυσώμεθα τοῦ θέλειν εἶναι τῶν διδασκάλων διδάσκαλοι... Οὐκ ἐσμέν τῶν ποιμένων ποιμένες, ἀλλά πρόβατα».

Γιά τήν συμβουλή ὅμως αὐτή τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου θά σᾶς μιλήσω στήν ἑπόμενή μου ἐπιστολή.

– Σᾶς ἀνακοινώνω ὅτι τό κήρυγμα τῆς Κυριακῆς στό ἑξῆς θά εἶναι ἁπλούστερο καί πνευματικώτερο καί θά κυκλοφορεῖ σέ ἰδιαίτερο φυλλάδιο μέ τόν τίτλο ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΚΗΡΥΓΜΑ. Παρακαλῶ τούς ἁγίους ἱερεῖς νά φροντίζουν νά τό παίρνουν οἱ Χριστιανοί μας. Νά τό διανέμετε μαζί μέ τό Ἀντίδωρο.

Καλή χρονιά καί εὐλογημένη,

Μέ πολλές εὐχές

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

ΠΗΓΗ

Άμποτε -όσοι Ορθόδοξοι- να ανανήψουν, μιμούμενοι τους Αγίους μας!

Όταν ο Μ. Βασίλειος τα «έψαλε»
στόν Άγ. Γρηγόριο τον Θεολόγο




Και οχι δεν ήταν τα κάλαντα, αλλά λόγος σκληρός, δριμύς και ελεγκτικτός...

Όταν ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος αργοπορούσε να αντιδράσει στην προστασία του ποιμνίου του από την αίρεση, ο Μέγας Βασίλειος, (με τον οποίο είχε μνημειώδη αγάπη και φιλία) τον κατηγόρησε ως «τεμπέλη», και «ανάξιο ακόμα και να ζει»...

 ''Απο την Καισάρεια έφταναν γράμματα και παραγγελίες του Βασίλειου, που είχε τελείως απογοητευτεί και είχε χάσει την υπομονή του με την στάση του Γρηγορίου. Τις πρώτες μέρες είχε μια δικαιολογία σκεπτότανε ο Βασίλειος... Έπρεπε να βοηθήσει και τον γερό-επίσκοπο πατέρα του. Ο γέροντας είχε φτάσει σχεδόν εκατό χρονών και του ήταν δύσκολο ακόμα και να λειτουργήσει. Μα τώρα, τώρα που πέρασε και το Πάσχα και ο Άνθιμος με τούς δικούς του οργώνει τον τόπο χωριό με χωριό;

Έγραψε λοιπόν ο Βασίλειος λόγια προσβλητικά στόν Γρηγόριο, που κανείς δεν τα περίμενε... Του έγραψε πως είναι τεμπέλης και αγροίκος, άφιλος και ανάξιος ακόμα και να ζει, αφου δείχνει τόση αδιαφορία για τα εκκλησιαστικά πράγματα...'' (Στυλ. Παπαδόπουλου, Ο πληγωμένος αετός, σ. 110, εκδ. Αποστολική Διακονία.)
Μα όσο και να στεναχώρησαν τούτα τα λόγια τον Γρηγόριο, δεν θύμωσε, μήτε κατηγόρησε τον αγαπημένο του φίλο και αδελφό... 

Γνώριζε άλλωστε την πνευματική κατάσταση του Βασίλειου, ήξερε πως κάτι σοβαρό του διαφεύγει, πως πρέπει να ήταν πολύ σοβαρός αυτός ο λόγος, που τον ανάγκασε να γράψει λόγια σκληρά, που έλεγχαν φοβερά την συνείδηση του...
Κατάλαβε πως δεν μπορούσε να σιωπά, έναντι των μεγάλων Εκκλησιαστικών ζητημάτων που είχαν προκύψει, το πλήθος των αιρετικών, τον «Αρειανισμό», τις φοβερές αιρετικές διδασκαλίες και μεθοδεύσεις του Αρείου, που είχε μαζί του και την πολιτική εξουσία της τότε εποχής...

Και ήταν αυτό το ''ξύπνημα'' απο τον αγαπημένο του αδελφό Βασίλειο, η απαρχή μιάς μεγάλης και λαμπρής πορείας του Γρηγορίου έναντι των αιρετικών...
Και έγινε ο θεοφώτιστος Γρηγόριος, ο Θεολόγος των εκλάμψεων του Ακτίστου φωτός, αυτός που μέχρι και διακοπή μνημοσύνου έπραξε, όταν οι συνθήκες το απαιτούσαν, δίχως να λογαριάσει διώξεις, κοσμικές εξουσίες αρχόντων, αιρετικών επισκόπων, πατριαρχών, και βασιλέων της εποχής εκείνης...

Έμεινε υπερασπιστής της Αλήθειας. Του Ενός και μόνου Βασιλέα των όλων, Του Χριστού.
[Μέ ἀπόφαση τῆς ἐν ᾿Αντιοχείᾳ Συνόδου 279, ἐστάλη στήν Κωνσταντινούπολη, πρός ἐνίσχυση τῶν ἐκεῖ ᾿Ορθοδόξων, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ναζιανζινός. ῞Οταν ἔφτασε στή Βασιλεύουσα ὁ Ἅγιος Γρηγόριος δέν μνημόνευε τόν Πατριάρχη Δημόφιλο, καθότι ἀρειανός. Ὅταν μετά δύο χρόνια συνῆλθε ἡ Β´ Οἰκουμενική Σύνοδος (381), ὄχι μόνο δέν ἐτιμώρησε τόν Ἅγιο Γρηγόριο, ἀλλά καί τόν ἐξέλεξε πρόεδρο τῆς Συνόδου.]

Δεν τα ''έψαλε'' βεβαίως μόνο στόν αγαπημένο του αδερφό Γρηγόριο, ο θείος και Ουρανοφάντωρ Βασίλειος, αλλά και σε άλλους Επισκόπους...
«Με συσκέψεις επί συσκέψεων και ολιγωρία, κοιτάζετε ο ένας τον άλλον, και έπεσε η Ταρσός στους αρειανούς...»
Με αυτά τα λόγια επέκρινε ο Μέγας Βασίλειος τον Επίσκοπο Σαμοσάτων Ευσέβειο και τους λοιπούς Ορθοδόξους για την καθυστέρηση αντίδρασης έναντι των αιρετικών... (Επιστολή 34, σημ., Ε.Π.Ε. 1, σ. 248.)

Και στάθηκε ο ίδιος, ο Μέγας και θεόπτης αυτός Πατέρας της Εκκλησίας, ο καταφωτισμένος απο τις θείες εκλάμψεις του Αγίου Πνεύματος, ο Καισάρειας Βασίλειος, στυλοβάτης της ορθόδοξης πίστεως, μην υποκύπτωντας ποτέ, στίς τόσες φοβέρες πιέσεις και απειλές που δέχτηκε.... 

Και ίσως σήμερα, αυτά τα αλλιώτικα ''κάλαντα'', που έψαλε στόν αγαπημένο του αδελφό Γρηγόριο τον Θεολόγο, να είναι επιτακτική ανάγκη να ακουστούν ξάνα, μέσα σε μια Εκκλησία, που ταλανίζεται απο τις δόλιες πρακτικές του οικουμενισμού...


«Οἵτινες τήν ὑγιᾶ ὀρθόδοξον πίστιν προσποιούμενοι ὁμολογεῖν, κοινωνοῦσι δέ τοῖς ἑτερόφροσι, τούς τοιούτους, εἰ μετά παραγγελίαν μή ἀποστῶσιν, μή μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλά μηδέ ἀδελφούς ὀνομάζειν...» (ἁγ. Μάρκου Ἐφέσου, Ὁμολογία, CFDS, Ser. A. τόμ. Χ, fasc. II, σελ. 133 (24-28)
Λόγια του Μέγα Βασιλείου που διέσωσε ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός.

''Τό νά ἐφησυχάζει κανείς, ὅταν τό κινδυνευόμενον εἶναι ἡ Πίστις, τοῦτο εἶναι ἴδιον τῆς ἀρνήσεως, τό δέ νά ἐλέγχει, εἶναι ὁμολογία εἰλικρινής...''

~ Άγιος Βασίλειος ο Μέγας

''Ψάλε'' μας ακόμα μια φορά, Ουρανοφάντωρ Πατέρα Βασίλειε.
Αιώνεια η Δόξα σου μέσα στήν Εκκλησία...




Συγγραφή κειμένου, Δημήτρης Ρόδης για Πνεύματος κοινωνία


Πηγή

Αναρτήθηκε από Πατερική Παράδοση στις 12/31/2016 11:36:00 π.μ.

ΠΗΓΗ

Η "ποιμαντική αγωνία" είναι ανεξάρτητη από τις Εντολές και τους Ι. Κανόνες που αποτελούν τους οδηγούς της Ποιμαντικής πορείας;

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΜΟΝΑΧΟ ΠΑΪΣΙΟ ΚΑΡΕΩΤΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΗΤΡ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΘΕΟΚΛΗΤΟ

Ὁ μητροπολίτης Φλωρίνης, συνεχίζοντας τὴν προσωπική του πλέον "Θεολογικὴ τραγωδία" ἀπαντᾶ "χωρὶς νὰ ἀπαντᾶ" στὸν ὁσιολογιώτατο μοναχὸ Παΐσιο Καρεώτη, χρησιμοποιώντας συναισθηματικό λόγο παρὰ θεολογικὸ καὶ ἐκκλησιολογικό, καὶ τοῦτο -ὅπως τοῦ εἶχε ἐπισημάνει ὁ μοναχός- "λόγω αγνοίας, αδιαφορίας και πολλών άλλων...". Ἐπιμένει δηλ. ὁ κ. Θεόκλητος νὰ δικαιολογεῖ τὴν παραμονή του σὲ κοινωνία μὲ τὸν αἱρεσιάρχη, κρυπτόμενος πίσω ἀπὸ ποιμαντικὲς ἀνησυχίες ποὺ δὲν εἶχε τάχα ὁ Κύριος, ἀλλὰ καὶ οἱ Προφῆτες καὶ οἱ Ἅγιοι, ὅταν -κακῶς κατὰ τὸν Φλωρίνης;- ἐντέλλετο τὸ "ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν"!

 Ἐπιβεβαιώνει, ἔτσι, τὸν λόγο τοῦ π. Παϊσίου Καρεώτη ὅτι βλέπει τὸ ρόλο του (ὡς ἀμετανόητος μνημονευτὴς τοῦ ἀρχιαιρεσιάρχη Βαρθολομαίου ποὺ εἶναι), σὲ ἕνα τέτοιο "ερμηνευτικό πλαίσιο" μέσῳ τοῦ ὁποίου ἡ ὅλη δράση του "γίνεται διοικητική, πειθαρχική και τελικά παπική κατάστασις".
Λυπούμαστε βαθύτατα γι' αὐτό. 

Νὰ εὐχηθοῦμε καλὸ φωτισμό, ὥστε τὴ νέα χρονιά νὰ δεῖ τὰ πράγματα μὲ ὀρθόδοξη ματιά; [Ὡς πρὸς τὸ ἐρώτημα ποὺ θέτει ὁ μητροπολίτης Φλωρίνης πρὸς τὸν π. Παΐσιο (πῶς δηλαδή, τὸν ἐλέγχει, καθ' ὃν χρόνον -ἄν συμβαίνει- μνημονεύει ὁ π. Παΐσιος τὸν πατριάρχη Βαρθολομαῖο;)πρέπει ὁ π. Παΐσιος νὰ τὸ διευκρινίσει, διότι ὅταν ἐλέγχουμε, ἐνῶ εὑρισκόμεθα ἐν τῷ αὐτῷ κρίματι, ἀδυνατίζουν ἢ καὶ ἐξουδετερώνουμε στὰ μάτια τῶν πολλῶν τὰ ἐπιχειρήματά μας]. "Π.Π."

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΜΟΝΑΧΟ ΠΑΪΣΙΟ ΚΑΡΕΩΤΗ (ΚΑΡΥΕΣ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ)

ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΠΡΕΣΠΩΝ ΚΑΙ ΕΟΡΔΑΙΑΣ ΘΕΟΚΛΗΤΟ

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ, ΠΡΕΣΠΩΝ ΚΑΙ ΕΟΡΔΑΙΑΣ ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ

Φλώρινα 19.12.2016

ΠΡΟΣ

ὁσιολογιώτατο

μοναχὸ Παΐσιο Καρεώτη

Καρυὲς Ἁγίου Ὄρους.

Ὁσιολογιώτατε π.Παΐσιε.

Ἔλαβα τὴν ἐπιστολή σου καὶ ἀφοῦ τὴν ἀνέγνωσα ἐπικράνθην πολύ. «Τὶ νὰ ἐννοοῦσε ὁ ποιητής;». Ὁ καθένας δηλαδὴ μπορεῖ νὰ ἐξάγη, ὅποιοδήποτε συμπέρασμα διαβάζοντας ἕνα κείμενο! Μὲ τὴν παροῦσα δὲν ἀπολογοῦμαι, οὔτε θὰ ἐπιχειρήσω ἀναίρεσι, οὔτε καὶ θὰ ὑπεραμυνθῶ τῶν πανεπιστημιακῶν, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὶς καλὲς θέσεις τους, ἢ καὶ τὰ λάθη τους ἐφ’ ὅσον εἶναι ἐρευνηταί, ἀλλὰ εἶναι γεγονός, ὅτι τοὺς χρησιμοποιεῖ πάντοτε ἡ Ἐκκλησία μας. 

Ἀναγινώσκοντας
σὲ δύο συνεχόμενες Κυριακὲς οἱ ἱερεῖς μας τὰ δύο Ἐγκύκλια Γράμματά μου καὶ ἀκούγοντάς τα οἱ χριστιανοί μας κανείς τους δὲν ἔκαμε αὐτὲς τὶς «ἀγριώτατες» ἐπισημάνσεις, τὶς ὁποῖες ἔκαμες ἐσύ. «Λὲς νὰ ὁδήγησα τὸ ποίμνιό μου στὴν κόλασι;» Ἄπαγε. Οὔτε κι ὁ ἐχθρός μας, ἂν ἔχουμε κι ἕνα τέτοιον. Λυποῦμαι πολύ, ποὺ λυπήθηκες πολύ, ἐπειδὴ τὴν πατρικὴ ἀγωνία μου γιὰ τὸ ἄγνωστο σὲ σένα ποίμνιό μου τὴν παραμόρφωσες καὶ τὴν κακοποίησες βάναυσα μὲ τόσα ἀλλότρια στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα οὔτε στὸν λογισμό μου, οὔτε καὶ στὶς προθέσεις μου εἶχα. Πιστεύω, ὅτι ἔγραψες κατὰ παραγγελίαν καὶ μόνο γιὰ νὰ γράψης. Δὲν εἶχες κάποια ποιμαντικὴ ἀγωνία.

 Οἱ ἅγιοι πατέρες μας ἔγραφαν κατὰ ποιμαντικὸ καθῆκον κι ὄχι γράφουμε, γιὰ νὰ γράφουμε.
Τὰ δύο αὐτὰ Ἐγκύκλια Γράμματά μου δὲν ἦσαν οὔτε
Διατριβὲς ἐπὶ Διδακτορίᾳ, οὔτε λεπτομερὴς ἔρευνα τῶν βαθμῶν τῆς ἱερωσύνης καὶ πῶς ἐξελίχθηκαν ἱστορικὰ οἱ τόσοι λειτουργικοὶ τύποι καὶ καθιερώθηκαν πλέον, ὅπως τοὺς ἔχουμε σταθερὰ σήμερα.

Οἱ χριστιανοί μας, ἀγαπητέ μου Γέροντα, ἕνα κατάλαβαν. Ὅτι ὁ ἐπίσκοπός τους ἐκφράζει τὴν μεγάλη ἀγωνία του γιὰ τὴν ἑνότητα τοῦ σώματος τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας μας. Κι αὐτὸ πρακτικὰ μεταφράζεται σὲ ἀγωνία γιὰ τὶς ψυχές. Ἐπιμένω ταπεινὰ καὶ μετὰ γνώσεως, ὅτι εἶναι ἡ αὐτὴ ἀγωνία, γιὰ τὴν ὁποία ὁ Κύριός μας εἶπε πέντε φορὲς «ἵνα ὦσι ἕν», ὅσο κι ἂν μέμφεσθε «γιὰ παραλογισμό!!!» τὴν 3η σελίδα τῆς Ἐγκυκλίου μου, τὴν ὁποία κατακλείω μὲ τὴν εὐχὴ «περὶ τοῦ εὐδίου λιμένος τῆς ἑνότητος». Αὐτὸς εἶναι ἕνας γραπτὸς λόγος τοῦ ἀειμνήστου Γέροντος Αὐγουστίνου. «Ὥστε ἀναμάσημα Οἰκουμενιστικῆς καραμέλλας εἶναι καὶ ὁ λόγος τοῦ ἀειμνήστου ἀντιοικουμενιστοῦ Γέροντος περὶ εὐδίου λιμένος τῆς ἑνότητος;;;». Εὖγε π.Παΐσιε, «ἀνακάλυψες τὸν τροχό». Θὰ τὸ εἰπῶ νὰ τὸ γράψουν καὶ στὴν ΣΠΙΘΑ!

Τώρα ὅμως εἶναι ἡ σειρά μου νὰ πῶ κι ἐγὼ γιὰ τὸν παραλογισμὸ τῆς γραφῆς σου. Καὶ ἡ ἑνότητα καὶ ὁ ἁγιασμός μας εἶναι ζητούμενα, ἀγαπητέ μου. Ἔτσι εἶναι ὁ ἀτελὴς ἄνθρωπος καὶ ἡ τῶν τελείων ἀτέλεστος τελειότης. Εἶναι ἡ συνεχὴς κίνησί μας νὰ ἀγγίζουμε στὸν ἅγιο Θεὸ καὶ νὰ συμμετέχουμε στὸν ἁγιασμό του. Ἤξερε καλὰ ὁ Κύριός μας τὶ ἔλεγε στὴν ἀρχιερατική του προσευχή. Δυστυχῶς ἔβλεπε ὅλα τὰ σχίσματα τοῦ μέλλοντος.

 Δὲν θὰ τοῦ μάθουμε ἐμεῖς γράμματα! «Ἐξασφαλισμένη σωτηρία ἔχουν μόνο οἱ Προστεστάντες, ἅμα χαϊδέψουν λίγο τὴν Βibel τους».

Ἀγαπητέ μου ἀδελφέ. Καλῶς ἐχόντων τῶν πραγμάτων μπορεῖ καὶ νὰ μὴν μνημονεύη τὸν ἐπίσκοπό του ἕνας ἱερέας τῆς Μητροπόλεώς του; Ἂν δὲ τὸ γενικεύσουμε, θὰ μποροῦσαν τάχα καὶ ὅλοι οἱ ἱερεῖς μιᾶς Μητροπόλεως νὰ μὴ μνημονεύουν τὸν ἐπίσκοπό τους, ἐπειδὴ μνημονεύει τὸν Πατριάρχη; Ὁ δὲ ἐπίσκοπος ἀναίτιος ὢν θὰ χρειαζόταν μόνο, γιὰ νὰ ὑπογράφη τὶς μισθοδοτικὲς καταστάσεις τῶν «ἄσπιλων-ἀμόλυντων-ὀρθοδόξων» ἱερέων του ἢ ἔστω καὶ νὰ χειροτονῆ; Μήπως καὶ ἡ ὑπογραφή του θὰ τοὺς μόλυνε; Αἰδὼς Ἀργεῖοι!

Ἀφοῦ ὅμως ὁ λόγος μας ἔφθασε στὸ σημεῖο τοῦτο ἐρωτῶ κι ἐσᾶς. Ἁγιορείτης ὢν ἐσεῖς, πῶς ἀντέχετε νὰ ἐξαρτᾶσθε ἄμεσα ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο τοῦ Ἁγίου Ὄρους, δηλαδὴ τὸν Πατριάρχη μας, τὸν ὁποῖο περιλούζετε μὲ ὅλα τὰ ρήματα; Ὁ ἡμέτερος π. Παΐσιος μόνο ἔμμεσα, μέσον ἐμοῦ, «δεχόταν τὸν μολυσμό» καὶ δὲν τὸν «ἄντεξε», γι αὐτὸ καὶ διέκοψε τὴν μνημόνευσι ἐμοῦ τοῦ ἐπισκόπου του. Ὡς μοναχὸς ποὺ εἶσθε, δὲν εἶσθε ἀδέσποτος. Σίγουρα ἐξαρτᾶσθε ἀπὸ κάποιο μοναστήρι. Τὸ ἴδιο πάλι καὶ ὡς καθηγητὴς τῆς Ἀθωνιάδος δὲν μπορεῖτε νὰ εἶσθε ἀδέσποτος. Αὐτὴν τὴν ἀγωνία ἐξέφρασα κι ἐγὼ μὲ τὶς δύο Ἐγκυκλίους μου τόσο γιὰ τοὺς ἱερεῖς μου, ὅσο καὶ γιὰ τοὺς χριστιανούς μου. Κανεὶς δὲν εἶναι ἀδέσποτος στὴν Ἐκκλησία. Παρακαλῶ, νὰ πῆτε στὸν κομιστὴ τῆς Α’ ἐγκυκλίου νὰ σᾶς στείλη καὶ τὴν Β’, στὴν ὁποία παραθέτω ὅλες τὶς ὑπέροχες ἀναφορὲς τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου περὶ ἐπισκόπου καὶ θείας εὐχαριστίας, μήπως κι ἐκεῖ βρεθῆ κάτι κολάσιμο. Μὲ τὰ κείμενά μου αὐτὰ «δὲν κομίζω γλαῦκα εἰς Ἀθῆνας, οὔτε καὶ διδάσκω τὴν Ἀθηνᾶ»!

Γιὰ πολλοστὴ φορὰ καὶ μετὰ πλεονασμοῦ καταθέτω στὸ ποίμνιό μου τὴν ἀγωνία μου γιὰ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Βεβαίως αὐτὸ δὲν παθαίνει τίποτε, διότι εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ σταυρωθεὶς καὶ ἀναστὰς Κύριος. Οἱ χριστιανοὶ ὅμως παθαίνουν καὶ παραπαθαίνουν μὲ τὰ σχίσματα, ὅπου καὶ ὅποτε γίνονται αὐτά. Μὴν ἀνακαλύψετε ὅμως πάλι λεξίδια καὶ σὲ τούτην τὴν ἀτελῆ ἀπάντησί μου καὶ μοῦ τὰ ἐπιστρέψετε ὡς ξιφίδια. «Ἀρκετὸν τῇ ἡμέρᾳ ἡ κακία αὐτῆς».

Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν ὁμολογία σου, ὅτι μὲ ἀγαπᾶς, ἔστω κι ἂν ὁ σκληρὸς λόγος τῆς ἐπιστολῆς σου δὲν ἦταν ἁπλῶς ξιφίδιο, ἀλλὰ δαμασκὶ βεβαμμένον. Γνωρίζεις βεβαίως, ὅτι ἡ ἄκρα δικαιοσύνη συνορεύει μὲ τὴν ἄκρα ἀδικία. Χαίρομαι, διότι ἀγαπᾶτε τὸν μακαριστὸ Γέροντα Αὐγουστῖνο ὅλοι οἱ ὀρθοδοξολαλοῦντες, ἀλλὰ μόνον ἀπὸ πολλὰ χιλιόμετρα μακριά του! Πολὺ θὰ χαιρόμουν νὰ διατελούσατε συνεργάτες του, ὅσα χρόνια ἤμουν ἐγὼ καὶ νὰ τοῦ γράφατε τὰ μισά, ἀπὸ αὐτὰ ποὺ γράψατε σὲ μένα.

Ταῦτα, ἀγαπητέ μου, εἶχα νὰ σημειώσω ἀκροθιγῶς κι ὄχι νὰ ἀπαντήσω καταλεπτῶς στὴν ὁσιολογιότητά σου αἰτούμενος ἅμα καὶ τὴν ἐν κομβοσχοινίῳ μνημόνευσι τοῦ ὀνόματος τοῦ ἀτελοῦς ἐπισκόπου Θεοκλήτου ἀναλώσαντος ἐπὶ πενῆντα ἔτη (1967-2017) τὴν ζωή του κυριολεκτικῶς στὰ σύνορα τῆς Πατρίδος μας. Κλείνοντας δέ, θὰ ἤθελα μὲ ὅλη μου τὴν πατρικὴ ἀγάπη νὰ σὲ προτρέψω νὰ εἰρηνεύης, διότι ἡ ὅλη γραφή σου καὶ τὸ ὕφος τῆς ἐπιστολῆς-ἐγκυκλίου σου μαρτυρεῖ ἐσωτερικὴ ταραχὴ καὶ δυστυχῶς ἔπαρσι χωρὶς σύνορα. Νὰ σοῦ θυμίσω πάλι νὰ ἔχης πάντα κατὰ νοῦν τὴν ἐσωτερικὴ ἀγωνία καὶ τὴν ἐγρήγορσι, μήπως ἰσχύση φεῦ ὀψέποτε καὶ γιὰ σένα ὁ λόγος τῆς Γραφῆς, «τὰ πολλά σε γράμματα εἰς μανίαν περιτρέπει…» (Πράξεις 26,24).

Μετ’ ἀγάπης καὶ πρὸς Κύριον εὐχέτης

+Ὁ Μητροπολίτης

Ο ΦΛΩΡΙΝΗΣ, ΠΡΕΣΠΩΝ ΚΑΙ ΕΟΡΔΑΙΑΣ

ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ

Πηγή: http://www.eordaia.org

Ἡ Ἐπιστολὴ τοῦ π. Παΐσιου ἐδῶ

«Θεολογική» τραγωδία Αρχιερέως

Γράφει ο μοναχός Παΐσιος Καρεώτης

Καθηγητής Αθωνιάδος Σχολής

Λύπη βαθυτάτη μας προεκάλεσε η δημοσίευσις προ ημερών, της εγκυκλίου εκ της Μητροπόλεως Φλωρίνης με αριθ. Πρωτ. 1151, την 27η Οκτωβρίου 2016. Ο Μητροπολ. Φλωρίνης κατηγορούμενος υπό κληρικού του επί Οικουμενισμώ και αναγνώρισιν των αποφάσεων της “συνόδου” του Κολυμπαρίου, υπ ᾽αυτού, και κατά συνέπειαν την μη μνημόνευσίν του, εξέδωσε αυτή την εγκύκλιο προς τους Ιεροκήρυκες, Ιερείς, Μοναχούς και προς όλον το Χριστεπώνυμον πλήρωμα της Μητροπόλεώς του (Βλέπε, aktines blogspot.gr/5 ΔΕΚΕΜΒΡ.).

Στην εγκύκλιο αυτή, προσπαθεί να επιχειρηματολογήση Θεολογικά υπερ της θέσεώς του ο Μητροπολίτης, και φτάνει – δυστυχώς – σε μία “θεολογική” τραγωδία, σε ένα “θεολογικό” ναυάγιο. Ενώ επικαλείται αόριστα μία προσεκτική μελέτη επί των “αποστολικών και λοιπών αγίων πατέρων”, τους κάνει ισοδύναμους και ισόκυρους μετά των “συγχρόνων…διδασκάλων της δογματικής θεολογίας”, οι οποίοι είναι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι και στο μεγαλύτερο ποσοστό προβληματικοί για την Εκκλησία, διότι εισάγουν αλλότριες διδασκαλίες. 

Ο κατ ᾽εξοχήν “σύγχρονος διδάσκαλος της δογματικής θεολογίας”, τον οποίον πλήρως αντιγράφει η εγκύκλιος, αλλά δεν τον αναφέρει ονομαστικά, είναι ο Μητροπολ. Περγάμου κ. Ιωάννης Ζηζιούλας, ο οποίος θα ηδύνατο να είναι ΥΠΟΔΙΚΟΣ ενώπιον Ορθοδόξου Γενικής Συνόδου για εισαγωγή αιρετικής Τριαδολογίας και Εκκλησιολογίας. Προσεχώς δημοσιεύεται ειδική μελέτη επ᾽ αυτού.

Εν πρώτοις ο Μητροπολ. Φλωρίνης υπεραμύνεται της εκκλησιαστικής τάξεως, την οποία όμως με τα επιχειρήματα που εκθέτει, δεν την στηρίζει στους Αποστολικούς και λοιπούς αγίους Πατέρας, αλλά στην νέα εκκλησιολογία του Μητροπολ. Περγάμου.

Στην συνέχεια διακρίνει την διακονία του λόγου, από την τέλεσιν του μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας. Στην ορθόδοξη παράδοσι αυτά δεν είναι διακριτά. Οι παπικοί και οι προτεστάντες τα διακρίνουν. Για παράδειγμα, ο πλούτος των ομιλιών του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου, έγινε μέσα στον Ιερό ναό, μέσα στην θεία λατρεία και όχι σε αίθουσες και συνέδρια.

Μία αποκορύφωσις της “θεολογικής” τραγωδίας της εγκυκλίου του Μητροπολ. Φλωρίνης, είναι στην συνέχεια, η ένθερμη υποστήριξις του “Fermentum”. “…λειτουργούσαν μεν οι πρεσβύτεροι, αλλά περίμεναν να σταλή από την λειτουργία, όπου λειτούργησε ο επίσκοπός τους, τεμάχιο από τον καθαγιασμένο αμνό ως εγγύησι και έτσι κοινωνούσαν οι πιστοί”. Στο σημείο αυτό αντιγράφει πλήρως, τις σελ. 180-181, από το έργο της διδακτορικής διατριβής του Μητροπολ. Περγάμου, (“Η ενότης της Εκκλησίας εν τη Θεία Ευχαριστία και τω επισκόπω κατά τους τρεις πρώτους αιώνας”, εκδόσεις Γρηγόρη, εν Αθήναις 1990, 2α έκδοσις). Αναιρεί όμως, ο Μητροπολ. Φλωρίνης τον τίτλο του, ως προσεκτικού μελετητή.

Διερωτώμεθα, δεν πρόσεξε στις σελίδες αυτές, ότι όλες οι παραπομπές είναι σε δυτικούς και αλλότριους θεολόγους;

Δεν πρόσεξε ο Μητροπολ. Φλωρίνης ότι εκεί μία μόνο παραπομπή υπάρχει σε άγιο και αυτή είναι διαστρεβλωμένη;
Παραπέμπει ο Μητροπολ. Περγάμου (σ. 181, σημ. 14) στην Α’ Απολογία του Αγίου Ιουστίνου, αλλά εκεί ο Άγιος αναφέρεται τοις “ου παρού­σι”, δηλ. στους ασθενείς και ηλικιωμένους, που δεν μπορούσαν να πάνε στην θεία Λειτουργία. Δεν αναφέρει καν ότι έστελνε άγιες μερίδες στις άλλες ενορίες, επειδή δήθεν η θεία Λειτουργία του πρεσβυτέρου είναι ελλιπής και γίνεται πλήρης με την μερίδα της επισκοπικής Θ. Λειτουργίας. Αυτά είναι αλλόκοτα τέρατα και βλασφημία, για την Ορθόδοξη Παράδοσι.
Αυτή είναι θεολόγησις της Β’ Βατικανής συνόδου, περί ελλιπών και πλήρων Θ. Λειτουργιών και Εκκλησιών. Αυτά δεν τα γνωρίζει ο ποιμήν της Φλώρινας; Οι “ειδικοί” τους οποίους επικαλείται, είναι “ειδικοί” για να διαδίδουν αιρέσεις.

Θα θέλαμε να μας πει ο Μητροπολ. Φλωρίνης, πότε ιστορικά έγινε αυτή η “εκχώρησις” που επικαλείται, κατά την οποία ο χειροτονών επίσκοπος “δίνει” πλέον το δικαίωμα – είναι άραγε η Θ. Λειτουργία “δικαίωμα” κάποιου που το εκχωρεί; – “στον χειροτονούμενο πρεσβύτερο να τελή το μυστήριο της θείας ευχαριστίας, όπως το τελούμε σήμερα”. Αφήνει να υπονοηθεί ότι δεν έγινε ευθύς εξ᾽ αρχής, αλλά πολύ αργότερα. Ας μας πει λοιπόν, πότε έγινε; 

Διότι, αυτό σημαίνει ότι η σχέσις επισκόπου και πρεσβυτέρου είναι μεταβαλλόμενη, οπότε, κατά συνέπειαν, μπορεί και σήμερα να μεταβληθή, κατά τις επιθυμίες του “ειδικού”, ο οποίος θέλει να μεταβάλη τον πρεσβύτερο από υπεύθυνο ποιμένα που θα αποδώση λόγον εις τον Χριστόν για το ποίμνιό του, σε αντιπρόσωπον του αντιπροσώπου. Δηλαδή σε αντιπρόσωπον του επισκόπου (vicarius episcopus), ο οποίος είναι αντιπρόσωπος του έχοντος το Πρωτείον και ο οποίος Πρώτος είναι ο “vicarius Christi” επί της γης. Ελπίζω ότι είναι κατανοητό σε ποία παραποίησι φθάνουμε με αυτές τις θεωρίες του “ειδικού”.

Στην συνέχεια αναφέρεται στον “ομφάλιο λώρο” ενός αγίου συνδέσμου, μεταξύ χειροτονούντος και χειροτονουμένου. Αυτός είναι, κατά τον Μητροπολ. Φλωρίνης, η μνημόνευσις του ονόματος του οικείου επισκόπου στις αγιαστικές πράξεις, τις οποίες και κατονομάζει αναφέροντας χαρακτηριστικά, “από τον αγιασμό της νέας ποδοσφαιρικής περιόδου” μέχρι και της “κορυφής των μυστηρίων της χειροτονίας και της θείας Ευχαριστίας”.

Βλέπουμε καθαρά εδώ, να τοποθετείται ασεβώς στο ίδιο μυστηριακό πλαίσιο, το ποδόσφαιρο με την θεία Ευχαριστία.

Χρησιμοποιώντας, πάλι, τον όρο “ομφάλιο λώρο”, μεταξύ χειροτονούντος και χειροτονουμένου, εννοεί ξεκάθαρα, ότι ο χειροτονούμενος πρεσβύτερος, έχει άμεση και δεσμευτική σχέσι από τον επίσκοπο που τον χειροτόνησε, όπως το έμβρυο στην γαστέρα της μητέρας του, σε επίπεδο φυσικής εξαρτήσεως. Στις ευχές όμως της χειροτονίας του πρεσβυτέρου, ο χειροτονών επίσκοπος, δεν παρουσιάζει αυτή την σχέσιν. Απεναντίας, τον τοποθετεί κατ᾽ ενώπιον του ίδιου του Θεού, και μάλιστα όταν ενθέτη τον άγιον Άρτον στα χέρια του χειροτονημένου πλέον, του λέγει: “Λάβε την παρακαταθήκην ταύτην, και φύλαξον αυτήν, έως της δευτέρας παρουσίας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ότε ΠΑΡ’ ΑΥΤΟΥ μέλλεις απαιτείσθαι αυτήν”. Βλέπουμε καθαρά, ότι η σχέσις του πρεσβυτέρου με τον Χριστόν είναι άμεση και ζωντανή. Γι᾽ αυτό και θα αποδώση λόγον, εάν ορθά “εκήρυξε το Ευαγγέλιον της Βασιλείας Του”, και εάν ορθά “ιερούργησε τον λόγον της αληθείας Του”, όπως αναφέρουν μεταξύ άλλων οι ευχές της χειροτονίας.

Δεν εισέρχεται ως μεσάζων,ως ενδιάμεση “θεότης” που πηγάζουν εξ ᾽αυτής τα πάντα, ο χειροτονών επίσκοπος, ούτε πάλι γίνεται ο ιερέας αντιπρόσωπος (vicarius) του επισκόπου στην ενορία, ο οποίος είναι αντιπρόσωπος του Πρώτου, επί της τοπικής εκκλησίας. Αυτή είναι παπική αντίληψις περί ιερωσύνης, η οποία στις μέρες μας καλλιεργείται από τους “ειδικούς”, μέσα στην Ορθόδοξη πρακτική.Η, ορθώς και πρέπουσα, μνημόνευσις του επισκόπου δεν εκφράζει αυτήν την σχέσιν.

Δυστυχώς σε πολλά θέματα της Ορθοδόξου πρακτικής, λόγω αγνοίας, αδιαφορίας και πολλών άλλων παθών, έχουμε χάσει από τον καρπό, την ψίχα, το εσώτερον, και μας έχει μείνει το “τσόφλι”, και αυτό μουχλιασμένο.

Η μνημόνευσις του επισκόπου – επαναλαμβάνουμε ότι γίνεται ορθώς, πρεπόντως και αναγκαίως – και ερμηνεύεται ΜΟΝΟΝ στο πλαίσιο της Ορθοδόξου θεολογίας, η οποία αναφέρεται στην κάθαρσι, τον φωτισμό και την θέωσιν. Έξω από αυτό το ερμηνευτικό πλαίσιο, γίνεται διοικητική, πειθαρχική και τελικά παπική κατάστασις. Οι άγιοι Πατέρες μόνον σε αυτό το πλαίσιο, ερμηνεύουν την μνημόνευσιν του ονόματος του οικείου επισκόπου.

Αν ο επίσκοπος δεν είναι στην τοπική του Εκκλησία ο ορθοτόμος των Ορθοδόξων δογμάτων – αυτό δηλώνουν τα δικηροτρίκηρα που βαστάζει και ευλογεί και φωτίζει το ποίμνιό του -, εάν δεν είναι ο μυσταγωγός της αληθούς θεογνωσίας, την οποίαν αγωνίζεται να κατέχει εξ᾽ ιδίας εργασίας στο στάδιο των αρετών, και εάν δεν είναι το έμψυχο ευαγγέλιο, που το αναγινώσκει από την ζωή του επισκόπου του, ο λαός του Θεού, τότε θα δημιουργούνται συνεχώς πλήθος εσωτερικών προβλημάτων, ένα από τα οποία ήδη το αντιμετωπίζει ο Μητροπολ. Φλωρίνης.

“Το καίριο σημείο της θείας Λειτουργίας είναι ο καθαγιασμός των τιμίων Δώρων και η μνημόνευση του ονόματος του επισκόπου ως εγγύησις για τα όσα τελούνται”. Αυτό αναφέρει στην εγκύκλιό του, αλλά ξεχνάει ο Μητροπολ. Φλωρίνης ότι οι εγγυήσεις δίδονται πριν γίνει ένα πράγμα και όχι μετά. Η μνημόνευσις του επισκόπου γίνεται, όταν πλέον έχει γίνει ο καθαγιασμός των τιμίων Δώρων. Επομένως οι άγιοι Πατέρες που έβαλαν στο σημείο αυτό την μνημόνευσιν του επισκόπου, θέλουν άλλο πράγμα να δηλώσουν.

Η εγγύησις που αναφέρει ο Μητροπολ. Φλωρίνης πρα­γματι υπάρχει στην Θεία Λειτουργία και είναι πριν τον καθαγιασμό, στην σωστή του θέσι. Εγγύησις είναι η ομολογία της Ορθοδόξου πίστεως, που γίνεται λίγο πριν τον καθαγιασμό. Η Ορθόδοξος πίστις δίνει την εγκυρότητα στο μυστήριο, της οποίας είναι εκφραστές και μυσταγωγοί, ο λειτουργών ιερέας και ο οικείος Αρχιερέας.

 Τι να την κάνουμε την Θεία Λειτουργία, όταν δεν υπάρχει εκεί Ορθοδοξία; Όταν δεν υπάρχει η Ορθοδοξία, η επονομαζομένη Θ. Λειτουργία, γίνεται μία θεατρική παράστασις, ένα νεκρό σύμβολον.
Μία ανάγνωσις των ευχών μετά τον καθαγιασμόν, καθαρώς φιλολογικά, μας δείχνει ότι ο λειτουργών ιερεύς ενώπιον πλέον του καθαγιασθέντος αγίου Άρτου, δηλαδή της ζωντανής παρουσίας του Χριστού, αρχίζει να μνημονεύη και να εύχεται – ως πρεσβευτής του λαού και μεσίτης, και υπ᾽αυτού προβεβλημένος και τεταγμένος εις την ευχήν – υπέρ όλων των Αγίων κατά τάξιν, υπέρ όλων των κεκοιμημένων, υπέρ όλων των ζώντων κατά τάξιν δηλ. επισκόπων, πρεσβυτέρων, ιεροδιακόνων, μοναχών, βασιλέων και αρχόντων.

 Στην αυτήν συνάφεια καταλήγει “εν πρώτοις μνήσθητι Κύριε του αρχιεπισκόπου ημών…”. Αν, όπως λέγει ο Μητροπολ. Φλωρίνης, το όνομα του οικείου επισκόπου δίνει την εγγύησιν, τότε και όλα τα άλλα ονόματα των Αγίων, των κεκοιμημένων και των ζώντων, που προηγούνται εις την αυτήν ευχήν, θα πρέπει να είναι και αυτοί εγγυητές του μυστηρίου. Το “μνήσθητι Κύριε” η το “έτι προσφέρομέν σοι την λογικήν ταύτην λατρείαν υπέρ…”, είναι ευχητικόν, παρακλητικόν και όχι εγγυητικόν. Είναι πολύ εύλογον ο λαός του Θεού, το ποίμνιον, να εύχεται ενώπιον του Χριστού υπέρ του ποιμένος του, υπέρ του πατρός του. Με αυτές τις ερμηνείες των “ειδικών” θα χάσουμε το νόημα των λέξεων και τελικά όλη την γλώσσα μας και την πίστιν μας.

Το πολίτευμα της Εκκλησίας μας είναι ιεραρχικόν και ομοταγές της Ουρανίου Ιεραρχίας. Ο Αρχιερεύς άρχει των ιερέων, καθότι εν δυνάμει θεοφόρος και πλήρης Θείας Χάριτος, και φωτίζει το ποίμνιόν του, όπως φωτίζει το ανώτερον Αγγελικόν τάγμα το υφειμένον. Πάσα πραγματεία ιερατική, διαιρείται σε δύο, στην μετοχή και στην διάδοσιν, πρώτον μετέχει και έπειτα μεταδίδει. Βέβαια σε πολλούς ιεράρχες σήμερα έχει χαθεί η όρασις του τίνος μετέχομεν και τίνος μεταδίδομεν. “Ει μη φωτισθείη καθ’ έξιν ο ιεράρχης άνωθεν, ουκ αν ενεργήσοι ετέροις τον φωτισμόν” (Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου, Περί ουρανίου ιεραρχίας, P.G 3, στ. 169).

Η μνημόνευσις λοιπόν του επισκόπου γίνεται δια τον θεσμόν της ευκόσμου Ιεραρχίας και όχι όπως λέγει η εγκύκλιος δια την εγκυρότητα του μυστηρίου! Ο ιερεύς “ο εις την ευχήν τεταγμένος και δια τούτο του λαού προβεβλημένος, ως πρεσβευτής αυτών και μεσίτης, ίνα η αυτού δέησις ενεργουμένη πολύ ισχύη…” (Αγίου Νικολάου Καβάσιλα, Εις την Θ. Λειτουργία / Ε.Π.Ε, τομ. 22, σ. 80), αφού μνημονεύση πάντας τους αγίους ενώπιον του αγίου Άρτου, δηλαδή του ζωντανού Χριστού, άρχεται την μνημόνευσιν των ζώντων, ευχόμενος υπέρ του Αρχιερέως της τοπικής εκκλησίας.

Στην τρίτη σελίδα, στην δεύτερη παράγραφο, ο συλλογισμός του Μητροπολ. Φλωρίνης δεν ευσταθεί, διότι ταυτίζει τον αυτοχειροτόνητο λαϊκό (δηλ. το ανυπόστατο μυστήριο), με τον ιερέα ο οποίος κανονικώς και κατά την εκκλησιαστική τάξιν έχει χειροτονηθή, αλλά δεν μνημονεύει τον επίσκοπο του, χωρίς βέβαια να εξετάζη ιεροκανονικώς τους λόγους της μη μνημονεύσεως.

Προς το τέλος της εγκυκλίου, αναμασάει την οικουμενιστική “καραμέλα” περί ενότητος, αγνοώντας ότι στην Εκκλησία η ενότητα είναι δεδομένη, δεν είναι ζητούμενο. Επειδή δίνει οικουμενιστική ερμηνεία στον λόγο του Κυρίου μας “Ίνα ώσιν εν”, θα τον παραπέμψουμε, εάν αποδέχεται ως κριτήριο τον λόγο των αγίων Πατέρων, στον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη που εκφράζει την Ορθόδοξο Εκκλησία, “Μονάς δε εστι και ενάς η αγία και μακαρία Τριας· μονάς μεν, ως απλή και ασύνθετος, ενάς δε, επειδή και προς εαυτήν ηνωται φυσικώς, και ενοί πάντας τους αυτή πλησιάζοντας, κατά το ειρημένον εν τοις Ευαγγελίοις. Ίνα ώσιν εν, καθώς και ημείς εν εσμέν” (Αγ. Διονυσίου Αρεοπαγίτου, περί ουρανίου ιεραρχίας, P.G. 3, στ. 237). Λέει καθαρά ο άγιος, ότι όσο μετέχει κανείς, δια των αρετών, στην αγιότητα του τριαδικού Θεού, μετέχει χάριτι Θεού και στην ενότητα Αυτού. Στην Εκκλησία είναι δεδομένη η ενότητα, όταν ζούμε εκκλησιαστικά και μετέχουμε στον Μέγα Εκκλησιαστήν Χριστόν. 

Όσοι την ψάχνουν την ενότητα, σημαίνει ότι είναι εκτός Εκκλησίας.
Ο Μητροπολ. Φλωρίνης θέλοντας να λύση το πρόβλημα που έχει με τον κληρικό του, δημιούργησε μεγαλύτερα προβλήματα, με τα όσα γράφει και λέει. Παρουσίασε ένα φρόνημα αλλότριον της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Λυπούμεθα, διότι δυστυχώς οι Ιεράρχες μας αντί να έχουν ως θεμέλιο του φρονήματός των τους Προφήτες, τους Αποστόλους και τους Οικουμενικούς διδασκάλους, έχουν τους καθηγητές των Πανεπιστημίων, και μάλιστα τους πλέον ανορθοδόξους.
ΚΑΡΥΕΣ 28 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ (π.η) Αγίου Στεφάνου Οσιομάρτυρος.
πηγή


Αναρτήθηκε από Πατερική Παράδοση στις 12/31/2016 04:26:00 μ.μ.

ΠΗΓΗ